Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goeders en zusters, een hele goede avond. Het is goed om weer bij elkaar te zijn. Ik hoop dat u ook met een verlangend hart gekomen bent.
! Wat de Heer vanavond tot u tot jou te zeggen heeft. En als we in die verwachting komen, dan zou je ervaren we hebben een verrassende God. Hij geeft altijd meer dan dat we verwachten, dat we kunnen geloven.
Hij doet boven bidden en denken. Het is alweer een tijd geleden dat we deze serie afgesproken hebben.
Toen dachten we na over een thema. En toen heb ik dus voorgesteld om na te denken over de heerlijkheid van Christus. En ik ben wel eens benieuwd wat jullie daarvan denken van zo'n thema.
Is dat nou een beetje een trendy thema? Is dat nou concreet? Ik hoor heel vaak als ik spreek, ergens moet het vooral praktisch zijn. Het moet vooral voor deze tijd zijn en er moeten lijnen getrokken kunnen worden naar het leven.
En als je nadenkt over zo'n thema, de heerlijkheid van Christus, dan voelt dat een beetje theologisch, dogmatisch aan, of niet? De heerlijkheid van Christus.
Dat is een beetje zo'n professorenthema. En ik wil dat toch benoemen. Ik maak me soms ook wel eens een beetje zorgen over de evangelische wereld.
Dat heel veel thema's zijn allemaal hapklaar. Moet niet te lang duren. Moet eigen tijd zijn. Moet trendy zijn. Jong en oud moet het kunnen volgen.
Er zitten natuurlijk heel veel waarheden in. Laat dat heel duidelijk zijn. En daar ga ik ook vanavond mijn best voor doen. Laat dat heel duidelijk zijn. Maar ik mis wel eens een diepe doordenking van wie de Heer God is.
Van zijn karakter. Van zijn eigenschappen. Want ik geloof, na de mate dat wij het vaderhart van God dieper leren kennen, meer inzicht daarin krijgen, dat we ook naar die mate ons zullen overgeven aan hem.
En ook de zegen en de blijdschap en de vrede van het leven met de Heer meer gaan ervaren. Begrijp je wat ik bedoel? Waarom wilde ik over dit thema drie avonden lang nadenken, de eerlijkheid van gisteren?
Nou in eerste plaats om deze reden. Johannes 14 hoeft u nu op te zoeken. Opladen ondertussen maar naar Hebreeën 4. Ik praat wel verder. Maar in Johannes 14, daar is de Heer Jezus in gesprek met onder andere Philippus.
En dan vraagt Philippus die mooie vraag, hij stelt die mooie vraag, toon ons de vader. En wat geeft de Heer Jezus dan voor antwoord?
Dit antwoord. Wie mij gezien heeft, die heeft de vader gezien. Met andere woorden, als we naar de Heer Jezus kijken, als we opgroeien in kennis en genade van hem, dan ontdekken we dus meer en meer van het vaderhart van God.
En ik kan je verzekeren, hoe meer we daarvan gaan ontdekken, hoe meer we echt gaan leven. Amen? Dus het is belangrijk dat we ons met de Heer Jezus bezighouden. Omdat hij de openbaring is van wie God is.
God is geest. En oud liet zegt, hij kwam ons in Christus tegemoet. In de Heer Jezus heeft de vader tekst en uitleg gegeven van zijn karakter.
Van wat er in zijn hart is. Vandaar is het goed dat we nadenken over de heerlijkheid van Christus. Dat was de eerste reden. En de tweede reden, dat is ook een belangrijke, waarom het belangrijk is dat we hier over nadenken, is dat Paulus zegt in Romein 8 vers 29, dat wij voorbestemd zijn, niet in de allereerste plaats om naar de hemel of naar de hel te gaan, maar voorbestemd om aan het beeld van de Zoon van God gelijkvormig te worden.
En als we vanavond vastgesteld hebben dat God zijn heerlijkheid in en door de Zoon heeft geopenbaard, en dat wij gelijkvormig mogen worden aan hem, dan begrijp ik Paulus als hij zegt, wij worden veranderd van heerlijkheid tot heerlijkheid.
Twee redenen, ik hoop dat je ze gevolgd hebt. Waarom het belangrijk is om na te denken over de heerlijkheid van Christus. Dus de reden waarom heb ik uitgelegd.
Maar nou staan we voor een dilemma, want waar moet je beginnen? En waar moeten we eindigen? Ik heb slechts drie avonden, de heerlijkheid van Christus. De Heer Jezus is als een parel.
Hij is als een... Ja, wie zou ooit de rijkdom van hem ten volle kunnen schilderen, kunnen uitstallen? Hij is als een diamant.
Een diamant heeft verschillende vlakken. Drie vlakken, de komende drie weken. Van die enorme diamant. En ik heb gekozen voor het eerste thema, de heerlijkheid van Christus als het ware rust aanbrengen.
Waarom? Nou er is geen tijd waarin we zoveel behoefte hebben aan ware rust. Toch? Ik ervaar onrust in deze wereld en soms in je eigen hart. We hebben echt behoefte aan gefundeerde rust.
Daarom dat eerste. Het tweede thema gaat over de heerlijkheid van Christus. Vanwege zijn volmaakte offer. We moeten wel fundament hebben. Reden hebben. Om vanuit de rust te leven, toch?
Nou dat is dat offer. Dat is het fundament. En het derde thema, de derde avond is de heerlijkheid van Christus. Vanwege het nieuwe verbond. Dat geweldige volmaakte offer.
Heeft ons in de rust gebracht. Maar leidt ook tot een nieuw leven. Mensen gaan proeven en smaken dat we deel hebben gekregen aan dat nieuwe leven.
Deel aan de heer Jezus Christus. Nou, dat even vooraf. Waarom denken we na over dit thema? Is niet een hoog theologisch thema. Het is een thema voor elke christen.
En een toelichting op de drie subthema's. En ik hoop, het is slechts een opstapje. Dat je vanuit die drie avonden zegt.
Heer Jezus, er is niemand zoals u. En dat je ook het nieuwe seizoen maar één verlangen hebt. Voed ons met honger en dorst naar hem.
Want dan kan de Heere God wat aan je kwijt. Dan kan Hij je voeden. En dan kan Hij je te eten en te drinken geven. Nou, vanavond dus. De heerlijkheid van Christus vanwege de ware rust.
Hij als rust aanbrenger. Hebreeën 4 gaan we lezen met elkaar. Vers 1 tot en met vers 13. Het is een prachtig hoofdstuk. Vers 1.
Die tot geloof gekomen zijn.
Gaan immers de rust binnen. Zoals Hij gezegd heeft. Daarom heb ik in mijn toren gezworen. Mijn rust zullen zij niet binnen gaan. En dat terwijl zijn werken al sinds de grondlegging van de wereld voltooid zijn.
Want Hij heeft ergens over de zevende dag als vol gesproken. En God heeft op de zevende dag van al zijn werken gerust. En op deze plaats opnieuw.
Zij zullen mijn rust niet binnen gaan. Omdat dus het feit blijft dat sommigen deze rust binnen gaan. En dat zij aan wie het evangelie eerst verkondigd was, niet binnen gegaan zijn.
Vanwege hun ongehoorzaamheid. Bepaalt Hij opnieuw een zekere dag. Namelijk heden. Wanneer Hij zo lange tijd daarna door David zegt. Zoals al eerder gezegd is.
Heden. Als u zijn stem hoort verhart uw hart niet. Want als Jozua hen al in de rust gebracht had. Zou God daarna niet gesproken hebben over een andere dag.
Er blijft dus nog een sabbats rust over voor het volk van God. Want wie zijn rust binnen gegaan is. Die heeft zelf ook van zijn werken gerust. Zoals God van de zijne.
Laten wij ons dan beijveren. Dat wil zeggen inspannen. Om die rust binnen te gaan. Opdat niemand door het volgen van dit voorbeeld van ongehoorzaamheid.
Ten val zal komen. Want het woord van God is levend en krachtig en scherper. Dan enig tweesnijdend zwaard. En brengt door tot op de scheiding van ziel en geest.
Van gewrichten en merg. En het oordeelt de overleggingen en de gedachten van het hart. En er is geen schepsel onzichtbaar. Voor hem. Maar alles ligt naakt en ontbloot voor de ogen van hem.
Aan wie wij rekenschap hebben af te leggen. Tot zover. De Heer Jezus heeft verschillende namen.
Ik kan u dat niet allemaal uitleggen vanavond. Maar onder andere in Genesis 49 vers 10 wordt hij genoemd Silo. Silo. Misschien bent u wel eens in Israël geweest.
En bent u in die plaats geweest. De plaats waar de tabernakel stond. U weet Hannah. Die zocht te midden van al haar problemen en noden. De toevlucht tot het heiligdom van God.
En waar stond hij? In Silo. Silo betekent rust aanbrengen. En in Genesis 49 vers 10 wordt al gesproken over de Heer Jezus.
Zijn naam wordt daar niet genoemd zoals ik hem nu uitspreek. De Heer Jezus of de Messias, de Gisters. Maar daar wordt hij genoemd Silo. En dat vind ik al zo geweldig.
Dat in het eerste Bijbelboek de Heer Jezus al naar voren komt. En iets van zijn werk al openbaar komt. Dus vanaf het begin van de Bijbel is het verlangen van onze schepper.
Dat zijn schepselen. De rust ingaan en vanuit die rust leren leven. Dat is belangrijk om tegen elkaar te zeggen vanavond.
Dat wij rust hebben is het verlangen van degene die ons geschapen heeft. Dat is in zijn hart. En dat getuig van betrokkenheid en bewogenheid met ons en met ons leven.
En als er dagen zijn waarin we rust hebben, ik heb dat al genoemd, waarin we de rust nodig hebben, dan zijn het wel de dagen waarin wij leven. Nou troost je met deze gedachten. De God van Abraham, Isaac en Jacob, de schepper van hemel en aarde, die is erop uit om ons in die volle rust te laten delen.
En die rust ligt besloten in zijn zoon. Jullie hebben allemaal wel eens gehoord van de kerkvader Augustinus. Hij heeft heel veel goede dingen gezegd. Hij heeft ook wat mindere dingen gezegd of dingen niet gezegd.
Zeker als het gaat om Israël. Maar goed, we moeten leren om het vlees op te eten, is mij vroeger gezegd, en de botten te laten liggen. Maar een van de dingen die werkelijk vlees zijn, is dit. De uitspraak die hij uiteindelijk geuit heeft.
Hij zei, Augustinus, onrustig is ons hart, totdat het rust vindt in u, o God. En mijn kinderen die luisteren nogal eens de vertelcd's van broeder Frinsel.
In de auto. En dat is heerlijk om naar te luisteren, want ik luister ook mee. Ik ken al die verhalen uit mijn hoofd. Maar dan vertelde Frinsel van een getuigenis toen hij in Amsterdam woonde. Op de gracht in Amsterdam gaf het leger des hels een klein concertje.
En dan mocht één broeder zijn getuigenis geven. En die broeder die haalde dat prachtige lied aan. Zonder zoek je rust en vrede, levensvreugde en stervensmoed.
Niets deelt je deze wereld mede, maar alles verkrijg je aan Jezus' voet. Oud versje, maar wel mooi. Nou, alles ligt dus besloten in de Heer Jezus.
De rust buiten hem, die kan je daar wel zoeken. Die is misschien ook nog wel, dat kunnen we niet altijd ontkennen, tijdelijk te vinden. Maar met het oog op de eeuwigheid stelt het niets voor.
Stelt uiteindelijk teleur. Nou, als je Hebraïe 4 vers 1 tot en met 13 samen wil vatten, dan hebben we drie kernwoorden. Die kan je zo opschrijven.
En dat is eigenlijk de samenvatting van vanavond. Drie kernwoorden in Hebraïe 4. Het eerste woord is beloften. Het tweede kernwoord is geloven.
En het derde kernwoord is rusten. En broeders en zusters onthoudt dit. De bedeling waarin wij leven, de tijdsperiode waarin wij leven, wordt door deze drie kernwoorden gestempeld, gekenmerkt.
Beloften, geloven en rusten. Dat is de weg waarin wij de rust ingaan. En een andere is er niet. Waarom niet? Nou, het geloof gaat straks pas over in aanschouwen.
Ons leven wordt gekenmerkt door geloven. Dat is de vaste stellige overtuiging dat onlangs dat ik niet alles zie, ik toch vast vertrouw dat de woorden van God de waarheid zijn.
En daar geef ik me aan over. Nou, daar kom ik straks nog wel even op terug. Nu vergelijk de Hebraïenschrijver het Joodse volk van de uitocht met de gemeente, het lichaam van Christus.
Daar gaat het in Hebraïe 4 over. Dus interessant. Wat was voor Israël destijds het goede nieuws? Wat was, om het zo te zeggen, voor Israël destijds het evangelie?
Wat waren de beloften? Nou, dat was onder andere dit. Bevrijding uit de slavernij van Egypte. Maar dat niet alleen. Daar moet je niet bij blijven hangen.
Uiteindelijk was Kanaan beloofd. Dat was uiteindelijk het doel. De uiteindelijke definitieve bestemming. Dus bevrijding van slavernij. Gezet worden in de vrijheid.
En het land, het beloofde land, binnen gaan. En waardoor werd dat gekenmerkt? Nou, door overvloed. Doord, door rust, door melk, door honing. Het land van de rust.
Dat was beloofd. Nou, als je nou kijkt naar de gemeente vandaag. Wat is voor de gemeente het goede nieuws? De blijde boodschap. Wat is het evangelie? Nou, daar kan je in ieder geval van zeggen. Maar we kunnen noemen bevrijding.
Vergeving. Verzoening. Inwoning van de Heilige Geest. Uitzicht op eeuwig leven. En dat alles in en door de persoon en het werk van de Heer Jezus Christus.
Dat is het beloofde. Ik heb iets van het beloofde genoemd. Van wat God aan Israël had beloofd. Dit is wat alle geloven onder het nieuwe verbond is beloofd.
Is toegezegd. Hoe deelde Israël destijds, hoe delen de gelovigen vandaag in de rijke inhoud van de belofte? Nou, niet anders dan door te geloven.
En dit maakt het geloof misschien wel wat allermoeilijks vandaag. Deel aan de rust krijg je in de weg van geloof.
Geloof was tijdens de uitocht uit Egypte de voorwaarde om de rust van Kanaan binnen te gaan. En dit is het mysterie.
Want geloven blijft, wat ik al zei, het kenmerk van ons leven. En nu moeten we even goed beseffen, deze brief, die Hebreeënbrief, is geschreven aan een Joodse geloofsgemeenschap.
Deze mensen waren helemaal thuis in het Hebreeuwse denken. En vandaag is de gemeente van de Heer Jezus, denk ik, geïnfecteerd met het Griekse denken.
Wat is kenmerkend voor het Hebreeuwse denken? Dat is dat geloof en geloofsgehoorzaamheid twee kanten zijn van dezelfde medaille. Daar is geloof in wat God zegt, in wat God zegt, in zijn belofte.
En daar is ook die geloofsgehoorzaamheid. Overeenkomstig het woord van God handelen en leven. En die twee behoren in het Hebreeuwse denken bij elkaar.
En wat ik vandaag in heel veel gemeenten en levens zie, dat er aan de ene kant wel geloof is, maar dat geloofsgehoorzaamheid vaak ontbreekt. Dat kan niet, dat is Grieks denken, dan hou je het uit elkaar.
Dan kan je dingen horen, ook vanavond. Dan kan je ze afwegen, je moet uiteraard een bereer zijn, maar ik bedoel het in die zin, dat je vanavond dingen hoort. Dat je zegt, nou ja, het was wel aardig vanavond, het was wat minder.
Maar dat je uiteindelijk niet tot een praktisch nieuwe levenswandel komt. Dus dat je niet gehoor geeft aan de boodschap van vanavond. Dat je niet gehoorzaamt.
Ongehoorzaamheid is een reactie vanuit ongeloof. Het is belangrijk om dat wel tegen elkaar te zeggen. Ik ben opgevoed in een traditie.
Ja, ongeloof is je lot. Nee, ongeloof is een keus. Ongeloof komt voort uit ongehoorzaamheid. Dat zeg ik niet, maar 1 Johannes 5 vers 10 zegt, ongeloof maakt God tot een leugenaar.
En u zult misschien zeggen, waarom ga je daar zo uitgebreid op in? Dit wisten we allemaal al lang. Nou, we hebben het over de heerlijkheid van Christus als de ware rust aanbrenger. En dan moeten we goed beseffen dat vanuit de Heere God is alles in gereedheid gebracht om die rust in te gaan, om die rust te genieten en om vanuit die rust te leven.
Alleen het vraagt één ding en dat is geloof. Vertrouwen. Overgaven. En aan de ene kant is geloof een gave van God, maar diezelfde gave wordt verkregen in de weg van gehoorzaamheid.
En probeert die twee nooit tegen elkaar uit te spelen. Laat die staan zoals ze daar staan. Dat maakt ook het mysterie van de genade zo groot. Geloof en vertrouwen in de belofte van God zijn de sleutels tot de ware rust.
En ik hoorde eens de volgende uitspraak en dat vond ik wel mooi. Je hebt mensen die hebben een groot geloof in dun en zwak ijs.
En ze zakken er doorheen met hun grote geloof. Maar je hebt ook mensen die hebben klein geloof in dik ijs. En die bereiken de overzijde. Waar of niet?
De dikte van het ijs is beeld van de belofte en de profetieën van God. Dat is het fundament. Daar moet ik het van hebben. Dat is waar ik overheen wandel. Dat is waar ik op vertrouw.
Vertrouw. En de grootte van mijn geloof. O ja zeker daar mag ik in groeien. Ik hoop ook het nieuwe seizoen. Dat jullie daar stappen in maken. Dat je dieper en dieper geworteld en gefundeerd wordt.
En dat het geloof ook in beoefening is. Ik kom van oorsprong uit bevindelijke kringen. En daar moest de prediking vooral bevindelijk zijn. Nou echte bevinding is dit.
Dat is wel mooi. Dat is dat je bevindt. Dat je ondervindt. Dat het woord van God waar is. Dus dat jij het levende bewijs bent. Dat jouw leven het levende bewijs is.
Dat God de waarheid is. Ik heb het ondervonden. En daarom moest de prediking niet alleen schriftuurlijk zijn. Maar ook bevindelijk. Nou.
Ik weet niet. Misschien hoor je het voor het eerst. Maar het is wel eens goed in de evangelische gemeente om dat te zeggen. Een prediking moet bevindelijk zijn. Dat je ondervindt. Niet dat ik mijn bekeringsverhaaltje allemaal ga vertellen.
Maar dat je proeft. Er is ondervinding. Dat God de waarheid is. Dat is belangrijk. Nou en dat is ook als het gaat om de rust zo.
De dikte van het ijs. Maak je daar geen zorgen over. Ik ben die ik ben. Ik ben gisteren en heden dezelfde. Tot in eeuwigheid. En alle beloften zijn in Christus, Jezus, ja en amen.
Alleen het gaat om dat geloof. Is dat groot? Is dat klein? Is dat sterk? Is dat zwak? Daar mogen we in groeien. Het fundament groeit in die zin niet.
Geloof je dat? Daar doet God niks aan toe of af. Dat staat er. Dat is vast. Alleen de Heer wil ons oefenen in geloof. Nou, dan gaan we een stapje verder. Wat betekent nou dat woord rust in de Bijbel?
De sleutel heb ik uitgelegd. Nou in Hebraïe 4 vers 1 tot 13 komt het woord sabbatsrust of gerust. Of het woordje rust. Maar liefst elf keer voort. Het is dus een kernwoord.
En de definitie van rust is eigenlijk heel eenvoudig. Stoppen met activiteiten. Doen ophouden. Tot rust komen. Nou, in het Hebraïelse woord voor rust vind je ook de volgende gedachte.
En dat is wel mooi. Het is niet alleen stoppen met activiteiten. Maar rust in het Hebraïels heeft ook deze betekenis. Tot je bestemming komen. Dat is mooi.
Of gemeenschap krijgen aan. Opgenomen worden in. Het is dus een breed begrip. Maar het omvat alles wat wij vandaag nodig hebben. Om tot je bestemming te komen.
Nou, neem bijvoorbeeld Israël. Toen het volk Israël in de woestijn verbleef na de euthoog uit Egypte. Was het op weg naar het beloofde land. Naar Kanaan. En dat was uiteindelijk het doel.
De bevrijding uit Egypte was niet primaire doel. Toch? Het was de weg die nodig was. Om Israël in Kanaan te brengen.
Dat was het doel. Dus er is een weg. Die leidt naar de ware rust. Rust. Nou, in de Bijbel wordt voor het eerst over rust en rusten gesproken.
Dat kan je opschrijven in Genesis 2, vers 2 en 3. Nou, wat lezen we daar? Daar lezen we over de zevende dag. Moet je even vasthouden, kom ik straks nog op terug.
Dat is belangrijk. Ook als het gaat om de tijd waarin je mij leeft. De zevende dag. De Shabbat. De rustdag. Daar wordt voor het eerst gesproken over rust. Rusten doen ophouden.
Moet je even goed bedenken, vanuit de Hebraïelse betekenis, tot je bestemming komen. Dus die rustdag is belangrijk. Het hielp het volk om hoe langer hoe meer tot hun bestemming te komen.
Dat is een instelling van de schepper. Een dag van rust. Nou, de schepping en de schepselen, die deelden in die rust.
Want toen de Heere God de hemel en de aarde geschapen had, toen rustte hij. Na gedaan arbeid is het goed rusten. En het bijzondere van de Heere God is, van de schepper, dat hij de rust waar hij zelf deel aan had en uitleefde, daar liet hij zijn schepselen ook indelen.
Het feit dat vandaag heel veel mensen in onrust verkeren en onrustig zijn, dat is een van de tekenen en bewijzen dat wij ver afleven van ons oorspronkelijke scheppingsdoel.
Want de Heer liet ons in alle dingen delen van hemzelf. En een van die dingen was dat hij in de rust was. Er was harmonie, zeker, maar er was ook rust.
En je ziet dat door Genesis 3, zijn we iets verder dan de tekst die ik net noemde, is die rust verbroken en is onrust ons deel geworden. En wat is het gevolg?
En dat zien we om ons heen, dat de ware rust in van alles en nog wat gezocht wordt, maar wel buiten de ware rust aanbrengen.
Buiten silo. En dan zie je dat mensen uiteindelijk onverzadigbaar zijn, want als ze van het weekend tot rust gekomen zijn, dan zijn ze het maandag weer kwijt en dan gaan ze op naar het volgende weekend.
Opnieuw zoekend naar. En dan mag alles kosten. Ze strekken zich uit, ze streven naar. En met dat ze streven en eraan werken, zijn ze onrustig.
Zie je, het is een visuele cirkel. Waar je niet uitkomt, los van de zalig maken. En waar heeft dit mee te maken? Dat wij losgebroken zijn van het oorspronkelijke scheppingsdoel.
Dat is echt waar. En wanneer komen we weer tot onze bestemming? Via de Heer Jezus Christus. Die gaat dat oorspronkelijke scheppingsdoel en die eigenschappen, die kenmerken terugbrengen in allen die tot wedergeboorte en geloof zijn gekomen.
En dat is een proces. Maar uiteindelijk werkt hij daar wel op aan. En dat is geweldig. Wat zien we later, dus die rustdag is een instelling van de heren.
Later toen de heren Israël had verlost uit het slavenhuis, toen gaf hij aan Mozes zijn wet. Moet je goed onthouden, wanneer kreeg Israël de wet? Was dat toen ze in Egypte waren?
Nee, de wet is gegeven aan een verlost volk. Dat weten heel weinig mensen, of althans weinig mensen beseffen dat.
God gaf zijn wet aan verloste mensen. En ik heb heel vaak het idee, ook in de evangelische wereld, dat de wet van God, waarvan de Bijbel zelf zegt dat die goed is, als een beklemming en een benauwing wordt ervaren.
Maar God had zijn volk eerst in de ruimte gezet en deelde toen zijn hart. En hoe openbaarde hij zijn hart? Door het geven van de wet.
Dus de wet is in die zin niet benauwend, niet beperkend, maar die doet ons leven tot eer van onze schepper. En wij komen daardoor tot onze bestemming.
Dat is het oorspronkelijke. Moeten we wel vasthouden. En die dag van rust werd in die wet vastgelegd. De Shabbat, dat betekent dus ook, wat ik net zei van rusten, dag van rust of dag van ophouden.
Ophouden van de arbeid. Waar wil ik nou naartoe? De Shabbat, op de Shabbat staat het Joodse volk ook stil bij het scheppingswerk van Yahweh.
Dus je ziet dat de Shabbat uiteindelijk een type is, een plaatje van de rust. De Shabbat is de schaduw waarvan we in Christus uiteindelijk de werkelijkheid hebben ontvangen.
Schrijf me op, Colossense 2, ik wilde al die teksten lezen, maar dat is veel te veel. Vers 16 en 17. Dus de Shabbat is een plaatje, een afbeelding van de werkelijkheid die in de Messias naar ons toe is gekomen.
Het is belangrijk om vast te houden. Nog weer later zie je, dan leidt de Heer in zijn volk onder leiding van Jozua het beloofde land in.
Neem het boek Jozua. Ook het land Kanaan is even als de Shabbat een type, een plaatje, een schaduw, een afbeelding van de rust. En nog weer een paar honderd jaar later, wat zien we dan?
Dan krijgen we de koningen in de geschiedenis van Israël, in de personen van bijvoorbeeld een David en Salomo. En hun regeerperiode werd gekenmerkt door rust.
Die lijn moet je even pakken. Vanaf de scheppingsinstelling een dag van rust. De Shabbat. De Shabbat is een schaduw van de rust die in de Heer Jezus ons ten deel is gevallen.
Het land Kanaan is een beeld van het leven. Niet van de hemel, hè? Velen zeggen Kanaan is een beeld van de hemel. Nee, nee, nee. Kanaan moest nog ingenomen worden. Maar het leven in Kanaan is een beeld van jou en mijn leven vandaag vanuit die rust.
En de koningen die ik net genoemd heb, Salomo, David, zijn types en schaduwen van de Heer Jezus, de vredevorst, Shilo, de rustaanbrenger.
En dat is belangrijk om vast te houden. Want wat zie ik? Nadat de Heer Jezus ons in de schepping al liet delen in de rust, zie je dat hij door de heilsgeschiedenis heen op allerlei manieren, via de Sabbat, via het land Kanaan, via koningen, ons al iets wilde laten proeven van die heerlijke diepe werkelijkheid die ons ten deel zou vallen met de komst van de Messias, de Heer Jezus Christus.
En die heilsopenbaring die is alleen maar rijker en groter geworden. Ben je blij dat je vandaag leeft? Je zegt nou ik heb veel moeilijkheden. Nee, dan kunnen we misschien elkaar wel een hand geven.
Misschien de een heeft wat meer moeilijkheden dan de ander. Maar de openbaring van wat werkelijke rust is, is nog nooit zo groot, zo heerlijk en zo rijk geweest als, hoeveel is het vandaag?
8 september 2016. Want Israël moest het met heel veel schaduwen typen doen. Maar wij leven na pinksteren.
De Heer Jezus is verheerlijk, de geest is uitgestort, hij woont in onze harten. En ik kom er zo op, wij zijn door het geloof de rust ingegaan. En ik hoop, ik heb een heel kort plaatje geschilderd, dat je ziet dat die heilsopenbaring steeds rijker is geworden.
En u voelt hem al aankomen, ervaart u die rijkdom? Ik kan natuurlijk heel veel mooie dingen zeggen over de rust. Maar als je niet gelooft, daarom heb ik er zo'n accent opgelegd in het begin.
Degene die het gelooft, die heeft het. Spurzen, die kon dat altijd mooi verwoorden. Maar hij zegt, er is geen gelukkiger hart dan het kinderhart.
Het kinderlijke geloof ervaart het meest van de inhoud van de belofte van God. Waarom? Omdat hij het in zijn hart sluit.
En bij ouderen kunnen we over redeneren. En dan ga je de reden eren. Maar dan heb je geen rust in je hart. Dus hoe, Spurzen zei dit, hoe kinderlijker ons geloof, hoe gelukkiger ons hart.
En zo is het. Het ijs is dik genoeg. Maar geloven we in de dikte van het ijs. Dan heb je vast een gulp onder de voeten.
En dan heb ik de garantie voor u, voor jou en mij, dat we vanuit die rust mogen leven. En die rust ook concreet ervaren.
Want laat ik dat ook eerlijk zeggen. Ik heb soms moeite met mensen die alleen spreken over wat ze in Christus ontvangen hebben. En dat ze zeggen, daar deel ik in. Maar als ik zeg, hoe ervaar je het nou in de praktijk van je leven?
Ja, maar we zijn in Christus gezegend met alle geestelijke zegeningen. Even los van of ik het ervaar of... Ja, maar ik geloof dat het niet alleen een waarheid is of waarheden zijn die ik door het geloof tot ben nemen en in mijn hart sluit.
Maar dat ik er ook iets van ervaar in de praktijk van mijn leven. Als ik aan het werk ben. Als ik met mijn kinderen omga. Als ik met mijn vrouw omga. Als ik in mijn buurt de mensen spreek.
Gewoon in het alledaagse doen en laten. Ervaren. De rust die ik ben in gegaan. Herken je dat? Want anders is het allemaal iets van...
Ja, het is een soort virtuele werkelijkheid tussen God en mij. Er is wel wat van waar. Maar de praktijk van mijn leven, ik ervaar het niet. Nee, ik wil dit ervaren. Want als de tijd waarin ik leef zo rijk is.
Met de komst van de Heer Jezus. De ware rust aanbrengen. Dan moet ik geestelijk op een hoger level kunnen leven. Dan die Israëlieten die het met typen en schaduw moesten doen.
Waar of niet? En misschien vindt u dit een beetje te stellig en te radicaal. Maar ik geloof dit. En ik strek me hiernaar uit. En wie het gelooft, die heeft het.
Zo eenvoudig is het. De ware rust. Ik ga verder. Hoe rijk ook.
De Shabbat. Het land Canaan. Die koningen. Het waren schaduwen van de werkelijke rust in de Heer Jezus Christus. Vers 8 van de Hebraïe 4. Daar wordt de indrukwekkende bediening genoemd.
Van Mozes en Joshua. Maar zij waren slechts pasfoto's van de Heer Jezus. Toch? Pasfoto's. Nou, ik weet nog wat hoe ik verkeering had. Had ik een pasfoto van haar net.
Het is leuk om naar te kijken. Maar toen, 10 september. Het is bijna 12 jaar geleden. Trouwde ik met haar. Toen hoefde ik niet meer te leven bij een pasfoto. Pasfoto. Maar toen sloot ik haar in mijn armen.
En toen was ze mijn bezit. Mijn eigendom. Dus ik leefde bij de... Ik leefde bij de werkelijkheid. Daar gaat het om. En dat is zo belangrijk voor ons vandaag.
Het goldde ook voor David, Salomo. Het waren allemaal schaduwen. Nou, in de Heer Jezus Christus. Over hem gaat het. Leven we niet meer bij een schaduw. Maar door geloof hebben we deel gekregen aan de werkelijkheid.
Blader even naar Matthäus hoofdstuk 11. En weet u... Laten we gewoon maar eerlijk zijn. Dat is ook de neiging in mijn hart.
Met alles wat ik tot op heden gezegd heb, kan je zeggen... Ja, maar de praktijk. Ik zie soms wolkjes boven jullie hoofden. Nou wordt het eng, hè.
Maar je begrijpt wat ik bedoel. En ik merk wel eens dat... Op het moment dat je de rijkdom van het woord van God deelt... dat directe bezwaren komen. Ja, maar de praktijk van je leven dan...
En er zijn sommigen... Jullie natuurlijk niet, maar die geven me wel eens een sneer. En zeggen, nou, jij leeft zeker altijd... Beetje zo mopperend, weet je wel. Dan denk ik... Laat dit nou eens even op je...
Inwerken, tot je doordring. Want ook jij kan erin delen. Ik ben niet meer dan jullie. En jullie niet meer dan mij, toch? Het wordt je aangereikt. Aangereikt. Nou, wat zegt Matthijs zelf?
In de Heer Jezus, heb ik gezegd... leven we niet meer bij een schaduw... maar zijn we deel geworden... hebben we deel gekregen aan de werkelijkheid. Nou, de Hebreeën schrijver... die neemt ons mee...
en dat is wel even goed voordat ik Matthijs 11 ga lezen... naar het betere... het volmaaktere. Deze drie avonden gaan over de Hebreeënbrief. Kernwoord van de Hebreeënbrief is... dat die gelovigen...
en dat moet je goed beseffen... dat waren Joodse gelovigen... die leefden dus bij al die schaduwen. En die mensen hadden een onnslag gemaakt... dat wil je niet weten... want ze hadden in één keer deel gekregen aan werkelijkheid.
Kijk, wij... kunnen dat zo berendeneren... maar voor die Joodse mensen, dat is wat. Ze leefden altijd beschaduwen bij type. En nou was in de Heer Jezus, in de Messias... de werkelijkheid binnen Han bereik gekomen.
Nee, ik moet sterker zeggen... in hun hart gekomen. En dan... begrijp ik de Hebreeën schrijver... hij weet soms niet waar hij de woorden vandaan moet halen... want hij wil hen niet alleen... op het niveau van...
verstand... maar ook op hartsniveau... meenemen naar die werkelijkheid. Waarom? Hij heeft maar één verlangen... dat ze eruit gaan leven. Dan gaat er wat van je uit... want dan ga je ontspannen leven.
Dus hij zet alle... zeilen bij... om hen daarin mee te nemen. En je ziet dan ook een kernwoord in de Hebreeënbrief... laten we dan. Laten we dan. Laten we dan.
Dat is mooi. Hij spoort ze aan. En dat geldt ook voor die ware rust. En hij zegt in de Hebreeënbrief... tot een aantal keren toe... we zijn gekomen tot het volmaakte.
Tot het betere. En dat heeft met een persoon te maken. Nou, Matthäus 11... Wat lezen we daar in vers 28? Een bekend vers... toch ga ik het lezen. Kom naar mij toe...
allen die vermoeid... en belast bent... en ik zal u... rust geven. Deze Joodse geloofsgemeenschap... in de Hebreeën... of de Hebreeën...
die Joodse geloofsgemeenschap... waren bezet met heel veel... wetten en inzettingen en geboden. En nog veel meer menselijker dan... de Heer God zelf had ingesteld... om het zo te zeggen.
En hier ziet de Heer Jezus... ook de scharen... en hij ziet dat ze gebukt gaan. En hij nodigt ze... om tot hem te komen... voor ware rust.
En ware rust... is een rust... ook voor eerst en vooral... in je geweten. Waarom mogen wij... rust hebben in ons hart... en in ons geweten?
Dat is omdat ons... zonder probleem is... opgelost. De rust waar de Bijbel... waarvan spreekt... is niet... in de allereerste plaats... een rust dat het...
in mijn leven allemaal... er rustig aan toe gaat. Maar in de eerste plaats... is het conflict... tussen de Heer God... en mij weggenomen. Het bewijs is...
Romeinen 5... het eerste vers. Dat vers... kent u uit uw hoofd. Dat is belangrijk. Dit zonder probleem... is opgelost. Dus die aanklacht... in mijn geweten...
wat mij voortdurend... onrustig maakt... die aanklacht... is weggenomen. Het handschrift... dat tegen mij getuigde... is aan het...
kruis genageld. En dat... is zoiets geweldigs. Er zijn wat mensen vandaag... die rondlopen... met een aanklacht... in hun geweten. Ik hoop niet...
dat u... dat jij er daar een van bent. Dat je op dit moment... een aanklacht hebt. Want... het bloed van de Heer Jezus... zegt het Hebraïebrief... die kan iets bewerken in ons... wat het bloed van...
de offerdieren... niet kon bewerken. En wat is dat? Een vrij geweten. En dit is... de kern van onze rust. Dat ons geweten... vrij is.
Het zonder probleem... is... opgelost. Nou, heb je daar rust of niet? Dus dat betekent niet... dat ik in dat tijdelijke leven... het me rustig...
toe gaat in mijn leven. Maar dat betekent wel... dat te midden van alles... wat me overkomt... en me soms... onrust kan geven... er één ding... heel duidelijk is...
de onrust... waar ik nu verkeer... is een tijdelijke... onrust misschien. Begrijp je wat ik bedoel? Dat wat op mijn levenspad komt. Ik heb een diep fundament... wat... heersend is in mijn leven. Te midden van alles...
wat ik meemaak. En dat is... dat ik rust heb in me geweten... het is goed tussen God en mij. En dat door het offer... en het werk van de Heer Jezus Christus. Dat is het begin. En wat zie je dan?
Vers 29... Neem mijn juk op u... en leer van mij... dat ik zachtmoedig ben... en nederig van hart... en u zult rust vinden... voor uw zielen. Wij staan dus...
onder het juk van de Heer Jezus. Het afleggen van het oude... het aandoen... van het nieuwe. De Heer Jezus spreekt hier... over rust voor de ziel. Omdat we boven alle zorgen uit...
op Christus mogen zien... en Hij ons... nabij is. Ik moet altijd denken... aan het woord uit Filippense 4. Verblijt u...
te alle tijden. Wederom zeg ik u... verblijt u. Uw welwillendheid... uw vriendelijkheid... zijn alle mensen bekend. De Heer is... nabij. Wees in geen ding...
bezorgd. Zorg is onze plicht. Maar bezorgd zijn... is een zonde. Omdat je dan... de teugels uit de handen... van de Heer God wil nemen...
en zelf... die in jouw handen wil nemen. Dus twee... fundamentele dingen. Rust in mijn geweten. En hier... staat ook rust... in mijn ziel. Omdat ik weet...
uiteindelijk... is alles... in de handen... van de Heer. Hij is niet de grote... afwezige... bij alles wat ik meemaak... maar hij is de grote... aanwezige. Door het geloof...
in de Heer Jezus... en zijn volbrachte werk... nu al vrede... en rust... in ons hart... in onze... ziel. Herken je dat? En dit is...
het geheim van een christen. En ik weet zeker... er zijn er hier... die kunnen daarvan getuigen. Twee dingen. Een vrij geweten...
zonder probleem opgelost... en die diepe... diepe overtuiging. De Heer... want door zijn geest... in mijn hart... en hij is altijd... bij mij.
Ik zal u niet begeven. Ik zal u niet verlaten. En dit zijn zulke... Ja... dit is zo'n sterk fundament... in mijn leven... dan kan er veel op afkomen.
Maar ik hoop... en ik nogmaals... ik zeg het jullie weten... van getuigen... ook hier in de gemeente... die... dit hebben onder... vonden. Dit is de rust...
van een christen. En wat is dat geheim... van deze rust... waarover gesproken wordt? Die is... onafhankelijk... van omstandigheden. De rust...
in de Heer Jezus... waar ik verschillende dingen... van heb genoemd... is niet afhankelijk... van de tijd... waarin we leven... niet afhankelijk... van de personen... die op ons levenspad komen... die ons kruisen...
niet afhankelijk... van omstandigheden... dit is de rust... die boven alles uitgaat. Dat is de vrede van God. Die alle verstand...
te boven gaat. En dit is niet... een theorie... maar dit is... werkelijkheid. Omdat... in de Heer Jezus... de werkelijkheid...
tot ons is gekomen. En broeders en zusters... dit wordt ook beproefd... in ons leven. Wij gaan wegen... waarin de Heer... dit beproeft.
Het boek Deuteronomium zegt... dat er heel veel dingen... in het leven van het volk... Israël gebeurden... want de Heer... wilden hun hart... beproeven. Dat wil eigenlijk zeggen... proeven... wat er in hun...
hart was. In hun innerlijk. En daardoor... kunnen we soms wegen gaan... dat die... of moeten gaan... waar die rust wordt... aangevochten.
En bestreden. Maar dat doet niets af... van het fundament... zelf. Maar waar komt het dan op aan? Dat we ervoor kiezen...
of we het nu zien of niet... om vast te houden aan de... belofte van God. Aan de werkelijkheid... die we zijn binnen gegaan. En dan zie je juist...
in de moeilijke omstandigheden... van het leven... moeten we elkaar helpen... zodat we vast blijven houden... en ons vertrouwen blijven stellen... op de belofte van God. Zie je dat de sleutel...
steeds weer is? Daar moeten we elkaar behelpen... elkaar stimuleren... want soms zijn er situaties... van ziekte, moeite en pijn... dat degene die... ziek is... die moeite heeft...
die pijn heeft... niet meer in staat is... om zichzelf... op te richten. En dan mogen we elkaar... daarin helpen. Zodat de hoop... in het hart wordt verlevendigd.
Het geloof wordt verdiept. En deze werkelijkheid... opnieuw opkomt... in het hart... in het leven... van de persoon in kwestie. Zo belangrijk. Nou... ik ga een beetje beginnen...
met afronden. In Hebreeën 4... wordt over die geweldige werkelijkheid... in de Heer Jezus gesproken. Maar er wordt nog iets gezegd... en dat is heel interessant. Er blijft dan toch nog...
een Sabbatsrust over. Als we nou... de werkelijkheid... in de Heer Jezus... hebben ontvangen... en de ware rust... door het geloof... zijn binnengegaan...
hoe kan er dan... gesproken worden... over een Sabbatsrust... die overblijft... met andere woorden... een Sabbatsrust... die nog uitstaat... die dus nog... in de toekomst... ligt. Daar wordt ook over gesproken.
Nou... tot drie maal toe... moeten we goed onthouden... spreekt de Heer Jezus... in het Johannes Evangelie... over de Satan... als de overste... van deze wereld.
De rust van een christen... is iets wat de Heere God... in zijn hart legt. In zijn denken. In zijn gemoed. De rust is dus niet... te zien in de wereld...
om ons heen. Maar goed onthouden. Kijk... wij zijn gestorven... ten opzichte van de zonde... maar de zonde zelf... is nog niet dood. Die springt levend om ons heen. Toch? Maar wij hebben ten opzichte...
van de zonde... een andere positie gekregen. Nou... met de rust is het precies hetzelfde. Als je rust zoekt... in deze wereld... raak je teleurgesteld. Maar een christen heeft rust... vanwege die...
innerlijke gemeenschap... met de Heer. En om ons heen dan... nou... dat is wat nog uitstaat. Daar kan je wel eens...
naar hunkeren, toch? Want we leven in een... onrustige wereld. Ik hoef al die aanslagen... om de afgelopen tijd... niet te noemen. Een onrustige wereld. Maar ook dat zal veranderen. En dat is wat nog uitstaat.
En dan voort het... helemaal compleet. Want ik ben begonnen met de schepping. Maar we gaan weer... naar die zevende dag toe. Waar of niet? En dan zie je... dat de cirkel bijna rond is. Want...
die zevende dag... heeft profetische betrekenis. Dat we vandaag... in een onrustige wereld leven... heeft met name... hiermee te maken... dat Satan de overste... van de wereld is.
Maar er komt een moment... dat hij gebonden wordt. Voor hoe lang? Voor duizend jaar. En dat hij nu tekeer gaat... de gevolgen zijn merkbaar... zichtbaar... voelbaar... tastbaar.
Er is gebrokenheid... er is onrecht... en er is on... rust. Broers, zusters... ik hoop dat er iets... begint te dagen... dat God ons vandaag...
wil gebruiken... om verschil te maken. Wij zien ook de dingen... die in de wereld gebeuren... of niet? We zijn niet blind... voor de werkelijkheid. Maar ons geheim... ligt niet in de zichtbare... tastbare wereld. Ons geheim...
ligt in het geloof... in de ware rust... aanbrenger. En dan kunnen we zeggen... maar dat liet mij... rust mijn ziel... uw God is koning. Toch? Heel de wereld...
zijn gebied... hij werkt aan... op het herstel van... alle dingen. En dat is niet alleen... de rust in mijn hart... als gelovige individueel... rust in de gemeente...
de gelovige collectief... maar ook rust... in de schepping. Het herstel van... alle dingen. En daar spreekt de Bijbel... ook over. De Bijbel leert... schrijf het maar op...
in Psalm 90... en in 2 Petrus 3... dat één dag is als duizend jaar... en duizend jaar als één dag. Grofweg... bestaat de periode... al wordt daar aan getwijfeld...
van de eerste Adam... tot de laatste Adam... uit vierduizend jaar. Vier dagen. De periode...
vanaf het sterven van de Heer Jezus... tot nu toe... uit zo'n... 2000 jaar... twee dagen. En na zes dagen... rusten...
de Heer van zijn werken. Ik ga even niet op de verschillende kalenders in... want de... Joodse kalender... die komt hier wel mee overheen... en u zal zeggen... die van ons... die loopt een beetje achter dan...
maar... dat is weer een studie apart. Maar ik geloof daar wel in... dat we beide aan het einde... van de zes dagen zitten. En dat betekent... dat de zevende dag... aan gaat breken.
Na zes dagen... rustte de Heer van zijn werken. De zevende dag brak aan. En de Shabbat is een schaduw... van het Messiaans... vrederijk. Waar het mij om gaat...
is dit. Rust is het kenmerk... van onze schepper. Onrust is ons deel geworden... door de zondeval. Maar wat zie ik... en ik word er enthousiast van... door de Heer Jezus Christus...
zie je dat Hij... de dingen gaat herstellen. En dat Hij uiteindelijk... weer gaat uitkomen... waar die mee begonnen is. Dat rust... vrede en gerechtigheid...
zichtbaar en tastbaar... gaan worden. Niet alleen in de geloveren... maar in het geheel van deze wereld. Als de Heer Jezus... opnieuw zich zal openbaren...
bladen naar openbaring 20. Nou, dan heb je in vogelvlucht... hebben we de Bijbel gehad vanavond. Maar ik hoop dat... en dat is hier natuurlijk... in de Renningsark... niet onbekend. Maar als je zo'n Bijbelstudie doet...
we hebben het over de rust... maar zo interessant... hoe God zijn heilsplan uitwerkt... dat bemoedigt mij. Dat ik er vandaag al... zelf iets persoonlijk van... mag ervaren in mijn leven...
maar dat Hij uiteindelijk... veel verder kijkt dan mijn leven. Hij werkt aan... op herstel van alle dingen. En als ik dan bedenk... dat de God... die hierop aanwerkt... mijn Vader is...
en dat ik door de Heilige Geest... mag zeggen... Abba... Vader... dan zeg ik... Heer Jezus... wie ben ik... dat ik daarin mag delen. En dat de toekomst van u is.
En dat geeft mij vandaag... rust. Zo mooi. Zo mooi. Openbaring 20. Wat staat er in vers 1? En ik zag een engel neerdalen uit de hemel... met de sleutel van de afgrond...
en een grote ketting in zijn hand. En hij greep de draak... de oude slang... dat is de duivel... en de Satan... en bond hem voor duizend jaar. En hij wierp hem in de afgrond...
en sloot hem daarin op... en verzegelde die boven hem... opdat de volken... niet meer zou... opdat hij de volken niet meer zou misleiden. Totdat de duizend jaar... tot een einde gekomen zouden zijn.
En daarna moet hij een korte tijd... worden losgelaten. En ik zag tronen... en ze gingen daarop zitten... en het oordeel werd hun gegeven... en ik zag de zielen van hen... die onthoofd waren... om het getuigenis van Jezus.
En om het woord van God... die het beest en zijn beeld... niet hadden aangebeden. Die het merkteken niet ontvangen had... op hun voorhoofd en op hun hand. En zij werden weer levend... en gingen als koningen regeren... met Christus...
duizend jaar. De heer Jezus zegt tot drie keer toe... Johannes Evangelie... Satan, de overste van deze wereld. Hier is hij gebonden. Vandaag onrust is de wereld...
het deel van deze wereld. En je ziet dat hij... als hij dan gebonden is... en Christus heerschappij krijgt... dat ook die andere zaken... weer gestalte krijgen. Dat is onder andere...
de rust. En wie is straks het middelpunt? Dat is de heer Jezus Christus. De vredevorst. Silo. De rust aanbrenger. De vader...
gaat alle dingen brengen... onder de heerschappij van... de zoon. En dan zie je dat alles weer... ik bedoel dat niet oneerbiedig... op zijn pootjes...
terecht gaat komen. En wat was daarvoor nodig? Uiteindelijk het offer... van de heer Jezus Christus. En broeders, zusters, let op. God gaat zijn rust en vrede...
niet alleen in de hemel brengen. Onthoud dat. Maar zijn rust en zijn vrede... vrede zal hier weer... op de aarde komen. Het is goed om hemelwaarts gericht te zijn.
Laat dat heel duidelijk zijn... voordat ik daar vragen over krijg. Maar het koninkrijk... wordt gevestigd hier op aarde. Een zichtbaar... tastbaar koninkrijk. De heer Jezus is niet via de achterdeur...
op Golgotha vertrokken. Hij zou aan publiek zich openbaren... als die ware rust aanbrenger. En hij zou alle dingen gaan herstellen. Recht en gerechtigheid... zullen het deel hier op aarde weer zijn.
Maar ook de rust. Het herstel van alle dingen. En juist dat aspect... bedoelt de Hebraïenschrijver... in Hebraïe 4 vers 9. Rust uiteindelijk voor Jood en Heiden.
Het Messiaans vrederijk. De zevende dag. En dat is zo bijzonder. En de zevende dag... het Messiaans vrederijk... is de overgang naar de...
achtste dag. Nou, ga eens thuis bestuderen... de betekenis van de achtste dag in de Bijbel. Zo mooi. Dat is uiteindelijk altijd een nieuw begin. Het Lofuttefeest...
daar bidt men om regen. De achtste dag komt eraan. Een nieuw begin. En ik geloof dat het Messiaans vrederijk... en ik weet, daar gaan oordelen aan vooraf... maar het Messiaans vrederijk is de overgangsfase...
naar de eeuwige toestand. De achtste dag. God gaat een nieuw begin maken. Nou, vind je dit niet geweldig? Heb ik het gehad over... de heerlijkheid van Christus. Als de ware...
rust aanbrengen. Reeds... nu al rust... en door de Heer Jezus Christus. Maar de volledige... definitieve vervulling ervan...
ervan staat... nog uit. En wat is de sleutel? Vandaag. Ik had drie kernwoorden waar ik mee begonnen ben. Beloften...
geloven... en... rusten. En het bijzondere is... voor ons leven vandaag... dat wij die rust vandaag al mogen ervaren.
Soms door de stormen heen. En dat wij met het vooruitzicht wat wij hebben... Ik bedoel dat niet oninbiedig... maar vandaag al geestelijke voorpret mogen hebben.
Begrijpt u wat ik bedoel? Want God werkt aan op het herstel van alle dingen. En dat heeft maar met één persoon te maken. Niemand minder dan Forst Messias. De Heer Jezus Christus. Wat een zegen... dat we hem door het geloof mogen kennen.
Dat hij ons het leven heeft gegeven. Dat hij ons laat delen in de rust. En dat hij ons vandaag wil helpen... om vanuit die rust te leven. En dan gaat er iets van ons uit.
Dan gaan we verschil maken. Wat heb jij... wat ik niet heb. En het is mijn gebed... dat we door deze avonden niet alleen... theoretische kennis opdoen.
Want misschien wist u het al. Maar dat we door deze avonden heen... de heerlijkheid van Christus... meer en meer gaan uitleven. Zodat we zelf niet alleen...
de kracht ervan ervaren... en de heerlijkheid... maar dat we door mogen geven. In een tijd waarvan de Bijbel zegt... dat hij nog kort is. En de Heer Jezus spoedig terugkomt.
De tegenstander weet het... dat de tijd kort is. En daarom gaat hij tekeer als een beest. Maar het wordt ook tijd... dat de christenen gaan ontwaken. En dat we de korte tijd die we nog hebben...
dat we onze Heer en Heiland... mogen etaleren. De ware rust aanbrengen. Zo de Heer hiervoor gaan danken. En voor bidden. Vader in de hemel... Ik wil u zo danken dat we vanavond...