Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
En ik wil beginnen met lezen uit de Gods woord, uit de Bijbel, een stukje uit 2 Timotheus, want dat is het onderwerp van dit seizoen.!
De eerste tien versen van hoofdstuk 2, besproken. Ik lees altijd uit de Telosvertaling, dan weet u dat alvast. Herzienen zit er wel dichtbij.
En ik begin te lezen vanaf vers 11. Het woord is betrouwbaar, want als wij met hem gestorven zijn, zullen wij ook met hem leven.
Als wij verdragen, zullen wij ook met hem regeren. Als wij hem verlogenen, zal hij ons ook verlogenen. Als wij ontrouw zijn, hij blijft trouw, want zichzelf kan hij niet verlogenen.
Breng dit in herinnering en betuig voor God dat zij geen woordenstrijd voeren die tot niets dient dan tot ondergang van de hoorders. We ijver je je aan God beproefd voor te stellen als een arbeider die zich niet hoeft te schamen.
Die het woord van de waarheid rechts snijdt. Maar onttrek je aan ongoddelijk gezwets. Want zij zullen voortgaan tot toenemende goddeloosheid en hun woord zal als kanker voortwoekeren.
Onder hen zijn hymenaeus en filetes die van de waarheid zijn afgeweken door te zeggen dat de opstanding al heeft plaats gehad. En die het geloof van sommigen omverwerpen.
Tot zover de lezing uit de Bijbel. Ik heb de afgelopen keren, iedere keer aan het begin van deze studies, benadrukt wat het belang is van het thema van deze brief.
En dat wil ik ook vanavond weer doen. Omdat het mijn ervaring is, ik ben zelf al 23 jaar op de weg van de Heer. Maar het thema van deze brief, dat dringt niet zo snel door tot ons bewustzijn, tot ons geweten.
Dat heeft tijd nodig. Het thema is het verval van de christenheid en hoe een gelovige zich in zo'n periode moet gedragen.
Niet om in de hemel te komen, niet om geestelijk zelf er beter van te worden, maar tot eer van de meester. En dat is een thema wat heel erg belangrijk is.
Waarom is dat zo belangrijk? Kijk. Kun je het lezen? Ja, valt uit. Val ik uit? Val uit. Oh, excuses. Ik heb het een beetje verschoven naar de voorkant.
Ik heb het echt ook. Oké. Het is zo ontzettend belangrijk, mensen, om te begrijpen wat voor tijd wij leven. Het is niet de tijd dat we weer terug moeten naar handelingen of grote dingen moeten verwachten.
Allemaal dat soort zaken. Nee. Deze brief leert ons overduidelijk, andere gedeelten ook, dat komt nog wel vanavond, dat het alleen maar minder wordt met de christenheid.
Met de beleidende christenheid. Wat is dat? Dat zijn al de mensen die zich christen noemen. En er is een ongelofelijk hoeveelheid aan beleidende christenen.
Het lijkt wel alsof de naam van Jezus eigenlijk allerlei soorten mensen aantrekt. En daar heb je natuurlijk wedergevoerd mensen.
Daarbij zitten. Die behoren tot het lichaam van Christus. Het zijn onze broeders en zusters. Maar je hebt ook een heleboel waarvan de brief van Judas zegt in vers 19. Dat zijn mensen die de geest niet hebben. En Paulus waarschuwt op meerdere plaatsen, vooral het twintigste hoofdstuk van Handelingen, dat niet alleen het een verschrikkelijk moeilijke tijd zal worden, maar dat ook uit uw eigen midden, zegt hij dan, uit uw eigen midden zullen mannen opstaan die verdraaide dingen zeggen om de discipelen achter zich aan te trekken.
Achter zichzelf. En dat is de tijd waarin wij leven, dat is het thema van deze brief. Het geeft de gedachten weer van de Heere God over de mens gods.
En de mens gods, dat is een term, die vind je in hoofdstuk 3 van deze brief. Vers, even kijken. Vers 17 is dat.
Opdat de mens volkomen is, de mens gods volkomen is, staat daar. Volledig geschikt betekent dat. En het gaat dus niet om, ja, we geloven in de Heer Jezus, we geloven dat hij is opgestaan, we geloven dat hij voor onze zonden is gestorven.
En dan ben je een mens gods. Nee, het gaat hier om het gedrag, de houding, de wijze van doen van een mens gods in een tijd van verval.
En dat is heel, heel moeilijk om te begrijpen. Om dat, ja, echt voor je eigen geweten, voor je eigen, ja, geestes ogen, om het zo maar eens te zeggen, om dat te pakken.
Dat verval, dat houdt in dat de gemeente, de christenheid, dat wat God in de handen van mensen heeft gelegd, dat is mislukt, dat heeft gefaald.
De mensen hebben daar een puinhoop van gemaakt. Ik geef heel veel onderwijs uit het Oude Testament, dat vind ik heerlijk om te doen. Maar het boek Richteren en het boek Nehemia zijn eigenlijk een beetje tegenhangers van 2 Timotheus.
Richteren, ieder deed wat goed was in zijn eigen ogen. En er was geen koning in het land, er was geen Heer, er was geen, iedereen deed maar wat. Nou, 2 Timotheus 3 zegt, er zullen in de laatste dagen zware tijden komen.
De mensen zullen zelfzuchtig zijn, geldzuchtig, eropgeblazen, de ouders ongehoorzaam, maar ze hebben allemaal een schijn van godsvrucht. Ja, dat is de christenheid.
Het boek Nehemia, daar zie je, ik heb hier ook wel eens een preek over gehouden, dat Nehemia in hoofdstuk 1 van dat boek enorm berauw toont over de puinhoopen van zijn stad, de stad van de grote koning.
En hij doet schuldbeleidenis en hij verootmoedigt zich. En ook wij hebben gezondigd, wij hebben ons niet gehouden aan, enzovoort, de geboden van uw knecht Mozes. Maar in feite, als je dat toepast op de gemeente, zie je dat er maar enkelen zijn, enkelen, zoals hier Paulus en Timotheus en nog een paar, die dat voelen, die daar ook echt verdriet over hebben.
Vandaag is er toch heel erg veel trots van, we hebben een grote gemeente, we hebben dit, we hebben dat gedaan, we hebben zus gedaan, we moeten weer hetzelfde doen als wat Jezus deed, dat hoor je ook op heel veel plaatsen vandaag.
Maar dat is niet de toon van deze brief. De gemeente, als in de handen van mensen gegeven, dat moet ik er wel bij zeggen, heeft gefaald.
Maar, zoals Christus hem bouwt, is die zonder vlek of een impel. Dat is allebei waar. Daar gaat de Efezenbrief over, maar dat hebben we vanavond niet als onderwerp. Ja? Waarom is dat verval ingetreden?
Nou, omdat men deed wat goed was in eigen oog. Men heeft niet het woord van God vastgehouden betreffende alle elementen van Gods huis, van Gods gedachten over zijn gemeente.
Al heel vroeg in de christenheid kwamen er grote verschillen tussen gelovigen en bepaalde mensen, die hoger opgeklommen waren, de bisschoppen, en dan had je nog hoger had je dan de kardinalen.
Dat hele systeem is niet naar Gods gedachten, bijvoorbeeld. Er zijn allerlei menselijke elementen ingeslopen.
Nou, daar gaan we zo nog wel even iets over zien. Het eerste wat losgelaten is, en dat wil ik echt heel erg de nadruk opleggen vanavond, dat zullen we zo meteen ook zien in vers 18.
Is de hemelse positie van de gemeente. Dat is een term die we vaak horen, maar die maar weinig wordt toegepast.
Want als Paulus zegt, wandel waardig uw roeping, dan bedoelt hij dat als gemeente, als gelovige, moet de Heer die daar aan de rechterhand van God is, alles voor het zeggen.
De Heer Jezus verheerlijkt aan de rechterhand van God. Wij zijn in hem gezegend met alle geestelijke zegeningen. We zijn in hem gezet in de hemel, daar. Hij moet het voor het zeggen hebben, zodat er geen wereldse elementen binnenkomen in ons leven.
Wij zijn volkomen gescheiden van de wereld door het kruis. Dat zegt Galaten 6 vers 14 bijvoorbeeld. Want ik ben door het kruis voor de wereld gekruisigd en de wereld is voor mij gekruisigd.
Die tekst, Galaten 6 vers 14, is jullie denk ik wel bekend. En al heel vlug ging de gemeente zich op aarde nestelen.
Op aarde zich eigenlijk tooien met allerlei aardse, wereldse maniertjes van instituut worden.
Grote gebouwen, imposante, uiterlijke dingen. En de Heer Jezus heeft gezegd in Matthäus 18, en dat is een hele belangrijke tekst, van waar twee of drie.
Hij zegt niet voor niks twee of drie. Hij zegt niet waar tweehonderd of driehonderd. Waar twee of drie tot mijn naam, in mijn naam, hemels verzameld zijn, vergaderd zijn.
Daar zit zoveel in die tekst. Want als je die tekst op je laat inwerken, dan zegt hij waar twee of drie tot mijn naam zijn, vergaderd. Dus je wordt door iemand rondom hem verzameld.
Door wie dan? Nou, door de Heilige Geest. En gemeente zijn is dus vergaderd zijn, verzameld zijn, rondom die ene. En een hemelse roeping verwerkelijken.
Dus dat je niet je wortels in deze wereld uit laat schieten, maar dat je echt je ogen op hem houdt gericht. Nou, dat is dus allemaal, in de grote massa is dat verloren gegaan.
En de Timotheussen, de Nehemia's, de Ezra's, noem ze maar op, die zijn iedere keer weer bezig met dat vasthouden wat ons is overgeleverd.
En dat is strijd. Ja, Judas zegt in zijn brief. Ik had me voorgenomen jullie te schrijven over onze gemeenschappelijke behoudenis, maar ik vermaan u nu te strijden voor het allerheilig geloof dat eenmaal aan de Heilige is overgeleverd.
In Judas vers 3. Dus hij werd eigenlijk door de Heilige Geest gedwongen om zijn lezers op te roepen om te strijden voor de leer, het geloof, dat wat we hebben ontvangen.
2 Timotheus 2 vers 2. Vertrouw het toe aan trouwe mensen. Zoek echt mensen uit die deze schatten kunnen bewaren en doorgeven.
Nou, dat is de achtergrond van de brief. En het eerste hoofdstuk vinden we vooral de vertroosting van en voor de mensgods, de vertroosting.
En in dit hoofdstuk de weg. Wat moet je nou doen als gelovige in een tijd waarin een puinhoop, een ruïne is geworden?
Je kunt niet meer zeggen, we gaan met z'n allen samen. Dat probeert men wel, maar ja, dat werkt ook niet. Je kunt het ook niet negeren door te roepen van, ja, we moeten gewoon weer de kracht van de Heilige Geest net als vroeger.
Nee, wat moet je dan wel doen? Nou, dat is deze brief. En daarom in mijn ogen is het zeer belangrijk. Nou, vers 11. Het woord is betrouwbaar.
En dan gaat Paulus waarschijnlijk, ik vind het heel boeiend, een lied citeren. Wat ze vroeger zongen. Niet helemaal zeker. Maar men zegt dat het woordritme in het Grieks, net als in Filipense 2, dat stukje over dat hij heeft zich vernederd, weet je wel, als een slaaf bevonden, gehoorzaam geworden tot de dag.
Dat is ook een lied. Nou, dit ook. Want als wij met hem gestorven zijn, daar begint het dan, dat lied. Zullen wij ook met hem leven. Als wij verdragen, zullen wij ook met hem regeren. En als wij verlogenen, zal hij ons ook verloven.
En als wij ontrouw zijn, blijft hij trouw. En dat laatste stukje, want zichzelf kan hij niet verlogenen, dat schijnt hij dan weer zelf toegevoegd te hebben.
Want dat past niet in dat ritme van het Grieks. Daar heb ik zelf geen verstand van. Maar ik las dat vandaag. Ik dacht, nou ja. Hij zegt dus, dit woord is betrouwbaar. Het lied is betrouwbaar. Even tussen haakjes.
Betrouwbare liederen zingen is wel zo belangrijk in de gemeente. Sommige liederen denk ik wel eens van, nou, zie mij voor u staan, zondig en orijn. Ja, dat zingen we dan.
Nou, dat zing ik dan maar niet mee. U wel? Het is een beetje raar om te zingen, vind je niet? Ik snap het wel, maar ja, het is niet schriftuurlijk natuurlijk.
Want wij staan niet zondig en orijn, maar we staan gereinigd in het bloed van het land. We zijn verzameld rondom hem. En de vader vindt vreugde in de gemeente, omdat zij met hem verbonden zijn.
Nou, in de voorgaande verse van 2 Timotius heeft Paulus de consequenties beschreven die het had voor zijn leven om vast te houden aan het betrouwbare woord van de waarheid.
Het rechtsnijden van het woord. Nou, die consequenties die zijn, vers 9, ik leid verdrukking, zegt hij. Ik draag boeien als een boosdoener.
En hij verdraagt alles te willen van de uitverkorenen. Dat is vers 10. Hij had in vers 3 gezegd, leid mee verdrukking. Dus niet leid verdrukking, maar mee.
Leid mee. Dat betekent iedereen die vandaag uitkomt voor datgene wat hij, de apostel Paulus dan in dit geval, ons heeft overgegeven.
Een nagelaten die daar echt consequent aan gehoorzaam wil zijn. Die zal altijd in de verdrukking komen. Alleen komen te staan. Mensen die vinden dat niet fijn.
De wereld heeft Paulus in de gevangenis gegooid. De wereld verdraagt de duisternis niet. Maar de gelovigen in Azië hadden hem ook afgeschreven.
Zegt hij in hoofdstuk 1 vers 15. Ze hebben hem allemaal verlaten. En vandaag zie je dat ook eigenlijk. Dat zodra je gaat zeggen van, ja wacht eens even. Maar ik ken het op mijn eigen werk.
Van de week had ik nog, of dat was twee jaar geleden. Dus kwam ik daar en toen hing er een poster. Binnenkort is er een top 2000 dienst. Er stond onder, ik heb het nog aan jou geappt.
Moet je dit eens zien. Wij geloven in de kracht van popmuziek. En daarom verdient het een plaats in onze kerk. Nou, ik vond dat nogal schokkend. Ik zei dat gelijk tegen mijn collega.
Ik zeg, vind je dat niet een beetje. Daarom verdient het een plaats. Verdient het een plaats in onze kerk. Er is maar één die een plaats verdient in onze kerk. Dat is de Heer Jezus toch? Nou ja, je raadt de reactie al.
Er werd mij natuurlijk niet een dank afgenomen. Want ik was natuurlijk een zeurpot en een stel en bla bla bla. Maar ja, ik denk bij mezelf. Ja, dit is typisch de wereld binnenhalen.
En dat zie je natuurlijk vandaag overal. Men wil zo veel mogelijk mensen bereiken. Door zo laag mogelijke drempels neer te leggen. In het gemeentelijke samenzijn op zondagmorgen. En dat is denk ik niet de weg.
Dat je zo veel mogelijk mensen wil bereiken. En het zo makkelijk mogelijk iedereen maakt. En het zo wereldsmogelijk maakt. Dan ga je juist heel veel mensen binnenhalen.
Nou, prima. Maar dan? Wat gebeurt er dan? Wie zijn er nog gelovigen? Wie niet? Hoe moet je dan op een gegeven moment nog orde en tucht met je handhaven? Dus, Paulus leed verdrukking.
Jij zou het ook verdrukking leiden als je zegt. Maar wacht eens even. Ik ken bijvoorbeeld een zuster in Ermelo. En die zegt. Ja, ik lees in 1 Corinthe 11 dat ik mijn hoofd moet bedekken.
Dus dat doe ik. We zijn met vier zusters in de hele gemeente. Niemand doet dat iedereen zegt. Oude West, soms of ik toen. Even los van de inhoud van het onderwerp hoor. Maar goed. Ze ervaart daar een stukje strijd in.
Van ja, ik doe dat. Maar ja. De rest vindt dat maar raar. Nou. Dat is een beetje verdrukking. Het is niet zoveel als hij had, Paulus.
Want hij had boeien en hij had verschrikkelijk veel lijden te ondergaan. Maar als je dus consequent zegt. Wij hebben een heer daarboven. En wandel de heer waardig. Dat is een opdracht uit Colossense 1.
Wandel de heer waardig. Alles in de gemeente heeft hem als norm. Ja. Ze vragen mij bijvoorbeeld regelmatig wel eens op studies van.
Hoe denk je over homoseksualiteit? Weet je wel. Waar staat dat dan? Nee. Hij is de norm. Dus. Zeg ik altijd. De heer Jezus heeft een bruid.
Ja. Hij. Adam. Eva. Is uit. De man genomen. Dat hele model. Wat daar wordt beschreven in Genesis 2. Heeft het oog. Met het oog op Christus geschreven.
Dat is het model. Wandel de heer waardig. Elke kwestie. Moeilijke kwestie. Is in zijn persoon. Eigenlijk op te lossen. Klinkt een beetje simpel.
Maar ik geloof dat dat wel mogelijk is. Dat je. Als je hem wilt kennen. Met je. Met je. Met je. Met je. Met je. Met je wil. Met je wil. Ja. Je moet wel willen. Ja. Precies. Klopt. Met je.
Maar daarom begint hij hier dus. Het woord is betrouwbaar. Dat woord komt nog twee keer terug. Straks in vers 15. En in hoofdstuk 3. In een tijd van verval. Zijn mensen.
Die zich vastklemmen. Aan het woord van God. Niet alleen. Nou ja. Genes en tot en met openbaring. Maar heel specifiek. De leer omtrent.
De orde. In het huis van God. En in de gemeente. Als lichaam van Christus. En. Ik heb ooit in een kring.
Gefunctioneerd. Elke twee weken hadden we kring. En elke twee weken. Eindigde hetzelfde. Er was er eentje in tranen. Die zei. Ja. Ik heb veel te weinig tijd om de Bijbel te lezen. Ik voel het zo jammer.
En een ander zei. Ja. Ik ook. Ik wil het wel. Maar het lukt niet. En elke keer eindigde dat zo. We hadden allemaal niet de tijd. En. Nou ja. Op een gegeven moment. Is die kring ook een beetje gestopt.
Maar ik ben erover gaan nadenken. Als de Heer Jezus. Groot is in je hart. Ja. Dan ga je ook dat woord in. Maar de Heer moet zich openbaren aan je.
En dat is een wisselwerking. Het is niet stille tijd doen. Om maar een beetje. Ja. Ik ga maar eens een richter lezen of zo. En ja. Ik snap het niet. Nee. Het is iets van zijn heerlijkheid zien.
Dat is wat de geest wil. En dat is. Het woord is betrouwbaar. Het openbaart ons. Wie de Heer Jezus is. Toch? En dat is ook een groeiproces.
Echt. Ik bedoel. Ik ben 23 jaar bezig. Nou de eerste vijfde jaar. Het was modderen. En de laatste twee, drie jaar. Begint het een beetje. Nou te lijken op iets wat stabiel is.
Maar daarvoor was het. Ja. Het is gewoon een groeiproces. Toch? Hij zegt. Want als wij met hem gestorven zijn. Zullen wij ook.
Zullen ook wij met hem leven. Dit heeft te maken met totale zelfverlogening. Hij zat in de gevangenis.
Hij had te lijden. Maar hij zegt. Het gaat niet om mij. Want ik ben met hem gestorven. Wat is nou zelfverlogening? Zelfverlogening is.
Erkennen. Dat God. De oude mens. Heeft. Weggedaan. Op het kruis. God kan met ons.
Als mens uit Adam. Gewoon helemaal niks. Het enige waar hij wat mee kan. Menselijk gesproken. Is. De tweede. Mens. Of de laatste Adam.
Met de Heer Jezus. En Paulus zegt eigenlijk van. Ik verdraag alles. Voor de uitverkorenen. Ik leid. Maar ik ben met hem gestorven. En ik zal ook met hem leven.
Twee Korinther vier. Misschien kun je dat even opzoeken. Twee Korinther vier. Daar zie je het ook.
In vers 7 wil ik dan even beginnen. En hij heeft het over een schat. En die schat is het.
Openbaar worden. Van de heerlijkheid van de Heer Jezus. Van de heerlijkheid van God eigenlijk. In het aangezicht van de Heer Jezus. Wie God is. Wie God is. Is geopenbaard in de Heer Jezus.
De heerlijkheid van God. Is in het aangezicht van de Heer Jezus. 2 Korinther vier. Beetje achterin. Dus wij hebben die schat in aardevaten.
Het lichaam. Ons leven. Zo kan je het ook zien. Is echt super breekbaar. En dan zegt hij. Opdat de uitnemendheid van de kracht van God is.
En niet uit ons. In alles verdrukt. Maar niet benauwd. Geen uitweg ziende. Maar niet geheel zonder uitweg. Vervolkt. Maar niet verlaten. Neergeworpen. Maar niet omkomend. Altijd. En dan komt het. Het sterven van Jezus.
In het lichaam omdragend. Opdat ook het leven van Jezus. In ons lichaam openbaar wordt. Zie. Zie. Dus. Ja. Als je echt. In een tijd van verval.
Van de gemeente. Het woord wil gehoorzamen. En dat woord ook wil uitdragen. En daar gaat het ook om. In dit hoofdstuk. Ja. Dan moet je je heel goed realiseren. Dat het niet om jouw comfort gaat.
Of om jouw. Plezier. Of om jouw. Nou ja. Wat we vandaag natuurlijk overal horen. Het welvaartsevangelie. De Heere God lost jouw problemen op. Hij is er voor jou mee.
En wij zijn er voor hem. Om zijn naam. Te dragen. Zoals de Israëlieten. De ark droegen door de woestijn. Nummerie drie en vier. Schitterende hoofdstukken vind ik.
Er wordt heel uitgebreid beschreven. Dat er maar één familie was. Die de allerheiligste voorwerpen. Uit de Levieten. Mochten dragen door de woestijn. En dat is.
Ja. Dat zijn die mensen uit 2 Timotheus. Die. Die schatten van de Heer Jezus. In dit leven. Hoog houden. Bewaren. En doorgeven.
Aan de volgende. Generatie. Maar dat betekent dus wel. Dat je soms geen uitweg ziet. Dat je soms verdrukt bent. Dat je soms. Ja. Soms. Dat je met aarde en vaten te maken hebt.
Want de Heer God. Heeft. Een. Ja. Hoe zou ik het zeggen. Een hekel. Dat klinkt een beetje raar. Maar aan hoogmoed. En aan mensen. Die. Het allemaal van zichzelf.
Wel denken te doen. Dus dat is. Als we met hem gestorven zijn. Zullen wij ook. Met hem leven. Hij doelt daar dus heel duidelijk op. Niet zijn eigen belang zoeken.
Maar juist. Dat pand. De schat in aarde vaten. Bewaren. Doorgeven. Uitleven. En dat voor ogen houden. En dat noemt de Heer Jezus zelf.
Als het oog. Eenvoudig is. Is het hele lichaam verlicht. Dat is nog niet zo makkelijk. Maar goed. Het is een groeiproces. Nou.
Ik heb de twee teksten onder de vers 11 eventjes afgedrukt. Romeinen 6 vers 8. Als wij nu met Christus gestorven zijn. Geloven wij dat wij ook met hem zullen leven.
Zegt hetzelfde. En 1 Thessaloniciënse 5 vers 9 en 10. Want God heeft ons niet bestemd tot toren. Maar tot het verkrijgen van de behoudemis. Door onze Heer Jezus Christus. Die van ons is gestorven.
Op dat. Het zijn wij waken. Het zijn wij slapen. Samen met hem leven. Met hem leven. Voor hem leven. Hem uit leven. Voor Paulus betekende dat verdrukking.
En dat zal ook voor ons. Op een bepaalde wijze verdrukking inhouden. Ja. Vers 12.
Gaat hij daar iets op door. Als wij verdragen. Wat verdragen. Nou. Die tegenstand.
Die moeilijkheden. Die boeien. Inderdaad. Ik heb een technisch verhaal even eronder gezet. Dat is in het Grieks. Is de presens heden. En dat gestorven. En dat gestorven zijn.
In het vorige vers is de Aoristus. Dat is het verleden. We zijn met hem gestorven. En nu verdragen wij. We regeren niet. We oordelen niet.
Die tegenstanders in die zin. Alhoewel. Nou ja. Daar ga ik zo nog wel even iets op in. Maar je verdraagt. En dat is moeilijk.
Denk ik. De mens. Gods. Verdraagt alle dingen. Zoals het ook over de liefde staat. De liefde. Zij verdraagt alles. Zij wordt niet verbitterd.
Het is helemaal niet de bedoeling. Om in een tijd van verval. Verbitterd te raken. Over alles wat misgaat. Om daarmee bezig te zijn. Maar juist. Om met hem die volmaakt is.
Bezig te zijn. Ja toch? Daarom begint het hoofdstuk met. Sterk je in de genade.
Die in Christus Jezus is. Want je moet soms nogal wat. Verdragen. Ja. Ik word. Via internet.
Via de mail dan vooral. Word ik eigenlijk. Best wel. Regelmatig. Belaagd. Door mensen. Via. Mijn site. Met allerlei dwalingen.
Dat is niet te geloven. Ik heb een enorme map van. En op een gegeven moment heb je twee of drie antwoorden gegeven. En dan stopt het wel vaak hoor. Maar je hebt ook van die mensen die gaan door en door.
Maar dan wordt het ook een beetje onvriendelijk. Omdat. Ja. Je staat voor iets. En ik heb altijd. Mijn doel is altijd. Colossense 1 vers 28.
Dat is mijn doel van mijn werk. Hem verkondigen wij. Hem. Als het niet meer om hem gaat. Maar over. Een of andere leer. Een of andere visie.
Ja. Dan. Dan haalt het op. En. Ik denk dat Paulus. De diepte van wat hij hier zegt. Als wij verdragen. Dat kunnen wij niet echt begrijpen.
Wij hebben niet die verdrukking die hij heeft. Maar ik denk vandaag. In de vervolgde. Kerken. Dat er wel veel mensen zijn die dit vers. Uit hun hoofd kennen. Als wij verdragen. Zullen wij ook met hem regeren.
De NBG zegt. Als koningen heersen. Maar het staat er niet bij. Het staat gewoon. Het is een soort uitleg. Maar het staat gewoon. Zullen wij met hem regeren.
Dat is straks in het duizendjarig rijk. Ik zei dat vanochtend nog tegen mijn vader. Hij had het over de loterij ofzo.
Ik zeg. Jongen. Ik ben gezegend met alle zegeningen. Ik ga straks met hem regeren. Nou. Een beetje om hem natuurlijk een beetje te. Triggeren. Maar dat vindt hij niet leuk.
Als ik dat zeg. Jij toch. Houd toch op. Dit en dat. Maar goed. Het is wel waar. Niet nu regeren. Dus de mens gods moet niet. Nu. Heersen en regeren.
Zoals de Corinthians. Dachten dat ze al koningen waren. En ook die dwaarleraar straks. Die dachten ook al van. Het is de tijd. Nu. Om een bepaalde positie in te nemen. Nee. Het is nu verdragen.
En als wij hem verlogenen. Zal hij. Ons ook verlogenen. Dat is dus niet de verlogening van Peter. Het is eenmalig. Want de genade. Heeft hem hersteld. Maar het is hier een voortdurend verlogenen.
En dat verlogenen. Dat gebeurt altijd door onze werken. Er staat bijvoorbeeld in de brief aan Titus.
In hoofdstuk 1 vers 16. Zij beleiden wel God te kennen. Maar zij verlogenen hem met de werken. Daar zij vervoeilijk en ongehoorzaam zijn.
En voor alle goed werk ongeschikt. Dat is precies het omgekeerde van 2 Timotius 3. Dus hem verlogenen. In een tijd van verval.
Is dat verdurend het geval. Hem met de werken verlogenen. Ik belde net nog op weg hierheen. Met een vriend van mij. Die anderhalf jaar geleden. Ineens erachter kwam.
Dat zijn vrouw een relatie had met een ander. En die man met wie zijn relatie is begonnen. Zat bij hem in de band. In de gemeente. Ja. Vervolgens.
Is zijn vrouw van hem gescheiden. En is getrouwd met die andere muzikant. En afgelopen week. Belde de gemeente. Hem op. Waar dus die.
Nieuwe. Dat nieuwe stel zit. Van ja. Kunnen we even met je praten. Want ze willen lid worden bij ons. En hij wil ook graag in het muziekteam. En zo. Dus.
Ja. Ik had hem met even gebeld. Hoe het gesprek ging. Maar. Ze kunnen dus gewoon in de volgende gemeente weer. Lid worden. In het muziekteam. Terwijl ze dus.
Tijdens het huwelijk. Een relatie hadden met elkaar. Waarvan niemand wist. En hij gewoon. Muziek. Deed. In de gemeente.
Zeg je? Ja. Ja. Dus. Zonder dat ik. Ja. Ik bedoel. Dit is echt een voorbeeld. Maar zonder dat ik nou. Daarboven wil staan.
Maar. Ze verlogen hem met de werken. En dan zeggen ze ook nog. Ja. Maar de heer heeft ons samengebracht. Ja. Ik heb die oudste toe gebeld. Van die nieuwe gemeente. Want dat gaat me aan mijn hart. Ik ken die mensen heel goed. Ik ben al dertig jaar bevriend met ze.
En ik ben al twintig keer bij ze. Op visite geweest. Mijn oud en nieuw weet ik veel. Dus ik zeg. Joh. Dit en dat. Gaat deze jongen nog muziek? Ja. Nee. Voorlopig niet. Voorlopig niet. Wat is jullie beleid? Ja.
Niet duidelijk. Niet helder. Maar dat is de christenheid. Dit is de volgende. En ook. En dat is wat ik bedoel. Als we hem verlogenen.
Consequent. En ja. We bidden voor inkeer natuurlijk. Maar ja. Dan zal hij ons verlogen. Dan sta je voor de rechterstoel. En dan ben je naakt.
Want dan blijken zulke mensen. Uiteindelijk niet werkelijk leven uit God te hebben. Even zonder dat ik iedereen. Natuurlijk. Over één kam wil scheren.
Want dat weet alleen de Heer. Maar dat staat hier wel. En verlogen is hier. Futurum. Dat is het Griekse toekomstige. De toekomstige tijdvorm. Waar blijven verlogen.
Ja. En dat is dus de situatie van vandaag. Het gaat er niet om of je zegt dat je gelooft. Maar het gaat erom dat je hem vertegenwoordigt hier.
Dat je hem dient. Dat je. Natuurlijk is dat met vallen opstaan. Dat weten we allemaal wel. Maar het gaat om ons hart. Zoals Paulus in Filipense 3 zegt. Eén ding doe ik. Eén ding. Ik jaag erna.
Om hem te kennen. En nou ja. Dat is de gezindheid die hij graag ziet in geloven. Als wij ontrouw zijn.
Dat is een heel mooi vers vind ik. De gemeente is ontrouw geworden. Ik zou jullie willen vragen om iets op te zoeken uit 2 Kronieken 36.
2 Kronieken 36. 2 Kronieken 36. 2 Kronieken 36.
2 Kronieken 36. Het laatste hoofdstuk van 2 Kronieken. Daar staat in vers 14. Eveneens maakten al de oversten van de priesters en het volk zich voortdurend aan ontrouw schuldig.
Zie. We hebben het eventjes over de verantwoordelijken van Israël. Toen. De oversten van de priesters. En het volk. Het is ook de mensen van Israël.
Voortdurend schuldig aan ontrouw. Dat is wat hier bedoeld wordt. Als wij ontrouw zijn. Dat er mensen zijn op deze wereld. Duizenden die de naam van de Heer dragen.
En voortdurend ontrouw zijn. In hun wandel. In hun werk. Maar dan staat er ook. In vers 15.
De Heer, de God hun ervaren, zond wel zijn bode tot hen. Vroeg en laat. Want hij ontfermde zich over zijn volk. Hij is niet ontrouw.
Zij zijn ontrouw. En komt er een koninkrijk. Waar Israël het middelpunt is.
Ja. Toch? Komt er een koning. Op aarde. In Jeruzalem. Zal Israël. De ganse Israël behouden worden.
Ja. Geloof het toch nog wel. Hopelijk. Nou. Ligt dat aan de trouw van de mensen. Of ligt dat aan de trouw van God. Inderdaad. En zo is het ook met de gemeente. De heerlijkheid van Christus.
Zal. Zichtbaar worden. In de hele schepping. Door. De gemeente. En hij staat hier wel achter. Dat er geen herstel meer mogelijk was. Ja. Dat klopt. Voor die generatie.
Was er geen herstel meer mogelijk. Klopt. Dat hoort dan een beetje bij het verlogenen van andere kant. Ja. Inderdaad. Dat heb je goed gezien.
Dat hoort bij dat verlogenen. Ze hebben hem verlogen. Dus die generatie. Maar zijn trouw. Dat is een onderwerp van Romeinen 9. Hij ontfermt over wie hij zich wil ontfermen.
Zijn trouw. Zijn genade. Zorgt ervoor dat er een overblijfsel is. Niet onze trouw. Of onze inspanning. En ik vond een hele mooie tekst vandaag. Die staat in het midden onder vers 13.
Ik ben de Heer. Dat is mijn naam. Mijn eer zal ik aan geen ander geven. Evenmin mijn lof aan de afgodsbeelden. Maar zoals de heerlijkheid van de Heer Jezus straks door het nieuwe Jerusalem gezien wordt.
De tabernakel die bij de mensen woont. De gemeente. Straks. Zo is nu al onze verantwoordelijkheid om iets van die heerlijkheid te tonen.
In ons persoonlijke leven. Maar ook in onze samenkomsten. En dat volgt gelijk op 2 Kronieken 36. Want daar zie je in het boek Ezra.
Dat onder een heidense koning. Hoofdstuk 1. Dus in een tijd waar de dingen niet zijn.
Zoals God ze heeft bedoeld. Want God had de Heer Jezus als koning van Israël bedoeld. Maar hier is het een heidense koning. En onder deze heidense koning.
Wat dus symboliseert dat de dingen niet in orde zijn. Is het toch herstel. Maar het is niet het herstel van het geheel. Maar het is het herstel van een deel.
En dat is 2 Timotheus. Je ziet dus in Ezra 2. Even heel snel dan doorheen. Maar daar zie je dus dat het heel belangrijk is. Dat je de Heer aanroept met hen.
Die werkelijk tot hem behoren. Want daar wordt gezegd. Alleen zij die tot Israël behoren. Alleen zij die tot Israël behoren. Die komen daar vandaan. Daar vandaan. Zij moesten terug naar Jerusalem. Ja.
En in versen. Even kijken. Versen 62 van hoofdstuk 2 van Ezra zie je.
Dat ze naar een schriftelijk bewijs zochten. Dat ze ingeschreven waren in het register. Maar ze waren er niet in te vinden. En ze werden uitgesloten van het priesterschap.
Dat betekent dat wij de verantwoordelijkheid hebben. Om. Als we avondmaal vieren. Als we gemeenschap hebben met elkaar. In de eredienst.
Dat we weten. Met wie we dat doen. Dat er dus niet zomaar iedereen. Dat was geen bewijs. Nou. Ze werden uitgesloten. Dat is de boodschap van hoofdstuk 2 van Ezra.
En dan heb je hoofdstuk 3. En dan zie je dat er vier dingen hersteld worden. En het eerste is het altaar. Dat is hoofdstuk 3 vers 2. En dat betekent dat we als gemeente.
Het is niet een individueel herstel. Maar het is een gemeentelijk herstel. Op kleine schaal. Dat je dus. Als je samenkomt. Als één man. Hoofdstuk 3 vers 1. Als één man.
Dus. Omdat het één brood is. Zijn wij ook. Hoewel velen. Eén lichaam. Ja. De uitdrukking daarvan.
Is het avondmaal. Want als er iemand hier binnenkomt. En die zegt. Ik ben baptist. Dan zeggen wij niet. Tot ziens. Nee.
Als één man. Zeggen we. Ken je de Heer Jezus. Heb je een leven met hem. En hij is welkom. He. Nee.
Maar stel dat iemand. Vanuit een denominatie komt. Die niet de onze is. Laat ik het dan even zo zeggen. Het gaat erom. Dat Gods gedachten vandaag zijn. Dat je dat lichaam moet erkennen.
En niet. Je moet afscheiden. In groeperingen. En het altaar is de Heer Jezus. En nog heel specifiek. Het avondmaal. In mijn optiek. En dat is dat altaar.
Waarvan wij eten. En het tweede is dan brandoffers. Hoofdstuk 2. Dat zie je in vers 2. Dat zie je in vers 3. Dat zie je in vers 4. Enzovoort. Dat is de aanbidding.
De ware aanbidding. Is altijd op grond van het altaar. Daarom zegt hij ook. Het is de beker van de dankzegging. Het is niet een genade middel of zo.
Van ik word nu gesterkt door aan het avondmaal te gaan. Nee. Het is een dankstond. Het is een aanbiddingsmoment. Het is een verkondiging van iets.
Dat is die brandoffers. En het derde is het loofhuttefeest. Vers 4. Dat is de erkenning. Dat wij hier op aarde niet thuishoren.
Dat wij dus tot een hemelsvolk behoren. Ja. Esra 3 vers 4. Het is heel merkwaarig dat Israël bijna nooit het loofhuttefeest gevierd heeft.
Dat lees je ook in Nehemia. Ze hadden het sinds de dagen van Jozef niet gevierd. Dat is de gemeente net zo. Een hemelsvolk wordt wel beleden. Maar wordt het ook in de praktijk gebracht.
Want ons burgerschap is in de hemelen. Vanwaaruit wij ook. En dan verder. Die ons vernedert lichaam. Alsjeblieft.
Daar wordt eventjes een tekst neergelegd. Ja. Filipens 3 vers 20. Dat is het loofhuttefeest. Dat wordt hersteld. Het wordt hersteld. Het wordt weer teruggevonden. Precies gebeurd in 1830 zo'n beetje.
Toen begonnen al die dingen weer terug te komen in de gemeente. Echt niet te geloven. Het altaar was al eerder door Maarten Luther weer een beetje ontdekt. Rechtvaardig door het geloof. Maar dat hele samenkomen rondom hem.
Dat hele punt. Dat werd toen pas echt in het licht gebracht. En ook die brandoffers. Wat is aanbidding? En wat is de verwachting van de Heer? Want we zijn hier niet. En ook met de opname.
Voor de grote verrukking. Tijdens de grote verrukking. Na de grote verrukking. Al die dingen. We zijn een hemels volk. Hij heeft ons niet bestemd. De toren. Want zijn volk is niet meer op de plek van de toren.
De wereld ligt onder het oordeel. Toch? Maar wij zijn niet meer van deze wereld. Nou. En het vierde. Daar ga ik nou niet te lang bij stil staan.
Maar dat is een heel lastig verhaal voor hun. In vers 6 zien we dat het fundament van de tempel des heren nog niet gelegd was. Ze beginnen er wel aan te bouwen.
Maar dan ligt het weer stil. Dan moeten de profeten komen. In hoofdstuk 5 van Ezra. Zagaria en Hagai zijn dat. Hoofdstuk 5.
Vers 1. Want ze waren toch een beetje verschrikt. Door al die dreigingen van de tegenstanders. In hoofdstuk 4. En ze leggen die bouw van het huis God stil.
En dan gaan ze weer opnieuw beginnen. En dat laatste punt is ook wat we vandaag zien. Altaar. Oké. Het kruis. We hebben er wat van begrepen.
Brandoffers. Wedekomst. Hemelse volk. Maar dan het huis van God. Wat is nou Gods gedachte over het huis. Over zijn huis. Hoe functioneert de gemeente.
Hoe. Afgelopen weken is in het nieuws geweest dat in de. Ik zal geen naam noemen. In bepaalde gezinden de vrouwen nu ook mogen. Prediken. Daar hebben ze twee jaar over gestudeerd. Maar wat is de orde in het huis.
Hoe wil de heer dat zijn huis vorm krijgt. Dat zegt de apostel Paulus. Zoals in alle gemeenten. Moeten de vrouwen zwijgen. Ik sta niet toe dat de vrouw leert of gezag over de man. Zij moet zich stil houden.
Vinden wij moeilijk. Want die tijdgeest. Die drukt op ons. Maar dat is wel het huis van God. Zo moet je je gedragen. Nou dat is dat vierde element.
En dat is allemaal herstel. Dat is allemaal twee Timothees. Vasthouden. Hou vast wat je hebt. En Ezra en Nehemia zijn schitterende voorbeelden van hoe dat herstel plaats heeft gevonden in het verleden.
Maar als wij ontrouw zijn. Hij blijft trouw. Hij kan zichzelf niet verloven. Dat vind ik een mooie tekst. Prachtige tekst. Want de Heer God blijft trouw aan zijn woord.
Aan zijn belofte. Ik zal mijn gemeente bouwen. Nou dan het volgende.
Dan komt er eigenlijk een soort nieuw onderwerp. Wat helemaal doorgaat tot het einde van hoofdstuk 2. En dat onderwerp is. De invloed van verkeerde leer.
Verkeerde. Verkeerd onderwijs. En hij begint eigenlijk met. Breent dit in herinnering. Het betuigt voor God. Ook nog hè.
Dat zij. In die gemeente daar. In Evese. Geen woorden strijd voeren. Nou vandaag.
Leven wij in een soort. Discussie. Achter een maatschappij. Je moet altijd een mening hebben over iets. En een paar jaar geleden. Zijn er twee boekjes verschenen.
Van een vrij bekende schrijver. In ons. Midden. En die boekjes. Die gaan over de vijf olifanten. En de vijf nijlpaarden. Ken je dat? Ken je die boekjes?
Nee. Dat gaat over zo'n tien thema's. Waar christenen onderling over verdeeld zijn. En een van die tien is de hel. En dan zegt de schrijver. Ja.
Je moet elkaar een beetje respecteren. Ja. Als die zegt. Er is geen hel. Ja. Daar moet je niet te moeilijk over doen. Zo gaat het ook over homoseksualiteit. En over al die thema's.
Dan denk ik. Wanneer is iets een dwaling. Wanneer is iets. Niet in overeenstelling met Gods woord. En moeten wij daartegen optreden. En wanneer is iets gewoon een mening.
Dat hoor je vandaag natuurlijk ook. Ja. Dat is mijn mening. Ja. Dat is jouw mening. Dus. Een woordenstrijd voeren. In het openbaar. Dat is natuurlijk nooit goed. En hij zegt herinnering.
Dat is ook typisch. Herinnering. Worden opgeroepen om vast te houden. Te herinneren wat ons ooit is overgeleverd. Aan de heiligen. Door de apostelen en profeten.
En hier is het een soort plechtige opdracht aan Timotheus. Betuigen. Herinneren voor God. En hij moet dus die orde bewaken in dat huis. En het eerste wat er wordt gezegd is.
Dus openbare woordenstrijd. Twisten. Dat is niet toegestaan. Dat past niet bij een mens gods in een tijd van verval. En dat is best lastig.
Maar je moet verdragen. Je moet. Ja. Net als Paulus dat zegt. De onderste weg gaan. Daarin. Behalve als het natuurlijk gaat om.
Dwaling. In. Je eigen. Kring. Maar dat komt zo. Ja. Ik heb een citaat gevonden. En dat heb ik daaronder. Een ontzettend mooi stukje.
Dat vond ik vandaag. De auteur is onbekend daarvan. Maar ik lees het even voor. Want discussie uit de weg gaan staat tegenwoordig gelijk aan asociaal gedrag. In de huidige tijd moet je de discussie aandurven.
Als je niet open staat voor andere meningen, ideeën of opinies ben je slap. Als je een eigen overtuiging vasthoudt val je buiten de boot. Je moet de discussie aangaan zelfs over zaken die duidelijk in de Bijbel staan.
Wat ik dus net noemde, die boekjes. Maar als wij de hoogste plaats opeisen voor de goddelijke weg. Als wij aan de genade van de Heer Jezus, sorry van Christus, een hogere waarde toekennen dan aan menselijke kracht.
Dan zouden wij, denk ik dan, moeten wij staan, toch de Heer onheenaandoen. Wij zouden namelijk onverschillig zijn voor het probleem van onze tijd. Onverschillig voor de oneer die de Heer wordt aangedaan door het christendom zelf.
Snap je het? Je snapt het niet? Het gaat iets te snel. Maar dat geeft niet. Nee, jullie kunnen thuis nog nalezen en naluisteren. Maar wat hij bedoelt eigenlijk is dat sommige thema's oneer zijn voor de Heer.
Dat is niet van, ja, ik heb mijn mening, ja, dat is jouw mening. Het is, en dat is natuurlijk geestelijk onderscheiding. Dat moet je natuurlijk wel zeker weten dat iets tot oneer van de Heer is.
Maar een paar jaar geleden was er een bepaalde stroming bijvoorbeeld van, we moeten bidden tot de Heilige Geest. We moeten de Heilige Geest aanbidden. We moeten met hem een relatie gaan aangaan.
Nou, op een gegeven moment, ik ben er een tijd in meegegaan. Vijf, zes jaar geleden of zo. Het begon op een gegeven moment een beetje te wringen. En toen dacht ik van, nee, het is niet tot eer van de Heer.
Want hij staat centraal. De Heer Jezus, ja. Nou zijn er wel een paar voorbeelden te noemen. Maar soms zijn dingen tot oneer van hem. Dat bedoelt hij hier. En daarin moet je gewoon als mens gods in deze tijd vasthouden.
In een geest van verdraagzaamheid natuurlijk. Dat je niet iedereen neerhaalt, die niet met je eens is. Maar dat is de spanning waarin wij zitten.
Ja? Het kwaad weer in een tijd van zwakte is een belangrijk beginsel in deze brief. Dat zeg ik hier ook. Beijver je, vers 15. Dat vind ik een heel mooi, zo'n heel beroemd vers dit.
Dus beijver je, zorg dat je daar in thuis raakt, in die schriften. En dan staat er je aan God beproefd voor te stellen. Dus het gaat niet om die mensen met die woorden strijd.
Het gaat niet om die mening en die visie. Het gaat dat jij persoonlijk voor God beproefd voorgesteld wordt. En dat is heel mooi.
En er staat weer een citaat van diezelfde meneer. Als we zeggen Gods woord en geloven van kaf tot kaf. Waarom dan alle interpretaties? Moeten wij tekortkomingen aanvullen? Hoe komt het dat als wij het woord...
Sorry. Als het woord spreekt over de gemeente, de diensten, aanbiddingen, het aafmaal, het gebed. Hoe komt het dan dat men het woord van God dan minder autoriteit, authenticiteit en gezag toekent.
In deze zaken dan de steeds weer veranderende gedachten van mensen. Dat is wel zo. Op die gebieden is het vaak... Paulus was in die tijd voor die cultuur.
Weet je wel? Ik heb zelf dat ooit natuurlijk ook zo gezien. Maar nu ben ik toch steeds meer van mening dat het niet zo is. Dat hij echt het vat is waardoor de Heer Jezus zijn gedachten openbaart voor de gemeente.
En daar moeten we maar eens goed over nadenken met z'n allen. Want joh, wat houdt dat dan in? Ja toch? Zijn wij beproefd gebleken door in alles het woord te willen gehoorzamen.
Dat is hier wat hier bedoeld wordt. Als een arbeider die zich niet hoeft te schamen. Kijk, ik ken ook mensen dat zijn kille vertegenwoordigers van de waarheid.
Snap je? Die zijn heel rechtlijnig en die hebben heel weinig... Hoe moet ik het nou zeggen? Empathie. Weinig inlevingsvermogen.
Weinig... Denk van ja, dat is ook weer niet goed. Verrijf je? Zo zit het. Bam, bam, bam. En vragen niet eens hoe gaat het met je of zo. Nee, dat bedoelt hij natuurlijk niet hier.
Maar wel dat je niet hoeft te schamen als je je vasthoudt aan het woord van God. Maar als een arbeider... Dus het is echt werken. Het is hard werken. Om dat woord recht te snijden.
En wat betekent dat nou, recht te snijden? Het is niet helemaal duidelijk wat voor vergelijking hij hier nou aanhaalt. Er is wel eens iets met een ploeg of zo gedacht.
Maar... Ja, rechter voren trekken. Ik weet niet of dat er achter mij staat. Ja, bij de NBG. Rechter voren trekken. Dat is ook weer een soort uitleg eigenlijk.
Maar hij zegt... Letterlijk zegt hij dus... Recht te snijden. Maar wat hij dan precies bedoelt... We kennen misschien de geschiedenis van Jojakim wel uit het Oude Testament. Kennen sommige van jullie die. Dat woord van God verknipt.
Hij gooit het in het vuur. En dit is het tegenovergestelde. Dit is recht te snijden. Dat betekent dat alles in eenvigde en balans moet zijn rondom de persoon van de Heer Jezus.
En niet scheef en krom. En niet voortdurend nadruk leggen op één bepaald aspect van iets. Dat is altijd ongezond. Maar het is wel moeilijk genoeg.
We leven natuurlijk in een tijd met talloze bijbelscholen, theologische opleidingen, boeken, internetsites. Hoe vaak verzuchten cursisten niet bij mij van...
Laatst nog een meneer. Hij zegt, jongen, ik weet het allemaal niet meer. Wat is zoveel fysisch en meningen. Wie zegt dat jij gelijk hebt dan? Het is ook weer een mening. Ja, wat moet je dan zeggen? Dat kan ik niet zeggen. Het staat geschreven.
Dat zeggen die anderen ook, zegt hij dan. Dat is moeilijk. Daarom is het ook een kwestie van openbaring, van arbeiden. Er in duiken en zorgen dat je het goed onderwijs zelf krijgt.
Dat is heel belangrijk. Dus dat is het positieve. Recht te voren, recht snijden. Maar, zegt hij dan in vers 16, onttrek je.
Dus vlucht daarvan weg. Ga er niet mee bezig. Aan ongoddelijk gezwets. Dat woordje gezwets is kenofonia in het Grieks.
Dat betekent, dat zijn lege geluiden. Dus het is wel heel veel bla bla. En ik heb een tijd lang een bepaalde website bezocht.
Een christelijke website in Nederland. CIP, ken je dat? CIP.nl Niemand kent dat? Ken je dat niet? CIP? Ja. Christelijke informatieplatform.
Maar daar was ik al na een paar weken een beetje moe van. Want wat gebeurt er? Er is iemand die heeft een bepaalde stelling. Bijvoorbeeld vrouwen moeten mogen.
Oudste wordt, ik noem maar wat. En een interviewtje. En daaronder staan dan echt twintig reacties van allerlei mensen. En als je ziet hoe men elkaar daar te lijf gaat. Dat is echt ongelooflijk. Dat is niet te geloven.
Dus ik dacht, laat maar ongoddelijk gezwets. Maar dat betekent ook met leringen komen. Met onderwijs komen. Wat niet naar de schrift is.
En het is ongoddelijk. In 1 Timotius 6 vers 20 doelt hij op kennis. De ten onderrechte zogenoemde kennis. Ik zal het voorlezen.
Vers 20. Timotius, bewaar het jouw toevertroude pand. Dat is dat hele pand van onderwijs. Het leven van de apostel Paulus.
Wat hij in hem gezien heeft. En wat hij dus in de Heer gezien heeft. Want Paulus is niets anders dan een volgeling van Christus. Terwijl je je afwendt van het ongoddelijk gezwets.
En de tegenstellingen van het ten onderrechte zogenoemde kennis. En ik denk dat was toen de gnostiek. Sommigen zijn door die te beleiden van het geloof afgedwaald.
Misschien is het vandaag wel de wetenschap. Het intellect. Wat de dingen van God probeert te verklaren vanuit het menselijke verstand. Dat is echt gevaarlijk.
Goddeloos gezwets. En dan zegt hij. Zij zullen voortgaan tot toenemende goddeloosheid. Dat staat er hier niet achter.
Dat had er nog even achter moeten. Dat is een toeneming van goddeloosheid. Dat is een voorspelling. Een profetische voorspelling. Wat er in de christenheid staat te gebeuren.
Is dat het ongoddelijke gezwets zal toenemen. Zal toenemen. Zal toenemen. Nou hoe bewaar je dan nog. In zo'n omgeving.
Hoe bewaar je dan nog de waarheid. Hoe doe je dat. En dat is lastig. Want. Wat ik net al zei. Mensen roepen toch heel snel van.
Ja maar dat is jouw mening. En wie zegt dat jij dit. En wie zegt. Ja maar hij zegt dit. En hij heeft ook de Bijbel. Ja. Ja. Nou goed. Maar je voelt het op een gegeven moment wel aan. Denk ik. In je geest. Dit is waar ik moet zijn.
Ken je dat? Daar moet ik niet zijn. Ik ben een tijdje verdwaald geweest in de Charismatische Beweging. Een jaar of vier of zo. En.
Ergens was er wel iets. Maar ja. Je wordt heel snel betoverd. Zoals dat staat er gaat laten. Van. Wie heeft hij betoverd. En er waren gelukkig fijne mensen.
Die mij er weer uit hebben gepraat. En Gods geest heeft dat ook dat werk gedaan natuurlijk. Maar. Ja. Het wordt steeds erger. Zegt hij. Er komt geen massale opwekking weer.
Wereldwijd. Ik bedoel. Er zijn opwekkingen in China. En weet ik veel waar. Maar wereldwijd. De hele gemeente die weer tot ploei komt. Nee. Dat denk ik niet. De heer Jezus voorspelde dat al.
Paulus. Petrus. Johannes. En ook Judas. En. In de openbaring zien we ook. In die zeven brieven. Dat het ook steeds. Meer. Minder wordt. Behalve dan. In Philadelphia.
En hun woord. Zoals de kanker voortwoekeren. Dat is wat hè. Ik heb mensen. Ik ken mensen. Hele fijne mensen.
Absoluut. Die in een totaal. Verkeerde leer vast zit. Ik ben bij mensen thuis geweest. Die geloven echt. Dat iedereen persoonlijk. Een beschermengel heeft.
En. Toen onze dochter nog een jaar of één was. Toen moest ik haar dus. Ergens boven neerleggen. Om te slapen. Was op een verjaardag. Bij die mensen thuis. En ik kom op die slaapkamer.
En dan hangt er een enorme schilderij. Van een of andere engel. Boven een bed. Met een zwaard in zijn hand. En ik dacht. Griezelig is dat. Ja dat is de beschermengel van onze dochter. Ach. Ik legde maar even in de andere kamer.
Dacht ik. Maar dat. Dan kan je praten. Je kan praten. Maar het. Drinkt niet door. Dat is gewoon ongelofelijk. En het gekke is dat woorden.
Leringen. Verkeerde leringen. Kunnen voortwoekeren. Als een ongezond kankergezwel. Het lijkt te groeien. Maar het verwoest alleen maar. Ja. En we moeten als gemeente.
En als gelovigen. Dus ook echt toezien. En dat klinkt allemaal een beetje ouderwets. En dat klinkt een beetje dogmatisch. Maar we moeten echt toezien. Op wat er wordt geleerd. Ook vanaf.
De kansel. En dan kun je wel eens een keer wat vallen. Over details. Maar het gaat echt om de boodschap. Om de kern. Van het onderwijs. Hij noemt dan twee voorbeelden.
Hymenaeus en Filetus. En ik was echt. Filetus ja. Ik was echt verrast. Dat dus Filetus. Betekent bemindelijk. En Satan gebruikt hele sympathieke mensen.
Om ons van het woord van de waarheid af te brengen. Je moet nooit kijken naar hoe mensen overkomen. Maar hoe mensen. Wat mensen leren.
Dat is echt een blanke les van mij geweest. De meest aardige mensen ontmoet. Met totaal verkeerde lering. En daar moet je dus aan onttrekken. Niet aan die mensen gelijk.
Maar aan die lering. Maar mensen heel aardig. Heel vriendelijk. Innemend. Ze zetten zich in. Maar de leer klopt niet. Klinkt misschien een beetje hoogmoedig. Van dat weten we dan allemaal.
Maar het is wel een zaak. Om het woord te kennen. En. Ik heb er ook bij gezet. Het woord van God voedt.
Maar. Het goddeloze gezwets vreet weg. Zoals kanker dat doet. Een kankergezwel groeit. Maar het is ongezonde groei. Mensen zijn opgeblazen.
Vanwege deze ongezonde leer. Zegt 3 vers 4. En denken veel te hoog van zichzelf. En ik heb dat hele boekje geschreven. De invasie van een andere geest. Van mijn ervaring in die charismatische wereld.
En daar heb ik gezien. Dat het. De mens is die centraal staat. De mens. Met zijn verlangens. De mens. Met zijn wensen. Met zijn. Ideen. Je moet genezen. Je moet het goed hebben.
Ja. Je moet het goed hebben. Je moet genezen. Maar Paulus zegt. Als wij verdragen. In alles benauwd. Geen uitwegziende.
Maar toch niet. Geheel zonder uitweg. Dat is een hele andere taal. Dat is niet een soort doemdenken. Dat is de realiteit. We hebben deze schat in aardevaten. Dus beminderlijk.
Beminderlijke mensen. We lezen ook in Petrus. En in Judas. Dat mensen echt met overtuigende woorden komen. Met meeslepende woorden. Colossens.
En die tweetallen. Die ik nog even daar heb neergezet. Daaronder. Dat is dus de opklimming. Van het kwaad. In de gemeente. En wat mij juist.
Zo heeft getroffen. Is hoe. Paulus. Timotheus instrueert. Om daarmee om te gaan. Het eerste is. Mensen die Paulus verlaten. Zijn leer dus. Daar geeft hij een waarschuwing aan Timotheus.
Ja. Zij hebben mij verlaten. Let op. Dat jij dat ook niet doet. Het tweede is. Het stel waar we nu over praten. Hymenes en Filetes.
Zij zijn afgeweken. Doordat ze een verkeerde leer brengen. Die komt straks. Maar dan zegt hij tegen Timotheus. Niet met hen meegaan. Maar je moet ze met zachtmoedigheid terecht wijzen.
Ja. En dan de derde groep. Dat zijn dan Jammers en Jammers. Die verzetten zich tegen God. Dat zijn de moderne Kuiters. En de Van der Lindes.
Noem ze maar op. Die zeggen van. Al het spreken. Van boven komt van beneden. Weet je wel. Dat. Moet je die mensen terecht wijzen. Nee. Daarvan zegt hij. Wend je van deze af.
Dat is dus onderscheid. Hoe moet je met verschillende mensen omgaan. Dus als iemand in de gemeente komt met een leer die niet deugt.
Maar die wel oprecht de Heer Jezus wil dienen. Dan moet je zo iemand met zachtmoedigheid terecht wijzen. Is er iemand in de gemeente die zegt. Ja. Hij is helemaal niet zoon van God.
Hij is dus. Dan moet je je afwenden van zo iemand. En als er iemand is die de leer van Paulus niet wil gehoorzamen. Of zich daarvan afwendt. Dan moet zo iemand ook gewaarschuwd worden.
Onderwezen worden. Gewoon. Ja. Wat is nou belangrijk in een tijd van verval. En tenslotte. De weg van een gelovige.
In een tijd van moeilijkheden. Van ruïne. We hebben het niet goed gedaan met z'n allen. Iedereen doet wat goed is in zijn eigen ogen. Is een weg van verdraagzaamheid. Is een weg van onderscheiding.
Is een weg van jezelf beproefd voor God stellen. En hij geeft hier zomaar een dwaling. Die veel dieper gaat. Dan je op het eerste gezicht zou denken.
Want hij zegt. Die zijn van de waarheid afgeweken. Door te zeggen dat de opstanding al heeft plaats gehad. O. Dan denk je ook van. Dat kan je toch moeilijk verkondigen.
Jongens. De opstanding heeft al plaats gehad. We zijn al opgestaan. Oké. Nou. Maar toen ik er dieper over ging lezen. Toen bleek.
Dat er zijn verschillende uitleggingen. Van die specifieke dwaling. Maar dat vind ik nog niet zo belangrijk. Waar het mij om gaat. Is. Door te zeggen.
De opstanding heeft al plaatsgevonden. Plaasten zij de mens. En zijn verworvenheden. Eigenlijk weer in het mailpunt. En.
Ondermijnden ze. Dat wat ik net allemaal gezegd heb. Verdraagzaam. Lijden. Verdrukking. Terwijl je het woord van de waarheid vasthoudt. Je een relatie met de Heerde Jezus hebt.
En uitziet naar dat moment. Waarop hij ons komt halen. Dat wordt volkomen ondermijnd. Door te zeggen. Nee. Dat is allemaal al gebeurd. Het zijn geestelijk of fysiek.
Laat ik even in het midden. En wij zijn eigenlijk al helemaal gearriveerd. Het gaat helemaal niet meer om. In een tijd van verval. Je richten. Op hem.
Terwijl je. Al die dingen die ik net noemde. In praktijk brengt. Nee. Er wordt gewoon gezegd. De mens is al volmaakt. Ik zal het voorlezen.
Wat ik heb opgeschreven. In plaats van in geloof te volharden. Uit te zien en te lijden. Werd men door deze dwader. In het heden gefixeerd. Met de verkeerde valse genoegzaamheid. Sorry.
Je zit op de helft van het verhaal. Ik zit op de helft. Ja. Dat is even lastig dan. Ja. Oké. Excuses. Het is destructief voor onze omhang met hem.
In ons lijden. En heeft daarom het geloof van sommigen omvergeworpt. Maar pas als de opstanding komt. Zal er een einde zijn. Aan voorhardend gebed. Leiden. En de strijd van het geloof. Dat is nu. Waartoe wij worden opgeroepen.
En dan zal rust, vreugde, regering en harmonie zijn. In hem. Ja. En het laatste zinnetje wil ik er nog even voorlezen. De laatste twee. De laatste twee.
In plaats van anderen te leren zien op een waar heerlijk te Christus in de hemel. Werd het oog naar de aarde gericht. Dat is altijd wat een dwaling doet. Altijd.
Ik heb een hele avond een keer over twee Korinther 11 gesproken. Dat Satan ons net als Eva wil aftrekken van de eenvoudigheid Jezus Christus.
En elke dwaling is altijd weer met die mens bezig. Met hier beneden. Met nu. Daar moet het allemaal gebeuren. Paulus zegt nee. We zijn gezegend.
We hebben alle zegeningen. Maar het is nu nog niet zichtbaar. Even hè. Hebrede twee. Bijvoorbeeld. Straks. Romeinen acht. Een hoop die gezien wordt is geen hoop.
Wij zuchten. In de verwachtingen van het zoonschap. Dubbele punt. De verlossing van ons lichaam. Dat is waar dwalingen altijd mee aan de haal gaan.
Zo wordt de hemelse roeping van de gemeente gelogen en zal er wereldgelijkvormigheid volgen. Wat gebeurt er in Esra 4? Ik heb net gezegd dat herstellen.
Altaar. Brandoffers. Loofwittefeest. Huizen zeer in Esra 4 zeggen ze gelijk. Die inwoners van dat land. Die Samaritanen zeggen.
We willen wel met jullie mee bouwen. De wereld wil ook meedoen. Wat zeggen ze. Je hebt geen deel aan deze zaak. Even vertaald naar ons. Wij zijn een hemelsvolk.
We hebben niet te maken met wereldse elementen van management technieken. Weet ik wat allemaal. Nee. De Heer is de baas. Hij bepaalt. Hij is de norm.
En dat wordt door deze dwaling. Hoe geestelijk het ook klinkt. Weer precies. Genegeerd. Dat zien we vandaag ook. Ik heb in die wereld gezeten.
Het is allemaal nu. Heer. Het moet nu gebeuren. In elke dienst is een soort conferentie. Waarin een. Ja. Als daar niet iets gigantisch gebeurt. Dan is het ook geen goede dienst. Weet je wel. Je werd er uiteindelijk best moe van.
Het koninkrijk oprichten. Tekenen. Wonderen. Al die dingen. Weerden allemaal gezocht. Er werd ook voldoende over gesproken. Er werd eigenlijk nooit over de Heer gesproken in de hemel. Dat is wel triest toch?
Goed. Dit is wat we vanavond op ons menu hebben staan. Ik hoop dat jullie er wat mee kunnen.
Dat jij er ook wat mee kan. Dat is zo belangrijk mensen. Sluit ik dan maar af. Om enerzijds de vreugde te hebben in de Heer.
Anderzijds verdriet over de gang van zaken. Hier op aardig. Ik denk dat dat wel heel belangrijk is. Zal ik eindigen?