Feesten van de Heer

Date
Feb. 11, 2020
Time
20:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Nou, mijn stem is niet helemaal optimaal, dat hoort u misschien wel, een beetje hees. Ik ben blij dat ik wat sterk ben, dan hoef ik hem niet zo te misbruiken. Ik hoest ook af en toe wat.

! Maar mijn plaatje doet het in ieder geval. Vanavond, niet alle najaarsfeesten, maar we beginnen vanavond eigenlijk aan de najaarsfeesten en als het een beetje lukt willen we iets van Poerem en misschien ganouka erbij pakken. Ik zeg als het een beetje lukt, want ik heb dit voorbereiden vandaag en dan kom je steeds weer op nieuwe dingen, ook zelf weer, weet je wel. En dan denk ik, oh mooi, oh wat mooi en weer wat nieuws en weer wat anders.

En dan denk ik, oh het is wel heel veel. Eigenlijk moet je voor elk feest een hele aparte avond doen of misschien twee avonden per feest. Maar goed, dat lukt nou helemaal niet. Dus we proberen het een beetje op hoofdlijnen te houden.

En als dat lukt, dan moet u het zelf maar verder bestuderen. Nou de najaarsfeesten, ik heb ze even hier op een rijtje gezet. We gaan daar natuurlijk een loop vanavond verder op in. Het begint eigenlijk, we zitten dan in de maand Tishri.

Dat is de zevende maand. En ik begin met Yom HaShufar, de dag van de Bezuinen. En dat is dan ook begin van het nieuwe jaar.

Eigenlijk, de Rosh Hashina. Begin of het hoofd, de kop, Rosh is kop. En Hashina is van de verandering. Het is echt mooi dat je in die betekenis van dat woord mag zien dat je elk jaar weer over nieuw mag beginnen.

Overigens is dat het burgerlijk nieuwjaar. Dat hebben we al eens eerder behandeld, met Pesach ook. Ook in Israël heb je een burgerlijk nieuwjaar en een, je zou kunnen zeggen kerkelijk.

Niet kerkelijk natuurlijk, maar geestelijk nieuwjaar. Nieuwjaar. Ooit was Rosh Hashina, hebben de rabbijnen uitgerekend, dat was ook het hoofd van de schepping, het begin van de schepping.

Maar God die heeft zelf, toen Pesach werd ingevoerd, de Pascha, gezegd van dit is voortaan de eerste maand voor jullie. Dus toen werd de maand Nisan of de maand Aviv, dat zijn twee namen voor dezelfde maand.

Maar die maand werd toen de eerste maand. Dus dat is eigenlijk een soort omkering geweest. Dus de wereld geschapen, zeggen de rabbijnen dan, in Rosh Hashina, begin, in Tishri.

Ze weten zelfs precies te vertellen hoe laat en zo. Maar ik ga een beetje ver, omdat dat ga ik ook niet overnemen, want dat is ook niet zo schriftuurlijk. Maar God heeft dat omgekeerd, zoals God eigenlijk altijd alles omkeert.

En gezegd, nee, Pesach, dat is het nieuwe bestaan. Daar gaat het oude, het slavernijbestaan voorbij. En dat is het hoofd van het nieuwe geestelijke jaar.

Nou, dan krijg je na 1 Tishri, krijg je 1 tot 10 Tishri. Ik kom er daar straks nog wel op terug hoor. Dan krijg je de 10 geduchte dagen. De dagen van Teshuva.

De dagen van Inkeer. Er worden de 10 verschrikkelijke of de 10 geduchte dagen genoemd. En dat zijn dagen waarin Israël dan hun zonden overdenkt.

En beleidt. En eigenlijk de balans opmaakt van het oude jaar. En soms kan daar wel eens iets positief in uitvallen. Maar een heleboel dingen vallen toch ook. Als we naar onszelf kijken, dan moet je, als je de balans opmaakt van het jaar, toch ook zeggen.

Nou, er zijn ook een hoop zonden te beleiden. Ik begin wel eens zondagmorgen in een kerkdienst om 9 uur of kwart voor 10 of 10 uur. En dan vraag ik aan de mensen, wie heeft er vandaag nog niet gezondigd?

En dan zie je mensen al heel diep nadenken. En dan denk je, uitje, is het zondagochtend en voor tiende? En dan zijn we, weet je het, er gaat altijd heel veel mis in ons leven.

Dus de 10 geduchte dagen, dagen van Teshuva. Van terugkeer, van Inkeer. En die eindigt dan met Yom Kippur. Daar gaan we ook nog op in.

Vandaag of vanavond. De grote verzoendag. Het zelf een van de, ja, ik vind Pesach mooi en ik vind Shavuot mooi. Maar ik vind Yom Kippur altijd zo geweldig mooi.

We duiken dadelijk even Hebraïe hoofdstuk 8 en Hebraïe hoofdstuk 9 in. Die eigenlijk in het Nieuwe Testament helemaal gaan over Yom Kippur. En alle feesten zijn natuurlijk vervuld in Yeshua, de Heer Jezus.

Maar Yom Kippur, dat is toch wel, ik zou bijna zeggen, zijn feest, weet je. Dat is de grote verzoendag. Nou, we komen vanavond niet aan Sukkot toe.

De Uwtefeest, dat is voor de volgende keer. En dan heb je daarna nog Simchat Torah, de vreugde van de wet. Dat is de achtste dag van Sukkot. Daar komen we vanavond ook niet aan toe. Maar dat hoort bij de najaarsfeesten.

En dan eigenlijk twee extra feesten. Die staan niet bij de Moadim, bij de Bijbelse feesttijden. Dat is Purim en Ganouka. Toch zijn dat wel feesten die ook in het Nieuwe Testament voorkomen.

En waarvan we ook kunnen lezen dat de Heer Jezus zelfs gevierd heeft. Dus het zijn niet mijn feesttijden, zoals de Heer zegt. Maar het zijn wel feesten die zijn ontstaan in de loop van de geschiedenis van Israel.

Purim. Ik heb maar even het feest van Esther genoemd. De 13e Adar. Dat vindt meestal in de maart plaats. Het lijkt een beetje op carnaval. Ze lopen dan met al die ratels rond.

En ze verkleden zich. En dat soort dingen. En dat is natuurlijk om te vieren dat Hamann, die boze Hamann, zijn plannen vereideld zijn. En dat er weer een nieuwe toekomst is voor het Joodse volk.

Een heel belangrijk feest ook toch wel. En Ganouka. Dat is in meiding van de tempel. De 24e Kishlek. Dat is in december. Dat valt meestal gelijk ongeveer met ons kerstfeest.

Daar lijkt het ook een beetje op. Er worden ook alle lichtjes aangestoken. Er wordt een speciale achtarmige kandelaar gebruikt. De Ganoukia. Dat is een andere dan de zevenarmige kandelaar.

Dat is wel eens verwarrend. Als je dan de Joodse kandelaar ziet, dan heeft er een zeven en de andere acht armen. En die Ganoukia, die wordt met rondom, wat wij dan zeggen kerst, maar dat is dus met Ganouka gebruikt. Als het een beetje wil, kom ik daar vanavond nog aan toe om daar iets over te vertellen.

Maar dat heeft te maken met de inwijding van de tempel. In de tijd van de ontwijding van de tempel door Antiochus Epiphanes.

Antiochus Epiphanes, de vierde. Een heerster van het Seleucidische Rijk. Syrische Rijk. Die de tempel ernstig ontwijd had door er in het heilige der heiligen een beeld van Zeus neer te zetten.

En in de tempel varkenste offer voor het beeld van Zeus. Ja, gekker kan je het niet maken natuurlijk. Daniel noemt dat dan ook de grubel der verwoesting. Daniel heeft daarvan geprofiteerd en dat is onder Antiochus Epiphanes.

De verheerlijkte, betekent dat Epiphanes? De licht schijnende, het grote licht. Zijn tegenstanders noemden hem wel Epimanus. Siek van geesten.

Epimani. Maar daar is hij met name door de Maccabeën. Judas de Maccabeër, Simon de Maccabeër.

Maccabeër betekent hamer. Je hebt nog steeds een club in Israël die heet al Maccaba. Een voetbalclub. De hamer. Wij zijn de hamers. Dat komt uit de Maccabeër vandaan.

Je hebt ook twee boekjes. Een en twee Maccabeër. Die staan niet in onze Bijbel. Maar die staan wel in. Bijvoorbeeld als je de oude statenvertaling hebt. Dan worden ze er wel tussen gevoegd. Dan staan ze er wel tussen. In de Romeus-Katholieke Bijbel staan ze ook.

Dat zijn wel historische boeken. Het zijn dus geen Bijbelse boeken. Maar wel historische boeken. Die gaan over het Ganoukia. Het Ganoukka feest. Inwijding van de tempel. Die hebben daar een opstand ontketend.

Waardoor ze op ongelofelijke wijze. De stelauciden hebben verdreven. En daar komt dan. Dat Ganoukka feest. Dan komen we misschien wel op terug. Nou Jom Haasjafari.

Heel veel teksten heb ik onder elkaar genoemd. En ik denk. Handig is gewoon. Misschien wel allemaal. Maar om een paar keer te beginnen te lezen. Dat gaat over de dag van de Bazuinen.

En dan beginnen we met Leviticus 23. Heel veel feesten daar natuurlijk genoemd worden. Leviticus 23. En vers 1 zegt.

Leviticus 23. Dat hebben we al eerder genoemd. Maar ik noem het toch maar weer. Jehova sprak tot Mozes. Spreek tot de Israëlieten. Mozes was het doorgeveluik.

De middelaar. Mozes is ook een schaduw van de middelaar. We noemen de heer Jezus altijd de middelaar. Maar Mozes was ook een middelaar. Tussen God en tussen het volk. Spreek tot de Israëlieten.

En zeg tegen hen. De feestdagen van Jehova. Zijn dus eigenlijk niet de feestdagen van Israël. Of de Joodse feestdagen. Het zijn de feestdagen van God. De Moadim van Jehova.

Die u moet uitroepen. Zijn heilige samenkomsten. Dit zijn mijn feestdagen. Dus ik denk dat dat heel belangrijk is om te zien. Dat Gods dagen zijn.

Die heeft ingesteld. Vaste tijden. Moadim. Dat kom je al tegen in Genesis 1. Dit zijn de vaste tijden. De Moadim. De zon en de maan. Zijn gesteld tot vaste tijden.

Het begint ook meestal met een nieuwe maan. Israël leeft echt volgens het schema van de maan. Maar dat zijn de feestdagen van de eeuwige. En Israël krijgt roeping om dat door te dragen in de tijd.

Wij hebben eigenlijk mede de roeping om daar ook van te weten. Op z'n minst. En volgens sommigen ook nog om dat vandaag de dag door te dragen.

Ik ben er zelf nooit zo uit. Ik zeg altijd ik ben niet een jood. Aan de andere kant als ik dit soort teksten lees dan zeg ik weer ja. Je hoeft ook geen jood te zijn om de feestdagen van Jehova te vieren.

Dus ik ben daar wat wisselvallig in. Misschien moet je het gewoon maar allebei doen. Mensen zeggen weleens via de Shabbat. Dan zeg ik ja dat doe ik. En ook de zondag.

Heerlijk. Lekker twee dagen. Dat is toch mooi. Nou dus dan gaat God al die feesttijden. Die Moadim gaat hij noemen. En dan in Leviticus 23 vers 23 staat.

Jehova sprak tot Mozes. Spreek tot de Israëlieten. En zeg in de zevende maand. Op de eerste dag van de maand. Moet u een rustdag houden.

Een gedenkdag. Aangekondigd door bazuingeschal. Een geschaldag staat er eigenlijk gewoon in de kromtekst. Als u zelf meeleest. Bijvoorbeeld in de HSV ziet dat er een heleboel schuim gedrukt staat.

Dat betekent dat dat maar aangevuld is. Om het voor ons een beetje begrijpelijk te maken. Maar er staat eigenlijk een bazuindag. Een dag van de bazuin. Een heilige samenkomst.

U mag geen enkel dienstwerk doen. En u moet Jehova een vuuroffer aanbieden. Dus een feest van een bazuin. Dat is als het ware om een nieuw begin aan te kondigen.

De voorjaarsfeesten. Dat zijn ook allemaal feesten die vervuld zijn in de geschiedenis al. De najaarsfeesten zien ook voor Israël op een toekomst.

Die nog moet gaan komen. De dag van de bazuinen. Dat is eigenlijk een grote serie trouwens met de dagen die erop volgen.

Want er staat. U ziet wel in vers 26. Jehova sprak tot Mozes. Op de tiende dag van de zevende maand is het verzoendag. Jom Kippur. Dus dan heb je die tien dagen van inkeer gehad.

En die tiende dag is dan de verzoendag. Dus je ziet wel dat gaat allemaal in één stuk door. Dat is eigenlijk één groot langdurig feest. En u moet dan een heilige samenkomst houden.

En dan moet u uzelf verroodmoedigen. En de heren een vuuroffer aanbieden. Op die dag mag u geen enkel werk doen. Want het is Jom Kippur. Het is verzoendag.

Om voor het aangezicht van de heren. Van Jehova. Uw God verzoening. Te doen. En daar moet iedereen aan meedoen. Voor zeker iedere persoon.

Die zich op diezelfde dag niet verootmoedigt. Moet van zijn volksgenoten worden afgesneden. Dan hoor je er niet bij. Dus zonder verzoening.

Zonder inkeer. Zonder teshuva. Hoor je er niet bij. Dat kennen wij natuurlijk ook gewoon. Als je in de gemeente. In het lichaam van de heren wil worden ingevoegd.

Dan zul je je zonden moeten beleiden. En je moet bekeren. Teshuva doen. Je omkeren naar God. Het offer. Het vuuroffer. Het offer van de Heer Jezus. Yeshua aannemen.

En in zijn naam gedoopt worden. En dan hoor je erbij. En als je dat niet doet. Dan mag je hier wel op bezoek komen. En meeluisteren. Maar dan hoor je niet bij het lichaam.

Dat is nog eenmaal voorwaarde. Dus dat vind je in dit schaduwfeest al zo terug. Gaan we naar nummerie kijken. Nummerie 29.

We zien dus echt al dat het consequent de zevende maand wordt genoemd. Hier staat ook alweer boven. De offers in de zevende maand. Dat was nog maar net.

Moet je bedenken. Dus een paar maanden daarvoor nog. Toen Israël uit Egypte kwam. Was dit nog altijd de eerste maand. En in Israël is het omgedraaid. Maar God houdt dat gelijk ook heel consequent aan.

Na de Pesach. Is het dus de zevende maand. In de zevende maand nu. Op de eerste dag van de maand. Moet u een heilige samenkomst houden.

Geen enkel dienstwerk mag u dan doen. Het is voor u een dag. Aangekondigd door Bazaingeschal. Of eigenlijk een dag van geschal. Een jom ha-sjofar van Bazaingeschal.

Dan moet u een brandtof verbreiden. Als een aangename geur voor de heren. Eén jonge stier. Het jong van een rund. Eén ram. En zeven lammeren van een jaar oud. Zonder enig gebrek.

Een bijbeorende kraanoffer. Van meelbloem. Met olie gemengd. Drie tiende eva bij een jongen stier. Twee tiende bij de ram. Enzovoort. Enzovoort. Al die verschillende offers. Waar we nu niet op ingaan.

Dat is eigenlijk weer een heel andere studie. Maar er moet in ieder geval geofferd worden. Als een aangename geur. Voor de heren. Het is wel goed om daar nog eens bij te zeggen. Bij een offer. Sommige mensen zeggen.

Hoe kan God nou zo genieten van die offers. Van het dood. Het is toch de dood. Je moet een dier doden. Uiteindelijk is de heer Jezus ook aan het kruis gedood. Geniet God nou van zo'n offer.

Is dat aangenaam. Maar die aangename geur is natuurlijk als dat offer geroosterd werd. Dat werd niet alleen maar puur verbrand. Je moet het vergelijken maar met een beetje.

Met eerbied gesproken hoor. Maar met onze barbecue. Je kan ook lekker ruiken. Als je zomers de barbecue aansteekt. En je gaat daar vlees op braden. En dan zeg je. Ah. Heerlijk. Ik heb wel zin. Een beetje sausje erbij.

Barbecue. Lekker. Nou. De opgang van dat offer. De geur die omhoog gaat. Dat is een aangename geur. Dus het doden van het offer. Is niet aangenaam. Het offer is.

Het naar boven gaan. Is de opgang. Eigenlijk is het Hebreeuwse woord voor offer. Is ook opgang. Dus het is een opgang. Naar God toe. Dat is aangenaam. Voor God. Dus de.

Het offeren zit in het. Aan God aanbieden. Het opgaan. Naar God toe. Nou. We hebben nog een aantal teksten. Die niet gaan over de instelling. Van Jom Haasje Forma.

Waar je wel iets van de. Profetische vervulling. Al vast kan zien. Kijk hoor. Wat heb ik daar. Ja. Wat heb ik er allemaal wel van gezegd. Oh ja. Even eerst de teksten maar.

Nou ja. Maakt niet uit. Als ik het dadelijk al gezegd heb. Dan klik ik gauw door. Ja. Dus zo erg is dat ook niet. Gaan we even naar Joël. Altijd handig.

Als je dan de. Bijbelboeken vroeger. Als je hoofd geleerd hebt. Dan kan je er nog een beetje. Zit er als een kadant in. Je raar je. Jeremie. Hij zeer je. Daniel. Johan. Amersel. Wat. Ja. Jona. Mietra. Naar. Wat.

Weet je. Zo'n. Had ik. Zo'n kadantie. Moest je eigenlijk maar. Uit je hoofd leren. Jawel 2. Dat spreekt waarschijnlijk van een tijd tijdens de ballingschap.

En daar gaat. Dat begint eigenlijk ook met de Jon Ha-Shafar. Blaas de bazaan. Op Sion. Sla alarm.

Op mijn heilige berg. Laat alle inwoners van het land sidderen. Want. De dag van Jehovah komt.

Is nabij. En dan krijg je weer dat inkeer idee. Wat er ook bij hoort. Het is een dag van duisternis en donkerheid. Ik las vanmorgen. Het ging helemaal niet over voorbereiding van dit.

Maar tijdens mijn eigen tijd met God las ik over. Weet je. God lief hebben. En God eren. En hem loven. En hem prijzen. Maar laat het ook altijd vergezeld gaan.

Van God vrezen. Ik denk dat dat wel eens iets is wat we in deze tijd ook een beetje kwijt zijn geraakt. Dat mensen heel dikkels. Of mensen heel dikkels.

Ik weet niet wat ik zo moet zeggen. Maar in ieder geval. Je merkt wel eens. Ik merk ook wel eens bij mijn jeugd in de gemeente. Of mijn eigen kinderen of zo. We zingen graag lofliederen.

En aan biddingsliederen. En we willen de heren prijzen. En dat is heel goed. Ik ben heel blij. Ik heb liever dat ze de heren prijzen. Dan dat ze wat voor andere dingen dan ook doen. Maar het mag best wel vergezeld gaan van de vrezen des heren.

Dat is een oude uitdrukking. Maar toch. De vrezen. Dat is niet bang zijn. Ik dacht vroeger dat het bang zijn was. Dat is het niet. Maar het is ontzag opzienaar. De vrezen des heren.

Je hoort jongeren wel eens zeggen. Hoe zei ik tegen God? Ja God als u nou zo doet. Dan kan ik eigenlijk niks mee. Maar ik zou wel eens een keer willen dat u. Dan praten ze met God. En ik krijg er altijd een beetje.

Jeuk van. Zeg maar. Dat lijkt mij niet. Nogmaals. Ik heb liever dat ze dat doen. Dan dat ze andere dingen doen. Maar het ontzag. De vrezen voor God.

Mag er ook zijn. Weet je. Als de dag van de bezuin. Dat is de heren die gaat terugkomen. Dat is ook voor ons een openbaring. Kunnen we dat. Daar komen we straks nog wel op.

Kunnen we het ook zien. Dan gaat de bezuin klinken. Of in Thessaloniciënze zien we. De dag van de opname ook. Dan gaat de bezuin klinken. En dat is ook een dag van ontzag.

Dat is een dag van vreugde. Dan is er ontmoeting met onze heren. Met de Heer Jezus. Met Yeshua. Met God. Maar het is ook een dag van ontzag.

Wat zal dat een dag ook van schrik zijn voor veel mensen. En voor deze wereld ook. Nou dat is in Joël ook aan de hand.

Vers 11. Daar staat. En Jehovah laat zijn stem klinken. Voor zijn leger uit. Want zijn leger is zeer groot. Ja machtig is hij.

Die zijn woord aan uitvoer brengt. Groot. Is immers de dag van Jehovah. En zeer ontzagwekkend. Wie zal die dag kunnen verdragen. Niemand kan die dag verdragen.

We kunnen zo spreken over. Joma Shufar. De dag van de bezuiners. Maar dat is een dag voor. Voor het opwekken tot inkeer. Want we kunnen uit onszelf. Die dag niet verdragen.

Dat staat er eigenlijk ook direct achter. Ik heb daar wel vers 15 gezet. Maar als je in vers 12 en 13 kijkt. Ook nu echter spreekt Jehovah.

Bekeer u. Doe teshuva. Staat er in feite. Dat is het Hebraeelse woord voor bekeren. Teshuva. Bekeer u tot mij met heel uw hart. Namelijk met vaste.

Met geween. Met rauwklacht. Scheur uw hart. En niet uw kleren. Doe het niet uiterlijk. Maar laat het van binnen zijn. Bekeer u tot Jehovah. Uw God. Want hij is genadig.

Barmhartig. Geduldig. Rijk aan goede tierenheid. Hij heeft berauw over het kwaad. Wie weet zal hij zich omkeren. En berauw hebben. Zodat hij een zegen achter zich.

Ach over laten. Breng een kraanoffer. En een plengoffer voor Jehovah. Uw God. Blaas de bazuin. Daar komt hij weer. De jom. Als je waar. Blaas de bazuin in Sion.

Kondig een vaste tijd af. Roep een bijzondere samenkomt mee. Verzamel het volk. Heilig de gemeente. Breng de oudste bijeen. Dat is echt. Dat is één keer doen. Dat is waar de profeet Johan ook toe oproept.

Dat is de dag van de bazuin. Dat is echt goed voor ons. Om na te denken. Dat wij daar ook naartoe leven. Naar die dag van de bazuin.

Saphanya is ook een heel bijzonder. Daar wil ik echt ook iets. Een paar dingen over zeggen. Saphanya. Daar zit. Saphanya 1. En er staat in vers 7.

Wees stil voor het aangezicht van Jehovah. Van Adonai Jehovah. Van de Heer en Heren. Want daarbij is de dag van Jehovah. De Heer heeft een offer bereid. Zijn genodigd. Zijn geheiligd.

Dat is weer die dag van die bazuin. Die komt heel dichtbij. Als je dat daar voorleest. Ik moet dat toch eventjes zeggen. Dat is eigenlijk een prekenpark. Ik stip het eventjes aan.

Daar staat in. Het begint in vers 1. Met het woord van Jehovah. Dat gekomen is tot Saphanya. De zoon van Kush. De zoon van Gedalia. De zoon van Amaria.

De zoon van Hiskia. En dus dan zie je dat Saphanya. Hij heeft een dubbele afkomst. Een heidense afkomst. Kushi. Is echt een heidense koning. De Kushiten. Maar hij is ook een zoon van Hiskia.

Een nakomeling van Hiskia. En dat geschiet in de dagen van Jozef. De zoon van Amon. De zoon van de zoon. De koning van Juda. En daar zegt hij. Ik zal alles.

Volkomen. Wegvagen van de aardbodem. Spreekt de Heer. Asaf. Kol. Kol. Staat daar. In het Hebreus. Ik zal alles volkomen wegvagen.

En als je dat zo leest. Dan denk je. Wat is dat nou? Is dat nou de dag van de bazuinen? Gaat God dan alles wegvagen? Ik heb daar. Best wel diep aan het studie naar gedaan.

En daarom zeg ik. Het is een. Een preek op zich. Want dat Asaf Assef Kol. Dat moet je. Dat is hier echt fout vertaald. Met ik zal alles volkomen. Wegvagen.

Asaf Assef. Betekent. Ik zal alles volkomen inzamelen. Het is een landbouwterm. Die te maken heeft met. De landbouwer. Die. Kent dat beeld nog wel. Die met een zeis.

Tegenwoordig gaat het natuurlijk allemaal machinaal. Maar die met een zeis. Door het. Door de oogst gaat. En dan. Vaagt die als het ware. De korenaren weg. Die vallen op. En die worden in schoven gebonden.

Maar dat is natuurlijk niet bedoeld. Als wegvagen. Die. Die. Die. Die eigenaar van de oogst. Die zegt niet van nou. Ik ga de boel wegvagen. En allemaal. Weggooien. Nee. Dat is bedoeld. Als inzamelen.

Als je ook. Bijvoorbeeld. De Nadeste Bijbel neemt. Pieter Aussor. U hebt daar wel van gehoord. Denk ik. Die heeft het ook zo vertaald. Met inzamelen. En dan kun je zien. Dat ik het niet helemaal. Zelf verzin.

Maar het komt. Het komt echt uit de Debraeels. En sommigen hebben dat ook zo. Vertaald. Dus Asaf. Assefkol. Ik ga alles volkomen inzamelen. En dat heeft te maken met die dag. Van de bazuinen. Stefania is echt de profeet.

Van de inzameling. Van de verzameling. En dat komt dan. Aan het einde van Stefania. Komt dat. Komt dat ook weer. Terug. Dus God gaat.

Inzamelen op zijn dag. Heel Stefania gaat over die. Yom Ha Shofar. Maar als je dus begint te lezen met. Ik zal alles volkomen wegvagen. Van de aardbodem. Mensen en dieren wegvagen.

De vogels in de lucht. De vissen in de zee. Wegvagen. Ik zal de mensen van de aardbodem. Uitroeien. Spreekt de Heer. En dan denk je. Jemig. Die Stefania. Die lees ik liever niet.

Dat is niet een fijn boekje. Als je erin begint. Is dat niet leuk om te lezen. Maar als je ziet. Asaf is inzamelen. En bijvoorbeeld. Van de aardbodem uitroeien. Dan wordt het woord karat gebruikt.

En dat woord is afsnijden. Dat is dus precies wat die Zeis doet. De oogst. De oogst wordt binnengehaald. De oogst. Dus. Als wij. Bijvoorbeeld. Als de opname straks komt.

Worden wij van de aarde afgesneden. Nou. Dat ga je niet vertalen met uitroeien. In tegendeel. Maar met binnenhalen. Dus. Ik vind de vertaling.

Zelf. Het verrijkt. Als je hier de nades voorbij wil lezen. Laat ik het zo maar zeggen. Of als je iets. In de Hebraïlse tekst duikt. Of als je het er zelf bij schrijft. En voortaan weet. Dat het eigenlijk anders bedoeld is dan dit.

Maar dan gaat het dus over die dag van die bazuin. Als de een zoals de bazuinen klinken. Zingen ze zelfs af en toe nog. In de PKN weet je wel. En uit de hoogte links en rechts. Duizend stemmen ons omringen.

Ja en amen wordt gezegd. Nou dat is de dag van de bazuinen. Dan gaat God binnenhalen. Wij mogen dan weten dat. Gaat in verschillende fases. Ik geloof zelf echt dat. Gaat via eerste opname.

En later met een terugkeer van de Heer. En dat is een heel ander verhaal weer. Maar het begint met die eerste bazuin. Erbij eens zal de bazuin klinken. En dan gaat God niet uitroeien.

En niet wegvagen. Maar dan gaat hij inzamelen. En afsnijden. En tot zich nemen. Dus zo spreekt Stefania. Spreekt daarvan. Ik sla die andere twee maar eventjes over.

Want dat wordt veel te laat. Ga ik hier nog even naartoe. Kijken wat ik al gehad heb. De dag van de bazuinen. Die ziet dus echt op de toekomst. Dat is een toekomstig feest.

Dat hebben we nog niet. Dat is nog niet vervuld. Pesach is natuurlijk vervuld. De Pesach. Het sterven. Van Yeshua. En het beweegoffer.

Daarna drie dagen en drie nachten daarna. Dat is vervuld. In de dood. In de opstanding van Yeshua. Hebben we gezien. Shavuot. Hebben we de vorige keer gezien. Het Pinksterfeest.

Dat is vervuld. Ik zal niet zeggen dat er niet nog een vervulling komt. Maar het is vervuld. Het Shavuot. De eerste Shavuot was. Bij de berg Sinai hebben we gezien.

Waar God het huwelijksverbond sloot met zijn volk. Bloed, vuur en rookwolm en gedonder van de berg. En dat is natuurlijk vervuld. Joël heeft ervan geprofiteerd.

En het is uiteindelijk vervuld op de eerste. Wat wij dan noemen de eerste Pinksterdag. Wat natuurlijk niet de eerste was. Maar goed. In Handelingen 2. Waar gesproken wordt over de uitstorting van de Heilige Geest. Weer met tongen als van vuur.

En met een geweldig gedreven wind. En met mensen die allerlei talen begonnen te spreken. En 3000 mensen die tot geloof kwamen. Dus dat is vervuld.

Maar Yom HaShavuot. De dag van de Bezuinen. Dat is waar we op wachten. Yeshua die heeft zich daar verborgen. Daarna bij de hemelvaart. Hij heeft zich als het ware verborgen.

Is het hemelse heiligdom binnen gegaan. Dat zien we straks nog even zien bij de grote verzoendag. Want dat is eigenlijk de Yom Kippur. De dag van de verzoening. Hij is daarboven aan de rechterhand van God de Vader.

Om voor ons te pleiten. Om onze zonden te bedekken. Kippur betekent ook bedekking. Kippur kennen wij ook van Keppel. Het woordje Keppel en Kippur. Dat is eigenlijk in de Kroon woord hetzelfde.

Een Keppeltje is een bedekking van je hoofd. Yom Kippur is ook een bedekking. We worden bedekt. Onze zonden worden bedekt. Dat is de Heer Jezus nu aan de rechterhand van de Vader aan het doen.

Die voor ons bidt. Die voor ons pleit. De bedekking. Maar de dag van de bezuinen komt. Ziet u op de toekomst. Het is het begin van het einde. Ik vind dat einde. Ik heb het zelf opgeschreven.

Maar vind ik eigenlijk nooit zo. Eigenlijk zou je moeten zeggen. Het is het nieuwe begin. Het begin van het vervolg. De vernieuwing. Het begin van het einde. Zou je kunnen zeggen. Van de oude manier van leven.

Van dit samenstel van dingen. Zoals we nu gewend zijn te leven. Dan komt er een einde aan de eigen wijsheid van de mens. Aan het dwalen.

Aan het dolen van de mens. En dan gaat God weer koning zijn op de aarde. Het dwalen en het dolen van de mens. Wat gewoon al in het begin van de Bijbel is begonnen. Adem en Eva hebben we natuurlijk gezien.

Maar je ziet het heel duidelijk bij Kain en Abel. Kain vermoord Abel. Het bloed van Abel schreeuwt vanaf de aardbodem. Kain die vlucht weg. Die wordt door God geoordeeld.

Hij ontvangt een teken aan zijn hoofd. Dat is het feit dat hij nog wel een beschermde status geziet. Ik denk dat dat voor alle mensen geldt. Dat we een teken aan ons hoofd hebben. Voor de mensheid ook.

Dat we in feite een beschermde status van God hebben. Nog steeds kinderen van God zijn. Althans in zijn genade aanbod leven.

Maar wat doet Kain? Hij doet hetzelfde als wat de mensen namen. Hij vlucht weg van het aangezicht van Jehovah. Hij gaat weg van Ede. Staat er. Dat zouden we allemaal kunnen lezen. Maar u kunt het zelf lezen in Genesis 3 en 4.

Weg van Ede. En hij gaat naar het land Not toe. Het land Not. En het woord Not in het Ebreel betekent dwalen. Hij gaat dus eigenlijk naar dwaalland. Verdwaalland. Dus Kain.

En dan gaat hij een stad bouwen. En die noemt hij naar zijn zoon Henoch. Dat is niet de Henoch die wij kennen die met God is opgenomen. Maar zijn zoon Henoch. Dus Kain die gaat zich afschermen.

Die bouwt muren. En die gaat weg van het aangezicht van God. En die leeft voor zichzelf. Ver van Ede. Ver van het aangezicht van God. In dwaalland. Nou dat is de wereld om ons heen toch nu.

Dwaalland. Ik vind de echte wereld een groot dwaalland nu. Als je kijkt hoe mensen echt ernstig de weg kwijt zijn. Ik vind bijvoorbeeld die hele discussie over gender wat tegenwoordig aan de gang is.

Ik weet niet hoe je dat een beetje volgt. Maar kinderen die je niet eens bijna meer jongetje of meisje mag noemen. Weet je. Vroeger zei je tegen een kind wat wil je laten worden.

En dan was de piloot of verpleegkundige of zo. Maar nu zeg je wat wil je laten worden. Een jongetje of een meisje. Want ze mogen zelf kiezen. Dus ik vind dat. Het is misschien wel aan de ene kant wat overdreven gezegd.

Aan de andere kant vind je dat overal. De wereld is de weg kwijt. En het land not. En het dwaalland. En daar gaat het beginnen. En dan komt Gods orde weer op deze aarde. Dan gaat de koning der koningen regeren.

Dan klinkt de bazuin. En dan gaat God alles opnieuw beginnen. Ik geloof dat dan is de opname. En uiteindelijk de opstanding. Daar gaan we nu niet heel diep op in.

Maar dat is natuurlijk een volgorde in opstanding. In de eerste en een tweede opstanding. Zelf geloof ik echt in de opname van de gemeente. Twintig jaar geloofde bijna iedereen dat.

En nu gelooft bijna niemand dat meer. Maar ik geloof er nog steeds. Ja, er zijn heel veel mensen die er niet meer in geloven. Vooral in kerken. Ook onder collega's. Als ik daarover praat. De opname, dat is toch de rapture.

Dat zien wij niet meer zo. Het is mijn verwachting. Dat de bazuin gaat klinken. En dat wij in een oogweng de heren tegemoet gaan. Weggevoed zullen worden. En de heren tegemoet gaan in de lucht.

Om zo voor altijd met hem te wezen. En dan wordt het werk van God weer zichtbaar op deze aarde. Nou, openbaring 1 vers 10. Daar klinkt ook een stem als van een bazuin.

Misschien moeten we die even erbij pakken. Openbaring 1 vers 10. Openbaring is eigenlijk de najaarsfeesten uitgerold voor ons.

In de openbaring van de Heer Jezus aan Johannes. Zie je eigenlijk gebeuren wat er in de najaarsfeesten gebeurt. In vers 10. Daar zien we dan. Ik was in de geest op de dag des heren.

In de dag des heren. Ik denk dat dat jullie wel bekend is. Dat dat niet de zondag is natuurlijk. De zondag wordt nergens in de Bijbel de dag des heren genoemd. Maar de dag des heren is waar Joël het over heeft.

Waar Stefania het over heeft. De dag van de heren. Dat is de dag waarop de bazuin klinkt. Waarop de heren terug gaat komen. Waarop Yeshua zichtbaar gaat worden.

En Johannes is dan in de geest op de dag van de heren. En ik hoorde achter mij een luide stem als van een bazuin. Die zei ik ben de alfa en de omega.

De eerste en de laatste. Dus daar gaat Gods werk zichtbaar worden. In de openbaring zien we dan dat dat zegel voor zegel uiteindelijk wordt afgerold.

En dat bazuin naar bazuin klinkt. Totdat uiteindelijk die volle openbaring tevoorschijn komen van Yeshua. Voor zijn gemeente en voor Israël en voor deze wereld zichtbaar zal gaan worden.

Dan wordt Gods werk weer zichtbaar op deze aarde. Nou Israël is daar als voorbeeld in. Schaduw. Dus een schaduw.

Dus in Israël is ook een volk van... Is het volk van God. Het uitverkoren volk van God. Niet omdat ze meer of beter zijn dan anderen. Maar omdat God in hen laat zien wat zijn plan is met deze wereld.

En vandaar dat de feesten die Israël ook mag vieren, moet vieren. Mijn feestijden. Dat zijn schaduwfeesten. Oftewel daarin kunnen we zien wat Gods werkelijkheid is.

Het is een schaduw die we in Israël kunnen zien. Maar wij mogen opkijken naar de werkelijkheid van God. Wij zijn als het ware in de woestijn op weg naar het verborgen koninkrijk.

Dus Israël die heeft Pesach en Shavot gevierd. Pasen en Pinksteren. Of Pasen en de beweegoffer. En de omertelling.

En de vijftig dagen. En naar Pinksteren. Dat hebben ze gevierd. En dan is uiteindelijk het huwelijk gesloten. Net zoals wij ook kinderen van God geworden mogen zijn. Maar dan zijn ze nog niet direct in het beloofde land.

Dan komt er nog een periode van veertig jaar. Waarin ze door de woestijn heen gaan. En allerlei pleisterplaatsen bezoeken. En enorm veel dingen moeten, mogen, leren.

Uiteindelijk zal zelfs die eerste generatie daar niet komen. Er komen er maar twee van die eerste generatie in het beloofde land aan. Joshua en Caleb. En alle anderen blijven achter in de woestijn.

En ze moeten enorm veel leren in die woestijn. Nou dat is wat hier natuurlijk ook gebeurt. Dat is de weg die wij doen. Wij zijn tot gelovende Heer Jezus gekomen. Mag aannemen dat dat voor ons allemaal geldt.

Dat we gedoopt zijn tot gelovende Heer Jezus. Dat we Hem mogen kennen als onze verlosser. En dan zeggen we ja. En waarom gaat dan niet gelijk alles goed? Waarom zijn we dan eigenlijk niet gelijk helemaal in de hemel? Of waarom is het niet een hemel op aarde?

Waarom moeten wij nog ziekte en pijn en dood en moeite doorstaan? En er zijn ook richtingen binnen het christendom. Die zeggen ja dat hoeft ook helemaal niet. De koninkrijksgedachte. Jezus wil geen ziekte en wil geen dood en wil geen pijn.

Nee natuurlijk dat wil ook niemand. Maar uiteindelijk is dat wel een tijd. Jezus wilde, zou je kunnen zeggen met eerbied gesproken weer. Maar ook geen woestijn. En ook geen veertig jaar wachten in de woestijn.

Het mooiste is als we er zijn. Maar we zijn er nog niet. En dat is een periode die nodig is. Dat is een periode ook nu van lijden en verdriet die nodig is.

Als je erin zit is het natuurlijk heel erg moeilijk. En ik denk dat we er allemaal van weten mee te praten. Over ziekte en dood en gemis en verdriet. En toch geloof ik zo erg wat er in Romeinen dan staat.

Dat God al die dingen laat meewerken te goede voor degene die hem lief hebben. Het is goed voor ons. Het is bijna pijnlijk om te zeggen. Ik heb natuurlijk vorige keer ook wel verteld van mijn dochter die dan borstkanker heeft.

Het gaat nu trouwens naar omstandigheden goed. De borst is eraf. Dat is natuurlijk niet goed. En ze is 15 kilo zwaar. Dat vindt ze ook niet goed. En de haar was eraf. Dat begint nu weer een beetje te groeien.

Dat is allemaal wat is goed. En toch zegt ook zij nu al. De behandeling is nu afgelopen. Het zijn weken geleden voor het eerst. En dan mogen we weer gaan leven.

Voor altijd alle eer aan God. Dwars door alles heen. God doet er iets mee. Mijn relatie met God is veranderd. En niet alleen van haar. Maar ook van mensen om haar heen. Ook van mij trouwens.

Dus ik. Ondanks alle verdriet en pijn. En ik mag het alleen maar zeggen voor mezelf. En niet voor anderen. Want wat kan ik nou met zeggen van een ander zijn verdriet en pijn. Maar in het algemeen.

God zegt. Ik laat het meewerken ten goede. Ik doe er wat mee. Ik vergelijk het zelf altijd met. Met een zwangerschap en een bevalling. Weet je. Een zwangerschap is ook niet altijd alleen maar vreugde.

Ze doet het ook wel. En zeker tijdens de bevalling. Gaat het heel veel zeer doen. Heb ik gezien bij mijn vrouw. Niet gevoeld. Alhoewel. Als man voel je dat ook wel een beetje mee hoor. Als je staat te kijken doet het ook erg zeer vind ik.

Het is al lang geleden voor. Maar goed. Het haalt het niet duurbaar wat een vrouw. Ik ben altijd wat op te blij dat ik geen vrouw ben. Ja toch. Zo'n kindje wat geboren wordt.

Ik vind altijd dat moet eruit komen door een veel te klein gaatje. Dat moet wel heel pijnlijk zijn allemaal. Nou dat is het ook. Hou op. Hé? Sorry? Ja zeker.

Vrouwen zijn krachtig sterk. En ik ben blij dat God dat echt aan jullie heeft gegeven. Dat is een mooie. Prachtig mooie. Gaaf. Maar weet je.

De ween. De Bijbel vergelijkt dat natuurlijk heel duidelijk. De ween dat is niet fijn. Dat is pijn. Daarom heet het ook B. B betekent alleen maar pijn.

Maar het is wel nodig. Om het kind geboren te laten worden. En zo is alle pijn die op deze wereld ook volkomt. Geloof ik. Gebruikt God op die manier ten goede.

Om dat openbaar worden van de zonen God. Zoals Romeinen 8 zegt. Te laten gebeuren. Dus wij zijn op weg naar verborgen koninkrijk. En uiteindelijk komen we aan bij Jericho. Jozef 5 vers 13.

En dan mogen we er gewoon zeven keer omheen lopen. En de zevende dag zeven keer. En dan hoeven we verder niks te doen. Dan is het alleen maar te juichen. Dan is de dag van het bezuin. Juicht.

En blaast op de bezuin. En dan storten de muren van Jericho. Vallen om. Rombom zongen we dan vroeger. Dus dan mogen wij opgaan.

Dan mag Israël opgaan. Zeg maar het beloofde land in. En dan is dat het oordeel over Jericho. En over de wereld. En trouwens ook het oordeel over mensen in Israël.

Kijk maar naar Achan. Wat daar gebeurde. Die ook het oordeel. Dus het is ook een dag van het vrezen van de heren. Niet omdat we onzeker hoeven te zijn over ons behoud. Maar wel omdat we ons zag hebben om hem te eren met alles wat we hebben.

Nou 1 Corinthië 15 vers 51 is dan over de laatste shofar. De laatste bezuin die zal klinken. Maar ik ga eventjes verder. Dan komen we tenminste nog aan Yom Kippur toe ook. Yom Kippur.

Dat is grote verzoendag. Hebben we het al over gehad. Kippur is bedekking. De keppel. Is een voorwerp van bedekking. Je bedekt je hoofd.

Is als het ware een soort eerbied. Leviticus 16. Daar gaat het over Yom Kippur. Daar gaan we even naar gaan kijken. Dat is een bijzonder stukje.

Leviticus 16. Leviticus 16 is precies. Het midden van de Torah.

Wij zijn zo gewend. Als we boeken lezen. Dan zeggen we. Ja. Het begin moet spannend zijn. Aan het einde. Dan komt de climax. Maar in Israël. De Hebraeelse rollen. In de Hebraeelse boeken.

Zit de climax altijd in het midden. In het midden. De rabbijnen tellen ook altijd precies uit. Waar is het midden. Wat is het middelste woord. Wat is de middelste letter. Zit in het midden. Nou. Leviticus 16 is het hart.

Is het midden. Van de Torah. En dat is. De Torah is dus. En geen is de Solus Leviticus nummer. De Deuteronomium. En het midden van die Torah is Leviticus 16. Precies in het midden. En daar gaat het dan over.

Yom Kippur. Grote verzoendag. De Heer Jehova sprak tot Mozes. Na de dood van twee zonen van Aaron. Toen zij voor het aangezicht van Jehova waren genade en gestorven.

Jehova zei toen tegen Mozes. Spreek tot uw broer aan Aaron. Mozes is weer de middelaar. En zegt dat hij niet te alle tijden het heiligdom binnen het voorhangsel mag komen.

Voor het verzoendeksel dat op de ark ligt. Opdat hij niet sterft. Want ik verschijn in de wolk op het verzoendeksel. Aaron. De hoogpriester mocht niet het heiligdom binnen.

U kent dat lied wat wij wel eens zingen. Ik kom in uw heiligdom binnen. Het voorhangsel ga ik voorbij. Ik breng u over een zoete geur. Vrucht van wat u deed in mij. Als je dit leest.

Merk je hoe bijzonder dat is. Wij mogen dat inderdaad. We gaan dat straks nog zien. Wij mogen dat heiligdom binnen. Maar de hoogpriester mocht er niet in. Mozes zegt tegen Aaron.

Daar mag je niet binnen. Niet naar het verzoendeksel. Want ik. De heren. Jehovah. Verschijnt. In een wolk. Op het verzoendeksel.

Alleen hiermee mag Aaron het heiligdom binnen gaan. Dan komt de voorwaarde. Hoe mag hij er nou wel in? Dan gaat het over grote verzoendag. Over Jom Kippur. Hij moet het heilige linnen onderkleed aantrekken.

En een linnenbroek moet over zijn onderlichamen zijn. En er moet een linnengordel om binnen. En een linnentulband om mikkelen. Dit is heilige kleding. Ik heb dat laten zien. De joden doen dat nog.

Israël doet dat nog. Tussen Yom Shofar en Yom Kippur. Dan heb je de tien dagen van Teshuvah. Van inkeer. En dan worden de witte kleren gedragen. Met name op de dag van Yom Kippur.

De witte kleren. Eigenlijk de kitel. Dat streepje wat op L staat moet eigenlijk andersom. Maar dat kon ik niet zo gauw vinden op een computer hoe ik dat nou deed. Dus dat staat rechtsom.

Maar kitel. Het begrafeniskleed. Dat is een beetje gek. Maar dat doe je dan. Bij die dagen van inkeer trek je je rouwkleedje al aan. En daar loop je dan in.

Witte kleren. Nou dat komt hier vandaan. Die hoge priester moest volledig in het wit. In witte linnen kleren. Dit is heilige kleding.

Hij mag die trouwens ook pas aantrekken. Als hij zijn lichaam met water gewassen heeft. Er moet eerst gewassen worden. Eerst een reinigingsbad. En dan moet hij van de gemeenschap van de Israëlieten.

Twee geitenbokken nemen. Als zondoffer. En één ram als brandoffer. Dan moet Aaron de jonge stier aanbieden. Als zondoffer. Dat voor hem bestemd is. En voor zichzelf en zijn gezin verzoening doen.

Dat is het eerste. Dus hij moet gewassen worden. En hij moet verzoening doen voor zijn eigen zonde. Want Aaron is maar een mens. Gezondigd. Net als wij. Het begint morgens en het einde tavonds.

En dat gaat elke dag weer door. Dus hij moet verzoening doen. Dus hij moet verzoening doen. Eerst voor zijn eigen zonde. Dan moet hij de beide bokken nemen. En die voor het aangezicht van Jehovah plaatsen. Bij de ingang van de tent van de ontmoeting.

En dan moet hij het lot over de twee bokken werpen. Eén lot voor Jehovah. En één lot voor de weggaande bok. Wordt er dadelijk in de woestijn ingestuurd. Dan moet Aaron de bok waarop het lot voor Jehovah gevallen is aanbieden.

En hem als zondoffer bereiden. Slachten en als zondoffer bereiden. Maar de bok waarop het lot gevallen is. Om de weggaande bok te zijn. Moet levend voor het aangezicht van Jehovah geplaatst worden.

Om daarmee verzoening te doen. Door hem als weggaande bok de woestijn in te sturen. Uiteindelijk moet Aaron dan. Dus dit gebeurt.

Dat moet je voor je zien. Dus die ene bok wordt geslacht. Dat bloed wordt opgevangen. In een schaal. Dat wordt straks op het verzoendeksel gesprenkeld. En de andere bok levend. Die wordt de woestijn in gekikt.

Het schijnt zo te zijn dat ze er altijd wel voor zorgen. Dat hij dan ergens van de rotsen afviel. Want ze hadden toch maar liever dat hij dood ging ook. Maar hij moet in feite levend de woestijn in worden gestuurd. Als het ware waar de zonden werden weggedragen van het volk.

Dan moet Aaron. Dat wordt verder nog uitgelegd hoe hij dat moet doen. Met die bok en met die stier en zo. Dat is een heel verhaal. Maar dan.

Even kijken hoor. Welk vers ik dan. Laat ik vers 17 eens nemen. Geen enkel mens mag in de tent van de ontmoeting zijn. Als hij er binnen gaat.

Om in het heiligdom verzoening te doen. Totdat hij naar buiten komt. Zo moet hij verzoening doen voor zichzelf. Voor zijn gezin. Voor heel de gemeente van Israël. Och nee. Ik moet iets eerder.

Want dan sla ik het belangrijkste over. Laat ik maar gewoon in 11 even verder gaan. Ja ik denk ik sla een stukje over. Want de tijd die gaat zo hard.

Daarom zeg ik ook. Eigenlijk kan het helemaal niet. Om vier feesten op één avond te doen. Vers 11. Dan moet de Aaron de jonge stier als het zondoffer. Dat voor hem zelf bestemd is aanbieden. En voor zichzelf en zijn gezin verzoening doen.

En de jonge stier als het zondoffer. Dat voor hem bestemd is slachten. Verder moet hij van het altaar voor het aangezicht van Jehovah. Een vuurschaal vol vuurige kolen nemen. Met beide handen vol fijn geurig reukwerk.

En dit binnen het voorrangsel brengen. Hij moet dan het reukwerk op het vuur leggen voor het aangezicht van Jehovah. Zodat de wolk van het reukwerk. Het verzoendeksel dat boven het getuigenis is bedekt.

Waar Jehovah zelf boven is. En dan is daar die wierook die omhoog gaat. Hij moet dan een deel van het bloed van de jonge stier nemen.

En met zijn vinger op het verzoendeksel sprenkelen. Aan de kant naar het oosten toe. En voor het verzoendeksel moet hij zeven keer met zijn vinger van dat bloed sprenkelen. Daarna moet hij de bok slachten die als zondoffer voor het volk bestemd is.

En zijn bloed binnen het voorrangsel brengen. Hij moet met zijn bloed doen zoals hij dat met de jonge stier gedaan heeft. En op het verzoendeksel en voor het verzoendeksel sprenkelen. Zo moet hij over het heiligdom verzoening doen.

Vanwege de onreinheden van de israelieten. Vanwege hun overtredingen. Overeenkomstig al hun zonden. Nou laat ik het daar even bij houden. Dat is eigenlijk, daar wordt die verzoening gedaan.

Dat is, dit is dan ook precies wat we. Als we gaan kijken in Hebreeën 8 en Hebreeën 9. Wat we lezen. Wat de Heer Jezus heeft gedaan. We komen hier straks nog terug.

Maar laten we even naar Hebreeën 8 en 9 gaan. Er staat bij mij boven Christus, hoge priester van een beter verbond.

Jezus is dus ook hoge priester. Jezus is de profeet, de priester en de koning. Maar hier wordt hij omschreven als de priester.

Even daarvoor is hij omschreven als de koning in de orde van Melchizedek. En even daarvoor is hij omschreven als de profeet. Net als Mozes was hij ook een profeet. Profeet, priester en koning.

En hier is hij dus de hoge priester. En dan staat er de hoofdzaak nu van de dingen waarover wij spreken is dit. Zo'n hoge priester hebben wij. Eén die zich heeft gezet aan de rechterhand van de troon van de majesteit in de hemelen.

Hij is een dienaar in het heiligdom en in de ware tabernakel die de Heere Jehovah heeft opgericht. En niet een mens.

Nou dan in vers 13 neem ik dan.

Hij is de hoge priester van het nieuwe verbond. Als hij spreekt van een nieuw verbond. Het is heel belangrijk om daar te zien dat er eigenlijk niet staat nieuw. Maar neos. Een vernieuwd verbond betekent dat.

Het oude verbond is gewoon vernieuwd. Totaal nieuw dat is zeg maar voedsel voor de vervangingstheologie. Het is niet van oude is weg en nu is het nieuw.

Het oude is niet ver van de verdwijning. Maar het is nog niet verdwenen daar. Want het is vernieuwd. Hij heeft daarmee het eerste voor verouderd verklaard. En wat oud is verklaard en wat verouderd staat op het punt te verdwijnen.

Is nog niet zo. Maar hij heeft wel het nieuwe verbond opgericht. Nu had ook het eerste verbond verordeningen voor de eredienst en het aardse heiligdom. Er was immers een tabernakel ingericht.

In het eerste gedeelte de kandelaar, de tafel toonbroden, het heilige. En achter het tweede voorangsel was het gedeelte van de tabernakel dat het heilige der heiligen. Het allerheiligste werd genoemd.

Met een gouden wier opvatten de ark van het verbond geheel met goud overtrokken. In deze ark lagen de gouden kruik met het manna, de staf van haar aaron die gebloeid had en de stenen tafelen van het verbond.

En boven op deze ark waren de gerbs van Gods heerlijkheid die het verzoendeksel overschaduwde. Over deze dingen zullen wij nu niet stuk voor stuk spreken. Ik denk dat de preker, waarschijnlijk was dit een preek de Hebraïë.

En heeft iemand dat aangetekend en is dat zo in de Bijbel tegengekomen. En het was waarschijnlijk een preek van Paulus. Vandaar dat het ook een wat andere stijl heeft als zijn brieven. Het is algemeen wordt gezien dat dit een soort van preek was.

Maar ik denk dat Paulus had ongeveer hetzelfde probleem als ik vanavond heb. Dat je zegt, ja we moeten er niet stuk voor stuk over spreken. Want dan valt dadelijk Tychicus uit het raam. En ik weet niet of het mij ook lukt net als Paulus om die weer uit de doden op te wekken.

Dat vind ik een prachtig verhaal trouwens. Die Tychicus die wordt weer naar boven gesjouwd en dan gaat Paulus voor meer verder. En de hele nacht door. Het is zeker wel laat geworden.

Ik krijg hem in slaap. We gaan er maar mee stoppen. We gaan er al door de hele nacht. Maar goed, niet stuk voor stuk. Dit was zo ingericht. Even kijken hoor.

Dan sluit het stukje over. Dan gaan we naar vers 11. Toen is Christus verschenen de hoge priester van de toekomstige heilsgoede. Hij is door de meerdere en meer volmaakte tabernakel gegaan die niet met handen gemaakt is.

Dat is die niet van deze schepping is. Hij is niet door het bloed van bokken en kalveren. Maar door zijn eigen bloed voor eens en altijd binnen gegaan in het heiligdom. En heeft daardoor een eeuwige verlossing teweeg gebracht.

Even kijken hoor. Dan ga ik naar vers. 21. Ook de tabernakel en ook al de voorwerpen voor de eredienst besprenkelde hij op dezelfde manier met het bloed.

En bijna alles wordt volgens de Torah door het bloed gereinigd. En zonder het vergieten van bloed is er geen vergeving. Het was dus noodzakelijk dat de afbeeldingen van de dingen die in de hemelen zijn hierdoor gereinigd werden.

Maar de hemelse dingen zelf door betere offers dan deze. Want Christus is niet binnen gegaan in het heiligdom dat met handen gemaakt is. En dat een tegenbeeld, een schaduwbeeld is van het ware.

Maar in de hemel zelf. Om nu voor het aangezicht van God te verschijnen. Voor ons. Dat is dus nu aan de gang. As we speak.

Hij is daar verschenen. Maar hij is daar nog steeds. Om voor ons te bidden. En voor ons te pleiten. En dat niet om zichzelf dikkels te offeren.

Zoals de hoge priester elk jaar in het heiligdom binnen gaat. Met het bloed dat niet van hem zelf is. Want dan had hij vanaf de grondlegging van de wereld dikkels moeten leiden. Maar nu is hij bij de volleinding van de eeuwen eenmaal geopenbaard.

Om de zonde teniet te doen door zijn offer. En dan nog een stukje uit 10 vers 19. Dan komen we nog op dat lied wat ik net noemde. Omdat wij nu broeders en zusters vrijmoedigheid hebben om in te gaan in het heiligdom door het bloed van Jezus.

Langs een nieuwe en levende weg die voor ons ingewijd heeft door het voorhangsel. Dat is zijn vlees. En omdat wij een grote priester hebben over het huis van God. Laten wij tot hem naderen met een waarachtig hart.

In volle zekerheid van het geloof. Nu ons hart gereinigd is van een slecht geweten. En ons lichaam gewas is met rijnwater. En laten we de beleidenis van de hoop onwerkbaar vasthouden.

Want hij die het beloofd heeft is getrouw. Dat is wat Yeshua Jezus dus heeft gedaan. Hij heeft, als je hele brede vers voor vers zou gaan lezen. Moet het misschien een andere keer doen. Maar dan zie je dat hij hoefde niet eerst voor zichzelf te offeren.

Want hij was zonder zonde. Hij is geboren uit de maagd Maria. Hij is de mensen in alles gelijk geworden. Uitgenomen behalve de zonde. Hij hoefde dus niet eerst die stier te offeren voor zichzelf.

Hij was volkomen rijn. En uiteindelijk is hij dan wel als opgangsoffer gebracht aan dat kruis. Daar hing hij als ons offer.

Daar was hij het lam. Daar hoefde geen tweelammeren te zijn. Dat moest natuurlijk in het oude testament moest dat wel tweelammeren. Want de een moest blijven leven en de andere moest sterven.

Je kon namelijk niet het ene lam doodmaken om hem daarna weer te laten leven en hem weg te laten dragen. Maar bij Yeshua kon dat wel. Die stierf. Dat was het lam dat stierf voor onze zonde.

En zijn bloed werd geofferd op het verzoendeksel. En hij stond daarna op uit de dood en was ook het levende lam wat de zonde van de wereld had weggedragen. Dus dat kon in hem verenigd worden.

En dan zien we daar in... Eigenlijk is Yom Kippur dan ook Pesach. Dan zien we daar in dat sterven, de dood en de opstanding van Yeshua zien we zo de hemel en de aarde samenkomen.

Want er staat hier, hij is niet binnengegaan in een aardsheiligdom maar in een hemelseiligdom. Maar we zien dat wel in dat gebeuren enorm dicht bij elkaar komen. We zingen wel zo'n mooi oud lied.

Er ruist langs de hemel een liefdelijke naam. Die hemel en aarde verenigden samen. En dat is wat er eigenlijk gebeurt. Want als Jezus sterft gaat hij wel niet het aardse heiligdom binnen.

Maar Matthäus zegt wel dat het voorhangsel van het aardse heiligdom scheurde. Van boven naar beneden, het voorhangsel. Een enorme gebeurtenis natuurlijk.

Overigens stond daar allang geen ark meer. Die was al kwijt sinds de ballingschap. Dus er kon allang geen bloed meer op het verzoendeksel terechtkomen. Maar het scheurde wel.

De hoge priesters hebben dat weer netjes gemaakt en zo. En de boel weer afgesloten. Maar daar zie je dus dat hemel en aarde zich als het ware te samen verenigen. En we hebben volgens mij bij Pesach al laten zien dat in Johannes staat...

dat Jozef van Arimetea en Nicodemus komen en Jezus van het kruis afnemen en wassen... zoals de hogepriester gewassen moet worden. En hem dan de witlinnen klederen aantrekken zoals we net hebben gelezen in Leviticus.

Dus hij heeft ook zijn linnen klederen en zijn linnentulband en zijn linnengordel omgehad. En daarmee is hij als het ware in zijn graf op het verzoendeksel gelegd.

Zijn graf is als het ware het verzoendeksel. Maar daar ook komen hemel en aarde weer te samen. Want tegelijkertijd is hij niet een aardsheiligdom maar een hemelsheiligdom binnengegaan.

En toen hij opstond uit de dood en de steen van het graf was afgewenteld... komen Simon en Johannes het graf uiteindelijk binnen. En wat zien ze daar? Daar zien ze precies wat die hogepriester moet doen.

En voordat hij weer naar buiten ging moest hij zijn witte kleren uittrekken en oprollen. Er staat precies in Leviticus. Dat hebben we geloof ik net niet gelezen maar hebben we een keer eerder in de studie al een keer gelezen.

Moest hij die witte kleren weer uittrekken en op een rolletje leggen. En er staat letterlijk bij zijn hoofddeksel apart van zijn kleding moest hij leggen.

En wat zien ze als ze in het graf binnenkomen? Daar zien ze die witte kleding opgerold. En zijn tulband wat om zijn hoofd was zien ze apart van de kleding in dat graf liggen.

Ja mensen het is zo exact zo precies. Dit krijg je echt niet bij elkaar verzonnen. Dat kan echt niet. Dat kan niemand zo ver... Dit is goddelijke hemelse werkelijkheid en waarheid.

En als hij dan is opgestaan dan gaat hij naar zijn vader. Dat is natuurlijk op hemel van zacht definitief gebeurd. Maar ook daarvoor al. Want direct na zijn opstanding als Maria hem ziet in de tuin.

Dan wil ze hem aanraken. En wat zegt hij dan? Raak mij niet aan want ik ben nog niet opgegaan naar mijn vader. Ze moest nog wachten. Later mocht ze hem... Thomas mocht hem aanraken. Iedereen mocht voelen in zijn handen.

Dan mocht het allemaal wel. Dus hij is ook direct naar de vader in de hemel gegaan. Om daar dat offer van hem aan te bieden. Als het ware juichend de hemelse werkelijkheid ingegaan.

Om daar te laten zien dat hij geheerst heeft en getroond heeft over machten en krachten. En de overwinning hij behaalt. Dat niets kan hem tegenhouden.

Zelfs de hel niet met haar macht zingen we dan weer in een ander lied. En zo is dat. Niets, niets kan hem tegenhouden. In de hel is hij de overwinning gaan prediken. Over de geesten die daar waren.

En de mensen die tijds waren omgekomen. Dat de overwinning is behaald. Dat is Yom Kippur. En dan is het op...

Op Yom Kippur was het zo dat de mensen stonden buiten te wachten tot de hogepriester weer naar buiten kwam. Dat was altijd heel spannend. Want ja, hij kon natuurlijk doodgevallen zijn voor de ark.

Als hij het een beetje verkeerd had gedaan, dan kostte hem dat zijn leven. Ze hebben tijden gehad waar ze een touw om zijn benen bonden als hij naar binnen ging. Zodat niemand mocht daar komen.

Dus als hij daar dood zou vallen, dan konden ze hem aan de touw weer naar buiten trekken. Nou, dat was natuurlijk een heel spannend moment. Is het gelukt, zal ik maar zeggen? Is de verzoening volbracht? En uiteindelijk komt de hogepriester dan naar buiten.

En dan is er een opluchting onder heel het volk. En dan mag hij zijn handen opheffen. En nummerie zes, dan mag hij de naam van Jehovah op het volk leggen. Jehovah zegen u en hij behoed u.

Hij doet zijn aangezicht over uw lichten. En hij verhefft zijn aangezicht over u. En hij zei u genadig. Nou, dat is de vrijspraak voor het volk. Dan is het echt Yom Kippur.

Dan is het tijd om te breken met het vasten. En te beginnen aan het ontbijten. Dan ga je beginnen.

Dat zit zo mooi in het Engels en in het Nederlands. In het Engels is het breakfast mooi. Dat betekent gewoon breken met vasten. Ik bedoel, per slotverrekening. Als je de hele dag geslapen hebt, heb je de hele dag gevast.

Dat hadden u misschien nog niet zo bedacht, maar dat is wel zo. En daarom heet het ook breakfast. Je breekt met het vasten. Wij noemen het dan ontbijten. We gaan aanbijten. En nadat we de hele nacht niet hebben gegeten, beginnen we met bijten in de vroege ochtend.

En samen heet het ontbijt. En dan klinkt er een bazuin aan het eind. En dan is het feest. Dan wordt het vasten gebroken. En dan mogen we eten. En dan is er een hemelse bruiloft.

Nou, ik denk dan, nou, even gauw nog een kopje thee doen. Even gauw. Het is vijf over negen al. Maar even gauw een kopje thee. En dan misschien nog vragen. Of anders nog iets anders. Ja? Al gauw. Ik zie geen...

Is er nog iemand die iets wil vragen over... Die eerste... Twee feesten, zal ik maar zeggen.

Waar staat dat over die hoofdpuk-akkoord neerleggen in Leviticus 16? Ja. Misschien wel even goed om op te zoeken. Want het is zo mooi om het niet over te slaan.

Leviticus 16... Vers... Vers... 23... En dat moet je dan vergelijken met Johannes 20 vers 6.

En als je dat op elkaar legt, dan... Past het naadloos. Dat is een maatpak. Er staat daarna... Daar moet Aaron in de tent... In de tent van de ontmoeting komen.

Dus hij gaat uit het heilige der heiligen... En komt in de tent van de ontmoeting. In het heilige. En de linnenkleren uitstrekken die hij aangedaan heeft... Toen hij het heiligdom binnenging.

Daar moet hij ze laten. Hij moet zijn lichaam in de heilige plaats met water wassen. Zijn kleren aantrekken. Dan moet hij naar buiten gaan. Zijn brandoffer bereiden met het brandoffer voor het volk. En voor zichzelf en het volk verzoening doen.

Even kijken hoor. Ik dacht dat er nog ergens stond dat het apart opgerold moest worden. Dat ben ik nu even kwijt. Ik weet zeker dat het ergens staat.

Ik kan het nu even niet schouw vinden.

Ik zoek dat nog even een keer op. Maar in ieder geval zie je dat hij zijn witte kleren... In de tent van de samenkomst moet uitdoen. Ze daar moet oprollen en ze daar moet laten. Ik dacht dat het zelfs nog stond dat het apart was.

Maar als je kijkt in Johannes 20, vers 6... Dan zie je dat met de kleding van Jezus, Yeshua, hetzelfde gebeurt. Johannes 20, vers 6...

Simon Petrus dan kwam en volgde hem. Ging het kravel binnen en zag de doeken liggen. En de zweedoek die op zijn hoofd geweest was... zag hij niet bij de doeken liggen... maar afzonderlijk opgerold op een andere plaats.

Toen ging ook de andere discipel die het eerst bij het graf gekomen was naar binnen... en hij zag het en geloofden. Geloofde.

Natuurlijk geloofden ze, want ze zien precies wat er... Ze kenden heus de Torah wel en ze wisten wat daar voorgeschrijven was. En dan zie je ineens, ja, dit is de hoge priester die... Het heilige der heiligen is binnengegaan en is opgestaan uit de doden.

Over dat gescheiden ben ik daar even niet meer helemaal zeker van. Of dat in de fysiële stad, dat zoek ik dan wel even... wil ik voor mezelf ook al weten. Maar in ieder geval dat hij het in het heiligdom moest achterlaten. Nog meer vragen?

Anders gaan we nog even naar Poerim en Ganouka. We hebben nog een kwartiertje. Maar ik heb daar natuurlijk aan het begin al het een en ander over verteld. Poer betekent lot. Poerim, dat komt natuurlijk bij het verhaal van Esther vandaan.

Het boekje Esther wordt met Poerim ook twee keer in zijn geheel voorgelezen... in de synagoge. Tot op de dag van vandaag. En het ging er natuurlijk om dat het lot geworpen moest worden...

wanneer Israël uitgeroeid mocht worden door... Haman en zijn trawanten. Nou, daarom moet ik altijd aan...

Dat heeft God natuurlijk omgekeerd. God heeft dat lot omgekeerd en gemaakt dat Israël zijn vijanden mocht vernietigen... in plaats van andersom. Het wordt dan nu gevierd met veel lawaai als Hamans naam wordt genoemd.

Dat is wel leuk dat je dat een keer meemaakt. Ik heb dat een keer in Israël meegemaakt en dat is best grappig. Het is echt een beetje carnavalist. De kinderen vinden het voornamelijk heel geweldig. Iedereen is verkleed en het is één groot feest.

Er worden Hamans oren gegeten, koekjes in de vorm van oren gebakken... en die kan je dan lekker eten. Natuurlijk wordt er weer gevast. De dag voor Poerim stroomt veel wijn. Ook carnavalesk.

Er wordt flink bij gedronken. Er wordt ook geld aan de armen gegeven. En cadeautjes. Minimaal twee aan vrienden geven. Dus het is gewoon een groot blij feest.

Natuurlijk een blij feest met een bruine ondertoon. Want je zou kunnen zeggen, je kunt wel Poerim vieren en brullen bij Haman. Maar hoeveel pro-groms zijn er niet geweest in de loop der tijden.

Sinds Haman. Niet alleen in de Shoah en de Tweede Wereldoorlog. Maar door de eeuwen door zijn joden altijd en overal vervolgd.

En wat dat betreft is het steeds maar weer Poerim. Nou, Ganouka, dat is echt een heel ander feest.

Dat is de inwijding van de tempel 164 voor Christus. Meestal als je gewoon de Bijbel leeft en christelijk bent opgevoed, heb je dat niet zo heel erg door.

Dan ben je geëindigd met Malachi. En dan zit er één witte bladzij ertussen. En dan begin je met Matthäus. Maar toch al heel vroeg vroeg ik me af van, hé, wat raar eigenlijk. In Matthäus heb je ineens Sadduzeeën en Fariseeën.

Die was ik de hele Bijbel nog niet tegengekomen. Waar komen die gasten nou vandaan? Wat zijn dat voor mensen eigenlijk? Het is ineens, er staat de wereld op zijn kop. Er is ineens van alles veranderd. Ja, er zit ook 400 jaar tussen.

Tussen het laatste Bijbelboek van het Tenach van het Oude Testament en het eerste Bijbelboekje van het Nieuwe Testament. Er zit 400 jaar tussen. Is er in die 400 jaar niks gebeurd?

Ja, er is heel veel gebeurd. Eigenlijk zijn de profetieën van Daniel zijn voor een heel groot gedeelte, niet volledig, maar voor een heel groot gedeelte uitgekomen. Bijvoorbeeld die geitenbok die over de wereld zou racen en die de wereld zou verpletteren met één hoorn.

Nou, Alexander de Grote, daar wordt daarvan geprofiteerd. Die komt uit Griekenland. Een jongeman, generaal. Iedereen kent zijn naam nog, maar hij is maar 33 geworden.

En die is in 333, dat vind ik allemaal van die mooie jaartallen die ik makkelijk onthoud. Hij is 33 geworden en in 333 voor Christus is hij de wereld overgegaan. En dan heeft hij het hele Midden-Oosten, eigenlijk de hele toenmalige wereld veroverd.

Inclusief Persië, wat we nu Iran noemen, Irak. Dat is allemaal door hem veroverd. Omdat hij heel vroeg gestorven is, is een rijk in 4 uiteengevallen. 4 generaals.

De ene generaal was Ptolemeës, de andere Seluocides. En de andere 2, die weet ik niet uit mijn hoofd, maar die zijn ook veel minder belangrijk. Die Ptolemeën en die Seluocides, dat zijn de 2 grootste geworden.

De Ptolemeën die zaten zeg maar in Egypte en de Seluocides in Syrië. Er zijn dan 2 afzonderlijke rijken geworden, die vanaf die tijd ook voortdurend oorlog met elkaar hadden.

Maar je voelt wel, Israël zit daar tussenin, precies. Het is altijd een terrein van strijd geweest. Dus ze hebben soms bij de Ptolemeën en soms bij de Seluocides gehoord. Maar heel lang, en rond 175 voor Christus, moorden ze in ieder geval bij de Seluocides.

En dan had je als de koning, de opeenvolgende koning, de Antiochissen. En Antiochissen die gaven zichzelf de bijnaam Epifanus, de lichtschijnende, de verheerlijkte, eigenlijk de goddelijke.

En net zoals dat later keizer Augustus zou doen, ook de goddelijke keizer Augustus, die noemde zichzelf ook god. Heel veel koningen in die tijd dachten dat ze een soort godheid waren. Nou, die Antiochissen Epifanus die had een keer een wat mislukte veldtocht naar Egypte.

Dat kun je allemaal lezen in die 2 boekjes van de Maccabeën trouwens. Dus ik raad aan om die gewoon ook eens een keer te lezen. Je kunt ze apart kopen, maar als je een bijbel hebt waar ze in staan, kun je ze lezen.

En ze zijn online ook overal te vinden, de boekjes van de Maccabeën. Daar staat die hele geschiedenis in. Nou, die was in Egypte geweest, daar was hij verslagen.

Daar was hij heel boos, kwam terug. Daar heeft hij in Jeruzalem maar een aantal mensen vermoord. En tegelijkertijd de tempel ontheiligd door daar een varken te offeren voor het beeld van Zeus.

En tegelijkertijd de opdracht te geven aan alle Joden in heel Israël, dat ze allemaal vanaf nu een varken moesten offeren voor hem. Nou, dat werd met kracht afgedwongen in alle plaatsen.

Maar een klein plaats in Judea, daar had je dan Judas de Maccabeën met zijn zonen. En daar kwam een overste van Antiochisch Epiphanes.

En ze bleven staan, ze deden het niet. En daar begon een geweldige opstand. In het klein begon die, maar die opstand die verbreidde zich door het hele Joodse Rijk.

En die slaagde wonderwel. Dus ze slaagden erin zich te bevrijden van die celacide. En ze kwamen in de tempel aan. En die tempel hebben ze gereinigd, schoongemaakt, dat beeld van Zeus eruit gedaan.

En toen wilden ze dus de kandelaar laten branden. Maar ze hadden heel weinig, er was te weinig olie. Ze had eigenlijk maar olie voor één dag.

Maar het wonderlijke was dat die olie gebruikte ze voor die ganoukia, voor die kandelaar die er stond. En die olie bleef wonder boven wonder acht dagen lang branden. Het was echt een bovennatuurlijk wonder.

Zo wordt dat omschreven in de Maccabeën. Staat niet in Gods woord zelf. Ik geloof wel dat dat soort wonderen ook buiten Gods woord om kunnen gebeuren. Dus ik geloof wel dat het echt gebeurd is. En dat ene kruikje bleef dus acht dagen branden.

En daardoor werd dat feest gevierd. Als God zelf heeft ons bevrijd, heeft het wonder van de verlichting van het aansteken van het licht gedaan. Die negen, ik zei eerst de achtarmige.

Het is een achtarmige kandelaar met één klein armpje daarvoor. Waardoor die acht armen worden aangestoken. Dat vindt altijd plaats op de 24e kieslef december.

Het lichtfeest. Jezus vierde het zelf ook. Het ganoukja, het lichtfeest. Het staat in Johannes.

Dat is dat stukje waarin staat dat zijn vrienden, zijn discipelen gingen alvast. Maar hij zei dat hij niet zou gaan. En toen ze uiteindelijk weggingen, ging hij in het geheim vermomd als het ware toch naar het feest toe.

Jezus heeft ook ganoukja gevierd. Dus Poerim en ganoukja, dat zijn echt twee feesten die een beetje losstaan van de feesttijden van Jehovah. Zo worden ze ook niet in Leviticus 23 of in Nummerie genoemd.

Maar ze zijn wel degelijk feesten die er ook bij horen. Hier heb ik dat nog aangehaald.

Johannes 10, vers 22. Het was feest van de inwijding van de tempel. Dat betekent het ganoukja feest. Dus dan kun je zien dat het wel in het Nieuwe Testament voorkomt. In Jeruzalem. En het was winter.

Natuurlijk is het winter. Want het was ons kerstfeest, zeg maar. De 24ste Kiflef. En Jezus liep rond in de tempel in de zuilengang van Salomo. De joden dan omringden hem en zeiden tegen hem.

Hoe lang houdt u ons in het onzekere? Als u de Christus bent, zeg het ons vrijuit. Jezus antwoordde hun. Ik heb het u gezegd en u gelooft het niet. De werken die ik doe in de naam van mijn vader, die getuigen van mij.

Maar u gelooft niet, want u bent niet van mijn schapen, zoals ik u gezegd heb. Mijn schapen horen mijn stem. En ik ken ze en zij volgen mij. En ik geef een eeuwig leven.

En ze zullen beslist niet verloren gaan in eeuwigheid. En niemand zal ze uit mijn hand drukken. Hij is echt de goede herder. En dat vertelt hij op dat Ganoukja feest.

Ik geloof dat dat het laatste plaatje is. Ik heb wel een heel mooi plaatje op. Daar kan je hem even laten zien. Over hoe de herderstal in Israël eruit zag.

Die heb ik zelf genomen. Ik weet niet meer hoe het bestandje heet. Maar het staat op dat stikje. Nee, maar dat heb ik niet. Ja, ik wel. Het is wel leuk om even te zien nog als slot van dit.

Dan kan je echt precies zien als Jezus het heeft over goede herder zijn. Deze.

Een paar plaatjes. Heb ik zelf een keer genomen toen ik in Israël was. Ik kom dan graag op plaats waar niet zo gek veel toeristen heen gaan.

Dan ontdek ik meestal de mooiere dingen. Gaat het lukken? Ja, ja toch. Pas dan. Even getult, AUB.

Vroeger had je dat op tv nog wel. Even getult, AUB. Weet u wel, vroeger. Vind je dat uit? Nou, dit is de goede herder. Die kwam ik er tegen. Dat was een Palestijnse jongen. Ik heb er ook nog een filmpje van. Maar dat ga ik nu niet laten zien.

Maar het was heel leuk. Want ik stond positief met hem te praten. En toen was hij zijn schapen kwijt. Tenminste, die waren veel verder. En toen begon hij ineens... En dat was de stem van de goede herder.

Dus je kan allemaal een keer meenemen. Dan kan je die horen. Maar dan begint hij... Ik kan het nu helemaal niet met die keel. Maar zo'n soort geluid. En ik denk, wauw.

Als Jezus zegt, de schapen kennen mijn stem. Ze kennen hem ook. Want ze kwamen naar hem toe. Hij begon dat geluid te maken. En ze kwamen direct naar hem toe. Nou, uw stok en uw staf, die vertroosten mij. Ik vind het een prachtig beeld van de goede herder.

Nou, hier zie je dan hoe zo'n schaapskooi eruit ziet. Dat vond ik zelf zo mooi om te zien. Ik heb nog een plaatje van aan de buitenkant. Dit is de buitenkant. En dit is de binnenkant. Maar dan kun je zien, die schapen worden daar naar binnen gebracht.

En dan heb je daar de deur der schapen. En daar gaat de herder, gaat daarvoor liggen. Die gaat daar slapen. En zo zitten die schapen s'nacht zitten daar in die schaapskooi. Dat is de schaapskooi.

En die herder ligt ervoor. Ik ben de deur. En al die door mij binnenkomt, die zal behouden worden. En door mij ingaan en uitgaan en wijden vinden. Nou, dit maakt het, vind ik, een enkel opduidelijk wat Jezus bedoelt.

Weet je wel. Als je dat één keer zo ziet, dan zeg je, dat is het beeld van de schaapskooi. De schaapskooi. Dit is aan de buitenkant dan. Het was in het voorjaar dat ik er was. Kan je zien, de meibloesem, die, hoe heet die ook alweer in Israël?

Wie zegt dat eventjes? Ik ben het even kwijt. De amandelboom. De amandelboom, die bloeit. De amandelboom, die bloeit daarnaast. Dat is prachtig om te zien. Hier is de deur van de schapen. En zo gaat hij dan uit om ze weiden te laten vinden.

Nou, dit kan toch gewoon de tijd van Jezus zijn, zeg maar. Het was iets later, want het is gewoon met een digitale camera genomen. Maar, ja, ik vind dit geweldig. Zelf.

Dat was de laatste, denk ik al. Ja, dus maar, vooral deze. Dit vind ik echt een, ik vind het zelf een superplaatje. Dus zo zegt de Heer Jezus, kom maar in mijn stal.

En ik ga voor de deur liggen. En niemand komt erin, want ik lig voor de deur. Zo veilig zijn we. Weet je eens. Ja, het is een beetje vertekend hoor.

Omdat, een beetje vertekend. Maar er stonden trouwens verschillende stallen. Er waren meerdere herders in het veld. Maar je kan er altijd bij. Zal het, als bij. Dat is bijna ook.

Nou, dat was eigenlijk mijn verhaal weer voor vanavond. Zijn er nog verdere opmerkingen of vragen? Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja.

Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja.

Ja. Ja.