Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Even kijken hoor, Shavot. Dat is Pinksteren. Oh, daar ga ik gelijk naar. Baconfeest wordt ook wel genoemd.
! Als we in Exodus 34 eerst even kijken, gaan we maar even een paar teksten lezen. Daar wordt het Baconfeest voor het eerst genoemd.
En ik kom daar straks ook dan al op terug hoe dat zit. Even kijken hoor, welke vers 22. Er staat in vers 22, ook moet u voor uzelf het wekenfeest houden.
Dat is het feest bij de eerste vruchten van de tarweoogst. En ook het feest van de inzameling bij de jaarwisseling. Dus hier kom je voor het eerst dat wekenfeest tegen. Dat feest was al eerder bekend.
Het was een oogstfeest. We gaan dat dadelijk nog duidelijk zien. Een feest waarop de eerste oogst werd binnengehaald. Niet de allereerste oogst. Want dat hebben we eigenlijk bij Pesach en het beweegoffer.
En het feest van de ongezuurde broden al gezien. Een vorige keer. Waar de eerste gesten schoven werden bewogen voor het aangezicht van God.
En dat gebeurde op de dag na de Shabbat. Op de derde dag. Op dezelfde dag dat de Heer Jezus is opgestaan uit de dood. En dat is natuurlijk een prachtig beeld van dat beweegoffer.
Waar Jezus ook weer, ik zeg het altijd weer zo, begon te bewegen. Vanaf die dag moest er geteld gaan worden. Dat heet dan de omertelling.
Daar komen we straks ook nog wel. Met sheets heb ik altijd, vooral als ik ze niet voor me heb, dat ik soms al dingen sta te vertellen die we dan straks weer op sheet terugzien. Maar dat ziet u dan vanzelf wel. Dus dan krijgen we een omertelling.
Daar moet er geteld worden. Dan moet er vijftig dagen verder geteld worden. En op de vijftigste dag, dan is dat wekenfeest. Dan is dat feest van de eerste oogst. En die vijftigste dag, daar komt ook pinksteren vandaan.
Penta, costa. En penta is vijftig. Vijftig. In het Latijn, in het Grieks. Dus daar komt pinksteren vandaan. Het feest van de vijftigste dag.
Wij tellen dan in dagen. En de Bijbel zegt, ja wat, dat is het feest van de weken. Het wekenfeest. Dus je ziet dat hier in Exodus. En dat is niet voor niks dat je dat daar voor het eerst vindt.
Maar daar kom ik straks wel op terug. De net ging hij heel snel. En nou... U mag het wel even doen.
De volgende. Of staat hij gewoon helemaal vast? Ah, nou is het, hij gaat er wel heel ver. Dan verklappen we alles in één keer.
Ja, deze moeten we hebben. Deze heb ik even uit de Naardense Bijbel gehaald. Want daar vind ik zo... U kent u wel, denk ik. De Naardense Bijbel, een vrij letterlijke vertaling.
Een vertaling die probeert heel dicht bij de grondtekst te blijven. En daar komt dat woord tellen zo mooi. Want het is de omertelling. En je moet gaan tellen. En Pieter van Auzora heeft dat echt heel leuk vertaald, vind ik.
Met tellen zult je. Dan vanaf de dag die volgt op het Shabbat. Vanaf de dag dat je de garf waarmee gewuifd wordt hebt gebracht. Weet je wel, dat is die garf die de opstanding van de Heer Jezus.
Vertegenwoordigd. En dan ga je na die garf, de Shabbat na die garf, ga je tellen. Daar heb je overigens tussendoor even twee groepen Joden in. Joden zijn net mensen.
Net christenen, zal ik maar zeggen. Want daar heb je ook altijd geroepen. De een is voor dit en de ander vindt dat. En daar heb je daar ook. De een zegt, ja die Shabbat, we moeten gaan tellen vanaf de Shabbat die het einde van de Pesach inluidt.
En anderen zeggen, nee we moeten tellen vanaf de eerste echte Shabbat nadat de hele Pesach viering van die hele week is afgelopen. Dat zijn twee verschillende dagen.
Dat kunt u wel voorstellen. Dus er zijn ook Joden die op verschillende tijden zelfs Shabbat vieren. Omdat ze op een andere dag beginnen te tellen. Er zijn nog veel meer groepen onder de Joden hoor.
Die het allemaal met elkaar half of helemaal niet of een beetje eens zijn. Maar goed, voor ons in ieder geval de dag na de Shabbat. Waar die gaaf gewuift wordt.
Zeven volmaakte Shabbaten zullen het wezen. Zeven volmaakte weken. Zeven volle weken. Zeven keer zeven. 49. Elke dag van de omertelling wordt er dan ook een bepaald schriftgedeelte gelezen.
En wordt er een bepaalde rieten uitgevoerd. Voor ons is het even belangrijk dat het 49 dagen duurt. En dat de vijftigste dag is dan het wekenfeest.
Tot aan de dag die volgt op de zevende Shabbat. Telt ge vijftigmaal een dag. Doen naderen zult ge dan een nieuwe broodgift voor Jehovah. Ik spreek J.H.W.H. uit.
Altijd als... Pieter van Azoren zegt trouwens de ene. In ons Bijbel is het meestal heren met hoofdletters. In de ene Bijbel heren met drie.
En de andere heren met twee E's. Maar als het hoofdletter staat dan... Wordt daarmee bedoeld Jehovah. Ikzelf doe daar eigenlijk niet zo aan mee.
Omdat als je in de geschiedenis gaat kijken... Is dat een gebruik wat pas zelfs na de jaartelling is ontstaan. Israël voor de jaartelling sprak echt de naam van God wel uit.
Je mocht de naam niet ijdel gebruiken. Maar je mocht hem wel gebruiken. Je moet hem zelfs gebruiken. Als je nummerie vier leest... De zegen van de hoge priester...
Dan staat daar... En je komt dat wel meer tegen. Dan staat er nadrukkelijk bij... Zo zult gij mijn naam op de Israëliet te leggen. Dus eigenlijk vind ik het een gebrek.
En ik heb er ook wel met joden over gesproken... Die daar zo... Messiaanse joden die daar heel anders over denken. Die dus ook zeggen... Ja, die naam moet gebruikt worden. Want je moet die naam... Dat is Jehovah.
Moet je op de Israël leggen. Ik zeg Jehovah meestal... Omdat ik dat van Nehemia Gordon heb geleerd. En heel veel mensen zeggen Yahweh. Het is eigenlijk niet zo goed bekend...
Hoe je de naam moet uitspreken. Maar Nehemia Gordon heb je daar al eens van gehoord. En dat kan ik u echt aanraden om daar af en toe... En hij doet veel op YouTube.
Dat kent u wel, toch? YouTube. Een YouTube-filmje. YouTube. Mijn vrouw is slecht horen. Dus die spreekt dat soms uit als YouTube. En die dacht ook altijd dat Facebook een feestboekje was.
Maar het is Facebook. Maar Nehemia Gordon heeft heel onderzoek gedaan... Dat is een Karaïtische Jood. Naar hoe je de naam van God zou moeten uitspreken.
En hij komt er echt op dat dat toch Jehovah moet zijn. Jehovah. Sommige mensen zeggen dan... Ja, maar dan ben je dadelijk net een Jehovah's getuige. Wat die zeggen dat ook al.
Ze hebben het niet overal in mis. Ik zeg wel, als een klok die stil staat, staat ook twee keer per dag gelijk. Toch? Dus het feit dat Jehovah's getuigen het zeggen, wil niet zeggen dat het dus fout is.
Dus Jehovah. Dus vijftig maal een dag en dan een nieuwe broodgift. Dat is dus echt een rijke oogst. Dan wordt er al brood van gebakken.
En dan moeten twee broden voor het aangezicht van God heen en weer bewogen worden. Een broodgift. Van waar je ook gezeten bent, brengt je brood mee om te wuiven. Twee stuks van twee tiende volkoren moet het wezen met gist zult grijze bakken.
In tegenstelling tot wat met Pesach gebeurt. Eerstelingen voor Jehovah. Dus dat is echt de voorschriften die in Leviticus over dat Pinksterfeest worden gegeven.
Dus dan hebben we ongeveer een beetje helder van de feiten wat er nou gebeurt. Het is een wekenfeest. Een wekenfeest wat plaatsvindt na dat er vijftig dagen, zeven keer zeven, zeven volle shabbaten is afgeteld.
En op de vijftigste dag dan begint dat wekenfeest. Dat wekenfeest is oorspronkelijk een oogstfeest. Zoals eigenlijk bijna alle feesten, alle bijbelse feesten ook een soort van oogstfeesten zijn.
Het heeft allemaal wel iets met opbrengst en oogst van het land te maken. Maar waardoor God een nieuwe betekenis of de feitelijke betekenis aan wordt gegeven.
Nou hier staat al natuurlijk weer op wat ik al een beetje heb verteld. De oomertelling begint drie dagen na het beweeg. Dat is niet waar trouwens wat ik daar zeg.
De oomertelling begint na het beweegoffer. En dat beweegoffer dat is op de derde dag. Dat beweegoffer is na drie dagen. Dan wordt er bewogen drie dagen na de ongezuurde broden.
En daarna, na de shabbat, daarna dan begint de oomertelling. Eigenlijk is een oomer een eenheidsmaat voor gest. Een omergest is net zoiets als een schoof.
Jullie weten allemaal nog wat het is, een schoof. Maar als je bij de zonderschuil uit moet liggen, want een schoof is, dan is dat al heel erg lastig. Wij zagen vroeger nog wel eens schoven op het veld staan. Ik denk dat we dat allemaal hier nog wel eens gezien hebben.
En dan werden die schoven zo tegen elkaar gezet, als een soort wigwam. En uiteindelijk werden ze opgestoken en opgehaald. Ja, dat ziet natuurlijk niemand meer. Tegenwoordig rijdt er een machine overheen. En dan rolden er achter de broden eruit, bij wijze van spreken.
Maar dat is een schoof, een omergest, een schoofgest. Dat is oorspronkelijk een oogstfeest. Maar, het is wel oorspronkelijk een oogstfeest, maar we zien dus dat het voor het eerst genoemd wordt in Exodus 24, had ik gezegd, of 22.
En dat is na het verbond op de Sinaï. En dat is wel heel bijzonder wat daar gebeurt. Want als je gaat tellen dat Israël is uit Egypte, die heeft het eerste Pesach natuurlijk in Egypte gevierd.
Daar is het lam geslacht, het bloed aan de dorpels gesteken. Uiteindelijk zijn ze daarna uit Egypteland uitgetrokken. Zijn ze door de Schelfzee heen gegaan.
En daar is hun leven als vrij volk, nog wel niet in het beloofde land, maar als vrij volk begonnen. Een volk apart gezet, zoals wij ook. Dat gaan door de Schelfzee, dat duidt ook een beeld van de doop.
Als wij gedoopt zijn, dan begint ook ons leven als vrij mens nog niet in het beloofde land. We zijn nog niet de nieuwe hemel of de nieuwe aarde. Het is nog niet volmaakt allemaal, dat denken sommige mensen nog wel.
En die zeggen dan, het koninkrijk is nu en zo, maar dat is allemaal niet zo. We komen alleen maar in de woestijn. Dat klinkt een beetje negatief, maar dat bedoelt het niet eens zo.
In die woestijn wordt goed gezorgd voor ons. Onze schoenen verslijten niet, net als bij Israël en zo. Maar het is nog niet het beloofde land. Maar daar begint hun leven als volk. Daar zijn ze apart gezet.
Als het ware geboren uit het water opgekomen. Geboren uit water en geest. De wolkolom en de vuurkolom. Israël is na die eerste Pesach al begonnen met tellen.
En als je de Bijbelkeur dat na gaat tellen. Dat ga ik nu niet helemaal voordoen, maar u mag dat voor uzelf een keertje thuis. Kan je dat natellen. Dan komen ze de 47e dag van de omertelling aan bij de Sinei.
En als we dan aankomen bij de Sinei op de 47e dag. Ik zal eventjes. Ik denk dat het misschien wel vrij makkelijk te zien is in de tekst ook nog. Ja, kijk maar in Exodus 19.
Dat is dan voor ons een beetje een ingewikkelde manier van redeneren. Maar daar kan je het al helemaal uithalen. Je kan het ook helemaal natellen. Maar Exodus 19 vers 1 staat in de derde maand. Dat is dus de derde maand na de uittocht uit Egypte.
Op dezelfde dag dat de Israëlieten uit het land Egypte waren vertrokken. Kwamen zij in de woestijn Sinei. Dus ze kwamen op de dag dat ze uit Egypte vertrokken in de woestijn Sinei.
En dan in de derde maand. Namelijk op de eerste van die maand. Waren ze bij de berg Sinei. Bij de Horeb. En als je dat gaat natellen.
Dan is die derde maand precies de 47ste dag. Je zou zeggen drie maanden is drie keer 30 dagen. Maar de derde maand is van de 14e Nissan af.
Als je dan gaat tellen. En je gaat naar 47 tellen. Dan kom je hier op de eerste van de maand aan. En dan zit je op 47 dagen. Nou reken het maar.
U zit al helemaal te rekenen. Ik vind het ook altijd weer lastig. Rekenen tijdens het praten vind ik... Nee 47. Ze kwamen drie dagen ervoor aan. Want dat staat...
Even kijken hoor. Ja. Zie je dat zei...
Eigenlijk moeten we het even helemaal lezen. Gewoon 19. Want dat gaat helemaal... Dat is echt de eerste echte Pinksterdag. Weet je wel. Ik vraag altijd tijdens een preek aan mensen. Wat gebeurde er op de eerste Pinksterdag?
Wanneer was de eerste Pinksterdag? Vooral met Pinksteren vraag je dat dan. En je zegt ja. Het is een soort van de Heilige Geest. We hebben discipelen bij elkaar in Jeruzalem en zo. Dat noemen we de eerste Pinksterdag. Maar dit is eigenlijk de eerste echte Pinksterdag.
Buiten dan dat het al langer bestond als een oogstfeest. Maar is dit de eerste echte Pinksterdag? Nou in de derde maand. Op dezelfde dag dat de Israëlieten uit het land Egypte waren vertrokken. Kwamen zij in de woestijn Sinaï.
Ze braken op vanuit de Rafidim. Kwamen in de woestijn Sinaï. Ze konden daar zijn kamp op tegenover de berg. Toen klon Mozes omhoog naar God. De heren.
Jehova dus. Je ziet daar de heren bij mij met drie e staan. Jehova riep tot hem vanaf de berg. Zo moet u tegen het huis van Jacob zeggen. En de Israëlieten verkondigen.
U hebt zelf gezien wat ik met de Egyptenaren gedaan heb. En hoe ik u op aardens vleugels gedragen heb. En bij mij gebracht heb. Daar kennen we dat opwekkingslied nog van. Gedragen door de wind.
Als op aardens vleugelen. Nu dan. Als u nauwgezet mijn stem gehoorzaakt. En mijn verbond in acht neemt. Dan zult u uit alle volken mijn persoonlijk eigendom zijn.
We zullen laten zien dat God... Dat wordt wel niet met zoveel woorden gezegd. Maar je kunt dat de hele serf door zien. Dat God daarmee bedoelt.
Ik neem jou alvast tot mijn bruid. Je bent van mij. Wij praten over het algemeen niet over een bruid als een eigendom. Dat vinden we... Mijn vrouw vindt dat in ieder geval raar.
En ik ook trouwens. Dat hoort helemaal niet bij onze cultuur. Maar in die tijd was het zo. Je vrouw was je eigendom. Overigens was de man ook wel weer een soort van eigendom van de vrouwen.
Dat was een beetje wederzijds. Maar de man moest wel de bruidsgat betalen. En bruidsgat betaalde je om daarna die vrouw te kunnen ontvangen. Om ze te kunnen krijgen. Er moest voor betaald worden.
Dat is uiteindelijk ook het beeld. Wat we in de Bijbel terugvinden. Wat Jezus uiteindelijk heeft gedaan. Die heeft betaald voor zijn bruid. Aan het kruis. Hij heeft de bruidsgat betaald.
Hij heeft met zijn leven betaald. Ik geef mijn leven aan jou. Hij doet dat om zijn bruid te verwerven. Dat is wat hier eigenlijk Jehovah al zegt tegen Israël. Jullie zijn de eerste.
Ik begin bij jullie. Ik begin bij jullie. Kijk maar zo staat het. Dan zult u uit alle volken mijn persoonlijk eigendom zijn. Maar zou je kunnen zeggen.
Er staat want. Maar in feite voor onze oren zou je moeten lezen maar. Maar heel de aarde is erbij. Want de Heer bedoelt daar dus mee. Jehovah bedoelt daarmee.
Ik kies jullie uit. Ik zit jullie apart. Maar dat doe ik met het oog op de hele aarde. Ik begin bij jullie. Maar het gaat om iedereen. Eigenlijk hetzelfde als dat hij ooit tegen Abraham zei.
Ga uit je land. Ga uit je familie vandaan. Want ik ga jouw rijk zegenen. Ga naar het land wat ik je zal laten zien. En ik ga je rijk zegenen.
En daar staat er direct achter. En in u zullen alle geslachten daar aarde gezegend worden. Snap je? Dus dat is. Abraham, Isaac, Jacob, Israël hebben een bijzondere positie.
Maar die bijzondere positie. Die uitverkoren positie. Dat is het uitverkoren volk. Om maar eens wat over uitverkiezing te zeggen. Die uitverkoren positie is met het oog op de hele aarde.
God heeft alle mensen op het oog. Gaat hem om iedereen. Al zo lief heeft God de wereld gehad. God wil dat alle mensen behouden worden. Ik zeg niet dat ze dat allemaal worden.
Maar hij heeft ze allemaal op het oog. Dus daar gaat het God om. Om iedereen. En zo moet je dat in feite ook hier lezen. U zult dan voor mij een koninkrijk van priesters.
En een heilig volk zijn. Waarom priesters? Een koninkrijk van priesters. We komen dat later ook weer tegen. Dat kent u wel in de eerste Petersbrief. Dat gij zei het een uitverkoren geslacht.
Een heilig priest. Een koninklijk priesterdom. Wat is een priester? Wat doet een priester? Een priester is eigenlijk de verbinding tussen God en tussen de mensen.
Het woord kohen. Dat is het woord voor priester. Het hebrailse woord priester is kohen. We kennen nog een hoop kohens in onze samenleving ook. De achternaam. Neem maar Job kohen.
De ex-burgemeester van Amsterdam bijvoorbeeld. Dat is iemand uit het priestergeslacht. Een kohen is altijd een priester. En die heette dan ook allemaal kohen.
Maar dat woord kohen. Het is sowieso jammer dat die man daar zelf helemaal niks van gelooft. Want het is echt een ras atheist. Een joodse atheist. Die heb je ook.
Alle soorten. Net als onder gewone mensen. Maar een kohen. Het woord kohen betekent eigenlijk iemand die verbindt. Iemand die repareert. Reparateur zou je kunnen zeggen.
Iemand die repareert. Dat is wat een kohen doet. En een kohen die repareert dus als het ware de verhouding tussen God en tussen de mensen. En nou wordt hier tegen Israël gezegd.
Jullie zijn er. Mijn persoonlijk eigendom. Vanuit alle volken. Maar heel de aarde is voor mij. En jullie zijn mijn reparateurs. Jullie gaan het doen.
Jullie zijn mijn priesters. Jullie moeten het doen. Dus dat is wat Gods opdracht aan zijn uitverkoren volk is. Nou dat moet Mozes gaan vertellen. Dat doet hij ook.
Hij komt terug. Hij roept de oudste. En hield al deze woorden voor die Jehovah hem geboden had. En toen antwoordde heel het volk gezamenlijk en zei. Alles wat Jehovah gesproken heeft zullen wij doen.
En Mozes bracht de woorden van het volk weer over aan Jehovah. En Jehovah zei tegen Mozes. Zie ik kom naar u toe in een dichte wolk. Opdat het volk kan horen wanneer ik met u spreek.
En opdat ze ook voor eeuwig in u geloven. En Mozes maakte de woorden van het volk aan Jehovah bekend. Hij is daar de grote profeet.
God komt met zijn wolk over het volk. De wolk is een beeld van de heilige geest. Die ook achter en voor Israël geweest is. En vanuit die dichtheid waarin we God niet kunnen zien.
God kunnen we niet kennen. Hij is hoger dan wij. Zijn gedachten zijn hoger dan onze gedachten. Hij is onkenbaar voor ons. Hij komt door zijn geest kenbaar bij ons.
Dus die dichte wolk is al een beeld van de geest. De overdachte vuurkolom. Of s'nachts de vuurkolom. Overdachte wolkolom. Die voor het volk uitging. Dat is de geest die het volk leidt.
Deze tekst heeft voor mij een hele speciale betekenis gekregen. Mag ik wel even tussendoor vertellen. Ik heb drie weken geleden een jongen uit onze gemeente. Ik ben wel niet meer de voorganger.
Maar ik had hem heel lang begeleid. Een jongen van 34 jaar. Begraven. Zoals dat dan heet. En die jongen die kreeg een jaar geleden. Een goed jaar geleden kreeg hij een hersentumor.
En wel geopereerd. Maar goed het was een ernstige vorm. Dus het kon niet weggehaald worden. Er kon nog wel veel gesproken worden. Maar hij was de enige uit het nest van het hele gezin. Die nooit naar de kerk ging. Er niks mee deed.
Niks van God of gebod of wat dan ook moest hebben. Het was verder geen verkeerde jongen. Hij leidde niet een ruig leven.
Maar hij had daar gewoon niks mee. Hij kon niks met God. Maar toen hij ziek was wilde hij. Had ik gevraagd. Kan Simon toch niet eens met mij komen praten? Als het dan zo dichtbij komt.
Dus we hebben een tijdje met hem gesproken. Heel veel. Ik ben er wel twee keer in de week geweest. Heel veel met hem gesproken. Ook heel veel gewoon dingen rationeel.
We hebben samen het dagboek van een scepticus besproken. Ik weet niet of u dat kent. Het dagboek van een scepticus. Maar als je ooit met ongelovigen wil discussiëren die heel erg in hun ratio zitten. Zou je dat dagboek moeten...
Ik heb er nog wel een paar liggen thuis. Dus als je zegt ik weet iemand dan neem ik hem zo mee. Dagboek van een scepticus. Fantastisch boek. Dan komt het rationeel wel dichterbij. Maar toen op een gegeven moment zei hij tegen mij.
Ik denk dat het daar een half jaar was. Van ja maar Simon. Hoe versta je nou de stem van God? Hoe hoor jij nou God? Zegt hij tegen mij. Dus ik zei ja ik versta God's stem eigenlijk meestal uit de Bijbel.
Ik hoor ook niet zo gauw bovennatuurlijk dingen. Ik heb het idee dat ik het wel eens gehoord heb. Maar dat is niet gebruikelijk. Voor mij spreekt God door zijn woord tot mij.
Er lag een Bijbeltje naast me. Niet mijn Bijbeltje. Dat had ik op een telefoontje in mijn zak. Maar een ander Bijbeltje was uiteindelijk van zijn opa geweest te zijn. Ooit. Met zo'n ritsje erop.
Weet je wel. Bijbel op zalmen. En ik geef het aan hem. Ik zeg kijk zo hier. Kijk maar. Sla maar open. Ik zeg. Je moet daarin gaan lezen. En ik ben zelf. Zeg ik er voor jullie even bij.
Echt niet iemand die altijd zegt. Sla de Bijbel open. Doe je ogen dicht. En zo spreekt God. Dat niet. Maar daar was wel mijn gebed van. Heer spreek tot hem. Ik moet nog iets zeggen.
Daardoor kom ik bij deze tekst. Toen ik zei vanuit de Bijbel te zeggen. Van mij. Zegt hij. Is het allemaal een grote donkere bolle. Dat zei hij. En hij sloeg deze tekst op.
Precies deze tekst. Dus hij. Wie slaat dat nou op. Je slaat allemaal de psalmen op toch. In het midden of zo. Dat ergens. Maar hij deed die Bijbel open. En hij. Ik zeg. Lees maar voor wat je leest. En de heren zei tegen Mozes.
Ik kom naar u toe. In een dichte wolk. Opdat het volk kan horen. Wanneer ik met u spreek. Nou. Hij was omver geblazen. Echt. Dat was zo voor hem het moment.
Dat hij zei. Ja. Hier kan ik niet onderuit. Weet je. Je zal toch maar net zeggen. Voor mij is het een dichte donkere wolk. Ik hoor niks. En dan. Doe je de Bijbel open. En dan komt dat.
Tevoorschijn. Dat is geweldig. Dat is echt zo mooi. En toen hebben we samen daar avondmaal gevierd. Met een roze koek. En met een kop koffie. Want hij zei. Ja. Hoe neem ik nou de heer Jezus aan?
Zei. Nou ja. Je weet misschien nog wat avondmaal is. We hebben hier net een koek van je moeder gehad. En dan zei de heer. Van. Dit is mijn lichaam. Neemt. Wil jij het aannemen? En dat deed hij. En dat was zo mooi.
En we zitten Janke daar. Nou. Op zijn bekrafenis hebben we roze koeken uitgedeeld. Hij is nu drie weken geleden gestorven. Moest ik even kwijt. Dan kwam ik hier zomaar tegen.
Mooi. Gaan we verder. Maar dit. Wat hier dus gebeurt is. God die sluit een verbond met Israël. En dat is een huwelijksverbond. Hij huwt Israël.
Dat moeten we eigenlijk zien. Het is een verbond. Maar het is een verbond. God zal later door de profeten heel dikkels zeggen. Ik heb u tot vrouw genomen. Overigens zal hij later door een profeet ook weer zeggen. Ik heb u een scheidbrief gegeven.
Ik kan niet meer met u samen zijn. Want jullie lopen alle andere heren. Alle baals achterna. Maar hier huwt God Israël. Hij zal door de profeet Isaiah zeggen. Ik heb je als het ware in je bloed uit Egypte weggehaald.
En ik heb je een bruidskleed aangedaan. En ik heb je tot mijn vrouw genomen. Dat is wat hier gebeurt. En wat daarna komt met die, wat wij dan noemen de tien geboden. Dat is eigenlijk gewoon niks anders dan het trouwboekje.
Weet je, waarin staat van de, als wij een huwelijk bijwoner bij de ambtenaar van de burgerlijke standen. Zegt hij ook altijd. Ik moet een paar dingen voorlezen die de echte lieden elkaar wederzijds verschuldigd zijn.
Weet je wel. En dan haalt hij uit het burgerlijk wetboek een paar dingen van. Nou, jij zult dit en je zult dat. Nou, dat zien we in die decalogen die tien geboden ook. Ik ben Jehovah, jullie God.
Ik heb jullie uit Egypte, uit het diensthuis, uitgeleid. En wat verwacht ik dan van jullie? Ja, dat je geen andere goden voor mij aangezicht zult hebben. Ik ben je man. Wij zijn gehuld. Wij zijn samen.
We hebben ja tegen elkaar gezegd. Nou, zo moet je dat eigenlijk zien. Als een soort trouwboekje voor Israël. Dus daar wordt gehuld. En dan zegt de Heer, om dat feestelijk te vieren.
Ga naar het volk toe, vers 10. Heilig hen vandaag en morgen. En laat ze hun kleren wassen. En laat ze over drie dagen gereed zijn.
Want op de derde dag zal de Heer Jehovah namelijk voor de ogen van heel het volk neerdalen op de berg Sinaï. Hij komt binnen. Daar komt de bruidegom.
Komt. De bruidegom komt. U moet voor het volk een grens stellen rondom de berg. Door te zeggen, wees op uw hoede. Dat u de berg niet beklimt. Of ook maar de voeten van aanraakt. Ieder die de berg aanraakt zal zeker gedood worden.
Zo heilig is dan God. En hij stelt daar de grens voor. Pas als de ramshoorn een lang gerekte toon laat horen. Ik ga er een klein stukje over.
Anders wordt het wel heel lang om te lezen. Mogen zij de berg beklimmen. Toen daalde Mozes van de berg af naar het volk. Liet het volk zich heiligen. Zij wasten hun kleren. Wees over drie dagen gereed.
Nade niet tot een vrouw. En toen moest ze echt afgezonderd zijn. En het gebeurde op de derde dag. Overigens als je het Nieuwe Testament leest. In Johannes. Die volgde het ook helemaal. Wat gebeurde er dan op de derde dag.
En op de derde dag was er een bruiloft. Nou dat is deze derde dag. De derde dag worden in Israël ook heel veel bruiloften gehouden. Op de derde dag was er een bruiloft.
En hier gebeurt ook op de derde dag de bruiloft. Toen het morgen werd dat er op de berg donderslagen. Bliksemtjes richten. En een zware wolk waren. En een zeer sterk bazuin geschal.
Zodat het volk dat in het kamp was beefde. En Mozes leidde het volk uit het kamp God tegemoet. En ze stonden onderaan de berg. En de berg Sine was geheel in rook gehuld. Omdat Jehova er in vuur neerdaalde.
De rook ervan steeg omhoog als de rook van het oven. En heel de berg beefde hevig. En het bazuin geschal werd gaandeweg zeer sterk. Moet je je wat je voorstellen. Dat is gebeuren geweest.
Dat is echt zo een beetje alomvattend. Je denkt dat je stijl achterover slaat van wat je meemaakt. Maar zie je dat hier dezelfde dingen gebeuren.
Als op wat wij noemen de eerste Pinksterdag. Vuur. Tongen als van vuur. Geluid van een geweldige gedreven wind. Echt een hele hoop lawaai.
En vuur. En ja. Je ziet eigenlijk dezelfde dingen. Zie je hier komen. Overigens is dan nadat dat feest gevierd is.
Nadat het huurlijk gesloten is. En het huurlijk boekje uitgereikt. Bijna uitgereikt. God heeft het aan Mozes uitgereikt. Maar u weet wat er met het eerste huurlijk boekje is gebeurd.
Toen Mozes beneden kwam. Toen was het volk alweer aan een gouden kalf begonnen. Niet dat ze nou zeiden we doen een andere god.
Maar we maken gewoon een beeld van onze god. Eigenlijk het eerste wat in het huurlijk boekje stond. De hele dag. Hij zult u geen gesneden beeld maken. En dat hadden ze al heel snel gedaan. Dus Mozes heeft toen die stenen wet kapot gegooid.
En toen moest er ook een straf door het kamp heen. Toen zijn daar 3000 mensen gedood. Dan moet je die geschiedenis zelf maar eens helemaal lezen. Die 3000 is ook weer zo'n bekend getal.
De wet dood waar de geest maakt levend lezen we dan later. En uiteindelijk is bij die allereerste pinksterdag daar bij de Sine-i kost dat 3000 mensen het leven. En wat gebeurde er op de allereerste pinksterdag in Handelingen?
Komen er 3000 mensen tot geloof. Dat zijn allemaal weer geen toevallige dingen. Je ziet daar gewoon dat de schrift een prachtige eenheid is.
Nou dat is dus wat er gebeurt. Het feest van de Torah. Mozes gaat dan weer naar boven. Komt opnieuw met die Torah. En die wordt uiteindelijk opgeborgen in de ark van het verbond.
En die ark van het verbond is natuurlijk het beeld van Yeshua. Van Jezus. Met het gouden verzoendeksel. In Romeinen 5 wordt dat genoemd. Hij is ons verzoendeksel. En in het Grieks heet dat hilasterion.
Hij is ons verzoendeksel. Waar het bloed op wordt gestort. En hij is natuurlijk ook het levende woord. In den beginnen was het woord. Het woord was bij God. Het woord was God. En het woord is vlees geworden.
En het heeft onder ons gewoond. Dus dat woord is in die ark van het verbond. En die ark van het verbond. Dat is als het ware het kistje waarin misschien u thuis ook uw trouwboekje nog wel bewaart.
Mijn ouders hadden zo'n geldkistje in. Daar lag een paar belangrijke papieren in. En daar zat het trouwboekje in. Weet je nog waar het ligt of niet? Ja. In hetzelfde kistje. Ja, daar weet niemand hoe hoog hij is.
Niemand weet ook precies waar hij was. Als je naar Israël gaat wijzen ze hem aan. En dan klimmen ze met je naar boven. En dan zeggen ze dit was hem. En dan zou hij ongeveer zo'n 300 meter hoog zijn. 300, 400 meter. Israël heeft natuurlijk niet echt heel hoge bergen.
Behalve in het noorden de Hermon. Dat is een berg met eeuwige sneeuw. Maar... Het eerste stukje. Hij gaat naar boven. Hij gaat naar boven. Ja. Ja.
En hij was 80. Geweest al. Ja. Ja. Een oude man. Maar hij ging nog 40 jaar mee weer daarna. En hij had altijd buiten geleefd.
Ja. Hij bleef ook 40 dagen boven. Dus misschien heeft hij er wel een dag over gedaan om 300 meter naar boven te lopen. Dat is ook wel wat te doen trouwens hoor. Ik heb dat vorig jaar nog wel gedaan.
En ik ben 66. Maar ik heb in Italië wel bergen gedaan vorig jaar van meer dan een kilometer hoog. Dat gaat nog. Dus dat gaat wel. Maar waar die berg is, weet het niet echt iemand.
Paulus zegt dat hij in Arabië ligt. Dus er is ook een route die getekend wordt. Dat Israël door het Arabisch schiereiland is gegaan. En er wordt gezegd dat daar de berg is waar God een wet heeft gegeven.
Dus niemand weet het helemaal zeker. Het ene heeft goede papieren en het andere is ook heel plausibel. Ik heb daar een boek over gelezen van onderzoekers die daar gekomen zijn.
Die er eigenlijk niet mochten komen. Want de Saudi Arabische regering werkt daar weer niet aan mee. Maar goed. Doet er ook niet zoveel toe. Hij ging maar naar boven en naar beneden. Dat is waar. Goed.
Dan komt dat feest van de Torah. De dingen die daar staan heb ik in feite allemaal al gezegd. Dus dat is de allereerste pinksterdag waar God zijn verbond met Israël sluit.
En waarom doet hij dat? Hij wil ze tot vrouw nemen. En waarom doet hij dat? Omdat hij alle volken der aarde op het oog geeft. Namelijk om zijn vrouw, om zijn bruid te worden.
En dat is wat uiteindelijk ook gaat gebeuren natuurlijk. Dat is uiteindelijk, vooral dat zinnetje ik heb alle volken van de aarde op het oog, is wat we uiteindelijk lezen in Handelingen 2. Dat het over de hele wereld verspreid gaat worden.
Dus dat is het doel geweest van Israël. Je hebt hele lange discussies nog wel geloof ik. Ik doe daar niet zo heel erg aan mee. Maar van mensen die zeggen van is Israël nou de bruid of is de gemeente de bruid en zo.
U kent dat misschien wel. Ik denk dat God, ik denk, ik meen te weten dat God de mensheid als bruid heeft bedoeld. Hij wil met de mensheid. Dat is, dat is.
De eerste keer dat ik hier in de gemeente was heb ik gepreet vanuit Hebrae hoofdstuk 10. Ik heb u een lichaam bereid. En dat ging dan over die slaaf die zijn oor doorboord was. Waardoor hij zijn bruid mocht kopen.
En dat is de bruid die in de eeuwigheid aan de zoon is beloofd. Daar is het allemaal om te doen geweest. Het is best belangrijk om dat steeds voor ogen te houden.
Dat grote verhaal van God is dat hij al voordat de schepping geschapen was. Eer dat de bergen geboren waren. Zegt dat lied van Moses, de man God.
Psalm 90. Eer dat de bergen geboren waren. Eer dat gij aarde en hemel had voortgebracht. Ja, van eeuwigheid tot eeuwigheid, zeid gij God. En toen in die eeuwigheid heeft God aan zijn zoon een bruid beloofd.
Hoe dat gegaan is, ik weet het niet. Maar het staat wel in Hebreë 10. U hebt mij een lichaam bereid. Dat betekent, u hebt mij voor mij een lichaam van een vrouw. Namelijk de mensheid bereid om mij tot bruid te worden.
En dat is ook precies wat God's bedoeling is met de schepping. Hij richt de schepping in. En hij zit daar de mens neer. En die mens moet zich vermenigvuldigen. Om tot grote aantallen te worden. Zodat er een grote, een volheid van bruid van de zoon kan zijn.
Dat is de bedoeling. En daarom is die val ook zo verschrikkelijk geweest. Want dat was in feite de eerste ontrouw van de mensen aan God, aan de zoon.
Om zijn bruid te willen zijn. Om van hem te willen zijn. Om als God te willen zijn en dus zonder de gemeenschap met de bruid. Ga ik dat snel? Dat hele beeld van de zoon die de bruid heeft.
Dat zien we in het huwelijk de eeuwen door. Het hele bestaan van de aarde door terug. Paulus maakt dat heel expliciet in Epheser 5. Waarin hij zegt van de seksuele gemeenschap tussen man en vrouw.
Het een worden van man en vrouw. Zegt hij dat geheimenis is groot. Dat is een mysterie. Maar ik spreek met het oog op Christus en de gemeente. Daarom zal een man zijn vader en moeder verlaten en zijn vrouw aanhangen.
En die twee zullen tot één zijn. Dat kennen we allemaal wel, die teksten. Dat is dus de bedoeling. Toen Adam en Eve geschapen waren. Was het nog niet klaar.
Ik vind het altijd een beetje lastig hoe ik dat moet zeggen. Maar toch zeg ik het zo. God zag wel dat het goed was. Maar het was nog niet af. Het is ook niet zo als we dadelijk...
Als we dadelijk aan het einde van de tijd zijn dat alles weer wordt zoals het was. Dat we dan weer een soort allemaal Adams en Eva's worden. In een hof van heden of van toen of van ooit of hoe je dat wil noemen.
Nee, Adam en Eva waren geschapen met de bedoeling... Om uiteindelijk als God te worden. Om de bruid van de zoon te worden. Dat was de bedoeling van God.
Maar ze moesten wachten op Gods tijd. Daarom was die leugen van de Satan ook zo verschrikkelijk. Die zegt als je nou van die boom van kennis van goed en van kwaad eet... Waar God je heeft verboden om daar...
Ik zeg er soms tussen nu al van te eten. Dat was wel ooit de bedoeling. Maar niet toen. Als je van die boom van kennis van goed en kwaad eet... Dan zul je als God zijn. Kennende het goed en kwaad.
Hij sprak daar zoals Satan eigenlijk altijd doet. De halve waarheid. En dat is een hele leugen. Dus hij hield de mensen voor dat ze als God konden zijn. Dat was ook wel Gods bedoeling. Dat is echt Gods bedoeling.
Dat is nog Gods bedoeling. Namelijk hoe kunnen wij als God worden in de gemeenschap met de Zoon. Als we één zijn met de Zoon... Dan hebben we de goddelijke natuur ontvangen. Dat zegt ook Petrus. Twee Petrus hoofdstuk 1.
In hem hebben wij alle kostbaarste gekregen. Namelijk de goddelijke natuur. Ik weet niet of dat allemaal een beetje gesneedje koek is voor jullie.
Of ook hier en daar een beetje nieuw. Het is wel veel misschien. Maar het hoort allemaal wel bij Pinkstra. Bij dat huwelijk gebeuren. Zeg eens. Is het waarom dan ook niet zo'n aanval?
Wat God bedoeld is? Dat je een hele gender... Jazeker. Ja, daar ben ik van overtuigd. Dat precies dat alles wat God bedoelt, dat haalt de boze onderen uit.
En dan zeg ik niet dat al die mensen die daarmee bezig zijn de duivel zelf zijn. Zo bedoel ik dat niet. Maar de geest van de tijd beïnvloedt dat zo. Wat stelt het huwelijk nog voor? Is dat nog de eenwording tussen man en vrouw?
Waardoor je... Weet je, dat is gedevalueerd. Dat is weg. Even dagen later hoe je daar in het praktische maatschappelijke verkeer over denkt. Maar Gods bedoeling wordt daar onzichtbaar mee gemaakt.
Het is precies wat Satan aan het doen is. Aanval op het huwelijk is eigenlijk het diepste wat er is. Gender-neutraliteit, gender-neutraal speelgoed, gender-neutrale toiletten.
Gender-neutraal... Het is... Als het niet zo erg was, was het belachelijk. Het is ook wel een beetje belachelijk soms. Ik hou van musea bezoeken. En twee weken geleden ben ik in het Tropenmuseum geweest in Amsterdam.
En ben je weer eens geweest? Mooi museum hoor. Het Tropenmuseum. Maar dat is helemaal veranderd. De eerste waar ze vroeger allemaal mooie dingen lieten zien... Zetten ze nu overal bij dat wij het maar gestolen hebben. Uit Indonesië en waar dan ook vandaan.
Nou, het zal... Volgens mij is er ook een hoop gewoon gekocht. Of weet ik veel wat. Het staat nu overal bij. We hebben het gestolen. En dan de bovenste verdieping hebben ze een nieuwe... Nieuwe tentoonstelling. En dat is de tentoonstelling over gender in de wereld.
En daar ga je dan met je kindertjes heen. Ja, ik niet toe. Maar er lopen ouders met hun kindertjes. En die laten dat allemaal zien hoe dat in elkaar zit. En dan... Ik heb er nog een foto van gemaakt. Die zou ik kunnen laten zien.
Maar dan mogen de kinderen aan het eind een patroontje meenemen. En de een is voor penis breien. En de andere voor vagina breien. En dan hebben ze een breipatroontje.
Of een naaipatroontje. En dan mogen ze daar... Mogen ze dat breien. En dan... Zo worden onze kinderen opgevoed. Weet je wel. Dat moet allemaal gewoon maar kunnen. En dat is allemaal om de heleboel onderuit te halen.
Je kunt alleen maar naar een genderneutraal toilet toe. Zonder zo'n poos bij. Ik ben naar hem toegegaan. Ik zeg, ik wil... Ik wil graag... Ik voel mij een tweeling. Dus ik wil graag op een tweepersoonstoilet.
Heeft u dat ook? Nee, dat had u niet. Ja, maar ik ben echt een tweeling. Ik ben het niet. Maar ik voel dat wel. Weet je... Maar die hele tentoonstelling ging erom. Dat je mocht zijn wat je voelde dat je was.
Weet je wel. Nou ja, ik voelde mij tweeling. Maar dat was het niet. Het is echt belachelijk. En om te huilen.
Ik heb... Op mijn telefoontje staat dat fotootje. Ja, als je het wil zien dadelijk... Zal ik het je laten zien dat het echt is hoor. Want anders denk je dat ik verhaaltjes vertel over penisbreien en vaginabreien. Maar het is echt zo.
Het is echt... Het is niet te geloven. En dat gebeurt van geld dat wij aan de belasting betalen. Dat is allemaal gesubsidieerd. Nou, we gaan weer... Gaan we even pauzeren? Even? Ja hè? Want even een kopje koffie.
En dan verder. Ik zal mijn foto... Ik zal mijn foto... Heb ik dat verhaal over de bruid en de bruidegom...
Als God kunnen worden... Een klein beetje helder kunnen maken. Of zegt hij van... Ik heb daar nou wel even een vraag over. Of vertel het nog eens op een andere manier of zo. Ik vind dat zelf altijd wel belangrijk om dat te weten.
Want dat is het grote verhaal van de Bijbel. En dat het echt de bedoeling was. Ik geloof zelfs dat Jezus als... We gaan naar de laatste avond over praten. Dat is volgend jaar ergens pas. Jezus was de losser.
De verlosser. Hij zou ook zijn gekomen als losser... Als de mens niet gezondigd had. Dus allemaal... Als als weet je wel. Wat gebeurt er toch steeds?
Ik denk dat hij... Staat niet je eigen mobiel? Nee, dat denk ik niet hoor. Nee, nee. Die staat uit. Nee, nee. Nee, maar ik zie. Ga lekker door. Ga dan over die vlees van de Torah.
Dat heb je dan niet uitgelegd. Dat komt. Maar goed, daar komen we dan de laatste avond nog wel op. Dat Jezus ook gekomen zou zijn om... Te lossen. Namelijk voor zijn bruid te lossen.
Om zijn bruid te kopen. Om de bruidsgat te betalen. Dat is niet alleen om ons van de zonde te verlossen. Maar ook om zijn bruid te kopen. En dat is eigenlijk een van de belangrijkste dingen. Het feest van de Torah...
Dat betekent in die Torah... Dat is in feite het bruidsboekje. Torah is onderwijzing. Torah is spelregels. Torah is waar houden we ons samen aan.
Wij hebben dat dikwijls vertaald met wet. De wet zegt. De wets van de tien geboden. Maar wet is eigenlijk een verkeerde vertaling. Het is niet God die ons in die zin de wet oplegt... Maar die ons de Torah geeft.
En hoe lief heb ik u Torah, zegt dan ook. Eigenlijk alle bijbelschrijvers zeggen... Wet zou nog kunnen als je wet afgeleid zou laten zijn van weten.
Daar heeft het ook wel mee te maken. Dan zeg je, nou dan kom je een beetje in de buurt. We weten namelijk hoe onze verhouding met God geregeld is. En dat is een feest. We hebben uit alle volken geroepen om uitverkoren te zijn als een priestelijk geslacht.
Om een reparateur te zijn tussen alle volken op aarde en tussen God. Dat is Israël. En dat gebeurt hetzelfde weer met de Pinksterdag. Shawot in Handelingen.
De omertelling begint dan drie dagen na de opstanding van de Heer Jezus. Als je dan bij de 49e dag bent... Dan doet Israël tot nu toe nog steeds een hele nacht lernen.
Dan blijven ze open en dan gaan ze bij elkaar zitten... Elkaar de Torah te vertellen. En de Torah te delen. Want het is voor Israël, zeker voor de niet-Messias beleidende Joden...
Is het nog steeds het feest van de Torah wat God gegeven heeft. Dus dan ga je een hele nacht op blijven om te lernen. En dat is waarschijnlijk ook als we naar handelingen gaan.
Handelingen 1 met name. Wat de discipelen ook aan het doen waren. Ze moeten bij elkaar blijven.
Jezus is naar de hemel gegaan. Ze hebben een nieuwe discipel aangesteld. Matthias. Een wolk onttrekt hem aan hun ogen.
Weer diezelfde wolk. Die dan zorgt dat hij onzichtbaar is. Handelingen 1 is dat. Vers 9. En toen zei hij, terwijl hij van hen weg ging, hun ogen naar de hemel gericht hielden.
Twee mannen stonden bij hen in witte kleding. Die ook zeiden, Galileese mannen, waarom staat u omhoog te kijken naar de hemel? Deze, Yeshua, die van u opgenomen is naar de hemel, zal op dezelfde wijze terugkomen als u hem naar de hemel hebt zien gaan.
En toen keerden zij terug naar Jeruzalem. Van de berg die de Olijfberg genoemd wordt, vlak bij Jeruzalem. En die daar een Sabbatreis vandaan ligt. Zover als u op een Sabbat mocht reizen. Dus daar doen ze niet een hele Sabbat over.
Maar er was een bepaalde afstand die je mocht reizen op een Sabbat. Dat hebben ze tien dagen gedaan.
Maar dat loopt dan uiteindelijk uit op die nacht van Lernen. Dit is tien dagen voor dat het echte Pinksterfeest in Jeruzalem aanbreekt.
Nou, dan zien we in het vervolg van handelingen 1 dat daar een nieuwe apostel wordt aangesteld. Matthias, die wordt door het lot aangewezen.
Daar staat ook bij wat de kenmerken van een apostel moeten zijn. Dat hij elke dag met Jezus gewandeld heeft en al de wonder heeft meegemaakt en de opstanding heeft meegemaakt. Dat is het kenmerk van een apostel.
Daarom heb je ze ook vandaag niet meer. En dan in hoofdstuk 2 dan krijg je... En toen de dag van het Pinksterfeest vervuld werd. Je zou het dus ook kunnen zeggen...
En toen het Tjawot werd. Toen de vijftigste dag aanbrak. Toen uiteindelijk de omertelling was afgelopen. En de vijftigste dag aanbrak. Waren zij alle eensgezind bijeen.
En plotseling kwam er uit de hemel een geluid als van een geweldige windvlaag. En dat vervulde heel het huis waar ze zaten. En aan hen werden tongen als van vuur gezien. Die zich verdeelden. En het zat op ieder van hen.
En ze werden alle vervuld met de Heilige Geest. En begonnen te spreken in andere talen. Zoals de Geest toen gaf uit te spreken. Ik denk in alle zeventig talen die er zijn van de wereld.
Tenminste die daar dan symbool voor staan. De wereld is na de zonvloed in zeventig verschillende volkeren verdeeld. Als je in Gensels 11 gaat kijken. Na de torenbouw van Babel worden de volken over de aarde verdeeld.
En dan kun je als je telt kun je zien dat er zeventig volken zijn die worden verdeeld. We komen dat dadelijk nog weer tegen bij het Loofhuttenfeest.
Waar we zien dat er uiteindelijk ook zeventig stieren worden geslacht. Om de allerlaatste grootste oogt binnen te halen. Daar komen die zeventig volken weer terug. Onder die zeventig volken, dat is heel bijzonder.
Als je dat gaat lezen, daar zit niet het volk Israël tussen. Dus de wereld bestaat uit zeventig volken plus Israël. Daarom is Israël ook zo'n buitenbeentje, zo'n apart volk.
En daarom lust de wereld Israël ook niet. En Israël altijd in de knel en in de knoei geweest. Maar zij zijn er uitgeroepen, zij zijn apart uitgeroepen, uit de volken geroepen.
Om kohen, om priester voor de volken te zijn. Nou dat gebeurt hier bij Handelingen 2. Met bijna dezelfde tekenen natuurlijk als dat je ziet op de berg Sinai.
Gebeurt dat weer. Vuur, stemmen, de stem van God. Nou die stem van God spreekt nu in die zeventig talen door de mensen heen. De vervulling van het Pinkstefeest. Het is de feest weer van de geboorte van Gods volk.
Het is de geboorte van Gods volk. Of van het zichtbaar worden van Gods volk. Van het tevoorschijn komen van Gods volk. Ze werden op de eerste dag drieduizend mensen bekeerd.
De eerste keer werd dit begin bekrachtigd door de Torah. De tweede keer door de geest. De eerste keer op de Sinai. De tweede keer op de berg. Sion. De eerste keer stierven er drieduizend mensen.
De tweede keer kwamen er drieduizend mensen tot geloof. Je ziet zo die parallellen van Shawot en Pinksteren door elkaar heen lopen.
Dus ik geloof dat, dat staat er natuurlijk niet bij, dat er zeventig volken zijn. Er worden andere volken genoemd. Dat is dus iets anders dan wat tegenwoordig wordt genoemd in Tongenspreken.
Waar mensen soms een wat aparte of vreemde taal spreken die vrijwel niemand verstaat. En dat noemen ze dan in Tongensprek. Ik doe dat zelf niet.
Ik strek me er ook niet meer uit. Ik wil het ook niet. Ik hoef het ook niet per se. Als God zoiets zou willen geven. Ik denk niet dat hij het vandaag aan mij zou geven. Want ik denk niet dat het een teken is. Ik denk niet dat het een teken is voor vandaag. Maar ik beledig niemand die dat wel denkt en doet.
Maar volgens mij, in ieder geval is dat een ander, waar Paulus het later ook heeft, is een andere vorm. Hij zegt dan als er in talen gesproken wordt, moet er iemand bij zijn om het te vertalen.
Dan moet iemand dat in een ordelijke manier naar voren kunnen brengen. Ik heb er al een conferentie bij gewoond met zo'n zeventig oudsten en voorgangers. En dan ging het ook over in Tongenspreken.
En toen zei iemand ook, ja wij laten het alleen maar toe als het vertaald wordt. Toen had ik toch wel een beetje de ondeugende eigenwijze vraag ook wel. Heeft iemand het ooit wel eens meegemaakt?
Dat er iemand in Tongen ging spreken en dat een ander zei, ik zal eens vertalen wat hij of zij zegt. Nee, dat had niemand ooit meegemaakt. Nee, dat vind ik al typerend genoeg.
Dat gebeurt dus nooit. Heeft iemand het hier wel eens meegemaakt? Dat vertaald wordt dan ook? Ja, er zijn zenderingen. Ja, iets andere vormen natuurlijk.
Die zendering wordt bijna opgegeven. En spreekt heel die taal van het volk. En op dat moment gaat hij dat doen. Prachtig, ja. Dus ik geloof wel dat God kan die wonderen doen, zeker.
Maar hier heb je toch altijd de dooddoener. Ik vind het een beetje een dooddoener van als het vertaald wordt maggepuren. Ja, het wordt nooit vertaald. We zaten daar met zeventig predikanten bij elkaar. Sommigen waren al dertig of veertig jaar predikant.
Dus als je zeventig keer dertig, hoeveel jaar ervaring heb je daar dan zitten? Dat is een moeilijk som, maar duizenden jaar ervaring. En al die duizenden jaren was het dus nog nooit gebeurd.
Snap je? Dat is... Dus ik denk, maar wat hier gebeurt is dat al die mensen gaan, en dat is eigenlijk ook wat met die zendelingen gebeurt, die gaan ineens de taal van het volk wat luistert spreken.
De mensen konden, ze hoorden hen hun eigen taal spreken. Dus in feite wat hier gebeurt, is dat God zich opnieuw een volk uitkiest om kohen, om priesters te zijn, om een koninklijk eigendom te zijn, om de verbinding te zijn tussen de volken en tussen God.
Dat zijn wij ook, dat mogen wij zijn vandaag, door de genade van God. Mogen wij die verbinding, mogen wij ook kohen zijn, dat geloof ik, een koninklijk geslacht, een priestendom.
Sommigen zeggen, dat geldt alleen nog voor Israël. Ik denk dat niet. Ik denk dat dat uitgebreid is, ook tot ons, dat wij die verbinding mogen zijn, en dat we daarom ook de taal van de volken mogen spreken, mogen leren.
Dat hier dat teken ook voor bedoeld is. Nou, dan houdt Peter zijn toespraak en die zegt, deze mensen zijn niet dronken in vers 15 en in vers 16, maar dit is wat gesproken is door de profeet Joël.
En het zal zijn in de laatste dagen, zegt God, dat ik zal uitstorten van mijn geest op alle vlees. Zie je, dan gaat het dus niet meer, ik zal uitstorten van mijn geest op Israël.
Jullie zijn niet alleen maar meer mijn uitverkoren volk, maar het gaat dan verder. Het is op alle vlees. Dit is het, wat Joël heeft gezegd. En uw zonen en uw dochters zullen profiteren, uw jonge mannen zullen visionen zien, uw ouderen zullen dromen dromen.
En ook op mijn dienaren en mijn dienarissen zal ik in die dagen van mijn geest uitstorten en zij zullen profiteren. En ik zal wonderen geven in de hemel, boven en tekenen op de aarde beneden, bloed, vuur en rookwalm.
Dan komen we weer diezelfde dingen tegen als bij het geven van de Torah, als bij het sluiten van het verbond. De zon zal veranderd worden in duisternis en de maan in bloed voordat de grote en ontzagwekkende dag van de Heer komt.
En het zal zo zijn dat iedereen, dus niet alleen maar Israël, niet alleen het uitvergoren volk, maar iedereen die de naam van de Heer aanroept, zal zalig worden.
Nou, dat vind ik fantastisch. Dat is wat met Pinksteren gebeurt. Daar wordt het uitgebreid van Israël naar alle volken. En overigens geloof ik dat in de allerlaatste tijd Israël weer een taak zal gaan vervullen, maar dat voert te ver om daar nu over te gaan spreken.
Dus het is niet zo dat we nu... We zijn wel een soort van geestelijke Israël, maar we zijn er altijd heel voorzichtig mee om dat te zeggen. De gemeente is nu Kohen geworden, is priesterlijke bediening voor de wereld om ons heen.
Maar straks als de gemeente bij de Heeren zal zijn, geloof ik, dat dan Israël weer een geweldige taak hier op aarde zal hebben. Dan kom je van het een en het ander met opname van de gemeente en zo, maar daar zou je het nu allemaal niet over hebben.
Ik geloof, wij zijn nu de Kohen. Ik geloof trouwens dat dat ook een belangrijke taak is voor ons als kinderen van God, als gemeente. Dat wij priesters zijn.
Als u dat realiseert, als u dadelijk naar buiten gaat, of als je morgen bij de supermarkt bent en je staat in de rij te wachten, en je hebt weer de verkeerde rij gekozen, zoals ik altijd doe.
Er is altijd iemand voor me die moet dan weer even wegen of zo, of lukt het allemaal net even niet. En vroeger had ik er zo grijnig van, maar ik probeer tegenwoordig zoveel mogelijk te denken, ik ben een priester dus ik mag mensen zegen.
En dat hoeft helemaal niet hard op, weet je wel. Het zou een beetje raar zijn als ik iedereen daar de handen op ga leggen, of het loopt zegen. Maar je kan zomaar voor degene die voor je staat bidden, of voor de kassieren, en ze bij God brengen.
En ze zeggen, heren, ik wil zo graag deze mensen aan u verbinden. En je ziet soms wat verwonderlijke dingen. Vandaag liep ik met iemand daarna naar huis, dat was een wat oudere man, 78.
En dan hoort met een mas, ja, het gaat allemaal wel. Hij zei, ja, weet je, alles is nieuw bij mij. Ik heb twee nieuwe knieën, twee nieuwe heupen. Ik heb zes omleidingen en ik heb een peesmaker.
Het is alles wat kapot gaat repareren. Ja, zei, nou, een reparateur. Ja, er moet nog één ding echt gerepareerd worden. Dat doe je dan niet in één keer bij die man. Weet je, je maakt eerst kennis. En dan morgen zie ik hem weer, of overmorgen.
En zo kom je langzaam, want dan kom je verder. En op een gegeven moment deel ik een roze koek met hem. En dan zeg ik, kijk, zo kan we bij de heer Jezus. Snap u? Ik probeer het altijd maar een beetje... Dat is mijn manier, hoor.
Andere mensen doen dat anders. Die gaan op een kistje staan en die gaan roepen, hoor de zeer er woord. Dat moet er waarschijnlijk ook zijn. Maar ik kan dat niet zo goed. Hier kan ik dat altijd heel goed. En al neemt u mijn hele straat mee hierheen, kan ik het ook tegen de hele straat hier goed.
Maar om gewoon op straat op een kistje te gaan staan, dat kan ik niet. Nou, dat kan ik niet. Ik voel ik me niet zo. Maar het is wel onze taak, weet je. Wij zijn kohen, wij zijn priesters. Misschien wel tijd om die tekst uit Petrus dan nog maar eens even op te zoeken erbij.
Had ik eigenlijk nog een ding hier in? O ja, Schavot. Daar gaan we nog zo heen. Maar even naar Petrus. Ja, het staat bijvoorbeeld al in Petrus 1, Petrus 2.
Levende steen en een heilig volk. Vers 5, 1 Petrus 2 vers 5. Dan wordt u ook zelf als levende steen gebouwd tot een geestelijk huis, tot een heilig priesterschap, om geestelijke offer te brengen, die God welgevallig zijn door Jezus Christus.
Hij is de hoeksteen waarop we natuurlijk bouwen. Daarom staat er in de schrift, ik leg in Sion een hoeksteen, uitverkoren en kostbaar, en wie in hem gelooft zal niet beschaamd worden. Nou, dat is vers 9 nog.
U bent een uitverkoren geslacht, een koninklijk priesterschap, een heilig volk. Een volk dat God zich tot zijn eigendom maakt. Hij heeft ook ons tot zijn eigendom gemaakt.
Allereerst Israël, maar nu is die muur weggebroken en dit zijn wij. Weet je, zo'n tekst moet je gewoon eens even proeven af en toe. Weet je, ik behoor tot een uitverkoren geslacht, een koninklijk priesterschap, een heilig volk.
Een volk dat God zich tot zijn eigendom maakt. Dat is hoog. En dan wordt het nog hoger, want dan lezen we toch ook die tekst uit 2 Peter. Nog even, die heb ik al aangehaald.
2 Peter, hoofdstuk 1. Simeon, Petrus, een dienstknecht en apostel van Jezus Christus.
Aan hen die een even kostbaar geloof ontvangen hebben als wij. Door de gerechtigheid van onze God en zaligmaker. Ook een hele duidelijke aanwijzing dat onze zaligmaker echt ook God is.
Mogen genade en vrede voor u vermeerderd worden door de kennis van God en van Jezus onze Heer. Immers zijn goddelijke kracht heeft ons alles geschonken wat tot het leven en de godsvrucht behoort.
Door de kennis van hem die ons geroepen heeft door zijn heerlijkheid en zijn deugd. Daardoor heeft hij ons de grootste en kostbare belofte geschonken. Op dat u daardoor deel zou krijgen aan de goddelijke natuur.
Nadat u het verderft dat er door de begeerte in de wereld is ontvlucht bent. Ja, dus dat is wat ons doel is. In principe hebben we het al.
Maar goed, we zitten nog in ons verderfelijke kleedje zal ik maar zeggen. Paulus zegt ergens anders in onze aardse tent. En wij verlangen er naar overkleed te worden en niet ontkleed.
Dus we moeten die aardse tent, dat is vlees, moeten we nog afleggen. Dan moeten we vanaf. Maar dan worden we deel van de goddelijke natuur. En dat betekent dat we dus niet meer ten verderven gaan.
Het verderf dat er door de begeerte in de wereld is, zijn we dan ontvlucht. Zijn we dan van vrijgekocht. En we zullen niet meer verderven, maar eeuwig ionisch leven hebben.
Het leven van God. Het leven in gemeenschap met de Zoon van God. Het leven als, gij zult zijn als goden, zegt Psalm 8. Ik geloof zelf, er is natuurlijk niet heel veel van geopenbaard in de Bijbel.
Maar ik ben er tegenwoordig veel naar aan het zoeken van wat is nou onze toekomst. Weet je waar. Maar ja, heel veel mensen als ze weer in ons sterven zeggen, hij is naar de hemel. Kinderen zeggen, is hij dan aan de hemel?
Want hij ligt daar ook. Dan ga je uitleggen hoe dat zit in de opstanding. En waar is hij aan nu? En hoe zit het dan met de nieuwe aarde? En zo. Nou goed, dat is nog eens een studie voor een andere keer. Maar ik geloof dat onze toekomst zoveel groter is dan alleen maar opstanding uit de dood en voor altijd blijven leven.
Dat is het niet. Dat is het niet. Mijn kleinzoon zei laatst tegen mijn opa, dat zou toch... Ik wil best geloven en bij Jezus horen, maar om nou altijd te moeten blijven leven, dat wordt op een gegeven moment ook saai, zegt hij.
Dat gaat zo lang duren. En daar had hij het nog geen eens over. Wat mijn moeder vroeger zei, dat je dan altijd psalm moest zingen in de kerk, weet je wel. Want dat leek me helemaal een ramp. De hel was erger, maar de psalmen in de kerk, ja dat was...
Ik vind ze nou mooi en ik zing er graag een paar mee, maar om dat nou 24-7 te doen, eeuwig, dat vind ik ook nogal wat. Er zal ook geen nacht meer zijn, dus het gaat dag en nacht door.
Maar dat... Ja. Nee, ik geloof dat het is zoveel groter. Ik denk zelfs dat heel dat universum wat er is, weet je wel, dat heeft te maken met Gods grootheid, maar ook met zijn plannen voor ons.
Denk ik zomaar. Waarom zou het er anders zijn? Het universum is zo giga groot. Er zijn zoveel. Zonnestelsels, sterren, planeten, zoveel.
Het is zo ongelooflijk groot. Ik denk dat we daar wat te doen krijgen, ooit. Nou, dat is maar denken hoor. Nou ja, dat is waar het naartoe gaat.
Dan nog even naar Shavuot in de synagoge. In de synagoge wordt het boek Rut gelezen, met het Wekenfeest, altijd, tot de dag van vandaag. Dat is heel leuk, dat Rut en Naomi, dat kun je heel goed zien in Rut.
Laten we even kijken naar Rut. Die komen terug naar het begin van de gestenoogst. Daarom is het ook zo'n hoopvol boek. Joshua Richter en Rut, hè?
Zo moet u zoeken altijd. Weet je dan...
Naomi en Rut samen, dat is natuurlijk de triestheid ten top. Toch? Ik bedoel, zo triest dat ze zelf zegt van... Noem mij maar Mara, want de almachtige heeft mij grote bitterheid aangedaan.
Er is niks meer. De man is dood. En de twee zonen zijn dood. En dan komt ze dan met Orpa en Rut. En als een... vernederde, lege vrouw komt ze terug.
Het is niks meer. Wie is dit? Is dit Naomi? En dan staat er in Rut 1, het laatste vers, hè? Dat is zo subtiel, maar wel zo mooi. Dat moet je gewoon zien om te weten dat dat hoop geeft.
Ze keerden uit de vlakte van Moab terug. Ze kwamen in Bethlehem. Dat is het broodhuis. Daar komt ze ook vandaan. In Bethlehem aan. Aan het begin van de gestenoogst.
Oh, dat vind ik zo mooi, hè? Zomaar zo'n zinnetje. Dat is met Pesach dus. Het begin van de gestenoogst. Ze komt met Pesach, komt ze aan. En dan gaat uiteindelijk Rut werken op de akker van Boas.
De krachtige, de krachtige man. Ze gaat hem achterna. Overigens worden er wat aaren achtergelaten. Dat moet ook. Dat staat ook bij de wetgeving van Leviticus als het gaat over Pinksteren.
Maar goed, ga niet heel Rut behandelen, want dat duurt te lang. Maar dan zie je in hoofdstuk 2, vers 23. Zo bleef zij dicht bij de meisjes van Boas om aaren te rapen tot de gestenoogst.
En de tarweoogst voorbij waren. En ze bleven bij haar schoonmoeder. De tarweoogst, dat is Pinksteren. Dat is Chavot. Dus tussen Pesach en tussen Chavot is Rut bij Boas.
En dan gaat ze huwen met Boas. Want dat is Chavot. Dat is ook het beeld. Boas die lost haar. Die verlost haar. Nogmaals, daar komen we aan het laatste ook nogal op terug.
Er is een eerste losser die hij eigenlijk zou mogen lossen. En Boas zegt, daar ga ik eerst aan vragen wat hij doet. Die eerste losser is natuurlijk een beeld van...
Het is ook echt gebeurd. Daar gaan we nog wel op in hoe dat dan precies zit. Maar als beeld, als type, als geestelijk beeld. Die eerste losser is een beeld van de wet. De wet heeft het recht om te lossen.
Maar de wet wil de bruid er niet bij hebben. De Torah kan je een hoop leren. En die kan je veel laten zien. Maar ja... Hij kan je niet tot vrouw. Hij kan je niet tot bruid nemen.
En dat, zei Boas, dat hoort er dan bij. En dan krijgt uiteindelijk de eerste losser een schoen naar hem toegegooid. Officieel moest hij volgens de Bijbel nog in zijn gezicht gespukt worden zelfs.
Maar dat gebruik hadden ze in die tijd een beetje achterwege gelaten. Dus dat gebeurde niet meer. En dan gaat Boas huwen met Rut. Dat is natuurlijk het teken. Ze lezen het in de synagoge.
Maar ze lezen eigenlijk gewoon Yeshua. Als je met Israël praat, met Joden praat. Dan zou je moeten vragen, wat lezen jullie met Shavuot? En wat betekent dat dan? En dan kan je iets vertellen.
Al ga je Jezus bij hen maar Yeshua noemen. Hier mag je gewoon Jezus zeggen, vind ik. Het Nieuwe Testament zegt ook Jezus. Jezus. In het Grieks. Dat is allemaal geen punt. Maar Joden vinden Jezus een nagedaam.
Ik vind het verschrikkelijk. Dat hebben ze geleerd om daar niet over te spreken. Maar als je zegt, het is niet Jezus maar het is Yeshua. Dat geeft zo'n verandering.
Ik was met een oudere man aan het praten in Hebron. Zijn kleinzoon had net Baramitza gedaan. En ik zei dat ik christen was. Hij zei, wat moeten jullie toch met die Jezus? Why Jesus? Why? Ik zei, zijn naam is niet Jezus maar Yeshua.
En hij is een van jullie. Hij is van jouw volk. Het is een Jood. Dat had hij nog nooit gehoord. Dat wist hij echt niet. En die man wist best heel veel hoor. Heel goed gesprek mee. Hij is inmiddels overleden.
Ik vroeg aan het eind van het gesprek van, kunnen we nog eens contact hebben? Ja, zegt hij, heb je Facebook? Dat had ik helemaal niet bij hem verwacht. Dat was een oude man heel verwacht. Dus ik heb hem altijd op Facebook.
Ik hoop dat hij bij Yeshua is nu. Nou, dat wordt, Rut wordt dus gelezen. Dat valt tussen Pasen en tussen Pinksteren in.
Nou, dit ander hebben we al gehad. En handelingen 2 betekent Pinksteren niet alleen de Jood, maar ook zij die van verre zijn toegebracht mogen worden tot het volk van de levende God. En volgens mij is dat... O ja, ik heb nog een mooi tekst.
Dat is als slot tekst. Dat is ook een tekst die Israël goed kent. Uit Ezegeel 36. Ezegeel wordt ook veel gelezen met Shavod in de synagoge.
En ja, deze tekst. Ik zal rijn water op u sprenkelen en u zult rijn worden. Van al uw onreinheden en van al uw stinkgoden. Dat vind ik zo'n mooi woord, hè. Uw stinkgoden.
Zal ik u reinigen. Soms denk ik van, ah, wat zal dat een heerlijke tijd ook voor onszelf zijn, hè. Laten we er maar niet boven gaan staan. We zijn heiligen in God en we zijn kinderen van God.
Maar in mijn leven zijn er ook nog wel een paar stinkgoden, hoor. Begeerte en onreinheid en geldgierigheid en afgunst. Denk nou niet van, dat is allemaal zo'n aardige heilige man en die doet alles precies goed.
In mijn leven zit ook nog van die stinkgoden. En vechten we tegen, doen we elke dag. Maar ja, ik kan Pouders ook wel een beetje nagegen. Het goede wat ik wil doen, dat doe ik niet.
En het kwade wat ik niet wil doen, dat, dat, dat. Dan denk ik, getverweer, weer, kom op, weet je. En dan zeggen mensen soms, ja, maar dan moet je ook niet tegen vechten. Je moet het overgeven en het afleggen.
Ja, dat zal wel, maar ik vind het ongevoud. Ik zal blij zijn dat ik dadelijk van al die stinkgoden verlost ben. En dan zal ik u een nieuw hart geven en een nieuwe geest in uw binnenste. Ik zal uw hart van steen uit uw lichaam wegnemen.
En u een hart van vlees geven. Ik zal mijn geest in uw binnenste geven. Ik zal maken dat u in mijn verordeningen wandelt. Dat gaat God gewoon zelf verzorgen. Dat gaat hij doen. Dat doet hij nu al. Weet je, want als ik hier sta te zeggen van ja, we zijn ook nog een hoop van die stinkgoden.
Maar als ik dan weer vergelijk met 30 of 40 jaar geleden. Dan denk ik, oeh, dan ben ik toch nog wel een klein stukje opgeschoten ook, weet je wel. Maar weet je, als je de ene hoorde neemt, ligt de andere er weer. En je wilt steeds heiliger en het wordt voor je gevoel steeds onheiliger.
Tenminste, dat is mijn gedachte. Maar dan gaat God maken dat je in zijn verordeningen wandelt. En zijn bepalingen in acht neemt. U zult wonen in het land dat ik uw vader gegeven heb.
U zult een volk voor mij zijn. En ik zal een God voor u zijn. Ik zal uw man zijn, zegt hij dan elders. En niet meer uw baal, niet meer uw heer, maar ik zal uw man zijn.
En dan is echt de volheid van de tijd gekomen. Dan is het vertooid. Dan is het klaar. En dan is er een vernieuwde hemel en een vernieuwde aarde. En dan gaat God met ons verder.
En daar gaan wij de volgende keer over verder. Dan gaan we naar de najaarsfeesten. De najaarsfeesten doen we in het voorjaar. We hebben de voorjaarsfeesten in het najaar gedaan. Voor het gemak. Dus in februari dan hoop ik hier weer terug te zijn.
In januari komt er iemand van Christenen voor Israël hier iets delen. Gaat het niet door? Ja, maar Israël en de Bijbel. Israël en de Bijbel. Nou ja, in ieder geval iets christelijks en de Bijbel en Israël.
En dan hoop ik in februari hier weer te zijn met feesten. Vergeet kaartje aan, wij misschien niet. Zou ik fijn vinden als ik hem bezoek en hij zegt, ik heb hier een hoop kaartjes gehad. Vind ik leuk altijd.
Dan wordt het door getroost. Zullen we nog samen bedanken? Ja.