Actualiteit in Bijbels licht - Ontwikkelingen in het Midden-Oosten

Spreker

W. Zwitser

Date
Oct. 17, 2019
Time
20:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedenavond. Ja, vorige week werden we in ons goede vaderlandje opgeschikt door het bericht dat er een gezin was ontdekt, ergens in Ruinerwolde, die in negenjaars had verstopt en op hun manier bezig was met de eindtijd.

En dat is natuurlijk triest als je op die manier bezig bent met de eindtijd. Omgekeerd zou dan het risico bestaan dat als je je wel bezighoudt met de eindtijd op een gezonde manier, dat je denkt ik moet niet het etiket krijgen dat ik bijzonder ben.

Dat zijn we gelukkig niet. We zijn bezig met de Bijbel te openen over actuele zaken. En de vorige keer hebben we dat geprobeerd te doen. En dat willen we vanavond ook weer doen.

En de actualiteit die helpt ons ook wel een beetje mee, want vanavond kijken we naar een thema in het Midden-Oosten waar eigenlijk elk uur wel weer een nieuw bericht over ons heen wordt gegoten via de media.

En dan is het goed om af te vragen van welke kant gaat het allemaal op. En zo ja, heeft de Bijbel daar ook nog wat lijnen in uitgezet, zodat we enigszins kunnen kijken of dat wat wij nu zien in lijn ligt met de profetische lijnen.

Nou ben ik niet iemand die elke gebeurtenis aan een Bijbeltekst gaat ophangen. Of omgekeerd, een Bijbeltekst hangen aan een gebeurtenis. Want dat laatste moeten we zeker niet doen.

We laten de Bijbel de Bijbel, het woord van God. En we kijken met grote respect en voorzichtigheid naar de dingen die ons in de Bijbel worden aangereikt.

En vergelijken dat met dat wat wij in de wereld om ons heen zien of horen. Wat ons via de media bereikt. En we weten dat is allemaal wat beperkt.

Wat selectief en wat subjectief. Dus daar zijn we ook wat voorzichtig mee. Niet alles wat tot ons komt is even zuiver. Dit is het enige zuivere wat wij hebben.

En daar willen we graag ook naar kijken. En ik wil u graag eens even meenemen in de afgelopen tien, pak met dertig, veertig jaar. Wat zich zo in het Midden-Oosten heeft afgespeeld.

Want er zijn toch wel bijzondere dingen aan de gang. En dan kijk ik even naar dat Midden-Oosten. En dan beginnen we dat te volgen vanaf wat de Afghaanse oorlog heet.

U denkt, wat heeft dat er nou mee te maken met waar we nu naar kijken. Nou, een klein beginnetje is daar toen wel gemaakt. Toen nog de Sovjet-Unie, één geheel zijnde, tien jaar lang bezig was om in Afghanistan de boel naar hun hand te zetten.

En dat is niet gelukt. Integendeel, er kwam een beweging op gang vanuit Afghanistan naar Pakistan toe. En die beweging die heeft zich daar geformeerd totdat wij noemen de Taliban.

Nou, die werden die tijd erg gesteund door de Amerikanen. Want de vijanden van de Russen zijn natuurlijk de vrienden van de Amerikanen. Zo werkt dat. Dus de Taliban die kreeg heel veel wapens vanuit Amerika.

En toen de Sovjet-Unie viel en men daar tot de conclusie kwam. Het heeft niet veel zin om in Afghanistan verder te werken. Heeft het Russische leger teruggetrokken. Maar de Taliban was in Pakistan gevestigd.

Een fundamentalistische beweging die scholen gingen beginnen. Die jonge luigingen opleiden tot moslim-fundamentalisten. Uit de Taliban kwam ook Al-Qaeda naar voren.

Allemaal nog zeer goed bevriend met de Amerikanen. Een kentering daarin bracht de heer Saddam Hussein in Irak.

Die op een bepaald moment dacht, kom aan, laten wij Kuwait aanvallen. En dan kom je natuurlijk op een probleem terecht met de Westerse mensen. Want die zijn afhankelijk van de olie die daaruit wordt geëxporteerd.

En dat kwam de heer Saddam Hussein te staan op een inval van Amerika en hun bondgenoten. En dat leidde tot de eerste golfoorlog in 1990 tot 1991.

Kuwait weer vrijgemaakt. Saddam terug in zijn eigen streken. Maar hij was niet weg. Hij bleef president van Irak. Maar dat bracht bij de Taliban een totaal andere kijk op Amerika.

Amerika kwam toen in het Midden-Oosten in hun Arabische wereld. En hun vrienden werden toen als vijanden gezien. En dat beeld heeft alleen maar zich versterkt toen de Amerikanen en de bondgenoten daar bleven om de veiligheid wat te waarborgen.

En vooral de olietransporten natuurlijk. En toen heeft men bij de Taliban de gedachte ontwikkeld. Wij moeten deze wereldmacht vanuit het Westen toch een toontje lager laten zingen.

En dat gebeurde dan op 11 september in 2001 met die indrukwekkende aanslagen in New York. En ja, men ging inderdaad een toontje lager zingen.

In ieder geval een beetje anders zingen. De wereld, zeg maar wel eens is na 11 september nooit meer dezelfde geworden. Nou, er zijn heel wat monumentale gebeurtenissen geweest in de mensheid. Waarbij de wereld daarna nooit meer dezelfde werd.

Dat geldt ook zeker voor 11 september. Daar kwam dan de reactie op natuurlijk. Wat we dan noemen de tweede golfoorlog in 2003.

Toen niet alleen Saddam Hussein weer werd aangevallen. En uiteindelijk werd verslagen. Maar dat de aandacht zich ook richtte tot de Taliban en Al-Qaeda. En dat duurde wel wat langer.

Voordat die eindelijk werden teruggedrongen. En ook Osama Bin Laden uiteindelijk werd gevonden. Dat was een heftige beweging.

En je merkt dat daar bepaalde machten uit naar boven zijn gekomen. En die machten hebben een bepaalde kettingreactie op gang gebracht.

Wat we dan wel noemen de Arabische lente. Dat begon daar in Tunesië. Toen daar een student zich een brand stak. En de dictator uiteindelijk het veld moest ruimen in Tunesië.

Maar net een domino spelletje. De ene viel. En dat brengt een val van andere dictatoren met zich mee. Bijvoorbeeld Kaddafi in Libië. Moeswarak in Egypte.

En ook in Jemen viel voor een deel de president. Maar de regering in de andere landen. Die werden in hoogheid wat door elkaar geschud. De een wat heftiger dan de andere.

Maar daar bleven de leidingen van functioneren. Uiteindelijk kwam ook in Irak en vooral in Syrië de Arabische lente tot heel wat bewegingen.

Kortom, de organisaties die daar waren, die bleven. Die zijn niet weggegaan. Er kwamen toen nieuwe bij. Vooral in het noorden van Afrika.

Boko Haram en Al-Shabaab. Wat we vooral kennen uit hun aanvallen op de christelijke dorpen en de kerken en dergelijke. Maar wat ook eruit ontstond, was een organisatie die zich in één keer aan het front manifesteerde.

En op een ongekend, vrede, heftige, desastreuze manier. En dat leidde in 2014, juni 2014, tot het begin van het IS-kalifaat met als hoofdstad Raqqa.

In dat wat wij dan het noorden van Irak noemen. Het noorden van Syrië. In dat hele gebied. Was in handen van IS. Dat hebben de inlichting en diensten van de Amerikanen en de bondgenoten niet zien aankomen.

In één keer was het er. En heeft het een heel snel groot terrein veroverd. Daar werd toen wereldwijd tegen geageerd.

En uiteindelijk leidde dat tot de vorming van IS in het noorden. Die werden er sterker. Er gingen zich steeds meer mensen recruteren.

Maar ook in het zuiden, in Afrika. Ook in Libië was IS zeer actief. Die oorlog werd uiteindelijk beslecht door het kalifaat in te nemen.

In oktober 2017. En toen viel Raqqa. Maar IS was niet weg. Hooguit was de hoofdstad verdwenen. Hooguit was het kalifaat weg.

Maar de gedachten, de geest die uit de fles kwam. Bij de Taliban, Al-Qaeda en IS. Daarvan kun je alleen maar vaststellen. Dat is in hevigheid alleen maar toegenomen.

En je kunt je afvragen als het IS-kalifaat dan valt. Wat daarna? En de actualiteit waarin wij vandaag leven.

Leert ons in de afgelopen maand. In oktober 2019. Dat dankzij de Turkse inval in Irak en in Syrië. Of in Syrië.

Dat de gevangenkampen van IS door de Koerden bewaakt. Ja, toch lichtelijk werden losgelaten. En vele gevangenen van IS zijn ontvlucht. Op dit moment toch vooral vrouwen en kinderen.

Maar er is geen enkele reden om te twijfelen. Dat IS niet weer zou kunnen worden gereanimeerd. Tot een weer een organisatie van enig formaat.

Of nog erger. Kortom, je vraagt je af. Is hier een bepaalde lijn in te ontdekken. In al die bewegingen die zich in dat grote Midden-Oosten afspelen.

Rondom dit ene kleine gebiedje. Dan zijn er heel wat gebeurtenissen die. Niet alleen de afgelopen tientallen jaren. Maar eigenlijk altijd al geweest zijn.

Rond dat plekje wat Ezekiel noemt in hoofdstuk 38 vers 12. De navel van de aarde. Het volk, het land Kanaan.

Bewoont door het volk Israël. Daar draait alles omheen. Ook dat wat we in de afgelopen tientallen jaren hebben gemerkt. Zijn allemaal te herleiden tot de vraag.

Hoe is jouw relatie met Israël? En de Arabische volkeren die hebben daar heel veel mee te doen. Wat we gezien hebben is dat dat gebied ten Noordoosten.

Dat daar veel in beweging is gekomen. Maar ook in het gebied ten Zuidwesten is veel in beweging gekomen. En het frappant is natuurlijk dat tussen die twee enorme gebieden die in beweging zijn gekomen.

Dat ene kleine lijntje geklemd ligt. En ik ben zo vrij. Om aan de hand van wat ik u vanavond wil meenemen in het boek Daniel.

Te laten zien dat de geschiedenis zich herhaalt. En dat dit een ontwikkeling is waarvan Daniel ons gaat zeggen. Dit wijst op de tijd van het einde.

De eindtijd is een typische Daniel uitdrukking. In Daniel 8 tot 11 komen we die beide gebieden tegen.

Die we vanavond even hebben omcirkeld. En we kunnen die niet alle vier hoofdstukken in detail doorlopen. Maar ik wou vooral kijken naar hoofdstuk 8.

En daar bevinden wij ons in de periode die Daniel dan wel heel duidelijk beschrijft. De ontwikkeling van de achtereenvolgende wereldrijken.

Het gebied wat u hier wat donkerder aangekleurd vindt is het Babylonische wereldrijk. Het eerste van de vier grote wereldrijken. Met hoofdstad Babylon.

Waarvan het machtsgebied zich uitstrekte tot het Mesopotamie. Het tweestromengebied van de Euvra de Tigris. Maar ook zuidelijk Turkije. Maar met name het volk Israël.

Zij waren dan degene die de laatste twee stammen hebben weggevoerd. Assur, de voorhanger van Babel. Had tien stammen al weggevoerd. Babel heeft de resterende twee stammen weggevoerd.

En dat rijk was van 606 tot 538. We bevinden ons in de tijd van hoofdstuk 8 van het boek Daniel.

In het derde jaar van koning Belsazar. Dat is de laatste koning van de Babyloniërs. We weten dat het die koning die daar de hand aan de wand zag. En aan Daniel vroeg van wat betekent dat.

Nou hij vroeg het niet. Maar men bracht bij hem iemand die het kan weten. Had hij ook kunnen weten. Maar hij wist Daniel niet te vinden. Uiteindelijk lag Daniel uit dat zijn rijk geteld, geteld, gewogen en uitgedeeld gaat worden.

Het wordt overgedragen aan het rijk van de Meden en de Persen. En de dag of beter gezegd de nacht waarin de Belsazar die hand zag. Was ook tegelijkertijd de laatste nacht van zijn leven.

En daarmee was het Babylonische rijk ook voorbij. En namen de Meden en de Persen het over. En dan gaan we even lezen in Daniel 8 vers 1 en verder een stukje.

Wat Daniel ons daar wil vertellen. In het derde jaar van de regering van koning Belsazar verscheen mij een visioen. Te weten aan mij, Daniel, na het visioen dat mij eerst verschenen was.

Ik lees ervoor uit de herzienestatenvertaling, merk je wel. Ik zag in het visioen, het gebeurde namelijk dat ik het zag, dat ik in de burg Susan was, die zich in het gewest Elam bevindt.

De burg Susan aan het noorden van de golfstroom. En de golf van Persie. En daar ligt ook het gebied Elam, een klein koninkrijk als onderdeel van het Persische rijk.

Ik zag nu in dat visioen dat ik bij het Ulaï kanaal was. Ik sloeg mijn ogen op en ik zag en zie er stond een ram voor het kanaal.

Hij had twee horens. Die twee horens waren hoog, maar de ene was hoger dan de andere. En de hoogste kwam het laatste tevoorschijn. Ik zag dat ram met de horens naar het westen stoten, naar het noorden en naar het zuiden.

Geen enkel dier kon tegen hem stand houden. En er was niemand die uit zijn macht kon redden. Hij deed naar eigen goeddunken en maakte zich groot.

Ik bleef opletten. En zie er kwam een geitenbok aan vanuit het westen over heel het oppervlak van de aarde, zonder de aarde aan te raken.

De bok had tussen zijn ogen een opvallende horen. Hij kwam tot bij de ram met de twee horens die ik had zien staan bij het kanaal en schoot met zijn grimmige kracht op hem af. Ik zag hoe hij vlak bij de ram gekomen zich tegen hem verbitterde.

De ram een stoot gaf en zijn beide horens brak. In de ram was geen kracht meer om tegen hem stand te houden. De bok wierp hem tegen de grond en vertrapte hem en er was niemand die de ram uit zijn macht kon redden.

De geitenbok maakte zich uitermate groot. Maar toen hij machtig geworden was, brak de grote horen af. En in plaats daarvan kwamen er vier opvallenden op. Over een komst tot de vier windstreken van de hemel.

Uit een ervan kwam een kleine horen tevoorschijn die uitzonderlijk groot werd naar het zuiden toe, naar het oosten toe en naar het sieraadland toe. Hij werd groot tot aan het leger van de hemel.

Van dat leger, namelijk van de sterren, liet hij er sommigen ter aarde vallen en vertrapte ze. Hij maakte zich groot tot aan de vorst van dat leger. Het steeds terugkerende offer werd aan deze ontnomen en zijn heilige woning neergeworpen.

En het leger werd overgegeven vanwege de afvalligheid tegen het steeds terugkerende offer. En hij wierp de waarheid ter aarde. Hij deed het en het gelukte.

Toen hoorde ik een heilige spreken en een heilige zei tegen de ongenoemde die sprak. Hoe lang zal het visioen van het steeds terugkerende offer en de verwoestende afvalligheid gelden?

En hoe lang zal zowel het heiligdom als het leger overgegeven worden om vertrapt te worden? En hij zei tegen mij, tot 2300 avonden en morgens.

Dan zal het heiligdom in rechten hersteld worden. Het gebeurde toen ik het visioen zag, ik, Daniel, dat ik het probeerde te begrijpen. En zie, er stond iemand voor mij met het uiterlijk van een man.

En ik hoorde een stem van een mens tussen de oevers van de Ulai. Hij riep en zei, Gabriel, laat hem daar het visioen begrijpen. Hij kwam naast de plaats staan waar ik stond en toen hij kwam werd ik door angst overvallen.

En ik wierp mij met het gezicht ter aarde. Toen zei hij tegen mij, begrijp mensenkind dat het visioen betrekking heeft op de tijd van het einde. Terwijl hij met mij sprak viel ik in een diepe slaap en met mijn gezicht op de grond.

Toen raakte hij mij aan en liet mij opstaan op de plaats waar ik gestaan had. En hij zei, zie, ik laat u weten wat er zal gebeuren aan het einde van deze periode van gramschap.

Want op de vastgestelde tijd zal het einde er zijn. Dit even tot zover. Wat Daniel dus ziet in het visioen is dat vanuit het oosten die Ram met zijn twee horens opstijgt en opstaat.

Een grote en een kleine horen. En een grote horen. Dat zijn dingen die wat te zeggen hebben. En in de visioen zie je Daniel dat die Ram zich een baan breekt naar het westen, het noorden en naar het zuiden toe.

En dat de uitleg die we nog niet hebben gelezen, maar die staat in vers 20. Daar staat de uitleg die Daniel te horen krijgt. De Ram met de twee horens die u gezien hebt, dat zijn de koningen van Medieë en Persieë.

De kleine horen is het kleine koninkrijk van de Meden. Dat waren de koningen die het eerste aan bod mochten komen. Zoals Darius, de koning van de Leeuwenkuil. U kent hem wel.

Maar kort daarna kwam al Kores, de Pers, die daarna ook allemaal Persische koningen heeft voortgebracht. Het rijk van de Persen was dat van de grote horen.

En die kregen dan ook de overhand in het grote koninkrijk van de Meden en de Persen. Die hebben de Babyloniërs opgevolgd. Zo'n ruim 200 jaar.

En die hebben het hele gebied van India toe tot aan Turkije en Noordelijke Afrika, het zuidelijke stukje van Griekenland, bezet.

Ook het land Kanaan. We hebben gelezen dat vanaf het Westen er een harige geitenbok op die ram afstoot met een grote horen.

En dat die uiteindelijk die ram ook weet te vertrappen. De uitleg in vers 21 zegt, en de harige geitenbok is de koning van Griekenland. En de grote horen die tussen zijn ogen zat, dat is de eerste koning.

Die grote horen, de Grieken die hebben dan nog wat langer geregeerd dan de voorgaande. Dus ook daarin zie je in de rijken die elkaar opvolgen. Een rijk wat steeds langer aan het bewind is.

En eigenlijk een steeds groter gebied gaat bestrijken. De Grieken hebben dan ook het hele Persische rijk overgenomen. Maar in een heel snel tempo.

Die grote horen, dat was de eerste koning. Alexander de Grote, die als jongeman al sterft als hij aan het eind van zijn veroveringstocht is gekomen.

En door een ziekte op 32-jarige leeftijd sterft. Dat is natuurlijk gigantisch. Dat je als jongeman al het Griekse leger weet te mobiliseren. En eigenlijk zonder de aarde aan te raken, hebben we in vers 5 gelezen, de wereld kunt veroveren.

Om aan te geven hoe snel het allemaal gebeurd is. Nou Alexander de Grote, die sterft vrij jong. Die horen, zegt vers 8, die brak af toen hij machtig was geworden.

En in zijn plaats daarvan kwamen vier opvallende horens op. Over de komst dat de vier winden van de hemel. En zo gebeurde toen hij stierf dat vier generaals van hem het overnemen.

En dat grote Griekse rijk dus gaan verdelen. In vier eigen delen, die wel samen een oorspronkelijke rijk vormen. Maar elke generaal krijgt zijn eigen gebied.

De generaals 1, 2, 3 en 4 hebben dit onder elkaar verdeeld. En dan valt er gelijk op dat generaal 1 wel een heel erg groot gedeelte onder zijn hoed neemt of krijgt.

Generaal 2 krijgt Egypte. Generaal 3 het noordelijke deel van Turkije. En generaal 4 is uiteindelijk de oorspronkelijke Griekse grond die hem wordt toebedeeld.

En de rest valt allemaal aan generaal 1 toe. Nou is het zo dat als je de Bijbel dan volgt in deze hoofdstukken. Dat het er niet zo heel erg veel toe doet.

Wie generaal 3 is en wie generaal 4 is. Hun gebieden die zijn niet in tel. Het gaat in het verloop van deze hoofdstukken. Om wat generaal 1 doet.

En om wat generaal 2 doet. En dat heeft natuurlijk een voor de hand liggende reden. Dat in alle profetieën in de Bijbel. Alles draait om Israël.

Om de navel van de aarde. En de gebieden van generaal 3 en 4. Die grenzen niet aan Israël. Dus die doen er niet zo heel veel toe. We komen in verloop.

De ontwikkelingen tegen van deze. Generaal 1. En van 2. En generaal 1 heet. De heer Seleukes. En hij heeft zich ontwikkeld tot een koning.

En na hem zijn kinderen hebben ook altijd de troon bestegen. Zo kreeg hij een koningdynastie. En Seleukes de eerste werd opgevonden door de tweede. En de derde en de vierde enzovoort.

En in Egypte was het generaal Ptolemaeus. Die de regering ging vormen. En ook hij maakte zich koning. En ook zijn koningshuis.

Ptolemaeus de tweede, de derde enzovoort. Namen het bewind in zijn gebied steeds over. Dus er ontstonden dus twee koningshuizen. Dan lezen we in vers 9.

Wie is die kleine hoorn?

Die zich vooral richt op het sieraadland. Wel even nog terug in de herinnering.

Op welk moment ziet Daniel dit visioen? Dat is in het derde jaar van Belsazar. De laatste koning van het Babylonische Rijk.

Wat is er dan te zien van Canaan? Niks dan alleen maar een grote puinhoop. Een weggevoerd volk. Een vernietigde tempel.

En je zou mensen gesproken onder alle goden van de wereld. De God van Israël het laagste inschalen. Die doet er niet toe.

Het gaat in de wereld dan om de goden van Babel. De goden van de Mede en de Persen. En ook vooral van de Griekse goden. En toch ziet Daniel in dit visioen.

Dat God hem iets laat zien. Met betrekking tot juist dit gebied. Waar zijn volk gaat wonen. En dat God in staat is om over deze hele tijd heen te kijken.

En het nog steeds zijn sieraadland te noemen. Dat gebied wat hij had uitgekozen. Om zijn volk, de nakomelingen van Abraham, daar te laten wonen.

Dus of dat volk het nou goed gedaan heeft. Of niet goed gedaan heeft. Het verandert God niet van zijn oorspronkelijke plannen. Wat hij zich heeft voorgenomen. Dat gaat in vervulling.

Dwars door al die ontwikkelingen heen. Blijft Kanaan zijn sieraadland. Dat is één ding om goed op te letten. Als we dit zo lezen.

God noemt het het sieraadland. Maar waarom is daar nou zoveel haat tegen? Nou dat komt vooral tot uitdrukking als de verre nakomeling.

En dat is de heer Antiochus Epiphanes. Zich groot gaat maken. En vooral zich kant tegen de Heerde God. En dan bevinden wij ons in het jaar 168 voor Christus.

Dan is er al wel wat gebeurd in dat gebied. Want we herinneren ons dat koning Kores, de eerste van de Persen, de Joden de gelegenheid gaf om terug te keren naar Kanaan.

En zo merk je dat alle wereldrijken het allemaal op hun eigen manier doen. De Babyloniërs hadden de favoriete kunst uitgevonden om de veroverde volk hun zoveel mogelijk naar Babel te transporteren.

Oké, het was een tuchtroet in de hand van God om Israël, om Juda met name iets bij te brengen. Jullie gaan in ballingschap. Maar het was wel de favoriete handelswijze van de Babyloniërs.

De mede en de Persen deden het weer anders. Die lieten de volkeren zoveel mogelijk naar hun eigen gebied gaan. Oké, het was een mogelijkheid in de hand van de Heerde God om ook Juda weer terug te laten gaan naar Jeruzalem.

Maar dat gold voor veel meer volkeren. En de volkeren mochten hun eigen taal behouden, hun eigen godsdienst ontwikkelen. En zo mochten ook de Joden weer terug gaan naar Jeruzalem. De tempel weer herbouwen.

En zo functioneerde dat allemaal weer in Jeruzalem. En toen kwamen de Grieken. En die dachten, ja maar wij gaan het op onze eigen manier doen. Wij gaan alle volkeren laten wonen op de plek waar ze wonen.

Maar ze gaan nu vanaf nu Grieks leren. Niet hun eigen taal, die mogen ze spreken, maar de voertaal wordt Grieks. En de godsdienst gaan we veranderen in het vereren van de Griekse goden.

Dus overal waar tempels staan, daar gaan wij onze goden neerzetten. En zo leren wij alle volkeren onze goden te gaan aanbidden. En zo kreeg natuurlijk de Griekse mythologie een enorme vlucht.

En daar wordt vandaag nog heel veel uitgelezen en over nagedacht. Behalve in die ene plek, in Jeruzalem. Daar stond namelijk nog één tempel die niet van een Griekse god was voorzien.

Daar werd nog steeds de god van Israël aangebeden. Terwijl de hele Griekse wereld werd belegd met de Griekse afgehouden, was dit in Jeruzalem nog niet aan de orde.

En dat stak de heer Antiochus Epiphanes enorm. Dus die nam zich voor om daar een einde aan te maken. Nou, we hebben gelezen hoe hij dat deed. Hij richtte zich vooral op Jeruzalem.

En daar kreeg hij het voor elkaar om hem, God dus, het dagelijks offer te ontnemen. En u weet, uit Exodus 38 had God bij Sineï het voorschrift gegeven.

Ik ga straks bij jullie wonen. Dat is onderweg al in de woestijn. Maar zeker als je in het land woont en de tempel staat daar, dan wil ik dat er elke morgen en elke avond een brandoffer en een spijsoffer wordt gebracht.

Het vuur op het brandofferaltaar moet altijd branden en roken. God wil constant die reuk van een brandoffer en een spijsoffer ruiken.

Op grond van dat offer kan hij namelijk bij zijn volk wonen. En dat is een wet van de Heere God. En Israël moest zich daaraan houden.

Ook toen het tempel weer werd herbouwd, was dit een van de eerste dingen. U weet, het altaar in Ezra was het eerste van de tempel wat werd herbouwd. Men zocht in de puinhopen, waar heeft het altaar gestaan?

Want ze wisten, dit is het eerste wat moet gaan roken. God wil weer bij ons wonen en dan zullen we zorgen dat dat ook mogelijk is. En zo werd vanaf Kores het brandofferaltaar weer opgericht en ging daar het weer functioneren.

Die constante reuk voor de Heere God. Totdat Andriogus Epiphanes kwam en zei, het is afgelopen. Ik ga daar nu mijn afgodsbeeld neerzetten.

Een afgodsbeeld van Zeus. En u leest het allemaal in de boeken van de Maccabeën. Hoe dat het gebeurde, een dramatische ontwikkeling. Geen offer meer op het brandofferaltaar.

Maar een afgodsbeeld daarnaast. En daar moesten ook de Joden voor knielen. En daarmee werd ook wat in die volgende zin wordt gezegd, werkelijkheid. Namelijk zijn heilige woning werd neergeworpen.

De tempel werd neergeworpen van een tempel van Heere God en gedegradeerd tot een afgodstempel. Een uitermate kwalijke zaak.

Maar dat was het initiatief van deze Andriogus Epiphanes die daardoor en ook daarmee het hele Griekse Rijk voor Griekse goden liet buigen.

In Daniel 11, daar maak ik een klein sprongetje. Dat is een van die versen in deze hoofdstukken.

Waar wordt gewezen op dit wat daar gebeurde. In Daniel 11 vers 31 staat. Een gruwel die verwoesting brengt.

Een gruwel is dan een ander woord voor een afgodsbeeld. En die brengt verwoesting omdat een afgodsbeeld juist op het tempelplein een verwoestend effect heeft op het volk Israël.

Die ook, als je het leest in de boeken van de Maccabeën, bijna massaal daarvoor hebben gebogen. Behalve die groep die uit Jeruzalem zijn weggevlucht.

En zich buiten in de voestijn van Judea gingen formeren. Een paar honderd getrouwen die met de Maccabeën zijn meegegaan. Als je nou even kijkt naar de tijdlijn.

Dan is dat allemaal gebeurd in het jaar 168. En dat is opgehouden in het jaar 165.

Toen daar in de woestijn, buiten Jeruzalem, de Maccabeën en het handjevol wat zich daar vormde, tegen elkaar zeiden.

En nu is het afgelopen. Nu gaan wij met ons handjevol optrekken naar Jeruzalem. Optrekken naar de tempel. En wij gaan de Griekse overheid terugdringen.

En wij gaan ervoor zorgen dat het brandofferalta weer gaat functioneren. Functioneren. Geen afvalsbeeld. Maar het brandofferalta wordt in ere hersteld. En ja, er zijn al heel wat mirakels gebeurd in Joodse historisch.

Maar dit is ook zo'n wonder wat er gebeurde. Dat dat kleine handjevol inderdaad ervoor zorgt dat de Griekse overheid met hun vele veelfoud aan macht en leger.

Inderdaad moest wijken uit het tempel. Uit Jeruzalem. Zelfs voor een groot deel uit het land. De tempel werd gereinigd.

De stad werd bevrijd. En voor het groot deel ook het land Israël. Het land van Juda. Een geweldig feest. En dat feest, het feest van de tempelreiniging, kom je ook in Johannes 10 tegen als de Heer Jezus daar spreekt.

Over dus de goede herder met zijn schapen. Dan is dat ten tijde van het feest van de tempelreiniging. Wat herinnert aan Judas de Maccabeer. Die met zijn handje vol op dit moment de tempel weer heeft teruggegeven aan de Heer God.

Een geweldig feest. Maar nou kijken we even naar het moment dat de Heer Jezus kwam. Na de Grieken komen de Romeinen aan het bewind.

En als hij hier is, onder het Romeinse bewind. Dan zit hij op een gegeven moment buiten Jeruzalem. Op de Olijfberg aan het einde van zijn leven.

Dat is midden in de Leidensweek. Kijkt hij met zijn discipelen op de gebouwen van de tempel. En dan zegt de discipelen tegen hem. Heer, wat een mooie gebouwen.

Ja, zegt de Heer, dat zijn mooie gebouwen. Maar er zal geen steen op de anderen worden gelaten die niet zal worden afgebroken. Dat is ons bekende hoofdstuk. Matthäus 24.

En ook Lukas 21. Maar vooral Matthäus 24. Daar noemt de Heer het moment dat hij gaat zeggen. Dan zal de tempel worden afgebroken. En dan komt er een heel verhaal waarin hij gaat uitleggen.

Wat er daarna allemaal gaat gebeuren. Totdat hij terugkomt. En als Messias gaat regeren. In die hele beschrijving van het tijdverloop.

Komt de Heer terug op Daniel. En hij zegt hij. Wanneer in vers 15. Wanneer u dan de gruwel van de verwoesting.

Waarover er gesproken is door de profeet Daniel. Zult zien staan op de heilige plaats. Laat hij die leest daarop letten. Wat zegt de Heer hier?

De Heer zegt hier. Die gruwel. Die zul je straks zien staan. Hij herinnert dus niet.

Aan wat onder Antiochus Epiphanes heeft plaatsgevonden. Maar hij zegt. Je zult het zien staan. Met andere woorden. Het komt nog een keer terug.

Wat onder Antiochus Epiphanes plaatsvond. Is slechts een kleine voorvervulling. Van iets wat later nog een keer terug gaat komen. En dat is iets om het in onze oren te knopen.

De geschiedenis zal zich herhalen. Wat hier gebeurde in de tijd van zijn bewind. Van Antiochus Epiphanes. Gaat terugkomen.

Dan zegt ook de engel die dit allemaal uitlegt aan Daniel. Begrijp. Mensen vers 17. Mensen kind. Dat het visioen betrekking heeft.

Op de tijd van het einde. In de eindtijd krijgen we namelijk weer te maken met twee grote machten.

Net als Seleukes in het noordoosten. En net als Ptolemaeus in het zuidwesten. Daniel komt in hoofdstuk 10 en 11 vooral heel veel terecht in zijn visioen.

Op wat hij ziet over wat hij daar noemt. De koning van het noorden. En de koning van het zuiden. Weer twee machtblokken. En ik ben zo vrij.

Om u vanavond te zeggen dat naar mijn bescheiden mening. Wat we in de afgelopen tientallen jaren hebben zien gebeuren. Een opmaat is.

Naar wat Daniel in zijn visioenen in deze hoofdstukken voor zich ziet. Deze hele regio is volop in beweging.

En leidt tot een enorme machtsvorming van die landen die elkaar hierin gaan vinden. Het is op dit moment best een beetje lastig om die machtsvorming te zien.

Maar denk even terug. Draai de klok eens even bij wijze van spreken 20 jaar, 30 jaar terug. Toen was het één voor het oog stabiele, homogene groep. O ja, er waren wel wat verschillen.

Maar toch, ze waren redelijk solidair met elkaar. Zeker als er van buitenaf iemand binnendrong in hun Arabische wereld. Waren er net één gesloten front. Die zeiden, en zo is het genoeg geweest.

Dat gesloten front is redelijk opengelegd. En we kunnen nu naar binnen kijken en zien dat Iran en Irak het niet met elkaar kunnen vinden. Dat Iran en Saudi-Arabië, dit grote gebied hier, ook op voet van oorlog met elkaar staan.

Dat Turkije en Syrië volop met elkaar in de klinche liggen. Enzovoort, enzovoort. Er is geen gebied te vinden. Geen grenzen van landen te vinden die aan elkaar grenzen.

Die het met elkaar kunnen vinden. Eén en al beweging. En dat geldt voor de noordoostelijke kant, maar dat geldt ook voor de zuidwestelijke kant. Hetzelfde laken en pakken.

En de dingen die daar gebeuren, de krachten die nu loskomen, is enorm. En wat betekent dat?

Dat betekent dat er in de toekomst weer iemand gaat komen die hem het dagelijks offer gaat ontnemen.

En dat betekent dat wat wij nu zien bij de Joden al heel gauw in beweging gaat komen. Namelijk het bouwen van de tempel.

Alles is klaar. Veel Joden zijn er al heel veel klaar voor. Materieel, financieel. Alles is al in de startblokken. Alleen ergens moet nog de lamp op groen komen.

Nu zeggen wij, dat kan niet zo snel. Want op dat tempelplein is van alles andere aan de gang. Er staat een moskee en er staat alles van de islam. En daar kun je niet zomaar een tempel neerzetten.

Dan staat de wereld in vlam. Maar in 1948. En in 67. En in 73. Zijn wel meer wonderen gebeurd. Waarvan je denkt, ja. De Heere God heeft bepaalde lijnen uitgelegd.

En het gaat wel volgens zijn lijnen. En als de Heere God zegt, alleen al in het midden van deze profetieën. Er komt op die plek weer een tempel te staan. Dan kan iedereen hoog en laag springen, maar die tempel gaat er komen.

Hoe? Ik ben benieuwd. Het gaat gebeuren. En daar wordt weer een brandofferaltaar gebouwd. En daar wordt weer de Heere God offers gebracht.

Het Joodse volk kent zijn diensten weer zoals ze dat hadden gekregen aan de voet van de berg Sinaï. En ze gaan het weer doen. En dan komt er iemand die gaat zeggen en nu is het afgelopen.

Dit gaat stoppen. En weer wordt zijn heilige woning neergeworpen. De tempel die dan een poosje heeft gefunctioneerd, wordt weer gedegradeerd tot een afgodstempel.

Weer komt daar een altaar te staan. Een afgodsbeeld bedoel ik. En weer wordt men massaal opgeroepen om niet het altaar te gebruiken om God te offeren, maar om te knielen voor het afgodsbeeld.

Wat zijn dit voor ontwikkelingen die we dan zo voor ogen zien gebeuren en waarvan deze hoofdstukken van Daniel zeggen, dit is het toekomsttraject.

Van al die gebeurtenissen die we in het Midden-Oosten gaan zien. We gaan de volgende keer overal over Israël nadenken wat meer in detail in op die afgoderij op het tempelplein.

We gaan gewoon door. In ieder geval wordt de tempel weer herbouwd. Wou ik alvast even kort wijzen op wat Daniel 9 vers 27 zegt.

Namelijk in de helft van de week zal hij slachtoffer en spijtsoffer doen ophouden. En op een vleugel van gruwelen zal een verwoester komen en wel tot aan de volleinding toe.

Dit is ook een van de citaten waar de Heer aan denkt als hij spreekt in Matthäus 24. Er komt een week over wat Daniel de profeet zegt over de gruwel van de verwoesting. Er komt een week.

Dan kijken we de volgende keer wat meer in detail na. Maar halverwege die week gebeurt dus wat Daniel had gezegd en waarvan de Heer Jezus zegt. Als die gruwel er staat, dan begint het.

Dan begint er een tijd die de Bijbel noemt de grote verdrukking. Of de tijd van Jacobs benauwdheid. Wanneer het echt heel erg zwaar gaat worden voor het volk Israël.

Er zijn geloven, er zijn heel veel wellicht die naar Israël nu kijken en denken. Oké, het gaat prachtig. In 1948 een eigen land. En ze gaan nu steeds sterker worden.

En ze hebben van de vijanden om me heen. Ja, het is wel een beetje lastig, maar ze kunnen hier prima aan. En ze gaan nu gewoon door in stijgende lijn naar de ontmoeting met de Messias. Ja, zulke mensen moeten we toch een beetje teleurstellen.

Want als de Heer Jezus ons dit vertelt. Dat de geschiedenis zich gaat herhalen. Dan gaat dus ook de situatie weer terugkomen. Dat er machten zijn ten noorden en ten zuiden van Israël.

Die vele malen groter zijn dan Israël zelf. Er komt weer een tijd aan dat Israël letterlijk over zich heen moet laten lopen. En dat is ook precies wat Daniel 11 zegt over die koningen van het zuiden.

En die koningen van het noorden. Leest u in Daniel 11 en 10 dat voor uw duizenden maar in detail na. Dan zijn er heel wat bewegingen van de koning van het zuiden naar de van het noorden.

En die van het noorden naar het zuiden. Omdat ze elkaar de absolute hegemonie in het Midden-Oosten willen betwisten. En ook dat is niet nieuw. Ook dat is een heel bekend verschijnsel.

U denkt maar even terug aan de tijd dat koning Nebuchadnezzar hier in het noorden en bij Babel begon zijn rijk te ontwikkelen. Assur was dan het afbouwen.

Dat werd steeds minder belangrijk. Babel kwam op. En toen dacht de koning Necho van Egypte. De faro. Ja ho even. Ik ben de baas.

Dus ik laat het ook zien. Ik trek maar mijn leger op naar het noorden. Naar koning Nebuchadnezzar. Om hem duidelijk te maken. Ik ben het Midden-Oosten de baas. En dan moet hij natuurlijk over het grondgebied van Israël trekken.

Koning Josia is aan het bewind. Een zeer vrome koning. Je zou zeggen naar Salomo. De meest vrome koning van het tweestammenrijk. Hiskia was ook een opwekking.

Maar niet zo mooi en niet zo diepgaand als die van Josia. En die laatste opwekking van Josia heeft toch wel heel wat dingen losgemaakt en verbeterd.

En Josia was er heel dankbaar voor. En dan komt koning Necho met zijn leger uit Egypte. En die wil over zijn grondgebied naar Babel trekken. En dan gaat koning Josia in de weg staan.

En hij zegt tegen koning Necho. Ja maar dat gaat niet gebeuren. U gaat niet over mijn grondgebied naar Babel toe. Ja hij zegt koning Necho. Dat ga ik wel doen. Want ik heb jou niet op het oog.

Ik ga jou niet aanvallen. Maar ik trek door naar het noorden. Want ik ga naar Nebuchadnezzar. Josia gaat niet aan de kant. En dat kan koning Necho niet anders doen dan hem doden.

En zo komt koning Josia een beetje jammerlijk aan het einde. Maar dat is precies wat ook straks weer gaat gebeuren. Niet alleen in de tijd van Antiochus Epiphanes.

Maar ook straks in de toekomst. Dat er weer een tijd gaat komen. Dat die noordelijke machten. En die zuidelijke machten. Elkaar naar het leven staan. En dan over Israëls grondgebied.

Naar elkaar gaan trekken. Om die oorlog uit te vechten. In Daniel 11. Dan gaat de paker op en neer. En Israël heeft dat alleen maar moeten toestaan.

Hoe vaak het in de toekomst gaat gebeuren. Dat men van zuid naar noord trekt. Of van noord naar zuid. Dat wordt ons niet verteld natuurlijk. Maar het idee. Dat niet Israël.

Maar een noordelijke en een zuidelijke alliantie. Vele malen sterker is. Daar moeten we aan wennen. Want dat is wat de profetieën leren. En Daniel 11 vooral.

Die beschrijft dan een paar keer die routes. Over Israëls grondgebied naar elkaar toe. Maar uiteindelijk komt dan vers 14. De laatste route. En die gaat van noord naar zuid.

De koning van het noorden. Zal op hem. De koning van het zuiden aanstormen. Met wagens en met ruiters. En vele schepen. Dus de beweging.

Die wordt gemaakt van noord naar zuid. En dan wordt die koning van het zuiden. Zuiden. Definitief verslagen. Die macht is gebroken.

En vanaf dat moment is de koning van het noorden. De enige grote macht in het hele Midden-Oosten. Als zij zich daar bevinden.

Met hun legermachten hier in Egypte. Dan zegt vers 44. Maar de geruchten uit het oosten en het noorden. Zullen hem schrik aanjagen.

Daarom zal hij een grote grimmigheid uittrekken. Dus als hij hier zit. Dan komt er uit het noorden een bepaald gerucht. En vijandelijke macht.

Komt zijn gebied binnen. En dat brengt hem er toe. Om weer op te trekken. Terug te gaan naar huis. Maar niet voordat hij bij Jeruzalem.

Zijn tenten opslaat. Om als laatste. Even definitief af te rekenen. Met die stad. En met die tempel die daar staat.

Er staat wel een afgodsbeeld. Maar het moet een totale vernietiging worden. Dus het volgende vers. Vers 45 zegt. Hij zal de tenten van zijn paleis. Daar ligt die gigantische macht.

Van die koning van het noorden. Waarmee verder niemand meer in strijd hoeft te gaan. Hij is de macht. En die ligt om Jeruzalem. De angst van de joden in die stad.

Is enorm. Vandaar dat de Heer al zegt. Zodra je dat afgodsbeeld ziet staan. Dan vlucht je naar de bergen. Dan blijf je in de stad.

Dan vlucht je naar de bergen. Degene die niet hebben gedaan. Die zijn blijven wonen in Jeruzalem. Die zien daar nu die macht om hun stad heen liggen. En dat is het moment.

Waarvan Zacharië zegt. In hoofdstuk 14. Daar komt de Heer Jezus. De Messias. En zijn voeten zullen staan op de Olijberg. En dan zegt hij erbij. En dan komt er een veilige doorgang uit de stad.

Die berg split. Als het ware in tweeën. Om een veilige uitgang te bieden. Voor allen die in de stad zijn. Dat is een manier van zeggen van Zacharië. Maar Daniel ziet het als volgt.

De vijand ligt in hun tenten om de stad heen. En dan zal hij aan zijn einde komen. En geen helper hebben. Als de Messias komt. Dan verteert hij deze vijanden met de adem van zijn mond.

Heel simpel. Heel kort. Heeft hij niemand voor nodig. Hij doet het zelf. En ook dat hoeft ons niet te verbazen. Want als een engel. In één nacht. 185.000 soldaten van de koning van Assur.

Kan ombrengen. Wat kan de Messias zelf. Als hij komt. Dan is zelfs de koning van het noorden. Niet tegen hem bestand. Daarmee.

Is dit hele gezicht. Eigenlijk verteld. Wat uitgewerkt wordt. In de hoofdstukken. 9, 10 en 11 daarna. En dan komen we even terug.

Om te vragen. Wat is dit gezicht nou eigenlijk? En u hebt boven uw bijbel staan. Dit hoofdstuk. Denk allemaal. Het is het gezicht. Van de ram.

En de bok. Nou dat mag. Een titel. Is niet geïnspireerd. En elke vertaalder. Mag boven de hoofdstukken zetten.

Wat hij wil. Maar dat klopt niet. Dit hoofdstuk. Heeft namelijk. Een eigen naam gekregen. Of dit visioen. Beter gezegd. In vers 26 staat.

Wat betreft het visioen. Van de avond en de morgen. Wat gezegd is. Dat is waarheid. Het visioen. Heet dus niet het gezicht.

Van de ram en de bok. Dit visioen. Heet het gezicht. Van de avond en de morgen. En waarom is dit nou. De titel van dit visioen. Wel nou even terugdenkend aan.

De wet. Die God gaf. Dat in de morgen. En in de avond. Een offer moest worden gebracht. Een brandoffer. En een spijsoffer. We hebben het gesprek gelezen.

In vers 13 en 14. Waardoor heiligen. Elkaar bevragen. En zeggen. Hoe lang zal het heiligdom. Vertrapt worden. Hoe lang zal het duren.

Dat daar in de tijd. Van Antiochus Epiphanes. Geen offers worden gebracht. En hoe lang zal het straks gaan duren. Dat er geen offers worden gebracht.

Het antwoord luidt tot. 2300. En 300. Avonden. En morgens. God zit.

Bij wijze van spreken. Elke morgen. Te kijken. Krijg ik ook mijn offers. Vandaag. Krijg ik. S'avonds.

Ook mijn offers. En elke keer. Als hij dat niet krijgt. Telt hij die keren. Die momenten. En hij komt. In de tijd van Antiochus Epiphanes. Tot 2300.

1150 dagen. Krijgt de Heer en God. Geen offer. Waar hij recht op heeft. Nou. Kan hij zijn volk.

Verwijder gaan maken. Van jullie hebben toch de wet. Jullie weten toch. Wat ik kan. Wat ik hoor te ontvangen. Dat doet hij niet. Hij telt alleen maar. En hij weet. En hij brengt het ook over.

Ik heb het niet gekregen. Hij zegt ook niet. Ik begrijp het. Dat ik jullie. Dat ik het niet gekregen heb. Want er was immers. Een zware. En een sterke overheersing.

Die het hebben verboden. En daar een afgelopen beeld hebben neergezet. Nee. Hij heeft nog geen begrip. Hij stelt alleen maar vast. Ik heb het niet gekregen. En dat geeft ook een beetje een indruk van.

Het hele visioen. Want Daniel. Heeft die wereldmachten op een heel andere manier gezien. Hij zag diezelfde wereldmachten. Van Babel als een leeuw.

Van de Meden in de Persen als een beer. Van de Grieken als een panter. En van de Romeinen als een gruwelijk dier. Wat hij niet eens kan omschrijven. Waarom ziet Daniel het in dit visioen.

Als een ram en een geit. Wel u weet dat de ram en de geit. Bij voorkeur. De offerdieren zijn. Die Israël. Had moeten brengen.

Dit hele visioen. Gaat niet over de vraag. Van welke wereldmachten nou de baas gaat worden. Dit hele visioen. Kleurt God zo in. Dat zelfs wereldmachten. Een offerdier gaan vormen.

Om de aandacht helemaal te vestigen. Op dat ene plekje. Waar hij de offers hoort te ontvangen. En hij leert in de visioen. Dat er een stukje in de tijd is geweest. Waarop hij dat niet heeft gekregen.

En dat er in de toekomst. Weer een stukje in de tijd gaat komen. Dat hij geen offers gaat krijgen. En dat vindt de Heerde God. Buiten gewoon serieus. Nou weten wij dat.

De profetie. Volgens 1 Korinther 14. Een woord is tot opbouw. Vermaning.

En vertroosting. Dus ook wat wij in Daniel hebben. Is niet alleen bedoeld om te kijken hoe het was. In de tijd van Daniel. Hoe het worden zal. In dat visioen.

En de uitleg daarvan. Niet alleen maar een blik in het verleden. En een blik in de toekomst. Om onze verstandelijke behoeften. Een beetje te bevredigen. Om te vragen. Heer hoe gaat het allemaal.

Hoe gaat het allemaal gebeuren. In het Midden-Oosten. Wat zijn de dingen die wij nu zien. En passen die een beetje in de profetieën. Ook belangrijk. Maar dit is ook belangrijk. Namelijk.

Wat zegt zo'n visioen. U en mij persoonlijk in ons geloofsleven. En dan komen we terug. Op wat Paulus schrijft.

In de brief aan de Romeinen. U weet dat is die brief. Waarvan hij in hoofdstuk 1 zegt.

Ik schrijf jullie die brief. Aan de heiligen en getrouwen in Rome. Om jullie het evangelie uit te leggen. Dat is mooi hè.

Dat je een brief hebt in de Bijbel. Die het evangelie uitlegt aan gelovigen. Wij denken vaak. Het evangelie moet je uitleggen aan ongelovigen. Nee.

Zegt Paulus. Dat leg je uit aan gelovigen. Aan ongelovigen leg je uit. Dat ze zich moeten bekeren. Dat is ook een klein stukje. Maar op zich is dat niet zo'n blijde boodschap.

Als ze luisteren. Dan worden zij inderdaad daarna. Een gelovigen. Als ze zich bekeren. En hun knieën buigen. En hun zonden beleiden.

En de heer Jezus als heiland en heer aannemen. Dan ga je van een ongelovige. Een gelovige worden. Een rechtvaardige. Iemand die van zonde en schuld is vrijgesproken.

Maar dan begint het pas. Dan begint het namelijk. Het leven van een rechtvaardige. En dat is de bedoeling van deze brief. Om ons uit te leggen hoe je als een gelovige leeft.

Niet dat je weet. Naar je bekering ga je naar de hemel. En we moeten onze tijd nog even uitzingen. Hier op aarde. Het is lastig genoeg. Om staande te blijven. Nee. Het is allemaal niet lastig.

We hebben zo ongelooflijk veel hulpmiddelen. We hebben de heilige geest inwoning. We hebben het woord van God bij ons. We hebben elkaar. En we hebben de Heer God die ons bij de hand houdt. Dus vermoedelijk is het allemaal niet.

Het gaat er vooral om. Dat we er in ons leven uit laten komen. Wat hij erin gelegd heeft. Het nieuwe leven. Moet zijn dankbaarheid tonen. Als God de heilige geest in ons woont.

Dan zullen wij ook moeten laten weten. Heer we beseffen. Dat dat een grondslag nodig heeft. Dat u offers van ons vraagt. En zo komt Paulus in Romeinen 12 op punt.

Dat u zegt als je in dat evangelie hebt begrepen. Wat ik je uitgelegd heb. Dan is het logisch. Wat er dan gaat volgen. Romeinen 12 vers 1. Ik roep u er dan toe op broeders.

Door de ontvermingen van God. Om uw lichamen aan God te wijden. Als een levend offer. Heilig. En voor God welbehagelijk. Dat is uw redelijke godsdienst.

En dat leugwoordje redelijk. Dat kennen wij. Het woordje logisch. In logica. Alsof Paulus weg. Dat is toch logisch. Als je het evangelie hebt begrepen.

Namelijk dat God zijn zoon heeft gegeven. En de Romeinen 8 zet. Zo zegt. Als hij zijn. Zo niet gespaard heeft. Hoe zal hij ons met hem ook niet alle dingen geven.

Als God alles gegeven heeft. Wat hij kon geven. Dan zeggen wij. Van onze kant heren. Dan is het logisch. Dat ik van mijn kant u ook alles geef. Dat ik mijn lichaam.

Elke dag stel. Tot een levend offer. En dat ik bijvoorbeeld de dag begin. Om u te danken. Voor het offer van uw zoon. En dat ik aan u voorleg.

Heer. En ik hoop dat ik vandaag weer de gelegenheid krijg. Om over hem te spreken. Met mijn collega's. Met mijn medestudenten. Met de familie. Met de mensen in de straat. Ik kan niet zwijgen over wie ik geworden ben.

Dankzij uw genade. En dat lichaam. Wat ik gekregen heb. Dat bied ik u als offer aan. En maakt u mij maar bruikbaar. Tot eer en glorie van uw naam. En dat je dan s'avonds.

De heer dankt voor het mogelijke. Wat je hebt mogen doen. Hem daarin groot maakt. Dat is toch logisch. Zegt Paulus. Ja hij was zo'n exemplaar. Die zijn leven inderdaad legde.

In de handen van de heer Jezus. En bij zijn bekering op weg naar Damaskus. Al biddende. In de rechterstraat. Tot het besef kwam. Heer. Wat wilt u dat ik doe?

Een mooi uitgangspunt. Het heeft zijn leven getekend. En ik moet eerlijk zeggen. Als ik mijn leventje. Vanaf mijn bekering.

Door kijk af en toe. Dat ik besef. Dat er wel eens van die periodes kwamen. En geweest zijn. Dat er een morgen was. Waarin ik dat niet gedaan heb.

En ook een avond. Dat ik het niet gedaan heb. En dat ik wel excuses kon aanvoeren. Dat konden de joden in de tijd van anti-jogosrapie van huis ook.

Maar daar zit de heer God niet op te wachten. Hij zit niet op excuses te wachten. Waarom wij geen offer gebracht hebben. Waarom we misschien wel tot 2300 keren komen.

Dat wij gewoon doen. Net als alle anderen. Net als mijn ongelovige buurman of buurvrouw. Het leven gewoon ingaan. En mijn prioriteiten laten gelden. In plaats van de prioriteiten van de Heere God.

Dan is mijn leven echt geen offer. Dan is mijn leven meer een aanfluiting. En dan lijken we misschien meer op die vijf. Weliswaar wijze meisjes. Maar die heerlijk leggen te slapen.

En dan zie je geen verschil met de dwaze meisjes. En veel christenen. Die leven zo. Maar een christen die zo de dag ingaat. En de dag eindigt. Die stelt in de raad zijn leven.

Tot een levend offer. Voor de Heere Jezus. En dat is de offer. Geur. Die omhoog stijgt. En u weet nog van de ene die kwam. Waarvoor de hemel af en toe openbrak.

En die zei. Deze is mijn geliefde zoon. In wie ik al mijn welbehagen heb gevonden. Nou u en ik zijn van die gelovigen. Van die discipelen. Die achter de Heere Jezus aangaan. Waarvan misschien de hemel niet direct openbarst.

Door te zeggen. Dat zijn mijn geliefde zonen. En mijn geliefde dochters. Maar zou het niet fijn zijn. Als wij ons leven zo leiden. Dat de Heere Jezus inderdaad.

En dat onze vader inderdaad zegt. Ja. Dat is mijn geliefde zoon. Daarin herken ik. De Heere Jezus. Dat is mijn geliefde dochter.

Daarin herken ik. Mijn geliefde zoon. Geef de Heere ons genade. Om deze dingen ook uit deze ontwikkelingen. Voor onszelf mee te nemen. Dat was wat ik met u wilde delen.

Over ontwikkelingen in het Midden-Oost. En in Voetelaan. Dat zijn niet meer dan grote lijnen. Niet alle gebeurtenissen op zich zijn direct te relateren. Maar de grote lijnen zijn wel een beetje te ontdekken.

Die voeren naar het punt. Waar wij in hoofdstuk 8 tot 11 van het boek Daniel naar hebben gekeken. Uitmondend. In de komst.

Van onze geliefde Heer Jezus Christus. Hier op aarde. Onze Messiaanse Rij te beginnen. Dan. Da know we hier. Meteringen. Book man. Watch me. Watch me. zaop. Work me. Ik ga trouwens de voetelaan. Dat na te afalmi. Ik ga tut. Walk me. Ik ga tut. Hook me.،