Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Het geluid doet het. Hebt u al mijn kukje kunnen vaststellen. Goed, we gaan meer doen dan alleen maar kukken.!
Van lijnen die we tot een openbaring naartoe door zien lopen. En dat geldt ook zeker voor vanavond. De vorige keer keken wij... Doet hij het?
Ja, hij doet het. Keken wij naar K1 en Abel, de eerste broers. En hebben we gemerkt dat dat geleid heeft tot de verdeling in de mensheid. Met ook lijntjes tot op de dag van vandaag.
Toen naar Sem, Gam en Javid. De verdeling in volkeren. Met lijnen tot de dag van vandaag. En de tijd nadat wij hier niet meer zijn. En dat geldt ook voor de Ismael en Isaac.
Oftewel Israëls familie. Nou is de familie van Israël natuurlijk veel groter dan alleen maar de zonen van Abraham, Isaac en Ismael. Want er waren ook nog twee zonen van Lot die meekwamen.
Moab en Ammon. Er kwamen bij later nog twee broers. Ezo en Jacob. Allemaal familie van Israël. Maar daar hebben we deze vier avonden de gelegenheid niet voor.
Hier hebben we onze handjes al vol aan. Want deze twee jongens, die hebben een gemeenschappelijke vader. En die vader is volgens Paulus niet alleen de vader van deze twee jongens.
Maar ook de vader van allen die geloven. Leest Romeinen 4. En tot allen die geloven horen wij ook allemaal. Dus ook deze Abraham, de vader van deze jongens, is onze vader in de zin dat hij een voorbeeld is voor ons allemaal die geloven.
Dat de Bijbel ons dit voorhoudt om ons te zeggen, als je vandaag een gelovige bent, dan hoor je het geloof van Abraham aan de dag te leggen.
En hoe ver dat gaat, hopen we vanavond iets van te proeven. We hebben de vorige keer in de eerste hoofdstukken van Genesis gemerkt dat er een aantal overzichten komen.
Zoals daar in Genesis 5 over de nakomelingen van Adam. En waarbij we uitkwamen bij Noach en zijn drie zonen. En zo zijn wij bij de drie zonen terechtgekomen, uiteindelijk even kort genoemd, bij Abraham.
Wel als wij na de zonvloed verder lezen, na hoofdstuk 10, de verdeling van de mensheid in Volkeren aan de hand van de drie zonen van Noach.
Dan komen wij in hoofdstuk 11 vanaf 15 weer op een overzicht van een nakomelingschap. En dit keer zijn het de nakomelingen van Sem. We hebben gehoord vorige keer dat God zich noemt de God van Sem.
Althans zo klonk dat door in de profetie van Noach. Noach zegt, God is de God van Sem. En niet van Javed of van Gam. En waarom God de God van Sem is, zal met name uit dit hoofdstuk blijken.
Want hier komt weer een hele lijst met mensen die geboren zijn. Waarvan de leeftijd van de vader op het moment van hun geboorte wordt genoemd. En ook genoemd wordt hoe lang zij leven.
Dat is ook belangrijk trouwens in het vrouwenzaad. Wat verder gaat in de lijn van Sem, om nog even de taal van de eerste avond terug te halen. In de lijn van de Sem, van de rechtvaardigen, van de gelovigen, is het altijd belangrijk om te weten wanneer je geboren bent.
En hoe lang je daarna leeft. Een kind van God vertaalt dat vandaag als volgt. Mijn wedergeboorte is van God het beginpunt.
Vanaf toen begon hij in mijn leven de jaren te tellen. En dat zijn de dingen die ons toch wel erg dicht bij deze overzichten brengen.
Dat je denkt, ja, ik weet nog wel ongeveer wanneer ik bekeerd ben of wedergeboren ben. En dat is zoveel jaar geleden. Wat heb ik in die zoveel jaren als rechtvaardige laten zien?
Laten we deze lijst, die ook dus de lijst van de rechtvaardigen volgt, het vrouwenzaad, in de lijn van Sem, even volgen. Dat begint natuurlijk bij Noach.
Die begon natuurlijk al voor de zonvloed. En leefde na de zonvloed ook nog door totdat hij 950 jaar oud was. Ook zijn zoon Sem is natuurlijk van voor de zonvloed.
En is 600 jaar oud geworden. Maar als Sem 100 is, dan zitten wij twee jaar na de zonvloed. En dan wordt bij hem Arfaxat geboren.
Lezen we allemaal in hoofdstuk 11 vanaf vers 10. Ik ga het niet allemaal voorlezen, ik zet even hier een overzichtje. Kun je het allemaal wel rustig nalezen. Arfaxat is 438 jaar geworden.
Hij was 35 toen zijn zoon Sela werd geboren. En die is 433 geworden. Sela was 30 toen Heber werd geboren. En die bereidte de leeftijd van 464 jaar.
Heber was 34 toen zijn zoon Peleg werd geboren. En die werd 239. Peleg was 30 en toen werd Rehu geboren.
239 jaar. Rehu was 32. Toen werd Serug geboren. En die werd 230 jaar. Serug was 30.
Toen werd Nahor geboren. En die werd 148. Nahor werd 29. Toen werd Thera geboren.
En Thera werd 205 jaar. En dat vers lees ik even aan het eind van hoofdstuk 11. Het laatste vers vers 32. En de dagen van Thera waren 205 jaar.
En Thera stierf Teharam. In vers 26 van hoofdstuk 11 stond.
Toen Thera 70 jaar geleefd had. Verwekte hij Abraham, Nahor en Haram. Maar die drie jongens waren geen drieling.
De oudste werd geboren toen Thera 70 jaar was. Maar betekent dat ook dat Abraham toen al werd geboren.
Hoofdstuk 12 vers 4. Toen ging Abraham, zoals de heren tot en met gesproken, weg. En Lot ging met hem.
En Abraham was 75 toen hij uit Haram trok. Dus toen Thera stierf.
In Haram was hij 205. En de heer zei tegen hem. Maar nu ga jij verder, Abraham. Met welke je mij hebt geroepen. En toen was Abraham 75. 205 min 75 betekent dat Thera 130 jaar oud was toen Abraham werd geboren.
En ook in dit lijstje is dus niet Abraham de oudste. Dat gold ook niet voor Sem, Gamma, Jafet. De oudste wordt niet het eerste genoemd.
Het eerste wordt genoemd degene waar God zijn lijnen mee gaat volgen. Dat was bij Sem zo. En dat is ook hier zo bij Abraham, Nahor en Haram.
Het gaat God om Abraham. Ook al is Thera 130 jaar. Dus 60 jaar nadat Nahor werd geboren. En dan maken we het lijstje even af.
En dan gaan we verder dan Genesis 11. Dan gaan we verder even in het boek Genesis kijken. Doen we nou niet uit? We gaan niet bladeren. Maar we noemen even de leeftijd die Abraham bereikt heeft.
Dat is 175 jaar. En Abraham was 100, weten wij. Toen Isaac werd geboren. En Isaac was 60 toen hij een tweeling kreeg.
Hij trouwde toen hij 40 was. Was 20 jaar. Hij was 20 jaar. Kinderloos. En toen werden Jacob en Ezo geboren. Nou, een aller aardig overzichtje.
Als je dat zo ziet, dan denk je, ja, dat zegt toch wel wat even. Qua leeftijden alleen al. Dat je merkt, voor de zonvloed werden de lieden in het algemeen tot rond de 900 jaar. Uitgezonderd heen nog.
Na de zonvloed, als de klimaat verandert, zakt de leeftijd geleidelijk aan tot de leeftijd die wij nu kennen. Een soort halveringsmethode.
Maar niet voor de koolstof, maar voor de leeftijden. Er zijn een aantal leeftijden die halverwege 900 zitten. Namelijk rond de 400 jaar. En bij Heber is dan de laatste.
En daarna beginnen de leeftijden weer te halveren. Tot 200 jaar. En dan komen de mensen van 100 jaar. En zo voort. Het klimaat zegt van alles.
Het zegt vandaag ook heel veel. Het maakt heel veel mensen in beweging. Maar kijken we naar de gevolgen in de Bijbel over het klimaatverandering voor en na de zonvloed. Dan is dit een van de gevolgen. Het klimaat is veranderd.
Maar dat is een kleinigheidje in vergelijking met de andere dingen die ons opvallen. De betekenis van Heber namelijk is van de overkant.
En Heber is een van de voorvaderen van Abraham. En zijn nageslacht noemt zich dan ook vaak naar de naam van deze Heber. Omdat zij Hebreën zijn.
Een Hebreër is iemand van de overkant. Zoals Heber als naam ook betekent van de overkant. En als de Hebreën dus in hun eigen woongebied wonen.
In het beloofde land. Dan weten zij elke dag. Wij zijn van de overkant. Abraham de Hebreër. Was de eerste die zo genoemd werd.
En later komen ze in Exodus allemaal tegen. Het nageslacht wat in Goossen woont. En daar het volk van de Hebreën wordt genoemd. Ze horen bij de overkant.
Ze horen niet in Egypte als slaven. Eigenlijk komen zij niet eens van de overkant van de Nijl. Nee, ze komen van de overkant van de Eufraat.
En God heeft ze in het beloofde land gebracht. Het zal hen altijd bijblijven. Het tekent deze aartsvaders Abraham, Isaac, Jacob en hun nageslacht.
Wij zijn van de overkant. Zoals het ons als gelovigen ook tekent. Dat wij van de overkant zijn. Wij zijn niet van de wereld.
We zijn uit de wereld, zoals uit Egypte. Bevrijd door Gods genade. Door het verlossende en reinigende bloed van het lam. En wij zijn nu in het gebied waarvan God zegt en ik breng jullie thuis.
Wij zijn van de overkant. Wij zijn nu niet hier thuis. Wij zijn net als Abraham, Isaac en Jacob vreemdelingen in het gebied waar de Heer ons heeft gebracht. Pelig betekent verdeling.
Want zegt hoofdstuk 10 vers 25, in zijn dagen werd de aarde verdeeld. Nou, sorry. Aan het begin van hoofdstuk 11, daar lezen wij over de torenbouw van Babel.
En we kunnen ons herinneren van de vorige keer al dat daar de hoogmoed van de mensheid ten top steeg, letterlijk en figuurlijk. Omdat men weigerde zich over de aardbodem te verdelen.
En men wilde door middel van die toren heel dicht bij God uitkomen. Zo voelde men zich. En God keek en als ze zo doorgaan, zei hij, dan zullen zij ook bereiken wat ze van plan zijn.
Er zal niets aan tegenhouden. En hij verdeelde de mensheid in volkeren door talen te geven. Zo werd de mensheid verdeeld. En het is heel goed mogelijk als Heber dit in zijn dagen ziet gebeuren.
Dat Peleg wordt geboren. En dat hij hem de naam verdeling Peleg geeft. Dus dat de torenbouw van Babel zo rond de geboorte van Peleg heeft plaatsgevonden.
Zou een verklaring kunnen zijn voor de betekenis van de naam, of van de naam die Heber aan zijn zoon heeft gegeven. Wat ook opvalt, is als wij even Abraham als eikpunt nemen.
Dat Abraham eigenlijk de eerste is in het heel lijstje. Die Noach niet meer in levende lijf heeft meegemaakt.
Alle anderen voor hem hadden Noach als een levende getuige bij zich van de tijd voor de zonvloed.
Van de oordelende werking van de zonvloed. Van de bewarende werking van de ark. En ook wat God daarna heeft gedaan.
Alleen Abraham heeft het wat dat betreft van horen zeggen. Hoewel, Abraham heeft ook Sem heel lang gekend.
Eigenlijk is Jacob de eerste in het lijstje die Sem niet meer heeft gekend. Zelfs Abraham en zelfs Isaac hebben Sem nog heel lang gekend.
Er is zelfs een gedachte onder de oude rabbijnen dat koning Melchizedek, waar Abraham later kennis mee maakt, als hij Lot heeft bevrijd en die hem met brood en wijn tegemoet gaat, die weet de koning van Salem dat die Melchizedek dezelfde zou zijn als Sem.
Oké, dat laten we voor rekening van de oude Joodse rabbijnen. Maar het is een buitenbijbelse bron die wel aardig is. Maar gezien de leeftijden zou het kunnen.
In ieder geval, het is heel wat wat Abraham en Isaac van Sem hebben gehoord.
En het is heel opmerkelijk dat God met Abraham verder gaat. En waarom niet met die anderen? We weten niet waarom dat allemaal is.
Maar we lezen de gegevens en we denken erover na. En we denken, dan moet die Abraham toch wel een heel bijzondere geweest zijn, dat God juist naar hem toekwam. Bij deze drie aardvaders, Abraham, Isaac en Jacob, merken we ook dat er vier tallen belangrijk zijn.
Niet alleen omdat Jozef straks als vierde aardvader het viertal aardvaders compleet maakt, maar elke aardvader heeft ook zijn eigen viertallen. Abraham wordt gekenmerkt door vier altaren.
Isaac wordt gekenmerkt door vier putten die hij gaat graven. Jacob wordt gekenmerkt door vier opgerichte stenen. Later komen we bij Jozef de volgende keer vier sets klederen tegen.
En al die aspecten van die aardvaders komen als goed is terug in ons eigen leven. Wij beginnen met altaar. Wij beginnen God te loven en te prijzen. Daar hoort ook bij dat wij waterputten gaan opgraven.
Dat wij blijven drinken uit het kostbare woord van God. Dat we ook dan als Jacob bepaalde termijnen in ons leven markeren met een opgerichte steen. En denken daar is iets bijzonders gebeurd.
Bij Jacob komen vier van die momenten tegen. En ik denk dat wij in onze levens ook wel momenten kennen waarop we zeggen daar is iets bijzonders gebeurd. Toen is er iets aan mij duidelijk geworden.
Zo is God Jacob verscheen op die ladder in Bethel. En daar richt hij de eerste steen op. En zo neemt hij afscheid van Laban. Na twintig jaar.
En richt hij weer een steen op. Soms heb je momenten dat je God nog moet. Soms heb je momenten dat je afscheid neemt. En denkt en dit is een periode die is geweest. En we kijken nu verder.
Al die momenten blijf je koesteren waarvoor je eigenlijk de Heer God leert danken. En ook die klederen die we zo hebben. Klederen voor bepaalde gelegenheden.
Soms gedraag je je als slaaf. Soms gedraag je je op een andere manier. Afhankelijk van de situatie. Daar komen we hopelijk de laatste avond nog wel even op terecht. Goed dit even als het overzichtje van Genesis 11.
Dat je denkt ja waarom staan die leeftijden en die mensen er allemaal in met hun geboortedatum en zo. Nou dat heeft zijn zin als je daar wat goed naar kijkt en erover na gaat denken. Dan denk je oh ja.
Dat zegt wel wat. Want heeft God toch veel mogelijkheden. Om ons als gelovigen iets duidelijk te maken. Waarmee hij eigenlijk wil zeggen en zo ben ik met Abraham begonnen.
Uit die omgeving. En wat was dat voor de omgeving? Dat was Babel. De plek waar we de vorige keer kwamen toen wij nadachten over de zonen van Noach.
Waar die toren stond. Waarna de zonen van Noach en hun nageslacht. Beter gezegd hun nageslacht. Vertrok. Jafet naar noordwestelijke richting. Richting Europa.
Richting Rusland. Dus wij zijn allemaal Jafetieten in het algemeen. Sem bleef hangen in wat wij nu noemen Irak. En het gebied daar ter noorden daarvan.
Maar ook in Iran. Arfagsab bijvoorbeeld is een bekende stad nog steeds in Iran. Gam. Ja, dat gebied van Mesopotamie.
Ook daarboven het gebied van Ninevee. Waar Nimrod zijn steden heeft gebouwd. Allemaal gametische rijken. De westkust van de Middellandse zee.
Waar Kanaan is neergestreken. De zoon die vervloed is. En die op termijn plaats moet maken. Naast Babel of in de buurt daarvan.
Ligt een stadje Ur. En in Ur. Daar woont een man. Die God gaat roepen. En als hij hem roept.
Dan is het merkwaardig om te lezen dat Tera. In hoofdstuk 11 vers 31. Tera zijn zoon Abraham en Lot. De zoon van Haran. Zijn kleinzoon Asari.
Zijn schoondochter. De vrouw van zijn zoon Abraham. Meeneemt. Tera neemt het initiatief. En gaat op weg. En die route loopt uiteindelijk via Haran.
Naar het beloofde land. Haran is een belangrijke plaats. We komen straks nog even op terug. Maar ik maak even dat sprongetje. Van die 400 jaar.
Waarin de nakomelingen van Abraham. Als slaven uit Egypte zijn meegenomen. Door de woestijn zijn gebracht. Door Mozes. En het land zijn binnengebracht door Joshua. Als het land veroverd is.
Dan komt Joshua daar in Sichem. En hij brengt het hele volk bij elkaar. In Sichem. Omdat daar twee bergen staan. Sichem.
Omdat er ooit vader Abraham vanuit Haran. Als eerste pleisterplaats in het land is neergestreken. En daar zijn eerste alter heeft gebouwd. Zijn nakomelingen brengt Joshua op die plek.
Hier is het begonnen. Met onze vader Abraham. Hier is het ook waar wij een nieuw begin mee gaan maken. Wij zijn nakomelingen die nu het land van de Heer God gekregen hebben.
En nu staan we hier. En wat gaan we doen? En hij gaat een zeer ernstige boodschap houden. Hij zegt in vers 2. Zo zegt de Heer. De God van Israël.
Aan de overzijde van de rivier hebben uw vaderen van oude tijden afgewoond. Namelijk Tera, de vader van Abraham. En de vader van Nahor.
En zij hebben andere goden gediend. Jozef spreekt hier duidelijke taal.
En ook harde taal. Hij spreekt het meervoud over mensen die andere goden hebben gediend. Van de drie die hij hier met name noemt.
Zijn er dus twee afgodend dienaren. Tera en zijn zoon Nahor. En waarom Abraham niet?
Daar komen we straks op. Maar Jozef zet ze even hier neer. En kijkt ze allemaal aan. Al die miljoenen die daar nu in het land staan. Het land hebben veroverd.
En hij weet wat voor vlees hij in de kuip heeft. Ze verschillen niet zo heel veel. Van die voorvaarde Tera.
Ze verschillen niet zo heel veel. Van het feit dat dat afgodend dienaren waren. Want hij weet wie ze waren in Egypte. Hij weet wat ze door de woestijnen hebben meegenomen aan afgoederij.
En hij weet nu ze in het land staan. En ze mogen hun eigen plekje gaan bewonen. Wat ze nog steeds meedragen. En neemt hij zijn gedachten mee naar hoe het is begonnen.
Zoals Stevenus eeuwen later dat hele Sanhedrin aankijkt. Aantal tijdens een aantal dagen na de kruisiging van de Heer Jezus.
En als hij zelf wordt gearresteerd. Omdat hij vol van de Heilige Geest. Onomwonden. Vrijheid spreekt over de Heer Jezus Christus. En hij weet dit zijn de lieden die mijn Heer gekruisigd hebben.
Dat hij hen ook allemaal aankijkt. En net als Jozua terug gaat naar het begin. Bij deze ozoogosdienstige lieden. En hij zegt in handelingen 7 vers 2.
De God der heerlijkheid verscheen aan onze vader Abraham toen hij nog in Mesopotamie was. Voordat hij in Haram woonde. Hij zegt weet je hoe het begonnen is.
Het is begonnen in Ur. Het gebied van Gam. Daar zijn nog enkele Semieten blijven wonen. En onze vader Abraham was er een van. En daar.
Temidden van al die andere Gamieten. Temidden van al die andere Semieten. Die afgodendieners waren. Is de God der heerlijkheid.
Aan onze vader Abraham verschenen. En die titel. Is uniek. Wanneer noemt God zich de God der heerlijkheid.
Want God heeft vele namen. Onder vele omstandigheden gebruikt hij bepaalde namen. Maar wanneer noemt God zich de God der heerlijkheid.
Hij komt niet vaak voor. Ik heb maar één plek gevonden. En dat is in Psalm 29.
Zullen we die eens even bijnemen? Ik lees uit de NBG vertaling.
Een herzieningsstaatvertaling heeft het ietsje anders. Maar het komt op exact hetzelfde neer. Psalm 29. Psalm van David.
! Dat is de enige keer in de Bijbel.
Dat de God der heerlijkheid of de God der ere wordt vermeld. Hier en de handelingen 2. En Stephenus zegt. Die naam past op de manier zoals God zich aan Abraham heeft gepresenteerd.
En waarom is dat? Lees even verder. In vers 10. Nee, ik lees even het eind van vers 9.
In zijn paleis, dus in Gods paleis, zegt ieder ere. De Heer het troont boven de zonvloed. Of boven de vloed. Ja, de Heer het troont als koning in eeuwigheid.
De Heer zal zijn volk sterkte verlenen. De Heer zal zijn volk zegenen met vrede. De Heer het troont boven de vloed.
En hier in Psalm 29. Is het de enige keer buiten Genesis. Dat er sprake is van de vloed in de zin van de zonvloed.
Dat woord komt verder alleen maar voor. De Genesis 6, 7, 8, 9 en 11. Waar het verhaal wordt verteld van de zonvloed. Alleen hier in Psalm 29 komt dat verhaal terug.
En beschrijft David hoe in zijn overtuiging de Heer boven de wateren van de zonvloed uit zijn stem verheft. En dat iedereen die die stem hoort, hoort te zeggen, ere.
Het is de God der ere. En die geeft je eer. Die geeft je heerlijkheid. En dan komen die twee namen bij elkaar.
Die twee woorden beter gezegd. De naam van God als de God der heerlijkheid. En de zonvloed in het leven van Abraham. En wat betekent dat? Dat ook al heeft Abraham Noach niet levend in levende leven gezien.
Hij van Sem voldoende heeft gehoord. Om als enige in zijn omgeving te zeggen. Als die God toen zo heeft gesproken.
Dan wil ik die God dienen. En dan wil ik die God eer. En niet de afgoden van iedereen om mij heen. En iedereen in mijn familie. Abraham is heel uniek.
Zo uniek dat God zegt. Als jij op grond van het getuigenis van Sem beseft wat ik heb gedaan in de zonvloed. Dan laat ik mij ook zien aan jou zoals ik mij in de zonvloed heb gepresenteerd.
En dat betekent het oordeel over de wereld zonder mij. Maar dat betekent nu niet dat jouw omgeving wordt veroordeeld. Maar dat ik jou als eenling ga roepen om met jou een nieuw begin te maken.
De God der heerlijkheid verscheen in onze vader Abraham. En zo zijn Stevenus voor de Sanhedrin. En opnieuw zegt hij eigenlijk. Dat wat daar op kruis is gebeurd. Betekent niet dat God een einde maakt aan jullie als Sanhedrin en aan een afgodisch volk als Israël.
En aan de hele wereld. Die met Israël zijn zoon naar het kruis heeft gebracht. Maar dat God een nieuw begin gaat maken. Door genade aan te bieden.
Zoals hij het gedaan heeft met Abraham, met Mozes en met Jozef. Dat zijn de hoogtepunten in het verhaal van Stevenus. Nou u weet hoe het afgelopen is.
Ze barst van woede. Als Stevenus hun dit presenteert. En hij zegt. Nou jullie zijn hartnikkigen. En onbesnedenen van hart en oren.
Die altijd de heilige geest weerstaan. Abraham komt uit net zo'n omgeving. En in beide omgevingen is God degene die niet uitgepraat is.
Maar een nieuw begin gaat maken. Het is fenomenaal. Hoe juist ook de dood van Stevenus. Er heeft gezorgd dat de verstrooiing op gang kwam.
En daarmee het zaad van het evangelie verder werd verspreid dan ooit daarvoor. Daarmee hebben wij het ook gekregen. Het bloed der martelaren is het zaad van de kerk.
God is niet uitgepraat. Als de Satan tekeer gaat. Joshua. We kijken nog even naar wat hij daar allemaal vertelt. Als het volk daar op het punt staat.
Te beginnen. Waar Abraham zich nog als een vreemdeling moest gedragen. Ze hoefde geen vreemdelingen meer te zijn. Maar zegt Joshua.
God zegt als volgt. Toen nam ik uw vader Abraham van de overzijde van de rivier en liet hem door heel het land Kanaan gaan.
En ik maakte zijn nageslacht talrijk en gaf hem Isaac. Wat een mooie. Wat een mooie volgorde. Ik maakte zijn nageslacht talrijk en ik gaf hem Isaac.
Alsof hij daarmee in één zinne, in één penne streek, precies beschrijft wat het geloofsleven van Abraham voor worstelpartijen heeft gekend.
Abraham wist van een groot nageslacht. Al vanaf de roeping in Haran en daarvoor van zo ga ik jou maken Abraham. En dan altijd weer die vraag.
Ja maar hoe dan? En Abraham had er allemaal zijn invullingen voor. En Joshua weet, het volk weet en God gaf hem Isaac om dat in te vullen.
Dat maakt Abraham zo uniek. Dat Abraham voor zijn werk weet, als enige in het Oude Testament, de vriend van God genoemd wordt. Waarvan God zegt in Jezaja 51 vers 2.
Aanschouw Abraham uw vader. Want toen hij nog alleen was, toen riep ik hem. Het volk is er al bezig gigantisch af te glijden op weg naar de ballingschap.
Het onvermijdelijke waar God niet uit wil komen, maar hij niet anders kan als het volk de autoren afgoderij blijft bedrijven. Eerst de tien en daarna de twee stammen. En God zegt hier tegen dat volk, wat zo bezig is.
Denk even terug hoe ik met jullie vader ben begonnen. Hij was alleen. In een afgodische wereld. Met andere woorden, als je nu bezig bent met afgoderij, heb je geen excuus.
Want ook al doet het hele volk mee, jij hoeft niet mee te doen. Abraham deed het ook niet. En zo heb ik hem geroepen. En hij roept, Jezaja roept bij monden van God nog steeds elke individuele Israëliet op, op dat moment, om daarmee te breken.
Wat is God toch geweldig. Genadig en barmhartig is de Heer, langmoendig en groot van goede tierenheid, was de naam die hij voor zich uitrukte toen het volk voor het gouden kalf had gebogen.
En God het eigenlijk moest vernietigen en ook wilde doen. En dat is de naam die altijd is door blijven klinken in al de handelingen met God, van God met zijn volk. Ook al is er maar een engeling, dan zegt God en dan ga ik met jou verder.
Dat plaatje, dat neem je vandaag mee voor je eigen geloofsleven. Dan zeg je, als Abraham mijn vader is en hij kan als eenling staande blijven in een afgodische wereld, dan kan ik dat ook vandaag.
In een wereld die totaal tegen God ingaat op alle terreinen van het leven. Zelfs in een christenheid waarin je nog heel weinig meer terug hoort over het offeren van het kruis van Golgotha.
Waar al die boodschappen zo essentieel in de evangelisatie, zo langzamerhand aan het verdwijnen zijn. En er een heel waterig evangelietje over blijft. En je denkt, in zo'n wereld, daar blijf ik als eenling staande, want ik wil daar niet aan meedoen.
Het eerste punt wat Abraham moet leren is de dood van Thera te verwerken.
Daarna kan hij verder. En zo kom je bij Abraham nog op een viertal uit. Dat hij moet beseffen, als ik dat onder ogen zie, dan kan God verder.
We kijken even naar Abraham. En wij moeten ons beperken tot een paar dingen.
Dit is zo fantastisch. En het kost echt bijna zelfkastijding om te beperken tot die dingen waarvan je denkt, nou daar willen we echt even naar kijken. En dat is in Genesis 12 die roeping waarin God tegen hem zegt in vers 2, ik zal jou toen een groot voorbeeld maken Abraham.
En dan gaat hij met Sarah. Ook met Lot en zijn vrouw, daar kijken we helemaal niet naar, daar heeft hij alleen maar last van. Maar we beperken ons tot Abraham en Sarah als echtpaar. Dan komt hij in het loop van hoofdstuk 12 terecht in Egypte.
Vanwege er is honger. Nou, God had niet gezegd dat hij er naartoe moest. Maar als hij er is, dan merkt hij dat de vader daar toch ook wel wat plannen heeft met Sarah. En hij had dan gezegd, nou je doet me net of je mijn zuster bent.
Dat is niet helemaal een leugen, want ze hadden we alle bij dezelfde vader. Maar toch, het was niet helemaal eerlijk. Abraham, je moet er voor de dag komen dat ze jouw vrouw is en niet jouw zuster.
Abraham wil niet het risico lopen dat hij gedood werd. Maar God heeft hem een lesje gegeven. Een lesje waarmee alle nakomelingen beseffen, wij zijn niet alleen maar van Abraham afkomstig.
Maar ook van Sarah. Abraham was onze moeder. Haar vader, Sarah was onze moeder. Beiden zijn onze stamouders. En dat moest Abraham ook leren.
Maar goed, als hij dan weer weg gaat, dan geeft de vader hem slaven en slavinnen. En zo gaat Abraham rijk terug uit Egypte. Lezen we in hoofdstuk 13.
En dan maak ik een grote stap naar hoofdstuk 15. Vers 4, want de tijd begint te dringen. Abraham, die jaren die gaan door. En hij zit me na te denken over de besluit van God.
Dat plan om een groot nageslacht uit hem naar voren te halen. En Abraham heeft het idee, nou die knecht van mij, die Eliezer uit Damascus, dat is ook een prima kerel. Heere God, als u daar uw plan mee uitvoert, dan vind ik het ook prima.
En dan komt in hoofdstuk 15 vers 4. Deze zal uw erfgenaam niet zijn.
Maar uw lijfelijke zoon, die zal uw erfgenaam zijn. Toen leidde hij hem naar buiten en zei, zie toch op naar de hemel en tel de sterren en indien gij ze tellen kunt.
En hij zei tot hem, zo zal uw nageslacht zijn. En dan komt dat prachtige vers. En hij geloofde de heren en hij rekende het hem toe als gerechtigheid.
Een tekst waar Paulus in het Nieuwe Testament op voortborduurt. Het geloof van Abraham betekende in de allereerste plaats, God leren geloven op zijn woord.
Als God dat zegt, gebeurt het dan. Hij heeft naar boven gekeken en die oosterse sterrenwereld bij nacht ziet er fenomenaal uit. Wat een sterren. En Abraham is diep onder de indruk.
En hij gelooft. Maar ook Abrahams geloof is niet van een volmaakte. Ook Abraham is niet volmaakte. Je zou bijna zeggen met de taal van Jacobus, een mens van gelijke beweging als wij.
Toen hij het achtte over Elia. Dat geldt ook een beetje voor Abraham. Abrahams geloof, dat heeft ook zijn dipjes. In hoofdstuk 16 komt daar zo'n dipje.
In het leven van Sarah en Abraham. Want nu is het niet Abraham die een idee heeft wat hij aan God voorlegt. Maar nu is het Sarah die een idee heeft wat zij aan Abraham voorlegt.
En zegt nou in vers 1, Sarah in de vrouw van Abraham schonk hem geen kinderen en ze had een Egyptische slavin wie haar naam was Hagar.
Ja. Dat komt ervan als de vader al jouw cadeautjes geeft en jouw rijk maakt. Dan zit er altijd iets bij wat later een probleem kan worden. Zo ook deze Hagar die uit Egypte meekwam.
En Sarah die leek de oplossing voor het probleem te kennen. En het leek Abraham ook wel een aardig idee. Dus zegt vers 3.
Hij nam haar man Abraham nam haar tot vrouw. Dus ze slavin wordt bevorderd tot vrouw.
En als de slavin tot vrouw is bevorderd. Dan kijkt zij met minachting neer op haar eigen meesteres als zij zwanger is en haar meesteres niet.
En dat leidt tot een heleboel frictie. Ook tussen Abraham en Sarah. En dan zegt Abraham in vers 6. Zie uw slavin is in uw macht.
Doe met haar wat goed is in uw ogen. Toen vernederde Sarah i haar en zij vluchtte weg. Er staat niet bij wat het inhoudt.
En ik denk dat het mag goed ook. Want je wilt niet weten. Als Sarah i hager vernedert. Wat dat inhoudt. Het resultaat is dat ze wegvlucht.
En dan gebeurt er iets bijzonders. Want dan komt in vers 7. De engel des heren die haar aantreft bij een waterbrand. Het is de eerste keer in de Bijbel dat de engel des heren zich aandient.
En als er iets in de Bijbel eerst wordt genoemd. En dat is natuurlijk in het boek Genesis heel vaak. Hebben we al gemerkt dat het wat bijzonders inhoudt. De engel des heren is niet zomaar een engel. Daar waren er heel wat van.
Die kwamen wel tegen bij de afsluiting van het paradijs. De gerubs. Er waren ook engelen. Maar deze engel is de engel des heren. Om even een idee te geven.
Over wie die engel des heren is. We gaan niet allemaal nalezen. Maar als u voor uzelf in Richteren 6 even leest. Hoe dat ging toen Gideon. Tarwe uitklopte in de wijnpers.
Kwam ook de engel des heren naar hem toe. Die hem aansprak met de woorden. Gij krachtige held. Dan komt er een gesprek op gang. En ineens staat er tussendoor. En de heren zeiden tegen Gideon.
Met andere woorden. De ene keer is het de engel des heren. De andere keer is het de heren. Het zijn dus twee namen voor één en dezelfde persoon.
Wie is dan die engel des heren? Een engel is een gezant. Een bode. Iemand die namens de heren komt. En het is de heren zelf.
Dat krijg je in het Oude Testament niet opgelost. Pas in het Nieuwe Testament kom je iemand tegen die namens God komt en die God zelf is.
Johannes begint met zijn evangelie. In het begin was het woord. Het woord was bij God. En het woord was God.
En het woord is vlees geworden. En het heeft onder ons gewoond. En we hebben zijn heerlijkheid aanschouwd. De heerlijkheid was van de ene geborene van een vader vol van genade en waarde.
Kijk daar heb je de ene. Die kan zeggen aan de ene kant ik kom namens God. En aan de andere kant ik ben God. Toen werd hij openbaar.
In het Oude Testament dan niet. Dat kon niet. Maar de engel des heren is wel de verschijning. Een verschijningsvorm zou je kunnen zeggen van de Heer Jezus.
Die zich hier laat zien. Niet als eerste aan Abraham. Maar aan Hagar. Want zij draagt het kind van Abraham.
En als de moeder die zwanger is van het zoontje van Abraham bij deze waterbron. Aarmechtig zit. Intens verdrietig is.
Dan komt de engel des heren naar haar toe. En het begint er een sprek. Met acht. Hagar. Slavin van Sarai.
Van waar kom je en waar ga je heen? Ja zegt ze ik ben op de vlucht van mijn meesteres. En dan zegt de engel des heren vers 19. Keer naar uw meesteres terug. En verneder u onder haar hand.
Is dat de taal waar je op zit te wachten? Ja wel als het de engel des heren is. Want er is er maar één die zo'n taak en zo'n opdracht kan geven.
Ga terug. En verneder je nog een keer. En dat kennen wij. Dat is harde taal. Maar soms is dat in het leven van een gelovige nodig.
En als de heren het zegt. En als de heren het toelaat. Dan is het wel pijnlijk. Maar dan weet je dat je goed uitkomt. Want de heren is, de engel des heren is hier niet uitgepraat.
De engel des heren die gaat verder. Voorts zegt hij. In vers 11. In vers 11. Nadat hij in vers 10 had gezegd. Ik zal uw nageslag zeer tandenlijker maken.
Dat is één ding. Een grote zegen. En dat jongetje wat geboren wordt in vers 11. Die moet je een naam geven. Ismaël.
Naam betekent. God zal verhoren. En in het derde plaats.
Vers 12. Hij zal een wilde ezel van een mens zijn. Nou hebben we daar ook allerlei ideeën bij. Alsof het een beetje een onhandelbare ADHD'er of zo zou zijn.
Maar zo spreekt de Bijbel daar niet over. De Bijbel legt zichzelf namelijk uit. Je hebt niet zoveel. Bijna nooit. Buiten bijbelse bronnen nodig.
Om deze taal te duiden. De ezel heeft een hele bijzondere plek in het volk Israël. Zo bijzonder.
Dat als dat volk Israël uit Egypte is verlost. Dan zijn zij nog niet eens door de Rode Zee gegaan. En dan wordt er al een wet uitgevaardigd.
Namelijk de wet van de eerstgeborenen. En dat betekende dat Israël moest beseffen. Dat alle eerstgeborenen van de Heere God zijn. En de eerstgeborenen kinderen moesten gelost worden.
Maar het moest ook met de dieren gebeuren. De eerstgeborenen waren voor de Heere. Die moesten offeren. Behalve. De eerstgeborenen van een ezel.
Die moest je in leven laten. Maar die moest je lossen. Met een lam. Lees Exodus 13 vers 13. Daar komen we straks even op terug.
Daarom is Israël een woud ezel van de mens. Het volgende is dat hij ten aanschouwen zal worden wonen. Eind van vers 12.
Tegenoveral zijn broeders. Of oostelijk daarvan. En zo wordt Hagar de moeder van Israël. En zo noemt Abraham hier meer ook.
Maar we willen nog even kijken naar de andere zoon van Abraham. En de andere zoon van Abraham die komt aan het bod in hoofdstuk 17.
En dan vooral vanaf vers 15. Waar God Abraham aanspreekt.
Wat uw vrouw Sarai betreft. U zult haar, niet Sarai, maar Sarah zal haar naam zijn. Sarai betekent mijn vorstin of mijn prinsesje.
Nou dat zeggen vader wel vaker van een dochter. Dat is mijn prinsesje. Nou Sarai je krijgt een nieuwe naam. Niet mijn prinsesje, maar vorstin in het algemeen.
Namelijk aan de zijde van Abraham. En ik zal haar zegenen. En ook zal ik u uit haar een zoon schenken.
Ja ik zal haar zegenen. Vers 17. Toen wierde Abraham zich op zijn aangezicht en lachte. En zei bij zichzelf. Zal dan een honderdjarige kind geboren worden. En zal Sarah een negentigjarige baren.
En dan denk je. Ja dat is niet lachen. Waar de Heer God boos om wordt. Later lacht Sarah ook. En dan neemt de Heer God haar dat kwalijk. Want Sarah luistert mee op afstand.
En denkt nou dat gaat toch niet gebeuren. Sarah zal voor de Heer iets te wonderlijk zijn. Dat doet God hier niet bij Abraham. Het lachen van Abraham is meer dan lachen van verwondering.
Dat hij bij zichzelf lacht van plezier. Zal dan toch eindelijk gebeuren. En nog kan hij het amper geloven. Want hij doet de Heer God een voorstel. En hij zegt in vers 18.
Ach mocht Ismaël voor uw aangezicht leven. Maar God zegt nee. Maar uw vrouw Sarah zal u een zoon baren. En u zult hem Isaac noemen.
En ik zal mijn verbond met hem oprichten tot een eeuwen verbond voor zijn nageslacht. Hier wordt voor het eerst echt het verbond gesloten.
Dat God sluit niet alleen met Abraham. Maar ook met de volgenden. Met Isaac. Met het oog op hun nageslacht. In Isaac gaat het verbond en Gods beloften in werking komen.
Isaac is dan ook de zoon van de belofte. Hij hoort van mooie dingen.
Ook over Ismaël. Maar in dit hoofdstuk moet Abraham ook een paar andere dingen leren. Op het punt van de dood. Het eerste was zijn vader Tera.
Dat was in Haran. Toen had hij uit Mesopotamie wel zijn land verlaten. Maar in Haran heeft hij pas zijn maatschap.
Zijn familie verlaten. Oké, Lot ging mee. Was ballast. Maar Abraham zette in Haran echt de stappen die God van hem vroeg. Nu komt het tweede punt.
Nu moet hij leren. Dat God het leven verwekt. Uit dode lichamen. Wij die dit lezen.
Wij die het vertrouwd in de oren klinken. Ons klinkt dit misschien. Nou ja, zo is God. In de oren. Maar Abraham is anders.
Abraham maakt hier voor het eerst iets mee. Wat nog nooit iemand heeft meegemaakt. Vandaar die uitroep van genoegen. Van verwondering. Van eerbewijs.
Zal God uit een honderdjarige. Ja, uit een honderdjarige. En Paulus komt erop terug in Romeinen 4. En hij noemt dat gewoon.
Dat God daar uit afgestorven lichamen leven tevoorschijn roept. Laten we even erbij nemen. Romeinen 4. Ook zo'n kapitaal stuk als het gaat om wat God kan in het leven van gelovigen, van mensen.
En dat is een stukje waar we aan het begin aan dachten dat God, dat Abraham hier een vader is van ons allen. Vers 17. Romeinen 4 vers 17.
Vers 19.
En niet zwak in het geloof lette hij niet op zijn eigen al afgestorven lichaam, daar hij ongeveer honderd jaar oud was. En niet op het afgestorven zijn van de moederschoot van Sarah.
En hij twijfelde niet aan de belofte van God door het ongeloof, maar werd gesterkt in het geloof, terwijl hij God heerlijkheid gaf en ten volle verzekerd was dat wat hij beloofd heeft hij ook machtig is te doen.
Daarom is het hem ook tot gerechtigheid gerekend. Dus dan heeft Paulus het niet alleen maar over Genesis 15, waar we eerst aan het dachten, maar uitdrukkelijk ook over, en misschien met name over, Genesis 17.
Waar Abraham 99 en Sarah 89 jaar is. En dan komt vers 23. Het is echter niet alleen terwille van hem geschreven, maar het werd, dat het hem werd toegerekend, maar ook terwille van ons, wie het zal worden toegerekend.
Ons die geloven in hem, die Jezus uit de doden heeft opgewekt, die overgegeven is om onze overtredingen en opgewekt om onze rechtvaardiging.
En Paulus zegt, en kijk, en dat is nou het geloof van Abraham. Dat is het geloof in die God, die de doden levend maakt.
En dat geldt voor elk mens van nature. Er wordt in deze brief aan de Romeinen uitvoerig uitgelegd. En die mensen die van nature dood zijn, is God in staat om daaruit levend te verwekken.
Kijk naar Abraham en Sarah. En als je tot geloof bent gekomen, kijk terug naar het moment waarop God in je leven ingreep en je tot levend geloof werd gebracht.
Dat is diezelfde God die de dingen in het aanzijn roept die niet zijn of zij waren. Die de dingen die niet zijn roept alsof zij zijn.
En dat is de schepping. God sprak en het was er. Hij geboot en het stond. Dat is de eerste schepping. En Paulus zegt, die God die dat deed, is in staat om het leven van mensen een tweede schepping tot stand te brengen.
In het leven van een dode zondaar nieuw leven te geven. Dat noemt Paulus dan ook een nieuwe schepping. Dit is een samenvatting van dat wonder wat wij ook aan den leven hebben onderwonden.
Net het wonder ook wat Abraham en Sarah aan den leven gaan ondervinden. En hier ook gaat God een naam geven.
Net als bij Ismaël. Dat laat ook zien dat die twee jongens van tevoren al een naam krijgen die God geeft. Ismaël hoorde Hagar. Isaac hoort Abraham uit de mond van de Heerde God.
Zo gaan jouw zonen heten. Ze lijken heel veel op elkaar. Derde punt wat Abraham hier ook moet leren is het feit dat hij besneden moet worden.
Het teken van het verbond. Elk verbond in de Bijbel heeft een teken. Wij kwamen dan tegen bij het verbond van Noach. Het teken daarvan was de regenboog. En nu het verbond met Abraham en het teken daarvan is de besnijdenis.
En elk mannelijk lid van het familie van Abraham van het gezin wordt hier in hoofdstuk 17 besneden. Abraham maar ook Ismaël. En alle mannelijke de hele leten van zijn huis ook de vreemdeling enzovoort.
De besnijdenis is niet alleen het Nieuwe Testament van groot belang maar ook al in het Oude Testament want het is nooit alleen maar even een uitwendige handeling.
Ook al in het Oude Testament spreekt God over de besnijdenis van het hart. En die lijn trekt Paulus ook door in het Nieuwe Testament als hij regelmatig terugkomt op het leven van een gelovige die wat zijn hart betreft besneden moet zijn.
De besnijdenis is het dood over het vlees. En wij hebben allemaal als gelovigen na onze medegeboorte nog steeds onze oude natuur bij ons.
En als je goed nadenkt over de besnijdenis dan zegt Paulus hier kijk nou wat Abraham gedaan heeft. Deze terug in Romeinen 4 komt uit voer en terug op de besnijdenis. Dan zegt hij er ook bij kijk dan wat hij doet.
Hij pakt het mes en hij snijdt dat weg. En dat is precies het idee wat God heeft als wij als gelovigen ons vlees weer even zien opkomen.
Zelfs ons vrome vlees. Het vlees kan vele gedaanten aannemen. En dat komen we allemaal terug. Allemaal tegen in ons eigen hart. Zelfs het vrome fariseertje.
We zijn ook zo godsdienstig vaak. Nou we terugdenken aan Kain en even terugdenken aan Stephanus al die godsdienstige lieden die hij daarvoor zich aantrof. Het is als Paulus zegt als je ook maar enigszins de neiging bij je voelt opkomen dat bij die mensen allemaal zichtbaar werd.
Pak een mes mes erin weg met dat vlees. Snij het weg. De besnijdenis is de dood over het vlees. Abraham heeft dat als derde punt in zijn leven moeten leren.
We gaan nu over tot de geboorte van Isaac in hoofd 21 en ook een heel belangrijk moment in het leven van Abraham en Sarah. Genesis 21 en de heren bezocht Sarah zoals hij had gezegd en de heren deed aan Sarah zoals hij had gesproken.
Sarah werd zwanger en zij baarde aan Abraham een zoon in zijn ouderdom te bestender tijd waarvan God tot hem gesproken had. En Abraham noemde de naam noemde de zoon die hem geboren was die Sarah hem gebaard had Isaac en Isaac betekent wachen.
Ja daar zie je twee oude mensen lachen sorry lachen ja zoals Abraham gelachen had zo merken wij dat ook hier Sarah lacht in vers 6 en Sarah zei God heeft gemaakt dat ik lach ieder die het hoort zal om mijn en wil lachen en ze zei wie had aan Abraham durven zeggen Sarah zocht kinderen want ik heb een zoon gebaard in zijn ouderdom twee ouwetjes die allebei lachen en God alle eer geven Isaac de noem de naam geven lachen met daarbij de gedachte Isaac zal anderen ook aan het lachen maken nee geen moppetapper het is iemand die blijdschap gaat brengen en als het
Isaac niet persoonlijk gaat worden dan in ieder geval zijn nageslacht dat is de bedoeling van God als het gaat om het nageslacht van Abraham en Isaac dat zijn mensen die de anderen blij maken die tot zegen zijn en zo wordt aan Sarah Isaac geboren maar vanaf vers 8 vanaf vers 21 krijgen we een klein probleem want het kind groeide op en werd gespeend en Abraham richtte een grote maaltijd aan op de dag dat Isaac gespeend werd!
nou daar ben je in die tijd een jaar of drie dan ga je van de borst af en dat is een heugelijk moment in vers 9 toen zag Sarah dat de zoon van Hagar de Egyptische die zij Abraham gebaard had spotte!
en ze zei dat Abraham jaagt die slavin met haar zoon weg want de zoon van deze slavin zal niet erven met mijn zoon met Isaac en zo lezen wij hier hoe Abraham uiteindelijk toch op aandrang van de Heere God in vers 12 Hagar en Ismael de deur uitjaagt dit keer niet omdat Hagar Sarah verleden heeft maar omdat Ismael spotte de gekstak met Isaac later in het Nieuwe Testament ik noem het alvast even zegt Paulus in gelaten 4 vers 22 daar komen we later uit voerig op terug er staat immers geschreven dat Abraham twee zoon had een van de slavin Hagar en een van de vrije namelijk Sarah natuurlijk had Abraham meer zonen we lezen in Genesis 25 van de hele ris zonen die Abraham ook nog kreeg nee het Nieuwe Testament en Paulus zegt duidelijk de schrift zegt
Abraham had twee zonen het zijn twee lijnen die komen uit één vader en die twee jongens die hebben heel veel dingen gemeenschappelijk allereerst natuurlijk eenzelfde vader dan kennen zij allebei dezelfde bron dat was al het feit toen Hagar voor het eerst werd weggejaagd en zijn zwanger terecht kwam bij die bron waar we net al even bij stil stonden in hoofdstuk 16 waar de Engels heren haar verscheen en dat zij die bron dan een naam geeft op grond van de geweldige ontdekking die ze heeft gedaan ze zegt in vers 13 heb ik hier dan hem gezien die naar mij heeft omgezien en ze beseft ik heb een ontmoeting gehad met de Heerde God daarom noemt men de naam
Lageeer Roy en dat is betekent de levende die na mij omziet ook al zat Ismaël toen nog in de schoot van zijn moeder hij was bij die bron aanwezig later komt ook Isaac bij die bron uit en daar moet natuurlijk wel een poosje verder op in de geschiedenis maar in hoofdstuk 24 daar is de knecht op weggestuurd om voor Isaac een vrouw te vinden en in de tijd dat zij de knecht weg is en in Paul en Aaron op zoek gaat en Rebecca terug meeneemt treffen zij op de terugreis bij de bron Lageeer Roy Isaac aan ook Isaac heeft die put ontdekt en als je de genis 24 leest dan staat erbij Isaac was pijnzend in het veld bij de bron
Lageeer Roy de bron van de levende die je naar mij omziet en hij weet daar gaat God gebeden verhoren dat heeft hij bij haar gedaan dat doet hij ook bij mij en als de knecht op weg is dan weet ik niet waar hij mee terugkomt maar het is wel de vrouw die God voor mij heeft bestemd en als hij daar pijnst in het open veld dan betekent dat ook dat kun ik het ook vertalen met en hij bidt in het open veld bij de bron Lageeer Roy Isaac is de biddende oké heel prachtig dat is de avondvullen programma om over G624 alleen al na te denken geweldig wat een rijkdom ligt er in dat verhaal over Isaac en de manier waarop hij Rebecca kreeg en de taak van de knecht vandaag krijgt de Heer Jezus zijn bruid door middel van de taak van de Heilige Geest de knecht die in hoofdstuk 24 zo'n belangrijke rol speelt even terzijde om thuis eens te overwegen ook in hoofdstuk 25 vers 11 als hij met Rebecca getrouwd is dan blijft de woonplaats van Isaac bij de bron
Lageeer Roy beide jongens krijgen een grote zegen hier in hoofdstuk 21 daar wordt dus Isaac weggejaagd sorry Ismael weggejaagd met Hagar zijn moeder jaagt de slavin en haar zoon weg want de zoon van de slavin zal niet erven met mijn zoon Isaac en dan lijkt het alsof Ismael met lege handen overblijft maar dat is niet zo want als je verder leest in het gesprek wat daar ontstaat tussen de Heere God en Hagar dan komt er een prachtige belofte uit dit keer niet aan de bron maar onder een struik in de woestijn de plaats waar deze Ismael op gaat groeien in vers 16 staat het aan aandoenlijke dat Hagar de jongen onder een struik legt het kind hoewel Ismael hier dus 13 plus een jaar of 3 een jaar of 16 is behandelt Hagar hem als haar kind en terecht hij ligt onder een struik en zij gaat op afstand zitten en gaat huilen en dan zegt hij 17 en God hoorde de stem van de jongen en denk je wat heeft Ismael nou gezegd dan
Ismael heeft niks gezegd maar ook Ismael als 16-jarige 17-jarige jongen kende verdriet hij was er de tent uit geschopt met zijn moeder weliswaar maar ook hij moest weg en dat verdriet heeft hij misschien niet eens hard op onder woorden kunnen brengen maar de Heere God je hoorde het en op grond van het horen van die stem van de jongen komt de engel gods van de hemel tot Hagar en zei weer die ontmoeting met de engel gods of de engel des Heeren wat deert u Hagar vrees niet en zo krijgt ook Hagar hier een geweldige belofte vers 13 ik zal ook de zoon van deze slagvind tot een volk maken hoort Abraham omdat hij uw nageslacht is en Hagar hoort in vers 16 dit zijn de zonen van Ismael en dit zijn hun namen en in hun dorpen en tentenkampen 12 worsten ingedeeld naar hun stammen met andere woorden ook Ismael wordt een hoofd van vele volkeren 12 in getal dat is de lijn die God hier uitstippelt voor Hagar en Ismael het is ook de lijn die later zichtbaar wordt in Isaac dat gaat dan weliswaar via Jacob maar uiteindelijk komen er ook 12 zonen en lijken die twee jongens weer als twee druppels water op elkaar ook Jacob heeft 12 zonen die allemaal als vorsten meetellen en dan staat in vers 18 zijn nakomelingen dus degene van Ismael die wonen van Havila tot Sur dat ten oosten van Egypte ligt in de richting van Assur en zij vechten zich tegenover al hun verwanten en dan moeten we een beetje denken aan ongeveer het plaatje wat we hier voor ons zien dat in het land
Kanaan waar Israël straks gaat wonen de nakomelingen van Ismael tegenover hen gaan wonen met andere woorden ze kijken constant naar elkaar ze houden elkaar heel goed in de gaten ze wonen niet al te ver bij elkaar vandaan en ze kunnen niet zonder elkaar hoe komt dat eruit het komt eruit omdat ze uiteindelijk bij hetzelfde graf uitkomen uiteindelijk gaan ze samen Abraham begraven in hoofdstuk 25 vers 9 in de grot van Magpela tussen het wegsturen van Hagar en Ismael en de begrafenis van Abraham lezen wij niets over Ismael hoe is het met hem gegaan hoe is het met Hagar gegaan weten we niks van in een keer komt hij weer terug en gaat hij zonder enig probleem met Isaac hun vader begraven denk je wat is daar gebeurd even een klein sprongetje weer in de tijd verderop in hoofdstuk 28 dan denk je hoe kom je daar nou bij nou er staat niks voor niks in de Bijbel genus 28 vers 9
Ezo ging naar Ismael en nam Magalat de dochter van Ismael de zoon van Abraham de zuster van Nebaiot voor zich tot vrouw nou dat is het moment waarop Isaac Jacob wegstuurde naar Pan en Aram en Rebecca en Isaac wilden niet dat Jacob zou trouwen met een van de dochters van de heer Tieten zo Ezo had gedaan als Ezo ziet dat dat voor Isaac en Rebecca de aangewezen route is denkt hij nou als Jacob familie gaat huwen dan ga ik ook familie huwen hij gaat naar Ismael is familie en vindt daar Magalat dan staan die dingen niet voor niks in de Bijbel een van de betekenissen namelijk van de naam Magalat is vergeven en dat betekent dat toen Magalat werd geboren in het gezin van Ismael en Nebaiot de oudste van het hele gezin een zusje kreeg zei Ismael en ik noem haar vergeven
Ismael kon op dat moment terugkijken op zijn geschiedenis en vergeving schenken aan Abraham Sarah en Isaac Ismael is gekomen op het moment dat hij kan vergeven op zich heel wonderlijk dat moet dat moet de enige reden geweest zijn waarom Ismael uiteindelijk samen met Isaac bij het graf van Abraham kon staan Ismael kon Isaac vergeven indrukwekkend als je bedenkt dat niet alleen vandaag er heel veel gaande is in de Arabische wereld in de Midden-Oosten maar ook onder christenen soms hoor ik van begrafenissen ook onder christenen waarbij het niet mogelijk is dat de hele familie aanwezig is want er ligt iets onoplosbaars iets onvergevelijks kijk eens even hier naar deze
Ismael dat zijn die plaatjes die God ons voorhoudt om te leren handen en voeten te geven in je eigen leven we kijken bij Isaac naar het nageslacht en dan komen we uit bij het Jodendom de Joden het volk Israël wat uit Isaac is voortgekomen kijken we naar Ismael dan kijken we naar de Arabische wereld maar vooral qua godsdienst nu de Islam de Islamitische wereld en als je nu naar elkaars belevingswereld kijkt dan denk je daar is geen vergeving mogelijk het is absolute onzin om te denken dat er ooit een vredesproces mogelijk is ja alleen tot nu toe hebben we als mensheid geprobeerd ik noem ons even als mensheid geprobeerd om daarin met de Oosten vrede te organiseren op een voor ons menselijk mogelijke manier en af en toe is er een verdrag het verdrag van Oslo en
Camp David en er zijn heel wat verdragen geweest in de afgelopen jaren na 1948 maar van vergeving is door het sprake geweest zoals Jitzel Karabin zegt tegen zijn tegenstander in Israël we sluiten geen vrede met onze vrienden we sluiten vrede met onze vijanden zo verdedigde hij het Camp David akkoord er komt toch een moment dat beiden vergeven kunnen want ze hebben heel veel gemeenschappelijk alle punten die we genoeg hebben deze volkerend gemeenschappelijk de islam heeft Abraham of Ibrahim zoals zij hem noemen gemeenschappelijk met het jodendom ze tappen uiteindelijk uit dezelfde bron je kunt zeggen van de koran wat je wilt en er is heel veel naast te zeggen maar er zitten bijbelse elementen in degene die hem heeft samengesteld heeft toch heel veel geput op zijn manier uit dat wat wij de bijbel noemen het is verdraaid er komen andere namen door elkaar gebruikt allemaal nou goed de kern ligt daar wel een grote zegen ook voor de mensen die
Arabieren zijn maar hoe komt die die komt tot stand als uit de Arabier en uit Israël mensen terechtkomen bij hetzelfde graf en nu niet het graf van Abraham maar dat graf van diegene waar we net al even aan dachten!
De ezel wordt gelost door het lam als uit Israël en uit de Arabieren mensen terechtkomen bij het graf van de Heer Jezus bij zijn werk aan het kruis door zijn dood en door zijn opstanding staan ze bij een leeg graf en daar ontmoeten ze elkaar!
dat is nu al zo het is nu al zo jaren geleden heb ik een mooi plaatje gezien van Opendoors waarbij twee jongetjes in Palestina met de armen om elkaar lopen een joodjongetje en een Palestijn jongetje en je lopen daar zo bij de camera weg op terug gefotografeerd heerlijk plaatje dat is nog zo als christenen uit Israël en christenen uit de Arabische uit de Palestijnse volk elkaar ontmoeten die kunnen heerlijk samen gemeente zijn maar als straks de gemeente is opgenomen dan gaat dat werk door ook onder Israël gaat een machtig werk komen velen uit Israël komen tot geloof nee zegt Paul niet elke Israëlite komt automatisch tot geloof nee Romeinen 1 Romeinen 9 10 en 11 beschrijft Paulus hoe dat gaat in Israël niet allen zijn Israël die uit Israël zijn kortom je wordt niet gered omdat je ergens uitgeboren bent zeg niet ik heb Abraham tot vader we horen al bij het onderwijs van de Heer Jezus en dat gaat Israël straks ook merken als zij niet alleen maar dat lichaam zijn met die dore doodsbeenderen en waar een velletje overheen ligt maar dat de geest daar doorheen komt en dat dat lichaam op gaat staan ja dan gaan ze evangeliseren maar dat is dan ook het werk van de Heilige Geest en dat kun je vandaag bepaald nog niet zeggen degenen in Israël die nu tot geloof komen die horen bij de gemeente moeten even wennen ze misschien straks maar bij de opname komen ze erachter dat ze gewoon meegaan en Messiaanse beleidende christenen ze gaan allemaal mee ze horen bij de gemeente het is namelijk eerst voor de Jood en ook voor de Grieken als de gemeente opgenomen is dan komt dat werk in Israël pas echt op gang dan komt daar een geweldig 144.000 alleen uit elke stam 12.000 die de wereld ingaan om dat koninkrijk aan te koningen het evangelie van het koninkrijk van de Messias komt eraan en onder de volk dan komt er een geweldige massa mensen op tot geloof ook onder de Arabieren en was zo dat als het Messiaanse rijk is aangebroken en de tempel er staat dan zegt Jezaja in hoofdstuk 60 vers 7 alle schapen van Kedar zullen bij u worden voor u worden bijeengebracht de rammen van Nebaiot staan u ten dienste zij zullen als een welgevallig offer komen op mijn altaar zegt de Heerde God tegen Israël ze hebben samen leren staan bij het open graf van de Heer Jezus als ze hem zien komen dan zal elk oog hem zien ook zij die hem doorstoken hebben en uit de nakomelingen van Israël zullen vele tot geloof komen en God zegt hier via Jezaja tegen degene die hem in Israël geloven straks staan jullie niet alleen maar aan de geopend graf maar ook bij mijn altaren want
Kedar en Nebaiot zijn zonen van Ismaël en die komen met hun offerdieren net als de gelovigen naar Israël om mij groot te maken dit is zoiets ontroerend dat je denkt hoe is het mogelijk dat als je naar die jongens kijkt hun voorvaderen Isaac en Ismaël en daar de vijandschap de afstand ziet en ze houden elkaar in de gaten tot de dag van vandaag dat er een punt gaat komen dat ze samen de Heerde God gaan loven en prijzen met de mogelijkheden die ze hebben in EZGL 47 wordt het nog een keertje uitvoeriger genoemd maar daar ga ik het niet allemaal over hebben het kostte veel tijd want ik wou heel graag naar het laatste stukje van vanavond en dat treffen wij aan in de brief aan de gelaten in gelaten 3 vers 16 staat namelijk aan Abraham nu werden de beloften gedaan aan zijn zaad hij zegt niet aan de zaden als van velen maar als van een aan uw zaad dat is Christus wanneer hoort Abraham deze woorden anders gezegd wat citeert
Paulus hier en dan komen we bij het vierde punt aan wat Abraham heeft moeten leren over het thema van de dood we hebben er drie gehad drie belangrijke en nu moet hij die bijna onmogelijke taak uit gaan voeren die God in Genesis 22 tegen hem zegt neem uw zoon uw enige die je lief hebt en dan Abraham en als Abraham mocht zich afvragen wie bedoelt u heren dan noemt hij Isaac er uitdrukkelijk bij neem Isaac op dat moment toch al gouden man van de jaren 35 37 er zijn allerlei aanwijzingen voor dat gaan we nou laten rusten kortom Isaac is niet een jongetje wat zich even mee laat nemen Isaac is een jongetje een man volwassen man die precies begrijpt wat zijn vader van plan is ook dat is een avond vol prachtige dingen dat laten we even rusten we springen we springen nu naar het moment aan het eind van het hoofdstuk waarop
Abraham hoort gehoord heeft laat dat mes maar zakken Abraham dat hij een ram mag offeren in de plaats van zijn zoon Isaac en dat God dan hem beloften doet in Genesis 22 vers 17 zegt God tegen Abraham ik zal uw nageslacht zeer talrijk maken als de sterren aan de hemel en als het zand dat aan de oever van de zee is in vers 18 voegt hij eraan toe in uw nageslacht zullen alle volkeren van de aarde gezegend worden dat eerste woordje nageslacht in vers 17 is meervoud dat gaat om meerdere personen en dat slaat op Israël het andere woordje nageslacht in vers 18 is enkelfout het gaat maar om 1 dat is de zoon van de belofte met hoofdletter z waarvan Paulus hier zegt in gelaten 3 vers 16 dat er maar 1 zaten en dat is
Christus waarmee heel duidelijk is aangetoond dat Isaac een ondubbelzinnig type is van Christus zelf maar waarom schrijft Paulus dat de brief aan de gelaten u weet Galatieë is een landstreek in het huidige Turkije er waren door de dienst van Paulus verschillende plaatsen gemeenten ontstaan mensen tot geloof gekomen en die hadden allemaal de heer Jezus leren kennen en Paulus reist door en na zijn vertrek komen er uit Juda uit Jeruzalem mensen die aan die gemeenten gaan vertellen het is allemaal leuk op Paulus verteld heeft maar eigenlijk ben je pas goed bezig als je ook nog de wet gaat onderhouden je laat je besnijden en al die joodse gebruiken overneemt dan ben je echt top want dat zijn ook dingen van de Heere God en daardoor raken die geloof en gelatie behoorlijk in de war en dan schrijft
Paulus een brief en deze keer doet het helemaal zelf de andere brieven laat hij schrijven maar deze brief die doet hij zelf lees maar even aan het eind van de van deze brief in hoofdstuk 6 vers 11 zie wat een lange brief ik u geschreven heb of je kunt ook vertalen met zie met welke grote letters ik u heb geschreven Paulus had misschien een beetje een probleem met zijn ogen hij schrijft elders dat men de ogen wel uitgerukt had willen hebben om die aan hem te geven met andere woorden mijn gezichtsvermogen is niet helemaal optimaal ik heb mijn brilletje nodig dus het schrijven laat hij een andere over maar deze keer heeft hij zelf geschreven en ook met grote letters wij zullen vandaag zeggen met hanenpoten een brief op poten want er is in gelatie iets verschrikkelijks gebeurd en hij gaat in deze brief uitleggen dat dat evangelie wat hij verteld heeft vervangen is door een ander evangelie dat geen evangelie is en dan komt hij in hoofdstuk 4 van deze brief op een merkwaardig moment op een merkwaardig punt uit vers 21 ja eerst in vers 24 daar zegt hij deze dingen hebben een zinnenbeeldige betekenis en dan heeft hij dus over
Abraham en zijn twee zonen lees even van hem mee vanaf vers 21 zeg mij u die onder de wet wilt zijn dus als je dan zo graag wil luisteren naar die mensen uit juda en jeruzalem die jullie hebben wijsgemaakt dat je de wet moet onderhouden en de bestrijden is en dergelijke als je dan zo graag wil luistert u niet naar de wet want er staat geschreven dat Abraham twee zonen had een van de slavin en een van de vrije maar die van de slavin was naar het vlees geboren en dan die van de vrije door de belofte deze dingen hebben een zinnenbeeldige betekenis want zegt hij het zijn twee verbonden het ene van de berg Sinaï die tot slaven nijbaart dat is Hagar Hagar is de berg Sinaï in Arabië die twee verbonden wijzen namelijk ook op twee bergen ja je moet er wel opkomen denk je dan is het niet een beetje inlegkunde daar hoor je veel christen over praten over inlegkunde typologie
Paulus doet daar alsjeblieft niet zo moeilijk over want alles wat je in het oude testament leest heeft een extra laag waarin God ook ons vandaag dingen uit wil leggen kijk maar naar die twee zonen van Abraham een van de slavin en een van de vrije want het zijn twee verbonden en twee bergen de ene is de berg Sinaï die tot slavernij baart dat is Hagar want deze Hagar is de berg Sinaï en Arabië en komt overeen met het huidige Jeruzalem dat met haar kinderen in slavernij is dus Hagar wijst op het huidige Jeruzalem waar deze mensen vandaan kwamen jullie hebben wijs gemaakt dat je de wet moet onderhouden hoofdstuk 26 vers 26 van Galate 4 naar het Jeruzalem daarboven is is vrij en dat in onze moeder en dan komt hij terecht op het Jeruzalem dat boven is heb je het over twee bergen heb je het over twee vrouwen heb je het over twee steden vier manieren van vergelijken alleen maar op grond van die twee jongens met twee moeders en die ene vader om uit te leggen wat de functie is van de wet zoals God die van Israël heeft gegeven in vergelijking met het evangelie wat Paulus heeft gebracht de functie van de wet die was er de wet was goed deze ook in Romeinen 7 op andere plaatsen maar zegt hij in hoofdstuk 3 van 24 de wet is onze tuchtmeester geweest tot op Christus een tuchtmeester is een pedagoog waar rijkele mensen zich wel eens van bedienen om hun kleine kindertjes een beetje in toon te houden om ze een beetje op te voeden van dit mag niet en dat mag wel en daar moet je naar luisteren de ouders niet en daar waren ze veel te rijk of veel te druk voor daar had je pedagogen voor een tuchtmeester nou zegt hij zo was de wet ook tot op Christus niet zoals sommigen dat vertalen met de wet heeft ons bij Christus uit laten komen nee de wet had zijn functie totdat Christus kwam en dan zijn degenen die God willen dienen die hem willen volgen niet kleine kindertjes die horen jij zult dit niet en jij zult dat niet dat is als de taal van de wet de taal van de gelovigen is heel wat anders de taal van de gelovigen is de taal van de vrijheid weergegeven in overtuig 4 waar hij daarna op terecht komt ik lees even vanaf vers 1 gelaten 4 vers 1 maar ik zeg u zolang de erfgenaam onmondig is verschilt hij in niets van een slaaf hoewel hij heer is van alles maar hij staat onder vood en rent meestjes tot de tijd dat door de vader vooraf bepaalt vers 4 maar toen de volheid van de tijd gekomen was daar heb je het daar komt dat kantelpunt in de tijd zond God zijn zoon geboren uit een vrouw geboren onder de wet opdat hij hen die onder de wet waren vrijkocht opdat wij het zoonschap zouden ontvangen en omdat u zonen bent heeft God de vader heeft God de geest van zijn zoon in onze harten uitgestort die roept
Abba vader dat is de taal niet van een klein kind maar van een volwassene die Abba vader roept de taal die exclusief was voorbehouden aan de heer Jezus en die hij uitsprak in de hof als daar het lijden voor hem staat en zegt Abba vader laat deze drinkbeker voorbij voorbij gaan een gesprek op niveau en wat voor een niveau Paulus zegt tegen elke gelovigen jij bent zo iemand die ook net als de heer Jezus vrijmoedig kan zeggen Abba vader dat is niet de taal van een klein kind als iemand die op niveau met vader kan communiceren met andere woorden ga niet terug naar de wet ga niet terug naar het kinderlijk stadium maar gedraag je als volwassene in alle vrijheid spreek met vader nou komt de toepassing hiervan in vers 30 gelaten 4 vers 30 wat zegt de schrift echter jaag de slavin en haar zoon weg want de zoon van de slavin zal beslist niet erven met de zoon van de vrije als je bij jezelf zegt hij hier tegen de gelaten en ook tegen ons iets aantreft waarvan je denkt dat is op het niveau van de wet of je dat nou doet door de wet van de Sini of dat je jezelf hebt gewoon gemaakt om bepaalde wetmatigheden na te leven en denken op die manier kom ik er wel maar kom ik bij God en een goed blaadje dan ben je ook wettisch bezig even een voorbeeldje ik kwam jaren geleden in aanraking met een zeer ijverige christen student en die ging evangeliseren en die ging ook eens een keer naar Zuid-Korea toe om daar christenen te leren kennen en ik kwam zeer opgetogen terug en hij zegt nu weet ik hoe het moet zoals ze het daar doen ga ik het hier ook doen in mijn studentenhuis ga ik het doen zoals ze het daar doen dat betekent om vijf uur morgens ga ik alle schoenen van mijn medestudenten poetsen die zet ik netjes klaar voor ze daarna gaan we gezamenlijk stille tijd houden daarna gaan we een studie doen en daarna gaan we ontbijten en zo gaan we de dag beginnen en zo had hij een vast programma van smorgels vijf tot s'avonds elf ik heb het aangehoord ik zei ik wens je er veel plezier mee maar ik ga het niet doen ik neem de vrijheid om de dag met mijn heer in te vullen zo dat je alle vrijheid wens in te vullen overigens zo'n voorbeeldje waarvan ik er heel veel nog tegenkom onder christenen die altijd weer denken op die manier kom ik bij God in een goed blaadje paulus zegt hier jaag de slavin en haar zoon weg geen regeltjes in je leven mag ik dan doen wat ik wil nee je bent aan christus wettelijk onderworpen je staat elke dag op met de vraag heer wat wilt u dat ik doen zal hoe wilt u mij helpen mijn dag in te vullen tot eer en glorie van uw grote naam waarom het eind van vers 1 van hoofdstuk 4 vers 31 daarom broeders wij zijn geen kinderen wij zijn geen kinderen van de slavin maar kinderen van de vrije hij is de wanhoop een beetje nabij zo zegt hij vers 19 mijn kinderen van wie ik opnieuw in barensnood ben totdat christus in uw gestalte hebt als wij nou iemand zo tegenkomen waarvan je aanvoelt hij is een christen maar hij zit nog zo in de wet van de Sineë of in zijn eigen regeltjes gebonden hebben we er net zo'n hart als Paulus dat je aan de Heerde God vraagt heer wilt u mij een opening geven zodat ik samen met die persoon weer mag gaan kijken naar de Heer Jezus gekruisigd voor ogen getekend ik zou dat heel graag
willen horen uit de mond van Paulus hoe hij daar in gelaten bezig was met een zeg maar een een denkbeeldig tekenbord of een digibord had hij niet nodig hij schetst de Heer Jezus als voor ogen en geeft de Heer ons genade om ook met dat beeld voor ogen ons leven te vervolgen tot de Heer van zijn naam daar wou ik het bij laten en dan de volgende keer kijken naar Jozef en zijn broers weer zo'n goudader in het woord van God Heer onze God onze God onze Vader dank u wel dat u ons zo aan uw hart hebt gebracht intiemer hoger verheven dan Abraham en al die andere gelovigen dat ooit waarschijnlijk zullen beseffen en meemaken en wij die hem als ons voorbeeld hebben mogen dit geweldige voorrecht kennen en toch is ons geloof de kracht en de inhoud daarvan vaak zo ver weg in vergelijking bij het geweldige geloofsleven wat deze man aan de dag heeft gelegd die in u heeft geloofd soms met zijn eigen invullingen erbij maar toch in grote lijnen uitkwam bij u die leven uit de dood tevoorschijn roept en vader zo hebben we u leren kennen en wil u bidden wilt u ons helpen om daarin ook verder te gaan dat we net bij Abraham het offer van de heer Jezus leren omarmen dat we net bij Abraham uw zoon zien gebonden op het kruis maar toen kwam er geen stem hou op het is genoeg nee toen was het uw zwaard waarvan u zei zwaard ontwaakt tegen mijn herder en tegen de man die mij metgezel is en ik zal mijn hand tot de kleine wenden vader die kleine zijn wij niets betekenen de mensen heel klein maar geweldig rijk gezegend op grond van het werk van de heer Jezus en daar willen we ons in toevertrouwen en bidden wilt u ons doen groeien in het inzicht van hem de zoon van uw liefde bewaart u ons dicht bij u amen wat wat wat wat wat wat wat wat anderes