Abram deel 4

Date
Dec. 8, 2020
Time
20:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Om destijds willen, ja dat is echt zo'n mooie opmerking. Vroeger de dominee bij ons in de kerk zei, om destijds willen nog een enkel ogenblik, dan wist je dat nog een half uur ging duren. Maar goed, om destijds willen. Hadden we al gebeden eigenlijk.

Ben ik, dat is nou maar helemaal voorbij. Ja, dat is ook zo, dat klopt. Ja, heel goed. We gaan weer verder met Abram. Nou, jongen, jongen, in onze roerige tijden weer helemaal terug naar Abram, die daar lekker in zijn eentje, nou ja, met een paar honderd man door het land heen trekt, maar ook hij maakt genoeg mee.

We zijn vorige keer geëindigd, heb ik eventjes terug geluisterd, toen God voor de tweede maal in Abram verschenen was. En hij zei, aan uw zaad zal ik dit land geven. En hij bouwde daar een altaar voor de heren, hoofdstuk 12 vers 7, voor de heren die hem verschenen was.

En hij brak op naar het bergland, ten oosten van Bethel, en zette zijn tent op tussen Bethel, in het westen, in Ai, en in het oosten. En daar bouwde hij voor de heren een altaar.

Toen hebben we ook gezien, in dat hele hoofdstuk hebben we behandeld, gezien dat Abram naar Egypte was. En daar even een, zeg maar de fout in ging met zijn vrouw Sarah, die prachtige vrouw, die toen door de faro overgenomen werd, met grote problemen voor de faro.

En hij zond hem toen terug, hij zond haar terug, die vrouw, naar Abram, samen met van alles, waaronder ook slavinnen.

Toen heb ik gezegd, mogelijk, zelfs zeer waarschijnlijk zat er ook al die slavin Hagar bij. Nou, dan zijn we in hoofdstuk 13, en dan zien we dat Abram trekt aan weg uit Egypte.

Het is heel mooi om te zien dat ook daar alweer in Abram heel dat beeld zit van wat later het volk Israël zelf gaat meemaken, en ook wat de Heer Jezus gaat meemaken. Uit Egypte heb ik mijn zoon geroepen.

Egypte, wat eigenlijk toch altijd staat voor het land van slavernij, van zonde. Het is heel opvallend natuurlijk, dat is ook een verhaal om op in te gaan, maar dat doen we nu niet, maar dat juist die Hagar als slavin uit Egypte meegaat met Sarah en door Sarai als een slavin wordt behandeld.

Maar Abram trekt weg uit Egypte, 13 vers 1, naar het zuiderland. Hij en zijn vrouw en alles wat hij heeft, en Lot nog steeds met hem mee. Lot die staat voor de volken.

We hebben dat een van de eerste keren gezien, Lot, dat betekent sluier. En we hebben ook in Jezaja gezien dat God uiteindelijk de sluier die de natie zal bedekken. De sluier bedekt ook degene die nu onder de wet zijn en voor de volken is het licht openbaar.

Maar er is ook een sluier over de natieën. En God gaat die sluier over de natieën oplichten, zodat alle volken zullen zien dat Jeruzalem werkelijk het centrum is waar God zijn woning bouwt en van waaruit hij gaat regeren.

Waar de Heer Jezus gaat terugkomen. Wij verwachten natuurlijk, ik verwacht in ieder geval de opname van de gemeente. Tegenwoordig veel meer discussie onder christenen of dat wel zo zal zijn en hoe dat dan precies zal zijn en of we toch niet een verdrukking moeten meemaken.

Ik zelf geloof echt, en ik kan het volgens mij ook bijbels aantonen, dat we voordat die verdrukking begint zullen worden opgenomen. En dat het ook elk moment kan gebeuren. Maar hoe het ook zij, uiteindelijk komt de Heer Jezus terug op de Olijfberg.

En zijn voeten zullen staan op de Olijfberg. En hij zal koning worden in Jeruzalem. Dat is wat gaat gebeuren. Ik had pas ook een discussie met iemand die zei van het is allemaal al vervuld.

Het nieuwe geestelijk Israël idee, dat neemt ook weer toe, ook onder evangelische christenen. Ik weet niet of u dat ook is opgevallen. Maar mijn vraag is dan altijd aan die mensen van, als Jezus terugkomt, waar komt hij dan terug?

Of geloof je niet meer dat hij terugkomt? Ja, dat geloven we nog wel. Ook niet allemaal weer, wist u dat? Er zijn er nu ook een heleboel die zeggen, ja eigenlijk is Jezus geestelijk al teruggekomen 70 jaar na Christus.

En de hele openbaring van Johannes is vervuld in 70 na Christus. Voor degenen die dat misschien wel eens gehoord hebben of daarmee in aanraking zijn gekomen. Dat is het zogenaamde preterisme, wordt dat genoemd.

Een beetje een moeilijk woord, u hoeft het van mij ook niet te onthouden. Maar ik zie het bijvoorbeeld zelfs in een aflevering van vijf series op CIP verschijnen. Waar een voorganger dan gaat vertellen waarom de wederkomst van de Heer niet aanstaande is.

Want hij is er lang gekomen in het jaar 70 na Christus. En dat wordt dan aangehaald als waarheid. Het wordt niet door het CIP beoordeeld als waarheid.

Maar het staat er eigenlijk zonder commentaar. Dat mag u er zelf ondergeven. Er zijn heel veel christenen tegenwoordig die verwachten de Heer eigenlijk niet meer. Die is al gekomen en we mogen zelf zijn koninkrijk op aarde gaan uitbreiden.

En er wat van maken hier. Nou dat lukt tot nu toe niet zo'n best. Ik heb het idee van steeds minder eigenlijk. Ik geloof dat de wereld in grote duisternis, in grote angst is, in grote nood.

En dat waarheid niet meer gevonden wordt. Gerechtigheid niet te vinden is. De verwarring neemt toe. Fake news wat we dan tegenwoordig zeggen. En je weet eigenlijk zelf ook niet meer van welke kant het komt.

Wat is er nou waar? Wie heeft er nou gelijk? Ik ben daar dikkels over in verwarring. Ja. Als het nou gaat over dat hele corona gebeuren. En over de maatregelen die genomen moeten worden.

Wie heeft ze nou gelijk? Er zijn allerlei complottheorieën eronder. Het is een voorbode van de antichrist. Of het is een voorbode. De voorbode van de antichrist is trouwens ook altijd de voorbode van Christus.

Laten we dat ook in de gaten houden. En die antichrist die wacht, zegt Paulus in de Thessalonische zendelsbrief, tot dat wat hem weerhoudt zal worden weggenomen. Een van de argumenten voor de opname van de gemeente voor die grote verdrukking.

Want hij kan niet aan het werk gaan voordat de gemeente waarin de Heilige Geest woont van de aarde is weggenomen. Maar goed, die complottheorieën. Is het een voorbode van de antichrist?

Of maken we toch gewoon een ziekte mee, zoals ook de Spaanse griep en de pest in 1600? Is het toch iets waarvan mensen om ons heen, naar alle eer en geweten, het beste voor ons voorhebben?

Ik heb er wel gedacht over, die ga ik hier niet van het podium uiten. Maar wel, ik zou zeggen, onderzoekt alle dingen. En ook blijft nuchter en waakzaam. De duivel gaat rond als een brullende leel, zoekende wie hij zal verslinden.

En dat gebeurde duizend en tweeduizend jaar geleden, dat gebeurt ook nu. Dus loop niet blindelings achter welke leider dan ook aan. Niet iemand die zegt, zie hier, het is daar. Of zie, zie, zie daar.

Daar is het. Maar gewoon onderzoek de schriften, want zij zijn het die van mij getuigen. Dat is wat Jezus zegt. Nou, gelukkig zijn we dat hier aan het doen. Dat is goed. En ik kom altijd weer tot rust als ik bij de schrift terugkom.

Dan denk ik, oh ja, heerlijk. Dat oude, betrouwbare woord van God. Lot, die gaat dus mee. Dat is mee. En daar staat, Abraham was zeer rijk geworden inmiddels aan vee, aan zilver en aan goud.

En hij reisde van rustplaats tot rustplaats, naar zijn rustplaatsen. Gelukkig. Hij mag af en toe ook op adem komen. Vanuit het zuiderland tot aan Bet-El.

Naar de plaats waar zijn tent eerst gestaan had tussen Bet-El en Ai. Dat is ook zo goed om te zien. Soms moet je weer terug naar de plaats waar je begonnen bent. Ook dat heb ik vorige keer nog genoemd. En dat die eerste liefde die kan er zijn.

En die verzwakt soms even. Of soms weer een beetje kwijt geraakt. Ik heb vorige keer aangehaald. Ze noemden mij vroeger als ik bij de politie in de autostap bischop Simonus. Daar heb je hem weer.

Moeten we met hem op surveillance. Niet dat ze dat op zich zo erg vonden. Want ik kon het ook nog wel gewoon doen. Maar ik had het altijd over de Heer Jezus. En nou ja, goed. Als ik natuurlijk bij jullie voorge.

Heb ik het ook altijd over de Heer Jezus. Maar ik moet wel zeggen dat soms zijn er ook die momenten in je leven waarin je weer terugverlangt. Naar zo'n plaats waar het begon. Maar je zegt, oh wat was ik toen vol. Want was ik toen vol van de Heer Jezus.

Nou Abraham gaat ook terug. Waar hij eerst was tussen Bethel en Ai. Naar de plaats van het altaar dat hij daar vroeger gemaakt had. Misschien moeten we daar zelf ook eens naar zoeken.

Naar ons eigen altaar. Wat we misschien niet letterlijk hebben gebouwd. Maar wel een altaar waarvan we zeggen. Kijk, daar is Jezus mij te sterk geworden. Daar heeft hij mijn leven in gewonnen.

Of daar heb ik mij aan hem mogen geven. Daar weet ik dat hij mij zijn liefde heeft verklaard. Of hoe je dat dan ook zeggen wil. Dat is voor iedereen weer anders. Maar het is zo goed om naar zo'n plek weer terug te gaan.

Om daar te zijn waar we Jezus hebben leren kennen. En Abraham riep daar weer de naam van de Heer uit. Dat heb ik vorige keer al gezegd. Hij riep hem niet alleen aan. Dat zal hij elke dag gedaan hebben.

Maar er zijn van die plaatsen waar je de naam van de Heer moet uitroepen. Waar je zegt, kijk, hij is de Heer over dit hele land. Hij is de Heer tussen Ai, waar de puinhoopers zijn.

En Bethel, waar het huis gods is. Maar ik roep daar de naam van Jehovah uit. Hij is de Heer. Hij is de Heer van mijn leven. Nou, Lot die met Abraham meegaat.

Hij had ook kleinvee en runderen en tenten. En het land liet niet toe dat ze bij elkaar woonden. Want ze hadden veel bezittingen. Zodat ze niet bij elkaar konden wonen. Het ging Lot goed om Abraham. Ook dat is iets wat we steeds zien.

Als de volken de goede connectie, het goede verband hebben met Israël. Waar ze Israël zegenen. Dan gaat het de volken goed. Dat is door de geschiedenis heen.

Kijkt u het maar na. Als wij joden welkom waren. Waar Israël welkom was. Ook in die tijden van verdrukking. Ook in die tijden waar ze Yeshua, Jezus niet erkennen. En erkenden als een Heer.

Blijft het toch Gods oogappel. En waar we goed zijn voor joden. Toen de joden naar Nederland vluchten vanuit Portugal. En vooral namelijk in Amsterdam. In Mokum terecht kwamen. Beleefde Nederland zijn gouden eeuw.

Je ziet het. Eigenlijk overal waar joden welkom worden geheten mogen zijn. Daar worden ook de volken gezegend. Nou, Lottie wordt hier gezegend met Abraham.

Dat is daar eigenlijk al een beeld van. Maar dan ontstaat er oneenigheid tussen de herders van het vee van Abraham. En de herders van het vee van Lot. En bovendien waren er ook nog wat Canaanieten in het land.

En Verizieten. Dat is een heel gedoe. Het lijkt al op het gedoe van vandaag. Tussen de Verenigde Naties. En tussen Israël. En bovendien waren er hier en daar ook nog wat Palestijnen in het land.

En dat hele conflict zal misschien groter geworden zijn. Dat weet ik niet. Maar het is in ieder geval een ingewikkeld probleem. Op dat moment maken ze daar een keuze. Abraham zei tegen Lot. Laat er toch geen oneenigheid zijn.

Wauw. Wat een heerlijk begin om dat te zeggen. Laten we toch geen ruzie maken. Misschien moeten we dat vandaag ook maar heel dikkels zeggen. Laten we in ieder geval geen ruzie maken.

We noemen dat tegenwoordig laten we de verbinding zoeken. En die verbinding die we zo makkelijk kwijtraken. We raken elkaar niet meer aan. We geven elkaar geen handen. We komen bijna niet meer samen.

Nou ja met 30 mensen. Hier dan nog met 60 hoor ik. Maar mensen zitten thuis achter een scherm te kijken. En dan hoor ik ook al zoveel. Dat ze zeggen ja weet je. De weg.

Onze gemeente heet dan de weg. Dat is wel mooi. Maar ja dat wordt met één zo'n hangend klein cameraatje opgenomen. Dat ziet er niet professioneel uit. Dan kijk ik wel naar mozaïek. Of dan kijk ik wel naar welke schitterende gemeente dan ook die dat met drie camera's allemaal prachtig in beeld bent.

En misschien nog wel met veel betere sprekers en veel betere muziek. En we verliezen de verbinding. We verliezen gewoon de verbinding met elkaar. En ik geloof dat we met z'n allen keihard moeten werken.

Hoe we dat dan ook doen he. Maar keihard moeten werken om die verbinding te houden. Te vinden. Of dat nou zit in protesteren. Of in de uiterste randjes opzoeken.

Of binnen de regels toch weer wat nieuwe dingen te verzinnen. Ik hoorde van de week van haar gemeente in Alsmeer waar ik was. Die hadden binnen dertig mensen. Die hadden buiten een groot scherm en een paar boxen.

En dan konden de auto's op de parkeerplaats ervoor staan. En dan stonden ze met tachtig auto's. En in de auto's konden de mensen gewoon meezingen. En ik denk nou wel creatief in ieder geval. Je zoekt wat er nog wel kan.

Wat je wel mag. We hebben elkaar nodig. Het is niet voor niks dat God zegt van verzuimt je onderlinge bijeenkomsten niet. Vooral als je ziet dat de tijd van het einde nadert. En nou zien we de tijd van het einde naderen.

En wat moeten we? We moeten de onderlinge bijeenkomsten verzuimen. Ik vind het echt een nadeel. Ik zocht even naar het goede woord.

Ik vind het echt vreselijk eigenlijk. Zo jammer. Want God heeft gezegd. De heer Jezus heeft gezegd. Als jullie bij elkaar zijn in mijn naam. Dan ben ik in jullie midden.

Mensen we hebben elkaar nodig. We hebben Jezus nodig. En ik zeg niet dat Jezus er niet kan zijn. Als je achter de televisie naar je uitzending van je kerk zit te kijken. Want God is overal. Is overal ontegenwoordig.

En toch zegt hij niet voor niks. Kom bij elkaar. Maar jullie zijn ben ik. Laten we de verbinding zoeken. Laat er toch geen oneenigheid zijn tussen mij en jou. En tussen mijn herders en jou herders.

Wij zijn immers mannen die broeders zijn. Prachtige vertaling. En hij zegt dat ook zo. Nieuwe vertalingen maken daar soms van. We zijn neven. Dat zijn ze natuurlijk eigenlijk ook. Oom en neef.

Maar in het Midden-Oosten in Israël waren dat gewoon broeders. Die bij elkaar hoorden. En ligt heel het land niet voor je open. Scheid je toch van mij af. Als jij naar links gaat, ga ik naar rechts. Als jij naar rechts gaat, zal ik naar links gaan.

Wat een heerlijke, fantastische openhouding hier van Abraham. Helemaal niet van natuurlijk heb ik het beloofde land gekregen. En God laat mij zien dat ik daar een dag in moet. En zo zit het. Nee joh. Kies maar.

Ik denk dat dat ook vandaag mag. Dat het ook een richtlijn is. Voor hoe we vandaag met elkaar mogen omgaan. Dat we elkaar mogen respecteren. In onze angsten. In onze zorgen. In onze terughoudendheid.

Maar ook in het naar rechts of naar links gaan. Ik wil niet eens zeggen dat dat politiek of rechts of links zou moeten betekenen. Maar gewoon waar je ook heen gaat. Wat je voelt. Wat je wilt. Maar we zijn wel broeders met elkaar.

Nou Lottie zegt. Slaat zijn oog op. En ziet dat het Jordaanvlak te rijk aan water was. Want voordat de heren Sodom en Gomorra te gronden richten. Was zij in de richting van Zoar als de hof van de heren.

Als het land van Egypte. Ik geloof zelf ook dat de hof van de heren uiteindelijk daar geweest is. Ik geloof dat ik dat wel eens eerder hier gezegd heb. Maar de meeste mensen denken natuurlijk dat de hof van de heren.

Oftewel de hof van Ede of het paradijs. Dat die lag in Mesopotamië. Tussen het Tweedstromeland. Tussen de Eufraat en de Tikris. Omdat die rivieren ook genoemd worden in Genesis.

Ik denk dat dat niet waar is. Er zijn verschillende argumenten voor. Dit is een argument. Dat was als de hof des heren. Ook Ezekiel noemt dat voortdurend. Dat Jeruzalem is als de tuin van de heren.

Als de hof van Ede. Het zou een studie apart zijn om dat helemaal te laten zien. Maar er is natuurlijk na de zonvloed een enorme verandering over de aarde gekomen. Dus we kunnen van die paar rivieren niet zeggen.

Omdat die twee rivieren genoemd worden lag paradijs in Babel. Integendeel. Babel was altijd het oosten waarheen bijvoorbeeld K in trok.

En daar een stad bouwde die Henoch heet. U kunt dat lezen. Misschien goed om dat even te zien. Want ik kan wel voortdurend roepen. U kunt dat lezen. Dan gaat het soms ook weer veel te snel allemaal.

In Genesis 4 vers 17. Als K en zijn broer Abel vermoord heeft. En door God weggezonden wordt. Dan staat er in vers 16.

Toen ging K en weg van het aangezicht van de heren. 1. Hij woonde in het land Not. Not betekent dwaaland. Ten oosten van Ede.

Hij ging weg van Ede. Hij ging ten oosten van Ede worden. Als je dus even voor je houdt dat Ede Israël was. En je gaat naar het oosten. Dan kom je uiteindelijk in Babel terecht.

In dat twee stromen land. Tussen de rivieren terecht. Dat staat drie keer voor hetzelfde. Hij gaat weg van het aangezicht van de heren. Hij woont in het land wat dwaaland heet.

En hij woont ten oosten van Ede. Hij verdwijnt. En dan gaat hij een stad bouwen. Hij had gemeenschap met zijn vrouw. Ze werd zwanger. En baarde Henoch.

Dat is een andere Henoch. Dan die later zal worden opgenomen. Dat is de zoon van K en Henoch. En K en was een stad aan het bouwen. En hij noemde de naam van die stad naar de naam van zijn zoon Henoch.

Dat betekent we beginnen opnieuw. Dus de Ganoch. Het hebreedse Ganoch betekent ik begin opnieuw. Daar stond ook de naam van Henoch voor.

Die opnieuw begon in de hemel. Diezelfde stad. Je zou dat door de Bijbel heen kunnen laten zien. Die wordt later door Nimrod herbouwd. En dan blijkt het Babel te zijn.

En Babel is de stad waar de muren omheen zijn. En waar ze een toren maken tot in de hemel. De stad waar de mens zich achter verschanst. De stad waar de mens zegt we hebben God niet nodig.

De muren die mensen om zich heen optrekken. Om te laten zien dat ze het zelf wel kunnen. Nou dat is uiteindelijk als je naar het oosten gaat.

Als je verdwijnt weg van het aangezicht des heren. Hier kiest ook Lot. We gaan dan weer terug naar Genesis 13. Anders dwalen we te ver af. Kiest ook Lot. Maar het oosten. Hij gaat weg van de hof van Eden.

En hij koos voor zichzelf heel de Jordaan vlakte. En hij trok naar het oosten. En ze werden van elkaar gescheiden. Abram woonde in het land Kanaan. En Lot woonde in de steden. In de vlakte.

En zette zijn tenten op bij Sodom. Je ziet hier weer die tegenstelling. Ik zou dat door de schrift heen kunnen laten zien. Ik heb daar ook wel eens een bijbelstudie van gehouden. Hij staat ook nog online.

Als je daar een keer naar zou willen kijken. Dat gaat over wat de stad betekent voor de eindtijd. Sommige mensen praten graag over de eindtijd in deze tijd.

En dan willen ze allemaal horen. Hoe dat zit met de grote verdrukkingen. Met de openbaring. En wat de tekenen van de tijden zijn. En dat de oorlogen ziekte en pestilentie zijn. Enzovoort. En natuurlijk kan je daar ook eens over spreken.

Maar ik zelf vind. Ik vind het mooi om te praten. Als het gaat over de eindtijd als begintijd. Weet je. Alles wat God zoekt weer op. Wat voorbij gegaan is. God die laat vanaf het begin tot het einde zijn plan zien.

En zo laat hij vanaf het begin zien. Dat in de tuin. In de hof van Ede. De tuin. Dat is ook een omtuining. Tuin betekent eigenlijk ook schutting. Scheiding. Omtuining.

Afscherming. Dat in de tuin van Ede. Gods aanwezigheid was. En dat in de stad heen nog. De mens zich wapent tegen God. En zo staat eigenlijk altijd de stad. Tegenover.

Het land. Tegenover Eretz. En dat zie je. Voortdurend de Bijbel door. Dat de mensen steden bouwen. Om zich te wapenen tegen God. En dat.

God dan juist. In het land. In Eretz. Zijn werk doet. Niet met de versterkte vestingen. Die vallen om. Als je er zeven keer omheen loopt. Of zeven keer. Zeven keer.

Omheen loopt. En blaast het door bezuin. Dan stort je de muur in. En uiteindelijk. Hier is in heel de Torah. Genesis tot en met Deuteronomium. Is geen sprake van een stad van God.

Jeruzalem komt niet voor in de Torah. Daar zijn we ons niet zo van bewust. Maar de stad Jeruzalem. Zie je in Genesis, Exodus, Levitus, Deuteronomium. Komt niet één keer voor. Je naam Jeruzalem.

Bestaat daar. Bestaat wel. We gaan dadelijk zien dat de koning van Salem op bezoek komt bij Abraham. Maar dat is de koning van Salem. Dat is dan wel de helft van Jeruzalem. Wordt niet Jeruzalem genoemd.

Dat gaat het wel worden. Maar dat wordt niet genoemd in Genesis. Omdat het gaat over het land. Ik zal u dit land geven. En dit land zal ik u zaad geven. En dat zaad zal terugdragen. En dat zaad zal eeuwige vrucht dragen.

En uiteindelijk gaat God zelf Jeruzalem bouwen. David als de koning wordt moet hij zeven jaar wachten voordat hij in Jeruzalem binnen kan komen. Het kan innemen van de Jebusieten om daar uiteindelijk de tempel van God te plaatsen.

En uiteindelijk aan het einde, helemaal aan het einde. Dit zou je de hele Bijbel door kunnen laten zien. Maar uiteindelijk, helemaal aan het einde zie je dat het in de Bijbel maar om twee steden ging. Om Babel en om Jeruzalem.

En het Babel wat uit de aarde komt en zijn toren bouwt tot in de hemel en wat vernietigd zal worden. Gevallen, gevallen is het grote Babylon. En Jeruzalem wat uit de hemel neerdaalt.

Als een bruid die voor haar man versierd is. Prachtig beeld. Om daar diepgaand studie naar te doen. Naar de stad in de Bijbel. Dat de stad eigenlijk altijd een beeld is van opstand tegen God.

En dat het land wat zaad ontvangt altijd een beeld is van het gehoorzaam zijn aan God. Jezus is uiteindelijk toen hij veroordeeld werd ook buiten de muren geworden. Buiten de stad zegt Hebrea 13.

En er staat dan zo bij laten wij dan ook uitgaan buiten de legerplaats. Om met hem smaar te dragen. Laten wij de stad uitgaan. Soms worden we geroepen in Babel onze huizen te bouwen en tuinen aan te planten.

En tevreden te vragen voor de stad waarin we wonen. Maar het is nooit onze stad. Wij zijn vrengelingen hier op aarde. We horen hier niet. Wij wachten. Abraham, daar staat van in Hebreeë 11.

Zelfs dat hij ging voort in het geloof. Want hij verwachtte de stad die fundamenten heeft. En dat fundament, de uiterste hoeksteen daarvan is Jezus Christus.

En die zal komen uit de hemel. En die zal ons, nou ja goed. Zo kan je heerlijk zien dat die stad echt een beeld is door de hele schrift heen. En dat zie je hier al gebeuren. Het is zo belangrijk.

Alles wat er staat. Je zou erover heen lezen. Dat Lot hier trok naar het oosten. En Lot woonde in de steden, in de vlakte. En zette zijn tenten op bij Sodom.

Nou de mannen van Sodom waren echt te slecht. En grote zondaars tegenover de heren. En dan krijgen we de derde openbaring van de heren van Jehovah en Abraham.

We hebben de eerste openbaring gezien. Toen was Abraham nog buiten het land. En toen werd hij geroepen, ga uit je land. En uit je magenschap, uit je familie vandaan. En ga naar het land wat ik je zal laten zien.

Niet wat ik je wijzen zal, vandaag is het. Maar wat ik je zal laten zien. De tweede openbaring is toen hij in het land was. Aanwezig was. En daar een altaar op richtte tussen Bethel en tussen Ai.

En de derde openbaring gaat nog steeds over het land. Want dan verschijnt de heren Jehovah opnieuw aan Abraham. Kijk, maar er werd veertien. En Jehovah, je heren, zei tegen Abraham.

Nog steeds Abraham, niet Abraham. Ook dat is belangrijk om te zien wanneer dat gaat veranderen. En wat dat dan betekent. Maar de derde openbaring is de heren zei tegen Abraham. Nadat Lot zich van hem afgescheiden had.

Sla toch uw ogen op. Lot is apart. Op dat moment. Hij werd gezegend in Abraham. En we zullen straks zien dat hij zonder Abraham niet verder kwam.

Zoals de volken gezegend worden en werden door hun houding tegenover Israël. Zullen we ook weten dat we zonder Israël uiteindelijk onze bestemming niet zullen bereiken.

Dat gaat niet. Dat is Romeinen hoofdstuk 10, denk ik. Waar staat van al zo zal geheel Israël behouden worden. Als hun afval zo zal zijn voor de heidenen.

Wat zal dan hun aanneming zijn? Dus uiteindelijk kunnen we niet zonder Israël behouden worden. Maar hier heeft de scheiding plaatsgevonden. En dan zegt God tegen Abraham. Nadat Lot zich afgescheiden had.

Sla toch uw ogen op. En zie. Dat was ook het woord. Wat we steeds terugkomen. Naar het land wat ik u zal laten zien. Ik laat u het land zien. En hier moet Abraham opnieuw zien.

Sla je ogen op. En zie. Kijk staat er in mijn Bijbel. Maar zien is beter. Kijken is nog iets anders dan zien. Weten we in onze tijd ook al.

Je hebt kijkers en je hebt zieners. Je hebt mensen die ergens naar kijken. Maar die zien niks. Dat is net zo goed als met hoorders en luisteraars. Toch? Je hebt mensen die je wel horen.

Maar ze luisteren niet. Toch? En als je dan klaar bent en zegt. Hier hadden we eigenlijk al gebeden. Nou dan had ik niet echt geluisterd natuurlijk. Dus je hebt hoorders en je hebt luisteraars. Zo werkt het.

Dat heeft natuurlijk ook te maken met waar je in je hoofd mee bezig bent. Als ik daar zit en ik zal me even verdedigen. En onze broeder staat daar te bidden. Dan zit ik in mijn hoofd al van hoe ga ik eruit beginnen.

Zo werkt dat. Dus dan luister je niet zo naar het gebed. Komt toch wel goed hoor. Maar het is een verschil. Dat snapt u wel. Tussen kijkers en zieners. En tussen hoorders en tussen luisteraars.

En Abraham wordt hier opgeroepen om te zien. Om te zien wat God hem in de toekomst voor ogen heeft. Hij heeft die stad, zegt Hebraïe 11, nooit bereikt.

Maar hij verwachtte zonder het land ooit daadwerkelijk te bereiken. De stad ooit daadwerkelijk te bereiken. Maar hij verwachtte het. Hij is in het geloof gegaan. Al het land.

Eerst nog lezen waar u bent. Naar het noorden, naar het zuiden, naar het oosten, naar het westen. Kijk overal maar. Al het land dat u daar ziet. Zal ik voor eeuwig aan uw nageslacht zaad hier dan weer geven.

Zaad moet er natuurlijk staan. Hebben we al dikkels gezegd. Ik zet er gewoon steeds maar een streepje door in mijn Bijbel. Want ik vind nageslacht. Het is het zaad. Het zaad hoort in het land.

Het zaad wordt gezaaid in het land. En het land brengt zijn vrucht voort. Dat is niet alleen plantjes en bomen en bloemkolen. Maar dat is ook uiteindelijk de mens die in een land gezaaid wordt. En daar zijn vrucht mag voorbrengen.

En die uiteindelijk het zaad, Yeshua de Messias, Jezus de Christus, zal mogen voorbrengen. Ik zal uw zaad maken als het stof van de aarde. En als iemand het stof van de aarde zou kunnen tellen, dan zou ook uw zaad geteld kunnen worden.

Prachtig toch? Hier gaat het nog over Israël. Het land zal zijn voor het zaad. En dat zaad zal worden als het stof der aarde.

Zoveel. Straks komt er een ander beeld. Daar gaan we nog wel weer op in. Dan komt het beeld van Abraham, kijk eens naar boven. Wat zie je daarboven? De sterren van de hemel. Dan krijgen we het over het hemelsnageslacht.

Over het hemelszaad. Maar eerst gaat het over de aarde. Eerst gaat het over Israël. Want hij is uitgekozen uit de volken. En in u zullen al de geslachten van de aarde gezegend worden.

In het zaad wat in het land gezaaid wordt, zullen uiteindelijk de hemelingen, de hemelburgers gezegend worden. Maar ook dat zijn kinderen van Abraham. Gelate 5 zegt nu, zijn zij die uit het geloof zijn kinderen van Abraham.

Als wij tot geloof in de Heer Jezus zijn gekomen, zijn we in hem. Heeft hij ons in zich opgenomen als het ware. Bekleden we ons met Christus. Bekleden we ons met zijn gerechtigheid.

Met zijn heil. Hebben we in hem afgelegd wat aan zonde en aan zaad. Nee, niet aan zaad.

Aan aarde, aan stof, aan vergankelijkheid aanwezig is. En zijn we in hem hemelburgers geworden. Dus dat is het zaad van Abraham.

Dan zijn wij in Christus zaad van Abraham. En naar de belofte dus ook erfgenamen. Want dat heeft God in de komende stukken die we zullen gaan lezen ook aan Abraham beloofd.

Dan wordt het zo geweldig. Als het ware als de jaringen in een boom en zich uitbreidend wonderen. Zo fantastisch groot. Maar dan zie je die hele gemeente. Dan zie je heel het werk van God.

Heel het plan van God zie je al in Genesis geopenbaard worden. In Berechit, in het eerste boek van de Bijbel. Daar ligt het hele plan van God al open. Als je het maar gaat zien.

Als je niet alleen maar kijkt, maar als je het ook ziet. En je zegt, hé, wat mooi. Elk woord wat er staat, staat er omdat het er moet staan. Het staat er niet voor niks. Echt niet. Dat is een heilig woord van God, die Torah.

Dat is zo. Hoe lief heb ik uw wet, zingt David later. Daar zingt hij natuurlijk in het Hebraeus. Hoe lief heb ik uw Torah.

En Torah is niet per se wet. Wij hebben ook als evangelische christenen van de wet wel eens teveel wet gemaakt. We zijn niet onder de wet, maar onder de genade. Alsof het dan de Torah er niet meer toe zou doen.

Nee, we zijn niet onder de wet in de zin van, niet van doe dit en doe dat en dan zul je behouden worden. Maar we hebben wel de Torah die we mogen hebben. Hoe lief ik heb Gods wet ook lief.

Van wet maak ik wel eens weten. Want dat is eigenlijk de betekenis van Torah. Torah betekent niet letterlijk wet, maar betekent in feite veel meer weten. Dat is maar een hele kleine verandering. Je zet er wet en, en zet je erachteraan.

En dan is het eigenlijk compleet. Hoe lief heb ik de kennis van God. We leren God kennen door wat hij in zijn Torah tegen ontzet. Dus als ik het stof van de aarde zou kunnen tellen, dan zou ook uw nageslag geteld worden.

Sta op, ga het land door in zijn lengte en in zijn breedte. Want ik zal het u geven. Hoe prachtig is dat. Dat later ook bij Joshua weer wordt aangehaald.

Misschien wel goed om dat te zien. Dat is het eerste wat dan gebeurt na de Torah. Joshua hoofdstuk 1. Vers 3.

Ja, misschien even gewoon bij 1 beginnen. Het gebeurde na de doos van Mozes. De dienaar van Jehovah, de heren. Dat de heren tegen Joshua, de zoon van Nun, de dienaar van Mozes, zei.

Mijn dienaar Mozes is gestorven. Nu dan, sta op. Steek deze Jordaan over. U en heel dit volk naar het land dat ik aan hen, de Israëlieten, ga geven. Elke plaats die uw voedsel betreedt, heb ik u gegeven.

Overeenkomstig wat ik tot Mozes gesproken heb. Vers 9. Heb ik het u niet geboden. Wees sterk en moedig. Schrik niet.

Wees niet ontsteld. Want Jehovah, uw God, is met u overal waar u heen gaat. Dus God gaat dat land geven, hoe? Elke plaats waar je je voedsel zet.

Je krijgt het als je gaat. Dat is precies met Abraham. Al gaande kreeg hij. Daarom is hij ook de vader van het gelovigen. Het is niet alleen maar horen en dan denken, ja, nou ja, ik heb het gehoord en nou ga ik zitten wachten tot het komt.

Nee, het is horen en zien en ga heen naar het land wat ik u zal laten zien. En met elke stap die je doet, ontvang je als het ware weer een stukje van het land.

Dat is ook, ik denk ook in ons eigen leven wel zo. Ik geloof, God spreekt tot mensen. Tot mij, tot jullie, tot ons allemaal. Bij sommige mensen heel duidelijk in dromen of soms in bijna hoorbare stemmen.

Sommige mensen vallen teksten op. Sommige mensen zien wat er in de omstandigheden gebeurt en ervaren daar Gods leiding in. Sommige mensen worden als door een onzichtbare hand geleid en zeggen, dit moet je wel doen en dat moet je niet doen.

Maar God spreekt, daar ben ik van overtuigd. Het is niet altijd een letterlijk hoorbare stem. Dat komt maar heel weinig mensen.

Overkomt maar heel weinig mensen. Maar God leidt. En als hij leidt, moet je gaan. En als je gaat, zul je het zien.

Dat is het echt. Als je niet gaat, dan kan God je ook niet leiden. Want dan zul je niet zien. Dat gaat eigenlijk over die tweede Henoch. Die wandelde met God.

En die wandelde met hem. En net als Abraham met hem wandelde. En als je gaat, dan zul je ook zien en uiteindelijk ook God zelf zien. En Abraham, en daar ben ik weer terug in Genesis 13.

Abraham zette zijn tenten op en ging bij de eiken van Mamre wonen die bij Hebron zijn. En hij bouwde daar een altaar voor de heren. Hebron is ook de plaats waar David later zal beginnen als koning.

En van waaruit hij zeven jaar over Israël zal gaan regeren. En dan komt er nog 33 jaar vanuit Jeruzalem. En daar bouwt hij een altaar.

Het is ook de plaats overigens waar Abraham uiteindelijk een graf voor zijn vrouw Sarah koopt. En waar hij ook later zelf begraven zal worden. Net als Hitchak en Refka.

Isaac en Rebecca. Ze liggen daar allemaal nog steeds begraven. Ik ben daar een paar keer geweest in Hebron. Ik vind dat een van de meest indrukwekkende plaatsen in Israël om te komen. Bijna enkele reis gaat erheen.

Omdat het natuurlijk Palestijns gebied is, zeg maar. Je hebt wel een Joodse nederzetting daar. Maar het is Palestijns gebied. En ik vind de mensen dan al gauw een beetje link. Maar goed, ik ga gewoon met mijn vriend Jaap Bunke erheen.

En dan ben je met z'n tweeën en met een autootje. En dan rijden we gewoon naartoe. En dan blijkt het allemaal wel mee te vallen. Dus ik ben in het Palestijns gebied lekker door Hebron gelopen. En dan vond ik het ook weer leuk om daar naar de Kapper te gaan.

Dat is een beetje een afwijking voor mij. Maar ik vind het leuk om in een land waar ik naar de Kapper te gaan. Ja, iedereen heeft recht op zijn eigen afwijking hier. Maar toen zat er dus zo'n...

En Jaap heeft even foto's gemaakt. Ik zou ze hier kunnen laten zien. Maar daar staat er zo'n Palestijn met zo'n groot mes in mijn nekkras. En ik denk, nou dat is toch mooi symbolisch. Dat moet je maar gewoon lekker vertrouwen.

Het is Palestijn, stond er in de hoek van zijn Kappersbedrijf. Ja. Goed. Hebron. Prachtige plaats. En dan sta je daar. Dat is heel prachtig.

Of prachtig. Bijzonder. Eigenlijk ook pijnlijk. Dan sta je er bij het graf wat van Abraham zou zijn. Er zijn hele grote groene doeken overheen gespannen. En daaronder is dan de spilong van Machpelah.

Wat daar nog ligt weten we natuurlijk niet echt. Maar aan de bovenkant is dat zo opgesteld. En daar staat aan de ene kant een synagoge. En aan de andere kant staat er een moskee. En die zijn samen over dat graf heen gebouwd.

En dwars door de graven van Abraham en Sarai heen. Daar loopt een hek. Dwars door het graf heen. Dat is natuurlijk wel net overheen gebouwd. Maar aan de ene kant van het hek liggen de moslims op hun knieën.

En aan de andere kant van het hekst aan de joden te bidden. En ze mogen geen van twee aan elkaars kant komen natuurlijk. Behalve als je christen bent. Dan kan je aan alle twee de kant komen.

Dat dat nou het allerbelangrijkste is. Maar we konden kijken waar we wilden. Dat was geen enkel probleem. En ik vond het een zeer, zeer indrukwekkend moment. Om daar te staan bij het graf van Abraham. De volgende keer zal ik kijken of ik een plaatje ervan mee kan nemen even.

Het graf van Abraham. Het graf van Sarai. En dat is echt zo'n diepgaand originele plek daar. Zo'n echt historische plek. Nou, Abraham heeft daar een altaar gebouwd voor God.

Als je het dan hebt over de openbaringen van de heren. De verschijningen. De gesprekken. We hebben het over het gesprek van de eeuwige met Abraham.

Dan moet je eigenlijk door naar hoofdstuk 15. Want daar komt het vierde gesprek. Maar ja, als je dat doet, sla je hoofdstuk 14 over. En dat is zo jammer. Want hoofdstuk 14 is echt de aanleiding, de inleiding naar hoofdstuk 15.

Eigenlijk zou je hoofdstuk 14 en 15 bijna als één hoofdstuk moeten zien. Want wat er in hoofdstuk 14 gebeurt, dan ontstaat er oorlog. Niet voor het eerst op de aarde en ook niet voor het laatst waarschijnlijk.

Het is in de dagen van Amrevel, de koning van Siniar. Arioch, de koning van Elassar. Kedorlaomer, de koning van Elan. Tidial, de koning van de volken. En het gebeurde dat ze oorlog voeren tegen Bera, de koning van Sodom.

Tegen Bersa, de koning van Gomorra. Tegen Sinab, de koning van Adama. Tegen Semeber, de koning van Zeboim. En tegen de koning van Bela, tegenwoordige Zoar. En deze alle waren een verbindenis aangegaan en trokken op naar het Siddemdal.

Dat is tegenwoordig bij de Zoutzee. En dan hebben ze oorlog met elkaar. En uiteindelijk in die oorlog, waarin ze elkaar ook vinden, waar ze een verbinding aangaan, gebeurt het dat ze Lot gevangen nemen.

Vers 12. Ook namen zij Lot, de zoon van Abrams broer, en zijn bezittingen mee. En zijn trokken weg. En hij woonde in Sodom. Het is natuurlijk een beeld gewoon van wat er op aarde gebeurt.

Oorlogen en geruchten van oorlogen. Vijf koningen tegen vier koningen. Die samen, samen spannen tegen de kinderen van God in deze wereld. Tegen Lot, die dan nog wel met die sluier bedekt is.

En die te midden, als een tzadiek, als een rechtvaardige midden in Sodom woont. Dat die tzadiek is, een rechtvaardige is, dat leren we uit Petrus. Dat het Petrusbrief is, heb ik even niet helemaal per raad.

Maar waarin die zegt dat Lot zijn rechtvaardige ziel dag en nacht gekweld heeft, toen hij te midden van de mensen in Sodom woonde. En dan uiteindelijk gaan die negen koningen los op Lot.

Gaan los op het volk van God in Sodom. Eigenlijk los op wat het beeld is van het volk van God, te midden van deze wereld.

En Lot wordt gevangen genomen, wordt meegenomen. Die wordt gegijzeld. En die wordt weggevoerd. Uiteindelijk tot ver na Damaskus. Er kwam iemand die ontkomen was en vertelde het aan Abraham, de Hebraïer.

En die woonde bij de eiken van de Amoriet Mamre, de broer van Eschol en Aner. Hij waren bondgenoten van Abraham. En toen Abraham hoorde dat zijn broeder als gevangene weggevoerd was, bewapende hij zijn geoefende mannen.

Letterlijk staat er eigenlijk zijn ingewijde mannen. Ze zijn geoefend, maar ze zijn ook ingewijd. Het is eigenlijk Abrahams eigen ingewijde volk. Zijn huisgemeente, zal ik maar zeggen.

Een beetje grote huisgemeente van uiteindelijk 318 man. Maar het is het clubje wat om hem heen zit. En hij haalt ze tevoorschijn, 318 man. En hij achtervolgde hen tot aan Dan.

En s'nachts verdeelt hij ze in groepen en zijn manschappen en versloeg ze. En hij vervolgt ze tot aan Hobah, dat links van Damaskus ligt. Al heel ver onderweg weer terug naar Babel.

En daar worden ze uiteindelijk door Abraham, dat is Israël uiteindelijk in dit beeld, worden ze bevrijd. Worden ze weer bevrijd uit de handen van die negen koningen.

Het is echt een beeld ook wat we vandaag mogen zien, dat God ook door Israël heen werkt, ook vandaag voor zijn kinderen, voor zijn volk. En dat hij ons bevrijdt als wij weer trouw zijn aan onze afkomst.

En weten dat de stam, dat de wortel de stam draagt. En dat we geënt zijn op die stam. En dat niet de stam de enten, of de enten de stam draagt.

Hoe zegt Romeinen 10, nou ben ik het even kwijt, dus ik ga het gewoon lezen. Romeinen 10. Weet dan dat niet de hum de hum draagt, maar de hum de hum. Nou, als u begrijpt wat ik bedoel.

U begrijpt wat ik bedoel, dat weet ik zeker, maar we gaan toch even lezen. Ja, wortelen en takken.

Romeinen 11. Want tegen u, de heidenen, zeg ik, voor zover ik de apostel van de heidenen ben, maak ik mijn bediening heerlijk. Vers 16.

Als de eerstelingen heilig zijn, dan is het degend ook. Als de wortel heilig is, dan de takken ook. Als nu enige van de takken afgerukt zijn, en u die een wilde olijfboom bent, in hun plaats bent geënt, en mede deel hebt gekregen aan de wortel en de vettigheid van de olijfboom, beroemt u dan niet tegenover de takken.

En als u zich beroemt, u draagt de wortel niet, maar de wortel u. Nou, dat is wat ik bedoelde. Daar zijn we hem uiteindelijk toch even gevonden. Maar als we ons dat blijven realiseren, dat die wortel ons draagt, ook als die wortel is afgesneden, als de takken zijn afgerukt, toch draagt die wortel ons.

Daarom is het zo belangrijk ook, om in deze tijd te beseffen wat Israël is. En ik zeg het er toch even bij, dat is iets anders dan volledig achter de regering van Israël staan.

Je hoeft niet te geloven in premier Netanjahu. Dat mag van mij wel, hoor. Ik heb helemaal geen oordeel over de politiek. Dat heb ik wel, maar dat ga ik je niet zeggen. Over de politiek in Israël. Maar wel over Israël.

Over wat dat volk, de oogappel van God is. Weet je, als Jezus terugkomt op de olijfberg, dan gaat hij naar Jeruzalem toe. Ik zelf denk niet, en ik lees dat ook in de schrift, dat hij dan naar de knester toe gaat, om de knester toe te spreken.

Dat geloof ik niet. Hij gaat naar Jeruzalem en zal er als soeverein vorst over deze wereld heersen. Ongeacht politieke tegenstellingen. Jezus wordt daar niet een socialist of een orthodoxe partij.

Jezus is Jezus en hij komt als de koning der koningen, als de heer der heren. Snap je? En als zodanig mogen we Israël zien als de wortel die de takken draagt. Abraham heeft Lot bevrijd.

Hij keert terug. Hij haalt hem eigenlijk als het ware bijna terug uit Babel, met alle bezittingen. En dan biedt de koning van Sodom hen daarvoor nog gaven en goederen aan.

En daar moet je even kijken, want daar ligt eigenlijk de verbinding tussen dat hoofdstuk 14 en 15, waarom je hoofdstuk 14 moet lezen voor hoofdstuk 15. Dan staat er in, even kijken hoor, in vers 18, en Melchizedek, een belangrijke figuur, komt natuurlijk in de Hebraïebrief ook enorm terug.

Melchizedek, dat betekent koning der gerechtigheid. Melchizedek, dat is koning, en Tzadik, of Tzedek, dat is gerechtigheid. Dus Melchizedek, de koning van Salem, daar heb je al de helft van Jeruzalem, hij is de koning van die stad die later Jeruzalem zal gaan eten.

De koning van Salem bracht brood en wijn. Hij was een priester van de Allerhoogste. Wat mooi profetisch eigenlijk al, daar gaan die twee gewoon een avondmaal vieren met elkaar. Melchizedek neemt brood en wijn mee.

Later wordt hij genoemd in Hebraïe als een priester zonder afkomst, zonder geslachtsregister, gelijk aan de Allerhoogste. En die komt daar bij Abram, en die neemt brood en wijn mee, en ze gaan als het ware avondmaal, profetisch avondmaal zitten vieren.

Het moet nog Pesach worden. Het offer van Yitzhak moet nog komen, en de uitocht uit Egypte moet nog komen, en Jezus moet nog het laatste Pesach vieren, en het eerste avondmaal instellen met zijn discipelen.

Maar hier zien we het eigenlijk al gebeuren. Hij gaat brood en wijn gebruiken met Abram. En hij zegende hem. En hij zei, gezegend zij Abram, door God, de Allerhoogste.

El Eljon. Dus dat worden heel veel namen van God gegeven hier in dit Bijbelstuk, die de hemel en de aarde bezit. Geloofd zij God, de Allerhoogste.

Geloofd, er staat eigenlijk berach of barach, betekent gezegend zij God. Beracha is een zegen uitspreken, als je gezegend zij God. Gezegend betekent ook niet alleen maar zegenen van, ik leg de zegen op jou, maar ook gezegend.

Verhoogd zij hij, geloofd zij hij. Dus gezegend is God, de Allerhoogste, die overgeleverd heeft uw tegenstanders in uw hand.

En dat woord overgeleverd, wij kunnen dit in onze vertalingen niet zien, maar daarom is het zo lekker om er eventjes in te duiken. Dat woord overgeleverd is in het Hebraeus megeem.

M-E-G-E-M. Eigenlijk alleen M-G-M, want het Hebraeus kent die klinkers niet. Dus er staat megeem. Dat is het woord overgeleverd. Dat woord, dat kom je in een woordspeling weer tegen.

Ik ga daar straks nog wel even iets over zeggen, maar ik zeg het alvast. In hoofdstuk 15, daar staat in vers 2, ik ben voor u een schild. Uw loon zeer groot. En dat woord voor schild is mageem.

Eigenlijk ook weer gewoon M-G-M, dus hetzelfde woord in het Hebraeus. Dus aan de ene kant zei, u bent overgeleverd, megeem, maar ik ben voor u mageem.

Jij bent wel overgeleverd, het is aan jou overgeleverd, megeem, maar ik ben jou mageem. Snap je, zo'n woordspeling zit er in die Hebraeusse achtergrond van dit stukje.

Die overgeleverd heeft uw tegenstanders in uw hand. En hij gaf hem van alles een tiende deel. En de koning van Sodom zei tegen Abraham, geef mij de mensen, maar houd de bezittingen voor uzelf.

Maar Abraham zei tegen de koning van Sodom, ik zweer bij Jehovah. Ik hef mijn hand op naar Jehovah. Voor mij hadden ze dat zo mogen laten staan in de vertaling. Ik hef mijn hand op, want dat doen wij ook als we zweren, toch?

Dan heffen we onze hand op. Ik hef mijn hand op naar Jehovah. God, de Allerhoogste, El Eljon, die de hemel en de aarde bezit, dat ik niets van draad tot schoenring toe, ja, niets van alles wat van u is zal nemen, zodat u niet kunt zeggen, ik heb Abraham rijk gemaakt.

Het is wel, me game aan u, het is aan u overgeleverd, zegt God, maar, zegt Melchizedek, maar Abraham zegt, ik hoef je spullen niet.

U gaat mij niet rijk maken. Ik wil niet, hij was al rijk, maar ik wil niet dat ze laten zeggen, Abraham is rijk geworden door de koning van Sodom. Verre daarvan. Alleen wat de knechten gegeten hebben, en het deel van de mannen, zeg maar, reiskosten.

Laten die dat krijgen. Maar ik wil er niet voor beloond worden. Dus je moet in dat hoofdstuk 14 vasthouden dat de koningen spannen tezamen.

Abraham helpt met zijn huisgemeente om Lot te bevrijden. Als hij dan daarmee terugkomt, wordt hij gezegend, niet door die negen koningen, maar door de tiende koning, en dat is de koning van Salem. Dat mag je eigenlijk de tiende, dat is het getal van de volmaaktheid ook wel, zeven ook, maar tien ook.

Door die tiende koning wordt hij gezegend, en die tiende koning die viert avondmaal met hem. Die tiende koning is een beeld van de Heer Jezus. Dat kunnen we in Hebraïë opzoeken, dat kunnen we misschien een volgende keer wel eens doen, dat zal dan nu teveel worden.

Dan wordt hij gezegend, die viert avondmaal met hem, en die zegt, gezegend ben je, en gelooft, zij God de Allerhoogste, die u megeem heeft, uw tegenstanders. En dan in hoofdstuk 15 gaat het verder, na deze dingen, dan komt de vierde openbaring, kwam het woord van Jehova tot Abraham in een visioen, in een gezicht, staat er eigenlijk letterlijk, visioen is zo visionair, en dat mag ook wel een beetje, maar het gaat weer, dat woord zien is, als een kadans komt dat terug, in dit schriftgedeelte.

Die dus gezegend, kwam de Heer tot Abraham in een gezicht, in iets wat hij hem liet zien. God liet hem weer zien. En zij wees niet bevreesd, Abraham, je hebt namelijk geen megeem genomen, maar ik ben jouw mageem, ik ben je schild, ik ben je loon, dan begrijp je ook dat dat erachter staat.

Hij had het loon van de koning van Sodom afgewezen, dat wilde hij niet, geen draad uit de wereld, maar hij ontvangt dan van de heren mageem, ik ben uw loon, zeer groot.

Vind je het geweldig? Ik vind dat zo mooi om te zien, hoe woordje voor woordje, tekstje voor tekstje, geschiedenisje voor geschiedenisje, in deze Bijbel, laat zien hoe God inderdaad, El Eljon, de Allerhoogste is.

Fantastische, grote God. En dan komen we terecht bij die vierde openbaring. Die vierde openbaring, die is de middelste openbaring. We hebben zeven openbaringen, en dan kun je zien dus dat de vierde, moet de middelste zijn.

Eén tot en met drie ervoor, en vijf tot en met zeven erna, en vier is de middelste. En in de Bijbel, met name in de Tenach, in de Torah voornamelijk, is het midden altijd de belangrijkste.

Wij zijn altijd gewend om te zeggen, aan het eind vind je een soort conclusie, een slot, en daar gaat het om. Of soms heb je in een boek, als je de inleiding gelezen hebt, dan denk je, nou weet ik het al wel, en dan kun je de rest overslaan.

Maar in de Bijbel is het midden, is het belangrijkste. En deze vierde openbaring, zullen we ook zien, is het aller, allerbelangrijkste. Ik zie trouwens nu, dat ik al weer een uur aan het spreken ben.

Hou u het nog vol? Even? Klein stukje nog? Even een slokje hoor. U vraagt niet of ik het nog vol hou, maar... Nog even.

Sorry? Dat is wel, ja. De woorden tegelijk niet. Ik doe maar één woord tegelijk, maar ze komen soms wel snel achter elkaar. Niet te snel? Ik kan wel iets langzamer hoor.

Ja? Ga ik voor mensen te snel? Mag u zeggen hoor. Ga ik iets langzamer. Ja. Kan hoor.

Soms is dat ook heel veel. Gelukkig heb je niet altijd dezelfde voorgangers. Er zijn er ook die heel langzaam praten, toch? Die lekker... Elk woord kan je kouwen en herkouwen. En nog eens herkouwen.

En dan ga je weer verder. En dat is ook heerlijk soms. Daar mag ik ook van genieten, af en toe. Toen zei Abraham, nog steeds Abraham... Heren, heren... Adonai Jehova...

Wat zult u mij dan geven? Wat heb ik eraan? Als ik de hele wereld van u ontvang. Wat heb ik eraan? Wat u mij gaat geven?

Ik ben uw loon zeer groot. Maar wat zult u mij nou geven... aangezien ik kinderloos ben? U zou me zaad geven. Dat verborgen verwijt ligt er eigenlijk in.

Wat zult u mij geven? Ik ben kinderloos. En ik zal kinderloos... Aangezien ik kinderloos... Het staat eigenlijk niet ben. Aangezien ik kinderloos heen ga.

Eigenlijk staat er gewoon weer... Aangezien ik kinderloos ga. Weet u nog... Dat was ook zo'n kernwoord uit deze geschiedenis van Abraham. Zien en gaan. Lekkelijk ga. Ga.

De halacha. Het onderweg gaan van Abraham. Abraham. Het opklimmen van Abraham. En dat is hij dan ook aan het doen. Om uiteindelijk te gaan zien... Wat God hem wil laten zien. En hier zegt hij...

Ja, maar nou gaat u mijn loon zeer groot zijn... Bij deze vierde openbaring van God. Maar wat zult u mij nou geven? Aangezien ik kinderloos ga. Waar blijft die belofte van u?

Misschien herkennen we dat wel. Ook vandaag. Waar blijft die belofte van u? Gaat het nog wel gebeuren eigenlijk? Die nieuwe hemel en die nieuwe aarde.

Die opname van de gemeente. We wachten al zo lang. En we hebben al zo dikkels gedacht... Dat het nu toch wel het moment zal zijn. Maar we gaan nog steeds.

Nou, dat is precies eigenlijk wat Abraham hier nog zegt. Het gebeurt nog steeds niet. Zie, u hebt mij geen zaad gegeven. En zie iemand die in mijn huis geboren is.

Een zoon van mijn huis staat er letterlijk. Iemand die in mijn huis geboren is. Die zal een erfgenaam zijn. Een vreemdeling. Hij is wel in mijn huis geboren. Maar het is niet mijn zaad.

Het is een vreemdeling die bij me woont. En u had mij zaad beloofd. Maar het woord van Jehovah kwam tot hem.

Deze man zal uw erfgenaam, Eliezer uit Damascus, zal uw erfgenaam niet zijn. Maar iemand die uit uw lichaam, uit uw lendenen voorkomt.

Die zal uw erfgenaam zijn. En dan komt er, nadat God eerder heeft in een visie ongezegd heeft van, kijk eens aan het, zoals het zand en de zee, zo zal je nageslacht zijn, leidt hij hem nu naar buiten.

Eigenlijk wordt hier de vervulling van wat God heeft bedoeld pas bekendgemaakt aan Abraham. Dat hij zegt, ik ga je wel uitroepen en ik ga aan jouw zaad dat land geven wat ik jou zal laten zien.

Maar God had erbij gezegd in hoofdstuk 12, maar in jou zullen alle geslachten der aarde gezegend worden. En dat komt hier. Dan zegt hij, ga eens naar buiten. En kijk naar de hemel.

En tel de sterren als je ze kunt tellen. Ik weet niet of je dat wel eens gedaan hebt. Niet in Bunschoten hoor. En in Amsterdam of in Enkhuizen.

Zelfs op de Veluwe, daar zie je er wel wat meer. Maar ergens waar het echt donker is. Degene die dat wel eens gedaan hebben, weet waar ik het over heb. Als je bij een heldere nacht, ergens in een donker Afrikaans land of in de woestijn in Judea, heb ik ook een keer mogen overnachten.

En dan op zo'n donkere nacht naar buiten waar geen lichtje brandt. En dan bij de heldere hemel. Dan zie je al de sterrenstelsels. Niet dat ik ze allemaal bij namen ken, maar ik heb al een appje op de telefoon. En die richt je daar dan op.

En die is de Orion, dat zijn de Pleiades. Dat doe ik dan daar niet toe hoor. Want daar ben ik natuurlijk even met mijn gedachten bij wat God in de Adem gaf. Maar dan denk ik, dan zie je heel het melkwegstelsel.

Miljoenen, miljarden, triljarden sterren. Ik weet niet hoeveel. Wat een enorm, enorme hoeveelheid sterren heeft God gegeven.

U kunt er niet eens heel gauw die sterretjes tellen die in die kerstboom zitten hier, die aan het plafond hangen. Weet je wel? Kijk, wat was het veel. Tel ze zeven. Nou, dan ben je even bezig.

Maar dan die onmogelijk om dat te tellen. Maar wat mooi dat God dan laat zien, niet alleen het zaad wat in de aarde en het zand zoals het zand der aarde, maar ook zoals de sterren van de hemel.

Zo talrijk zal uw nageslacht zijn. Kijk naar de hemel. Er staat eigenlijk weer, zie naar de hemel. Abraham kijkt niet alleen, maar zie ook.

Zie nou wat ik je wil laten zien. Ik wil het je laten zien. Je bent mijn uitverkorene, mijn schotenkind, mijn lieveling, mijn vriend zal God laten zeggen tegen Abraham.

Je bent mijn vriend. En kijk nou eens, ga eens naar buiten kijken. Dat ga ik aan je geven. En dan krijg je die geweldig prachtige tekst, vers 6.

En hij geloofde in de Heer. Eigenlijk staat er, geloven is dat ook al bijna hetzelfde hoor. Maar er staat, wat er in het Hebraeus staat is nog iets dieper. Hij vertrouwde daar op de Heer.

Vertrouwen. Als je iemand gelooft, zeg je nou ja, ik zal het maar geloven. We moeten dat nog zien, maar ik zal het geloven. Maar als je erop vertrouwt, het ligt heel dicht bij elkaar hoor, dat geloof ik ook wel.

Maar hij vertrouwde op de Heer. En de Heer rekende hem dat tot gerechtigheid. Niet dat vertrouwen als zodanig, maar het feit dat hij door Gods genade ging zien wat God hem had gegeven.

Hij vertrouwde de Heer en de Heer rekende hem dat tot gerechtigheid. En dan zegt hij tegen hem, ik ben Jehovah. Eigenlijk wil ik dit gewoon voor de volgende keer gaan bewaren, want dat is gewoon te veel.

Hier is die prachtige verbondssluiting met die dieren doormidden. En er zit ook zoveel symboliek in, zoveel in wat we mogen zien.

En we hebben nog genoeg voor zes, zeven studies. Het is hier, als we dit mogen zien, misschien goed om na afsluiting van dit nog even naar Hebraïë te gaan. En dan te zien hoe Hebraïë, Paulus aan de Hebraïë, dat in feite uitlegt.

En dan betrekt hij het op de Christus. Hebraïë hoofdstuk 5, dan zegt hij vers 6, zoals hij ook op een andere plaats zegt.

Eerst gaat het over Christus. U bent mijn zoon, heden heb ik u verwekt, gegenereerd. Daar wil ik het nu niet over hebben. Daar heb ik afgelopen zondag in Baren over gesproken.

Als u dat wil weten, kijkt u dat er maar eens na. Maar daar gaat het over, wat is nou de zoon? Wat is nou het bijzonder? Een kind is ons geboren, een zoon is ons gegeven. En deze zoon is verwekt en daardoor een kind geworden.

Dat is een prachtig beeld zit erin. Maar goed, ik zou er bijna toch op ingaan, maar doe het niet nu. Kijk dan maar naar als u dat wil, anders spreek ik er nog wel eens een keertje over. En dat zegt, op een andere plaats zegt, u bent priester in eeuwigheid.

Naar de ordening van Melchizedek. Van de koning van de gerechtigheid. In de dagen dat hij was, bestond, op aarde was. Hij heeft hem met luid geroep en onder tranen gebeden en smeekbeden geofferd aan hem die uit de dood kon verlossen.

En hij is uit de angst verloord. Hoewel hij de zoon was, heeft hij toch ongehoorzaamheid geleerd uit wat hij heeft geleden. En toen hij volmaakt is geworden. Toen hij volmaakt is geworden, is hij voor allen die hem gehoorzamen een oorzaak van eeuwige zaligheid geworden.

Door God is hij hoge priester genoemd naar de ordening van Melchizedek. En hoofdstuk 7 gaat dan verder. Deze Melchizedek was namelijk koning van Salem.

Koning van wat later is geworden, Jeruzalem. We zullen dat aan het einde, ik kan dat nu alvast wel zeggen, maar we zullen aan het einde zien hoe eigenlijk bij het offer van Abram de naam Jeruzalem ontstaat.

Want hij noemt de plaats waar Yitzhak geofferd moest worden, noemt hij uiteindelijk die plaats de Heere zal voorzien. En daar staat Jehovah Jireh. En dat Jireh, hij God zal voorzien, waar?

In Salem. Nou, dan zet dat achter elkaar, Jireh Salem, Jeruzalem. Dan heb je de complete naam van de plaats. Dus de plaats van nu, Jeruzalem, komt eigenlijk voort uit de Heere zal voorzien, waar?

In de stad van de vrede. God zal voorzien in de stad van de vrede, in Jireh Salem. Deze Melchizedek was koning van Salem, een priester van de Allerhoogste God. Hij ging Abram tegemoet toen hij terugkeerde na het verslaan van de koningen en zegende hem.

Aan hem gaf Abram ook van alles het tiende. In de eerste plaats was hij, al dus de vertaling van zijn naam, koning van gerechtigheid. Verder was hij ook koning van Salem, dat is koning van de vrede, van shalom, Salem, shalom.

Zonder vader, zonder stamboom, zonder moeder, zonder stamboom, kent hij geen begin van dagen en ook geen levenseinde. Maar aan de zoon van God gelijkgemaakt, blijft hij priester tot in eeuwigheid.

Best lastige teksten, sommige mensen verklaren daaruit dat wellicht Melchizedek een incarnatie, een verschijning van Jezus, van God zelf eigenlijk was aan Abram.

Nou, die betekenis had het in ieder geval voor Abram, of het al echt zo geweest is. Ik kan dat uit de Bijbel niet bewijzen, ik kan ook het tegendeel niet bewijzen. Maar de apostel die hier de Hebraïenbrief schrijft, die vergelijkt deze Jezus in ieder geval wel met Melchizedek.

Jezus had natuurlijk zelf wel een afkomst en een geslachtsvergister. Je kunt het lezen in Matthäus, je kunt het lezen in Lukas, je kunt het bedekt lezen in Johannes. Maar als de zoon van God heeft hij geen geslachtsvergister, maar is hij de door God gezonde zoon die op aarde komt om de gerechtigheid te brengen.

En daarom had hij ook het recht om hoge priester te zijn, gaat de Hebraïenschrijver uitleggen. Naar de wet gesproken, naar de Torah gesproken had hij dat niet, want hij was geen Leviet. Jezus was uit de stam Juda en uit Juda kwamen geen priesters.

Maar omdat hij door God zelf aangesteld is, was hij een priester van de Allerhoogste God. Zo zien we dat Jezus zowel de profeet, de priester, als de koning, de malchè, de meleg is.

En dat hij als profeet, priester en koning, maar tegelijkertijd als het offerlam, als het geslachtenlam, alles, alles, alles volbrengt wat voor de mensheid noodzakelijk is. In de naam van Jezus vinden we echt alles wat nodig is.

Alleen maar zien op hem, nou dan draagt hij de hoogste kroon. En dan mag corona ook honderd keer kroon betekenen, maar Jezus draagt de Allerhoogste kroon.

Ik ga hier stoppen, niet voor jullie, maar ik ben zelf uitgepraat.