Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Heerlijk om hier weer te zijn. Dank u wel. Dat u er ook weer bent. De meeste tenminste wel, denk ik. Ik kan niet alle gezichten direct herinneren.
! Misschien ook wel wat nieuwe gezichten. Overigens even over dat boekje. De ene is inderdaad bijna uitverkocht. Dat is van de feesten. Die andere heb ik er nog ongeveer duizend van in de auto liggen.
Dus daar hoeft u niet om te gaan vechten. Die kun je zo afnemen. We hebben vorige keer gesproken over Pesach. En even kort terugkrijpen.
Dat ik heb aangetoond dat het met name jammer was. Voor het Joodse volk. Maar ook voor ons. Dat we die volgorde gewoon niet meer zo goed kennen. Dat de heer Jezus heeft gezegd.
Het enige teken wat dit volk zal ontvangen. Dat is het teken van Jone de profeet. Dat de zoon is mensen drie dagen en drie nachten in het ingewand van de aarde was. Notabene nadat hij kort daarvoor die broden voor vijfduizend mensen had.
Gebroken en ze een overweldigend teken hadden gezien. Bleek ook dat toch het enige teken. En dat enige teken dat is behoorlijk verduisterd. Dat hebben wij als christelijke kerk door de eeuwen heen gedaan.
Dus ik zeg niet dat wij persoonlijk schuldig zijn. En excuses moeten gaan aanbieden. Wat tegenwoordig heel in is. Dat hoeven we nou niet per se. Maar we mogen ons wel realiseren dat het eigenlijk heel erg misgegaan is.
Dat wij Pesach nooit meer op Pasen vieren. Of dat wij Pasen eigenlijk nooit meer op Pesach vieren. Zo zou ik het moeten zeggen. Want wij vieren Pasen de eerste zondag na de eerste voormaan.
Na het begin van de lente. En in principe valt hij altijd verschillend met de veertiende Nissan. Dat is de helft van de maand of de nieuwe maand in Israël. Dat is later door een beetje gedoe van Pauls Gregorius wel in de war gegooid.
En daardoor stemt het nu toch af en toe overheen. Een beetje humor van God vind ik dat. Maar goed, meestal de bedoeling is dat het eigenlijk nooit samenvalt. En tweede hebben we er een hele andere inhoud gegeven.
We zeggen met Pasen is de heer Jezus opgestaan uit de dood. Oftewel begon hij weer te bewegen. Ja, dat is natuurlijk niet het Pasen van Israël. Maar bij Pesach vieren ze of gedenken ze dat het lam stierf.
En dat het bloed aan de deurposten werd gestreken. En drie dagen en drie nachten daarna moesten priester de eerste twee schoven voor het aangezicht van de heren te bewegen.
En dat is eigenlijk de betekenis van de opstanding van de heer Jezus. Kortom, het is totaal onherkenbaar geworden. En dat is eigenlijk heel erg jammer. En ook voor onszelf is het een heel lastig feest geworden.
Want ik vind het altijd heel moeilijk. Ik vond het moeilijk zelf vroeger om te begrijpen wat nou Goede Vrijdag was. Maar ik vind het ook heel moeilijk om aan iedereen uit te leggen wat nou Goede Vrijdag is. Niet zozeer dat je zou zeggen, dan is de heer Jezus gestorven en of gestaan uit de dood.
Dat is nog wel te doen. Maar als je dan moet uitleggen hoe dat nou kan dat hij drie dagen en drie nachten in het graf was. En dat van vrijdag naar zaterdag en zondag dat dat twee dagen en één volle dag is. Waar je dan wel een beetje mee kan priegelen en zeggen, nou ja, de joden tellen een halve dag als een hele.
En blijkbaar ook de halve nacht als een hele of zo. En als je dan niet al te precies bent, dan kom je wel ongeveer uit op drie dagen en drie nachten. Nou, dat is natuurlijk niet zo.
De heer Jezus is naar mijn mening op een woensdag, sommige andere verklaars zeggen, op een donderdag gestorven. Dat kan wat dat betreft alle twee. En waar de verwarring is staan, is dat die derde dag, dat is het einde van het feest van de ongezuurde broden.
Dat is tegelijkertijd een sabbathdag. Een grote sabbathdag. Een shabbat. En als er dan daags na de shabbat moesten die schoven bewogen worden, daar komen we dadelijk ook alweer op terug als we het hebben over het Pinksterfeest.
Dat was wel op een shabbat. Maar Johannes zegt erbij, de apostel Johannes als Jezus in het kraf ligt, zegt hij, en de dag van die shabbat was groot. En er staat in Johannes ook, als de shabbat voorbij gegaan was, daags na de shabbat, maar in het Hebraeus, en trouwens ook nog in de Ouderwetse Statenvertaling, die dat nog heeft meegenomen, staat het in het meervoud.
Daags na de shabbaten. Dus er waren twee shabbaten, namelijk die dag van de sabbat die groot was, en de gewone dag van de shabbat, namelijk de zaterdag. Wat wij dan de zaterdag zijn genoemd.
Nou, daags na die shabbaten is de Heer Jezus uit het kraf gekomen, opgestaan uit de dood. Wat we dan zien in het feest van het beweegoffer, hij begon weer te bewegen, zeg ik dan met eerbied gesproken, voor het aangezicht des Heren.
En dat is al zichtbaar, gewoon in dat prachtige oude Pesachfeest, wat is dat toch geweldig mooi dat God dat heeft laten zien. Nou, de dag na de shabbat, dat heeft ook in Israël twee consequenties gehad, want de kerk is niet uniek in het twee zijn of in het meer zijn.
De kerk maakt overal ruzie over, daar vond ik vroeger heel jammer. Als kind dacht ik, we moeten toch allemaal één zijn, we moeten toch allemaal bij elkaar horen. Maar inmiddels heb ik ontdekt dat de kerk in handelingen drie en vier al ruzie begon te zoeken.
En toen kwamen de Hebraeus en de Griek sprekenden en toen moesten de mensen komen om dat aan te sturen. En handelingen vijftien, want er waren de heidenen. En toen kreeg Paulus nog ruzie met, ik ben even zijn naam kwijt, Marcus, Johannes Marcus.
En die gingen uit elkaar, dus ruzie hoort bij de kerk. Dat is gewoon vanaf het allereerste begin. En het is prachtig om te zien dat God juist door die oneenigheid, overigens hebben Paulus en Johannes Marcus het weer goedgemaakt laten.
Maar dat door oneenigheid, dat daardoor die kerk uiteens pad en alle kanten uitgaat. En dat het evangelie niet alleen in Jeruzalem blijft, maar eigenlijk overal heen gaat. God gebruikt al die dingen ten goede ook voor zijn gemeente.
Nou, de kerk is daar niet uniek in. De kerk, daar bedoel ik mee de gemeente van de Heer Jezus. Want ook Israël, die konden ook over heel veel dingen ruzie zoeken. Niet over alles. Ze leggen heel makkelijk de schrift uit met zeventig verschillende betekenissen.
Volgens hen heeft elke tekst, heeft ook zeventig verschillende betekenissen in zich. En die staan soms haaks op elkaar. Als je de tal moet gaat lezen, dat is een uitleg, een soort kanttekening van de Statenvertaling.
Maar dan van Israël bij de Tenach. Dan zie je daar soms zeventig verklaringen naast elkaar staan. En die zijn soms volstrekt tegenstrijdig. En heel spitsvondig ook af en toe.
Daar sta je echt van te kijken hoe Israël soms met een aantal verklaringen eruit of er zelfs er tussenuit kan komen. Om maar één heel moeilijk ding, zo'n dingetje tussendoor te noemen.
Er staat dat een jongen die opstaat tegen zijn vader en moeder, een jonge man die opstaat tegen zijn vader en moeder moet gestenigd worden. Ja, dat is natuurlijk wel een heel lastig gebod, toch? Dat doe je niet zomaar.
Ook als vader en moeder niet. En daar zijn de rabbijnen uitgekomen, want die zeggen namelijk, weet je, de wet geldt natuurlijk niet voor iemand die nog geen bar mitzwa heeft gedaan. Die nog niet een zoon der wet is.
Zoon der wet, wet je op je twaalfde, nu op je dertiende. Of bad mitzwa, dochter der wet. Dan geldt het natuurlijk nog niet, want daar sta je nog niet onder de wet. Dus als zo'n jongen opstaat tegen zijn vader, dan hoeft dat niet.
En als die wel bar mitzwa heeft gedaan, dan is het geen jongen meer in de zin van zoon van zijn vader. Dan is het geen jonge jongen meer. Dus dan hoeft hij niet gestenigd te worden. Dan zijn er twee mannen die oneenigheid hebben.
Nou ja, dan zijn we daaruit. Spitsvondig, maar ja, toch wel aardig vind ik eigenlijk. Wij zitten daar ook mee. En Israël heeft dat op die manier opgelost. Nou, dat verschil tussen die dag van die Shabbat die groot was en de dag die de echte Shabbat was, dat heeft zich ook in twee stromingen in Israël voortgezet.
Die stromingen zijn later bekend geworden onder Sadduzeeën en Fariseeën. En die kennen we tegenwoordig nog bijvoorbeeld onder de Karaïten en de orthodoxe Joden. Ik weet niet of je zelfs van de Karaïten hebt gehoord.
De Karaïtes. Meestal is het in het Engels dat het wordt gezegd. En dat zijn eigenlijk een beetje de opvolgers van de vroegere Sadduzeeën.
Als ik nou vraag aan mensen, weten jullie het verschil tussen de Fariseeën en de Sadduzeeën? Dan, ik ga het hier nou maar niet vragen hoor. Want het meeste wat ik dan heel direct hoor is dat de Sadduzeeën geloofden niet in de opstanding en de Fariseeën wel.
En Jezus geloofde ook in de opstanding. Dus Jezus had meer met Fariseeën dan met Sadduzeeën. Zo is de korte bochten redenering over het algemeen. Maar dat klopt niet. Inderdaad, hadden de Sadduzeeën moeite met de opstanding.
Geloofden er niet in was wat anders, maar ze hadden daar hun vragen bij. Ze wisten dat niet zeker. De Sadduzeeën geloofden dat de Torah, de eerste vijf boeken van Mozes, de onderwijzing, dat dat rechtstreeks door God gegeven was.
En dat dat ook de wet en de regelgeving voor Israël was. De Fariseeën zeiden nee, Mozes is veertig dagen op die berg gebleven. Hij heeft daar nog heel veel mondelingeninstructies van God gekregen.
Die mondelingeninstructies zijn traditioneel mondeling doorgedragen. En die moeten we ook elkaar leren. Die zijn uiteindelijk niet opgeschreven. Behalve toen Israël in Babylonië terechtkwam en een ander gedeelte in Egypte gevlucht was.
Toen kreeg hij de Babylonische en de Alexandrijnse Talmoed. En in die twee Talmoeds is die mondelingenoverlevering opgeschreven. En de Fariseeën geloven ook in die mondelingenoverlevering.
Inclusief dus de hele tenacht. Dus de profeten, de psalmen. Geloofden ze allemaal te zijn, de openbaring van God. Nou geloven wij dat ook wel. En toch staat Jezus soms ook heel dicht bij die Sadduzeeën.
En ik vind het in ieder geval heel mooi om te zien dat ze Sadduzeeën bij hem komen. En die komen met dat bekende voorbeeld. Waarin ze zeggen, ja een man is getrouwd bij een vrouw. En die vrouw die sterft en dan komt de volgende en de volgende. Want dat is een heel hypothetisch voordeel.
Want hij wordt zeven keer weduwnaar. Als dat ter opstanding zal zijn, met wie is hij dan getrouwd? En dan zegt, Jezus doet dat eerst af en zegt van luister in de hemel.
Daar gaan we niet meer trouwen of ten huwelijk geven. Daar is dat niet meer aan de orde. Maar zeg me dan eens. Wat staat er in de Torah? En dat is zo mooi dat hij dus op hun eigen terrein antwoordt.
Ik wil niet eens zeggen bestrijd, maar antwoordt. En dan zegt hij in de Torah staat, ik ben een god van Abraham, Isaac en Jacob. Hij is dan niet een god van doden, maar van levenden. Als je even doorziet dat Jezus dus hen tegemoet komt, ze op hun eigen terrein benadert en zegt, kijk, zo zit het.
En de fariseeën die er allerlei dingen hebben bijgemaakt, die hele talmoed die vol staat met spitsvondigheden. Daar zegt hij, jullie zijn op de stoel van Mozes gaan zitten. En jullie hebben je nog rechtvaardiger betoond dan Mozes.
En inderdaad, God is rechtvaardig, maar wat je zegt moet je ook zelf doen. En als je niet voldoet aan je eigen standaard, nou dan, oordeel niet opdat gij niet geoordeeld worden.
Want de maat waarmee je meet, zegt hij, zal je ook teruggemeten worden. Nou, dat is een prachtige, niet alleen voor fariseeërs, maar ook voor mijzelf. Nou, hoe zit dat nou met die twee verschillende shabbaten?
De ene groep zegt van ja, shabbat is altijd de zaterdag. De zevende dag van de week. Dat staat namelijk in de Torah zo omschreven.
Dat moet, God schiep in zes dagen de hemel en de aarde. En de zevende dag was shabbatdag, die hij heiligde. En daarom rustte hij op die dag. Dus de sabbat is de zevende dag. Dus ook als Pesach is afgelopen op donderdag, dan is de echte, dan hebben we daarna wel een rustdag, maar dat noemen we geen shabbat.
Maar dan vieren we de shabbat gewoon op de zevende dag van de week, namelijk op de zaterdag. En dus is daags na de shabbat, die zondag, de eerste dag der week, dan worden die schoven voor het aangezicht van de heer bewogen.
De andere groep zegt, de Sadduzeese groep, en nu nog steeds de Karaïdse groep, zegt nee, de shabbat is wel degelijk de dag die volgt op de laatste grote dag van het feest, namelijk het eind van de dag van de ongezuurde broden.
En dan zitten we drie dagen eerder. Dus daags daarna gaat die priester dat bewegen. Dan zeg je, nou ja, dat zal me eigenlijk een zorg zijn. Waarom maakt dat nou eigenlijk heel veel verschil?
Nou ja, daar begint wel de aanloop naar shabbat, het tweede grote feest, het pinksterfeest, zoals wij dat noemen. En het pinksterfeest, dat heet Penta Costa, en Penta, dat weten denk ik de meesten ook wel, dat komt van vijftig.
Het is het vijftigfeest. En waarom dan eigenlijk vijftig? Nou ja, na het bewegen van die schoven, moesten er vijftig dagen afgeteld worden.
Of eigenlijk, beter gezegd, zeven weken, zeven keer zeven is negen en veertig, tot aan de vijftigste dag. Israël noemt het dan ook niet het Penta Costa of het vijftigfeest, maar noemt het het wekenfeest.
Namelijk zeven weken moesten er worden afgeteld. Nou ja, bij de een begint dat dus op donderdag en bij de ander begint dat op de eerste dag na de echte shabbat. Want op zaterdag, we laten maar een beetje in het midden denk ik wat daar nou de echte waarheid van is.
Zelf denk ik als we zien over dood en opstanding van Jezus, dat de Sadduzeeën hier in het meeste gelijk hadden. Want dat Jezus echt opstond daags na de shabbat, na de tweede sabbat.
Dus dat toen hij begon te bewegen, dus dat er wel degelijk twee shabbaten aan vooraf gegaan waren. Het is heel mooi als je die feesten ziet in de lijn van wat de Bijbel zegt.
Want dan zie je dat God is een God die de tijd indeelt naar weken, naar maanden, naar jaren. Maar ook indeelt in feesten. De tijd is ingedeeld. Wij zijn dat een beetje kwijtgeraakt, nou ja, een beetje.
Wij hebben natuurlijk nog onze maanden, maar die hebben we helemaal totaal anders ingedeeld. Wij hebben het van januari tot december ingedeeld. Vorige keer al gezegd dat december eigenlijk de tiende maand is.
Je kan dat heel makkelijk zien. En sept, ok, nof en december, dat zijn is tien. En dan krijg je januari. Dat is de naam van een God met een januskop die de ene en de andere kant uitkijkt. Dat vieren we allemaal net zo makkelijk.
We hebben moeite met de minst geringste afwijking als het gaat over occult of wat dan ook. Maar in januari zeggen we allemaal gelukkig nieuwjaar, toch? Of niet? Maar dat is wel de naam van een God die de ene en de andere kant uitkijkt.
Februar ging dan eigenlijk in maart, oftewel in Israël met het Pesach, dan begint het echte nieuwjaar.
Dat is de eerste dag, dat wordt de eerste dag van het nieuwe jaar. Dat was het niet, daarvoor. Daarvoor was het de zevende maand. Maar toen Israël in Egypte was en uit Egypte was uitgetogen, en dat kun je in Exodus 12 lezen, dan zegt God voortaan zei deze maand u de eerste der maanden.
Oftewel vanaf die dag is de maand Aviv of de maand Nisan, die in een maand heeft twee namen, dat heeft ook een reden, is de eerste maand van het jaar.
Israël heeft dat wel gedaan, maar alleen religieus. Want ik denk dat u allemaal nog wel weet, zoals ik, dat in de zevende maand, oftewel wat zij de eerste maand noemen, Israël, het gewone nieuwjaarsfeest viert.
Rosh Hashanah wordt dat genoemd, de Rosh is hoofd en Ha-Shanah van het jaar, hoofd van het jaar. Dus dan wordt het nieuwjaar gevierd. Dat is dus volgens de Bijbel eigenlijk niet zo, is ook niet echt een Bijbelsfeest.
Rosh Hashanah, maar Israël viert dat. Eigenlijk een beetje in het idee, zoals wij een kerkelijk jaar hebben en een politiek, of hoe noem je dat, een kalenderjaar.
Een kerkelijk jaar begint volgens mij vier weken voor kerstfeest. Dan is de advents tijd, dan begint het nieuwe kerkelijk jaar. En het echte nieuwjaar, dat begint op 1 januari of op 1 maart, net hoe je dat weer interpreteert.
Oftewel, om maar te laten zien dat wij er eigenlijk een rommeltje van maken en dat steeds meer gaan doen. We zijn feesten aan het afschaffen. We hebben de Shabbat afgeschaft, niet alleen maar naar de zondag, maar we hebben ook de zondag afgeschaft.
In Buntschoten-Spakenburg valt dat misschien nog wel mee. Maar in Enkhuizen merk je echt geen verschil meer, bijvoorbeeld in winkelgedrag en toeristengedrag tussen de zaterdag en de zondag. Als je bij ons het winkelcentrum inloopt op zondag, is alles open.
Alles. Elke zondag. En gewoon van morgens negen tot avonds negen of avonds tien. En dat gebeurt op heel veel plekken. We hebben dat dus afgeschaft, al die tijden. Daar zit wel een gedachte achter, weet je.
De mens is vrij geworden, is individueel geworden. Ik wil het niet te filosofisch maken, maar toch wel iets. Een paar honderd jaar geleden werden die feesten heel algemeen in heel Europa gevierd.
Toen kreeg je de Franse revolutie, toen kreeg je vrijheid, gelijkheid, broederschap. U kent dat wel, fraterte, egalité. Dat werd de nieuwe slogan en de vorsten werden afgezet.
In de kerken werden zelfs de teksten van de graven afgebeiteld. Want niets mocht meer verwijzen naar religie en naar godsdienst. En ze zijn zelfs een poosje verpland geweest om de week decimaal in te delen.
Dus om acht dagen en twee dagen vrij te hebben. Dat is dan nog net niet gelukt, want de bevolking was daartegen. Maar het weg organiseren van feesten en van heilige dagen, dat is in die individualistische samenleving, min of meer begonnen met de Franse revolutie, tegelijkertijd trouwens met de verlichting als tijdperk, is dat gebeurd.
We werden onze eigen vrije mensen. En in feite zijn we nu zo vrij geworden. We zijn op een moment aangeland hier in het Westen met name, maar we willen dat de hele wereld opleggen.
Dat we honderd procent individueel zijn. Je gaat je eigen geslacht bepalen, je gaat je eigen relatie bepalen, je gaat alles van jezelf bepalen. We zijn honderd procent individualistisch.
En we weten daardoor de weg niet meer. En hebben daardoor te maken met mensen die echt de weg kwijtraken en kinderen die het helemaal niet meer weten. Vroeger was het allemaal heel gepuzzeld of je wat nou bij een jongetje of bij een meisje hoorde.
En als hij vijf jaar was, dan ging je doktertje spelen om dat te ontdekken. En dan kreeg je van je vader en moeder op je bips. Of niet, nee dan juist niet. Maar goed, dan gebeurde er iets. Maar dan wist je het, weet je wel.
Hij heeft er wel een en ik heb dat niet. En dus is dat het verschil. Maar nu krijg je op school een test waarom je denkt dat je hetero bent. En wanneer je denkt dat je zo geworden bent en hoe dat allemaal moet.
Dus we worden helemaal individualistisch. Feesten moeten eigenlijk worden afgeschaft. In ieder geval, waarom vieren we nog christelijke feesten? En niet allemaal gewone politieke feesten of islamitische feesten zelfs.
Dus de mens wordt eigenlijk tot één individu gemaakt. Maar we hebben met elkaar niet door als we maar één individu zijn. Dat we dan ook super eenzaam zijn. Want dan zijn we ineens niet meer 50% meisjes en 50% jongetjes.
Dan zijn we niet ineens meer allemaal evangelisch of gereformeerd, vrijgemaakt of christelijk gereformeerd. Of wat dan ook. Maar dan zijn we alleen.
Eenzaam. En dat heeft God nooit bedoeld. God heeft echt het zo ingesteld dat we... Het is niet goed dat de mens alleen zij. En dat zie je vanaf het begin.
Hij heeft vanaf het begin de feesten ingesteld. Als ik het heb over Shavot, over het Pinksterfeest. Wanneer was nou het eerste Pinksterfeest? Je moet het eens vragen op Pinksteren in de kerken.
Wanneer was het eerste Pinksterfeest? Handelingen 2 zeggen ze dan. Uitstorting van de heilige geest, toch? Dat is wat bijna iedereen zegt, maar dat is natuurlijk niet waar. Wie weet het hier beter? Wanneer was nou het eerste Pinksterfeest?
De Sinaï, hoor ik. Dat is al een stuk eerder. Het scheelt 2000 jaar bijna. Op de Sinaï. Maar dat gaan we dagelijks ook lezen. Dat was in ieder geval een Pinksterfeest. Dat gaan we absoluut zien. Maar was dat het eerste Pinksterfeest?
Zijn we daar over eens? Is er iemand die nog verder terug kan? In het paradijs hoor ik iemand. Hoe dan? Dat is een mooie.
Ik denk dat het nog daarvoor zat. Maar dit is al heel erg mooi. Ja, zeker. Want in den beginnen schiep God de hemel in de aarde. Dat is trouwens in de Brails een prachtige zin.
We gaan geen cursus in Brails doen. Daar ben ik trouwens niet geschikt voor. Ik kan het een beetje lezen. En een beetje begrijpen en onderzoeken. Maar ik kan er zeker geen cursus in geven. Maar er staat. Het begint met Bereshi.
Dat is het begin. Als begin. En dat begint dus met een B. De B. Dat is een huis. En Barra is het tweede woord. Bar is zoon. Dus Bartimeus. Bartholomeus.
Barjonas. Enzovoort. Dus als begin schiep God voor het huis in de zoon. Schiep Elohim. God. Et staat er dan.
Of Ood. Dat is Aleph en de Taf. De hemel en de aarde. En die Aleph en de Taf. Wat is dat? Dat is de eerste en de laatste. Dat is wat je in het Nieuwe Testament wordt genoemd. De Alpha en de Omega.
Maar in het Oude Testament dus. De eerste woorden van de Bijbel staat. Et. Aret. Et Hashemayim. De hemel en de aarde. Andersom dus.
Maar dat et is dus al. De eerste en de laatste. God is de eerste en de laatste. En hij is de eerste en de laatste. En omvat dus heel die tijd. En in die tijd. Stelt hij.
Als het ware. De tijden vast. De vierde dag lezen we. Niet dat hij de zon in de maand schiep. Maar dat hij die zette. Tot gezette tijden. En tot tekenen.
Daar staat weer tot tekenen. En dat tekenen is ook. Ot. Teken. Tot tekenen. Tot gezette tijden. Natuurlijk waren die zon in de maand al eerder geschapen. Dat vind ik helemaal niet zo'n probleem.
Maar. Op die dag zette zij tot gezette tijden. En als je dan gaat kijken. Wanneer is nou dat eerste Pinksterfeest. Dan zie je. In het begin sprak God natuurlijk dat woord. Er zij licht.
Dat is het eerste wat je leest. Van de schepping. Johannes maakt dat nog heel duidelijk. In het evangelie van Johannes. Dan zegt hij. In het begin was. Het woord. En het woord was bij God.
En het woord was God. En het woord is vlees geworden. En het heeft onder ons gewoond. En wij hebben zijn heerlijkheid aan ons gehoud. En heerlijkheid is van de enige geborene des vaders. Nou ja. Wat is dat woord? Dat is het brood des levens.
Dat is het ongezuurde brood des levens. Dat is het. En het volgende hoofdstuk wijst hij erop. Dat is het lam gods. Waardoor de zon in de wereld is weggenomen. Dus wat is het allereerste wat gevierd wordt?
Het huis wordt gereed gemaakt. In het ongezuurde brood. Ook namelijk het woord. Voor het lam gods. Wat de zon in de wereld wegneemt. Dan heb je nog maar de eerste twee woorden van de Bijbel gehad. En dan staat de volgende tekst.
Wat staat er dan? En de geest gods zweefde over de water. De oude vertaling zegt ook. En dat mag je ook zo vertalen. De Arameese vertaling zegt.
En de geest gods broeden op de water. Dat vind ik altijd zo mooi. Om dat woord te gebruiken. Die geest gods is op de water. En hij broed daarop. Dat is pinksteren. Dat is pinksteren.
Dus eerst is dat woorden. Is het lam gods. Is het huizen. Is het woorden. En dan is daar de geest gods. Die broedt op de water. Dat is ook wat Jezus aanhaalt naar Nicodemus. Iemand die de wet dus kent.
Johannes hoofdstuk 3. Zei het gij een leraar Israëls. En kent gij de wet niet. Tenzij dat iemand opnieuw geboren wordt. Hij kan het koninkrijk van God niet binnengaan. En Nicodemus die zegt.
Ho even. Opnieuw geboren worden. Wat is dat? Kan een mens dan opnieuw de baarmoeder binnengaan. En er dan weer uitkomen. Hoe simpel kan je wezen trouwens. Om zo'n vraag te stellen.
Maar goed. Dat vraagt hij. Maar hij had eigenlijk moeten bedenken van. Dat woord was er in het begin. En de geest gods verhuurde op de water. En ik moet dus. En dat zegt Jezus ook tegen hem.
Tenzij dat je geboren wordt uit water en geest. Kan je het koninkrijk van God niet zien. Dus dat is waar Jezus aan refereert. Gewoon aan die eerste twee, drie teksten van de Torah.
Van de Bijbel. Dat is het allereerste pinstfeest. Nou als je dan verder gaat. Dan zie je dat. Natuurlijk zit er een hele geschiedenis tussen. Maar die kunnen we niet helemaal behandelen.
Dat snapt u wel. Want dan kan ik gewoon blijven staan tot over twee weken. Maar dan zit er een hele geschiedenis tussen. Zondvloed. Noach. Bij Noach zie je ook heel duidelijk dat hij weer pinst er gaat vieren.
De Ark. Dat is natuurlijk een beeld van Christus. Van het lam. In de Ark. Daar ben je veilig. De Ark des Verbonds. Waar je veilig bent.
Waar naar de regenboog ging. Weet die hier toch regenboog? Of niet? De gemeente is de regenboog. Toch? Een reddingsark. Oh ik dacht de regenboog.
Of is dat een baan? Ook niet. Wie heet dan de regenboog? Zatgemeente heet het de regenboog. Ik sta in de verkeerde gemeente.
Trouwens wel een mooi beeld die regenboog hoor. Maar ik las over trouwens. Ik was een beetje bezig even met openbaring.
Dat eerste paard. Een openbaring. Even tussendoor. Maar goed dat eerste paard is zo dichtbij. Die paarden staan voor de oordelen van God. Of staan eigenlijk voor God die de wereld loslaat en laat gaan.
Dat eerste paard wat heeft hij in zijn hand? Een boog. Toch? Zonder pijlen staat er nog bij. En ik druk uit om te overwinnen. Toen dacht ik die boog.
Wat een rare boog. Zou dat iets te maken hebben met regenboog? En het is inderdaad hetzelfde woord. Maar het is dat eerste paard. Misschien heeft dat wel die boog met die zes kleuren in zijn hand.
Ik weet het eigenlijk niet. Maar het zou wel heel toepasselijk zijn. Dan zie je het gewoon eigenlijk aankomen. Dat we allemaal zo individualistisch moeten worden dat we niet meer weten wie we zijn. Dat kan wel eens een betekenis zijn die ook in dat eerste paard nog verborgen zit.
Nou, Noach die gaat in die ark. Dat is het land. Dan laat hij na veertig dagen doet hij het dakje open. En dan laat hij uiteindelijk een raaf en daarna twee keer een duif uit.
En die duif komt terug naar een olijftak. Dat is trouwens heel bijzonder. Die veertig dagen die kom je verder niet tegen. En daarbij, wat gebeurde er wel veertig dagen na de opstanding van de Heer Jezus? Helemaal waard.
Ja, er ging het dak open en er ging een duif naar boven. Dus dat zie je ook al gewoon in die ark gebeuren. Je hoeft dat er niet in te leggen. Het staat er echt gewoon. Ga maar zoeken en als je het eenmaal ziet dan denk je, oh wat geweldig.
God die, in de Bijbel gebeurt geschiedenis, weet je wel. Wij hebben geleerd het uit elkaar te halen. En wij hebben wetenschap en geschiedenis. Wat we weten, wat we tellen, wat we doen en wat we opschrijven en wat er gebeurt.
En dat is heel iets anders. In de Bijbel is dat één. Het woord dabar woord betekent ook doen. Door spreken te doen. En hij sprak en het was er. En hij geboot en het stond er. Nou dat is wat je door de Bijbel heen ziet.
Dat is echt een openbaring van God. Dan strandt hij ark. En dan gaat Noach dat offer brengen. Waar die regenboog verschijnt.
En dat is natuurlijk een teken van de heilige geest. Die duift die neerdaalt uit de hemel. En daar viert Noach weer het Pinksterfeest. Later zal hij ook nog het Loofhuttefeest gaan vieren.
Dat zal een beetje anders bij hem uitpakken. Want daar komt hij niet helemaal ongeschonden vanaf. Maar het Loofhuttefeest is uiteindelijk de wijn oogst. Weet je wel. En het Pinksterfeest is nog maar de kraan oogst.
Maar dat wordt gevierd. En hij brengt dat offer aan God. Dus we zien eigenlijk al een paar keer Pinksteren in de Bijbel. Dus Israël kende dat feest al. Trouwens de wereld kende dat feest al.
Want laten we niet vergeten. Israël is er maar tussen uitgeroepen. Abram is geroepen. Ga uit je volk en uit je maagschap. Uit de familie van volken vandaan betekent dat.
Want ik ga met jou verder. Maar let wel. In u zullen alle volken der aarde gezegend worden. En alle volken der aarde. Dat zijn er in principe 70.
Volgens Genesis 10 en 11. En dat is hoe Israël dat ook viert. Dat zullen we straks bij het Loofhuttefeest weer terugzien. Waar er uiteindelijk 70 stieren zullen worden geslacht. Namelijk voor elk volk één.
Maar dat zie je ook al een beetje bij het Pinksterfeest terug. Nou vorige keer hebben we dan gezien. Israël vierde dat Pesach. Het bloed aan de deurposten. Net zoals het bloed aan het kruis was.
Heel duidelijk gezegd. En ik herhaal dat graag. Dat het offeren ligt. Natuurlijk Jezus offerde zichzelf aan het kruis. Maar het offeren ligt niet. In het slachten van het offer.
Maar in het opstijgen van het offer. Dat is natuurlijk altijd een heel belangrijk verschil. Voor degenen die hier nieuw zijn. Denk daar maar eens over door. Dus het slachten van het offer gaat noodzakelijkerwijs vooraf aan het offeren zelf.
Maar het is niet het offeren. Voor Jezus was het wel een zich opofferen. Maar het offer is dat hij opstijgt tot de Vader. En daar zijn heerlijkheid en zijn heiligheid aanbiedt. Dus in het Oude Testament natuurlijk kon je een offer pas offeren.
Namelijk laten opstijgen. En die geur aangenaam laten zijn voor de neus van de Heer. Van Jehova. Maar natuurlijk kon je dat pas doen na het slachten.
Het zou dierenmishandeling zijn om dat niet te doen. Maar het slachten zelf is dus niet het offer. Het opstijgen is het offer. Dat is heel belangrijk. Ik breng u een offer.
Zingen we weleens in een lied. Een zoete geur. Vrucht van wat u deed voor mij. En mensen vragen dan weleens van. Een geur des levens ten leven. En een geur des doods ten dode. Hoe kan God nou genieten van die geur?
Ja, hij geniet van de opstanding. Van het leven. Van Christus die voor de troon verschijnt. En die zegt. Heer ben ik heer. Ik heb uw wilbaar gedaan. Ik heb al uw welbehagen volvoerd.
Israël gaat uit dat beloofde land. Wordt dan overigens daarna gedoopt. Zit klem tussen twee bergen. En tussen de wolken om erachter. En de rietzee ervoor. God die zet die rietzee open.
Ze trekken daar doorheen. Tegenbeeld daarvan. Zegt Paulus in 1 Corinthië. Hoofdstuk 10. Red u thans de doop. Het is een doop waar je doorheen gaat. In die doop laat je eigenlijk het oude leven achter je.
Egypte is weg. En dan denk je. Halleluja. Nu zijn we er. Nee, daar kom je in de woestijn terecht. Dat is nou eenmaal het leven van een christen. Vroeger zeiden de oudvaders al van welkom in de strijd.
Als je gedoopt was. En dat is ook een strijd. Dat hele leven blijft ook strijd. Ja. Soms met leuke dingen. Daar heeft God voor gezorgd. Want die zegt. Ja, dat leven is zo'n strijd.
Laten we maar zeven feesten instellen. En elke week een vrije dag. En bij diverse feesten. Ook bij dat Pinksterfeest trouwens. Maar later zeker bij het Loofhuttenfeest. Daar staat. Gij zult blij zijn.
Dat is wat. Vind ik altijd zo leuk. Je moet zeven dagen blij zijn. En in Israël wordt het ook echt zo gevierd. Bij het Loofhuttenfeest zie je het. Overal bouwen ze die hutjes.
Ook nog de seculiere joden. Wat dat betreft net als een kerstboom. En ze doen allemaal mee met het Loofhuttenfeest. Net als de mensen die meedoen met het kerstfeest. Niks meer van Christus weten. Wel meedoen met het kerstfeest.
En een boom in huis halen. En soms juist de mensen die er wel van weten. Weer niet die bomen naar huis halen. En anderen die dan weer denken dat dat niet hoort. Weer zeggen dat moet je niet doen. En nou ja. Fijn. Dat geven allerlei conflicten.
En dat is ook weer goed voor de kerk. Hebben we al gehoord. Dus dan heb je er in ieder geval gesprek over. Dan breidt dat zichtbaar uit. Maar in Israël zie je dat dus. En dan bouwen ze die hutjes op.
Balkons, op straat en waar dan ook. En ook in een tijd van oorlog is dat gebeurd. Dat de soldaten om je heen schouten. En dat de raketten bij wijze van spreken om je heen vlogen. Maar ze zaten buiten blij te zijn.
Want dat moest. Nou dat is fijn toch. Om te weten. Soms drukt de last zwaar. De last van oorlog. Oekraïne. Of aardbevingen. Turkije. En dat is ook allemaal vreselijk.
En soms ga je er ook onder gebukt. En dan denk je. Wauw. Dat is allemaal hier zou gebeuren. Wat dan. Als wij het allemaal hadden. Dat is ook zwaar. En toch zegt God weet je. Tuurlijk. Doe wat je kan.
En laat het daarna los. En word blij. Ik hou van de hele wereld. Jij van je buurman. Dat is precies de opdracht. Dat vind ik ook zo'n bevrijdend iets. Wat is nou de hele Torah.
Heb je naast de liefheid jezelf. En God boven alles. En God heeft de hele wereld lief. Als lief heeft God de wereld. En wie moeten wij lief hebben. Ook de hele wereld. Nee. Onze naaste. Degene die in onze buurt komt.
Dat wil niet zeggen dat je niet moet geven aan Oekraïne. Of aan. Dat bedoel ik allemaal niet natuurlijk. Weet je wel. Ons hart mag weer bewogen worden. Maar wij kunnen de wereld niet torsen. Wij kunnen hem niet dragen.
Een stortje in elkaar. We hoeven dat niet allemaal met onze kinderen te bespreken. En op de lagere school. En jeugdjournaal te bekijken. En denken. Oh. Het mag wel even iets gezegd worden. Want het is niet allemaal.
Vreugdevuur. Maar daarna mogen we. Kinderen mogen weer spelen. En wij mogen ook weer blij zijn. Dat is Gods bedoeling. Daarvoor heeft hij ons. Zijn geest gegeven. Dus ze gaan wel de woestijn in.
Door de doop de woestijn in. Dat gaat niet altijd goed. Ze beginnen natuurlijk gelijk weer te mopperen. En het water ontbreekt. En Mozes moet daar steeds weer wat aan doen. En dan roepen ze wel heel gauw. Waren we maar in Egypte gebleven.
Daar was het allemaal veel beter. Daar hadden we nog te eten en te drinken. Maar goed. Ze gaan gelukkig door. Mozes roept voortdurend. Van wat moet ik doen met dit hardnekkige volk. Als u wil weten wat de hoofdonderwerpen van de oudste raden van gemeentes tegenwoordig zijn.
Dan is dat dit ongeveer. Wat moeten wij doen met dit hardnekkige volk. Nou en dan zegt God van. Je bent zelf net zo hardnekkig. Kom op. Ga maar door. En dan mogen we weer verder gaan.
Dan staat er in Exodus. Exodus hoofdstuk 12. Dat ze komen aan bij de berg Sinai. Niet Exodus. Natuurlijk niet 12. Of wel. Nee.
Veel verder. Nee. Wacht even. Ik zit even in de warmheid genus in Exodus. Nee.
12 is de instelling van een Pascha. Dan door de Schelpzee heen. Dan Jetro. En dan komt Mozes op de berg Sinai. Exodus 19. Vers 1. Daar staat in de derde maand.
Maand is dus maan he. Eigenlijk moet je die dedi gewoon afhalen in de vertaling. Want God rekent met maanden. En maanden duren dertig dagen. Op het begin van de maand is het nieuwe maand.
Namelijk als de maand helemaal onzichtbaar is geweest en het allereerste streepje van de maand weer zichtbaar wordt, dan noemen ze dat nieuwe maand. En op de helft van de maand is het altijd volle maand. En een paas is bijvoorbeeld gevierd op volle maand.
Zo weet je bijvoorbeeld ook dat toen Jezus het paasland met geslacht en de hof van Gethsemane inging, was het volle maand. Dus hij was goed zichtbaar. Ze waren zichtbaar voor elkaar. Het was niet een stikdonkere nacht. Het was qua maand glashelder in ieder geval.
In de derde maand, op dezelfde dag dat de Israëlieten uit het land Egypte waren vertrokken, kwamen ze in de woestijn Sine. Dat is een aantal dagen voordat die vijftigste dag, die zeven keer zeven weken, aanbrak.
Ze zijn natuurlijk niet op de dag van Pesach uit het land Egypte vertrokken. Maar ze komen op de negenenveertigste dag aan, vlak bij die berg, of drie dagen daarvoor, op de zevenenveertigste dag, bij die berg Sine.
Die overigens niet in Israël ligt, maar in Arabië. Maar dat is weer een ander verhaal. Goed, nogmaals, dat is een ander verhaal. Daar ga ik maar niet op in. Paulus zegt dat, in gelaten hoofdstuk 5 komt hij daar, hoofdstuk 3 en 5 komt hij daarop terug, zegt hij, de berg Sine die slaven waard en die ligt waar?
In Arabië. En dat is ook zo. De Bijbel zegt het dus, is het zo. Maar het is ook zo. Als je de gewone route bekijkt die Israël gelopen moet hebben, dan is dat niet de berg Sine die tegenwoordig in Israël wordt aangewezen.
Maar dat is een berg in Arabië die veilig bewaakt wordt, daar mag niemand komen. Dan kwamen ze in die woestijn, ze braken op van het Rafidim, dat is rust. En ze kwamen in de woestijn Sinaï en sloegen het kamp op in de woestijn en sloeg daar zijn kamp op tegenover de berg.
En dan gaat Mozes omhoog naar God. En Jehova riep tot hem vanaf de berg, zo moet u tegen het huis van Jacob zeggen en de Israëlieten verkondigen. U hebt zelf gezien wat ik met de Egyptenaren gedaan heb en hoe ik u op aardvleugels gedragen heb.
En bij mij gebracht, mooi is dat hè. In Deuteronomie aan het eind komt Mozes daar nog op terug en dan zegt hij, ik heb u op aardvleugels gedragen. Zoals een arend zijn jongen draagt.
Daar is er verschillende verhalen over en wat er nou precies de waarheid in is, weet ik niet. Vroeger dacht ik echt dat die aardjes die werden uit het nest gekikkerd en dan ging die arend eronder en droeg de jongen weer terug in het nest.
Dat schijnt een beetje niet helemaal waar te zijn, maar hoe dan ook een arend draagt die jongen op zijn rug. En zo draagt God ons. Stijg ik op als een arend zingen we ook weleens met een opwekkingslied en dat mag je zingen.
Dat is ook zo, God draagt je. En hier zegt hij tegen Mozes, ik heb jullie hierheen gedragen als op arendsvleugel. En dan staat er en Mozes riep tot de oud en mijn persoonlijk eigendom zijn jullie, want heel de aarde is van mij.
Vers 4. Heerlijk om daar die belofte aan Abram weer herhaald te zien. Ik roep je eruit met het oog op heel de aarde. In jou zullen alle volken gezegend worden.
Jij, ik roep jullie omhoog, want heel de aarde is van mij. Ik roep Israël, want ik wil heel de aarde. Dat moet je voortdurend houden. Dus ook als we heel erg voor Israël zijn, daar ben ik ook. Maar dan nog moeten we onthouden dat God is voor Israël, want hij is voor heel de aarde.
In u zullen alle geslachten van de aarde gezegend worden. Daar gaat het om. Dus ik roep je, want heel de aarde is van mij. En dan zegt in vers 9, de Heer zegt tegen Mozes, Jehovah zegt tegen Mozes, Zie, ik kom naar u toe in een dichte wolk, opdat het volk kan horen wat ik met u spreek en opdat ze ook voor eeuwig in u geloven.
Weet je, dat is, daarna wordt het Jehovah. Daarna, dan zien we dezelfde tekenen als die op de eerste Pinksterdag in handelingen gezien worden.
Rook, bloed en vuur en rookwalm, zo dat de mensen denken, die gasten zijn dronken en wat gebeurt hier allemaal. Het is precies hetzelfde gebeurt bij de Sinei, waar eigenlijk Torah, dat is het woord van God, het levende woord van God, op het volk neerdaalt.
Waar God als het ware een huwelijksverbond sluit met Israël. Dat is gewoon zo'n, als je dat van stap tot stap gaat lezen, is dat zo'n fantastische beschrijving van wat er gebeurt in handelingen 2 op het Pinksterfeest.
Na die vijftig dagen van die telling op de vijftigste dag, die telling heet trouwens de omertelling, dat is een bepaald gewicht, maar dat wordt van dag tot dag geteld.
Dus niet op de kalender of zo, maar van dag tot dag, vandaag is het dag 1, dag 2, dag 3, dag 4. Zo wordt dat geteld en dan tot die vijftigste dag. En dan gebeurt daar op de Sinei precies hetzelfde als wat er uiteindelijk in handelingen 2 gebeurde.
Ja, God is echt een God van de klok, zal ik maar zeggen. Een God die stipt werk. We zeiden vroeger heel dikwijls gehoorde ik in de kerk, God is een God van orde. Ja, dat is hij ook.
Hij heeft het al vanaf begin gezegd. Bereshi bara Elohim at haaret. Nou, dus hij stelt dat allemaal tot teken. Hij is een God van orde. Hij heeft die tekenen en die feesten ingesteld.
En die gelden vandaag de dag gelden, die nog steeds. God is ook een God van wonderen. En bij dit vers kan ik het nooit nalaten als ik dat... Want ik doe wel eens meer een bijbelstudie over Pinksteren natuurlijk.
Maar als ik dit weer lees kan ik het nooit nalaten om te vertellen wat mij zo'n vijf jaar geleden nu overkwam. Ik was voorganger toen nog in de gemeente in Grotebroek.
Grotebroek ligt naast Lutjebroek in West-Friesland. En Lutjebroek ligt vlakbij Enkehuizen. Eigenlijk stond onze gemeente in Lutjebroek. Dus ik ben mijn leven geëindigd als dorpsdominee van Lutjebroek zal ik maar zeggen.
Dat was niet mijn jongensdroom ooit. Maar zo is dat wel gebeurd. Het was heel mooi trouwens om daar te zijn. Maar er was een jongen... Er was een gelovig gezin. Maar een van die jongens die deed er niks meer aan.
Die moest niks meer van God hebben. Die kon het ook allemaal niet geloven. Maar hij was op dat moment 27 jaar. En toen openbaarde zich een ernstige hersentumor bij hem. In het ziekenhuis.
En zijn ouders zeiden wil jij hem eens bij hem op bezoek gaan. Ik zei ja dat wil ik wel. Maar dat moet hij zelf ook willen. Ik ga iemand niet overvallen. Zelfs niet op zo'n moment met het evangelie.
Nou ze hadden hem gevraagd. En het was niet per se dat hij het wilde. Maar het mocht. Nou goed. Dan ga ik maar. Dus ik ben daar geweest. En ik heb heel veel met hem gesproken. Toen ben ik al tien keer bij hem geweest. En zijn situatie knapte eerst op.
Zijn tumor werd eruit gehaald. Hij kwam thuis. En later werd het toch weer slecht. En we hadden heel veel gesprekken. Ook over de Bijbel. Uiteindelijk. Eerst ging het alleen maar over Ajax. En over voetballen.
En over techniek. En over weet ik wat allemaal. Oké. Ook goed. Dan moet je proberen ook van alles van te weten. Vind ik. Altijd maar. Niet per se van Ajax. Maar dat je kunt meepraten. Nou ook wel aardig om daar van alles van te weten.
Maar dat je kunt meepraten. Praten met mensen uit de wereld. En op een gegeven moment dan tot de kern kan komen. En daar kwamen we steeds verder. We hebben samen. Misschien kennen sommigen van jullie het dagboek van een septicus gelezen.
Dat is trouwens een zeer grote aanrader. Voor mensen die septisch zijn over. Hoe kan dat nou allemaal met God? Nou dat hebben we samen gelezen. En hij had het gelezen. En hij was rationeel wel overtuigd.
En hij kwam dichter en dichter bij het feit dat hij zou gaan uitvallen. Dat de hersenfuncties ook uitvielen. Die vielen ook af en toe uit. Epileptische aanvallen en dergelijke. Hij was inmiddels 29.
Dus ik was twee jaar met hem in gesprek. Anderen nog meer dan ik denk ik. Maar hiervan ik ook. Als voorganger van de gemeente. En ik vergeet nooit dat ik daar bij hem zat. Aan een tafeltje in zijn eigen huis.
Bij zijn vader en moeder thuis. Was hij weer gaan wonen. Hij woonde al op zichzelf. En hij zei Simon. Het is allemaal wel waar. Maar ik kan het niet grijpen.
Ik kan het niet pakken. Hoe spreekt God nou tot jou? Zei hij tegen mij. Ja meestal niet met een hoorbare stem. Eigenlijk nooit. Maar gewoon door de Bijbel heen.
Als ik de Bijbel lees. Dan ontdek ik daar zo dikwijls God in. Hij zei ik vind dat heel moeilijk. Ik zei lees je daar wel? Nee ik lees nou dat boek van jou. Hij zei ik vind dat al moeilijk genoeg.
Het is eigenlijk als ik. Hij zei maar misschien ligt het aan mijn hoofd hoor. Maar het is net een grote donkere wolk. Die er boven me af staat. Ik zei nou hier ligt een Bijbeltje. Er lag een Bijbeltje van zijn opa ernaast nog.
Dat was een honderd jaar oud denk ik. Staat de vertaling. Ik zei hier pak maar eens. Ik bedoel ik ben niet zo van het Bijbel openslaan en God spreekt. Dat is niet per se wat ik zal aanraden. Maar in dat geval deed hij het.
Hij sloeg de Bijbel open. En weet je waar hij hem opensloeg? Bij dit. Bij dit. Deze tekst. Dus hij begon het zomaar eigenlijk voor de grap te lezen. He. En de Heer zei tegen Mozes.
Zie ik kom naar u toe in een dichte wolk. Opdat het vol kan horen wanneer ik met u spreek. Ik zei hoor je nou wat je leest. En weet je nog wat je net zei?
Het is een eengroote donkere wolk om mijn hoofd. Dat zei je net. Dat had hij ook gezegd. En wat lees je nu? Nou hij barst een traan uit.
Ja dit is. Dit is waarheid. Daar kan ik gewoon niet onderuit. Maar hoe pak ik het nou? Hoe pak ik dat nou? En toen we zaten in de koffie. En we hadden zijn moeder zo'n roze koek erbij gekregen.
Ik zei nou ja. Weet je de kerk doet daar iets met het avondmaal. Dat gaat dan met ongezuurde broden. Ik zei maar eigenlijk weet je. Zo'n koek is ook niet per se ongezuurd.
Maar ook een soort van avondmaal. Ik zei. Je pakt het door het aan te pakken. Dit is mijn lichaam. Neemt. Eet. En hij zegt dat wil ik wel. En hij nam het. En hij at.
En toen pak ik de koffie. Ik zei ja. Drinkt allen eruit. Ik nam een slok koffie. En hij ook. En hij huilde. En hij riep zijn moeder.
En zijn moeder kwam binnen. Hij zei mama ik moet je wat vertellen. Ik ben tot geloven die er hier is gekomen. Een week later. Eén week later. Werd hij gedoopt.
Bij ons op het doopvond voor de gemeente. En nog één week later. Heb ik hem begraven. Zo snel ging dat. Twee weken daarna. Als je deze tekst leest.
Dan denk ik altijd. God is een God van orde. Maar God is ook een God van wonderen. Weet je. Hij kan het ook. In ons doen. Bij mij. In onze kinderen. In onze kleinkinderen. En ik kan nooit nalaten.
Om te zeggen. Maar mensen blijf voor je kinderen. En je kleinkinderen bidden. Blijf ze. Aan God opdragen. Misschien heb ik het vorige keer al gezegd. Maar u bidt. Echt elke dag voor de kinderen.
Voor de kleinkinderen. Waar we samen twaalf kleinkinderen hebben. En een paar weken geleden. Komt zomaar ineens een appje van. Een jongen die. Een van mijn kleinzames. Die daar al lang niks meer aan heeft.
Opa. Ik heb nu een vriendinnetje. Die laat zich dopen. En ik wil wat meer van de Bijbel weten. En ik ben daar en daar begonnen. En hoe moet ik daarmee omgaan. Dit is toch geweldig. Weet je. En ook als ze dat niet doen.
He. Maar misschien zeg jij. Maar mijn kinderen. Die geloven niet. En ze gaan het ook niet doen. Dan denk ik. Geloof nou maar op. Vertrouw nou maar op God. Die net is bij Job. Weet je.
Je brengt elke dag dat offer. En God zegt van. Dat gebed keert niet leeg terug. En in dat vertrouwen breng ik ze allemaal bij God. Weet je. God is veel groter dan wij denken.
Ik zeg niet dat God. Mensen roepen dan gelijk. Ja. Wees zeker een overzoener ofzo. Ik heb zo'n hekel aan dat woord. Ik geloof ook dat je door het geloof in de Heer Jezus.
Tot verzoening moet en kan komen. Maar ik geloof ook dat we als ouders en grootouders. Daar een hele speciale en mooie taakje mogen hebben. En dat in ons ook de kinderen. En de kleinkinderen geheiligd zijn.
Weet je. Onderaan die berg werd er een huwelijksverbond gesloten. En natuurlijk ging Israël daarna weer overtreden. En gingen ze heel snel weer naar het Gouden Kalp. En moest er een eerste en een tweede wet komen.
En gingen er nog veertig woestijnjaren doorheen. En ook ons hele leven zal een soort van woestijn zijn. Paulus die kan roemen in de Heer. Roept ook in Romeinen 7. Als ik het goede wil doen dan doe ik het kwade.
En als ik het kwade. Dan is het kwade mij nabij. En het kwade wat ik niet wil doen. Dat doe ik toch. Wie? Ik ellendig mens. Zegt hij dan. Wie kan mij redden uit het lichaam van deze dood?
En dan is het Gode zedankt door Jezus Christus onze Heer. Die ons heeft gegeven van zijn geest. Het hoofdstuk 8 is dat eigenlijk ook weer Pinksteren. Romeinen hoofdstuk 8 inmiddels.
Zo is er dan geen veroordeling voor hen die in Christus Heer zijn. Die niet naar het vlees maar naar de geest leven. Wat is dat een geweldig wonder mensen. En dat mogen wij echt allemaal.
Pinksteren is niet alleen van bij de berg Sinai. Pinksteren is niet van Handelingen 2. Pinksteren is ook niet alleen van Leviticus 23. Zijn we geen eens aan toegekomen. Want daar ga ik ook niet meer aan toe.
Maar daar lees je alle prachtige regels. Die op het Pinksterfeest gehouden moesten worden. Maar Pinksteren is ook iets van vandaag. In ons eigen hart. In onze eigen kinderen.
In onze eigen kleinkinderen. In onze eigen buurt. Ik geloof zo erg dat wij in deze tijd. Waarin de paarden van openbaring staan te trappelen om te komen.
Want dat is wel zo. Dat zie je ervan of die regenboog wel of niet waar is. Maar de oorlogen. De geruchten van oorlogen.
En de derde paard van een maatje gest voor een week lang. Dat lijkt er toch bijna op. Het is nog niet helemaal zo hoor. Je komt nou nog een brood voor 2 euro bij de supermarkt.
Maar de prijzen gieren wel de pan uit toch? Of niet? Ik zie als ik bij de supermarkt kom. Allemaal mensen die dingen met een sticker kopen. En de voordeeltjes kennen enzo. Want ja het moet toch ergens vandaan komen.
Nou dat wordt nog veel erger zegt openbaring. Maar ik geloof niet. Ik zelf geloof dat wij dat niet gaan meemaken. Maar dat er een opname van de gemeente is voor die tijd. Dat is mijn zalige hoop. Maar er zijn ook mensen die dat anders zien.
Oké ik ga daar geen ruzie over zoeken. Maar één ding weten we. Hij komt. Toch? En wij mogen in deze tijd. Mogen wij als priesters zijn.
Voor ons gezin. Onze familie. Maar ook voor onze buren. En voor onze staat. Ook als ze het niet willen. Weet je wel. Je moet niet elke dag bij je buren gaan vragen. Of ze de reëzen zal hebben aangenomen. Noem.
Dat is een knettergeek van je. Dat moet je echt niet doen. Maar ze weten wie je bent. En dan bid je voor ze. Ja. Ik mag priester van deze straat zijn.
En ik breng mijn buurman en mijn buurvrouw voor uw heilig aangezicht. Wij zijn het zout van de aarde. Daar zijn we toe geroepen. Om dat te doen. En dan mag het echt elke dag Pinksterfeest zijn.
In ons hart. In onze straat. In ons gezin. In onze familie. Totdat Jezus daadwerkelijk gaat komen. Totdat die najaarsfeesten. Want dat zijn de najaarsfeesten zullen beginnen.
Waarin we Jezus zullen gaan zien. Van aangezicht tot aangezicht. Nou. Daar wou ik het bij jou vanavond. Vader in de hemel.
Dank u wel voor uw aanwezigheid. Dank u wel dat we dat met elkaar ook mochten zien in uw woord. Dat als we uw woord openen. Dat het niet alleen van A tot Z of van Alpha tot Omega.
Maar van Aleph tot Taf. Als een teken in ons midden mag staan. Als een helder licht. Dat u het levende woord bent. Heer Jezus. En heilige geest dat u ons uitbroedt in het koninkrijk van God.
Dank u wel dat we dat mogen weten voor onszelf. En ik bid dat iedereen dat hier mag weten. En als mensen dat nog niet weten. Dat u ze vanavond overtuigt. Dat u ook uit een donkere wolk kunt spreken.
Tot hen en tot hun hart. Heer zegen ons zo met elkaar. Zegen onze kinderen, kleinkinderen. En onze buurt. We brengen ze voor uw troon. Samen met het offer van Heer Jezus.
Wees ons nabij. In Jezus' naam. Amen.