Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Gezoon oké.
dat ik erover spreek, dus ik denk dat ik er wel uit ga komen. Maar u hebt dus niet de powerpoint. Ik kan hem later wel opsturen, dan kunt u hem op de website alsnog bekijken. Met name, ik had een powerpoint waar tekst voor tekst en gebeurtenis voor gebeurtenis, dat vind ik ook wat lastiger om uit mijn hoofd te doen, alle dagen en nachten van de heer Jezus in het kraf tot aan zijn opstandingszonde, waar je echt tekst voor tekst kunt volgen. Ik ga er nog wel wat over zeggen hoor, maar tekst voor tekst kunt volgen dat hij inderdaad drie dagen en drie nachten in het kraf geweest is.
Daar staan alle teksten bij, die heb ik nu niet allemaal in mijn hoofd en ook niet allemaal bij de hand, maar die staan op die powerpoint dus die zal ik opsturen. Ik hoor dadelijk wel welk adres ik dat misschien moet doen. En dan komen ze denk ik op de website terecht, kan dat? Ja?
Dat zal wel lukken, toch? Tweede is, naar aanleiding van de vorige keer heb ik één mailtje gehad van mensen hier, en die hebben mij daarop gewezen dat ik heb gezegd dat bij de bekrafenis van de heer Jezus Jozef van Arimathea en Nicodemus aanwezig waren omdat er priesters aanwezig moeten zijn en dat Jozef van Arimathea dat was.
En de vraag was, waar staat dat? Nou, dat staat nergens. Ik heb dat denk ik ook een keer gehoord en te makkelijk aangenomen. Dus ik heb het niet terug kunnen vinden, dus is het niet, gaat er maar vanuit dat dat niet zo is.
Dus dank voor de correctie, wie er ook geweest is. En dat helpt, want ik doe wel eens meer deze studie, dus ik zal dat ook nooit meer vertellen. En ik hoop dat u allemaal net zo zo attent blijft als dat deze proeider en zuster als dat geloof ik waren.
Het blijft natuurlijk overigens wel zo dat Jezus zelf als hogepriester daar in het karavast was en als lang. Dus er was wel degelijk ook een hogepriester aanwezig, maar dat was dan de heiland zelf.
Degenen die er waren, begrijpen waar ik het over had, of die het gehoord hebben. En anders is het bij deze, zeg maar, gecorrigeerd. Vanavond Pasen, Pesach, Pasha, Pascha.
Allemaal verschillende woorden voor dezelfde gebeurtenis. Pasen is natuurlijk ons Nederlands woord. Pesach is het Hebraeusse woord, Bijbels Hebraeusse woord voor Pasen.
Dat betekent voorbijgaan. En Pascha, wat je heel dikwijls in de Bijbel vindt, met name in het Nieuwe Testament. En ook in de Griekse versie van het Oude Testament, de Septuaginta.
Dat is het Arameese woord voor Pesach. Langzamerhand is in Israël steeds meer de Hebraeusse taal overgegaan in een Arameese taal. Het is een heel erg verwante taal, lijkt er heel erg op.
Nog meer dan Duits en Nederlands op elkaar, zal ik maar zeggen. Maar het lijkt er heel erg op. Maar het is toch iets anders. Ten tijde van de Heer Jezus werd waarschijnlijk ook het Aramees gesproken, veelal.
Behalve dan in synagogen en de liturgische omgang met elkaar. Daar werd natuurlijk uit de Torah of uit de Tenach gelezen.
En dan werd er gewoon Hebraeus gelezen. Dus de mensen kenden het wel. Maar onderling spraken ze het Aramees. En daarin is dan Pascha. Ik wil graag met jullie beginnen met een tekst uit Matthäus 12.
Die moeten we nu ook allemaal gewoon zelf opzoeken, maar dat is ook wel lekker. Matthäus 12, en dat is eigenlijk de tekst waarmee mijn zoektocht naar de feesten is begonnen.
Mijn persoonlijke zoektocht, toen ik dat las en overdacht. Ik zal het eerst lezen en dan zal ik zeggen hoe dat eigenlijk begon.
Vers 38. Een lange hoofdstuk. Ik lees maar een klein stukje. Toen antwoordde sommige van de schriftgeleerden en de fariseeën.
Meester, wij zouden van u een teken willen zien. Maar hij antwoordde en zei tegen hen, een verdorven en overspelig geslacht verlangt een teken, maar het zal geen teken gegeven worden dan het teken van Jona, de profeet.
Want zoals Jona drie dagen en drie nachten in de buik van de grote vis was, zo zal de zoon dus mensen drie dagen en drie nachten in het hart van de aarde zijn. En de mannen van Nineveh zullen opstaan in het oordeel samen met dit geslacht en zullen het veroordelen, want zij hebben zich bekeerd op de prediking van Jona.
En zie, meer dan Jona is hier. Eigenlijk dit stukje gaat het mij om. Ik zeg wel dat daarmee mijn zoektocht begonnen is, maar toen die zoektocht begonnen realiseerde ik mij dat hij eigenlijk al veel langer bezig was.
Want ik ben heel christelijk opgevoed en vooral met veel kennis in de gereformeerde gemeente. Waar ik echt heel veel categorisatie deed, er ben heel veel tekst moet je uit je hoofd kleren.
En daar ben ik nog steeds heel dankbaar voor. Ik ben daar niet tot geloof gekomen, maar ik ben wel heel dankbaar voor de kennis, de grondslag die daar is gelegd. En een van de dingen die ik daar natuurlijk ook altijd hoorde was dat de heer Jezus drie dagen en drie nachten in het kraft was.
Maar ik vond het toen al vreemd dat we op Goede Vrijdag de sterven van Jezus herdachten. Dat vierde hij niet, maar dat herdacht je. En dat is dan op zondag, de opstanding van Jezus herdachten.
En ja, dan denk ik, ik tel dan toch maar, ja je kan met een beetje koeienwil drie dagen tellen. Maar in ieder geval niet meer dan twee nachten. En weet ik wel, daar werden allerlei redeneringen aan gehangen.
Dat gebeurt vandaag de dag nog wel. Ja, maar het gaat over de Joodse dagindeling en dat begint s'avonds bij zonsondergang. En daardoor, maar ja, hoe je ook puzzelt en hoe je ook keert, je komt niet op drie nachten.
Ja, die nachten blijven gewoon twee nachten. En ja, hier staat het ook. Jezus zegt het zelf.
Drie dagen en drie nachten. Kijk, er staat ook heel dikwijls in de schrift, dat weet ik wel, ten derde dagen. Dan klopt het ook beter in je gedachten. Dan ben je nou, vrijdag gestorven en ten derde dagen of op de derde dag.
Dat kan er allemaal nog wel. Maar die drie nachten, die ben je dan kwijt. Dus dat was het eerste wat me eigenlijk wakker maakte. Ik denk, ik moet dat eens goed gaan onderzoeken.
En dat ben ik natuurlijk ook gaan doen. Ik wilde weten hoe dat zat. Het tweede waar ik bij dit aan dacht, op wat het in mij wakker maakte, is dat er stond van een verdorven en overspelig geslacht verlangt een teken.
Maar het zal geen teken gegeven worden dan het teken van Jona, de profeet. Oftewel, Jezus verklaart zelf wat het is. Dat het is het teken van Pesach. Uiteindelijk, wij weten dat natuurlijk.
Dat is het teken van zijn dood opstanding en van die drie dagen en die drie nachten. Pesach is dus volgens Jezus eigenlijk het enige teken dat Israël zal ontvangen.
Geen teken dan betekent dit is het enige teken. En hij heeft natuurlijk veel meer tekenen gedaan. Notabene, vlak hiervoor heeft hij de wonderbare spijziging gedaan. Er waren vijfduizend mensen. Die heeft zich gevoed met vijf broden en twee vissen.
En misschien hebben die fariseeën en die schriften geleerden daar wel van meegegeten. En dat gezien en zo. En die hebben getreemd, wauw, wauw, wauw, wat nu? En dan komen ze daarna en dan zeggen ze, wij willen wel eens een teken zien. Weet je, dat is natuurlijk heel vreemd in feite.
Als je net zo'n groot wonder hebt gezien. Maar ik denk dat het zo dikkels gaat met wonderen. Ook in deze tijd zijn er mensen die zeggen wonderen te doen of gezien te hebben. Het kan, want God doet ook vandaag de dag nog wonderen.
Allewel ik zelf denk dat het nu een tijd is van niet zien en desondanks geloven. Dat het aantal wonderen in ieder geval anders is dan in de tijd toen Jezus op aarde was. Klemen mensen allerlei wonderen, genezingswonderen ook.
En ik denk dat God het kan en als hij het wil zal hij het ook doen. En soms zal het ook gebeuren. Maar ik zelf heb nog nooit, ik heb aan de lijf ondervonden dat ik op een wonderbare wijze genezen ben.
Ik heb in brand gestaan volledig en een brandwondencentrum, een helikopter. En ik was zo verbrand dat ze dachten, hij gaat sterven en ik heb er niks van over. En dat was binnen een paar dagen volkomen weg. Echt, dat was echt, in Italië was het brandwondencentrum.
Naar de vuur gebracht en daar zeiden ze, nou we kunnen bijna niet geloven wat je had. Dat rapport moet niet kloppen. Dus ik geloof dat God doet wonderen. Ik heb het aan den lijven ondervonden. Maar er is niemand bij mijn bed gekomen die zei in de naam van Jezus weg.
En dat mijn hele huid gelijk recht trok. Dat ging anders dan toen. Snap je? Dus ik heb ook nog nooit iemand gezien die verlandt in een rolstoel was, die opsprong. Ik heb het wel eens gezien, maar dan zat hij een uur later weer en ging het ook weer niet meer.
Dus ik denk dat het anders was dan toen. Dat die wonderen toen ook wel een indruk maakten. Maar blijkbaar niet genoeg, want ze hebben het gezien. En ze komen gelijk weer om een teken vragen. En dan is dit dat dat geslacht geen ander teken zal ontvangen dan een teken van Jona de profeet.
En als je dan verder gaat zoeken in de schrift, dan merk je dat dat teken, ik noem dat zelf eigenlijk het teken van het lam, dat dat ook kenmerkend is voor de hele schrift.
Dat de schrift daarmee begint en dat de schrift eindigt met het lam. Het lam is het centrum van de Pesach. Dat weten we allemaal, we gaan dat straks nog wel lezen.
Maar dat moest natuurlijk met Pesach in Israël, de eerste keer waar Pesach uitvoerig beschreven wordt, in Exodus 12, moest er met Pesach een lam geslacht worden.
Moest in huis gehaald worden. Vier dagen van tevoren moest het huis schoongemaakt worden. Het lam moest in huis gehaald worden. Het lam moest tussen twee avonden op de 14e Nissan, dat is de naam van een maand, moest het geslacht worden.
Eén lam per gezin. En als het te groot was voor één gezin, moesten twee gezinnen zich samenvoegen. Maar steeds één lam voor een heel huis, want dat lam moest gaaf en heel zijn. En dat lam moest geslacht worden.
En de bloedvat opgevangen werd moest aan de deurposten en aan de bovendorpel gestreken worden. En de Israëlieten die achter de dorpel verbleven, die bleven in leven, ook de eerstgeborenen.
Terwijl in Egypte, allereerst geboren van mensen, dieren, vee, allemaal stierf. En dat is de eerste uitgebreide beschrijving van Pesach, waarin je ziet dat dat lam een centrale plaats in neemt.
Maar eigenlijk neemt het in de hele Bijbel al een centrale plaats in. Ik ben ervan overtuigd dat we op de eerste bladzijde van de Bijbel al zien van het lam God wat de zonde in de wereld wegneemt.
Adam en Eva hebben gezondigd. En Adam en Eva die verbergen zich, want ze ontdekken dat ze naakt zijn. Om hun naaktheid te bedekken.
Je kunt dat lezen allemaal in Genesis 3. Om hun naaktheid te bedekken gebruiken ze vijgenbladeren. Daarom zeg ik wel eens van, we weten van bomen in de hof, maar we weten van drie bomen dat ze er stonden.
De boom des levens, de boom van kennis van goed en kwaad en van de vijgenboom. Dat weten we zeker dat die er stond. Die vijgenboom komt straks nog terug. Dat is een belangrijke. Dat gaan we straks zien. In de geschiedenis van Jezus komt die terug.
En ze bedekten zich met vijgenbladeren om hun naaktheid te bedekken, maar God keek daar dwars doorheen. Hij roept de mens en hij kijkt daar doorheen. En wie heeft u te kennen gegeven dat u naakt bent?
Nou ja, ze hebben gezondigd. Ze hebben uiteindelijk hun hand uitgesterkt. Bij de boom van kennis van goed en kwaad. En als God willen zijn. En daarmee is de zonde de wereld ingekomen.
En is tot alle mensen doorgegaan, zegt Paulus later in Romeinen. Zo is dat nu eenmaal. Die kiem is opgeschoten. En in Adam hebben wij alle gezondigd.
Ik vond dat als kind ook heel onrechtvaardig van God eigenlijk. Dat hele begrip erfzonden vond ik een onrechtvaardig begrip. Ik denk, wat die stomme Adam dat nou maar niet gedaan. Denk dat we dat allemaal wel eens gedacht hebben, toch?
Ja, is dat nou eigenlijk wel eerlijk? Dat kom ik in het jaar 1953 ter wereld. En dan krijg ik de schuld van wat Adam deed. 6.000 jaar geleden.
Ja, ik denk dat dat niet zo is. Dat erfzonden als zodanige niet bestaat. Maar wel het erfelijk zondar zijn. Ik hoop dat u het verschil een beetje ziet.
Je komt, als je uit een zondar geboren wordt. Kan een onreine een reine voorbrengen, zegt de Bijbel. Nee, niet één. Ja, dat kan eenmaal niet. Maar je komt wel zonder zonder ter wereld.
Een babytje wat onschuldig is en bijvoorbeeld sterft. Gaat absoluut naar God. Want het heeft nog nooit gezondigd. We hebben nog nooit iets verkeerds kunnen doen. Een baby is absoluut zonderloos. Maar het is wel een zondar.
Voelt u het schil een beetje of niet? Als een jong katje geboren wordt. Weet je wel, die beestjes die je nooit moet gaan bekijken. Want anders neem je er een mee naar huis. Tenminste, zo werkt het bij ons.
Maar als jonge katjes geboren worden. Dan zijn dat schattige diertjes die alleen maar melk bij de moeder hebben gedronken. En soms een klein beetje lebber uit een schotteltje. Ze hebben absoluut nog nooit een muis gevangen of een vogeltje gegeten.
Maar toch, als je gewoon in een encyclopedie kijkt bij kat staat er. Roofdier. En ook dat kleine katje, wat nog nooit iets geroofd of vlees gegeten heeft, is een roofdier. Nou, zo ongeveer.
Zo is een mens die ter wereld komt, is zonder. Nog nooit gezondigd en toch zonder. Maar hij heeft nog nooit gezondigd. Dat maakt het voor mij iets makkelijker.
Want dan werd ik tenminste in ieder geval verantwoordelijk voor mijn eigen zonde ook. Die ik overigens wel heel vroeg ben begonnen te doen. En dat is ook weer nooit opgehouden. Dus in die zin was ik wel net als Adam. Maar goed, wij proberen dat allemaal net als Adam te verdekken met vijgenbladeren.
Maar God zegt daar al in Genesis 3, dat gaat niet lukken. En wat doet hij? Hij slacht een dier. Er staat niet bij dat het een lam is, maar hij slacht een dier. Ik denk dat het een lam is. Waarom denk ik dat?
Omdat we in openbaringen 13 lezen. Gaan we dat allemaal opzoeken? Dan wordt het heel gauw. Zullen we dit even opzoeken? Sommige dingen moet je echt even voor je zien. Openbaring 13 lezen.
Openbaring 13. Sowieso dacht ik al dat het een lam was. Maar toen las ik in openbaring 13.
Even kijken hoor. Vers 8. Dus de grondlegging van de wereld.
Dat is echt ook wel een ander woord voor de schepping van de wereld. Toen zijn de grondvesten van de wereld gelegd. Dus vanaf de schepping van de wereld is het lam geslacht. Sommigen willen dat nog vroeger plaatsen.
Al van voor de grondlegging. Maar dat staat er ook niet. Het is echt van de grondlegging. Dus ik denk het eerste wat God gedaan heeft. Zelf gedaan heeft. Is een lam geslacht. Het lam dat geslacht is vanaf de grondlegging van de wereld.
En met dat lam. Of ram. Dat wordt door elkaar gebruikt in de Bijbel. Dat zijn ook niet helemaal dezelfde woorden. Maar je kunt het wel alle twee voor hetzelfde gebruiken. Met dat lam. Wordt de naakheid van adem en eva bedekt.
Dat betekent dus dat er in de hof van Ede. Al bloed gevloeid heeft. Daar heeft bloed gevloeid. En later zal de schrijver van de brief van de Hebreën ook zeggen. Dat weten wij.
Zonder bloedstorting geschiet er geen vergeving. Dat moet nu eenmaal. Er hoort. Leven moet gegeven worden. Om leven te ontvangen.
En bloed is leven. Het leven is in het bloed. De ziel is in het bloed. Het leven is in het bloed. Er moet bloed gegeven worden. Om leven te kunnen ontvangen. Nou dat gebeurt symbolisch dus al bij.
Symbolisch gebeurt letterlijk. Maar symbolisch het lam wat uiteindelijk zal komen. De Heer Jezus. Die wordt als geslacht in Genesis 3. Nou datzelfde zien we natuurlijk. Want ze worden dan uit het paradijs.
Of uit de paradijsstaten. Nergens zo. Ze worden dan uit de Hof van Ede verdreven. En dan voeden ze hun kinderen op. En uiteindelijk zien we datzelfde verschil weer bij Abel en bij Klein.
Dat Abel brengt de vruchten van het land. Ik denk dat er op zich niet iets mis mee met vruchten aan God geven. Want dat gebeurt later ook.
En dat wordt zelfs voorgeschreven in Leviticus. Dat kan ook. Dat gebeurt in feite bij Pezeg ook. Maar het allereerste wat je moet geven. Is het lam. En dat heeft Abel gedaan.
Die zocht het beste van zijn lammer uit. Overigens even tussendoor. Dadelijk vergeet ik dat misschien te zeggen. Maar een lam betekent. Er staat in Exodus 12 ook een eenjarig lam. Een lam is niet altijd het lammetje wat wij voor ogen hebben.
In de lente, dartel, in de wei. Een lam kan ook eruit zien als een volwassen schaap. En het lam waar het hier over gaat ziet er ook zo uit. En waarom is het dan een lam? Het is een lam zolang het zelf nog niet gelammerd heeft.
Snap je? Dus een lammetje wordt geboren. En pas het volgende jaar of twee jaar later gaat het zelf lammeren. Gaat het zelf lammeren geven. En tot die tijd is het een lam. Dus wij denken bij lammetje altijd aan die huppeldiertjes.
Weet je wel. Maar een eenjarig lam is ook nog een lam. Want het heeft zelf nog niet gelammerd. Nou, Abel brengt dat lam. Dus die slacht dat.
En God ziet ook weer daar het lam aan. Hij ziet, God ziet het lam voor zich. Zoals we later heel letterlijk zo zien bij Abraham. God ziet het lam voor zich.
Het gaat om het lam dat geslacht is vanaf de grondlegging van de wereld. Dat lam doet dat overigens omdat hij zijn bruid wil kopen. Omdat hij zijn bruid wil redden.
Omdat hij zijn bruid, rijn en heilig, voor zich wil zetten. Dus het lam heeft, het lam, dan praat ik natuurlijk al in metaforische zinnen zeg maar, het lam Gods, de heer Jezus, heeft zijn bruid lief.
Heeft de mensheid lief. En geeft zich, zo lief heeft God de wereld gehad. Johannes 3, vers 16. Dat hij zijn enige geboren zoon gegeven heeft. Het lam Gods gegeven heeft. Of dat iedereen die in hem gelooft, niet verloren gaat, maar eeuwig leven hebben.
Abel wordt zelf uiteindelijk als beeld van de heer Jezus, als een type van de heer Jezus geslacht door Kain. En het bloed van Abel, zegt Hebraïus, hij heeft dan ook roept, vanaf de aarde.
Dat verkondigt ons dat dat bloed nodig is en dat daar de dood door ingetreden is in deze wereld. Daardoor is de dood in de wereld gekomen.
Door één mens de zonde en door de zonde de dood. Namelijk in Abel. En die is doorgegaan tot alle mensen. Dat merken we. Dat is één ding wat zeker is.
Dat we dat allemaal weten. Dat iedereen sterft. Zelfs de ongelovige mensen. Dat is altijd een aardig begin. Als je met mensen praat, of een aardig begin.
In ieder geval kan dat een keer ter sprake komen. Ja, weet je, een paar dingen weten we zeker. Als je geboren wordt, moet je een keer sterven. Het houdt een keer ergens op. Het is heel raar dat dat altijd maar geaccepteerd wordt.
Maar behalve dan bij jonge mensen. Bij ons in de gemeente is van de week weer een jongen van 34 gestorven. Dan worden mensen wel boos. En ze zeggen, hoe kan dat nou? Het is toch allemaal veel te jong? Een op van 90 mag het dan bijvoorbeeld. Maar ik moet zeggen dat ik het altijd wel een soort frustratie vind.
Ik denk van, dit hoort niet. Het hoort niet. Waarvoor bestaan we dan? Dus die dood is doorgegaan tot alle mensen. Dat is een feit. En dan uiteindelijk gaat het erom dat mensen door die dood heen of van de dood gered gaan worden.
Nou, dan neem ik even een sprongetje naar, om het Pesach door de Bijbel heen te laten zien. Een onverwacht sprongetje misschien, maar eventjes weer naar Genesis bij de zonvloed.
Genesis 8.
Ik vond dat zelf een heel aardige ontdekking. Bijzonder. Ik geloof zelf, dat heb ik vorige keer hier over verteld, dat we echt in heel de schrift de Heer Jezus kunnen vinden.
Dat het altijd over de Heer Jezus gaat. Alles gaat altijd over Jezus. Ik wil dat niet geforceerd tot in het einde toe doordringen. Toch denk ik wel dat het heel diep gaat.
Zelfs in geslapsregistrissen zijn allerlei teksten die er in eerste instantie niet over gaan. In verhalen. Het gaat altijd over Jezus. De Bijbel is het woord van Jezus. In Genesis 8 vers 4 lezen we dat die ark die blijft uiteindelijk in de zevende maand, op de zeventiende dag van de maand vastzitten op het gebergte van Ararat.
Je zou kunnen zeggen dan begint de wedergeboorte van deze aarde weer. Ja. En die zevende maand, de zeventiende dag van die maand, is een hele bijzondere dag.
Waarom? Die zevende maand in die tijd nog, was de maand Nissan. Nissan, daar komen we wel meer tegen. Nissan of Aviv, Abib schrijf je.
Dat zijn twee verschillende namen voor dezelfde maand. Om het maar weer lastig te maken. Maar goed, dat is nu eenmaal zo. Dus Nissan of Aviv. Dat is ook gedaan omdat dat af en toe, even terzijde, omdat het af en toe een schrikkelmaand is.
Wij kennen een schrikkeljaar. Eens in de vier jaar komt er één dag bij. Aan het einde van februari. Israël telt steeds twaalf maanden. En dat zijn dan ook echt maanmaanden.
Dus volle maan, nieuwe maan, volle maan, nieuwe maan. Maar er zit iets meer dan twaalf maanden in een jaar. Dus eens in een paar jaar, dan zeg je, hé, nou lopen we wel erg uit de pas. Dat kun je zien bij de moslims.
Die hebben wel gewoon die maanmaanden aangehouden. En daar loopt het heel erg uit de pas. Want dan heb je bijvoorbeeld de maand Ramadan. Daar weten we tegenwoordig allemaal van. We weten de meeste mensen nog meer van dan van Pesach eigenlijk.
Maar die verloopt. Die is dan januari, februari, maart, april. En ze zijn blij als dat in de winter valt. Want dan heb je een hele lange nacht. Een heel kort dagje natuurlijk. Maar Israël heeft dat niet gedaan.
Die hebben eens in de zoveel tijd een schrikkelmaand. Dan komt er een maand bij. En dan blijft het in de pas lopen. Nou, dat gebeurt met die maand Nissan. Die dan ook soms Abib wordt genoemd.
Dus vandaar ook die twee namen. Maar dat was oorspronkelijk de zevende maand. Voordat de uitocht uit Egypte plaatsvond was dat de zevende maand. En dan zie je hier dat in die zevende maand, in de maand Nissan, op de zeventiende dag van die maand, zit de ark vast op het gebergte.
Nou, we gaan dadelijk zien dat op de tiende van de maand Nissan moest het lam in huis gehaald worden. Op de veertiende moest het lam worden gegeten. Geslacht en gegeten en het bloed aan de deurposten.
En op drie dagen en drie nachten daarna, op de zeventiende, dan kwam het beweegoffer van de priester. Om te laten zien dat de nieuwe tijd was aangebroken. En dat was dus ook de opstandingsdag van Yeshua, van de Heer Jezus.
Dus het is heel bijzonder dat de ark, vind ik bijzonder, dat de ark blijft vastzitten op de berg Aarad. Op de dag die later de opstandingsdag van Jezus zal blijken te zijn.
Dan zou je zeggen, hoe komt het dan? Dat is de zevende maand. Maar we zullen dadelijk ook gaan zien dat als Pesachist, dat God zegt vanaf nu, voortaan, is deze maand voor jullie de eerste maand.
Hier was het nog de zevende. Maar vanaf Exodus 12 wordt de zevende, wordt de eerste maand. Dat zien we vandaag nog. Want Pesach wordt in Israël nog steeds op de veertiende Nissan gevierd.
Maar Rosh Hashina, de kop van het nieuwe jaar, het nieuwe jaar, dat zit altijd ergens in september. Dan is de Rosh Hashina. Dat vinden zij dan de eerste maand. Maar eigenlijk is de eerste maand Pesach.
Je zou dat ook kunnen onderscheiden met een kerkelijk jaar, zeg maar, en een wereldlijk jaar. Wat zou ik in Israël hebben, weet je wel. Wij hebben dat natuurlijk ook een beetje. In feite begint het advent, geloof ik, het kerkelijk jaar opnieuw.
En 1 januari begint ons jaar. Dat was vroeger trouwens ook anders. Dat begon het op 1 maart, wist u dat? Ja. Wat dat betreft is het echt een rommeltje als je terug gaat kijken.
Maar je ziet het al in de namen van de maanden. September, sept is 9. Oktober, auto, opt is 8. November, nove is 9.
December, die is 10. Dus dat is de tiende maand. En dan krijg je januari, dat is de elfte. En februari is de twaalfde. Vandaar dat je ook aan het eind van het jaar, in die twaalfde maand, een schrikkeljaar hebt.
Ja, dan nee, dan doe je er een dag bij. Dat is ook logisch om dat aan het eind van het jaar te doen. En dan beginnen we in maart weer het nieuwe jaar. Ja, dat staat allemaal niet in de Bijbel. Maar dat hoort er eigenlijk wel een beetje bij.
Nee, want dat zal ik later nog gaan laten zien. Ik ga nog een heel boel later laten zien, merk ik dat ik dat steeds zeg. Dus ik ben benieuwd hoe laat het gaat worden dan vanavond. Maar dat is eigenlijk allemaal, volgens mij zit daar ook allemaal een beetje de boze achter.
Om maar heel veel verwarring te scheppen over naar Pesach. Het gaat allemaal over verwarring over naar Pesach. Want het vindt plaats hier, nou het vindt hier nog niet plaats, maar bij Noach is dat dan de zeventiende van de zevende dag.
Nou, dan maak ik maar een stapje, want we kunnen ook niet alles doen natuurlijk, maar een heel belangrijk hoofdstuk is natuurlijk het offer van Abraham, de genus is 22. Ik denk dat verhaal kennen we allemaal, dus dat hoeven we, denk ik wel tenminste, dat hoeven we niet uitgebreid te behandelen, maar uiteindelijk, Abraham die moet zijn enige zoon, Isaac, moet hij gaan offeren.
Dat is zijn enige geboren zoon, zegt God. Hij had kunnen zeggen, ja ik heb Ismaël toch ook, en wie bedoelt u dan? Maar het is hem toch gelijk duidelijk dat hij moet zijn zoon, zijn enige, vers 2, neem toch uw zoon, uw enige die u lief hebt, ga naar het land, Moria, en offer hem daar als brandoffer op een van de bergen, die ik u noemen zal, daar staat eigenlijk letterlijk die ik u zal laten zien.
Als je er bent, zul je weten dat je er bent. Dat vind ik altijd heel belangrijk in die geschiedenis van Abraham, kom je een paar keer tegen, het land wat ik u noemen zal, in de oude vertaling staat het land wat ik u wijzen zal, dan lijkt het net als God zegt, daar is het, maar dat is niet zo, er staat steeds, in de context staat steeds het land wat ik u zal laten zien.
Dat betekent van als je er bent, dan weet je het. Dat vind ik altijd, even een andere preek eigenlijk, maar dat vind ik altijd zo mooi voor onszelf. Wij zijn ook onderweg, als mensen, en soms zeg je, ik wil God, jongeren zeggen dat heel veel, wat is nou Gods weg in mijn leven, wat wil God met mijn leven?
En dan geloof ik zo dat God heel dikwijls zegt, ga maar, ik ga met je mee, en als je er bent, zal ik het je laten zien. Daar moet je zijn, dan weet je het. Maar je weet het allemaal niet van tevoren, je weet niet alles van tevoren in het leven.
Soms wel, krijg je richting, maar... Nou, Abraham die gaat uiteindelijk, die neemt de knechten mee, en Isaac, zijn zoon, hij kloofde hout voor het brandoffer, stond op en ging naar de plaats die God hem genoemd had.
Op de derde dag weer, die derde dag, sloeg Abraham zijn ogen op en hij zag die plaats in de verte. En Abraham zei, blijven jullie hier met de ezel, dan zullen ik en de jongen daarheen gaan.
Als wij ons neergebogen hebben, zullen wij bij jullie terugkeren. Dat is natuurlijk prachtig dat daar staat, hè, wij. De Hebraïe schrijver zal daar later ook weer op ingaan en zeggen dat hij overwoog in zijn hart, dat God zelfs bij machten was hem uit de doden op te wekken.
Dus hij was ervan overtuigd, wij komen samen terug. En daar bent u ook van overtuigd, denk ik. Ik ook. En toch, let op, er komt straks een verrassing uit de hoge hoed, zal ik bijna zeggen.
Tenminste, voor de meeste van jullie, denk ik. Misschien sommigen weten dat al lang, hoor. Want sommigen zijn veel meer bijbeleraar dan ik, dat geloof ik vast. Nou, dat hout, dat wordt op zijn zoon gelegd.
Dat is natuurlijk heel symbolisch. De heer Jezus droeg later ook het hout zelf. Het kruis droeg hij zelf. Hier draagt Isaac ook het hout. Hij nam het vuur en het message in hand.
En zo gingen die beiden tezamen. En toen sprak Isaac tot zijn vader Abraham en zei, mijn vader, zie, hier ben ik. En hij zei, zie, hier ben ik, mijn zoon.
Hij zei, zie, hier is het vuur en het hout, maar waar is het lam? Dat is eigenlijk de vraag van de hele wereld altijd. Waar is het lam? We hebben het lam nodig. Waar is het lam ten brandoffer?
En Abraham zei, God zal zichzelf voorzien van het lam voor het brandoffer. Dus als je het heel letterlijk vertaalt vanuit het Hebraeus staat, God ziet het lam voor zich.
Dat vind ik, om te begrijpen is dit mooi wat hier staat. Maar om de diepere impact te zien, God ziet het lam voor zich. Dat ziet hij altijd voor zich.
Hij zag toen al het lam, Yeshua, het kruis voor zich. God ziet het lam. God zal zichzelf een lam ten brandoffer voorzien. God ziet het lam voor zich.
Nou, zo gingen ze beide tezamen. En dan komen ze op die plaats. En dan roept de engel, dat weten we, dat sla ik eventjes over. Nu weet ik dat u God vrezen bent. En mij u enig niet onthouden hebt.
Vers 13. Abraham slaat zijn ogen op en achter hem zit een ram. Dat had ik al gezegd. Soms is het ram en lam. Dat mag beide gebruikt worden. Eigenlijk is ram beter.
Maar we zijn zo gewend aan het woord lam. En dat hou ik er dan ook maar in. Want ik ben er zelf ook heel erg aan. Dat is een geliefd woord geworden van mij, weet je wel. Lam van God, hoogste Heer, heilig en rechtvaardig.
En om dat nou te gaan vervangen door ram van God, dat vind ik niet fijn klinken. Maar goed. Ram, lam, met zijn horens verstrikt in een stuikgewas. Prachtig trouwens beeld weer van de doornenkroon die ook de Heer Jezus uiteindelijk op had.
Alles is profetisch, symbolisch. Jezus wordt in de doornenkroon opgedrukt. En het lam in het stuikgewas zit met zijn hoofd verstrikt in het stuikgewas. Abraham ging er heen en offerde die ram in plaats van zijn zoon.
En Abraham gaf die plaats. De naam Jehovah, de Heer, Jehovah, zal erin voorzien. Daarom wordt heden ten dagen gezegd, op de berg van de Heer, op de berg van Jehovah, zal erin voorzien worden.
En Jehovah Jireh is dat als naam. En dat staat niet letterlijk zo in de Bijbel. Maar volgens de rabbijnen komt er uiteindelijk ook de naam Jeruzalem vandaan.
Want dit is op de plek waar, in ieder geval waar de tempel stond of waar Jezus later gestorven is. Maar daar op die plaats moest het gebeuren. Het is dezelfde plaats ook. Het is op het precies hetzelfde plekje gebeurd, in Jeruzalem.
En Jehovah Jireh is de Heer, zal erin voorzien. Maar er was natuurlijk eerst daar een ontmoeting geweest van Abraham met Melcheteedek, koning van Salem. Dus in Genesis is het nog nooit sprake van Jeruzalem, wordt Jeruzalem niet genoemd.
Maar uiteindelijk zijn die twee woorden samengevoegd tot één naam. Jireh Salem, Jireh Shalom. Op de berg des Heren zal erin voorzien worden. En dat is daardoor de stad van de vrede geworden.
Jeruzalem is dus, God zal voorzien in vrede. Dat zou je vandaag de dag nog niet zo zeggen, met al die rondvliegende raketten overal. Maar uiteindelijk zal God daar voorzien in Shalom voor deze wereld.
Nou, dan krijg je nog een keer dat verbond van God met Abraham. En ja, dat is prachtig genoeg om te lezen. Doen we ook even dus maar. Vers 16.
Ik zweer bij mijzelf, spreekt Jehovah, omdat u dit gedaan hebt. En bij uw zoon, uw enige, niet onthouden hebt, zal ik u zeker rijk zegenen en uw nageslacht zeer tallenrijk maken. Als de sterren aan de hemel en als het zand dat aan de oever van de zee is.
Twee beelden. Eén voor, geloof ik, Eretz Israël, het aardse volk Israël, het zand. En het andere de sterren aan de hemel. God heeft zichzelf ook een hemelsvolk uitverkoren. Wat wij, geloof ik, uit de heidenen mogen zijn.
Uw nageslacht zal de poort van zijn vijanden in bezit hebben. En in uw nageslacht, er staat nageslacht, maar in feite staat er in uw zaad. Dat vind ik mooier, want het gaat over land en zaad. En het zaad wordt gezaaid in het land en dat komt als het ware op en dat brengt vrucht voort.
Dus zaad komt nog een beetje dichter bij de werkelijke betekenis. Omdat u mijn stem gehoorda bent geweest. En dan komt de hoge hoed. Kijk u zelf maar in vers 19.
Daarna keerden Abraham en Isaac terug naar hun knechten. Nee. Daarna keerde Abraham terug naar zijn knechten. Zij stonden op en gingen samen naar Besheba.
En Abraham bleef in Besheba wonen. Bijzonder hè. Ik geloof dat we samen teruggekeerd zijn, maar het staat er niet. Dus ik geloof heel erg dat daar ook weer een betekenis in zit.
Dat vanaf het moment van de opstanding zal ik maar zeggen. Bij ons vanaf de hemelvaart uiteindelijk. Is het lang verborgen. Wij zien het toch niet meer.
Hebreeuws schrijver zegt weer. Nu zien wij nog niet dat hem alle dingen onderworpen zijn. Maar wij zien Jezus. Met eer en eerlijkheid gekroond. Namelijk in de hemel. Wanneer komt Isaac weer tevoorschijn.
Want hij is al mee teruggegaan. Hij komt weer tevoorschijn in hoofdstuk 24. Als hij gaat trouwen met Rebecca. Oftewel. Als het lang verenigd wordt met de bruid. Dan zien we hem weer. Nou.
Ja weet je. Je kan dit niet verzinnen zoiets toch. Dit. Ik verzin het niet. Het staat hier gewoon hoor. En sommigen zeggen. Oh ja. Je zoekt wel heel verder in. Maar ik vind dat gewoon prachtig.
Het staat er gewoon. Ik verzin het niet. God heeft het zo geopenbaard. En voor mij is dat een bevestiging van de heerlijke waarheid van de strijd. We gaan hem straks zien. Als hij komt om zijn bruid te halen.
Nou. Gaan we dan door naar Exodus. Exodus 12. U snapt.
Er staan natuurlijk nog veel meer teksten waar we iets mee kunnen. Maar dat kan je niet allemaal doen. Want we zouden om half tien klaar zijn. En we hebben ook nog even pauze tussendoor. Dus ja. Moeten we ietsje sneller doen.
Exodus 12. Gaan we dan ook niet helemaal lezen. Ik heb het in feite al helemaal verteld. Het is de tiende maatregel van God tegen Egypte. De tiende plaag.
Het is overigens een heel mooie studie. Ook weer apart. Dat elke tien van die plagen treft een van de goden van Egypte. Het is altijd gericht tegen een van de goden van Egypte. En hier gaat het uiteindelijk om de vareo.
Die een godenzoon is. Die de god van Egypte is. Die in zijn eerstgeborene getroffen wordt. Nou. Daar lezen we dan in vers 3. Op de tiende dag van deze maand.
Moet ieder voor zich een land per familie nemen. Een land per gezin. Als het gezin te klein is. Nou dat heb ik al verteld. Vers 5. U moet een lam zonder enig gebrek hebben. Een mannetje van een jaar oud.
En daar ziet u van. Dat is dus niet zo'n in de wei huppelend lammetje. Dat is een lam wat nog niet gelammet heeft. Gewoon. Simpel. U moet het van de schapen of van de geiten nemen.
Dus wat wij zouden noemen een lam of een ram. Dat kan alle twee. U moet het in bewaring houden tot de veertiende dag van deze maand. Dus het moet vier dagen hebben dat lammetje in huis. Dat huis wat.
Ik weet niet of we dat nog gaan lezen. Maar wat in ieder geval te lezen is in Leviticus. Dat moet vanaf de tiende dag gereinigd worden. Moet al het zuurdeeg uit huis weggedaan worden. Mag geen gist in huis zijn. Het gebeurt tot op de dag van vandaag in de Israëlische huizen.
En op elk Israëlisch plekje. Als je met El Al naar Israël vliegt gedurende de Pesach. Dan krijg je ook geen brood aan boord. Bijvoorbeeld. Dan krijg je ongestuurd brood.
Dan ligt er ook een kaartje bij je. Van gij zult alleen maar ongestuurd broden eten. Heel bijzonder. Gewoon. Vliegen met El Al. En dan vier je eigenlijk Pesach in de lucht. Dat heb ik één keer gehad. Dat ik met Pesach daarheen ging.
En heel de verzamende gemeenschap van Israël zal het slachten. En ze zullen het bloed nemen. En het aan de beide deurposten strijken. En aan de bovendorpel. Aan de huizen waarin zij het eten zullen. Zij moeten het vlees dezelfde nacht nog eten.
Op vuur gebraden met ongezuurde broden. En met bittere kruiden moeten zij het eten. En dan nog even in vers 12. Ik zal in deze nacht door het land Egypte trekken.
En alle eerst geboren in het land Egypte treffen. Van de mensen tot het vee. En ik zal aan al de goden van de Egyptenaren strafgericht te voltrekken. Ik Jehovah. Je ziet dat het daar gaat om de goden van Israël.
We kunnen soms wel eens denken van. Is dat dan niet breed of zielig? Of hoe zit dat nou eigenlijk? Ik denk dat daar een heel verhaal over te vertellen is. Maar dat het ook een bewarende hand van God is. Om afgoden uit een land te verwijderen.
En dat dat ook voor Egypte dus goed is. Om die afgoden te treffen. En het bloed zal u tot teken zijn aan de huizen waarin u verblijft. Als ik het bloed zie, zal ik u voorbij gaan.
En er zal geen plaag onder u zijn die verderf teweeg brengt. Als ik het land Egypte zal treffen. Deze dag moet voor u een gedenkdag worden. U moet hem vieren als een eeuwige verordening.
Als een feest voor de heren. Als een eeuwige verordening. Al uw generaties door. Op zich doen ze dat wel. Tot de dag van vandaag. Daar zie je Pesach eigenlijk.
Het land moet geslacht worden. Het moet gegeten worden. Je moet het niet alleen maar slachten. Je moet niet alleen naar het kruis kijken. Je moet het ook tot je nemen. Je moet de Heer Jezus aanvaarden. Hij moet deel van jou worden.
Dat wil hij ook. In je komen. Als je hem aanvaardt. Als je verlosser. Als je heren. En als God dan het bloed ziet van het land. Die in jou is. Dan gaat het oordeel aan je voorbij.
Onafhankelijk van hoe je je voelt. In die kamer. Zeg ik er dan altijd maar weer bij. Er zitten misschien in die kamer wel. Angstige kinderen. Blerrende kinderen. Huilende mensen. Tevrede mensen. Blije mensen. Mensen met hoop op de uitocht.
Mensen met veel verwachting. Mensen met weinig verwachting. Van alles zit er. Bange mensen. Zou het allemaal wel goed gaan. Wordt het ons toch niet getroffen. Dat doet er allemaal niets toe. Ook vandaag de dag niet.
Hoe u zich voelt. Dat doet er niets toe. Als je maar schuilt achter het bloed van het land. En het land gegeten hebt. Hebt aanvaard. Dan bent u behouden. Dat is eigenlijk de simpele boodschap.
Niet alleen behouden. Is nog veel meer. Maar dan bent u in eerste instantie in ieder geval behouden. Het bloed van het lam. Zien op Jezus. Dat reinigt. Van. Alle zonden.
Nou dan. Ga ik even door naar. Want hier staat nog veel meer in. Maar ik ga toch even door naar Leviticus. 23.
Een heleboel teksten die ik nu even oversla. Die vindt u overigens nog wel in ons boekje. U kunt dat dadelijk nog meenemen. Ik heb er genoeg. Er liggen er ruim maar weinig. Want vorige keer waren er weinig mensen die het meenamen.
Dus ik denk misschien niet zoveel nodig. Hoeft ook niet. Maar het mag. Vijf euro stuk. Mag je meenemen. Hoeft niet. Ik sla ze niet daarom over. Maar omdat ik maar anderhalf uur heb.
Nou dan krijg je in Leviticus 23. Dat zijn de wetten. De Torah zal ik maar zeggen. De leringen. De onderwijzingen. Wetten in Israël zijn altijd onderwijzingen.
Wij vinden wetten al heel gauw van. Mag niet. Mag wel. De wet dat je maar 100 kilometer per uur mag rijden op de autosnelweg. Binnenkort overdag. Dat wordt een wet. En als je het overtreedt krijg je straf.
Wetten van Israël zijn meer leringen. Onderwijzingen. Zo moet je daarmee omgaan. God wil je daarmee opvoeden. Wij kennen dat ook nog wel. In het woord wet komt eigenlijk ook van weten. Of van geweten. Iets wat je weet.
Iets waar je geweten je in opvoedt. Waar je in verder komt. Dus etymologisch zeg maar. Komt het daar ook nog wel vandaan. Nou dan krijg je een heleboel feesten. Maar dan ga ik gelijk naar vers 5.
In de eerste maand. Op de veertiende dag van de maand. Tegen het vallen van de avond. Letterlijk staat er tussen twee avonden. Is het paasgaar voor de heer. Er staat oorspronkelijk Pesach. Maar dat is ook in de.
In de Hebraïelse Bijbel een beetje veranderd af en toe. Met overschrijven. In paasga. En op de vijftiende dag van de maand. Is het feest van de ongezuurde brood. Voor de heren. Zeven dagen lang moet u dan ongezuurd brood eten.
Op de eerste dag moet u een heilige samenkomst hebben. Geen enkel dienstwerk mag u doen. De eerste dag namelijk. Van die ongezuurde brood. Dat gaan we dadelijk zien.
Dat is een hele belangrijke. God zal dat later nog uitwerken in zijn Torah. En dan zegt hij. Die eerste dag. En die laatste dag overigens ook. Dat is een heilige samenkomst.
Die geldt als een Shabbat. Als een grote Shabbat. Dat is dus niet per se een zaterdag. Maar dat is een Shabbat. Er mag u geen werk doen. Het is als een Shabbat moet u die dag houden.
Zeven dagen lang. Op de zevende dag is er dan een heilige samenkomst. Ook weer een Shabbat. En geen enkel dienstwerk mag u doen. Spreek tot de Israëlieten.
En zeg tegen hem. Wanneer ik u in het land kom. Dat u gegeven zal. En u de oogst ervan binnen haalt. De allereerste oogst. Dan moet u de eerste schoof van uw oogst. Dat is dus niet het oogstfeest nog.
Maar dat is de allereerste schoof van de oogst. Weet je wel. Zoals je. Ja. Ik zag vandaag al tulpen in de winkel. Ik vind dat eigenlijk niks. Maar normaal heb je met tulpen. En dan zeg je. Het wordt lente.
Weet je. Het eerste bosje tulpen. Tegenwoordig heb je natuurlijk alles altijd. In de winter heb je zomerkoninkjes. Aardbeien en zo. Eigenlijk is dat allemaal jammer.
Maar. U kent dat gevoel misschien nog wel. Ik ken dat gevoel in ieder geval van vroeger nog wel. Als er voor de eerste keer aardbeien waren. Moeten we aardbeien. Weet je wel. Nou dan. Dat. Op een kropsla kon je het ook niet dragen.
Je had boerenkool. En groene kool. En witte kool. En rode kool. De kool die je uitkwam. Maar een kropsla is dat er weer was. In het voorjaar was heerlijk. Nou hebben we dat hele jaar door.
Maar zo die eerste schoof. Het eerste wat weer vers van het land komt. Dat staat er. Dat moet je naar de priester brengen. En hij moet de schoof voor het aangezicht van de heren bewegen. Opdat hij een welgevallen in u vindt.
De heren. Namelijk Jehovah. Op de dag na de shabbat. Na die shabbat. Daags na de shabbat. Ook na die grote shabbat. Dan moet u die schoof bewegen.
Hoort u al de klank erin. Die je laat bij de opstanding van de heren Jezus. En daags na de shabbat. Gingen zij naar het graf. En toen was het graf geopend. Dat hoor je er al in. Nou.
Daar wordt de schoof bewogen. Ik zeg maar even gelijk van. Dit is natuurlijk een prachtig beeld. Het land wordt geslacht. Drie dagen en drie nachten in het graf.
Drie dagen en drie nachten wachten. En daags na de shabbat. Dan komt de eerste oogst. En dan begint Jezus weer te bewegen. Zeg ik met alle eerbied gesproken. Dat is. Dat is eigenlijk Pasen.
Tenminste wat wij Pasen noemen. Het bewegen offer. Het feest van het bewegen offer. Dat is eigenlijk de opstanding van de heer Jezus. Dat noemen wij Pasen.
Maar dat is natuurlijk fout. Want met Pesach stierf het lang. Stond hij niet op. Dat noemen wij Goede Vrijdag. Maar ja dat is natuurlijk raar.
Het heel Goede Vrijdag komt niet in de Bijbel voor. Dus Goede Vrijdag is eigenlijk Pesach. En was ook niet op vrijdag maar op woensdag. Daar ga ik straks dan nog op in. En het was ook niet wat wij tegenwoordig doen.
Weet u wanneer het Pasen is bij ons altijd? Op de eerste zondag na de eerste volle maand na het begin van de lente. Dan is het Pasen. Maar het was ook niet op de eerste zondag van de eerste volle maand na het begin van de lente. Maar het was op de veertiende in Nissan.
Forever. Altijd. Vaste prik. Vaste datum. Die schuift al een beetje. Maar vaste datum. Dus wat hebben we gedaan eigenlijk? We hebben dat enige... Eindigke vermeniging gaan we een bakkie doen.
Even. Dat enige teken van Israël. Dit ongelovig en overspelige slacht zal geen teken ontvangen dan het teken van Jonah de profeet. Namelijk het Pesach. Daar hebben we van gezegd.
Weet je wat? Dat vieren wij op een andere datum. Opzettelijk. Dus bij het concilie van Nicea is dat besloten. En opzettelijk gedaan.
Zodat het nooit meer tegelijk zou vallen met het Pesach van Israël. Omdat Israël natuurlijk had afgedaan. Want dat was ooit het volk van God. En nu zijn wij dat. De kerk is in de plaats van Israël gekomen.
Dus we hebben het verzet naar een andere datum. Zodat het nooit meer zou samenvallen. Misschien zegt iemand. Ja maar het valt tegenwoordig toch wel eens samen. Dat klopt. Maar dat komt omdat daarna onze jaartelling weer veranderd is.
Van de Juliaanse naar de Gregoriaanse kalender. En daar hadden ze in de tijd van de Juliaanse kalender nog geen rekening mee gehouden. Dus daardoor valt het nu af en toe weer wel samen. Dus we hebben de tijd zo veranderd.
We hebben van Pesach hebben we Goede Vrijdag gemaakt. En van Goede Vrijdag wat eigenlijk Pesach is hebben we op vrijdag gevierd. Terwijl dat op de 14e Nissan. Dat is dus in feite toen het gebeurde was dat op woensdag.
Nu valt dat het hele jaar door. Maar toen het uiteindelijk daadwerkelijk echt gebeurde was dat op woensdag. En de opstanding wat wij dan Pesach noemen. Het beweegoffer zeg maar.
Wat in de schrift voorkomt als het teken van nieuw leven. Van de opstanding van het nieuwe begin. Dat hebben we helemaal weggegooid. Dat viert niemand meer. Toch? Ik denk als je zegt tegen mensen op straat wat betekent Pasen weten ze het al niet.
Maar als je zegt wat betekent het feest van het beweegoffer. Dan krijg je helemaal ijskoude blikken voor je. Maar dat is het eigenlijk. Dus als je dan in Israël komt en zegt. Ja maar ik ben christen en wij vieren ook Pasen.
Easter. Met Easter eggs. Dan zegt ze ja. Maar ja dat is vanwege die persoon die jullie vereren. Wins naam wij eigenlijk niet eens mogen uitspreken. Jesus. Why Jesus?
What do I have to do with Jesus? Zij een jood tegen mij. Ja maar hij heet ook eigenlijk Yeshua. Dat was al een hele verandering hoor. Dat is nooit gehoord. Of nooit. Heel veel joden mogen dat niet lezen.
Slaan dat over. Dus dat enige teken wat ze zullen ontvangen. Hebben wij zo verdonkere maan. Zo verdoezeld. Zo. Wij bedoel ik niet bij wij per se hoor.
Maar de kerk door de eeuwen heen. Zo onzichtbaar gemaakt. Dat het. Dat weer gebruikt is door God. Laat ik het dan zo maar zeggen. Om te doen wat er uiteindelijk in Romeinen 19 en 11 staat.
Dat ze hebben oog om niet te zien. En oor om niet te horen. Een geest van diepe slaap. Ze kunnen het niet zien. Je kunt het alleen maar zien. Als je echt de zin in de huid. En je Isaiah 53.
Op. Op de. Op de sterf. En de opstanding van Yeshua gaat leggen. Nou. Ga straks nog even over. Leven van Jezus verder. Dit is. In feite een beetje. Inleidend. Maar dan hebben we straks nog een half uurtje om het af te maken.
Zullen we tot. Negen. Zullen we vijf. Zes. Zeven minuutjes misschien. Een bakje koffie nemen. En dan weer verder. Want ik heb best nog wel. Veel te vertellen. Dus. Wel. We gaan weer terug. Op de plek. Graag. Nou.
Weet je. Ik ga. Je Isaiah 53. Even overslaan. Dat kent u allemaal wel. Dat is zo mooi natuurlijk. Als een lam. Met hij te slacht ingescheid. Als een slaap. Schaap. Wat stom is.
Voor het aangezicht. Van zijn scheer. Dus zo. Bet is zijn mond niet open. Maar onze. Om onze ongerecht. Is hij verwond. Onze schuld heeft hij op zich genomen. Onze smart heeft hij gedragen. Ik denk dat u het allemaal wel kent.
Het is een hoofdstuk overigens. Wat. Heel belangrijk is. In de evangelisatie. Naar Joden toe. Naar Israël toe. Mensen die echt. Wij Israël gaan evangeliseren. Op een liefdevolle.
Tactische manier. Ik geloof wel dat het nodig is. Ik weet niet hoe u daarover denkt. Maar er zijn mensen die zeggen dat. We dit evangelie niet aan Israël zouden hoeven te brengen. Omdat God op zijn eigen manier. Je wel met ze onderweg gaat.
Dat zal ongetwijfeld ook waar zijn. Maar ik geloof dat je. Als je Israël de heer Jezus onthoudt. Dan doe je ze echt kort. Als je hem niet verkondigt. Ze moet altijd. Altijd en overal.
Yeshua de Messias verkondigen. Dat is mijn stelge overtuiging. Isaiah 53. Dat is echt een heel belangrijk hoofdstuk daarin. Dat is uit hun tenach.
Uit de profeten. Waar ze kunnen zien dat er echt. Natuurlijk zijn er allerlei. Uitleggingen over verschenen. Ook door de rabbijnen. Dat het gaat over Israël. En over het volk. Maar er zijn zoveel dingen waar je kan zien.
Dat dat echt niet zo is. Als je erover in gesprek kunt komen. Met mensen uit Israël. Dan is het echt. Zeer overtuigend. Het is heel bijzonder. Over Isaiah 53.
Is dat het. Niet is opgenomen in de wekelijke parasha's. Als je daar een beetje mee bekend bent. Maar in Israël. In de synagoge is er elke week een parasha.
Zoals ze dat noemen. Dat zijn lezingen. Een lezing uit de Torah. Een lezing uit de profeten. En uit de liederen. En dan gaat het hele jaar door. Gaan ze dan de hele Torah door.
En zijn niet alle hoofdstukken zijn er sowieso in opgenomen. Maar wel heel veel. Maar ik denk dat het niet toevallig is. Dat Isaiah 53. Daarvan is uitgesloten. Die komt niet voor in de wekelijkse parasha's van de synagoge.
Dus er wordt daar nooit gelezen. Ja, dat is gek toch? Daar zit een duivelplannetje achter. Dan wil ik met u naar Johannes. Evangelie van Johannes bedoel ik dan.
Ja, ik ga toch even in vers 1 beginnen. Hoofdstuk 1.
Nee, ik ga niet in vers 1 beginnen. Ik ga... Ik doe dat neemt, anders ga ik er weer veel te lang bij stilstaan. Wel hoofdstuk 1, maar vers 29. Dus Jezus is gedoopt.
Is ondergedompeld. Heilige Geest is als een duif neergedaald. En dan staat er in vers 29. De volgende dag zag Johannes Jezus, Yeshua, naar zich toekomen.
En hij zei... Zie het lam van God dat de zonde van de wereld wegneemt. Hij is het. Van wie ik gezegd heb, na mij komt een man die voor mij geworden is.
Want hij was er eerder dan ik. Ja, dit is het evangelie alweer. Zo diep, zo mooi. Zie het lam. Zie op het lam.
God ziet het lam voor zich. En Johannes als de voorloper van de Heer Jezus zegt, zie het lam Gods. Hij gaat de zonde van de wereld. Hij gaat Isaiah 53 vervullen. Hij gaat de zonde van de wereld op zich nemen.
Hij gaat ook jullie zonde op zich nemen. Hij is de oplossing voor wat ik jullie predik. Want Johannes predikte de doop tot bekering en vergeving van zonde. Maar die was alleen maar mogelijk door het lam van God wat de zonde van de wereld op zich nam.
Dan gaan we even verder naar hoofdstuk 2. Altijd geneigd om ook even op die bruiloft en de derde dag en zo in te gaan. Maar dat doe ik nou niet.
Daar kom ik gewoon nog een keertje voor terug. Ooit noemen we nog een nieuwe studie over Johannes bijvoorbeeld. Johannes is zo mooi. Ik geloof dat je uiteindelijk in het evangelie van Johannes, de vier evangelieën, maar in het evangelie van Johannes ook kunt zien dat Jezus heeft gewerkt van Pesach tot Pesach.
Even zomaar tussendoor. Dan moet je maar eens over nadenken een klein beetje. De meeste mensen denken zeggen ook dat Jezus drieënhalf jaar op aarde heeft gediend. Dat blijkt nergens uit de Bijbel. Dat kun je niet vinden.
Tenminste, ik heb het niet kunnen vinden. Misschien dat ik van de week nog een mailtje krijg van kijk daar staat het. Dan ben ik daar blij mee, want dan heb ik het ook gevonden. Maar het blijkt nergens uit waar ik geloof dat Jezus zeventig weken op aarde heeft gediend.
Dat zijn bediening zeventig weken is. Dat komt een andere keer. Maar dan gaan we in Johannes 2 vers 13. Daar staat het Pesach van de Joden was nabij.
En Jezus ging naar Jeruzalem. Dat is een heel belangrijke opmerking dat het Pesach was nabij als hij naar Jeruzalem gaat. En dan gaat hij naar de tempel. En wat trefde hij in de tempel aan? Runderen, schapen, duiven verkochten en geldwisselaars die er zaten.
En dan neemt hij een geest van van touwen. En hij drijft ze alle de tempel uit. Ook de schapen en de runderen en het geld van de wisselaars riep hij op de grond. En de tafels keerde hij om. En hij zei tegen hen die duiven verkochten.
Neem deze dingen hier weg. Maak het huis van mijn vader niet op de huis van koophandel. En zijn discipelen herinnerden zich dat de geschrevenste ijver voor uw huis heeft mij verslonden of zal mij verteren in de oude vertaling.
Wat gebeurt hier nou? Het is heel belangrijk dat we zien, het was vlak voor de Pesach, dat wat de staat suggereert, houdt eigenlijk in dat het vier dagen voor de Pesach was.
Als je op de dagen gaat tellen, kun je dat zien. Wat moest er op de tiende Nisan gebeuren? Vier dagen voor de Pesach. Het lam moest in huis komen. Wat gebeurt hier?
Het lam komt in de tempel. Het lam God wat de zonde in de wereld wegneemt komt in de tempel. Wat moest er ook gebeuren? Het huis moest gereinigd worden. Er moest schoongemocht. Er moest geen zuurdeeg meer zijn in de tempel.
De zonde moest het huis uit. Wat gebeurt hier? Het lam maakt de tempel schoon. Ja, dat is Pesach. Dat is wat hier gebeurt. Overigens wordt er nog een tweede tempelreiniging omzweven.
Die staat niet in Johannes, maar die staat in Matthäus. En daar gaan we straks nog wel eventjes naar kijken. Maar die vindt aan het einde van zijn bediening plaats. Namelijk vlak voor zijn sterven. Als hij echt zelf het ware Pesach lang is.
En daar is weer vier dagen ervoor. Vindt die tempelreiniging plaats. Gaat weer Jezus. En hij doet precies hetzelfde. Theologen zeggen dan, ja, Matthäus plaatst het aan het eind. En Johannes plaatst het aan het begin.
Alsof ze daar een beetje mee gefringeld en gepuzzeld hebben. Dat is niet waar. Maar er zijn gewoon twee tempelreinigingen geweest. Jezus heeft ook twee Pesachs op aarde meegemaakt. En hij heeft twee keer die tempel gereinigd. Hij heeft gedaan wat hij moest doen van de vader.
Dat was zijn opdracht. En hij doet dat. Nadat hij met een Hosanna Hosanna in Matthäus binnen is gehaald. Als het lam God wat de zonde van de wereld gaat wegnemen. En hij reinigt die tempel. En hij is weer als het lam binnen de tempel gekomen.
En overigens lees hij dan in Matthäus. Ik vertel dat er maar bij. Want daar kom ik waarschijnlijk toch niet aan toe. Maar lees hij dan in Matthäus dat hij die tempel uitgaat. Na die tiende. En wat treft hij dan onderweg? Dat hele rare verhaal van die vijgenboom.
Dat is toch een raar verhaal hè. Heb je dat ooit begrepen? Dan komt hij die vijgenboom tegen. Dan kijkt hij of er vrucht in die vijgenboom is. Die is er niet. Want staat er dan ook bij. Daar was het ook helemaal niet de tijd voor.
Dat klopt. Dat is in het voorjaar. Dat is een Nissan. Die vijgen komen allemaal veel later. Het is alsof je hier in maart door de kersenboog gaat lopen. En zegt ik wil kersen eten. Maar er zitten geen kersen aan.
Nog raarder dat Jezus wordt woest op die vijgenboom. Hij wordt boos. En vervloekt ben je. En dan heb jij ook geen vruchten meer in de eeuwigheid. Daar hebben we al zoveel uitleggingen van gehoord. Totdat mijn eigen ogen er ineens voor open gingen.
En ik denk welke boom stond er ook alweer in het paradijs. In de Hof van Ede. En wat deden de mensen daarmee? Die probeerden hun eigen zonden ermee te bedekken. Die probeerden alsnog zelf vrucht voor te brengen.
En wat doet Jezus vlak voordat hij. Of wat doet God vlak voordat hij het lam slacht in de Hof van Ede. Dan zegt hij. Ja maar dat gaat je niet bedekken. Weg met die vijgenboom.
Weg met die vijgenbladeren. Daar komt geen vrucht uit voort. Daar lukt het niet mee. En wat doet Yeshua vlak voordat hij zijn eigen leven gaat geven. Als het lam God wat de zonde van de wereld wegneemt. Zegt hij weg met die vijgenbladeren.
Hij kijkt nog even of het er vrucht dan is. Maar ja. Het is nooit de tijd voor vrucht aan de vijgenboom. Als het gaat over het bedekken van je menselijke zonde. Dus vervloekt zegt hij die vijgenboom. Aan u geen vrucht meer in de eeuwigheid.
Nooit zal ons eigen werk vrucht voorbrengen voor Jezus. Alleen zijn werk brengt vrucht voort voor God. Nou dan weet je. Horen is weten vind ik in deze.
Als je dit eenmaal weet dan zeg je. Oh ja dat is die vijgenboom. Voor mij valt daarna elke verklaring. Voor mij persoonlijk. Elke verklaring is het niet. Misschien zegt u van ja maar. Ik heb wel iets moois gehoord. Het is een teken van Israël.
Het is dit of dat. Maar voor mij is dit het. Enfin hier zien we dat. Dat is dus de tweede. Vlak voor zijn dood. Maar hier zien we dat Jezus voor het eerst. Die tempel binnenkomt.
En dan vragen ze wel teken. Laat u ons zien dat u het recht hebt. Deze dingen te doen. En Jezus antwoordde en zei tegen hem. Breek deze tempel af. En in drie dagen zal ik hem laten herrijzen. Weer die drie dagen.
Ja die joden die begrijpen er geen bal van. Hier zie je geest en vlees naast elkaar. Weet je. Dan zeggen ze ja. Ons vader hebben 46 jaar over de tempel gebouwd. Overigens is dat de tempel van Herodes.
Die gebouwd is op de fundamenten van de tweede tempel. Die door Nehemia en Ezra in Jeruzalem is gebouwd. Dus dat is hetzelfde. Dus er is veel meer dan 46 jaar. Daar staat hij er al.
Maar ze zijn al 46 jaar bezig met die tempel. Groot en mooi te maken. Het was een prestige project van Herodes geworden. 46 jaar is dan deze tempel gebouwd. En u zult hem in drie dagen laten herrijzen.
Maar Jezus sprak natuurlijk over de tempel van zijn lichaam. Want die tempel is al een tempel. En het is het huis van de vader. En het is een heilige plaat. Maar wat was er niet in die tempel? Weet u dat?
Wat er niet in die tempel in Jeruzalem was? De ark. Die was weg sinds de banningschap. Ze hebben daar wel een nieuwe tempel gebouwd. Nehemia en Ezra. Maar de ark hadden ze niet meer.
Dus toen ook, dat kun je lezen dan weer daar. Dat toen de jongere mensen in Israël stonden te juichen dat ze de tempel weer hadden. Stonden de oudere mensen te huilen. Want zeiden, ja maar weet je. Die heerlijkheid van God is er niet meer in.
De Shechina, de ark. God heeft het wel gezegend. En is ook weer teruggekeerd in Israël. Maar die ark was er niet. Die is ook nooit meer gevonden. Daar gaan tot de dag van vandaag nog allerlei speculaties over. Dat hij in Ethiopië zou zijn.
Of bekraven zou zijn. Onder de tempelrots. Onder de dom van de rok of zo. Ik weet niet of dat allemaal waar is. Er staat ergens anders dat hij in eeuwigheid niet meer gezien zal worden. Ik laat het in het midden. Maar in ieder geval, hij was daar niet.
Dus Jezus zelf was. Want die ark is natuurlijk een beeld van Jezus. In die ark, daar had je de Torah liggen. De tien geboden. En in eerste instantie de bloeiende staf van Aaron.
Als teken van het nieuwe leven. En het kruikje manna. Maar het brood is levens. Met het gouden verzoendeksel erop. Met de engelen die probeerden daarin te kijken. Omdat daar in de totale verzoening was samengevat.
En dat is Jezus, Yeshua, himself. Dus hij sprak natuurlijk in feite over de tempel van zijn lichaam. Ja, toen hij dan uit de doden was opgestaan.
Herinnerden zijn discipelen zich dat hij dit tegen hen gezegd had. En ze geloofden het schrift en de woord dat hij gesproken had. En toen hij in Jeruzalem was op het peest zag. Tijdens het feest geloofden velen in zijn naam toen ze de tekenen zagen die hij deed.
Maar Jezus zelf vertrouwde zichzelf aan hen niet toe. Omdat hij hen alle kende. En omdat hij het niet nodig had dat iemand van de mens getuigde. Want hij wist zelf wat in de mens was. Nou, dat zijn nog wel hele ingewikkelde teksten.
Die laat ik dan ook eventjes voor het hier is. Maar dat zijn discipelen dus na zijn opstanding zien. Hij is het. In feite komen ze daar pas echt tot geloof.
Want ze zijn hem wel gevolgd. Maar ja, u weet ook wel dat ze natuurlijk op Goede Vrijdag, die geen Goede Vrijdag was, maar woensdag, hebben ze hem allemaal verlaten en verraden en losgelaten. En vielen bij in slaapijzen en worstelingen en zo.
Wij zijn niet beter dan dat. We zouden denk ik hetzelfde gedaan hebben. Maar uiteindelijk bij zijn opstanding, met enige moeite, zijn ze allemaal tot geloof gekomen. En hoe komt dat?
Omdat ze toen dat enige teken wat gegeven zal worden, pas werkelijk hebben gezien. Toen zei je, dit is Pesach. Ze hebben zelf Pesach gevierd, de sedemaaltijd.
Wat wij dan noemen het eiligavondmaal. Dat hebben ze overigens een dag eerder gevierd. Omdat natuurlijk op de dag zelf het lam gods wat geslacht moest worden, daadwerkelijk geslacht moest worden.
Dus zij hebben een dag eerder met Jezus het Pesachmaal gevierd. En Jezus is toen ze het Pesachmaal gevierd hadden, namelijk wel op de veertiende Nisan. Want die begint s'avonds om zees uur.
En op die avond is Judas weggegaan. Is Jezus uiteindelijk gearresteerd. Dus is hij van Pontius naar Pilatus en van hogepriester naar hogepriester gebracht. En de volgende dag, nog wel op de veertiende Nisan, aan het einde van de dag, is hij gekruisigd.
En toen kwam dan de vijftiende Nisan, dat is de dag na het slachten van het lam. Dat was een Shabbat, een grote Shabbat. Een volkomen Shabbat. Dat staat ook gewoon, kunt u lezen in ook weer Johannes.
We gaan maar een stukje verder naar Johannes hoofdstuk. Gaan we kijken hoor. Hoofdstuk 19, vers 31.
Daar staat op dat de lichamen niet aan het kruis zouden blijven op de Shabbat. Omdat het de voorbereiding was. Er staat trouwens in het oorspronkelijke Grieks.
Dit is in het Grieks geschreven. Je kunt dat zelf nalezen als je dat zelf thuis met statenvertaling bijvoorbeeld. Met kanttekeningen wordt dat nog vermeld. Dat er eigenlijk staat Shabbaten in het meervoud. Maar dat niemand snapt waarom dat er staat.
Dus dat zal wel niet bedoeld zijn. Dus hebben ze daar Shabbat. En iedereen maakt er Shabbat van. Maar het staat er oorspronkelijk wel. Dus dat de lichamen niet aan het kruis zouden blijven op de Shabbat. Omdat het de voorbereiding was.
Want de dag van die Shabbat was groot. Het was een grote dag. Waarom was dat nou zo'n grote dag? Het was geen gewone Shabbat. Het was de Peesdag Shabbat. Het was die bijzondere Shabbat.
Het was geen zaterdag. Het was donderdag. De dag van die Shabbat was groot. Jezus was vlak voor het aanbreken van die Shabbat gestorven. Toen hebben ze gezegd we moeten hem gauw van het kruis halen.
Want ja op de Shabbat aan het kruis. Daarom hebben ze die andere twee ook kapot geslagen. Maar Jezus was al gestorven. En toen hebben ze hem in het kraf gelegd. Maar toen moest hij nog een gebalsum voordelen enzo.
Maar dat kon niet meer. Want op de Shabbat mag je geen stap verzetten. Maar toen de Shabbat voorbij was. Op vrijdag. Toen zijn de vrouwen zijn kruiden en specerijen gaan kopen.
Om dat lichaam van Jezus te balsemen. Tegenwoordig gaan we even naar de Albert Heijn ofzo. En dan heb je alles bij de hand. Maar dat was best een hele klus om zoveel. Want dat waren ponden vol. Die je moest kopen.
Dus dat hebben ze op die dag nog steeds niet kunnen volbrengen. Om dat te doen. En toen werd het weer Shabbat. Toen werd het weer zaterdag. Dus toen moesten ze weer achterblijven.
Dus de dag daarna. Ja kon het eigenlijk al niet meer. Ze moesten zich haasten. Want je weet wel bij Lazarus. Die riepte al op de vierde dag. Weet je wel. Kan je dat kraf dan wel openmaken. Maar ze haasten zich naar dat kraf.
Maar toen was het al open. Want de dag na de Shabbat. Dat is dus gebeurd. Dan ga ik iets heel ingewikkeld zeggen misschien. Maar dat is dus naar mijn stellige mening gebeurd. Op de zaterdagavond is Jezus opgestaan.
Niet op zondagochtend. Zoals wij vieren. Maar goed. Wij vieren intussen toch alles ongeveer verkeerd. Dat ben je wel achter. Overigens blijf ik dat wel gewoon mee vieren. Want ik kan zowel het ene als het andere vieren.
En volgens mij heeft het niet zoveel zin om dat in de kerken en gemeenten allemaal op zijn kop te gaan gooien. Want daar krijg je allemaal scheidingen, scheuringen, ruzies en oneenigheden van. En daar moet je echt niet aan beginnen.
Er zijn er wel die die eraan begonnen zijn. En je richt een Messiaanse gemeente op of zo. Maar ik weet wel. Als ik het helemaal overnieuw zou mogen doen. Zou ik het niet zo doen zoals wij het georganiseerd hebben. Maar goed. Nu het zo georganiseerd is.
Zing ik ook uit volle bos mee op de paasmorgen van de Zoon van God. Is waarlijk opgestaan. Weet je wel. Dus ik doe mee met het een. Maar ook met het ander. Maar we hebben het wel heel ingewikkeld gemaakt.
Jezus is dus op de Shabbat s'avonds opgestaan. En de volgende ochtend werd dat ontdekt. Op de eerste dag. Want ze ging natuurlijk s'nachts niet naar dat kraft toe. En de volgende ochtend werd dat ontdekt.
En toen was daar daags na de Shabbat, na de echte Shabbat. Dus niet na de grote Shabbat. Maar daags na de echte Shabbat. Was daar het beweegoffer. Overigens zijn er in Israël nog steeds twee stromingen.
De een die zegt. Ja, dat beweegoffer dat moet gebeuren na de grote Shabbat. Dus wij zouden in dit verhaal zeggen op vrijdagochtend. En de andere stroming zegt nee.
Op de eerste Shabbat. Die volgt op die grote Shabbat. Dat is het dus uiteindelijk. Want dat bewijst Jezus met z'n opstanding. Want daar begon hij weer te bewegen. Dus op de eerste Shabbat, na die grote Shabbat.
Vindt dat beweeg. Of daags na de Shabbat. Na die grote Shabbat vindt die beweegoffer plaats. Nou dan. Ja goed. Daar heb ik vorige keer al wat gezegd. Dat ze dat lichaam dan in doeken wikkelen.
Daar kom ik een andere keer nog wel weer een keer op terug. Maar dat is dus niet geweest door de priesters. Wel door Jozef van Aramitea en Nicodemus. Die op die dag ook tot geloof kwamen. Dat is natuurlijk weer zo'n verhaal.
Nicodemus, dat weten we. Die bij de eerste Peesdag s'nachts bij hem komt. En die zegt van dit is interessant. U bent een bijzonder mens. U bent een man van God gezonden. En dan krijgt hij eigenlijk een beetje de kous op z'n kop van Jezus.
En dan zegt Jezus niet wat goed dat je dat ziet en dat je bij me komt. Maar dan zegt hij waar. Jij komt bij me. Maar tenzij dat iemand wederom geboren is. Hij kan het koninkrijk van God niet zien. Nicodemus reageert dan ook op dezelfde.
Vleeslijke manier zoals die 46 jaar noemende joden reageerde. Hij zegt ja, hoe kan je nou opnieuw geboren worden? Moet ik dan weer de schoot van mijn moeder ingaan en er opnieuw uitkomen?
Ik denk wel eens hoe kom je erop. Maar goed, hij snapt er dus echt helemaal niks van. Weet je wel. En dan gaat Jezus uitleggen. Nee, tenzij dat iemand geboren wordt uit water en geest. Hij moet van bovenaf geboren worden.
Uit water en geest betekent overigens op precies dezelfde manier als in Genesis 1 de wereld werd geboren. De geest van God zweefde over de water. Het woord wat daar wordt gebruikt mag je ook vertalen als de geest van God.
Broeder over de water. Broeder als het ware de schepping uit. En zo moet een mens door de geest van God ook weer uitgebroed worden tot nieuw leven. Moet hij nieuw leven ontvangen. En Nicodemus die snapt dat allemaal niet.
Maar dan gaat Jezus verkondigen. En zegt hij, kijk het zit zo. Niet dat Nicodemus het dan snapt. Maar hij gaat het wel zogenaamd uitleggen. Hij zegt, kijk het zit zo. Zoals Mozes de slang in de woestijn verhoogd heeft.
Zo moet ook de zoon met mensen verhoogd worden. Op dat, en die tekst kennen we allemaal. Ieder die in hem gelooft niet verloren gaan we even leven hebben. Dat heeft Nicodemus, die is naar huis gegaan.
Hij heeft tegen zijn vrouw gezegd. En die zegt, waar was jij natuurlijk. Zegt ze dat. Want ik kom midden in de nacht thuis. En zei, waar was jij? Was je in de kroeg joh? Nee, laat maar. Ik ben een beetje in de war. Hij is daar over blijven denken, blijven denken, blijven denken.
Maar hij snapt hem het niet. En een paar hoofdstukken later komt Nicodemus nog een keertje voor. Dan komt hij een klein beetje uit de kast, zal ik maar zeggen. Want dan hebben ze mensen erop uitgestuurd om Jezus gevangen te nemen.
Dat lukt ze niet. Want ze zijn onder de indruk van die woorden. Nooit heeft iemand gesproken zoals hij sprak. En dan komen ze terug. En dan zeggen ze, hoe kan dat nou?
En dan heeft soms iemand van ons in hem geloofd. En wat zijn jullie nou voor mensen? En dan is het niet zo. En Nicodemus komt dan uit een hoekje en zegt. Ja, maar veroordeelt onze wet dan iemand tenzij dat we hem eerst gehoord hebben?
Dat moet toch eigenlijk beter? Nicodemus staat er weer. En hij zegt, wat jij? Ben jij ook een van hem geworden? Er komt uit Galilea niks goed.
Weg, terug in je hok. Nou. Maar dan, weet je, dan gaat hij nog steeds terug in zijn hok. Want hij weet het nog steeds niet. Dat enige teken namelijk wat ze ontvangen zullen, waardoor ze tot geloof zullen komen, moet nog komen.
Maar dan staat hij ook bij dat kruis van Hogota. En dan ziet hij Jezus die verhoogd wordt zoals Mozes de slang in de woestijn verhoogd is. En daar komt Nicodemus tot geloof.
Daar ziet hij, dit is het. Dit is het. Dit is het waar hij over sprak. En als je het ziet, het zien op de slang, weet je wel, dat gaf genezing. Zien op Jezus geeft ook genezing.
En hij ziet op Jezus. En dan komt het geloof. En dan komt hij helemaal uit de kast, zal ik maar zeggen. Want dan zie je dat hij samen met Jozef van Arimentea, die ook al in het geheime discipel van Jezus was.
Nou, ik zou je vertellen, daar was moed voor nodig. Als al die fariseeën handen wrijven, naar huis gaan en zeggen, zo, die figuur, daar zijn we vanaf. Die hebben we gekruisigd. Hé, hé, eindelijk.
En dan gaat Nicodemus daarvoor. En dan gaat hij samen met Jozef dat lichaam van het kruis halen. En het verzorgen. En het in wit linnen balsemen. En zijn hoofd inwikkelen met linnen.
En het in een nieuw graf leggen. Bij de goddelozen heeft hij zijn graf gesteld. En bij de rijke is hij in zijn dood geweest. Jozef van Arimentea was een rijke man. En daar wordt hij in het graf gelegd.
Als het ware op het verzoendeksel. Wauw. Ik denk dat Nicodemus op dat moment de enige was die wist dat Jezus zou opstaan uit de dood. De discipelen konden het allemaal niet geloven. Drie dagen later.
Zou maar, hoe kan dat nou? Maar Nicodemus wist het. Die had het gezien. En hij geloofde het. Nou dat is werkelijk wat er gebeurt als Israël.
Ik geloof Nicodemus is daarin een beeld van Israël. Als Israël de Messias gaat zien. Het staat in de Bijbel. Ze zullen hem zien. Die zij door stoken hebben. Dat is niet alleen Israël.
Dat is ook de Romeinse soldaten. Dat zijn wij. Ik moest vroeger op de ULO heb ik nog gehad. Moest ik zo'n oud gedicht leren van Reviussen. Tenzij de joden niet.
Heer Jezus die u kruiste. Misschien heeft het iemand al eens wel eens gehoord. Nee, ik. Ik ben het. Die U. Nou dat is het ook. Wij hebben dat gedaan. Wij hebben hem. Door onze zonde is hij aan het kruis gegaan.
En toch gaat Israël straks zijn Messias zien. En dan zullen ze zien op hem die door stoken is geweest. En dan zal hij terugkomen. Op de olijfberg. Op dezelfde manier zoals hij is heen gegaan.
En dan zal de olijfberg doormidden splijten. En hij zal Jeruzalem inkomen. En ik geloof zo dat heel Israël dan tot geloof gaat komen. Maar dat ook al die... 30 jaar geleden wist ik beter precies hoe dat ging dan nu.
Omdat ik toen Helintje een beetje volgde. En dat vind ik trouwens nog wel een goede broeder. Daar gaat het niet om hoor. Maar toen wist ik alles precies hoe het zou gaan. Maar dat weet ik niet meer zo. Maar ik weet wel dat het een geweldige dag zal zijn.
Wat een dag. Wat een dag. Zal dat zijn. Als ik Jezus dan ontmoet. Die mij redde door zijn bloed. Die betaalde aan het kruis. Voor mijn plaats in het vaderhuis. Wat een dag. Oh wat een dag.
Zal dat zijn. Nou ik denk dat ik daar wel mee ga stoppen. Dat vind ik wel mooi eigenlijk. Toch? Hoe laat is het? Toch hij heeft 5 voor half 10. Keurig toch? Niet eens 10 minuten extra.
Zullen we nog een lied zingen dan? Met elkaar. Weet iemand een lied? Misschien. einem een lied. Misschien. Misschien. Misschien. Misschien. Misschien. Misschien. Misschien. Misschien. Misschien. Misschien. Misschien. Misschien. Misschien. Misschien. Misschien.
Misschien. Misschien. Misschien. Misschien. Misschien. Misschien. Misschien. Misschien. Misschien. Misschien. Misschien. Misschien. Misschien. Misschien. Misschien. Misschien. Misschien. Misschien. Misschien. Misschien. Misschien. Misschien. Misschien. Misschien. Misschien.
Misschien. Misschien.