Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedenavond lieve broeders en zusters. Fijn dat u allemaal kijkt. Voor wie mij niet kent, mijn naam is David van Wijk. En in het dagelijks leven mag ik mij inzetten bij Stichting Israël en de Bijbel.
Voor de wereldwijde bijbelverspreiding onder het Joodse volk. En als ik dat zeg, dan noemen wij eigenlijk op kantoor dat bij Volker hebben wij het over de Bijbel teruggeven.
En dat zeggen we omdat God Joodse mannen gebruikte om zijn woord op te laten schrijven. En zo hebben wij dat gekregen, dat het door hen is overgeleverd.
En vandaag de dag willen we dat uit liefde en dankbaarheid weer aan hen teruggeven. Natuurlijk in de hoop en met het gebed dat ze er in de Heer Jezus als hun eigen Messias mogen leren kennen.
En wanneer ik het over teruggeven heb van de Bijbel, dan heb ik het over de Tenach, het Oude Testament. En dat spreekt voor de meeste mensen van zich, voor zich dat dat bij hen vandaan komt. Maar ook over het Nieuwe Testament.
Want ook het Nieuwe Testament waren de schrijvers stuk voor stuk Joods. Ik kan me goed herinneren, dit zijn de uitgaven die wij normaal gesproken verspreiden.
Je ziet ze ook op het scherm. Maar dit zijn ze, de Tenach en het Nieuwe Testament. Bijna altijd tweetalig, in dit geval Hebreeuws-Engels. Maar precies twee jaar geleden was ik in India, om daar onder de vele Israëlse backpackers te werken, die daar normaal gesproken komen.
En daarvoor hebben wij speciaal voor hen dit Nieuwe Testament in het moderne Hebreeuws. En ik kan me een jonge vrouw herinneren aan wie wij het gaven. Wij vroegen haar, is te beginnen daarin te lezen.
Gewoon in Matthäus 1, vers 1. Wij dachten dat ze de eerste paar versen zou lezen, maar hardop begon ze te lezen. En ze las maar door en las maar door. Tot ze op een gegeven moment ergens in hoofdstuk 2, 3 was.
En nog steeds hardop aan het voorlezen was. En wat zij ontdekte, en wat heel veel Joodse mensen ontdekken die voor het eerst het Nieuwe Testament gaan lezen. Is hoe Joods het Nieuwe Testament is.
Hoe door en door Joods het is. En dat is ook precies waar ik het met u vanavond over wil gaan hebben. Ik noemde al even Matthäus 1, vers 1. Daar lezen we het geslachtsregister van Jezus Christus, de Zoon van David, de Zoon van Abraham.
En ik wil er nou gelijk eens een vraag bij stellen die u misschien niet verwacht. Over welke David en Abraham heeft Matthäus het hier? Normaal gesproken als we in de zaal zou zitten zou ik zeggen, steek uw hand eens op als u weet over welke David en Abraham het hier gaat.
En waarschijnlijk zouden alle vingers dan omhoog gaan als u in de zaal zou zitten. Want natuurlijk weten we over welke David en Abraham Matthäus het heeft. De schrijver legt dan ook helemaal niets over hen toe over wie die het heeft.
Hij gaat er namelijk vanuit dat we weten wie dat zijn. En ik ga er maar voor het gemak vanuit dat u allemaal dacht aan de Abraham en David die we kennen vanuit het Oude Testament.
En terecht, want dat is de voorkennis waar Matthäus vanuit gaat bij zijn lezers. Dat was namelijk de voorkennis die het publiek van Matthäus al had. En we doen dat wel met David en Abraham gelijk ervan uitgaan dat we weten over wie het gaat.
Maar we doen dat niet met heel veel andere termen die we in het Nieuwe Testament tegenkomen. Een term als het Koninkrijk, gemeente, tekenen en wonderen, de gaven van de talen.
Zomaar een aantal voorbeelden van begrippen die het Nieuwe Testament noemt. Die we eigenlijk niet kunnen begrijpen zonder dat we de kennis hebben van het Oude Testament.
De Messiaanse gelovige, Joodse gelovige David Stern zegt hierover. Wie het Nieuwe Testament wil bestuderen zonder het Oude Testament erbij te betrekken.
Is als iemand die zonder begaande grond een eerste verdieping wil bouwen. En Sterns opmerking over de Bijbel is heel logisch als je er even over nadenkt.
Want we hoorden het al in de inleiding. Wie is er ooit van ons halverwege een boek begonnen met lezen? Om iets van de verhaallijn van het boek te begrijpen heb je de voorgaande informatie nodig.
Om dezelfde reden is het voor een leerling op school heel lastig om halverwege een schooljaar in te stromen. Laat staan zomaar een paar leerjaren over te slaan. Elke les bouwt namelijk voort op de voorgaande.
Als we op de basisschool komen dan begint de kleuterjuf op een gegeven moment ons met de eerste letters en cijfers te leren. Kennis die we nodig hebben om vervolgens woorden te gaan lezen, vervolgens zinnen, vervolgens hele boeken te gaan lezen.
En zo bouwt ook ons onderwijs telkens op op datgene wat we daarvoor geleerd hebben. Nou de Bijbel is op een soortgelijke manier opgebouwd. Elk vers bouwt voort op het voorgaande vers en elk boek bouwt voort op het voorgaande boek.
En de Heer Jezus zelf legt de schrift ook zo uit. Lees maar mee in Lukas 24 vers 27. We zullen door de avond heen door de lezing telkens korte gedeeltes lezen.
Als het korte versen zijn staan ze meestal op het schermen. Een andere keer kan het zijn dat ik u vraag om zelf uw Bijbel erbij te pakken om mee te lezen. Maar als de Heer Jezus op weg is met de Emmausgangers, ze weten dan nog niet wie hij is die met hen meeloopt, dan begint hij hen uit te leggen.
En dan staat er, en hij begon bij Mozes en al de profeten en legde hun uit wat in al de schriften over hem geschreven was. Nou Mozes is hier natuurlijk een uitdrukking voor de wet van Mozes.
De eerste vijf boeken van de Bijbel, van het Tenach, het Oude Testament. Dus als de Heer Jezus uit begint te leggen over de profetieën, die op over hem zelf gaan, dan begint hij bij het begin.
Als we zo in Genesis zelf zouden beginnen, dan komen we op een gegeven moment wat tegen bij na de zondeval, dat aan Adam en Eva horen dat het nageslacht van de vrouw zou komen om de kop van de slang te vermorselen.
Eigenlijk de, wat wel de moederbelofte wordt genoemd, de eerste profetie over de komende Messias. En elke profetie die daarop volgde, die voegde iets toe aan de kennis over de Messias.
Zo werd pas later bekend uit wie hij nog meer voort zou komen, dat het de nakomeling zou zijn van Abraham, later van Juda, later van David. Het is als het ware als een bloemknop die steeds een stukje verder open gaat, waar we steeds meer van de schoonheid gaan zien.
Nou, en dat de Bijbel zo is opgebouwd, dat zien we duidelijk in het Nieuwe Testament. Bepaalde begrippen worden niet uitgelegd, maar andere worden juist duidelijk toegelicht. Matthäus legt niet uit over welke David en Abraham hij het heeft, omdat hij uitgaat van die voorkennis, maar hij heeft wel heel veel aandacht voor het introduceren van de heer Jezus en bijvoorbeeld ook van Johannes de Doper.
Dat was nieuwe informatie, zou je kunnen zeggen, die hij overigens wel altijd weer introduceert aan de hand van de profetieën uit het Oude Testament. Nou, waarom kon Matthäus en ook de andere schrijvers van het Nieuwe Testament zo makkelijk uitgaan van die voorkennis?
Nou, omdat hun publiek in eerste instantie Joods was. Het Oude Testament was voor hen heel vertrouwd en bekend. Heeft u zich bijvoorbeeld wel eens afgevraagd hoe het kon dat Paulus direct na zijn bekering in de synagogus kon prediken dat Jezus de Christus is, de Messias.
Christus en Messias is een Grieks en Hebreeuws woord, maar betekent hetzelfde. Nou, waarom kon hij dat? Omdat Paulus vanuit zijn opleiding al door en door dat Oude Testament kende, met al die profetieën over de Messias.
En daarom kon hij, toen de Heer Jezus zich aan hem had geopenbaard, ook in één keer zo uitleggen waarom de Heer Jezus de Messias moest zijn. Dus, als we het vanavond hebben over het Joodse karakter van het Nieuwe Testament, over de Joodse context van het Nieuwe Testament, dan is die Joodse context van het Nieuwe Testament eigenlijk heel eenvoudig het Oude Testament.
Nou, ik weet dat sommige mensen, misschien zijn er ook wel onder u, die Joodse context van het Nieuwe Testament breder zien dan het Oude Testament.
Ze gebruiken bijvoorbeeld de Joodse buitenbijbelse geschriften als context. En dan heb ik het over bijvoorbeeld de Mishna. Men gebruikt de Mishna, een Joods geschrift, om het Nieuwe Testament uit te leggen.
Of mensen die de Talmud bestuderen, om het Nieuwe Testament te gaan uitleggen. Om te laten zien hoe Joods dat is. Nu heb ik daar twee belangrijke bezwaren tegen.
Om nou juist die geschriften erbij te pakken, in plaats van of naast het Oude Testament. En mijn eerste bezwaar is misschien wel de belangrijkste. Ten eerste zijn deze geschriften, de Talmud en de Mishna of welk ander buitenbijbels geschrift dan ook, niet goddelijk geïnspireerd.
En dat kunnen we heel eenvoudig zien. Bijvoorbeeld aan de inhoud. De Talmud leert zo bijvoorbeeld dat de Heer Jezus een tovenaar was. En zo zijn wonderen deed.
Dezezelfde geschriften, de Talmud leert ook, dat de woorden van een rabbijn zwaarder wegen dan de woorden van de Tenach, het Oude Testament.
Ik zal er niet al te breid op ingaan. Maar als u daar meer eens over wil lezen, dan moet u bijvoorbeeld eens even googlen op het verhaal van de oven van Agnai.
Een passage uit de Talmud, waaruit geconcludeerd wordt dat de mening van de rabbijnen zwaarder telt dan een stem van God uit de hemel. Dus om het geheel even samen te vatten, we moeten ons ernstig afvragen of we nou juist deze boeken willen gebruiken om de Bijbel te gaan uitleggen.
En het tweede bezwaar is dat sommige gedeeltes van deze geschriften rond 90 na Christus zijn ontstaan. Dus vlak rond de tijd van het Nieuwe Testament.
Maar de meeste van deze geschriften zijn pas ontstaan vanaf 200 na Christus. In ieder geval ver na de tijd van het Nieuwe Testament. In de tussentijd is er heel wat gebeurd.
De tempel is zo woest. Een gebeurtenis die de Joodse wereld compleet heeft veranderd. En hoe groot die impact is geweest kunnen we ons haast niet voorstellen.
Maar probeert u zich eens in te denken dat de enige plek waar u God zou kunnen ontmoeten het paleis op de Dam was. En dat u speciaal naar Amsterdam moest afreizen om daar de Heere God te ontmoeten.
En dat het niet eens de enige plek in Nederland was, maar de enige plek in de wereld. En dat is eigenlijk wat de tempel was en betekende voor het Joodse volk.
De plek om God te ontmoeten. En dat nou juist die plek werd verwoest in 70 na Christus. Kunt u zich voorstellen dat het complete Joodse leven ook is veranderd.
Want het hart is eigenlijk uit het volk weggenomen. En dan heb ik het alleen nog maar over het geestelijke aspect. Bedenk ook wat het voor een impact heeft gehad op de economie.
De tempel was namelijk ook het economisch centrum van Jeruzalem. Op wat de mensen zelf hebben meegemaakt. Alle verschrikkingen omheen. Hoeveel mensen daar zijn uitgemoord in Jeruzalem.
Dus om een lang verhaal kort te maken. Als we die geschriften van ver na de Bijbelse tijd willen gebruiken. Om de situatie voor 70 na Christus uit te leggen. De tijd van het Nieuwe Testament.
Dan zou het zijn alsof ik de situatie in Europa van vandaag zou gebruiken. Om de tijd van voor de Eerste Wereldoorlog uit te leggen.
Iedereen begrijpt dat dat niet kan. De wereld is veranderd. En echte historici bevestigen dan ook. Dat de betrouwbaarste bron om de tijd van het Nieuwe Testament te leren kennen.
Het Nieuwe Testament zelf is. Dus eigenlijk buiten Bijbelse bronnen hebben we niet nodig om de Bijbel uit te leggen. Het is een beetje alsof we altijd blijven fietsen met zijwieltjes en constructies om de fiets heen.
Om maar te kunnen fietsen. Terwijl om te fietsen moet je leren fietsen. Zo is het ook met de Bijbel. We hebben niet allerlei constructies rondom de Bijbel nodig.
Om de Bijbel uit te leggen. Nee, we moeten leren de Bijbel zelf te gebruiken en toe te passen. Dat is eigenlijk de eerste consequentie van de Joodse context leren kennen.
De Bijbel zelf gaan bestuderen. Met name het Oude Testament ook bij het Nieuwe Testament betrekken. Maar dat het publiek Joods is, heeft nog een consequentie voor ons.
Waar we goed over na moeten denken. Als iets aan het Joodse volk gericht is in eerste instantie, betekent dat dat we het niet gelijk één op één op onszelf kunnen toepassen. Dat wil niet zeggen dat we er niet van kunnen leren.
Integendeel, ik geloof dat we van de hele schrift kunnen leren. Maar we moeten wel waar Israël staat, ook Israël laten staan.
En juist als we die eerste boodschap gaan begrijpen, leren kennen, dan kunnen we vervolgens nog meer leren van wat die boodschap betekent. Omdat we hem dan in zijn juiste context kennen.
Nu wat ik vanavond wil met u gaan doen, is naar een aantal Bijbelgedeeltes kijken in het Nieuwe Testament. Om te laten zien hoe die genoemde principes die ik tot nu toe heb uitgelegd, ons helpen bij het uitleggen van deze gedeeltes.
En ik heb daarin keuzes moeten maken, we gaan al vrij veel behandelen. Maar ik ga met name in op het begrip Koninkrijk in het Nieuwe Testament. Om te laten zien hoe dat doorloopt vanuit het Oude Testament, het Nieuwe in.
En ik zal de gedeeltes maar helaas beknopt kunnen behandelen, maar ik hoop dat ik u een manier van bestuderen kan laten zien die u zelf helpt om daarmee verder te gaan. De punten die ik wil gaan behandelen, de voorbeelden, zijn vier voorbeelden, vier gedeeltes.
Ten eerste de bergreden, ten tweede de gelijkenissen, ten derde de eindheidreden op de Olijfberg en dan nog een gedeelte over handelingen.
Nou u snapt, we hebben heel wat te behandelen in een avond. Dus ik zal er kort doorheen gaan en u ook aangeven waar u soms meer daarover kunt lezen of leren kennen.
Nou we beginnen bij de bergreden. En als ik het heb over de bergreden en u zou daar stukken over gaan opzoeken op internet, dan zult u zien dat de bergreden nog wel eens de kern van het evangelie wordt genoemd.
Of een andere beschrijving die ik tegenkwam is dat de bergreden ultieme wijsheid is over hoe je werkelijk gelukkig wordt. Anderen die het daar absoluut niet mee eens zijn, die zeggen dat de bergreden de grondwet van het koninkrijk is.
En bij beide kanten op, welke kant we ook opgaan, of het nou de kern van het evangelie, de ultieme wijsheid is of de grondwet van het koninkrijk, in al die gevallen lopen we tegen wat moeilijkheden aan.
Want wie de bergreden leest, die ziet dat werk en beloning in centrale plekken nemen. Ik heb een aantal teksten op het scherm ingezet. We moeten ons licht laten schijnen, zodat men onze goede werken ziet, zegt de heer Jezus.
We moeten onze gerechtigheid moet overvloedig zijn, overvloediger dan die farageeën. We moeten onze oog uitdrukken en onze handen afhakken als ze ons tot zonde verleiden.
We moeten anderen vergeven om zelf vergeven te kunnen worden. En de heer Jezus zegt zelfs dat we volmaakt moeten zijn. Wat zien we in deze opzomming?
Nou, we zien eigenlijk allemaal voorwaarden die worden gesteld om in te mogen gaan in het koninkrijk. Dus laat dat eens op u inwerken en geef dan antwoord op deze vraag.
Er worden voorwaarden gesteld om in te gaan in het koninkrijk. En dan wil ik u vragen, is dit het evangelie? Voorwaarden stellen om in te mogen gaan?
Als een evangelist of een zendeling zou prediken, doe dit en doe dat en je mag ingaan in de hemel. Dan zouden we dat, hoop ik, een valse leraar noemen.
Het evangelie is toch puur genade waar wij niks aan kunnen bijdragen wat we hebben gekregen, omdat de heer Jezus voor ons die weg is gegaan, omdat hij heeft geleden, is gestorven en opgestaan, omdat hij dat voor ons heeft gedaan.
Dat is onze redding en er is niets wat wij daaraan toe kunnen voegen. Dus dat is niet waar de bergrede over gaat, het evangelie in zijn puurste vorm.
Maar wat is het dan wel? Is het dan die andere denkrichting? Is het de grondwet van het koninkrijk dat er zal zijn als die Jezus hier op aarde vanuit Jeruzalem gaat regeren?
En ook daar heb ik wat vraagtekens bij. Want wat voor vrede en gerechtigheid brengt de heer Jezus, dat koninkrijk van vrede en gerechtigheid, als er in de grondwet van dat koninkrijk staat dat er mensen vervolgd worden omwille van hem.
Wat voor koninkrijk is dat als er in dat koninkrijk nog mensen dorsten naar gerechtigheid, als er nog steeds vredestichters nodig zijn? Waarom moet men dan bidden in het Onze Vader, wat ook in de bergrede staat, uw koninkrijk komen, als het de grondwet is van het koninkrijk wat er dan al is?
Ik zal er zo wat verder op ingaan over wat het, naar mijn idee, wel is waar de bergrede over gaat. Maar om dat goed te begrijpen, waar het al wel over gaat, wil ik met u gaan kijken naar wat nou de eerste toehoorders eigenlijk hoorden toen de Jezus deze toespraak, deze redenvoering hield.
Wie waren deze toehoorders en wat voor bagage hadden zij om zijn woorden te begrijpen? Nu van de bergreden kunnen we heel specifiek het publiek achterhalen.
De Heer Jezus richt zich tot zijn discipelen en daarnaast is er eigenlijk een tweede ring van luisteraars, zou je kunnen zeggen, een Joodse menigte uit Galilea, Decapolis, Jeruzalem, Judea en andere mensen van over de Jordaan, mensen die meeluisteren.
Dat kunt u lezen in het einde van Matthäus 4, als u dat nog eens na wilt zoeken. Maar wat we er in ieder geval in zien, als we deze menigte zien, de discipelen met daarnaast die menigte, dan zien we dat het publiek eigenlijk specifiek Joods is.
En dat benoemt Matthäus 4 niet alleen, dat zien we ook in de bergreden zelf terug, aan de woorden die de Heer Jezus gebruikt. Zo zegt de Heer Jezus bijvoorbeeld dat men vervolgd kan worden, zoals de profeten die er voor u geweest zijn.
Nou, alle profeten waren Joods. Met uitzondering van Jona richtten ze zich ook allemaal tot het Joodse volk en als ze vervolgd werden, dan werden zij over het algemeen vervolgd door hun Joodse volksgenoten.
Dus als we vervolgd worden zoals de profeten, dan moet het ook tot Joden gericht zijn. Wat de Heer Jezus ook zegt, is dat we schuldig kunnen worden bevonden door de raad.
Nou, letterlijk is dat het Sanhedrin. Het Sanhedrin was de Joodse hoge raad die alleen maar uitspraken deed over Joodse aangelegenheden die bemoeiden zich niet met zaken die niet Joods waren.
De Heer Jezus zegt telkens in zijn bergreden, u hebt gehoord dat. En dan haalt hij een stuk aan vanuit de wet, vanuit Mozes.
Nu, die wet was alleen aan Israël gegeven, alleen Israël had van deze wet gehoord. De Heer Jezus gaat ervan uit dat zijn publiek bekend is met de gang van zaken in de synagoge.
Hij beschrijft bijvoorbeeld zoals de huigelaars in de synagoge dat dingen doen. Dus de mensen moesten daar bekend geweest mee zijn. Vervolgens waarschuwt de Heer Jezus ook, ik heb het niet op de slide staan helaas, om niet te handelen zoals de heidenen.
Niet Joden dus. Dus dat moet ook aan een Joodspubliek gericht zijn. Hij gaat ervan uit dat zijn toehoorders het onderwijs van de schriftgeleerden kenden. Hij gaat ervan uit dat zijn toehoorders deelname aan de offerdienst.
Want hij zegt, als u dan uw gaven op het altaar offert in de bergreden. Nou, voor niet-Joden was de tempel streng verboden toegang. Iedere niet-Jood die daar binnen zou komen zou gedood worden.
Dus die kwamen niet bij de offerdienst. Maar neemt bijvoorbeeld ook de woorden onze vader, waar onze vader mee begint.
Nou, ik hoop dat u allemaal God de Vader uw vader noemt. Wij mogen God onze vader noemen. Ook als gelovigen uit de heidenen. Maar de Bijbel leert wel in Romeinen 8 vers 15, dat we dat alleen kunnen doen doordat we zijn vrijgekocht door de Zoon.
En doordat de Heilige Geest dat in ons uitroept. Nu, als we hier in de bergreden lezen, was de Heer Jezus nog helemaal niet gestorven. Laat staan dat de Geest was uitgestort.
Dus hoe konden heidenen hier al God hun vader noemen? Wij kunnen dat doen door de kruisdood van de Heer Jezus en door de Heilige Geest. Maar voor Joden waren deze woorden helemaal niet vreemd.
In het Oude Testament zien we al regelmatig dat God zich hun vader noemt. Dus de bergreden richt zich in de eerste plaats tot Joden en specifiek tot de discipelen.
Joodse volgelingen van de Heer Jezus dus. Nu, hoe moeten we in deze context begrijpen wat de Heer Jezus zegt? We hadden al geconstateerd dat het niet de grondwet van het Koninkrijk kunnen noemen.
Maar tegelijkertijd gaat het in de bergreden wel constant over dat Koninkrijk. Het is dus wel degelijk de context van de bergreden. En bedenk dat zowel Johannes de Doper, de Heer Jezus, als de discipelen, als de Heer Jezus hen uitzendt, voor de kruising telkens het evangelie van het Koninkrijk predikte.
Dat is niet hetzelfde evangelie als wij vandaag brengen. Als wij het evangelie prediken, dan prediken we de gekruisigde en opgestane Christus. Maar bedenk dat de discipelen die het hier nog predikten, bij de opstanding zelfs niet eens geloofden toen de vrouwen hen kwamen vertellen dat de Heer was opgestaan.
Toen leek het kletspraat in hun oren. Dus dat was nog niet wat de discipelen in de evangelie predikte. Ze predikte het Koninkrijk dat aanstaande was.
Nou de grote vraag is natuurlijk wat er bedoeld wordt met dat aankomende Koninkrijk dat aanstaande is. Nou dat is nou typisch een voorbeeld van een begrip waarvan het Nieuwe Testament heel weinig uitlegt.
De schrijvers gaan er namelijk vanuit dat we de betekenis daarvan van het Koninkrijk al kennen op basis van het Oude Testament. Het Koninkrijk komt in het Oude Testament namelijk al heel veel aan bod.
Ik zou er een aparte studieavond voor nodig hebben om het Oude Testament door te gaan werken. We zouden er een conferentie over kunnen beleggen wat er allemaal in het Oude Testament over het Koninkrijk geschreven staat.
Ga de profeten maar eens door. Maar ik wil heel kort met u een aantal dingen aanstippen. De eerste keer dat het aan bod komt is in Exodus 19.
Een belangrijke tekst. En daar lezen we, dat spreekt God, op de berg Sinaï tot de Israëlieten. Als ze uit Egypte zijn gekomen.
En dan moet Mozes tot de Israëlieten namens God zeggen. U dan, u zult voor mij een koninkrijk van priesters en een heilig volk zijn.
Dit zijn de woorden die u tot de Israëlieten moet spreken. Dus het koninkrijk, zoals de Bijbel dat definieert, dat gaat over Israël.
God zegt hier zelf dat hij Israël, het volk Israël, een koninkrijk van priesters wil maken. Maar voor hem, een koninkrijk voor hem. Het is een koninkrijk waarin God zelf als koning aan het hoofd staat.
Zoals de priesters van Israël van het volk uitgetild waren tussen het volk, om zo namens God het volk te zegenen, zo moest Israël als volk van priesters tussen de volken uitgetild zijn, om zo namens God de wereld te zegenen.
Het is eigenlijk een vervulling van de belofte die aan Abraham werd gedaan. In u zullen alle geslachten van de aardbodem gezegend worden. Nou, wie de rest van het Oude Testament bestudeert, ik zei het al, die ontdekt dat over dit koninkrijk heel veel wordt gesproken door de profeten.
Sterker nog, ik denk dat als we de profetieën erop naslaan, heel veel profetieën waarvan we nog wel eens denken dat die over de eeuwigheid gaan, gaan over het koninkrijk. Wat we ook wel kennen als het Messiaanse Rijk, het Duizendjarig Rijk, het Vredenrijk.
Er wordt heel veel over gesproken door de profeten. Maar de Bijbel spreekt ook over een moeilijke tijd die vooraf gaat aan de komst van het koninkrijk.
Een moeilijke tijd voor het Joodse volk. En ook daar kennen we een term voor, de grote verdrukking noemen wij meestal. Maar ook daarover spreekt het Oude Testament al.
Zo zegt Daniel, Het zal een benauwde tijd zijn zoals er niet geweest is sinds er een volk is geweest tot op die tijd. In die tijd zal uw volk ontkomen, het volk van Daniel.
Ieder die gevonden wordt opgeschreven in het boek. Jeremia beschrijft dezelfde tijd en die gebruikt er nog een andere term voor. Jeremia 30 vers 7 lezen we.
Het is een tijd van benauwdheid voor Jacob, toch zal hij daaruit verlost worden. Dus laat ik een klein stukje over omwille van het verband en van de tijd. Maar zij zullen de heren, dus Jacob, Israël, zij zullen de heren hun God dienen en hun koning David die ik hun zal doen opstaan.
En hier zien we dat Jeremia heel duidelijk die tijd van benauwdheid voor Jacob, dat is Israël uiteraard, verbindt aan de tijd dat hun koning David, een aanduiding hier geloof ik voor de zoon van David, de Jezus die zal opstaan, dat hij die aan elkaar verbindt.
Maar ook in het Nieuwe Testament lezen we erover, in Handelingen lezen we, zij versterkte de zielen van de discipelen, spoorde hen aan in het geloof te blijven en zeiden dat wij door veel verdrukkingen in het Koninkrijk van God moeten ingaan.
Dus wat we, als we het zo even op een rij zetten, zien in de evangelieën, is dat die Jezus en ook Johannes en zijn discipelen de komst van het Koninkrijk voor Israël prediken.
En wat die Jezus specifiek in de bergreden doet, geloof ik, is hen voorbereiden op de tijd die aan het Koninkrijk vooraf gaat. Die moeilijke tijd. Nou, als we met deze kennis vanuit het Oude Testament in het Achterhoofd de bergreden lezen, dan zullen heel veel dingen op hun plek vallen en ik zal er een aantal noemen.
Neem bijvoorbeeld de zaligsprekingen, die we allemaal denk ik grotendeels kennen. In Matthäus 5, vers 4 lezen we, Zalig zijn zij die treuren, want zij zullen vertroost worden.
Matthäus 5, vers 5 vers later, Zalig zijn de zachtmoedigen, want zij zullen de aarde beërven. Bedenk trouwens dat hier in het Grieks het woord aarde net zo goed met land vertaald kan worden.
Zij zullen het land beërven. En dan klinkt het ook alweer heel anders, dan klinkt het al naar het land Israël. Zalig zijn zij die hongeren en dorsten naar de gerechtigheid, want zij zullen verzadigd worden.
Nou, als we met die tijd van benauidheid hierin lezen, dan vallen deze zaligsprekingen heel logisch op hun plek. Want al die troost waar men naar verlangt, die gerechtigheid waar men naar verlangt, die beloning, die zal er zijn in het Koninkrijk wat volgt op die moeilijke tijd.
Dat is waar ze naar uit mogen kijken, zei die treuren. Die zullen binnen dat Koninkrijk van die Jezus vertroost worden. Het is eigenlijk het loon van het Joodse volk wat hier beschreven wordt.
Het loon van diegenen die overblijven naar die moeilijke tijd en zullen ingaan in dat Koninkrijk. En juist loon en ingaan in het Koninkrijk staan centraal in de bergreden.
Maar ik noemde het al even, ook het Onze Vader, wat voor ons zo bekend is, staat in de bergreden. En als we dat naast een aantal profetieën leggen, dan zien we dat het Onze Vader eigenlijk precies past binnen de tijd van de grote verdrukking.
Neem de uitdrukking, uw naam worden geheiligd. Een bede die heel erg toepasselijk is in een tijd waarin Gods naam gelasterd zal worden.
In openbaring 13 lezen we over de eindtijd. Het zal een tijd zijn waarin Gods naam juist gelasterd wordt.
Heel logisch dat dan de gelovigen die daardoor heen gaan door die verdrukking zullen bidden, uw naam worden geheiligd. Een heel logische bede voor die Joodse gelovigen in die tijd.
Uw koninkrijk komen, uw wil geschieden zoals in de hemel, zoals ook op de aarde. Nou dat is precies dat koninkrijk wat komt en de wil van God die in de hemel en op aarde zal geschieden, is de climax van de eindtijd.
In openbaring 11 lezen we, En de zevende engel blies op de bazuin en er klonken luide stemmen in de hemel die zeiden, De koninkrijken van de wereld zijn van onze heren en van zijn Christus geworden en hij zal koning zijn in alle eeuwigheid.
En dan de bede, geef ons heden ons dagelijks brood. Ook in de eindtijd een heel logisch gebed. Denk maar aan openbaring 13, aan het beest. En het maakt, het merkteken van het beest maakt dat niemand kan kopen of verkopen, Behalve hij die dat merkteken heeft, of de naam van het beest, of het getal van zijn naam.
Bedenk dat degenen die dat merkteken niet zullen hebben, die niet zullen dragen, Dat het voor hen een heel logische bede is om te bidden om het dagelijks brood, als ze niet kunnen kopen en verkopen.
Denk bijvoorbeeld ook aan de hongersnoden, waarvan de Bijbel zegt, de Heer Jezus specifiek in Matthäus 24, Dat die er zullen komen in de eindtijd. De bede leidt ons niet in verzoeking, maar verlos ons van de boze.
En ook daar wil ik nog even met u naar openbaring 13. Daar lezen we, En zo zien we dat de Heer Jezus in de bergreden eigenlijk zijn volk, zijn Joodse volk, Voorbereid op die tijd van Jacobs benauwdheid.
De tijd die vooraf gaat aan de komst van het koninkrijk. Dus ik geloof niet dat het in eerste instantie gaat over het evangelie, Ook niet over het koninkrijk zelf, maar juist die tijd die eraan vooraf gaat.
En wat ik er wel gelijk bij wil zeggen, en wat ook geldt voor de andere gedeeltes die ik vanavond behandel, Hiermee met door deze dingen te zeggen wil ik u niet iets afnemen.
Ik wil u ook niet afnemen om toepassingen te maken vanuit de bergreden naar uw eigen leven. Toepassingen die er misschien heel goed gemaakt kunnen worden. Nee, ik wil juist veel eerder iets meer aan u meegeven.
Hoe we de eerste betekenis van een tekst kunnen lezen en ontdekken. En het juist uw bijbelstudie kan verrijken. En juist door die eerste betekenis goed te begrijpen, kunnen we ook beter onderscheiden wat we wel en niet op onszelf kunnen toepassen.
Ik wil met het doorgaan naar het tweede voorbeeld, naar de gelijkenissen. Een ander voorbeeld van teksten die we in de Joodse context van het Oude Testament heel anders kunnen lezen, zijn de gelijkenissen.
Heel vaak worden de gelijkenissen voorgesteld als verhalen die een hele moeilijke boodschap heel eenvoudig maken. Alsof het uitleggingen zijn voor kinderen.
Maar dat is niet wat de Heer Jezus zelf zegt over de gelijkenissen. Ik wil met u vragen, als u uw bijbel bij de hand heeft, zou ik u aanmoedigen om erbij te pakken om Matthäus 13 met mij te lezen.
We zullen er straks nog een gedeelte uitlezen, maar Matthäus 13 vanaf vers 10, en ik zal het ook voorlezen. Matthäus 13 vanaf vers 10, daar lezen we, En de discipelen kwamen naar hem, naar de Heer Jezus, toe en zeiden tegen hem, Waarom spreekt u tot hen door gelijkenissen?
Dus we kunnen er vanuit gaan dat de Heer Jezus nu gaat uitleggen waarom dat zo is. En inderdaad, hij antwoordde en zei tegen hen, omdat het u gegeven is, dus de discipelen, De geheimenissen van het Koninkrijk der Hemelen te kennen.
Maar aan hen, aan de menigte, is het niet gegeven. Want wie heeft, aan hem zal gegeven worden, en hij zal overvloedig hebben. Maar wie niet heeft, van hem zal afgenomen worden, zelfs wat hij heeft.
Daarom spreek ik tot hen door gelijkenissen, omdat zij niet zien, ook al zien zij, En niet horen, ook al horen zij, en ook niet begrijpen. En in hen wordt de profetie van Jezaja vervuld, die zegt, Met het gehoor zult u horen, maar beslist niet begrijpen.
En zienden zult u zien, maar beslist niet opmerken. Want het hart van dit volk is vet geworden, en ze hebben met de oren slecht gehoord, En hun ogen hebben ze dicht gedaan, opdat ze niet op enig moment met de ogen zouden zien, En met de oren horen, en met het hart begrijpen.
En zij zich zouden bekeren, en ik hen zou genezen. Nou, wat we hier dus zien, is dat de gelijkenissen veel eerder bedoeld zijn om iets te verbergen, zegt de heer Jezus.
Aan de discipelen wordt het uitgelegd, maar door de gelijkenissen verbergt hij het voor de menigte. Maar aan de discipelen legt hij het uit. In vers 51 van hetzelfde hoofdstuk zegt de heer Jezus tegen hen, tegen zijn discipelen, Hebt u dit alles begrepen?
En zij zeiden tegen hem, ja heren. Nou is natuurlijk de vraag, waarom moest er iets verborgen worden? Nu, in de hoofdstukken voor Matthäus 13, had het volk gezien en gehoord wat de heer Jezus bracht.
Maar ze wilden dat niet accepteren, en daarom verbergde de heer Jezus het voor hen. Niet voor niets beginnen deze gelijkenissen juist in Matthäus 13. Want wat gebeurt er in de hoofdstukken daarvoor?
De heer Jezus trekt rond, en hij en ook later zijn discipelen prediken dat Koninkrijk de hemelen. En mensen worden dan ook genezen. We lezen bijvoorbeeld hier Matthäus 4, vers 23.
En Jezus trok rond in heel Galilea, gaf onderwijs, predikte het evangelie van het Koninkrijk, en hij genas elke ziekte. En voor hoofdstuk 9, hij predikte het evangelie van het Koninkrijk en genas iedere ziekte en kwaal onder het volk.
En ook als hij later zijn discipelen opdracht geeft om op pad te gaan, in Matthäus 10, als u op weg gaat, predikte dan het Koninkrijk de hemelen is nabijgekomen, geneeszieken, reinig meelaatsen, enzovoorts.
Dus mensen hoorden dat evangelie van het Koninkrijk, en ze zagen de tekenen die bij dat Koninkrijk horen. Want dat is wat de profeten hadden aangekondigd.
Die wonderen, die beschrijft Jezaja bijvoorbeeld al. Maar wat heel opvallend is, als we al die profetieën in het Oude Testament nagaan, dan zien we dat die wonderen, als de profeten ze beschrijven, telkens in verband staan met de Messias die recht en gerechtigheid komt brengen, die de woestijn laat bloeien, die zijn Koninkrijk komt brengen.
Die wonderen worden in het Oude Testament niet geassocieerd met de Messias die zou komen om te lijden en te sterven. Dus het zijn tekenen die horen bij dat komende Koninkrijk, waarin de genezing zou zijn, waarin de vertroosting zou zijn.
En het volk had dus met de oren de boodschap gehoord en met de ogen gezien wat de Heer Jezus aan tekenen deed. En toch wilden zij, gelukkig op enkelingen na, die de Heer Jezus wel gingen volgen, maar als volk de Heer Jezus niet als Messias accepteren.
In hoofdstuk 12, vlak voordat de gelijkenissen beginnen, wordt hij er zelfs van beschuldigd door de Satan, door bij Elzebel de demonen uit te drijven. En hier zegt de Heer Jezus, als men ziende niet wil zien, zal men horende ook niet horen.
En de Heer Jezus verbergt de boodschap van het Koninkrijk voor hen en begint in gelijkenissen te spreken. Nogmaals, het is de Heer Jezus zelf die zegt dat die gelijkenissen gaan over de geheimenissen van het Koninkrijk.
Een Koninkrijk waarvan we hadden gezien in het Oude Testament dat het vooral met Israël te maken heeft. Nou, het ontbreekt aan de tijd om alle gelijkenissen te behandelen, dat zal ik niet doen, maar ik wil een stukje van de gelijkenis van de zaaier behandelen.
Niet toevallig dat ik juist deze behandel, want de Heer Jezus zelf zegt over deze gelijkenis, zegt hij in, hij staat er niet in, hij zegt zelf begrijpt u deze gelijkenis niet, hoe zult u dan alle gelijkenissen verstaan?
Hij staat helaas niet op de slide, maar u kunt het nalezen in Marcus 4 vers 13, over de gelijkenis van de zaaier. Nou, hoe wordt deze gelijkenis meestal in grote lijnen uitgelegd? De Heer Jezus is de zaaier en het zaad is het evangelie.
Of wij zijn als de zaaiers degene die het evangelie zaaien. Nou, nogmaals, ik geloof niet dat het verkeerd is om dergelijke toepassingen te maken. Naar de gemeente, naar ons leven, naar de verspreiding van het evangelie.
En ik wil u dat dus niet afpakken, maar ik wil het veel meer verrijken, door u de eerste boodschap te laten zien, de oorspronkelijke context. Nou, laten we het lezen in Matthäus 13 vers 18.
Daar zegt de Heer Jezus, luistert u dan naar de gelijkenis van de zaaier. Als iemand het woord van het koninkrijk hoort en het niet begrijpt, dan komt de boze en rukt weg wat in zijn hart gezaaid was.
Dat is Hij bij wie langs de weg gezaaid is. Maar bij wie op de steenachtige grond gezaaid is, dat is Hij die het woord hoort en dat meteen met vreugde ontvangt.
Hij heeft echter geen wortel in zichzelf, maar Hij is iemand van het ogenblik. En als er verdrukking of vervolging komt omwille van het woord, struikelt Hij meteen. En bij wie in de doorns gezaaid is, dat is Hij die het woord hoort, maar de zorgen van deze wereld en de verleiding van de rijkdom verstikken het woord en het wordt onvruchtbaar.
Bij wie in de goede aarde gezaaid is, dat is Hij die het woord hoort en begrijpt, die ook vrucht draagt en voortbrengt. De een honderd, de ander zestig en de ander dertigvoudig.
Nou, het is opvallend dat het zaad specifiek het woord van het koninkrijk genoemd wordt hier. In de Bijbel zelf kunnen we, geloof ik, die vier zaaien van het koninkrijk herkennen.
En ik zal u herkennen, ik ga er wat vluchtig doorheen. Ik moet het helaas omwille van de tijd aanstippen. Maar we kunnen vier zaaien herkennen. De eerste is Johannes de Doper.
In die dagen trad Johannes de Doper op en hij predikte in de bestijn van Judea en zei, Bekeer u, want het koninkrijk der hemel is nabijgekomen.
De eerste keer dat het koninkrijk wordt gepredikt. Nu, als Johannes gevangen genomen wordt door Herodes, dan zien we dat de Heer Jezus die prediking overneemt en ook de twaalf uitzendt.
Lees maar mee in Matthäus 4. Toen Jezus gehoord had dat Johannes overgeleverd was, keerde hij terug naar Galilea. Van toen af begon Jezus te prediken en te zeggen, Bekeer u, want het koninkrijk der hemelen is nabijgekomen.
En diezelfde opdracht geeft hij aan de twaalf, aan zijn discipelen. Nou, vervolgens komt natuurlijk dat de periode van het lijden en sterven en de opstanding van de Heer Jezus.
De Heer Jezus gaat terug naar de Vader en ze vervinden de hemelvaart. En dan kunnen we in het boek Handelingen zien dat ook de apostelen dat koninkrijk verkondigen. Bijvoorbeeld Philippus.
Maar toen zij Philippus geloofden, die het evangelie van het koninkrijk van God en van de naam van Jezus Christus verkondigde, werden zij geloopt. Ziet u trouwens opvallend, Philippus verkondigt meer dan alleen het koninkrijk.
Die verkondigt ook de naam van Jezus Christus. Die begint het evangelie ook te verkondigen zoals wij dat kennen. Dus dat zou je de derde zaaien kunnen noemen.
En die Heer Jezus spreekt ook nog over een periode in de toekomst, in zijn eindtijdreden in Matthäus 24. Daar zegt hij, En dit evangelie van het koninkrijk zal in heel de wereld gepredikt worden tot een getuigenis voor alle volken en dan zal het einde komen.
Nou, in deze gelijke les ligt heel veel nadruk op de opbrengst van de vier zaaien. En als we deze vier perioden als de vier zaaien van het koninkrijk zien, blijkt dat ook opvallend goed daarmee te kloppen.
Johannes moest de weg van de heren bereiden. Dat is overigens ook de zaaien waar het zaad naast de weg valt. Hier lezen we over de eerste zaaien langs de weg.
Het volk begrijpt, daar staat dat het niet begrepen wordt en dat de boze het weg rukt. Nou, Johannes is letterlijk weggerukt uit het leven, gevangen genomen en later onthoofd.
De tweede zaaien. Daar zie je trouwens een toename bij de zaaien door de Jezus en de twaalf. Want nu, wat Johannes niet deed, maar nu worden er ook wonderen en tekenen aan de prediking toegevoegd.
En het kenmerk is daar dat het zaad geen wortel schiet. Het wordt met vreugde ontvangen, maar zodra de verdrukking komt gaat het dood. Nou, denk aan de schriftgeleerde die naar de Jezus toekomt en zegt in Matthäus 8, ik zal u volgen waar u ook heen gaat.
Maar de Jezus moet antwoorden dat de vossen holen hebben en de vogels in de lucht nesten, maar de zoon dus mensen niets heeft om het hoofd op neer te leggen. En een andere discipel die zegt, heren, staat toe dat ik eerst mijn vader begraaf.
Maar dan zegt de Jezus, volg mij en laat de doden hun doden begraven. Denk zo aan de verschillende mensen die we in de evangelie zien, die naar de Jezus toekomen, maar voor wie het eigenlijk teveel is.
Het wordt met vreugde ontvangen, maar zodra er wat weerstand komt, dan stopt de groei. Denk ook aan hoe de menigte op de enige dag nog de Heer Jezus Jeruzalem binnenhaalt met gejuich en hosanna.
En een paar dagen later roepen diezelfde mensen om zijn kruising. Het is telkens van korte duur wat wordt aangenomen. Het volk als geheel komt niet tot geloof in hun Messias.
En bij de derde zaaien, wat de apostelen doen, zien we opnieuw een toename. De Jezus zegt zelf over zijn apostelen dat ze grotere werken zullen doen dan deze in Johannes 14.
En als je handelingen doorleest, dan zie je dat er inderdaad maar een schaduw van Petrus op iemand hoefde te vallen of hij werd genezen. Of Paulus die zijn zweedoek op mensen legde en ze werden genezen.
Nou kan merk het voor die derde zaaien is dat het zaad tussen de dorens valt en verstrikt wordt. En die Heer Jezus geeft zelf aan dat het gaat over de zorgen van de wereld en de verleiding van rijkdom.
En ook dat zien we terug in handelingen, die verleiding van de rijkdom. Denk aan Ananias en Sephira bij wie het geld voorop staat. Denk aan Simon de Tovenaar die wil handelen met het evangelie.
Denk aan de meesters van de slavin met de waarzeggende geest die hun inkomsten in rook zien opgaan. Denk aan Demetrius de zilversmid die kwaad wordt omdat hij ook zijn inkomsten ziet verdwijnen.
En zo zien we dat bij de verspreiding van het evangelie juist die rijkdom het gevaar is. Maar dan de vierde zaaien in de toekomst. Die draagt wel vrucht zegt de Heer Jezus.
En de tijd ontbreekt om alle teksten te lezen. Maar Romeinen 11 zegt bijvoorbeeld dat heel Israël zalig zal worden. Wat een opbrengst is dat van het zaad.
Ik geloof dat dat het gelovig overblijfsel is. Wat is overgebleven na die tijd van Jacobs benauwdheid. Een grote verdrukking. Het zijn juist diegenen waarvan de Heer Jezus zegt in de bergreden dat zij dat koninkrijk zullen binnengaan.
Dat gelovig overblijfsel. Nou zo hoop ik dat ik u even een klein ander perspectief op de gelijkenissen heb gegeven.
Dus nogmaals, ik neem niks af. Maar ik probeer uw studie te verrijken. En ik kan me voorstellen dat dit erg snel is gegaan voor u. En vandaar dat ik even een link in het scherm zet.
Waar u een serie video's kunt vinden. Studies die we geven, online studies over het Matthäus-Evangelie. En mijn collega Christian Stier heeft daarin een aantal video's opgenomen.
Waarin hij dieper ingaat op de gelijkenissen uit Matthäus. U kunt ze bekijken op www.israëlondebijbel.nl-matthäusvideo. En pak dan specifiek de studies over de gelijkenissen die ertussen staan.
Vanaf Matthäus 13. Daar gaat Christian er dieper op in. Ik wil met u naar het volgende voorbeeld. De eindtijdreden van de heer Jezus op de Olijfberg in Matthäus 24.
En opnieuw is het hier belangrijk om te bekijken tot wie er gesproken wordt. En dat is hier wel heel duidelijk. Matthäus 24 vers 3. Pas op dat niemand u misleidt.
Dus de heer Jezus spreekt specifiek tot zijn eigen discipelen. Tot zijn eigen volgelingen uit het Joodse volk. Hij spreekt tot gelovigen. Maar hij spreekt specifiek tot hen als Joodse mannen.
Dat blijkt ook hier weer uit zijn woordgebruik. En ik ga niet met heel Matthäus 24 door. Maar hij waarschuwt voor valse Christussen. Ik zei het al eerder.
Christus is het Griekse woord voor Messias. In onze wereld is door het christendom het begrip Messias redelijk bekend. Maar Messias is natuurlijk een uitdrukking die typisch Joods is.
We hoeven niet bij heidenen te gaan waarschuwen voor valse Messias. De heer Jezus spreekt over de gruwel der verwoesting uit het boek Daniel.
Nou, het bijbelboek Daniel was in die tijd in principe alleen bekend bij het volk Israël. Dat wij het nu kennen. Komt doordat er later in handelingen het evangelie ook naar de heiden is gegaan.
Maar in de tijd dat de heer Jezus Matthäus 24 uitspreekt, die reden op de olijfberg, moest je om de bijbel te lezen, om het boek Daniel te lezen, een boekrol erbij pakken.
En die boekrollen die waren niet bij iedereen thuis te vinden, die waren in principe alleen in de tempel en in de synagoge te vinden. Dus dat boek Daniel was vooral voorbehouden in die tijd aan het Joodse volk.
Gelukkig kunnen wij het nu ook lezen en kennis nemen van die profetieën. De heer Jezus heeft het ook over de gruwel der verwoesting die mensen kan zien staan op de heilige plaats.
Kennen wij een heilige plaats? Nee, we zijn dankbaar dat we gebouwen hebben waarin we kunnen samenkomen, zoals hier in Baarn. Maar het gebouw zelf zijn voor ons, als het goed is, hoop ik eigenlijk, gewone stenen, wat wel een dierbare plek voor ons kan zijn.
Maar de plaats zelf is niet noodzakelijk heilig. Het is niet de plaats, het gebouw, wat heilig is. Dus als de reëze het heeft over de heilige plaats, dan heeft hij het natuurlijk over de tempel.
Die tempel waar heidenen niet eens binnen mochten komen. Dan heeft hij het over de Sabbat. Bid dat u niet hoeft te vluchten op een Sabbat. Toegegeven, er zijn christenen die de Sabbat vieren.
Maar waarom zou ik moeten bidden dat een vlucht niet op een Sabbat valt? Nou, als u wel eens in Israël bent geweest, dan snapt u dat die waarschuwing die daar ergens op slaat, want met Sabbat zijn de straten uitgestorven, is er niemand op straat te vinden.
Daar is de Sabbat opeens heel relevant. Dan wordt er nog Judea genoemd, een gebied in Israël, de vijgenboom, een boom die hier niet voorkomt. Dus wat kunnen we hieruit concluderen uit het woordgebruik?
Als we Matthäus 24 lezen, dan moeten we ons realiseren dat de reëzes het heeft over de toekomst van het Joodse volk in de eindtijd en de situatie in de eerste plaats in het land Israël.
Israël is het epicentrum van wat er gaat gebeuren in de heindtijd en van wat de reëzes ook beschrijft in dit hoofdstuk. Maar om nog iets duidelijker te maken, wil ik met u even gaan naar het einde van Matthäus 23.
Ik heb het telkens over context. Nou, de context van Matthäus 24 is hoofdstuk 23 en die vloeit voort uit deze woorden. En daar zegt de Heer Jezus. In Matthäus 24, Heer Jezus 23 veroordeelt de Heer Jezus het doen en laten van de fariseeën wat uitmondt in deze woorden richting Jeruzalem als hart van het Joodse volk.
Woorden waarin we het verdriet en ook de liefde voor zijn volk kunnen proeven. Verdriet omdat men hem afwijst als een Messias, net zoals ze niet naar de profeten hebben geluisterd.
En wat de Heer Jezus zegt, wat hij het liefste wilde doen was zijn volk verzamelen, bij zich brengen. Precies zoals God dat had beloofd in het Oude Testament, dat hij het volk weer bijeen zou brengen.
Maar de Heer Jezus kan dat niet doen omdat het volk hem niet accepteert. Vanwege de afwijzing kondigt de Heer Jezus ook de verwoesting van de tempel aan.
Iets wat God al tegen Salomo had gezegd. Nu in al deze dingen die we hier in deze paar versen lezen, die worden eigenlijk uitgewerkt in Matthäus 24. De Heer Jezus heeft het over hoe hij hen bijeen wilde brengen.
In Matthäus 24 vers 31 lezen we, zij zullen zijn uitverkorenen bijeenbrengen uit de vier windstreken, de engelen. De Heer Jezus zegt dat hun huis als een woesternij voor ze wordt achtergelaten.
In Matthäus 24 zegt hij, hier zal niet één steen op de andere gelaten worden die niet afgebroken zou worden. Hij zegt, u zult mij niet zien totdat, in Matthäus 24 is de climax, zij zullen de Zoon des mensen zien als hij op de wolken van de hemel komt met grote kracht en heerlijkheid.
Dus ziet u hoe Matthäus 23 en 24 bij elkaar horen. Maar in deze oordeelswoorden, u zult mij niet zien totdat u zegt, zit ook een belofte opgesloten.
Israël zal hem namelijk weer zien wanneer ze zeggen, gezegend is hij die komt in de naam van de heren. Een citaat van Psalm 118, waarin het Hebraeus staat, Baruchaba Veshem Adonai.
Nu zeg ik dat niet om u een lesje Hebraeus te geven, maar om duidelijk te maken wat de Heer Jezus bedoelt. Als je in het Hebraeus iemand welkom heet, ook vandaag in Israël, als u bij iemand thuis wilt komen, dan zeg je Baruchaba.
Letterlijk zeg je gezegend hij die komt. Dat is hun manier van welkom heten. En wat de Heer Jezus hier eigenlijk duidelijk maakt in Matthäus 23, is dat het volk hem niet zal zien totdat zij hem werkelijk welkom heten als degene die komt in de naam van de heren.
Dus uit deze context van Matthäus 24 leren we dat de aanleiding voor de reden van de eindheid is dat Israël niet tot bekering kwam, maar dat dat wel moet gebeuren voordat de Heer Jezus komt. Het zal het kantelpunt zijn in de eindheid. Het is dat woordje totdat.
Nou, we hebben al veel gekeken naar Matthäus en we hebben gezien eigenlijk dat telkens de komst van de koning van Israël en het koninkrijk van Israël centraal staan. En dit koninkrijk, de komst van dit koninkrijk, is gekoppeld aan de bekering van Israël en de wedekomst van de Heer Jezus.
Nou, opnieuw, ik kan niet heel Matthäus 24 behandelen, maar ik hoop dat u ziet dat Matthäus 24 in eerste instantie en vooral gaat over de wedekomst van de Heer Jezus als de koning van Israël.
Er wordt niet gesproken over de gemeente, er wordt niet gesproken over gelovige joden of heidenen, of de gemeente die bestaat uit gelovige joden en heidenen. Er wordt ook niet gesproken over Amerika, over Rusland, over Europa.
Nee, als we ons met de eindtijd bezighouden zoals de Heer Jezus die schetst in Matthäus 24, dan moeten we onze blik vooral richten op Israël, op wat daar gebeurt.
Nou, mocht u zelf wel eens meer willen weten over Matthäus 24, speciaal voor de jongvolwassenen, geven Christian Stier en ik in maart een conferentie in het Vierhouten Bos, waarbij we vers voor vers door Matthäus 24 heen gaan en dat helemaal echt een studie van maken en gaan uitgraven.
Mocht je daar geïnteresseerd zijn, misschien kent u jongeren voor wie dat interessant is, meer informatie is te vinden op www.israandebijbel.nl slash mat24 Nou, tot slot, en daar gaan we kort bij stilstaan hoor, daar gaan we niet heel lang bij stilstaan, het begin van handelingen, als laatste voorbeeld in de rij.
In het begin van het boek handelingen komen we een opvallende vraag teken, zeker als we die gedeeltes die we net hebben behandeld in het achterhoofd hebben. Daar lezen we de discipelen vragen aan de Heer Jezus voor zijn hemelvaart, Heren, zult u in deze tijd voor Israël het koninkrijk weer herstellen?
Nou, bijbelcommentatoren hebben dit nog wel eens afgedaan als een domme vraag van de discipelen. Maar bedenk wel dat nou juist de discipelen degene waren die en de bergreden hadden gehoord, de gelijkenissen en de uitleg ervan door de Heer Jezus.
Bedenk ook dat ze na de opstanding 40 dagen van de onderwijs hadden gehad van de Heer Jezus over dat koninkrijk. Dus als ze na die 40 dagen deze vraag stellen, dan zou het pas echt dom zijn om het af te doen als een domme vraag.
Want als we kijken naar hoe de Heer Jezus antwoordt, dan ontkent hij ook niet dat het koninkrijk nog gaat komen. De Heer Jezus antwoordt namelijk, het komt u niet toe de tijden of gelegenheden te weten die de Vader in zijn eigen macht gesteld heeft.
Maar u zult de kracht van de Heilige Geest ontvangen en verder. Wat de Heer Jezus hier aangeeft, is alleen maar dat de tijden en gelegenheden niet bekend worden gemaakt.
Hij zegt niks over afstel van dat koninkrijk voor Israël. Dat koninkrijk voor Israël is dus niet afgesteld, eerder uitgesteld. En bij mensen is uitstel misschien afstel, maar bij God zeker niet. Hij maakt elk van zijn beloften waar.
En wij zien ook in de rest van de handelingen dat Petrus dat ook had begrepen uit het antwoord van de Heer Jezus. Want wat Petrus doet is doorgaan met die oproep tot bekering. Die oproep die Johannes deed, die de oud-testamentische profeten deden.
Want hij begint op de eerste pinkste dag met Israëlitische mannen luisteren naar deze woorden. En dan zegt hij vervolgens in handelingen 3, dat heb ik erbij gepakt.
Daar begint hij ook weer met Israëlitische mannen naar de genezing van de verlanden. Dan zegt hij dit. Nou, laat het eens goed op u inwerken wat Petrus hier zegt.
Hij zegt, als Israël tot bekering komt, degene tot wie hij hier spreekt, dan zullen er drie dingen gebeuren. Hun zonden zullen worden uitgewist. Er komen tijden van verkwikking.
En de Heer Jezus zal wederkomen. Dat is wat Petrus hier zegt. En wat hij hier zegt sluit helemaal aan bij wat we hadden gezien in Matthäus. Dat die bekering van Israël het kantelpunt zal zijn in de geschiedenis.
En met de komst van de Heer Jezus, als hij antwoordt op de roepstem van zijn volk, als zij zich tot hem keren. Met de komst van de Heer Jezus als koning van Israël zullen ook alle dingen worden hersteld.
En ik geloof dat dat gebeurt in en door het koninkrijk dat wordt opgericht. Dus wat Petrus hier laat zien is dat hij inderdaad niet de tijdstip wist. Het kwam niet toe de tijden of gelegenheden te weten.
Maar wat hij wel wist, was de voorwaarde voor de oprichting van dat koninkrijk voor Israël. Als we er zo naar kijken is het helemaal niet verwonderlijk dat Petrus er later door een visioen bij moest worden bepaald.
Dat God hem eigenlijk bijna in zijn nek velgreep zou je kunnen zeggen. Dat de plannen van God tijdelijk anders werden. Dit is waar Petrus zich op focuste. Het is niet verwonderlijk dat er twaalf apostelen waren voor Israël en eentje Paulus voor de heidenen.
Dus wat we hier zien, heel in het kort, is dat ook in handelingen in de eerste plaats de context Joods is. Nou, ik ga afsluiten met nog één keer kort de conclusies op een rij te zetten en wat we daarmee kunnen.
We hebben gezien dat de Joodse context van het Nieuwe Testament het Oude Testament is. Dat we het een niet zonder het ander kunnen begrijpen. Vaak wordt er wel eens gedacht dat het Oude Testament over Israël gaat en het Nieuwe Testament over de gemeente.
Maar we zien dat tot in handelingen de context Joods is. En gelukkig spreekt de Bijbel ook veel over de gemeente. En dat mogen we ook bestuderen. Maar laten we nou eens zien dat ook in de evangelie en het begin van handelingen de context Joods is.
Nou, het eerste wat we hiervan kunnen leren is de plek die God aan Israël heeft gegeven. Als we met de dingen van God bezig willen zijn, we hebben het nog wel eens over het hart van God kennen. Dan moeten we eens nadenken welke plek Israël heeft in ons geloofsleven.
Als God zo spreekt over Israël, als dat is wat er in zijn hart is, willen wij er dan ook niet mee bezig zijn. Begrijp me niet verkeerd hoor, ik heb het dan niet over Israël verheerlijking.
Als u Israël een plek wil geven in uw geloofsleven. Alles wat we naast God verheerlijken is afgoderij. We dienen maar één God, de God van Israël. Maar deze God noemt zich wel de God van Israël.
En de vraag is, hebben wij daar oog voor? Denk ook nog eens aan de Bijbelverspreiding. Waar ik het aan het begin over had, waar ons hart ligt. Hebben wij er oog voor dat de Bijbel een Joods boek is?
En hoe kostbaar het is om dat juist aan het Joodse volk terug te geven. En we hen bekend te maken met hun eigen erfgoed. Jazeker de hele wereld moet het evangelie van de Heer Jezus horen.
Over zijn sterven en opstanding. Maar juist ook het Joodse volk, tot wie het in eerste instantie gericht was. Laten we hen daarmee liefdevol bekend maken.
Door hen in dankbaarheid hun eigen woord terug te geven. Het tweede wat we ons moeten afvragen is hoe wij zelf de Bijbel lezen. Hoe we Bijbelstudie doen.
Als we de Bijbel lezen is dan alles aan ons gericht. En nogmaals, ik heb het al een paar keer gezegd vanavond. Ik bedoel niet dat we nooit meer toepassingen mogen maken naar ons eigen geloofsleven.
Laten we dat vooral doen. Maar mijn advies is om de Bijbel zo te bestuderen. In de eerste instantie in zijn letterlijke betekenis. En als we die eerste bedoelde betekenis kennen, tot wie het gericht is.
Dan kunnen we vervolgens daar geestelijke lessen uittrekken. Vervolgens wordt het zelfs veel makkelijker om te zien wat er wel en niet voor ons bedoeld is aan geestelijke lessen. Ik heb bijvoorbeeld die gelijkenissen vanavond behandeld in de context voor Israël.
Is het dan verkeerd om een toepassing te maken die slaat op de verspreiding van het evangelie? Nee. Zolang we die eerste betekenis maar laten staan en daar geen geweld aan doen.
En ook, laten we ook het Oude Testament lezen wat we zo vaak overslaan. Want juist het Oude Testament hebben we nodig om het Nieuwe te begrijpen. En ten derde, en dat is de laatste, hoop ik dat deze avond vooral een aanmoediging voor u is om een stap dieper te gaan met bijbelstudie.
Om te gaan graven. En we hoeven echt niet allemaal bijbelleraren te worden. Maar het is mijn diepe overtuiging dat God zijn woord zo heeft laten opschrijven dat iedereen eruit kan leren.
De kinderen op de zondagschool, op zondagochtend, hoe klein ze ook zijn, kunnen eruit leren. En de professor theologie kan eruit leren. Dus ook u kan eruit leren. De beste uitleg gewoon tenslotte in ons, de Heilige Geest.
En laten we erin gaan graven in dat woord. Want de Bijbel heeft zoveel rijkdommen te bieden. En ik hoop dat u daarna wilt gaan graven en steeds meer erover wilt gaan ontdekken.
Amen. met de Weis en de de de de de пон пон пон пон пон пон пон