Schatgraven in Hebreeen - deel 3

Date
March 31, 2022
Time
20:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedenavond, alweer. Kijk om hier alweer te zijn. Als alweer, als je hier zondag tussendoor ook nog een keertje komt, dan is het weer een keertje extra.

We gaan weer verder met de brief van de apostel Saulus, zeg ik in dit geval weer. En degene die de eerste studies hebben gevolgd, die weten waarom ik dat zo zeg, aan de Hebreën, oftewel aan de Israëlieten.

Dat blijft altijd belangrijk in die context te zien, dat zullen we ook vanavond weer zien bij het stukje we gaan behandelen. Het is geschreven aan Israël. Er valt enorm veel voor ons te leren, want Israël wordt ons natuurlijk altijd ten voorbeeld gesteld, maar de eerste adressering van deze brief is aan Israël.

Ik heb thuis zitten overdenken trouwens, hoe we verder zouden gaan met de overdenking van deze hele brief. Want we zijn nu bij hoofdstuk 2 aangeland, ik hoop op de vierde avond.

Dus het gaat niet heel erg hard. Ik dacht, misschien moeten we een indeling maken, want anders wordt het een meerjarenproject. Dat kan ook worden. Ik bedoel, elk hoofdstuk kan je wel drie avonden open spreken.

Dus wanneer ga je op ingaan. De eerste keer wilde ik overal op ingaan. En toen heb ik een terechtwijzing van wet gekregen. Ja, het springt alle kanten uit waar we niet meer kunnen volgen.

Dat was ook een beetje zo, dan wil je te veel in één avond doen. Omdat je denkt, dat is zo verschrikkelijk veel te vertellen. Dus heb ik daarna wat minder gedaan. Ik heb nu een beetje een indeling gemaakt.

Ik denk, als ik me daar een beetje aan hou, dan kom ik toch wel aan een aantal avonden. Maar dan zien we wel of we het in het voorjaar afkrijgen of in het najaar nog een keertje verder gaan. Of het volgende voorjaar. Hoe dat ik nu heb ooit.

In hoofdstuk 1 en 2, dat hebben we inmiddels gehad. Daar hebben we natuurlijk hele diepe dingen gezien. Daar hebben we sowieso gezien dat Jezus, de eeuwige Zoon van God, het begin van de schepping van God, hoog dan de engel is geweest.

Dat is eigenlijk de samenvatting hoofdstuk 1 en 2. Dat hij regeert over deze wereld. En al zien wij nog niet dat hem alle dingen onderworpen zijn. Dat dat desondanks toch zo is.

Omdat wij zien op Jezus en dus op zijn profetisch woord. En als we daar naar kijken, kunnen we ook zien dat er alles onderworpen is. Ook in een hedendaagse wereld. Ja, waarin eigenlijk zoveel profetieën in vervulling gaan.

Zonder dat ik persoonlijk nou direct zeg van, weet je wel, NCGL 38 zegt dit. En de eerste drie paarden van openbaringen zeggen dat en zo. Dat soort dingen hoor je ook allemaal heel veel.

Ik ben er altijd een beetje voorzichtig mee. Om dat meer in vervulling te zien gaan. Maar we zien heel veel dingen zich concentreren rondom het Midden-Oosten.

We zien dat de wereld toegroeit naar één groot wereldrijk. Dat noemden we in mijn jeugd nog de Global Village, zeiden ze toen.

Maar nu wordt het de Global Town. Niet een wereldwijd dorpje, maar een wereldwijde stad. En die wereldwijde stad die kennen we uit de Bijbel. Dat is Babylon. Die kunnen we zien in openbaring 18.

En daar zie je, als je openbaring 18 leest, daar zie je echt wel gewoon gebeuren wat er nu gewoon in deze wereld aan de hand is. En er zitten hele gewone dingen tussen, als handel en zo.

Maar dan gaat het ook over geld en over goud en over koersen. En over de waarde van het geld. En dat staat allemaal onder druk nu. Dat is allemaal aan het veranderen.

U merkt het allemaal gewoon. Dat geld een hele andere waarde begint te krijgen. Je hoeft de supermarkt maar in te lopen. Kijken wat boodschap te kosten. Of onderweg naar Bunderschoten, je auto komt te gooien met de tank.

En dan merk je ook dat het allemaal minder waarde aan het worden is. Maar ook gewoon in de supermarkt. De inflatie stijgt enorm. Dat zien we gewoon. Dat gebeurde ook overigens voor de Tweede Wereldoorlog.

Dat is altijd een soort van voorbode voor een hoop ellen. En dat zie je dan ook steeds meer terugkeren in de Bijbel. Maar uiteindelijk, als het gaat over die enige grote wereldwijde stad.

Zie je dat dus ook. Ik heb het ook idee dat we daar nu wel heel dichtbij zitten. Misschien nog niet helemaal, maar wel heel dichtbij. De wereld lijkt nog verdeeld in een paar rijken. Maar nog even dan zijn we bij Babylon.

En het laatste stukje van de openbare 18 staat er dan. Dat gehandeld wordt in zielen en geesten. Lichamen en zielen van mensen. En dat vind ik eigenlijk het meest verontrustend. Dat we dat vandaag de dag enorm zien.

Dat de mens via massa-psychose onder controle wordt gehouden. En dat dat niet alleen maar via woorden en massa-psychose en massale media is.

Maar dat dat ook staat te gebeuren via technische infiltratie, zal ik maar zeggen, in de mens. De nieuwe mens is geïntegreerd met de digitale mens.

Zal daardoor meer en langer en beter en meer gecontroleerd kunnen leven. Zonde, oftewel zonde zal volledig aanwezig zijn. Maar misdrijven overvallen en dergelijke zullen worden uitgebannen.

Iedereen is onder totale controle. Dan heb je Babylon op de top. Op dat moment zal Jezus Christus daadwerkelijk van terugkomen.

Eerst om de zijnen te halen. En dan om over deze wereld te gaan regeren. Dat is eigenlijk alweer van een uitwasje natuurlijk.

Maar toch hoofdstuk 1 en 2. Hij is meer dan alles. En hij heeft door zijn overwinning over de dood, heeft hij de macht over de dood gekregen. Dus de dood kan hem en ons niet meer tegenhouden.

Hij is heer. Dat is echt de belangrijkste betekenis. Die was toen voor Israël trouwens. Ook van groot belang. Want daar ging het om. Het is geschreven zo'n vijf jaar voordat de verwoesting van Jeruzalem.

En de groot oorlog tegen Israël in het jaar 70 begon. Er waren mensen die dreigden af te vallen van het geloof. Mensen kwamen alleen te staan omdat heel veel joden om hen heen zeiden.

Keer toch terug naar onze tempel. Keer toch terug naar ons land. Ons al oude geloof. En mensen dreigden af te vallen. Hij zeiden ja die tempel is tenminste wat.

En Jezus ja die zien we niet. Die heeft gezegd terug te komen. Maar waar blijft u nu in de hemels aan? Hij komt maar niet. Dus ja er dreigde een afval van het geloof.

En daarom is die brief van Saulus aan Israël ook zo enorm belangrijk. Hij vuurt ze aan. Hou vol. Hou vol. Want nog even dan komt het oordeel.

Dat is een brandend oordeel. Daar spreekt hij dus niet over een eindoordeel van de hel. Zo wat mensen er dikkels in leven. Maar daar spreekt hij over het brandende oordeel. Wat over Jeruzalem. Wat over Israël zal komen.

Waar de tempel verwoest zal worden. Waar alles van geen steen op de andere gelaten wordt. Daar spreekt hij over. En hij zegt als dat dan gebeurd is. En je bent teruggekeerd. Ja waar moet je dan toe?

Als je Jezus de rug hebt toegekeerd. En Jeruzalem is hij niet meer. Wat dan? Daar werkt deze brief niet door. En daar gaat hij dan heel mooi geestelijk verklaren. Dus dat is 1. Groter dan de engelen.

Hoofdstuk 1 en 2. Hoofdstuk 3 en 4. Ja daar zou ik kunnen zeggen. Eigenlijk 3 tot en met 7 gaat het over. Hij is een groot profeet.

Hij is groter dan Mozes. En hij is ook groter dan een aard. Dat wil ik het vanavond met name over hebben. Dat hij een groot profeet is. Die in de voetsporen van Mozes en Yeshua. Joshua.

In het Hebraeus hetzelfde als Jezus. Die in zijn voetsporen het volk de rust wilde binnenleiden. Maar dat is tot dan toe nog niet gebeurd. Waar ook een psalmist over spreekt.

Psalm 95. David spreekt daarover. Die zegt. Er blijft een rust open voor Gods volk. Nou die is er nog steeds. Zodat dan tegen de Hebraeus. Maar die is niet hier om aarde te vinden.

Ja wel voor ons die geloven. Maar die daadwerkelijke zichtbare rust. Die Shabbat. Die is nog toekomstig. Die komt er nog aan. Nou dan krijg je.

Dat ga ik vanavond behandelen. Dus hoofdstuk 3 tot en met 7. En dat zal nog niet helemaal lukken. Maar we zien wel dat we daar uit kunnen bekend. Dan krijg je daarna.

Hoofdstuk 8. Dat gaat over een beter verbond. Dat is allemaal beter. Het is groter en beter. Hebreeën gaat eigenlijk altijd over groter en over beter. Hoofdstuk 9 gaat over een betere tabernakel.

Hoofdstuk 10 gaat over een beter offer. Hoofdstuk 11 gaat over enorm veel getuigen. Een wolf van getuigen. Over wat geloof eigenlijk is. In die wolf van getuigen.

Hoofdstuk 12 gaat dan over de grote Leidsman. Eigenlijk over de grote koning. En over degene die het geloof volleindigt. Volmaakt. Die er een einde aan maakt. Een volleinde des geloves.

En hoofdstuk 13 is dan een soort van slotwoord. Dus dan heb je een beetje een indeling. En in 2 groter dan de engels. Groter dan Mozes. Groter dan Jozua. Groter dan Aaron.

Groter dan hogepriester. Een groter verbond. Een grotere tabernakel. Een groter offer. Een grotere wolk van getuigen. Een grotere Leidsman.

En het slotwoord. Dus eigenlijk zou je kunnen zeggen. Hebree is alles groter dan. Het is ook het nieuwe. De brief van het nieuwe verbond.

Wat overigens ook aan Israël is gegeven. En niet zoals wij heel druk op denken. Het nieuwe verbond. Het oude verbond heeft hij met Israël gesloten. En het nieuwe verbond is met de kerk gesloten.

En zo moet u dat. Dat moet u echt uit uw hoofd zetten. Dat is niet waar. Zowel het oude als het nieuwe verbond zijn met Israël gesloten. Dat wil niet zeggen met het huidige aardse Israël. Ik word wel eens verweten.

Israëlist te zijn. Dat wil ik bestrijd niet. Dat heb ik hier ook wel heel prilatijd. Ik weet niet of u zelfs maar het woord kent. Israëlist. Maar ik ben hier van de week nog aangeschreven door iemand die een boekje heeft geschreven.

Een professor. Die vond mij op LinkedIn. Die zei. Bent u nou die man die ook bij Christenen voor Israël ook wel eens iets zegt over Israël. Ik zou u er graag eens over willen spreken.

Hij woont in Veenendaal. Bent u wel eens interesseerd van Veenendaal. Nou niet zo dik. Ik heb het ook erg druk. Als het zo uitkomt kom ik graag een keer lang. En onderweg hierheen dacht ik nog van hij mag ook een keer naar mij komen.

Maar hij mag niet daar. Maar goed. Die verwijt mij. Israëlisme. Dat is dat ik al te fanatiek voor Israël ben. Dat ben ik helemaal niet.

Israël is op dit moment het land Israël. De natie Israël. Het volk Israël. Is voor mij op dit moment. Voor mij. Hetzelfde als. De natie Nederland. De natie België.

De natie Verenigde Staten. Misschien moet je wel zeggen Texas of wat dan ook. Dat weet ik niet of niet. Ik bedoel. Daar zit geen verschil tussen. Behalve dan. Dat er op Israël een andere belofte is.

Op het land. En op degene die in dat land zijn. En dat God zijn volk aan het terughalen is. Maar dat betekent niet dat ze op dit moment al. Bijzondere positie hebben. In tegendeel.

Die rust op dit moment. Op degene die uit het geloof in Christus zijn. Zowel uit Israël als uit het volk. Maar dat gaat veranderen. Er is een toekomst voor Israël. God zal zijn waarheid.

Nimmer krenken. Maar eeuwig zijn verbond. Bedenken. Dat. Ja. Heel veel mensen kennen dat wel. Word ik eens gezongen bij de kinderdoop. Dat is natuurlijk onjuist.

Eigenlijk denk. Eeuwig zijn verbond. Zag ik op het moment met Abraham. Ja. En dat schenkt hij van kind tot kind. Aan de kinderen van Abraham. En wij mogen daar deel van uitmaken. Omdat we door het geloof ook. Zegt gelagen drie.

Kinderen van Abraham mogen zijn. Wij zijn ingeënt op die stand. Op die wortel. Nou. Dan zien we in hoofdstuk drie. Staat bij mij boven. In de herziende statenvertaling.

Christus is hoger. Dan Mozes. Dat is een tekort door de bocht samenvatting. Want het gaat vrijwel direct over de hoogpriester. Maar het is wel belangrijk om dat allereerst te zien.

Ik heb het steeds groter genoemd. Maar je kan ook zeggen hoger. Christus is hoger dan Mozes. Kijk. Mozes is een enorm belangrijke figuur in het Joden.

Mozes. Mozes zegt ook aan het eind van zijn leven. Dat God uiteindelijk een profeet zal zenden. Groter dan hij. En dat is die.

Je zal ook verwachten als. Sommigen zeggen de Messias. Sommigen zijn daar weer niet helemaal zeker van. Dat die grotere Mozes de Messias zal zijn. Er kan ook een leider zijn.

Een koning zijn. Maar ze hebben dat niet helemaal helder. Maar wel in ieder geval dat er iemand zou komen. Zoals Mozes. Een grote leider over het aardse volk.

Daarom. Ik denk ook omdat ze dat niet helemaal helder hadden. Hebben ze ook die grotere Mozes toen die uiteindelijk kwam. Niet herkend. Want hij kwam als de grote Mozes.

Hij kwam als. Allereerst eigenlijk als. Als hoogpriester. Zijn werk. Hij is zowel profeet. Mozes was een profeet. Hij kwam als priester.

En hij kwam uiteindelijk ook als koning. Nou. Mozes heeft als profeet zijn volk door de woestijn geleid. Heeft het volk. Zegt dit hoofdstuk. We gaan het straks allemaal zien. Niet in de rust gebracht.

Dat moest uiteindelijk. Je. Jehozua gaan doen. Jehozua is in het grieks. Trouwens ook in het Hebraeus. Precies hetzelfde als Jezus. Jezus staat er in het.

In het grieks stukje. In Hebraeën. En in Hebraeus staat er ook gewoon. Jehozua. Dat moest Jehozua doen. Toch zegt Psalm 95. We kunnen zien dat.

dat dat nog niet door Joshua of zowel Joshua gelukt is, want zelfs van 95, David, 500 jaar later, spreekt nog over de rust die toekomstig is.

En daarom spreekt hij hier ook zouders nog aan de Hebreën over de rust die toekomstig is. Maar laten we het maar gaan lezen, daar heb je al wat voorinformatie. Daarom heilige broeders en zusters, deelgenoten aan de hemelse roeping, iets anders dus dan deze aardse roeping, niet het aardse Jeruzalem, niet het aardse land Israël, laat je niet beetnemen, laat je niet terugblokken.

Let op de apostel, dus de grote gezondere, de apostel en de hoogpriester van onze beleidings. Dus al heel direct komt hij op het priesterschap van Jehoeshoa, van Jezus.

Op de hoogpriester van onze beleidings, Christus Jezus. Let daar, let alleen op Christus Jezus. Hij is de hoogpriester die een hemelse roeping voor ons heeft.

En dat heeft hij in de vorige hoofdstukken uitgelegd, daarom begint dit hoofdstuk met daarop. Hij is getrouw aan hem die hem aangesteld heeft. Toen wordt hij tussen vermeld in de ASV God, maar dat snappen we natuurlijk wel.

Want dat is het voor mij niet tussen hoevenzetten, want dat bleek uit de vorige hoofdstukken. Hij is getrouw aan degene die hem aangesteld heeft. Zoals ook Mozes trouw was, in heel zijn huis.

Dat huis van Mozes, dat huis moest Mozes bouwen, dat is natuurlijk ook het huis van God. Wat hij moest bouwen, wat hij moest laten bouwen, dat heeft hij ook gedaan.

Hij heeft de tabernakel laten bouwen. Daar is Mozes ook enorm trouw aan geweest. Hij is de kroonplegger van de tabernakel. En hij, de kroonplegger, degene die dat in opdracht van God heeft, gegroonpleg.

Hij is meer uitvoerder geweest dan kroonpleggers, waar je kan nu zeggen. Maar hij is daar absoluut getrouw geweest. En die Mozes wordt nu overtroffen door de hemelse hogepriester.

Want Christus is zoveel meer heerlijkheid waard gehad dan Mozes, evenals hij die het huis gebouwd heeft, meer eer ontvangt dan het huis zelf.

Immers elk huis wordt door iemand gebouwd, maar hij die dit alles gebouwd heeft, is God. Want het lijkt heel ingewikkeld en als je iets woord voor woord uit te beschrijven, is dat misschien ook wel, als je denkt aan 1 Peter 2 vers 5 en 9.

Dan zie je daar al heel snel dat het gaat over jullie zijn. En Peter gaat in feite ook, is opgeschreven aan Israël, jullie zijn een heilig priesterschap, een levend gebouw.

We gaan het even opzoeken. Ik wil niet op mijn hoofd produceren. Dat hoeft ook niet altijd. We moeten het maar een beetje stoer doen. 1 Peter 2 vers 5.

U wordt dan ook zelf, laten we daarboven beginnen. Zo lastig om stukje uit de Bijbel te plukken.

En kom naar hem toe, Christus. Als een levende steen. Wij mogen dus, Israël in feite, maar wij als geënteld Israël, wij mogen levende stenen zijn.

Die wel door de mensen verworpen is. Jezus is dus de levende steen die door de mensen verworpen is. Trouwens, als wij hem volgen, zullen wij ook door mensen verworpen kunnen worden.

Maar bij God uitverkoren en kostbaar. En dan wordt u zelf ook als levende stenen gebouwd tot een geestelijk huis, door een heilig priesterschap, een geestelijk office te brengen, die God wel gevallen zijn, door Christus Jezus.

Daarom staat er in de schrift, zie ik, ik leg een Sion, een hoeksteen, die uitverkoren en kortbaar is. En wie in hem gelooft, zal niet schaamd worden.

Wie in hem gelooft of hem vertrouwt, of hem bouwt, daarom is hij ook de hoeksteen van dat levende huis. Een hoeksteen, dat moet je trouwens, ik dacht vroeger altijd een hoeksteen, wat is nou een hoeksteen?

En daar had je bij ons in de VU-Ambacht, daar had je een handje van die huizen, en dat zal je ook hier in de Bunsgrond Spakenburg wel hebben, van die huizen waar dan van steen staat, de eerste steen gelegd door, ik weet het, toen hij net geboren was, 73 jaar geleden.

Met datum, zo iets staat er dan. Ik dacht, dat zal vast de hoeksteen zijn. En daar staat in Jezus Christus de hoeksteen van dit huis. Maar dat is de hoeksteen, dan moet je beter denken aan een huis dat op een berg gebouwd wordt, waar rots op een berg.

En dan heb je een beetje schuin. En dan zie je, hier is de hoeksteen. Die staat op de schuin van de berg, zeg maar. Dat is de steen die alles en het meeste draagt.

Waar een huis op gebouwd wordt. En je zou kunnen zeggen, als je dat ene steentje ervan eruit trekt, dan stort het hele huis op. Snap je, weet je wat ik bedoel? Dus het hele huis, het gewicht van het hele huis, drukt op die ene steen op die hoek.

Zo is hij de levende steen. En zo mogen we onszelf als steen laten voegen op die levende steen tot een geestelijk huis. Nou, hij bouwt dat huis, hij is dat huis.

En dus is er wel vertrouwd geweest in heel zijn huis. Of die nou, de getuige van wat later gesproken zou worden. Christus is echter getrouwd over zijn huis als zoon. En zijn huis zijn wij.

Dat zegt hij tegen het gelovig Israël, het Israël gods. Zo noemt Paulus dat in Romeinen 9. Daarom dus ook dan geen Israëlisme. Dus hij zegt het niet tegen heel Israël.

Hij zegt het tegen het Israël gods. Tegen de gelovigen uit Israël. En daarmee ook tot ons. Wij mogen ook behoren tot zijn huis. Als we tenminste, indien wij de vrijmoedigheid en de roem van zijn hoop tot het einde toe onbreekbaar vasthouden.

Dus dan ben je zijn huis. Heel veel mensen proberen hier veel meer uit af te leiden dan wat er staat. Namelijk dat hier ook gaat om de zekerheid van het behoud en de onmogelijkheid om weer af te vallen en al dat soort dingen.

Dat staat er eigenlijk niet. Dat staat niet dat mensen die God heeft uitgekozen om tot de zijnde te behoren. Of de mensen die tot geloof in Jezus Christus zijn gekomen.

Dat die later weer kunnen afvallen van dat geloof. Er staat hier wel dat de Hebreën, Israëlieten. Die werden teruggelokt. Die tempeldienst in. Dat gebeurde.

Dat zag de apostel gewoon heel veel om zich heen gebeuren. Dat gebeurde. Ja, jullie behoren tot dat levende huis. Tot een geestelijk huis. Zo lokken jullie weer naar die aardse tempel.

Maar die aardse tempel zegt uiteindelijk helemaal niks. Want die staat op instorten. De levende geestelijke tempel. Die zegt alles. En dat zijn wij. We zijn gebouwd op die stenen.

Op die levende tempel. Als we dat tenminste vasthouden. Want als je eruit wegloopt. Ja, dan sta je daar op het leven aan. Dat is het hele doel. Dus dat gaat wat mij betreft helemaal niet om eeuwig behoud.

Of om de zaligheid of zo. Daar kun je ook nog eens apart over praten. Hoe dat ook precies zit. Maar in eerste instantie is het hier de bedoeling. Dat mensen die terugvluchten naar de tempel.

En daarmee daadwerkelijk. Dus met de daad afscheid nemen van dat geestelijke huis. Dan ook zullen vallen onder de oordelen die over die tempel komen.

En die zullen een vreestelijke vuur tegemoet gaan. Die zullen een oordeel tegemoet gaan. Dat is niet een eeuwig oordeel. Maar dat is een oordeel wat over Israël en over Jeruzalem zal komen.

Dan moet je uit elkaar even houden. Het gaat hier niet om het behoud van mensen. Of een wedergeboren mensen.

Het gaat hier om mensen die terugvluchten naar het oude Jodenhof. Dat aardse huis. Die aardstempel willen hebben.

Om daar het dagelijks of de avond te terven. In het soort diepen is dat regen. Regen.

Het is zo leuk. Mijn vrouw die natuurlijk, dat weten jullie heel slecht, hoort. Alhoewel het gaat behoorlijk goed. Ze heeft nu de tweede week dat kog weer in plantaten. Vorige week is voor eerst opgeplakt.

Nu is het de tweede week weer echt een wonder. Het is niet te geloven. Ze hoort weer stemmen, vogeltjes, meeuwen, spreeuwen. Maar ook tikken.

Een hond die hoort zelfs keihard tikken. En noem maar op. Het moet nog een heel goed oefend worden. Maar het is niet te geloven wat er weer open gaat. Het is echt onvoorstelbaar.

Maar dit geluid herken ik heel goed. Omdat we heel ding als een schrijftolk hadden bij ons gesprek. Niet tussen ons tweeën, want dat ging dan wel. Maar als we een vergadering hadden. En dan hoorde je ook dit geluid herkend bij.

Dus dat is nog mee tikken. Kijk, zei er op een scherm. Ik denk, zit hier iemand met een schrijftolk. Maar dat is blijkt wel gewoon kregen. Ik was even een niet bijbelse, maar even wel uitwijder.

Daarom, om dat voorgaande. Daarom zegt dan de Heilige Geest. Heden. Nu. Dat zei de Heilige Geest vroeger al. Want dit is een aanhaling uit het Oude Testament. Indien u uw stem hoort, verhart dat niet.

Zoals bij de verbittering op de dag van de verzoeking in de woestijn. Daar hebben uw vader en mij verzocht. Ze hebben mij op de proef gesteld. En mijn werken gezien. Daarna 40 jaar lang.

Nou, dat is gebeurd. Dat is gebeurd. Waar doet de cijfer hier ook? Dat is misschien ook wel goed om dat even op te zoeken. Hij doet dat op Exodus. Dus. Hij noemt dat bij de verbittering op de dag van de verzoeking in de woestijn.

Nou, letterlijk noemt hij dan. Even kijken hoor. 17 vers.

Exodus heb ik dan. 17 vers. 4. Nou, laat ik vers 2 noemen. Kijk, wat hij op duidt.

Dat is van het Grieks. Dat is naar het Grieks vertaald uit het Hebraeus. En dan zegt hij. Zoals bij de verbittering. En bij de verzoeking in de woestijn. Daar zegt hij.

Woorden in het Hebraeus. Die je in het Grieks overstrukt vindt. Die klinken als massa en meriba. En het woord massa betekent verzoeking. En het woord meriba betekent opstand.

Rel. Oneenigheid. Dat herkende dus de hoorders direct. Dat waren hoorders die vertrouwd waren met de Torah. Met het Oude Testament. Dus wij lezen.

Zoals bij de verzoeking in de verbittering. Op de dag van de verzoeking in de verbittering in de woestijn. Zij lezen. Op de dag van massa en meriba in de woestijn. Denken dan direct. En dat moeten wij ook gaan doen.

Direct aan Exodus hoofdstuk 17. Waar staat dat. Nou, laat maar even. We hebben één beginnen. Daarna brak heel de gemeenschap van de Israëlieten. Uit de woestijn. Zin op.

En trok van rustplaats. Tot rustplaats. Van Jehovah. En ze sloegen hun kamp op. In Rafidim. Daar was echt geen water. Voor het volk. In de trinke. Dat volk heeft net.

De wonderen van God gezien. Muren van water. Die hebben alles maar gezien. Wat je kunt. Zien. Wat de almachtige eeuw. God kan doen. Om mensen te bevrijden.

Maar ze gaan naar een plaatsje. Van rustplaats naar rustplaats. En overal was alles wat ze nodig hadden. En dan komen ze hier bij Rafidim. En dat was geen water. En het volk kreeg gelijk oneenigheid met God.

We hadden net nog even een gesprekje over oneenigheden die leiders in de gemeente soms kunnen krijgen met de gemeente. Dat gebeurt helaas nog altijd veel. Ik ken heel veel voorgangers en dominees die echt beurt oud zijn geworden.

En dat is niet alleen maar van het waardewerk als verantwoordelijkheid. Maar ook vanwege heel veel bokken geschapen die er in de gemeente zitten. Helaas is dat gewoon niet anders. Nou dat gebeurt hier ook.

Ik zeg niet dat je ze altijd moet verhoorzamen hoor. Misschien is het nog wel beter. Ik vond dat jullie niet eens een voorganger hebben. Is dat misschien nog het allerbeste. Maar goed dan heb je nog oudste weer ruzie mee te maken. Je kan al worden iemand ruzie mee te maken.

Maar weet je. Als God en even zijn hand terughoudt. Is er direct conflict. Naar wie? Naar Mozes. En zegt geef u ons water. Zodat wij het kunnen drinken.

En dan zegt Mozes. Ja waarom hebben jullie ruzie met mij? Waarom stellen jullie Jehovah te proef? Het gaat om God. Ik bedoel. Ergens anders. Hij zou ook hebben kunnen zeggen van.

Wat komt hier nou bij mij om water? Ben ik God dat ik water kan maken? Jullie stellen God op te proef. Het gaat om Jehovah. Naar hem moet je kijken. En het volk smachtte daar naar water.

En het volk mordde. Tegen Mozes. En hij zei. En het volk zei. Waarom hebt u ons toch uit Egypte laten vertrekken? Om mij, mijn kinderen en mijn vee van dorst te laten omkomen?

Zo gauw is dat. Daarom haalt natuurlijk Saulus hier bij de Hebreën ook datzelfde voorbeeld aan. Want die verlangden ook weer terug naar Jeruzalem. En naar de tempeldienst.

En naar alles wat er gebeurde. Dit voorbeeld spreekt ze enorm aan. Want hier horen ze direct in. Ja, ook daar wilde het volk weer terug. Het volk smachtte naar water.

En het volk morden. En toen riep Mozes tot Jehovah. Wat moet ik met dit volk doen? Het scheelt niet veel. Ze zullen mij stenigen. Uiteindelijk zal de grote Mozes inderdaad niet gestenigd maar gekruisigd worden.

Maar daar scheelde het voor Mozes zelf niet veel. En Jehovah zei tegen Mozes. Trek voor het volk uit. Neem enkele van de oudsten van Israël met me mee. Neem een staf waarmee u de nijl sloeg.

In uw hand. En ga op weg. Ik staf het teken van Gods kracht. Het teken van Gods macht. En zie, ik zal daar voor u op de rots bij de oor heb staan.

Dan staat God daar. Jehovah zelf. En dan moet u op de rots slaan. En er zal water uitkomen. Zodat het volk kan drinken. En Mozes deed het voor de hopen. Van de oudsten van Israël.

Maar dat Israël groter is dan Mozes. Dat blijkt hier natuurlijk al. Hoe hij is wel geslagen. Hij is wel gekruisigd. En hij was een bron.

Een stroom van levend water. Die nooit zou ophouden. Israël die dit hoorden. Hebben dat direct geconnect met elkaar.

En wij zouden dat echt ook moeten doen. Dat we weer denken. Hoe kunnen we opstaan. Opstaan tegen God. Als ze denken. Hij is er even niet. Hij is er altijd. En eeuwig.

En overal. In bergen en in dalen. Zongen we vroeger nog. Ja overal is God. Waar wij ook in bedwalen. Ja overal is God. En dat is ook echt zo.

Weet je. Ter dood toe zal hij ons geleiden. Dat is een ander opzal. En natuurlijk. Niemand van ons wil ziek worden. En niemand van ons wil. Dat de kinderen of de kleinkinderen ziek worden.

En niemand van ons wil. Dat er oorlog in het land komt. En niemand van ons wil. Dat de mensen in de Oekraïne sterven. Of dat er Israëlieten door de Palestijnen sterven. Of dat er in de hele wereld.

Een economische crisis komt. Niemand wil dat. Ik verlang daar ook niet naar. Ik weet wel eens. God. Al die oordelen. Die over die wereld moeten komen. Kun je die nou niet overslagen. Kan het niet gewoon.

Fijne. Soepele. Pijnloze. Bevallen worden. Waarbij we. Nou ja. Voor ons wordt het waarschijnlijk. En overgeslagen. En de belofte is dat iedereen. Waarschijnlijk. Ik zeg waarschijnlijk.

Omdat het tegenwoordig natuurlijk altijd. De opname van de gemeente. Heel verschillend wordt verwacht. Ik geloof in de opname van de gemeente. Maar ik ken heel veel broeders en zusters. Die daar niet in geloven. Die daar ook verklaringen over hebben. Die mijn.

oprechte broeders en zusters zijn. Waar ik geen ruzie mee ga maken. Ik zelf geloof dat we. Ik geloof dat we voor de uren van. Dat we bewaard worden voor de uren van de verzoeken die over de hele wereld komen. Ik denk dat ik meer dan genoeg teksten kan vinden waarin de opname voor de krouwte verdrukking van de gemeente zal plaatsen.

Dat denk ik. Maar ik zeg het altijd met enige voorzichtigheid. Want je weet gewoon maar nooit hoe anderen erover denken. En voor mij mag je daar verschillend. Ik wil daar gerust ook nog wel eens een studie over houden hoe ik daarover denk.

Alhoewel er zijn mensen die dat beter kunnen dan ik. Dat is niet mijn hoofdonderwerp. Als je daar een keer een inleider wil hebben die dat fantastisch uitlegt. Vind ik datum Steenhuizen op de boel. Die kan dat echt op een buitengewoon mooie manier doen.

Dat is een groot voorbeeld voor mij wat dat betreft. Ik zou het ook wel kunnen. Maar hij kan het beter. Maar daar geloof ik dus in. Het gaat erom dat. Natuurlijk willen wij allemaal niet door die ellende heen.

Wij willen niet zonder water komen te zitten. Wij willen niet droog staan. Dat hoeven we trouwens ook niet. Want we hebben altijd het woord van God. En zelfs als we het verbranden en het ons afpakken. Hebben we het nog in ons hoofd en in ons hart.

We mogen het leren. We mogen het kennen. We mogen het weten. En daarom zegt God ook tegen Israël. Toen moet je niet doen. Je bent net uit Egypte. Hoe kan je nou terug verlangen naar Egypte?

Daarom zegt God tegen. Saulus tegen Israël in de Hebraïëbrief. Moet je niet doen. Je moet niet terug naar die oude tempel. Je hebt het. Ga nou niet twisten met God. Zoals jullie vader en mij verzocht bij Massa en Meribah.

Komt op mij als de levende steen. Stromen van levend water zullen uit je binnenste vloeien. En dat is echt mijn ervaring over deze tijd. En deze dagen. Het is een keer. Ik kan ook best wel pessimistisch zijn als ik over de wereld denk.

En ik denk. Oh. Waar gaat het allemaal heen? En ik spreek daar ook wel eens over. En ik denk. Soms denk ik. Moet ik daar nou zo maar bezig zijn? En ik denk. Oké ja. Ik heb daar een website over. Ik praat er met mensen over. Ik sta bij sommige mensen.

Verkend als de ontrouwend. Ook in christelijk Nederland. Maar het is niet mijn hoofdvot. Het is niet. Ik wil mensen wel. De ogen laten openen. Voor dingen die er aan het gebeuren zijn.

In deze wereld. En ik heb ook het idee. Dat heel veel christenen daar. Veel te lauw in zijn. En dan doe je ogen open. Voor wat er echt aan de hand is. Van deze wereld. Het grote probleem van deze wereld.

Echt niet stikstof. Echt niet klimaat. Echt niet. Dat is niet het grote probleem. Daar hebben wij ook echt. Ik zeg het toch even een keer. Echt niet de christelijke partijen voor nodig.

Om te dreunen op klimaat. En op stikstof. En op de boeren te laten dwijnen. En op. Dat zijn niet de problemen. De grote problemen zijn van deze wereld. Dat we de God van de Bijbel zijn kwijtgeraken.

Dat we God zijn kwijtgeraken. Dat we niet meer weten wat God te zeggen heeft. Dat we het ook niet meer durven te verbondigen. Dat de mensen die hun nek uitsteken. En durven te zeggen.

Dat die hele global elite beweging. Die onder andere bezig is met het LHGBTQ verhaal. Weet je wel. Met alle respect zeg ik er altijd.

Waarbij van mensen die last hebben van homoseksuele geaardheid. En dat soort dingen. Echt met alle respect. Met schuldbeleiden is desnoods. Dat we daar verkeerd mee zijn omgegaan.

Maar we zijn het nu aan het promoten. In godsnaam. Waar is de wereld mee bezig? Ik heb vorige week gelezen van. Misschien heb ik het hier gezegd al. Maar ik weet niet meer waar ik dat soort dingen.

Maar ik herhaal dat. Omdat dat op mijn hart ligt. Weet je wel. Maar dan gaan ze aan kinderen. In groep drie en vier. Gaan ze een lespakket aanbieden. Over genderneutraliteit.

En dan wordt er verteld. En die kindjes. Dat binnenkort misschien. Vader. Dan moeten ze geen naam meer moeten geven. Maar dat ze die zelf mogen kiezen. Als ze weten of ze een jongetje of een meisje zijn. Van God los.

En dan zijn wij bezig met boeren. Die de koeien uitlaten. En dat de koeien stroom te veel stikstof zouden krijgen. Waar zijn we nou toch mee bezig? Koen.

Nou. Dus. Hij gaf aan die platen naar massa en meer. Vanwege de onenigheid van de Israëlieten. Omdat zij de heren op de broek gesteld hadden.

Door te zeggen. Is de heer nu in ons midden of niet? Dan zeg ik. Ja de heer is in ons midden. Ook in deze tijd. Ook in deze. Verschrikkelijke moeilijke tijd. Die we echt zullen doorgaan.

En die onze kinderen en kleinkinderen. Wellicht ook zullen doorgaan. Ik bid God dat hij ons vorige tijd wegneemt. Maar. Hij is in ons midden. En als je dat woord gaat openen.

Dan ga je dat merken. Nou daarom. Ik ga nog gewoon weer verder in Hebreën. Daarom. Zoals de heilige geest zegt. Heden. Heden. Nu. Op dit moment.

Indien u zijn stem hoort. Verhart uw hart dan niet. Zo op de dag van de verbittering. En de verzoeking in de woestijn. Daar hebben u vader mij verzocht. Dus verhart je hart niet. Maar stel het juist open. Daarom ben ik toren geworden op dat geslacht.

Ik kon niet anders. Ik moest hem wel. Zij moesten de confrontatie ondergaan. Voor wat er gebeurt. En heb gesproken. Altijd dwalen zij met hun hart. En ze hebben mijn wegen niet gekend.

Daarom heb ik in mijn toren gezworen. Mijn rust zullen zij niet binnengaan. Nou. Zo is dat ook gebeurd. Precies. Toen. Namast aan Meriba. Hij heeft het nog iets later. In Nubri 14.

Dus 22 wordt dat. Wordt deze tekst aangehaald. Ik ga het nu niet opzoeken. Maar. U weet ook wel. We weten allemaal wel. Dat van dat volk. Wat toen murmureerde.

Is niemand. Het Lankana aan binnen. Nou ja. Niemand. Twee wel. Jozua en Kaan. Jozua en Kaan. Die zijn aan binnen. De rest is in de woestijn gestorven.

Weet je. Dat. Dat is Gods toorn gewoon geweest. Gods oordeel geweest. Over de mensen die door de woestijn gingen. En we moeten dat niet altijd verwarren. Gods.

Gods oordeel en Gods toorn in tijdelijke aangelegenheden. Ook over Insel moeten we niet altijd op één lijn stellen. Over de woestijn. Met Gods eeuwige toorn. Een oordeel over mensen die.

Ten einde toe. Weerstand blijven bieden tegen zijn genade. Dat is echt. Onder die in de woestijn omgekomen Israëlite. Kunnen heel wat kinderen van God gezeten hebben. Heel wat mensen die hun leven alsnog.

Hebben toevertrouwd aan Jova. Die de offers hebben gebracht. Die gelovig hebben aanvaard. Wat Jova voor hen heeft gedaan. Dat is echt. Dus het gaat. Die toorn gaat over hele volk.

En toch zijn er uit dat volk. Zijn er vele behouden geworden. Als ik dat zo in hedendaagse termen mag zeggen. Maar je ondervindt hier een aardelijke toorn. En daar gaat het hier bij Saulus.

Ik blijf het maar een beetje zeggen. Gaat het hier bij Saulus over. Als jullie vluchten vanuit weg van Jezus vandaan. Als jullie zeggen. Is Jezus daar wel in ons binnen? Je zegt wel.

We zien hem niet. Maar hij is er wel. En jullie gaan weg. Ja dan komt de toorn gods over je. In de vorm van een Romeins legioen. Die het hele land zal plat branden.

Zie erop toe broeders en zusters. Dat er nooit iemand van u een verdorven hart zal zijn. Vol ongeloof. Om daardoor afvallig te worden. Van de levende God.

Maar vermaden elkaar. Vermaden. Dat weten we waarschijnlijk ook wel uit de brief van de Thessalonians. Het Griekse woord vermaden betekent ook vertroosten. Dus je kan zeggen vertroostelt daar. Vermaden elkaar.

Dat ligt heel dicht bij elkaar. Woorden hebben zo'n subtiele betekenis. Weet je wel. Eerst al vanuit het Grieks naar het Nederlands. En dan. Vanuit het Grieks is het ook weer welk soort Grieks.

Mensen. Ik dacht vroeger. Als ik eenmaal Grieks kan. Ken. Nou we hebben het al wel. Woorden. Als ik eenmaal Grieks ken. Dat is het. Ik kan het spreken. En ik ken het Grieks.

Als ik dat al eenmaal heb. Dan weet ik precies wel het staat. Ik heb geen vertaling meer nodig. Dat is toch niet waar. Ten eerste. Is het oud Grieks weer heel wat anders. Dan het nieuwe Grieks. Het Grieks van. Homerus.

Van de Ilias. En de Odyssee. Wordt zo verwerkt dat. Dat zegt. En van Plato. En van Socrates. En zo. Dat is weer een heel ander Grieks. Dan het Grieks van. Het Nieuwe Testament. Het Koine Grieks.

En zo zeggen. Ja. Het lijst op Grieks. Ja ja. Ik zou hier een stukje kunnen voorlezen. Wij moesten vroeger. Als eerste Nederlandse schrift. Op school lezen. Van den Forse Rijnaarden.

Wie heeft dat ooit ook gelezen? Op school. Ik zei net nog een paar. Dat was niet makkelijk om te lezen. Je kon het wel begrijpen. Met enige moeite. Maar die woorden verschilden totaal. Soms totaal.

Van wat we vandaag gebruiken. Eén makkelijk woord. Als voorbeeld. Is nou. Is nou maar het woord stout. Als je nu tegen iemand zegt. Je bent stout. Dan is dat negatief. Toch? Jij bent stout.

Ik zeg. Ik zeg. Ik heb een plemer tegen mijn hond. Zeg dan mijn kinderen naar de deur laten. Jij bent stout. En dan bekijkt hij heel veel. En dan gelijk zeggen zo. Maar vroeger was stout. Dat was moedig. Klap maar.

Ja. Nou ja. Dus. Wat een verschil. Dus als je denkt dat je een taal kent. Of dat je Grieus kent. Dan heb je het. Nog niet te pakken. Weet je wel. Dat blijft altijd zo.

Ook zo lastig met. Ook voor mij hoor. Voor iedereen. Voor elke vertaler. Maar ook zo lastig met mensen. Die denken. Ja. Ik heb nu een mooie interlineair vertaling. Ik heb een. Ik heb de grondtekst.

Weet je wel. Zeggen ze dan. Hebben ze dan een. Bijbelprogramma. Heb ik ook. Het is handig. Zeker. Maar dan hebben ze een. Bijbelprogramma. Waarin. Het Nederlands. En het Grieks. En dan. Een verklaringje eronder staat.

Ik heb de grond. En de grondtekst. Staat. Dat zegt nog niks. En het zegt nog wat. Maar niet altijd. Alles. Nou. Dan komen we misschien nog wel een paar kiertjes.

Op. Met woorden die betekenen. Nou. Dus het Grieks krijgt andere betekenissen. En door de loop der eeuwen heen krijgt ook het Nederlands andere betekenissen. Dus. Blijf zoeken naar die oorspronkelijke betekenis.

Dus. Nou. Het ging over dat woordje vermaan. Naar aanleiding van dat vermaan. Vertroost. Vermaan. Vuur elkaar aan. Houd elkaar wakker. Maak elkaar boog. Zou ik in deze tijd zeggen.

Elke dag. Zolang we van een heden kan spreken. Zolang het nu nog bestaat. Het is er nog. Het kan. Opdat niemand van u verhakseld wordt door de verleiding van de zonde. Want we hebben deel aan Christus gekregen.

We zijn onderdeel van Christus geworden. Wij zijn zijn huis. Wij zijn de levende stenen die op de levende hoeksteen zijn gebouwd. Als wij tenminste het beginsel van de vaste grond.

Tot het einde toe onbreekbaar vasthouden. Alleen dan. Als je je laat bouwen op Christus. Ben je van Christus. En als je uit dat huis vlucht. Dat kan.

Dat kan gebeuren. Nogmaals. Ik kan dat niet genoeg benadrukken. Dat gaat hier niet over eeuwigheid. Dat wil ik gerust ook nog eens een keer over spreken. Maar dat gaat hier over. Je ontvlucht.

De bescherming van het huis. Eigenlijk. Je zou het kunnen vergelijken met. God heeft ons de gemeente gegeven. Soms een kerk. Een gemeente. Een plaatselijke gemeente.

Een groep mensen om ons heen. Met oudste leiding. Een stukje structuur. Dat is echt zo wijbels als wat. En we moeten bij elkaar komen. En er zijn mensen die zeggen van. Ja maar.

Ik heb niks met de gemeente. Ik geloof voor mezelf. Kan dat? Ja dat kan. Kan je dan behouden zijn? Ja dat kan. Ik denk dat het verdraaid moeilijk is allemaal. Om staan en te blijven. Niet aangevuurd te worden.

Maar het kan. Het kan. Denk ik. Niet dat het oké is. Maar het kan. Zo moet je het hier ook maar zien. Mensen vluchten eruit.

En vallen dan. We blussen uit. Vallen dan onder velen zijn verzoeking. Verdoven. Het gaat niet goed met ze. Ze vallen uiteindelijk onder dat oordeel. Dat over Jeruzalem zal komen.

Terwijl er gezegd wordt. Heden als u de stem verhoort. Verhart uw hart niet. Zoals in de verbittering. Want hoewel sommigen die stem verhoord hadden. Hebben zij hem verbitterd. Maar niet alle die onder de lijnen van Bozes.

Uit Egypte waren getrokken. Nee. Niet alle. Twee niet. Op wie is hij dan veertig jaar vertoorend geweest. Was het niet op hen die gezonderd hadden. Van wie de lichamen uiteindelijk zijn.

Bestorven. Gevallen. De woestijn. En aan wie heeft hij gezworen. Dat zij zijn rust niet zouden binnengaan. Dan aan hen die ongehoorzaam waren geweest. Ofwel ongelofelijk waren.

Want dat verplaatst zouden direct daarna. Zo zien wij dan. Dat zij niet konden ingaan. Vanwege hun ongelof. Terwijl vanwege ongelof. Dus die ongehoorzaamheid moet je ook weer niet vertalen met werken.

Maar met geloof. Ook in Israël was dat. Ze geloofden. Ze vertrouwden God niet. En daarom konden ze niet ingaan. Ze vertrouwden God niet voor water. Ze vertrouwden God niet voor alles wat hij kon geven.

En daarom. Ja. Zonder geloof is het onmogelijk om groep te wagen. En dat is ook wat vandaag voor ons geldt. Dus ook als wij ongeloof zouden zijn.

Kunnen we God niet beharen. God beloont. Zullen we dat niet eens zeggen. Maar God ziet geloof. God ziet geloof. En geloof is vertrouwen. En God redent dat geloof.

Zoals hij dat bij Abraham ook zei. Tot gerechtigheid. Dat is het. Geloof is gerechtigheid. De werken zijn nooit gerechtigheid. Werken kunnen goed zijn. Je hebt goede en slechte werken. Maar die zijn nooit gerechtigheid.

Werken zijn maar bij één persoon op deze wereld gerechtigheid geweest. En dat is de werken die Jezus Christus heeft gewerkt. En in ons wil uitwerken. Maar God ziet geloof. Ziet echt vertrouwen op hem.

Nou even verder met hoofdstuk 4. Laten wij er dan beducht voor zijn. Dat iemand van u ooit schijnt achter te blijven.

Terwijl de belofte tot zijn rust binnen te gaan. Van kracht is. Nog van kracht is. Want ook aan ons is het evangelie verkomen.

Evenal van hen. Maar het gepredikte woordbrak hen geen voordeel. Omdat het niet het geloofwaard ging bij hen die het hoorde. Wij die tot geloof gekomen zijn.

Gaan immers de rust binnen. Zoals hij gezegd heeft. Zoals hij gezegd heeft. Daarom heb ik in mijn toren gezworen. Mijn rust zullen zij niet binnen gaan.

En dat terwijl zijn werken al sinds de kroonplegging van de wereld ontdooid zijn. Dat gaat natuurlijk nog steeds over. In mijn toren gezworen over dat stukje wat we daarvoor hebben gelezen.

Namelijk dat Israël was ongeloofd leefde. Door het ongeloofde niet. Het beloofde land kon er binnen gaan. Onder leiding van Yeshua. Want overigens nog steeds. Dan gaat Zouder verderop in.

Nog steeds niet de rust is die God beloofd heeft. Laat ik daar niet even vooruit lopen. Even gewoon deze tekst maar. Want hij heeft ergens over de zevende dag als volk gesproken.

En God heeft op de zevende dag van al zijn werken gerust. Ja ergens gewoon. Breng je ze eens een. Dat is het aller eerste stukje van de Bijbel. Maar daar heeft God er ook gesproken.

Hij heeft op de zevende dag van al zijn werken gerust. Dat is en op deze plaats opnieuw. Zij zullen mijn rust niet binnen gaan. En omdat dus het feit blijft dat sommigen deze rust binnen gaan.

En dat zij aan wie het evangelie eerst gekondigd was. Niet binnen gegaan zijn vanwege hun ongehoorlijkheid. Een evangelie is dus. Dat moeten we hier blijven zien. Dat is dus de goede boodschap.

Een evangelie aan het volk Israël. Namelijk dat God voor hem uit zou gaan. En met hem mee zou gaan. En ze in het beloofde land zou brengen. En wat geloofde zij niet. Uiteindelijk dat Jozua en Caleb.

Die wel mochten binnen gaan. Dat die in het beloofde land waren geweest. En weliswaar reuzen hadden gezien. En weliswaar heel veel ellende hadden gezien. Zoals wij die zagen op de wereld.

Maar dat hij toch sprake. God heeft ze in onze hand gegeven. En omdat ze dat niet geloofden. Konden zij niet terug binnen gaan. Alleen die dat wel geloofden. Wel namelijk Jozua en Caleb. En blijf zien.

Het wordt gesproken tot Israël. Wel een ontstemd voorbeeld. Maar het wordt gesproken tot Israël. Omdat het dus feit blijft. Dat sommigen deze rust binnen gaan.

En dat zij aan wie het heeft gegeven. Eerst verkondigd was. Niet binnen gegaan zijn. Vanwege ongehoorzaamheid. Namelijk hun ongeloof. Want dat is daarvoor al uitgelegd. Bepaalt hij opnieuw.

Een zekere dag. Namelijk. Heden. Wanneer hij zo lange tijd. Daarna door David zegt. Zoals al eerder gezegd is. Oftewel. Ik kan het niet genoeg zeggen. En het blijft maar gezegd worden.

En God zal er altijd op blijven hameren. Heden. Als u zijn stem hoort. Verhart uw hart dan niet. Want als Jozua. Hier heb je een woord. Gewoon Joshua.

In het Griek staat hier. Als u een zo'n Grieks interlinear hebt. Kan je dat zo maar zelf eens nakijken. Staat gewoon Jezus. Dat is hetzelfde woord. Wat tientallen, tientallen, tientallen keren in de Bijbel voorkomt.

Exact hetzelfde woord. En het wordt overal vertaald met Jezus. En hier wordt het vertaald met Jozua. Maar in het Griek staat er exact hetzelfde woord. Overigens heel terecht dat het vertaald wordt met Jozua.

Want het gaat hier overduidelijk over Jozua. De context bepaalt ook over Jozua. Maar soms is het wel goed voor ons te zien. Ook voor de typologie die erin zit. Dat het daarmee ook over Jezus kan gaan.

Jezus heeft ons in zekere zin wel in de rust gebracht. Maar in aardse zin nog niet. Wij zijn nog niet. Wij zijn wel in de rust in het geloof.

Maar wij zijn nog niet in de rust. Die God uiteindelijk bepaald heeft voor zijn volk. Waar hij namelijk ooit gezegd heeft. Ergens in Genesis 1.

Dat de zevende dag de dag van rust op zijn. Daar werken we als wereld naartoe. Daar werken we niet eens naartoe. Daar gaan we gewoon naartoe. Het gebeurt als vanzelf. En daar zijn we ook behoorlijk dichtbij.

Ik heb je al eerder betoond. Dat was gewoon vorig jaar voor het seizoen met Abraham. Maar dat de wereld nu zo'n ongeveer 6000 jaar bestaat. Dus de tijdrekening. Als je echt gaat rekenen van op aandacht. We zitten echt in het allerlaatste stukje.

Dus die zevende dag. God rekent in een dag als 1000 jaar. Echt waar. Daar zijn we bijna. Ook dat is het teken dat Babylon echt gebouwd wordt. Als grote wereld. Nog eventjes.

Ik hoorde ooit een Afrikaans. Dat is niet zo. Ik hoorde broed Dickers ooit zeggen. Dat hij maar een Afrikaans woord had. Nog een kleine rukketijd. Dan wij.

Dat vind ik een mooie Afrikaans uitdruk. Nog een kleine rukketijd. Eppies. Hij staat op het punt te komen. En er blijft dus. Er blijft dus. Een Sabbatsrust open.

Een Sabbatsrust open voor het volk van God. Dan mogen we stoppen van al onze weg. Voor het Shabbat. Het Hebraeusse woord Shabbat. Betekent ook gewoon stoppen.

Ook het hele dag is het invriet trouwens. Betekent ook. In Shabbatom. Als we gaan Shabbat houden. Dan is het gewoon. Natuurlijk het Shabbat vieren. Maar.

Afgeleid wordt er gewoon in Shabbatom. En dat is staken. Als de buschauffeur zeggen we gaan staken. Dan gaan ze ook. Ik zal wel staan. Het is gewoon stoppen. Ik staken ben werkt. Stoppen. Dus dat is.

Toen God de zeven dag rustte hij met zijn werken. Zou je ook in de taal. Hij stopte met de. Hij stopte. Het is niet zin dat God daar zo'n zeven dag over rust. Nou.

Nou. Goed. Even uitrusten van alweer. Zelfs mensen gesproken was het niet zo'n drukte geweest. Er zijn licht zijn die op de eerste dag. En dat was alles. Dan hoef je dan.

Zeven dag. Hij lang uitrusten zou je mensen. Ik bedoel. Ik bedoel met alle eerwitels. Maar hij stopte met zijn werk. Namelijk. Hij kwam daar waar hij moest zijn. En dan gaat. Dan gaat op die duizendste.

Die zevenduizendste dag. Zevenduizend jaar. Millennium. Gaat alles tot zijn. Zijn stemming. Dan gaat de bruide van de moed.

Die voren heb ik de eerste keer al een beetje getrokken. Daar gaan we het later nog wel meer over hebben. Laten we ons dan beijveren. Om die rust binnen te gaan. Opdat niemand.

Door het volgen van dit voorbeeld van ongehoorsamheid ten valse kan. Oftewel door ongeloof ten valse kan. Want het woord God is levend. En krachtig.

Van enige tweesnijdend zwaar. En dringt door tot de scheiding van ziel en geest. Van gerichten en merken. En het oordeelt overleggingen en de gerichten van het hart. Het woord van God is levend.

Het woord van God is de waarheid. Het woord van God is betrouwbaar in deze tijd. Als je dingen ziet die wereldleiders zeggen. Die filosofen zeggen. Die regeringen zeggen. Die overheden zeggen.

En je denkt daar klopt geen hout van. Denk het dan niet alleen maar. Zeg het ook gerust. Maar zeg het wel met je hand op het woord van God. Durf te getuigen dat. En weet je.

Dan gaat het maar net over waar je een beetje verstand van hebt. En waar God je licht voor heeft gegeven. Om daar te kunnen getuigen. Maar als het gaat over de scheppingsoorde. Over het huwelijk. Over man en vrouw. Denk ik dat we allemaal vanaf de eerste.

Vanaf de eerste bladzijde van de Bijbel kunnen weten. Hoe dat zit. En als iedereen dan zegt. Ja maar het zit anders. Dus. Nou. Weet je dan. Zeggen wij als minderheid. Het zit toch zo.

En tot nu toe mag dat nog in de kerk. De dingen die je nu zegt. Als ik die in een openbare bijeenkomst buiten op straat zeg. Toen je dat ook gepakt wordt. Het is gewoon. Over de reden van het verstandsrecht.

Dat mag niet zeggen. Hier mag het nog. Maar we hebben het super in. Dus gisteren. Van de Oman heeft rij gebroken. Die onder bedekte termen. Korten heeft hier. Korten. Die onder bedekte termen.

Iets over homosocialiteit had gezegd. Ja ja. De homo die een aanklacht. Die zegt. Ik ga door. Toch. Waar een Brusselse hoop. Je haat ze er wel. Vreselijk. Vreselijk toch. Ik haat geen enkele homo.

Wij mogen ze zich helemaal te willen. En als ze willen trouwen. Gaan ze trouwen. Ik zeg alleen wel. Dat is niet volgens voor. Ik moest ze doen. Maar wat zeuren. Ik haat ze nooit.

Ik heb ze lief. Ze zijn zelf bij mij welkom. Dat meen ik echt. Mijn zoon kwam ooit bij mij. Heel veel jaren geleden. Papa zit nou later. Een homo blijkt te zijn.

En vol met tattoos. En beschilderde haren. En dan de drank verslaafd bij je binnenkomen. Mag ik dan nog binnenkomen? Dat heeft ze gewoon. En ze denken. Of je bij trouwde. Een jaar of 16. De volgende. Ik zeg ja tuurlijk.

Ik heb ook mijn vriend. Maar ik hou van je. Ik wil altijd blijven komen. Maar dat wil niet zeggen. Dat het goed is. Wat je doet. Welke wereld had God nou liefde?

Al zo lief had God de wereld. Wat was dat voor een wereld? Was dat een wereld die beter was dan onze. Nee. Maar hij had hem wel lief. Hij had hem oneindelijk lief. Dat hij zijn enige geboren zoon gegeven heeft.

Dat hij die in hem geloofd niet gehoord had worden. Maar even leefd. Dat is de liefde van God voor deze wereld. Die liefde. Die liefde. Dat moeten we uitstralen. Maar die liefde betekent niet dat we alles goed praten.

Die liefde betekent dat we voor de waarheid van het kruis durven. En ik hoop dat dat niet hoeft. Ik wil er niet op. Ik wil het liefde niet. Ik wil niet lijden. Maar toch zegt de Bijbel dat je kan overkomen.

En dat je er dan met Gods genade niet voor hoeft weg te lopen. Is dat een leuke boodschap? Nee. Ik heb niet een ander verhaal. Ik heb ook een ander verhaal. Het komt goed. Eind goed.

Alle goed. Het gaat echt goed komen. En daar komt dadelijk die opname op de gemeente. En Jezus gaat terug dan op de aarde. Met alle zijn. En dan komen we weer terug op een gerijmigde aarde.

En dan komt dat duizend jaar. En dan gaat het van trede eraan. Dan komt uiteindelijk het huwelijk met de Zoon van God eraan. En dan zullen alle die bij God horen voor eeuwig met de Zoon verbonden mogen zijn.

Dat komt pas na die zevenduizend jaar. En dan zal de duivel en al zijn demonen samen met alle die tot het einde toe God hebben afgewezen. Zullen verdwijnen in de poel des vuurs.

Waarin zelfs de dood zal verdwijnen. Waarin alles verdwenen is. Dus het komt goed uiteindelijk dat verhaal. Maar het is. We zijn er nog niet. We zijn er nog niet.

Hou vol zou ik zeggen. Hou vol. Nog een klein rukje tijd. De laatste tekst die we willen behandelen. En er is geen schepsel onzichtbaar brengen. Hij ziet ons allen.

Maar alles ligt naakt. En ontloopt voor de ogen van hem. Aan wie wij rekenschap hebben af te leggen. Weet je wat er nou staat eigenlijk. Dat is wel leuk in het Kriegs. Als je ziet wat er staat.

Ook dat heeft verschillende betekenissen gehad. We beloofden de eeuwen heen in het Krieg. Maar logos. Aan wie wij logos hebben af te leggen. En als je dat vertaalt naar het Bijbelse logos. In het begin was het woord.

Maar in het begin was het logos. Dat heeft soms ook de betekenis gehad van logica. Of van samenwinding in het geheel. Maar logos in de Bijbel. Dat is het woord. Dat is het woord van God.

Waarvan hij zegt. Het zal niet ledig tot mij terugkeren. Dus dat betekent. Als wij logos moeten afleggen. Zullen we aan God mogen laten zien. Wat dat woord in ons heeft gedaan. Dat is eigenlijk ons. Wat heeft wij mogen aan God laten zien.

Wat het woord in ons heeft gedaan. Je kan dat vertalen met wetenschap afleggen. Iets mooier. In sommige vertalingen vind ik. Voor wie wij verantwoordelijkheid hebben.

Alhoewel in het Nederland. Ook een technische verschuiving heeft ondergaan. En dat je zou kunnen zeggen. Aan wie wij alles het woord moeten geven. Aan wie wij het woord terug moeten geven.

Namelijk wat hij in ons heeft uitgewerkt. Wil je stoppen? Ja. Ja. Vraagstel. Ja natuurlijk. Tijd voor vragen.

Aan wie had net over die. Dat we alles. Iedereen. Nou. Die ik niet heb. En toen las ik van de week. Twee, drie, drie. Van Johannes.

En er staat dan. Op een gegeven moment. En er komt. En deze leert niet brengt. Van Christus. En vang hem niet in je huis. En heet hem niet welkom. Want wie hem welkom heeft.

Deel aan zijn boze werk. Dus als je in je hoofd getuigd mag je hem een log inhouden of niet. Om met hem te discussiëren. Ja. En als je wat weer leest.

Dan denk je van ja. Oké. Kijk. Het korte antwoord. Als wij ook ingaan naar het korte antwoord. Dus Johannes bedoelt. Dat je geen leraars vormen laat gaan in gemeenten die leer niet brengen.

Dus als je in je hoofd getuigd mag je persoonlijk huidig met hem bespreken over de waarheid. En over Yeshua. En over. Dat is allemaal prima. Dat is allemaal prima. Maar je moet er niet voor gaan zitten.

Om te zeggen. Nou. Dan gaan we naar een stevig bijbelstudie van die groepering maakten. Dan moet je niet meer het huis van God. Nou ja. Hij schrijft aan de vrouw. Mijn geliefde vrouw. Die ik een waarheid lief heb. En dat doet hij werkelijk de gemeente mee.

En dus gaat niet over je eigen huis. Het gaat echt over het huis van God. Namelijk het huis waar wij het hier over hebben. De levende steengebouw op Christus. Daar past geen dwaarleer. Die moet je ook niet wat dat betreft ontvangen.

Maar. Kijk. Aan het eind van Hebreën zullen we zien. Hebreën 13. Vergeet de herbergzaamheid niet. Door dat. Vergeet de. Dat doen hebben sommigen. Zonder het weten engelen geherbergd.

Dus wij moeten wel gastvrij zijn. Maar niet iedereen maar voor laten gaan. En zelfs als ik voorga. Waarvan ik niet denk dat ik een wali ben. Hoop ik. Maar dan moet je. Ik heb dat wel eerder gezegd.

Je moet in iets anders geloven. Je moet naar huis gaan. Kijken of klopt. En dan pas geloven. Dat moet. Dat is altijd. Dat blijft. Het is altijd een wisselwerk. Dus de gemeente. Dus de lera. Maar als je wat vooral weet.

Je deugt niet. Die daar dan. Dat is wel lastig hoor. Soms. Maar ja. Als iemand die brengt wat niet deugt. Zal die uiteindelijk ook door allen weerlegd worden.