Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
We gaan zo lezen in openbaring 2, maar voordat we daarin beginnen, even iets in het algemeen.
In openbaring 2 en 3, dat weten jullie bijna allemaal waarschijnlijk wel, hebben we zeven brieven door de Heer zelf geschreven aan de dienaars van de zeven gemeenten in Klein-Azië, dat is tegenwoordig Turkije.
In het sleutelvers van hoofdstuk 1 vers 19 wordt genoemd wat is, en in de eerste plaats zijn die brieven bestemd voor de gemeenten zelf.
Maar in de tweede plaats gelden ze ook voor de christelijke gemeenten van alle tijden, dus ook voor ons. En in de derde plaats geven ze bovenal een profetisch overzicht van de hele christelijke geschiedenis.
En daarom hebben we daar verschillende aanwijzingen voor dat dat zo is. In de eerste plaats staat in openbaring 1 vers 3, dat heel de boek profetie is, en dus ook hoofdstuk 2 en hoofdstuk 3.
En wat is uit 1 vers 19 blijft gelden, zolang er nog christenen op aarde zijn, en zolang er voorspelde oordelen nog niet gekomen zijn.
En die voorspelde oordelen beginnen in hoofdstuk 4, als de gemeente is opgenomen. En ten derde, de zeven brieven vormen een eenheid. We weten dat het getal 7 heel vaak in openbaring voorkomt.
We hadden zeven kenmerken van de heer Jezus in het eerste hoofdstuk, we hebben die zeven gemeenten, we hebben de zeven sterren in zijn rechterhand, en zo gaan er nog veel meer zeventallen komen. De zeven brieven vormen dus een één geheel.
En de vierde en laatste brieven worden verwezen naar de komst van de heer. En in 2 vers 5 en 16 gaat het om een voorwaartige komst.
Deze gemeenten bestaan al lang niet meer in Kleine Azië. Toch geeft de heer aan de vier gemeenten, Tiatira, Sardes en Philadelphia en La Rosea te kennen, dat ze tot aan zijn komst zullen blijven bestaan.
Hoofdstuk 2 vers 25 en 3 vers 3 en 11 en 16. Dus moeten ze een symbolische betekenis hebben. Want letterlijk bestaan ze niet meer.
Tiatira stelt de Roopse kerk uit de middeleeuwen voor, maar de Roopse kerk bestaat nog steeds. En Sardes stelt de protestantse staatskerken voor en ook zijn bestaan nog steeds.
En Videlphia is het beeld van de trouwe getuigenis dat zich in de 19e eeuw afzonderde van Sardes. En Laodicea, sinds de 19e eeuw ontstaande afvallige kerken en gemeenschappen, bestaan naast de drie anderen.
Dus in die zin bestaat het nog steeds. En dat is een hele belangrijke geestelijke voororde in de zeven brieven. In de eerste brief aan Ephese zien we dat de eerste liefde is verzaakt.
Dat is aan het eind van de eerste eeuw. En als gevolg zien we in Smyrna hoe de Satan optreedt als een brullende leeuw. Tweede en derde eeuw. Maar omdat hij daarmee het verwachte resultaat niet bereikt, komt hij in Pergamus als een engel van het licht.
De gemeente stelt zich onder de bescherming van de wereld. Dat is vier eeuwen daarna. En daardoor ontstaat bij haar het verlangen zelf over de wereld te heersen. Dat wordt werkelijkheid in Thyatira.
Waar de kerk over de wereld heerst. Vooral in de twaalfde eeuw. Maar daarmee stort ze zichzelf in het verderf. Het overblijvel dat zich afzond vormt Sardis in de zestiende eeuw.
Maar helaas bevindt zich die gemeente, het algemeen, in een dode toestand. En dat leidt tot het ontstaan van Philadelphia. Getuigenis met kleine kracht.
Maar dat vasthoudt aan de naam en het woord van de Heer in de negentiende eeuw. En de laatste fase wordt gevormd door Laodicea. En dat ontstaat wanneer dat wat God aan Philadelphia heeft toevertrouwd, eveneens te gronden gaat.
Zo vloeit elke toestand uit de vorige voort. De structuur van die zeven brieven is ongeveer dezelfde. Eerst de opdracht.
Zij van de engel van de gemeente. Dan het karakter van de Heer Jezus. En dat is altijd een van die zeven punten uit het eerste hoofdstuk. En dat punt van die karakterbeschrijving van de Heer Jezus heeft direct te maken met het toestand waarin die gemeente is.
Zullen we straks wel nader bekijken. En dan de beoordeling, ik weet. En dan de veroordeling, behalve bij Smyrna en Philadelphia.
Er is geen enkel verwijt. En dan de aanmaning. En dan de oproep, wie een oor heeft.
En dan de belofte, wie overwint. Zo wordt iedere brief opgebouwd. Alleen bij de laatste twee. Komen in de laatste vier brieven in omgekeerde voororde voor.
Maar voor de rest is het dus allemaal identiek. Nu gaan we beginnen met Efeze. We gaan het eerst lezen. Eerste brief aan Efeze. Schrijf aan de engel van de gemeente in Efeze.
Dit zegt hij die de zeven sterren in zijn rechterhand houdt. Die te midden van de zeven gouden kandelaren wandelt. Ik ken uw werken. Uw inspanning.
Uw volharding. En weet dat u slechte mensen niet kunt verdragen. En dat u hen op de proef hebt gesteld.
Die van zichzelf zeggen dat ze apostelen zijn. Maar het niet zijn. En dat u ontdekt hebt dat ze leugenaars zijn. En u hebt moeilijkheden verdragen.
En volharding getoond. Om mijn naam hebt u zich ingespannen. En u bent niet moe geworden. Maar. Ik heb tegen u dat u uw eerste liefde hebt verlaten.
Bedenk dan van welke hoogte u bent gevallen. En bekeer u. En doe de eerste werken. Maar zo niet. Dan kom ik spoedig bij u. En zal uw kandelaar van zijn plaats nemen.
Als u zich niet bekeert. Maar dit hebt u voor. Dat u de werken van de Nicolaïten haat. Die ook ik haat. Die oren heeft.
Laat hij horen. Wat de geest tegen de gemeenten zegt. Wie overwint. Hem zal ik de eten geven. Van de boom des levens. Die midden in het paradijs van God staat.
De heer stelt zich hier voor aan de gemeente. Als degene die de zeven sterren in zijn rechterhand houdt.
En die te midden van de zeven gouden kandelaren wel wandelt. Hij stelt zich hier dus voor als de heer. Het hoofd.
Van de gemeente. Maar ook als de hoge priester die de kandelaren verzorgt. En wat moest die hoge priester doen? Die moest zorgen dat die kandelaar altijd olie had.
De kandelaar is het beeld van de gemeente. En die gemeente die moest gevoed worden. Met de olie. Zodat er licht was. Godelijk licht.
In de tempel was de plek waar de kandelaar stond. De kandelaar was het enige licht wat er was. Er was geen enkel venster.
En alles werd verspiegeld door de gouden wanden. De kandelaar was dus ontzettend belangrijk. En zo is het ook in deze wereld.
Is het licht wat de gemeente verspreidt. Dat is nu het licht van God. En dat moet helden branden. En nu stelt de heer Jezus zich hier voor aan de gemeente van Efezen.
Ik ben degene die te midden van de kandelaar wangt. En die de sterren. Dat wil zeggen de leiders van de gemeente. In mijn rechter hand houdt. Dus ik ben degene die voor de gemeente zorg draagt.
Ik weet precies wat er in de gemeente omgaat. En dat zegt hij dan ook. Het element dat beschreven wordt.
Heeft dus te maken met de toestand van die gemeente. En dat gaan we dan bezien. Eerst worden namelijk allemaal positieve dingen genoemd.
En toch ontbreekt er iets aan die positieve dingen. Moet je eens kijken wat er staat. Hun werken.
Hun inspanning. Hun volharding. En dat ze ontmaskelen de schijnoppostelen. En dat ze staande blijven in de moeilijkheden.
Dan zeg je dat is toch prachtig. Ze hebben het niet opgegeven. Ze hebben zich ingespannen voor de naam van de Heer. Maar dan komt dat punt.
Waar ze iets heel belangrijk zijn kwijtgeraakt. Namelijk hun eerste liefde. Ze zijn niet alleen kwijtgeraakt.
Maar ze hebben het actief verlaten. En wat wordt er nu mee bedoeld? Het is de liefde uit en tot de Heer.
Die liefde dient ons in alles te motiveren.
Paulus beschrijft die liefde in 1 Corinthe 13. En zegt zelf daarvan dat de liefde een weg is. Die alle genadegaven overtreft. Een hele hoge weg die omhoog voert.
1 Corinthe 12 vers 31. En dat zonder die liefde al het andere niets is. En daarom zegt de Heer hier tegen de Evesius.
Bedenk dan van welke hoogte u gevallen bent. Ze deden alles heel trouw.
Heel plichtmatig. Maar de Heer wil in de eerste plaats onze liefde. God is liefde. Dat is het wezen van God.
En als wij die liefde kwijt zijn. Dan betekent dat we het meest wezenlijke kwijt zijn. En daarom de oproep tot bekering. De oproep hier hun eerste werken te gaan doen.
Zoals ze bijvoorbeeld staan in de eerste Thessaloniansenbrief. En dan moet u eens opletten. Er staan diezelfde woorden. Maar er is steeds wat bijgevoegd. In 1 Thessaloniansen 1 vers 3.
Staat het werk van uw geloof. Hier staat alleen maar werken. En dan staat er de inspanning van uw liefde.
Hier was het alleen maar inspanning. En de volharding van uw hoop. Wat waren ze nou kwijt geraakt? Geloof, hoop en liefde.
En dat is nou juist waar het allemaal om gaat. En dat was een drama. Want dat hadden ze allemaal gehad. De hoop op ons Heer Jezus Christus.
En hier in de brief van de feestjes is het werk genoemd zonder de toevoeging van geloof. En zonder de toefening van liefde. En een volharding zonder de hoop.
Ook wij moeten ons zelf steeds weer aanvragen. Is de liefde tot de Heer onze motivatie?
Doen we het uit liefde voor Hem? Dat is essentieel. Die liefde is in de eerste plaats van de Heer Jezus zelf uitgegaan.
Hij is de liefde die zich geeft aan mensen die het eigenlijk niet verdienen. Het is de liefde die zichtbaar wordt aan het kruis van God. Waar de Heer Jezus stierf voor zonder haar.
Waar Hij de vloek droeg die wij hadden verdiend. Wij hebben Hem lief omdat Hij ons eerst heeft lief gehad.
1 Johannes 4 vers 19 En die liefde van God die is bij iemand die tot geloof komt in zijn hart uitgestort.
Door de Heilige Geest. God schenkt die liefde aan ons. Die hebben van onszelf niet. Die moet vanuit de hemel tot ons komen. En God heeft die uitgestort in ons hart.
Romeinen 5 vers 5 En 1 Johannes 4 vers 16 beschrijft aan de apostel Johannes God is liefde. En wie in de liefde blijft, blijft in God.
En God in Hem. En daar zat nu het grote probleem. Ze hadden de liefde verlaten.
En dan komt de waarschuwing. Als ze zich niet bekeren en weer hun eerste liefdeswerken gaan doen. Zal Hij spoedig bij hen komen.
En de kandelaar, hun kandelaar, van zijn plaats weg nemen. Het is een heel ander komen dan wat wij verwachten.
Het is een komen met een oordeel. Een straf. Als de Heer de kandelaar wegneemt. Dan houdt de gemeente op te bestaan.
Dan is het licht uit. En dat is inderdaad met de gemeente van Evese gebeurd. Het licht is uitgegaan.
En hoe erg is dat? Hun verval was tenslotte in diepste wezen afvalligheid.
Kijk eens maar naar vers 5. Van welke hoogte u bent gevallen. Ze moesten weer hun eerste werken gaan doen.
Maar dan met die motivatie van geloof, hoop en liefde. Het gaat erom dat ons doen en laten wordt aangezet tot de liefde tot Jezus.
Hoe goed waren ze begonnen in Evese. In de brief van Paulus aan de Evese schrijft hij nog in Evese 1 vers 15. Daarom, omdat ik gehoord heb van het geloof in de Heer Jezus onder u.
En van de liefde voor alle heiligen houd ik niet op voor u te danken als ik mijn gebeden aan u denk. Zo was het geweest. En Paulus bidt ook in Evese 3 vers 17 tot 19.
Op dat Christus door het geloof in uw harten woont en u in de liefde geworteld en gefundeerd bent. Op dat u ten volle zou kunnen begrijpen met alle heiligen wat de breedte, de hoogte, de diepte, de lengte, de diepte en de hoogte is.
En u de liefde van Christus zou kennen die de kennis te boven gaat. Dat padt Paulus voor hem. Op dat u vervuld zou worden tot heel de volheid van God.
Wat een hoogte. En daar waren ze van weggegaan. Hoe duidelijk wordt het dan dat ze van zo'n grote hoogte waren gevallen. En die gemeente die staat als prototype voor de begintijd.
Dus toen begon het al. Dat is heel erg. Dat het verval al inzette.
In het zendschrijven aan de gemeente van Thyatira is het al zo erg geworden dat ze terechtgekomen bij de diepte van Satan. De hoogte van God.
Naar de diepte van Satan. Hoe ver kan het gaan? Hier in de feest zijn ze nog waakzaam. Op het gebied van valse lering.
En Paulus had al gewaarschuwd voor redewolven die bij hen zouden binnenkomen. Die de kudde niet zouden sparen.
En dat ze zouden voorkomen uit hun eigen midden. Mannen. En dat ze zouden staan. Mannen. Mannen. Op zouden staan. Die de waarheid zouden verdraaien.
En de discipelen weg zouden trekken achter zichzelf aan. Dat staat in handelingen 20 vers 19 en 30. Dat was de laatste toespraak die Paulus tot de Ephesius hield. Dat is al gewaarschuwd.
Denk erop. Ze komen uit jullie eigen midden voort. Maar ze hadden ze nog ontmaskerd. Hier worden ze Nicolaïten genoemd.
En dat betekent letterlijk heersers over het volk. Ze waren erop uit om de gemeente verschil te maken tussen de leiders en de leken.
En uit die gedachten. Want later. Hier worden ze nog ontmaskerd. Later zijn ze aan het werk. En tenslotte is daar de hele hiërarchie in de Roomschettulijke kerk uit voortgekomen.
Van paus en bischoppen en kardinalen. Etcetera. En daardoor was het volk in de middeleeuwen onkundig.
Konden ze alles vertellen. Wat ze ze maar vertellen wilden. Dan denken we alleen maar. Het vreselijke aflaten. Dat ze voor geld. Mensen in de hemel in konden krijgen.
Maar hier. Worden ze nog herkend. En dan komt er een prachtige oproep. Wie oren heeft.
Laat hij horen. Wat de geest. Tot tegen de gemeente zegt. En daar gaat het om. In het bliefhoofd ging het om hem die te midden van de kandelaars is.
Ik heb al gezegd. Dat is de hoge priest die de olie bijvult. En die olie is het beeld van de geest van God. En door die geest wordt onze liefde gevoed.
Hij zegt. Wie oren heeft. Hij roept dus ieder op.
Om ernaar te luisteren. En dan is het. Wat de geest tot de gemeenten zegt. Dus die brieven waren niet voor die ene gemeente alleen.
Maar die werden in al die gemeenten voorgelezen. En die geldt dus ook voor alle tijden. Ook voor ons. Dan is dat.
Hij is het ook die de zeven sterren in zijn rechterhand houdt. Dat zijn de leidinggevende in de gemeente. En als zij luisteren naar Gods geest. En dat aan de gemeente doorgeven.
Wordt de liefde tot de Heer weer levend. Dus leiders in een gemeente die het woord voorkonden. Zijn ontzettend belangrijk dat ze doorgeven. Wat God hen vertelt.
Dat was al in de tijd van het oude testament zo. Dan moesten de profeten precies doorgeven. Wat God hen zei. Omdat het volk weer terug zou keren tot God. En dan staat er.
Wie overwint hem zal ik de eten geven van de boom des levens. Die midden in het paradijs van God staat. Hier betekent overwinnaars.
Diegene die weer terugkeren naar de eerste liefde. In elke brief is de overwinner. Degene die dat overwint. Waar niet toe opgeroepen wordt.
In dit geval dus. Dat je weer uitkomt bij de eerste liefde. Met de werkelijke liefde tot de Heer.
En de overwinning wordt alleen maar behaald. door strijd. Door offers. Het betekent tegen de verkeerde stromen ingaan.
En dat is niet makkelijk. Maar zij die dat doen. Die hebben de Heer aan hun kant. Daar kunnen ze zeker van zijn.
De Heer is met hen. Ze krijgen te eten van de boom des levens. Die midden in het paradijs van God staat. God zegt telkens weer. Als je doet wat ik zeg.
Dan zal ik je belonen. In dat leven. Wat komt waar dit leven. Die boom die verwijst natuurlijk naar de boom.
Die in het paradijs stond. Lang geleden bij Adam en Eva. Dat was ook een boom van het leven. Daar mochten ze niet meer naar terug. Er werd een engel.
Met een zwaard. Een vlammend zwaard voorgezet. Dat ze niet konden terugkeren. Want die boom. Die zou hen het evige leven hebben gegeven. En dat zou niet goed geweest zijn.
In de toestand waarin ze toen waren terecht gekomen. Dus dat was een bescherming voor hen zelf. Wie is in feite die werkelijke levensboom.
Waar we dat evige leven van krijgen. Dat is natuurlijk de Heer Jezus zelf. Die boom staat voor hem. Dat we deel krijgen aan zijn leven.
Ze krijgen dus een bijzonder deel aan de Heer zelf. En ze krijgen een hele intieme gemeenschap met de Heer zelf.
In Johannes 14 vers 21 zegt. Wie mijn geboden heeft. En die in acht neemt. Die is het die mij lief heeft. En wie mij lief heeft. Hem zal mijn vader lief hebben.
En ik zal hem lief hebben. En dan komt het. En mijzelf aan hem openbaren. Dus de Heer zal hen een geweldige openbaring geven van zichzelf.
Dat is de geweldige beloning die ze krijgen. Als ze doen wat de geest tot de gemeente zegt. En daarom laten we oren hebben.
En horen wat de geest tot de gemeente zegt. Dan gaan we naar de tweede brief. De brief aan Smirna.
Het woord Evese van de vorige brief. Dat is de betekenis daarvan.
Heb ik twee betekenissen gevonden. Aan de ene kant. Is er een uitleg die zegt dat het de geliefde is. En de andere kant is het die afgegleden is.
En ik denk dat die tweede betekenis de juiste is. Want dat betekent vaak dat de naam iets te maken heeft met de toestand van de gemeente. Afgegleden.
Bij Smirna is het nog duidelijker. Want de naam Smirna komt van Mirre. Precies dezelfde letters. En Mirre was een soort balsum.
Iets uit een boom. Daar moest die boom voor gekerfd worden. Kwam uit Arabië. En dan dat sap wat eruit kwam. Daar werd dan die mirre van gemaakt.
En dat had een bepaalde geur. En dat woord betekent bitter. En het had iets met de dood te maken. En dan zie je waarom dat Smirna die naam heeft.
Want Smirna is een stad die wordt ontzettend, die gemeente wordt ontzettend vervolgd. Dus die moesten een hele bittere tijd doormaken.
Heel moeilijk. Er is straks nog iets van vertellen. En Smirna staat voor de tweede periode in de geschiedenis van het christendom. Dat gaan we lezen.
En schrijf aan de engel van de gemeente de Smirna. Dit zegt de eerste en de laatste. Die dood geweest is. En weer levend is geworden.
Ik ken uw werken. Verdrukking en armoede. U bent echter rijk. En ik ken de lastiging van hen die zeggen dat ze Joden zijn.
Maar het niet zijn. Ze zijn namelijk een synagoge van de Satan. Wees niet bevreesd voor wat u lijden zult.
Zie de duivel zal sommige van u in de gevangenis werpen opdat u verzocht wordt. En u zult een verdrukking hebben van tien dagen. Wees getrouw tot in de dood.
En ik zal u de kroon van het leven geven. Wie oren heeft laat hij horen wat de geest tegen de gemeente zegt. Wie overwint zal zeker geen schade toegebracht worden door de tweede dood.
Hier is een zekere overeenkomst met de brief aan Philadelphia. In beide brieven maakt de heer dus geen enkel verwijt.
En ook vinden we in de bijbrieven een aantal uitdrukkingen die hetzelfde zijn. Bijvoorbeeld in beide brieven komt de uitdrukking voor synagoge van de Satan.
En Joden die zeggen Joden te zijn, maar het niet zijn. En in beide gemeenten hebben ze te maken met verdrukking.
Of verzoeking. En in beide brieven vinden we de kroon als beloning. Enige twee brieven waar dat staat. Wat was nou in Smyrna aan de hand?
In de begroeting stelt de heer zich voor als de eerste en de laatste die dood is geweest en weer levend is geworden. Dat heeft alles te maken met de situatie waarin Smyrna verkeerde.
Ze werden verdrukt en vervolgd. En ze waren arm in letterlijke zin. Hun goederen waren hen afgenomen.
Maar ze waren rijk in geestelijke zin. Zij hadden dus de liefde. En die hadden ze ook heel hard nodig.
Want ze werden iedere keer voor de keuze gesteld. Je geloof afzweren of sterven. Dus is je liefde voor de heer zo groot.
Dat je je geloof niet afzweert. En de heer zegt, ik weet. Ik ken je werken.
Ik ken je verdrukking. Je armoede. Ik ben erbij betrokken. Ik weet precies wat jullie overkomt. Daarom staat Smyrna.
In de geschiedenis. Voor de periode van de Romeinse christenvervolgingen. Die zijn verschrikkelijk geweest.
In bepaalde tijden. Wel eens heel erg. Smyrna, dat is nu de stad Ismir. In Turkije. Ligt aan de zee.
Ook een havenstad. En ze lag ten noorden van Efeze. Mille. Was gesticht door Alexander de Grote. En ze was bekend voor de handel in specerijen. En in balsamsoort.
Mille. Was dus een heel belangrijk handelsproduct. En in die stad waren heel veel joden. En die hadden zich verrijkt tot handel.
Want ze maakten van die balsamsoorten. Maakten ze een bepaalde zalf. En die was wereldberoemd. Maar hier wordt een joden genoemd.
Die geen joden zijn. Het woord jood. Betekent in feite godlover. Komt van Juda. God eer.
Maar deze. Worden genoemd. De synagoge van de Satan. Waarom was dat zo?
Ze waren ontzettend invloedrijk. Door hun rijkdom. Ze hadden dus veel macht. En misschien waren ze uiterlijk wel heel vroom.
Maar ze waren een ontzettend groot gevaar. Voor de gemeente van de heer Jezus Christus. Waarom? Want ze wilden die gemeente. Als het ware. Krijgen krijgen op de kant van het judaïsme.
En als dat niet lukte. Die valse leer. Dan. Wat deden ze dan? Dan gingen ze die gelovige aanklagen. Leugens over hen verspreiden. Dat is heel moeilijk.
Ze belasterden de gelovigen. En daardoor kwamen vervolgingen. En de heer moet dan tegen die gemeente zeggen.
Wees niet bevreesd. Voor wat u leiden zult. Hij neemt het lijden niet weg. Hij zegt het komt wel. Maar wees er niet bang voor.
Want ik ben bij je. Zie de duivel zal sommigen van u in de gevangenis werpen. Opdat u verzocht wordt. En dat betekende in die tijd.
Je geloof afzweren. Of sterven. Uit geschriften weten we dat de eerste voorganger van die gemeente.
Appellus was. En die appellus wordt in de brief aan de Romeinen genoemd. En daar staat van die appellus. Die in Christus beproefd is gebleken. Dus die had beproeving meegemaakt.
Die was staande gebleven. En later is er een hele bekende voorganger van hen. Polycarpers. En die is volgens de overlevering de matteldood gesloten.
En dat gebeurde dan zo. Tijdens een bepaalde voorstelling. Voor de Romeinse stadhouder Philippus. Hadden ze een stukje programma.
Waarbij elf Christen uit. Dat is niet verwonderlijk. Philadelphia. Voor de leeuwen werden gegooid. En toen de mensen dat hadden meegemaakt.
Ze waren zo. Ik zou zeggen dronken en bloeddorstig. Dat ze begonnen te schreeuwen. Om Polycarpers. En toen hebben ze die Polycarpers opgezocht.
En naar die plek gebracht. En hem aan een paal gebonden. En toen. Wilde die Romeinse stadhouder. Die man. Omdat hij zo geweldig geliefd was.
Wilde hij hem eigenlijk redden. En zij zweerde het geloof af. Maar wat die Polycarpers toegezegd heeft.
Is heel bijzonder. Hij zei. 36 jaar. Heb ik de Heerde gediend. En hij heeft mij nooit kwaad gedaan. Hoe zou ik mijn koning kunnen vloeken.
Die mij behouden heeft. En toen hebben ze allemaal fakkels tegen hem opgestapeld. En die aangestoken. En zo is hij gestorven. Dat betekende voor die gemeente heel wat.
Dat hun voorganger op die manier stierf. Maar dat gaf hen de moed. Om later. Toen nog veel meer van hen. Moesten sterven. Diezelfde weg te gaan.
Het is zo belangrijk. Dat de voorganger laat zien. Dat hij in zijn geloof vast blijft staan. Vers 10b.
En u zult een verdrukking hebben. Van 10 dagen. Wees getrouwd tot de dood. En ik zal u de kroon.
Des levens geven. Heer Jezus had al iets bijzonders gezegd in Johannes 16 vers 33. In de wereld zult u verdrukking hebben.
En in Lukas 21 vers 16. En u zult ook door ouders, broers, familieleden en vrienden overgeleverd worden.
Er zullen sommigen van u doden. En u zult op willen van mijn naam door allen gehaat worden. En dat is vandaag aan de dag nog zo.
Als moslims tot geloof komen, is de eigen familie voor hen vaak de moeilijkste. Er worden mensen in die familie aangewezen om hen te doden.
En bij boeddhisten gebeurt het ook.
En bij hindoeisten gebeurt het ook. Maar de Heer Jezus, die spreekt hen zalig.
Hij zegt in Matthäus 5 vers 10. Zalig zijn zij die vervolgd worden. Om de gerechtigheid. Want van hen is het koninkrijk der hemelen.
Zalig bent u als men u smaadt en vervolgt. En door te liegen allerlei kwaad tegen u spreekt. Zalig zijn zij die vervolgd worden.
In de gevangenis werd ze bedreigd. Het zijn hele moeilijke dingen. Ligende allerlei kwaad tegen u spreken omwille van mij.
En dan staat er verblijdt u en verheugt u. Want uw loon is groot in de hemelen. Hier wordt een verdrukking van 10 dagen aangekondigd.
En dat is na alle waarschijnlijkheid in werkelijkheid ook wel zo geweest. Maar omdat Smeerna staat voor de periode van vervolging.
Wordt hier ook wel eens verwezen naar 10 grote vervolgingen. Die onder de Romeinse keizers plaatsvonden. Vooral in de 2e en de 3e eeuw. En er is een andere verwijzing.
Die verwijst naar de zwaarste christenvervolging. Onder een zekere keizer Diocletianus. En die duurde precies 10 jaar. Van 303 tot 313.
In dat geval stellen die 10 dagen 10 jaar voor. Een ontzettende vervolging. Want de karaktertrekken van deze gemeente.
Die kun je vergelijken met de karaktertrekken van de Heer zelf. Arm en toch rijk. Trouw tot in de dood.
Wat een troost voor hen. Dat de Heer zegt. Ik ben dood geweest. Maar weer levend geworden. Hij zegt.
Wees trouw tot in de dood. En ik zal u de kroon van het leven geven. En die kroon is weggelegd.
Voor hen. Die in beproevingen tot stand blijven houden. Daar zegt Jacobus iets over. In Jacobus 1 vers 12. Zalig is de man die verzoeking verdraagt.
Want als hij beproefd gebleken is. Zal hij de kroon van het leven ontvangen. Die de Heer beloofd heeft. Aan die hem lief hebben. Prachtig he.
Bij de eerste gemeente was. Jullie hebben de liefde verlaten. En hier zie je hoe die liefde in volle glorie is teruggekeerd. Bij deze gemeente.
Die de Heer beloofd heeft aan hen die hem lief hebben. En dan het laatste vers. Wie oren heeft. Laat hij horen wat de geest tegen de gemeente zegt.
Wie overwint. En dat betekent hier. Wie staande blijft in de beproeving. En de verzoeking. Wie de dood vrijmoedig onder ogen ziet.
Hen wordt beloofd. Dat ze zeker geen schade toegebracht worden door de tweede dood. Van de eerste dood hadden ze de lijden.
Maar van de tweede dood ook maar helemaal niets. De tweede dood dat is de dood in de hel. Daar zouden zij geen schade van leiden.
Met andere woorden. De eeuwige heerlijkheid. Zou hun deel zijn. Wat een troost voor een gemeente. Die in zo'n moeilijke tijd moet leven. En deze troost.
Die mag nu ook gebracht worden. Naar die vele mensen. Die vandaag en de dag zo moeten lijden. Om de naam van de Heer Jezus. En dat lijden. Dat neemt maar toe.
Er zijn steeds meer landen. Waar het woord evangelie. De vrijheid sluit. En daarom. Gelden deze woorden.
Nog van dag en de dag. Net zo. Al toen. Daar wou ik het vanavond bij laten. ***