Gods heilsplan van begin tot eind deel4

Spreker

W. Zwitser

Date
Nov. 16, 2022
Time
20:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedenavond. Ja, wij kijken naar broers in deze serie.!

En we hebben gekeken naar Ismael en Isaac.

En toen kwamen wij vooral uit bij de familie van Isaac, van Israël dus. In Ezo en Jacob, allemaal broers die familie van elkaar zijn.

En we gaan naar de familie van Israël. Het nageslacht van Abraham, Isaac en Jacob. En vanavond kijken we naar Jozef en zijn broers.

En dan kijken we niet rondom Israël, maar dan kijken we in Israël. Nou, u hebt al gemerkt, ik ben nooit zo erg enthousiast over de volging van de media.

Daar put ik tenminste niet uit. We hebben een geweldige bron die A objectief is en die B ook compleet is. En daar zijn we heel dankbaar voor.

En ook als het gaat om Jozef en zijn broers hebben we daarvoor over heel veel informatie. Die ons iets wil leren over dat wat Israël nog meegemaakt met zijn Messias.

En voor een deel al meegemaakt heeft. Als we kijken naar Jozef en zijn broers, dan wil ik graag een paar stukjes lezen uit het boek Genesis vanaf hoofdstuk 37.

Ik lees dit keer uit de NBG-vertaling.

Genesis 37 vers 1. Jacob echter woonde in het land der vreemdelingsschap van zijn vader in het land Kanaan. Dit is de geschiedenis van Jacob.

Jozef, 17 jaar oud, hij was dus nog jong, placht met zijn broers de zonen van Bilha en de zonen van Zilpa, de vrouwen van zijn vader, de schapen te hoeden. En Jozef bracht kwaad gerucht aan, gaande hen aan hun vader over.

En Israël had Jozef lief boven al zijn zonen, omdat hij hem een zoon der ouderoms was. En hij maakte hem een pronkgewaad. Toen zijn broers zagen dat hun vader hem boven al zijn broeders lief had, haten ze hem nog meer en konden niet vriendelijk met hem spreken.

En Jozef had een droom en vertelde die aan zijn broers en daarom haten ze hem nog meer. Hij zei namelijk tot hen, hoort toch deze droom die ik gehad heb. Zie, wij waren aan het schoven binnen in het veld en daar richtte mijn schoof zich op en bleef overeind staan.

En zie, uw schoven omringden haar en bogen zich voor mijn schoof neer. En daarop zeiden zijn broers tot hem, wilt u soms koning over ons zijn? Wilt u soms over ons heersen?

En toen haten ze hem nog meer om zijn droom en om zijn woorden. En hij had nog een andere droom die hij aan zijn broeders verhaalde. Hij zei, nu heb ik weer een droom gehad.

En zie, de zon, de maan en elf sterren bogen zich voor mij neer. En toen hij dit aan zijn vader en zijn broeders verhaalde, onderhield zijn vader hem daarover en zei tot hem, Wat voor een droom is dat die jij gehad hebt?

Zullen soms ik, uw moeder en uw broeders komen om ons voor u ter aarde neer te buigen? Zijn broeders dan benijden hem, maar zijn vader hield de zaak in gedachten.

En dan een klein stukje verder. In vers 28.

Toen de Midianitse mannen kooplieden voorbij gingen, trokken zij Jozef omhoog en haalden hem uit de put en verkochten Jozef voor twintig zilverstukken aan de Ismaëlite.

En deze brachten Jozef naar Egypte. En toen Ruben bij de put kwam, zie, Jozef was niet in de put. En hij scheurde zijn kleren, keerde naar zijn broeders terug en zei, de knaap is er niet.

En ik, waar moet ik heen? Toen namen zij Jozef's kleed, slachten een geitenbok en doopten het kleed in het bloed.

En ze lieten het pronkgewaad aan hun vader brengen met de boodschap. Dit hebben wij gevonden. Zie toch of dit het kleed van uw zoon is of niet.

Hij herkende het en zei, het is het kleed van mijn zoon. Een wild dier heeft hem verslonden. Jozef is stellig verscheurd.

En Jacob scheurde zijn mantel, deed een rouwgewaard om zijn heupen en treurde lange tijd over zijn zoon. Al zijn zonen en al zijn dochter deden hun best om hem te troosten.

Maar hij weigerde zich te laten troosten en zei, nee, rouwdragend zal ik tot mijn zoon in het dodenrijk neerdalen. En zijn vader beweende hem.

De Midianieten nu verkochten hem naar Egypte aan Potiphar. Een hoveling van Farao, de overste van de lijfwacht. Een eerste opening over het verhaal van Jozef.

Hoewel, in vers 2 lazen wij, dit is de geschiedenis van Jacob. Nou, Jacob zijn we gevolgd vanaf hoofdstuk 26, vanaf de geboorte van Ezo en Jacob.

En de geschiedenis van Jacob gaat door tot aan de reis naar Paddan Aram omdat hij moet vluchten voor Ezo. Daar een gezin krijgt, 20 jaar later terugkeert, rijk aan gezin, aan kudden.

En dan Ezo ontmoet, die elkaar dan weer aan omarmen, elkaar zegenen. En zo komt Jacob weer terug bij Isaac. En kan hij onderweg Rachel begraven, wordt Jozef of Benjamin geboren.

En kan hij bij thuiskomst ook samen met Ezo Isaac begraven. Maar wij zijn nog niet van Jacob af. Want het hele boek, verder, gaat over Jacob.

Dit is Jacobs geschiedenis. Dan ging het in de tijd hieraan voorafgaande meer over Jacob zelf. Maar hierna gaat het over, of vanaf dit moment gaat het over de kinderen van Jacob.

Jacob neemt niet meer een actieve taak in. Jacob is hier vanaf nu een passieve vader. Die wel heel veel bestuurt, maar de activiteit wordt ontplooid door de zonen.

En er staat achter dat Jacobs geschiedenis vanaf nu bepaald wordt door Jozef. Jacob leert zijn zonen nog beter kennen.

Maar hij leert van zijn zonen er één kennen op een hele bijzondere manier. En die was al heel bijzonder voor hem. Maar die wordt nog veel bijzonderder voor hem.

En dat is het boeiende van dit verhaal. Het is Jacobs geschiedenis. Maar Jacob moet er aan wennen dat alles draait om Jozef. Dan voelen we wel aan dat als wij hiernaar kijken dat er weer een laag ligt zoals dat in de voorgaande onderwerpen ook lag.

Een laag die ons brengt in het Nieuwe Testament. Bij het ware Israël. Het Israël ook van de toekomst. Die nog steeds in de gewenningsperiode zitten.

Dat alles draait om Jozef. Alles draait om die ene die voor hen straks heel belangrijk zal worden.

Maar hoe treffen wij Jozef hier aan? Wij treffen hem aan als het schapenhoeder. En dat doet hij samen met de zonen van Bilha en Zilpa.

Dus niet met al zijn broers. Maar met vier zonen. Dan, Naftali, Gad en Aser. Dat zijn de vier zonen van de slavinnen. Maar het is wel tekenend voor het moment waarop wij Jozef hier ontmoeten.

Jozef hoedt de schapen met de zonen van de slavin. Als we kijken naar het plaatje van Israël en hoe zij aan hun Messias moeten wennen.

Dan brengt ons dat in het Nieuwe Testament waar wij de Heer Jezus, de Messias voor het eerst aantreffen. Ook schapenhoedend.

Maar te midden van zijn broeders naar het vlees die in hun slavenpositie zich bevinden. Zij zijn geen vrij volk. Zij zijn onderworpen aan het Romeinse recht en de Romeinse overheid.

En toch probeert de Heer Jezus in zo'n situatie de herder te zijn. En zo komen wij hier Jozef tegen.

Ten midden van de zonen van zijn twee vrouwen van Jacob.

Bilha en Zilpa. Als we naar Jozef kijken, nou we voelen wel aan dat het echt een geweldig type van de Heer Jezus is. Eén van de moesten in het Oude Testament.

Er zijn veel meer typen, zeg maar mensen die spreken, die iets laten zien over de Heer Jezus. Dat begint natuurlijk al bij Adam. Adam was ook een type van de Heer Jezus. Niet zo mooi, maar toch.

Hij was de eerste Adam. De Heer Jezus was de tweede Adam. En hij werd verbonden met een vrouw, zoals die Heer Jezus dat later ook doet. Isaac is nou ook een heel mooi type, vooral zijn offer op het altaar.

Abel was een type. En het zijn allemaal een beetje schaaphedders. Abel was een schaaphedder. Abraham is een schaaphedder. Isaac, Jacob. En na deze familie komt ook David naar boven als schaaphedder.

Komt uiteindelijk de Heer Jezus naar boven. Als de enige goede herder. Allemaal mensen in lijn van de herders. En zo komt Jozef hier, om uiteindelijk ons te brengen bij de Heer Jezus.

En Jozef, die wordt ons in deze hoofdstukken geschetst onder vier omstandigheden. Allereerst de situatie thuis. We hebben het gelezen. Hoe hij daar een prachtig kleed kreeg van zijn vader.

Want zijn vader had hem lief gebouwen zijn broeders. En die maakte hem een pronk gewaad. Jozef komt in de beleving van sommigen.

Hier naar voren als een soort verwend ventje. Die er als enige uitgelegd wordt. Waar de vader iets heel moois voor maakt. En die ook nog eens een keertje wat gaat klikken over zijn broers.

Ja, dat is wel een beetje erg horizontaal gedacht. Als we willen kijken naar Jozef als iemand die als een type is van de Heer Jezus. Dan moet je door een nieuw testamentische bril kijken.

Dan kom je uit bij de Heer Jezus. Niet als iemand die klikt over zijn broers. Maar die net als Jozef aanloopt tegen herders. Die zich niet als herders gedragen.

Die eigenlijk valse herders zijn. Waar je het nodige van opmerkt. De nodige pijnpunten. Niet alleen naar hem persoonlijk. Maar dat hij ook kijkt van wat zijn het nou voor herders in mijn volk.

Ik kom tot de zijnen. Volk Israël. En er zijn herders. Maar het is een beetje slavenvolk. Ze bakken er eigenlijk helemaal niks van.

En met wie moet hij er anders over spreken. Dan met zijn vader. De Heer Jezus spreekt die bedingen zoals Jozef die bespreekt met zijn vader.

En er komt uit dat we naar de Heer Jezus kijken als iemand waar Johannes het ook over heeft als hij zijn evangelie gaat beginnen. In Johannes 1 vers 14. Wij hebben zijn heerlijkheid gezien.

En heerlijkheid als van een enige geboren zoon van de vader vol van genade en waarheid. Tenmidden van al die mensen die in Israël hedder zijn. Is er één die met een kleed van de hemel mens is geworden.

Het woord is vlees geworden. U weet hoe het hoofdstuk begint. In het begin was het woord bij God. Het woord was God. Dan heb je het over de Heer Jezus.

Het woord. De logos. Nou dat woord kennen we in het Nederlands ook wel een beetje. Wij kennen dat dan in de reden. Het woord reden kent bij ons ook twee betekenissen.

Dat is allereerst de reden. Je verstand. Je gedachten. Waarmee je bepaalde gedachten gaat vormen. Dat is je reden. Maar de reden is ook een toespraak.

Dat is dat waarmee je die gedachten onder woorden brengt. En zo kijken wij ook naar de Heer Jezus. Die God was. Die precies Gods gedachten kende. Want hij was God.

Maar wil God naar buiten komen. Wil er iemand komen die die woorden, die gedachten van God onder woorden gaat brengen. Dan is het de Heer Jezus zelf. Het woord.

De logos. Is vlees geworden. En het heeft onder ons gewoond. Het is gewoon. Gewoon zegt Johannes. En we hebben ze heerlijkheid gezien. Heerlijkheid was van een vader. Allemaal prachtige kleuren.

En hij pakt er even twee kleuren uit waarvan hij zegt. Die moeten we in ieder geval gaan volgen. Genade en waarheid. En die twee zijn met elkaar in balans. Dat is bij ons wel eens anders.

Bij elke andere herder is dat een beetje in onbalans. De ene herder hecht meer waarde aan de waarheid. En de andere herder hecht meer waarde aan genade. Maar er is er maar één bij wie deze twee perfect in balans waren.

Dat je denkt. Ja. Zo is een herder. Precies aanwijzen wat niet klopt. En met zoveel genade. Dat dat schaapje wat een beetje afdwaalt. Weer terecht komt. En weer onderdeel gaat vormen van de kudde.

En zo kwam de Heer Jezus daar. En zo is hier de Jozef daar zo'n prachtig type van. En als de Heer Jezus dan komt. Dan komt hij er eigenlijk als. Diegene waar de vader zo blij mee is.

Dat liet de vader ook al een paar keer merken. En zeker als die zoon dan na dertig jaar zijn dienst gaat beginnen. En zich gewoon laat dopen. Alsof hij een van die mensen die dat nodig had. Alle anderen hadden dat nodig.

Die kwamen naar Johannes de Doper toe met hun zonden. En dan komt er één. Daar zegt Johannes de Doper. Nee. U bent het lam van God. En hij wijst ook op hem.

Zie het lam van God dat de zonden van de wereld wegneemt. Maar die komt naar Johannes en ze willen ze laten dopen. En als hij zich laat dopen. En zich helemaal één maakt met die kudde. Een echte hedder maakt zich één met de kudde.

Dan gaat de hemel open. Dan komt de Heilige Geest als een duif op hem wonen. En dan hoort hij stem. Deze is mijn geliefde zoon.

Alsof daar uit de hemel een mens is gekomen. En God vanuit de hemel kijkt op die ene mens. Met al die prachtige kleuren van de hemel. Als je kijkt naar de Heer Jezus thuis.

Dan is het alsof hij hier uit het vaderhuis. Even wordt geschetst. Een zoon waar zijn vader zijn vreugde in vindt.

Maar die zoon die gaat op weg. En we hebben gelezen hoe hij gedroomd heeft. Jozef is een man van dromen.

Een man van visioenen. In het Oude Testament waren die visioenen dan ook degene die God gebruikte om dingen te laten zien. Die een ander normaal gesproken niet zag.

En daar ook een betekenis aan hechten. Jozef krijgt ze allereerst hier zelf. Later zijn er ook anderen in zijn omgeving die dromen gaan krijgen. Maar hij krijgt ze zelf hier. En hij vertelt erover.

En dat roept ook weer argwaan op. Ergernis. Irritatie. Dat je denkt, ja, hij maakt er ook geen geheim van. Dat hij denkt, ja, ik zou kunnen weten dat mijn broers dat niet leuk vinden als ik dat ga vertellen.

Maar hij doet het wel. Zoals hij heeft ook die optie had kunnen meenemen om daar niet over te gaan praten. Waar hij zo vol van is. Waar het uiteindelijk naartoe gaat.

Hij doet het wel. Met alle pijn die het hem oplevert. En zo is Jozef heel vrijmoedig om te vertellen over die schoven. En later ook over die sterren, over die zon en die maan.

En hij vertelt dat gewoon. En er is er één. En dat is heel mooi. En dat is zijn vader die die dingen in gedachten houdt. Zo heeft Maria later die dingen in haar hart bewaart.

Maria en nog enkelen. Dat zijn dat oude Israël. Waar een volgende generatie uit gaat komen. De heer Jezus is er één van.

En zijn tijdsgenoten zijn de anderen. Die we hier tegen gaan komen. Bij Jozef en bij zijn broers. Prachtig om naar Jacob te kijken. Jacob denkt na.

Jacob neemt waar. En hij heeft er zo zijn gedachten bij. Ook als hij zijn zoon gaat zenden. Jozef, ga eens kijken hoe het met je broers is van jou.

Want ik heb al een tijd niks meer gehoord. En dan gaat hij op pad. En dan denk je, Jacob. Doe je er nou wel verstandig aan? Want je weet toch hoe ze op hem kunnen reageren als ze bij elkaar zijn.

Als ze bij jou zijn. Laat staan als ze gaan reageren. Als ze niet bij jou zijn. En jij gaat die zoon naar hen toe sturen. Dan kun je toch op een paar vingers natellen wat er kan gaan gebeuren.

Jacob is benieuwd, zegt vers 14. Naar de welstand van je broeders. Naar de welstand van de schapen.

En breng mijn antwoord terug. Precies zoals die vader in de hemel ook was. Benieuwd. Naar de toestand van Israël.

Naar de toestand van de kudde. En hij wilde een echo hebben. Een antwoord terug. En dan moeten we niet denken, ja dat wist hij wel.

Dat dat zou gaan gebeuren. Nee. Hier komt de liefde van Jacob naar zijn zonen uit. Zorg de liefde van God eruit komt als hij zijn zoon zendt. Dan zendt hij die zoon in genade.

En uiteindelijk, het kost een beetje tijd, een beetje moeite. Maar hij vindt zijn broers. En als ze hem in de vetten zien komen, dan zeggen ze weer vers 19.

Zie daar komt een die aarddromer. En Ruben ziet de bui al hangen in vers 21. Laten we hem niet doodslaan. Maar ze gooien hem in de put.

Ze trekken zijn kleed uit. Met de gedachte. Dan gaat het vanzelf. Dan hoeven we er niet aan ons aan te bezondigen. We hebben gelezen hoe hij daar weer uit tevoorschijn komt.

Die tekst trouwens in vers 20 is wel belangrijk. Om te beseffen dat zij naar hem kijken als iemand die ze willen doodslaan. Precies zoals de heer Jezus dat heeft ervaren in Johannes 1 vers 11.

Hij kwam tot het zijne en de zijne hebben hem niet aangenomen. Dat was van het begin van duidelijk. Zoals het van het begin van duidelijk was van Jozef dat zijn broers niet blij waren met zijn komst.

Het zijne is natuurlijk Israël. En als ze hem dan uit die put trekken, dan komen de Medianische kooplieden voorbij.

En daarom trekken ze hem uit die put om aan hen te verkopen. Dan zijn ze ook mooi van hem af. Het zijn Ismaëlieten, zegt vers 28.

Dat maakt het nog pijnlijker. Weer zo'n familievolk. Die twintig zilverlingen betalen voor Jozef.

De prijs waar je later in de wet een slaaf voor kunt kopen. In de ogen van de broers was Jozef ook niet meer dan een slaaf waar ze nog een beetje geld voor konden maken.

Ruben was er niet bij. En als hij terugkomt, dan treft hij een vertrokken Jozef. Niet meer aan. De put was leeg. Maar dan dat is geen heilige gedoe.

Met dat kleed. Ja, dat moet bij Jacob binnengekomen zijn. Niet alleen maar omdat dat dat kleed is wat zijn zoon aan had.

Wat hij hem gegeven heeft. Maar ook omdat dat Jacob herinnert aan wat hij zelf ooit eens deed bij zijn eigen vader. Die hij bedrogen heeft met de huid van een geitenbokje.

Net ook nog of hij ezel was. Hij is ermee weggekomen. Maar nu wordt hij geconfronteerd met iets wat hem is na gaan lopen. Wat een mens zaait, dat zal hij ook oogsten.

Maar hier is de Jacob niet meer die bedrieger, niet meer die listige man van toen. Het gaat niet meer om Jacob, het gaat nu om die jongens. En hij kijkt naar dat kleed.

En hij draagt rauw tot aan zijn dood toe. Voorzeker een wild dier heeft hem verscheurd. Maar die schijnheiligheid van die broers. Kijk toch eens, is dit nou dat kleed van uw zoon?

Die schijnheiligheid die je aantreft als de later de Heer Jezus komt bij zijn volk. Dan je denkt, ja, waar is de eerlijkheid? Waar zijn de mensen die hem echt zoeken? Ze waren er nog wel.

Maar de massa was op zoek naar iets waar ze hem in hun woorden konden vinden. Zeker degene die zich als herders ontpopt hebben, die waren continu bezig om hem in zijn woorden te strikken.

Uiteindelijk is het dan ook nog een keer gelukt. Als eerste verhaal. En dan komt hoofdstuk 38 er even als een soort intermezzo tussen.

Judah en Tamar. Maar dat begint in vers 1 op een manier dat je denkt, oh, staat dat er om? Staat het er daar om in? In hoofdstuk 38 vers 1.

En in die tijd trok Judah van zijn broeders weg. En nam zijn intrek bij een man in Adulam. En zo komt hij, Tamar, op het pad.

En gebeuren daar nare dingen. Overspel. En daar wordt een tweeling uitgeboren. Het is net alsof Judah zegt van die broers van mij hebben dat gedaan.

Hebben Jozef verkocht. Maar ik wens mij aan hen te onttrekken. In die tijd, dus van het verkopen van Jozef, gaat Judah de andere kant op.

Gaat zijn eigen weg. Maar in zijn gedrag blijkt hij het minstens zo verdorven te zijn als die broers. Hij is geen haar beter.

Ook dat is een heel hoofdstuk apart. Met een hele bijzondere uitkomst van die tweeling die geboren wordt. Waarvan de naam de ene de naam Peres draagt. En nota bene komen zijn moeder en hij voor in het geslachtregister van de heer Jezus in Matthäus 1.

Dan denk je, oh, wat is dat nog bijzonder. Dat God zelfs hierin nog iets vindt. Waarvan hij de moeite waard vindt om te laten zien. Kijk, en die lijn komt uiteindelijk mijn zoon naar voren.

Komt die zoon in dat prachtige kleed naar mijn volk toe. Maar dan gaan we terug naar de geschiedenis van Jozef van hoofdstuk 39. Want hij werd verkocht aan Potiphar, zei vers 36 van hoofdstuk 37.

En als je daar bij Potiphar is. Dan staat er in vers 2. Laten we even vanaf vers 1 lezen. Jozef nu werd naar Egypte gebracht.

En Potiphar, een hoveling van Faro, de overste van de lijfwacht, een Egyptenaar, kocht hem van de Ismaëlieten die hem daarheen gebracht hadden. En de Heer was met Jozef, zodat hij een voorspoedig man werd.

En hij woonde in het huis van de Egyptenaar. De Heer was met Jozef. Een belangrijk punt in het leven van Jozef.

Als hij verkocht wordt en bij Potiphar aankomt en daar aangesteld wordt. Dan is de Heer daar zo met hem dat hij een voorspoedig man werd.

En dan zegt vers 3. Toen zijn Heer zag dat de Heer er met hem was en dat de Heer alles wat hij ondernam onder zijn hand deed gelukken. Won Jozef zijn genegenheid en mocht hij hem bedienen.

Hij stelde hem over zijn huis en alles wat hij had en gaf hij in zijn hand. Vanaf het ogenblik dat hij hem over zijn huis en over al wat hij bezat had aangesteld.

Zegende de Heer het huis van de Egyptenaar om Jozef wil. De zegen des Heer rustte op alles wat hij had. Zowel in huis als op het veld. Je wilt wel eens weten hoe dat er was in huizen Potiphar voordat Jozef er was.

En wat er gebeurde toen Jozef er was. Toen de Heer dat ging zegenen. Waar bestaat dat uit? Nou in ieder geval het feit dat Potiphar hem alles toe vertrouwde.

En dan kijk je naar de tweede manier waarop de Heer Jezus hier op aarde was. De tweede omgeving. Maar dan in huizen Potiphar als dienstknecht.

Ook een houding die hij aannam toen hij hier kwam. Hij kwam om te dienen. Niet om gediend te worden zegt hij maar om te dienen. En zijn leven te geven tot een losbreid van velen.

En Petrus zegt later in de toespraak in handelingen 10 vers 38. Hoe hij het land door is gegaan terwijl hij goed deed want God was met hem.

Wat Jozef doet in het huis van Potiphar deed de Heer Jezus het hele land door het land door te gaan en alleen maar goed te doen.

Nou we weten hoe het gegaan is in die vier evangelieën. Uitvoerig beschreven hoe hij altijd weer mensen op zijn weg vond aan wie hij iets kon doen. Het zijn genezing, het zijn woord, het zijn wat dan ook.

Het was altijd ten goede. Opbouwend. Dan gaat het er natuurlijk mis als die vrouw van Potiphar in het spel komt.

In vers 7 hiernaast sloeg de vrouw van zijn heer haar ogen op Jozef en zei kom bij mij liggen. Maar hij weigert en zei tot de vrouw van zijn heer zie mijn heer bemoeit zich met mij naast zich met niets van wat er in zijn huis is.

En alles wat hij heeft, heeft hij in mijn hand gegeven. Niemand is in dit huis machtiger dan ik en heeft mij niets onthouden dan alleen u omdat u zijn vrouw bent.

Hoe zou ik dan dit grote kwaad doen en zondigen tegen God? Geweldig. Wat een hoge morele standaard hanteert Jozef hier.

17 jaar misschien net ietsje ouder. En dan deze verleiding tegenkomen. Dan moet je sterk in je schoenen staan. Maar vooral de motivatie aan de dag kunnen leggen die hij hier aan de dag legt.

Ten eerste, jij bent de vrouw van Potiphar, van je heer. En ten tweede, als ik dit zou doen en ik zou met jou aan de bed gaan, dan zou ik zondigen tegen God.

Wat een geweldige standaard. En ik denk alleen ook als christenen onder elkaar, dan zijn we daar toch wel erg mee geholpen. Als je zo naar Jozef kijkt. En als je dan ook zo naar de Heer Jezus kijkt.

En je walligt van al die dingen die ook in de filmindustrie worden gebruikt om zelf maar een film te maken over de Heer Jezus met Maria Magdalena. Alsof daar een of andere liefdesrelatie zou zijn geweest.

Dan denk je, dit is iets wat men in de film heeft gebruikt. Zoals men uit de Bijbel wat meer dingen gebruikt om in de film iets te maken. Maar niet geproefd heeft wat mooie wat God erin gelegd heeft.

Dat kunnen ze ook niet. Maar wij als kinderen van God, wij proeven dit. En we kijken naar de Heer Jezus die op dit punt ook zo zuiver was als wat. Een geweldige standaard.

Ook voor ons leven vandaag. Daar hoeven we verder helemaal niet zoveel aandacht, niet zoveel tijd aan te besteden. Want het onderwerp is vanavond anders. Het onderwerp is vanavond Jozef.

Maar dit is wel even een puntje van aandacht. En dan gaat hij, als zij aan blijft ringen. In vers 11, op zekere dag kwam hij het huis binnen om zijn werk te verrichten.

Terwijl niemand van de huisgenoten daar in huis was. Toen greep zij hem bij zijn kleed en zij kon bij mij liggen. Maar geliet zijn kleed in haar hand achter vluchten en liep naar buiten.

Nou met het kleed in haar hand, dan weet zij haar man te overtuigen dat er toch wel heel erge dingen waren met deze man die zij in vers 14 noemt. Tegen haar man, zie toch.

Hij heeft ons een Hebraause man gebracht. Opdat deze zijn spel moet ons bedrijven. En als hij dan later zelf komt in vers 17.

Die Hebraause slaaf die je ons hebt gebracht is bij mij gekomen. En Potiphar die gelooft dat verhaal. En zo brengt dit Jozef in de gevangenis.

En zo staat er ook daar weer in vers 21. En de Heer was met Jozef en bewees hem genade en deed hem de genegenheid van de overste der gevangenis winnen. En daarom vertrouwde de overste der gevangenis al de gevangenen die in de gevangenis waren aan Jozef toe.

En al wat daar te doen was, deed hij. De overste der gevangenis keek niet om naar iets dat hem was toevertrouwd omdat de Heerde met hem was. En wat hij verrichtte, deed de Heerde gelukken.

De Heerde was met Jozef. Zelfs daar waar hij onschuldig op de diepste diepte terecht was gekomen. Het was niet zomaar een gevangenis, het was de gevangenin, zegt vers 20, de gevangenis waar de koning de gevangenen neerzette.

De gevangenen die dus een bedreiging vormden voor de koning. Van dat kaliber vindt Potiphar is Jozef ook een exemplaar.

Als de Heer Jezus hier is en hij zelfs dienst en echt zijn werk volbracht, dan wordt hij uiteindelijk onschuldig veroordeeld.

Daar zijn nogal wat gegevens over in het Nieuwe Testament. Dat hij als daar de rechtszaak plaatsvindt.

En de hele koninklijke machten van dat moment, Pilatus, Herodes, zich allemaal bezighouden met deze ene persoon.

Dan is daar iemand die van top tot teen, van A tot Z onschuldig is. Zo dat zelfs ook Pilatus uiteindelijk moet gaan erkennen.

Ik vind geen schuld in deze mens. Nou, we weten hoe dramatisch dat verlopen is. De meest dramatische rechtspraak ooit. Dat de Zoon van God hier op aarde onschuldig zijnde in de ogen van de dienstdoende elite dan.

Religieuze elite, Sanhedrin. De gewone bewindvoerders, Pilatus en Herodes, die notabene vijanden waren tot dat moment. Maar op die dag vrienden van elkaar werden.

Dat die eensgezind maar één doel voor ogen hebben. En dat is deze mens, hoe onschuldig hij ook is, ter dood brengen. En dat gebeurt. En zo hangt hij daar.

In de gevangenis. In de gevangenis komt hij twee mensen tegen.

Die worden ons beschreven in hoofdstuk 40. De schenker en de bakker. En ook die hebben allebei een droom.

Dat is merkwaardig. Als Jozef ziet dat er iets met hen is. Als ze vol naar wakker worden. Dan vraagt hij wat er aan de hand is. Een typisch trekje. Van iemand die geïnteresseerd is in een ander.

En Jozef heeft de vrijheid om door de hele gevangenis heen de gevangenen te verzorgen. Die taak en die vrijheid heeft hij gekregen. En hij doet dat met een hart, zoals een heder dat ook zou doen, bij zijn schapen.

Zo behandelt hij zijn medegevangenen. De medegevangenen van de koning. Ook al zijn nog zulke grote boeven. Hij heeft aandacht voor ze. Zoals de heer Jezus ook hier aandacht had toen hij hier wandelde voor de grootste zondaren.

Dat zelfs de farisee zich erover verbaasde. Dat hij at met tollenaren en zondaren. Dat doe je dan niet. Nou, Jozef deed dat wel. En de heer Jezus deed dat ook. En als die twee daar zitten, met een beschuldiging die er uitgezocht moet worden, dan hebben ze allebei een droom gehad.

Een droom die hem nogal somber maakt. En Jozef knoop dat gesprek aan. En hij ziet in vers 6 dat ze mismoedig waren.

En hij vroeg, waarom staat uw gezicht zo somber vandaag? Geweldig. Wat een hart.

Wat een liefde. En daarom vertellen ze allebei wat ze gedroomd hebben. En de schenker die vertelt over die droom in vers 9. Zie, er stond een wijnstok voor mij.

En aan de wijnstok waren drie ranken. En nauwelijks begon hij uit te botten. Of zijn bloesem was er. En zijn trossen begonnen rijpe druiven. En vader oosbeker was in mijn hand.

En ik nam de druiven, perste ze uit in vader oosbeker. En gaf de beker in vader ooshand. Nou, dan zeg je, ja Jozef, dat is een mooie uitlegging. Want de uitlegging is in vers 12, in 13.

Die drie ranken zijn drie dagen. Binnen drie dagen zal vader oos uw hoofd verhogen. En in uw rang herstellen. En u zult vader oos de beker in de hand geven.

Zoals u tevoren placht te doen. Toen uw schenker was. Maar blijf aan mij denken. Wanneer het u goed zal gaan. En toon mij toch uw dankbaarheid.

Door van mij gewacht te maken bij de vader oos. En breng mij uit dit huis. Want zegt hij daar. Gestolen ben ik uit het land van de Hebreën.

En ook hier heb ik niets gedaan. Waarom zij mij in dit kerkerhol hadden kunnen zetten. Gestolen uit het land van de Hebreën.

Als die man weet, over drie dagen ben ik vrij. En dan gaat hij terug naar de vader oos. En dan zegt Jozef tegen hem. Wil jij even bij vader oos de melding maken dat ik hier ook onschuldig zit.

Denk aan mij wanneer het jou goed gaat. Een Hebreer. De vrouw van Potiphar wist dat ook. Dat is een Hebraeusse slaaf. Een Hebreer is eigenlijk iemand van de overkant.

Overkant. We kunnen ons nog herinneren in dat nageslacht van Sem. Er kwam voordat wij bij Abraham uitkwamen, kwam halverwege een Heber voor. Heber, voorvader van Abraham.

En aan de hand van die naam zijn de nakomelingen van Abraham ook genoemd. De Hebreën. Abraham was zelf ook de Hebreer genoemd. Namelijk van de overkant van de Eufraat.

Nou als je in Egypte gevangen zit. Dan ben je niet alleen maar van de overkant van de Nijl. Maar dan ben je overkant van de Eufraat. Je bent zelfs in het land Kanaan nog een vreemdeling.

Jacob woonde daar nog als vreemdeling. Hoe ver ben je weg van oorsprong. Als je in Egypte in de gevangenis zit. Denk aan mij wanneer het je goed gaat.

Weet je, als de Heer Jezus veroordeeld wordt en hij sterft. Dan hangen daar ook twee moordenaars.

Twee boeven. Die aan weerskanten van de Heer hangen. En elkaar toeroepen. En de een zegt tegen de ander.

Maar waarom roep je? Want wij hangen hier terecht. Maar deze, ja hij kan niet meer wijzen. Want ze zijn al drie gekruisigd.

Maar deze heeft niks onbehoorlijks gedaan. Die ene werd gered. Je komt tot de erkenning dat degene die daar in het midden hangt.

Een koning is. En die aan die koning vraagt. Heren, denkt u aan mij. Als u in uw koninkrijk komt. Je kunt je niet voorstellen hoe groot het geloof is van deze ene grote boef.

Die ook gekruisigd wordt. Geen kleinigheid. Dat was echt een grote boef. Je komt aan het kruis tot bekering. En die ziet in de Heer Jezus.

Een koning die in zijn koninkrijk gaat komen. Heer, als dat zover is, wilt u dan aan mij denken? Het antwoord van de Heer is. Heer, dan zul je met mij in het paradijs zijn.

En dus zul je er straks ook bij zijn als het koninkrijk gaat beginnen. Geweldig. Wat een antwoord. Wat een ommekeer. Heeft God in zijn leven gevrocht. Hangend naast de Heer Jezus.

De eerste bekering op grond van het werk van de Heer. Maar nu vraagt Jozef. Aan die schenker.

Wil jij aan mij denken? Wij zijn allemaal net als die ene boef. Tot bekering gekomen. Wij zijn allemaal tot het besef gekomen.

De Heer Jezus. Is mijn Heer. Is mijn heiland. Laatst het eerste. Dat je weet. Je bent vergelost van je zonden. Hij is je heiland geworden.

Maar je hebt ook je Heer geworden. Heb je laten zien in de doop. Daarna ga je met hem verder. Maar die vraag blijft hangen. Wil jij wel aan mij blijven denken? Als het je goed gaat.

En het gaat ons goed als geloven. Als kind van God gaat het ons goed. En er zijn van die hele mooie momenten. Waar de Heer Jezus zegt. Denk aan mij.

Of doe dit tot mijn gedachtenis. U kent ze wel. Die momentjes waarin je. Of alleen. Of met elkaar.

Heel speciaal aan de Heer Jezus denkt. En met elkaar. Bij het vieren van het avondmaal. Denk aan mij. Als het je goed gaat. Iets om niet te vergeten. De bakker wordt bemoedigd.

Maar die krijgt een andere uitleg. Over die drie dagen. En Jozef legt hem uit. Dat hij over drie dagen zal worden terechtgesteld. En zo is het ook gebeurd.

Toch zegt vers 23. De overste van de schenkers. Dag niet aan Jozef. Maar vergat hem. En dan komt in hoofdstuk 41.

Komen de dromen van Jozef. Van zijn vader ogen. Na verloop van twee jaren. Droomt ook de vader o. En dan komen die dromen van die koeien.

En van die aaren. En ja. De vader o wil weten wat hij gedroomd heeft. En dan zegt vers 9. Toen sprak de overste van de schenkers dat vader o.

Heden moet ik mijn zonden in herinnering brengen. Vader o was toornig op zijn dienaren. En zette mij in hechtenis in het huis van de overste derse lijfwacht.

Mij en de overste van de bakkers. In één en dezelfde nacht. Nu hadden wij een droom. Ieder had een droom met een eigen betekenis.

Nu was daar bij ons een Hebraause jongeman. Een slaaf van de overste van de lijfwacht. En vertelde hem onze dromen. En hij legde ze ons uit. Aan ieder gaf hij uitleg naar zijn droom.

En zo ontbood vader o Jozef. Vers 14. De schenker. Gedenkt aan zijn zonden.

Hij werd wel vrijgesproken. Maar hij was niet schuldeloos. De bakker had een grotere schuld. Die werd opgehangen.

Met de schenker werd vrijgesproken. Kijk die ene moordenaar aan het kruis. Die had een enorme schuld. Maar hij kwam tot erkenning. Hij werd vrijgesproken.

Zoals wij allemaal een enorme schuld hadden. En werden vrijgesproken. En soms dan kun je dingen vergeten. Zoals de schenker hier. En dan kun je terugdenken aan het feit dat je.

Oh ja ik heb ook verlossingen gekregen. Ik heb ook een verlosser gehad. Ik heb iemand ontmoet. Varao die kan u ook helpen. En zo komt Jozef hier bij de varao.

En hij trekt hem. Er worden met andere kleren aangetrokken. En zo komt hij voor de varao te staan. Er was bij ons een Hebraause slaaf. Zegt die man. En de psalmist die zegt in psalm 105 vers 18 en 19.

Men knelde zijn voeten in de boeien. Hij kwam met de ijzer. Tot de tijd dat zijn woord uitkwam. En de uitspraak des Heer hem in het gelijk stelde. Jozef heeft twee jaar moeten wachten. Geen woord van kritiek.

Geen mopperen. Hij wachten tot de uitspraak des Heer hem in het gelijk stelde. En zo komt Jozef hier bij de varao. Die hem in vers 45.

Een prachtige positie geeft. Want Jozef is niet alleen maar iemand die de uitleg geeft van de dromen. Maar die ook ongevraagd van advies dient. Dat is mooi. Die vrijmoedigheid van Jozef op het moment dat de varao het nodig heeft.

Is geweldig. Varao vraagt niet om wat zal ik nou doen. Nee. Jozef legt de droom uit. En hij zegt. Dan kun je dat volgende. Het beste invullen. Je gaat grote schuren bouwen.

Enzovoort. Enzovoort. En dan komt varao tot de besef. Ja wie kan dat beter organiseren. Dan deze Jozef. Enzo wordt Jozef in één keer van de diepste gevangenis opgetild tot op één na hoogste niveau in de hele wereld.

En hij krijgt linnenklederen om. Gouden kettingen om zijn hals. En varao noemt hem Savnat Paneach. Vers 45. Savnat Paneach.

Overvloed van leven. Zo kun je het vertalen. Maar je kunt het vertalen met redder van de wereld. Maar je kunt het ook vertalen met uitleggen van verborgenheden.

Alle drie zijn ze waar. Ook als het gaat om de Heer Jezus. De ware Jozef. Die uit de dood is opgestaan. En nu met eer en heerlijkheid is gekwoond.

En waar we elke dag volop genieten van wat hij betekent in ons leven. En uiteindelijk voor iedereen die hem wil leren kennen. Zo is Jozef verhoogd. En zo is de Heer Jezus verhoogd.

En zo hebben we vier situaties. In alle vier situaties is Jozef altijd de eerste. Zoals de Heer Jezus.

Over waar hij kwam. Ook altijd de eerste. Allereerst nog even een puntje over die vierkanten. Wat hij de eerste is. Dat komt naar voren in vier stel kleden.

Want in elke situatie heeft hij unieke kleding. Thuis. Dat is veelkleurige kleed. Bij de vrouw van Potiphar.

Die liet het kleed van hem in haar handen. Als hij uit de gevangenis komt. Dan krijgt hij ook andere kleding. En als Potiphar hem heeft verheerlijkd tot onderkoning.

Krijgt hij ook linnenklederen. Vier stel kleden. Dat is trouwens kenmerkend voor alle aardsvaders. Abraham had vier altaren.

Isaac had vier putten. Jacob had vier opgerichte stenen. En Jozef heeft vier stel kleren.

Hij is overal de eerste. Zoals de Heer Jezus zegt Paulus in Colossae 1 vers 18. Het begin is. De eerstgeborene uit de doden.

Opdat hij in alles de eerste plaats zou innemen. Dat deed de Heer in het huis van zijn vader. Dat deed hij in zijn leven op aarde.

Want waar de Heer kwam, hoe nederig hij ook was. Hij trok alle aandacht naar zich toe. En dat doet hij ook nu hij in heerlijkheid is. Hij is overal de eerste.

Voor ons betekent dat in Romeinen 8 vers 29. Opdat hij de eerstgeborene zou zijn onder vele broeders. Dat ervaren wij nu al zo. En dat zal straks zeker ook zo zijn. Hebreeu 2 vers 9 voegt er nog even aan toe.

Wij zien nog niet alles aan hem onderworpen. Maar wij zien Jezus met eer en heerlijkheid gekroond. En nu de broers nog.

De broers die komen in beeld na 7 jaar honger. En die 7 jaar honger die dienen ergens toe. De broers moeten namelijk merken dat Jozef onderkoning is.

Jozef toont in die 7 jaar van overvloed zijn heerlijkheid. Maar die komt vooral in de 7 jaar honger naar voren. Want dan wordt de hele wereld eigenlijk gedwongen om in Egypte koren te kopen.

Dus die 7 jaar honger zijn er vooral om Jozefs heerlijkheid nog groter te maken. Maar die zijn er ook om de broers aan het hart van Jozef te brengen.

En als die broers zo bij Jozef uitkomen, dan huilt Jozef vijf keer.

Zo ontroerd is hij als hij zijn broers ontdekt. En vanaf hoofdstuk 42 is het zover dat de broers gedwongen worden om naar Jozef te gaan.

Hoofdstuk 42. Toen Jacob vernam dat er in Egypte koren was, zei hij tegen zijn zonen. Waarom ziet gij elkaar aan? Voort zei hij. Zie, ik heb gehoord dat er in Egypte koren is.

Trek daarheen en koop daar koren voor ons, omdat wij in leven blijven en niet sterven. Toen trokken tien broers van Jozef heen om in Egypte koren te kopen. Doch Jacob liet Benjamin, Jozefs broer, niet met zijn broers meegaan.

Want hij dacht, er mocht hem eens een ongeluk overkomen. Ja, die Jacob. Die denkt na. En die begint langer en meer te twijfelen aan het verhaal wat hem is opgedist.

Van het kleed wat in bloed gedompeld is. En als hier de broers moeten gaan naar Egypte, dan denkt hij. Ja. Benjamin hou ik hier.

Want die andere broer van hem is ook ooit eens bij hen alleen geweest. En toen liep het niet goed af. Er mocht hem ook eens een ongeluk overkomen.

Je merkt de twijfel bij Jacob al een beetje komen. In ieder geval de eerste reis. Die gaat met tien broers zonder Benjamin.

En zo komen ze aan in Egypte. Vers 7. Vers 6 zegt dat de broers van Jozef aangekomen waren.

Bogen zich voor hem neer met het aangezicht ter aarde. En zegt vers 7. Zodra Jozef zijn broers zag, herkende hij hen. Maar hij deed alsof hij een vreemde voor hem was.

Hij sprak hen bits aan en zei. Van waar komt gij? Zij zeiden uit het land Kanaan om voedsel te kopen. En dan herkende zijn broers wel.

Maar zij herkenden hen niet. En toen herinnerde Jozef zich de dromen die hij van hen gedroomd had. Die zijn nu in vervulling gegaan.

Maar hij houdt zich onbekend. Hij blijft op scherpe toon tegen hem praten. Had u kunnen zeggen. Nou zie je nou wel. Weet je nog wat ik jullie verteld heb.

Wat ik ooit een keer gedroomd heb. Nou, dan liggen jullie hier. Had u kunnen doen. Maar dat doet hij niet. Want hij wil weten of ze veranderd zijn ten opzichte van toen.

Hij spreekt hen bits aan. En hij zegt. Ja, jullie zijn hier gekomen om te verspieden. En ze worden gedwongen om een beetje meer openheid te geven.

En zo komt er in vers 10 uit. Dat ze zeggen. Nee mijn heer. Maar uw knechten zijn gekomen om voedsel te kopen. Wij zijn allen zonen van één vader.

Wij zijn eerlijke lieden. Uw knechten zijn geen verspieders. Doch hij zei. Nee. Hij is gekomen om te zien waar het land open ligt. En daarop zeiden zij.

Uw knechten waren twaalf in getal. Wij zijn broers. Zonen van één man in het land Canaan. Want de jongste is thans bij onze vader.

En één is niet meer. Toen zei Jozef tot hen. Het is zoals u gesproken hebt. U bent verspieders.

En hieraan zult gij getoetst worden. Zo waar vader o leeft. Gij zult van hier niet weggaan. Tenzij uw jongste broer hierheen komt. Zend één van hen om uw broer te halen.

Maar gij zijt gevangen. Zo zullen uw woorden getoetst worden. Of gij de waarheid spreekt. Maar het die niet zo waar vader o leeft. Dan zijt gij verspieders. En hij zette hen drie dagen lang in hechtenis.

Nou uiteindelijk gaan ze dan weer weer terug. Maar Simeon blijft gevangen. Dit is de absolute eis. Ik wil jullie jongste broer zien.

De anderen gaan terug. En met de boodschap. Die jongste broer die moet terugkomen. Maar dan vers 21.

Jozef hoort hoe ze met elkaar spreken. Ze zeiden tegen elkaar. Waar werkelijk. Wij zijn schuldig vanwege onze broer.

Wij zagen zijn zielsbenauwdheid. Toen hij ons om genade smeekte. Maar wij luisterden niet. En daarom komt deze benauwdheid over ons.

Jozef luistert mee. Hij houdt zich vreemd. Maar hier is hij al heel blij mee. De broers herinneren zich.

Hoe hij bij hen was. En zijn benauwdheid is hen niet ontgaan. Dat weten ze nog steeds. En nu krijgen zij het benauwd.

U weet hoe de profeten spreken over Jacobs benauwdheid. Als ze het hebben over die grote verdrukking waar Israel doorheen moet gaan. In de aanloop naar de ontmoeting met de Messias.

Wel die drieënhalf jaar. Daar wijst deze hongersnood op. Van zeven jaar. Een tijd van benauwdheid. Een tijd waarin de Heer Jezus zijn volk op de proef wil stellen.

Het is Jacobs benauwdheid. Niet omdat hij het leuk vindt. Maar omdat hij wil weten wat er bij hen leeft. En als hij hen dan zo hoort spreken. In het staat vers 23.

Ze wisten echt niet dat Jozef hen verstond. Want ze gebruikten een tonk. Toen wende hij zich van hen af. En weende. Dat is de eerste keer dat Jozef huilt.

Van ontroering en blijdschap. Omdat hij merkt dat er toch iets is blijven langen bij zijn broers. Simeon blijft gevangen.

En hij stuurt ze terug. Met het geld wat in de zakken ligt. En dat vinden ze onderweg. Bij een nachtverblijf van 27. Mijn geld.

Zegt een van hen tegen zijn broers. Is teruggegeven. Zie maar het licht in mijn zak. En toen ontzonk hun de moed. En ze wenden zich bewend tot elkaar. En zeiden wat heeft God ons nu toch aangedaan.

En zo komen ze bij vader Jacob. En vertellen wat er is gebeurd. Over die bitse man daar in Egypte. En dat ze alles hebben moeten vertellen.

Hoe ze thuis waren. En dat die jongste zoon. De volgende keer mee moet. Als er weer koren gekocht moet worden. Jacob vindt het me niks.

Maar uiteindelijk als de honger weer groot is. Dan moet hij toegeven. U berooft mij van kinderen. Zegt hij dan in vers 36.

Jozef is er niet meer. Simeon is er niet. En nu willen jullie Benjamin ook nog meenemen. Al deze dingen er tegen mij. Weer die twijfel.

Die gaat toenemen bij Jacob. Jullie berooven mij van kinderen. En wat hij beseft en aanvoelt. Op de ene van de manier zijn jullie in het spel geweest. Toen Jozef is verdwenen.

En nu is Simeon weg. En nu nemen jullie Benjamin ook nog mee. Wat doen jullie mij aan? Maar goed. Hij kan niet anders. Dan uiteindelijk.

Er in bewilligen. Weer op pad te gaan. Hoofdruiën 43 en 13 en 14. Neem ook jullie broer mee. Sta op en ga terug naar die man. God de Almachtige.

Geef jullie barmhartigheid in de ogen van die man. Zodat hij jullie andere broer en Benjamin met jullie terug laat gaan. En wat mij betreft. Als ik van kinderen beroofd word. Dan word ik maar van kinderen beroofd.

En zo gaat de tweede reis van de broers op weg naar Jozef. Nu inclusief Benjamin. En als je denkt dat Israël makkelijk de Messias gaat ontmoeten.

Zulke christenen zijn er. Die denken sinds 1948 woont Israël in eigen land. En het gaat alleen maar steeds beter. Een ontmoeting met de Heerde staat voor de deur. Dan heeft men geen snars begrepen van de provincie.

Er moet nog een hele zware tijd komen. Een tijd van benauwdheid. waarin Israël in de persoon van Jacob alles moet leren loslaten.

Vreselijke tijd. En de pijn die Jacob hier draagt is zwaar. Maar hij moet. Hij kan niet anders.

En zo kwam de broers. In hoofdstuk 43 aan bij Jozef.

Met het geschenk. En ook nog het geld van de eerste keer. Allemaal mee. Toen Jozef Benjamin zag in vers 16.

Zei hij tot zijn. Degene die over zijn huis ging. Breng deze mannen naar mijn huis. Slacht vee. En bereid het. Want deze mannen zullen vanmiddag met mij eten.

Voor het eerst. Na al die jaren. Zijn Jozef en Benjamin weer samen.

De zonen van Rachel. De zonen van de geliefde. Jozef was 17 toen hij wegging. Hij was 30 toen hij onderkoning werd. 7 jaar overvloed. 2 jaar hongersnood.

Dus hij is nu 39. Benjamin is 6 jaar jonger. Die is 33. Die zien elkaar weer.

Die komen hier bij elkaar. We weten nog. Jozef was een type van de Heer Jezus. Maar ook Benjamin is dat. Als Jacob.

Die pasgeboren jongetje van Rachel. In de handen neemt. En Rachel moet begraven. Dan zegt hij. Nee dit is niet Ben-Oni. Wij noemen hem niet de zoon van mij smarten.

Wat de Rachel gedaan. Jacob zegt. Hij wordt de zoon van mijn rechterhand. Dat is Benjamin. En als die twee bij elkaar komen. Dan is het feest.

De broers weten nog van niks. Maar Jozef weet alles. En dat betekent. Als je in de toekomst kijkt. Hoe Israël langzamerhand. Van stapje voor stapje gaat groeien. Naar het moment dat zij de Messias gaan aanvaarden.

Benjamin. De zoon van mijn rechterhand. Komt hier samen. Met Jozef. De leidende knecht. Deze Heer. Er zijn nog steeds Joden vandaag. Die denken. De Messias is de zoon van mijn rechterhand.

Is een Messias. Die op een troon gaat zitten. Maar heel langzaamaan. En dat gaat na. Als wij weg zijn. En God gaat in Israël aan werk beginnen.

Gaat er een ander besef komen. Dat is bij Jacob. Zou het niet zo kunnen zijn. Dat de Messias die wij verwachten. Al eens bij ons is geweest.

Als dat besef een beetje gaat landen. Dan wordt het feest. In de ogen van de Heer. En dat gebeurt hier ook aan tafel. Want deze twee kanten samen.

Vormen de Messias. Hij is. Zegt Jezaja. De leidende knecht. Deze Heer. Die via het kruis naar de kroon ging. Denk aan de Jezaja 53.

Een lam. Als een lam geslacht. Als een schaad. Als stommers voor zijn scheerders. Zo ging hij naar het kruis. En zo gaat hij eindelijk naar de kroon. Dat is het Jozef verhaal.

De Jozef kant. Maar Jezaja begint. Met de Benjamin. Die twee komen bij elkaar. En dan heb je het hele plaatje.

Als dit zo is. Dan gaat Jozef feest houden. En daar wordt een tafel gedekt. Benjamin krijgt vijf keer zoveel. Ze zitten allemaal op leeftijd van elkaar.

Ze kijken elkaar verbaasd aan. Hoe weet die man dat nou. Wie de oudste en wie de jongste is. Allemaal raadsels. Je ziet boven die hoofdjes alleen maar vraagtekens komen. En ze hebben een feestmaal.

Maar er komt eerst nog iets anders. Vers 29. Als ze er bij elkaar zijn.

Hij sloeg zijn ogen op en zag Benjamin zijn broer. De zoon van zijn moeder. En hij zegt vers 30. En hij zocht een gelegenheid om te weenen. De tweede keer.

Dat Jozef weent. Als hij Benjamin ziet. Maar de broers moeten nog wel weer.

De broers die gaan weer terug. Die hebben al even het probleem opgedist van de vorige keer.

Van het geld wat ze vonden. En toen zei de huisknecht in hoofdje 43 vers 23. Wees gerust.

Vrees niet. De God van u en van uw vader. En heeft u heimelijk een schat in uw zakken gegeven. Uw geld heb ik ontvangen. Dat is een van die belangrijke punten.

Die de broers moesten leren. En die Israël ook moet leren straks. Je hoeft er niets voor te doen. Je hoeft het niet te kopen. Met bepaald geld.

Komt. Koopt. Om niet. Maar dat is trouwens ook een puntje. Waar wij allemaal mee hebben te leren handelen. Als u tot bekering bent gekomen. Heb je altijd het idee. Nu moet ik wat gaan doen.

Nu moet ik iets terug doen. Om de heren een beetje blij te maken. Maar dat ik ook een kind van God ben. Ik wil iets voor hem betekenen. Toch een soort betalen van wat je hebt gekregen. Nee. Het is voor niks.

En het leven alleen uit genade. Zonder dat je er iets voor hoeft te doen. Is ook voor ons best een dingetje. Nou Israël moet het ook leren. Zeker als zij gewend zijn om onder de wet te leven.

En te denken. Je moet ook iets doen. Al is het maar uit dankbaarheid. Nee. Je hoeft niks te doen. Dat geld is geen probleem. Maar wat is er wel een probleem. Jozef had gezegd.

Leg die zak. In de zak van de jongste leg je mijn beker. En zo worden ze op pad gestuurd. En dan de derde reis van de broers.

Simeon mag er ook weer bij zijn. Gaan ze terug. Naar vader. Met de zak. Met in de zak van Benjamin. De beker van Jozef.

En Jozef stuurt zijn soldaten er achteraan. Om onderzoek in te stellen. En ze zijn natuurlijk volledig onwetend.

Maar ze spreken ferme taal. Vers 7 van hoofdstuk 44. Waarom spreekt mijn heer zulke woorden. Verder zij het van uw knechten. Zo is het doen.

Zie het geld dat wij boven in onze zakken gevonden. Hebben wij het kanan tot u teruggebracht. Hoe zouden wij dan uit het huis van uw heer. Zilver of goud stelen. Degene van uw knechten.

Bij wie de beker gevonden wordt. Mogen sterven. En bovendien zullen wij mijn heer tot slaven zijn. En daarop zei hij. Wel aan. Het zij zoals u gezond.

Zegt heb. Degene bij wie hij gevonden wordt. Die zal mij tot slaaf zijn. Maar gij zult vrij heen gaan. Toen haaste ieder van hen zijn zak af te laden op de grond.

En ieder opende zijn zak. En hij stelde een onderzoek in. Hij begon bij de oudste. En eindelde bij de jongste. En je ziet de gezichten van die broers steeds blijer worden.

Van zie je nou wel. Zei je het toch. Hij begint bij de oudste. En er is geen beker. En dan komen ze bij de zak van de jongste. En dan wordt die beker uitgehaald. En die gezichten veranderen opslag.

Dit is fenomenaal. Dit is een test van Jozef. Die heel ver gaat. Wie zijn ze nu?

Nu Benjamin mee moet. Zijn ze nog dezelfde toen die broer van Benjamin 20 jaar hiervoor mee moest. Of zijn ze veranderd? Toen lieten ze hem vrij moedig gaan.

Ze verkochten hem voor 20 zilverlingen. En ze waren blij dat hij weg was. Maar nu zijn broer weg moet. Wat doen ze dan? Vers 13. Toen scheurden zij hun kleren.

Ieder van hen beladen zijn ezel en keerden terug naar de stad. En ze konden ze allemaal bij Jozef. Zo kwam Judah en zijn broeders in het huis van Jozef. Kijk en dan komt er een hele situatie.

Wat is dat voor een beker? Wat doet de beker in de hand van Jozef? Wel, die man die de onderzoeken pleegt, die zegt in vers 5. Is dit niet de beker waaruit mijn Heer drinkt en waarmee hij de dingen met zekerheid kan waarnemen?

Is dat een soort magie? Wordt wel eens zo verteld. Jozef ging ook een beetje op de Egyptische toer. Diende ook een beetje de afgoderij. Had een beker waarmee hij ging waar zeggen. Niks afgoderij.

Dit is een zeer bijbels gebruik. Sterker nog, de Heere God gebruikt het deze manier ook. Zegt de psalmist in Psalm 75 vers 8 en 9. God is rechter.

Hij vernedert deze en verhoogt genen. Want in de hand des Heren is een beker. En hij drinkt eruit. Met andere woorden, het is een heel bekend gebruik.

Zegt ook de psalmist. Kijk het naar de Heere God. Die als rechter op een troon zit. En de ene verhoogt en de andere vernedert. Alsof God uit die beker een slok drinkt.

En daarna een besluit neemt. Die ga ik vernederen en die ga ik verhogen. En zo is die beker ook in de hand van Jozef. En de meneer die het onderzoek pleegt.

Die zegt tegen die broers en denkt er goed om. Het is niet zomaar een beker. Dit is de beker in de hand van de koning. Waarmee hij kan verhogen en kan haar vernederen.

En zo komen de broers dan ook bij Jozef terecht. In vers 15 zegt Jozef tegen hen. Wat is dat voor de daad die u bedreven hebt? Wist u niet dat de man als ik dat ongetwijfeld moest ontdekken?

En waarop Juda zegt wat zullen wij tot mijn heer zeggen? Wat zullen wij spreken? En dan komt er een beleidenis. Uit de mond van Juda.

Die gaan we niet helemaal lezen. Maar het is prachtig. Deze Juda brengt onder woorden dat de broers andere mensen zijn geworden dan toen zij Jozef hebben verkocht.

Ze staan hier als het ware als één blok om Benjamin heen. Ze kunnen het niet verdragen dat hun vader deze Benjamin ook kwijt moet raken.

Vers 20. Wij hebben een oude vader. En daar is nog een jonge zoon van zijn ouderdom. Maar zijn broer is dood. Hij is de enige overgeblevene van zijn moeder.

En zijn vader heeft hem zeer lief. Toen zei hij tot uw krechten. Breng hem tot mij op dat ik mijn ogen op hem sla. Maar wij zeiden tot mijn heer.

De jongen kan zijn vader niet verlaten. Want verlaat hij zijn vader dan zal hij sterven. En daarop zeiden u tot uw krechten. Indien uw jongste broer niet met u meekomt.

Zult u mijn aangezicht niet meer zien. Nadat wij uw krechten mijn vader waren teruggereisd. Deelden wij hem de woorden van mijn heer mee. Toen u onze vader zei.

Ga ons een weinig voedsel kopen. Zeiden wij. Wij kunnen niet heentrekken. U moet mee.

En dan begint in vers 27. Een prachtig stukje. Toen zei uw dienaar. Mijn vader. Tegen ons. Jullie weten dat mijn vrouw mij twee zonen gebaard heeft.

De ene is bij mij weggegaan. En ik heb gezegd. Hij is vast en zeker verscheurd. Ik heb hem tot nu toe niet teruggezien. Het besef dat Jozef wellicht nog in leven is.

Komt bij Jacob steeds meer naar boven. Ik heb hem nog niet teruggezien. En zolang ik hem nog niet terugzie. Denk ik dat hij dood is. Judah.

Die gaat verder. En hij stelt zich helemaal op. In de plaats van Benjamin. En hij zegt. Laat alsjeblieft Benjamin weer terug gaan naar zijn vader.

Want dat kunnen we niet verdragen. Dan kan mijn vader ook niet overleven. Vers 32. Uw dienaar. Judah dus. Heeft zich namelijk bij mijn vader. Borre gesteld voor die jongen.

En dan weet Jozef. Dat hij nu. Hele andere broers bij zich heeft. Dan toen. Deze broers zijn bereid.

Hun leven voor Benjamin te geven. Dit zijn degene. Die hij had gehoopt. Te ontmoeten. Dan moet er een hongersnood komen. Dan moet er heel veel dingen gebeuren.

Maar uiteindelijk zijn die broers daar. Waar hij ze hebben wil. En dan komt. In hoofdstuk 45. Dat geweldige moment.

Toen kon Jozef zich niet langer bedwingen. Voor allen die bij hem stonden. En hij riep. Laat allen van mij weg.

En er stond. En er stond niemand bij hem. Toen Jozef zich aan zijn broers bekend maakte. En daarom sprak hij. Brak hij een luid geween uit. Zodat de Egyptenaren en de faro's het hoorden.

Jozef zei tot zijn broers. Ik ben Jozef. Leeft mijn vader nog. Het is de derde keer dat Jozef weent.

Maar nu mag het. Op een manier. Dat zijn broers het ook mogen zien. Op dit moment is er geen ruimte voor mensen buiten de familie.

Alle Egyptenaren moeten weg. In het paleis is Jozef nu alleen met zijn broers. En hij zegt tegen hen. Ik ben Jozef.

Leeft mijn vader nog? Dat was misschien een overbodige vraag. Want hij had ze al een paar keer horen vertellen over die oude vader thuis. En Jude had een hele beleidnis gedaan over die oude vader thuis.

Die dat verdriet van het verlies van Jozef. En nog eens een keer van Benjamin. Niet zou kunnen overleven. Natuurlijk leeft die vader. Maar wat Jozef met die vraag wil zeggen is.

Wij zijn familie van elkaar. Wij horen bij elkaar. Wij zijn één volk. Wij zijn één familie. Enorm.

Wat een impact het heeft. Als Jozef deze vraag stelt. Leeft mijn vader nog? Dat die mannen beseffen.

De vader van Jozef is ook hun vader. In vers 14 en 15. Dan valt hij zijn broer Benjamin om de hals en huilde.

En ook Benjamin huilde terwijl hij hem omhelstde. Dat is de vierde keer dat Jozef huilt. Vervolgens kuste hij al zijn broers en huilde vijf keer achter elkaar. Dit tafereel.

Is het tafereel. Wat de Heer Jezus gaat meemaken. Als hij gaat verschijnen. Het overzichtje hebben we een paar keer voor onze aandacht gehad. We kijken alleen maar even naar die verschijning.

Na die drieënhalf jaar van benauwdheid. Als de honger en de taal van genus is voorbij is. En er is wat gebeurd met Israël. De broers zijn klaar.

Om Jozef niet alleen te ontmoeten. Maar hem ook te aanvaarden. En dat zal gebeuren. Als zijn voeten zullen staan op de Olijfberg. En zij hem daar zullen zien.

En dan zegt Zacharia van hem in hoofdstuk 12 vers 10 van een prachtige profetie. Zij zullen mij aanschouwen die zij doorstoken hebben. In het Nieuwe Testament wordt het vertaald met hem.

Nee, zegt Zacharia, het gaat om mij. Want de Heer spreekt hier. Als de Heer Jezus, de Messias komt. Dan is het een God en mens in één persoon. De echte zoon van de Vader.

Die daar komt met de klederen van de hemel. Als God en de mens die al eerder bij hen was. Ze zullen mij aanschouwen die zij doorstoken hebben. Ze zullen over hem rauw bedrijven.

Als met een rauwklacht over een enig kind. En ze zullen over hem bitter klagen. Zoals mijn bitter klaagt over een eerstgeborene. De broers hier aan het hart van Jozef.

Israël straks aan het hart van de Messias. Als ze hem weer aanschouwen en dan omarmen en aan zijn voeten neervallen. En terugdenken aan de tijd dat hij al eens bij hen was.

Dan in de toekomst komen Benjamin en Jozef bij elkaar. En nu. We hebben al vaker tegen elkaar gezegd.

De profetie is een lamp die schijnt in een duistere plaats. Als je het hebt over de Messias. Als je het hebt over de ontmoeting met Israël. Dan heb je het over de inhoud van heel veel profetieën. En deze geschiedenis van Jozef en zijn broers.

Is daar een prachtige illustratie van. Dat dit met hele diepe gevoelens en emoties tekeer gepaard gaat. Maar wat heeft het ons te zeggen?

Wij die na het kruis tot de gemeente van de levende God gaan horen. Wij denken heel graag terug aan het moment na de opstanding.

Op de eerste dag van de week in Johannes 20. Dan komt de Heer Rezes daar in die tuin. En dan loopt daar Maria Magdalena te zoeken.

Betraande ogen. Maar ze heeft gezien dat het graf leeg was. En ze dacht, ze hebben mijn Heer weggenomen. En dan ziet ze de Heer aankomen en dan vraagt ze. Ik denk dat het tuinman is.

Heer, weet u soms waar ze hem gelegd hebben? En dan noemt de Heer haar naam. Alleen maar haar naam. En dan zegt Maria.

En dan weet zij er is maar één die op die manier mijn naam kan uitspreken. En dan weet ze tegelijk, Raboudi, meester. En dan zegt de Heer het volgende tegen haar. Ga naar mijn broeders.

En zeg hen. Ik vaar op naar mijn vader en uw vader. Naar mijn God en uw God. Israël zal straks beseffen dat ze één familie zijn met de Messias.

Een aardse familie. Wij beseffen als gemeente van God. Dat wij als kinderen van God behoren tot één hemelse familie. Die uiteindelijk in het huis van de vader gaan wonen.

En de prachtige boodschap is dat Maria de taak krijgt om die woorden over te brengen aan de discipelen. Denk je nou aan de discipelen als een stelletje eerste klas kinderen van God.

Waar je als Heer Jezus, als opgestaande Heer blij mee zou kunnen zijn. Nou, bepaald niet zeg. Wat was dat voor een stelletje? Die hem alleen lieten.

Die hem verlogenden. En dan is je opgestaan. En dan weet hij. Ze zitten bij elkaar. Want ik was de bindende factor.

Met elkaar hebben zij mij gemeenschappelijk. En nu ben ik opgestaan. En nu mag Maria gaan vertellen dat die opgestaande Heer hen een voorrecht geeft wat ze nog nooit eerder hebben gehoord.

Namelijk, mijn vader is jullie vader. Mijn God is jullie God. Wij zijn familie. En vanaf dat moment mogen zij en ook daarna wij tot de huidige vandaag, tot aan de opname toe, vader zeggen.

Abba, vader. En op grond van dit wat de Heer Jezus hier tegen Maria Magdalena zegt. Wij zijn familie. Maar ik wil eindigen met die vraag.

De vraag van Jozef. Leeft mijn vader nog? Of is het zo gewoon dat we het als een soort formule uitspreken in onze gebeden en als vader aanspreken.

En die woorden wel gebruiken. Maar dat het de inhoud niet meer heeft. Dat kan gebeuren.

Door allerlei situaties. Vandaar dat die vraag van Jozef zo ontzettend belangrijk is. Als hij daar weer voor onze aandacht staat. En ons ook vanavond aankijkt.

En gewoon vraagt. Leeft mijn vader nog? Ja, natuurlijk leeft hij. Maar de bedoeling van die vraag is. Leeft hij ook in mijn hart?

Is het een levende werkelijkheid dat ik als kind van God zo met hem en met de familie van God en met de Heer Jezus in gemeenschap kan leven.

Als een herlevende realiteit. Geef de Heer ons daar heel veel genade voor. Dit wil ik graag met u delen over deze gezelschap.

Jozef en zijn broers. En ik stel voor dat wij samen eindigen. Onze trouwe Heer en Heiland.

Als we zo naar Jozef hebben gekeken. Dan hebben wij daar in dat portret ontdekt. Wat u ons wilt schetsen over uzelf. En wat we in het Nieuwe Testament ook tegenkomen.

En met al die gegevens hebben we een beeld gekregen van u. Ja, een viervoudig portret. In vier evangelieën weergegeven. Die ons helpen begrijpen wie u was toen hij hier was.

Vanuit de hemel. Die prachtige kleuren. Maar ook als dienstknecht op aarde. Maar ook dat u zichzelf hebt vernederd. En gehoorzaam bent geworden tot de dood.

Ja, tot de dood van het kruis. En dat u nu verhoogd bent. Uitermate verhoogd bent geworden. En zo zien wij u nu, Heer Jezus.

En zo kijken we naar uit om u te ontmoeten. Maar niet alleen wij als uw gemeente. Die naar uw huis gaan. Naar het huis van uw vader. Ook dat u een machtig werk gaat doen.

Straks van herkenning. En erkenning onder uw volk Israël. Wat zij met u deden. Toen u eerder bij hen was. En dat die ontmoeting straks.

Voor u zoveel blijdschap en ontroering teweeg zal brengen. Meer dan bij Jozef en zijn broeders. En ook Heer, daar kijken wij ook naar uit. Dat u ook die plek op aarde onder uw volk Israël gaat innemen.

Heer Jezus dank u wel. Dat u ons wilt meenemen in al die gedachten. En dat u ons daarmee ook wilt aangorden. Om in de weg die we voor ons hebben op aarde. Ook te leven in die verwachting.

Om eenmaal bij u te zijn. Maar ook in de verwachting van het moment dat u hier op aarde weer gaat verschijnen. En dan zult worden aangenomen. Heer Jezus dank u wel.

Voor al die vooruitzichten. Amen.