Nahum - deel 3

Spreker

M. Brussel

Date
March 7, 2014
Time
20:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Ik denk dat ik zo'n half jaar geleden contact met Hans had over deze avonden.

! Het zou fijn als je over een van de kleine profeten doet. Deze profeten zijn al behandeld of worden behandeld.! Ik weet niet precies hoe het ging, maar in ieder geval besloten, of ik noemde het nou, na hun.

Ik heb na hun natuurlijk wel eens eerder gelezen, maar nooit heel adrukkelijk bestudeerd. En ik ben eens met wat Hans zegt, naam is best een lastig boekje. Een lastig boek om toe te passen op ons leven vandaag de dag.

Omdat het een boek is dat voor een groot deel een oordeel beschrijft in een visioen. En u mag best weten, toen ik gisteravond naar huis deed en ik naar thuis nog even gezeten te hebben en bijgepraat te hebben en naar het nieuws gekeken te hebben, mijn bed induikelde, toen was daar wel een lichte wanhoop in mijn hart.

En dat was, morgen mag je weer naar Baren en dan mag je opnieuw Gods woord doorgeven over naam hoofdstuk 3. Wat ga je zeggen over naam hoofdstuk 3?

Ik wist het echt niet. En ik heb naar de heren geroepen en gezegd, heren, u moet het doen. Niet nu, want ik ben hartstikke moe. Dus ik moet nu slapen, dat is nu mijn taak, om te zorgen dat ik morgen enigszins weer alert ben als ik mijn ogen open doe.

En dan moet u het doen, want ik zou het echt niet weten. Ik heb het nog wel een keertje doorgelezen, hoofdstuk 3. En het waren voor mij woorden op een bladzijde.

En niet meer dan dat. En dan kom je is morgens je bed uit. En dan doe je alles wat je is morgens doet. En dan ga je aan de tafel zitten met de boeken en met je Bijbel. En dan ga je in gebed.

En dan ga je beginnen. En dan komt de Heer. En die spreekt. En dan wil ik hem ook voor bedanken dat hij dat gedaan heeft. En ook mijn gebed van gisteravond heeft beantwoord. Je moest ook denken, broeders en zusters, dat het misschien goed is om te benoemen wat voor de hand ligt.

Dat er best wel wat parallellen liggen tussen het boek Nahum en wat daar beschreven staat. En tussen wat op dit moment in de wereld al het gebeuren is. Het boek Nahum is eigenlijk heel erg actueel.

Als we om ons heen kijken en als we het nieuws volgen, dan weten we dat het zeker in ons deel van de wereld op dit moment heel erg onrustig is. Rusland, Oekraïne, de Krim, u kent het hele verhaal.

En trouwens, als u eraan denkt de komende dagen, of u dan ook wil bidden voor mijn vrouw en voor Paula Kaan, die zondag vertrekken naar de Oekraïne. Om daar training te geven. Dat even terzijde.

Een land dat zich niks aantrekt van rechtsorde en van internationale afspraken. Dat is natuurlijk al van alle tijden geweest. Maar het komt natuurlijk wel heel dichtbij als het ook ons continent, als het ook Europa betreft.

En het is best gemakkelijk om daar ook enigszins angstig onder te zijn. Als je de oorlogstalen hoort en als je Poetin ziet en deze man heeft hier Jezus nodig, laten we veel voor hem bidden.

Maar ik heb altijd al het gevoel gehad, iets klopt er niet bij die man. Misschien mag ik dat helemaal niet zeggen, maar je vertrouwt hem niet. En dan denk je, wat gaat er gebeuren en wat voor effect heeft dat voor ons land en voor Europa.

En dan is Nahum heel actueel, omdat Nahum ons laat zien dat God de touwtjes in handen heeft. De wereld kan lijken alsof het uit de bocht vliegt.

In ons persoonlijke leven kunnen er dingen gebeuren waarvan we zeggen, hoe kan dit nu? Maar God is nooit verrast over wat er gebeurt. Hij weet hoe het afloopt en het past in zijn plan.

En er is één tekst waar ik mee wil beginnen voordat we naar Nahum gaan, uit het boek Jezaja. Dat voor mij althans, op dit soort momenten, als misschien toch soms de angst een beetje omhoog kruipt, mij bemoedigt en mij troost.

En dat is Jezaja 40, waarin die drie elementen, God is niet verrast, God weet hoe het afloopt en het past in zijn plan, heel mooi bij elkaar komen.

Jezaja 46, sorry, ik zei het verkeerd, denk ik, het is Jezaja 46. Dan spreekt de Heer, en dan zegt hij in vers 9, Denk aan de dingen van vroeger, van oude tijden af, dat ik God ben en niemand anders, ik ben God en er is er geen als ik.

En dan komt het, die vanaf het begin verkondigt wat het einde zal zijn, van oudsher de dingen die nog niet plaatsgevonden hebben, die zegt, mijn raadsbesluit houdt stand, en ik zal al mijn welbehagen doen.

God verkondigt aan het begin hoe de afloop is. Aan het begin van de wedstrijd kan God zeggen wat de uitslag is. Waarom? Omdat hij alles weet wat er te weten valt.

En hij zegt, mijn raadsbesluit staat vast. Houd stand. Ik zal al mijn welbehagen doen. Dus wat meneer Poetin ook doet en zegt en roept, God weet het en God staat erboven.

En hij zal zorgen dat wat waar ook gebeurt en wat de effecten ook zijn, geen enkele invloed zullen hebben op zijn goddelijk plan. En dat biedt troost, broeders en zusters.

Bij die God mogen wij schuilen. Hij houdt de wereld in zijn hand. Nou, dat is toch ook eigenlijk elke keer weer de boodschap van Nahum. En dan gaan we terug naar het boek Nahum.

We hebben al het een en ander met elkaar gezien. We hebben wat tijd besteed om wat na te denken over het boek zelf, over wie Nahum was. Nou, daar waren we gauw over uitgepraat, want er staat niet zoveel over Nahum in het boek of in de rest van de Bijbel.

We hebben gekeken naar de stad Nineveh, naar het Assyrische Rijk. We hebben gezien dat het boek Nahum een boek is, waar eigenlijk twee thema's als twee sporen naast elkaar lopen.

Oordeel voor Gods vijanden en troost voor Gods volk. God is nabij. En uiteindelijk zal het recht zegenvieren.

Die twee sporen, die vinden we heel mooi, bijvoorbeeld in hoofdstuk 1, vers 13, en vers 14 in die perikoop, waar God de ene keer tot Nineveh spreekt en de andere keer weer tot Juda.

Dan zegt hij tegen Juda in vers 13, Nu dan, ik zal zijn juk, het juk van Assyrië, van uw stuk breken en uw banden verscheuren.

Dat is de boodschap van troost. Maar wat u betreft, Nineveh, heeft de Heer geboden, uw naam zal zich niet meer voorplanten. Uit het huis van uw God zal ik de gesneden en de gegoten beelden uitroeien.

Ik zal uw graf toebereiden, want u bent verachtelijk. Oordeel en troost. Helemaal aan het begin van het boek, begonnen we de eerste avond, worden we eigenlijk voorgesteld aan de hoofdpersoon van het boek.

En dat is die Nahum, dat zijn niet de Ninevite, nog Juda, nog Assyrië, maar dat is de Heere God. En we lazen in het eerste hoofdstuk een beschrijving van wie God is.

En we kunnen dat samenvatten door te zeggen, God is groot. Dat vinden we onder andere in de eigenschappen van hij is groot van kracht. Hij is een na-ijverig God. Hij is een heilig en rechtvaardig God.

Maar hij is ook goed. Hij is heilig, maar genadig voor wie bij hem schuilen. Ik herinner u aan de tekst die Hans gisteravond las bij de inleiding uit Jacobus 2, vers 13.

De barmhartigheid triomfeert over het oordeel. En dan de rest van het eerste hoofdstuk, dat begint eigenlijk namelijk met een hele algemene beschrijving over datgene wat er over Nineveh, met Nineveh gaat gebeuren.

Maar als we dan het tweede hoofdstuk beginnen, dan verandert de toon. Hoofdstuk 1 is nog redelijk kalm. En rustig. En het is wat afstandelijk dat Nahum beschrijft wat er met Nineveh gebeuren gaat en waarom.

Maar in hoofdstuk 2 verandert die toon. In plaats van kalm wordt het meer emotioneel. En we worden eigenlijk meegezoogd in hoofdstuk 2, in het visioen wat Nahum krijgt, over de belegering van Nineveh en de val van Nineveh.

En dus hebben we gisteravond gelezen over rode schilden die gedragen worden door de twee volken, de coalitie, de Babyloniërs en de Mede, die uiteindelijk Nineveh omzingelen, invallen, verslagen.

En plunderen en Nineveh met de grond gelijk maken. We lezen over strijdwagens die over de pleinen schieten en door de straten rijden. We lezen over water.

Water dat, weet u nog, bij die dammen eigenlijk vastgehouden wordt. De dammen breken open. Het water stroomt de stad binnen en vernieuwt gebouwen. Slavinnen die op hun borst slaan als teken van rouw.

Mensen die de stad uitvluchten om hun leven te proberen te bewaren. Roof dat gepleegd wordt van goud en van zilver. De leeuw, het Assyrische volk, het leger, dat was zeg maar hun embleem, hun symbool.

De machtige leeuw is verslagen. Zij die roofden worden nu zelf geroofd. En God bepaalt ons in Nahum 2 onder andere bij de les.

Als ik iets zeg, dan doe ik het ook. En misschien doe ik het niet onmiddellijk. Denk aan wat we lazen in Psalm 73 of in Prediker 8. Maar wat ik zeg, dat doe ik.

Mijn woord houdt stand. En dan komen we bij het derde hoofdstuk van Nahum. En dat hoofdstuk heeft nog steeds dezelfde intentie, dezelfde toon van emotie, zoals in het tweede hoofdstuk.

En toch is er een verschil. Hoofdstuk 2 beschrijft eigenlijk die aanval op Nineveh. En bedenk, het is een visioen. Als Nahum dit schrijft, is het nog niet geschiet.

Dat is een profetie. Er zijn natuurlijk altijd mensen die niet geloven dat de Bijbel profetieën geeft. Dus die maken van het boek Nahum geschiedenis. Die zeggen, het is onmogelijk dat Nahum kon weten dat dit zou gebeuren.

Want zo is het exact gebeurd. Dat kan helemaal niet. Dus wat ze dan doen, dan zeggen ze, nou Nahum, die heeft het niet ongeveer in dit jaar 630, 40 geschreven. Nee, ze gaan hem eigenlijk verder plaatsen, alsof het al gebeurd is.

En dat Nahum terugkijkt naar wat er gebeurt. En dat schrijft hij op. Maar dat is niet het geval. Het is een profetie van God gekregen. Maar een hele levendige beschrijving.

Als je het leest en je leest het langzaam, dan voel je bijna dat je er gewoon ooggetuige van bent. Maar dan in het derde hoofdstuk, daar lezen we niet zozeer een beschrijving van wat er gebeurt.

Maar we lezen meer over de redenen. De redenen van dit oordeel. De profeet laat de geestelijke bankroutesituatie van deze welvarende en machtige stad zien.

Nou, en met dat in ons achterhoofd wil ik hoofdstuk 3 met u lezen. Dat we hier met name lezen over de ondergang van Nineveh en de redenen die daarachter zaten.

Waarom oordeelde God de stad? Ik lees hoofdstuk 3 vers 1. Wee de bloedstad. Eén en al leugen. Vol buit. Het roven houdt niet op.

Zweepgeknal. Het geluid van ratelende wielen. Galopperende paden. Hotsende wagens. Stijgerende ruiters. Vlammende zwaarden. En bliksende speren.

Een menigte gesneuvelde. En dan massadode lichamen. Ja, aan lichamen komt geen einde. Mensen ontstruikelen over hun lichamen. Vanwege de vele hoederijen van de hoer.

Die verleidelijke schoonheid. Meesteres in toverijen. Die volken verkocht heeft met haar hoederijen. En geslachten met haar toverijen. Zie, ik zal u.

Spreekt de heren van de legermachten. Ik zal de zomer van uw kleding optillen boven uw gezicht. Ik zal de heidenvolken uw naaktheid laten zien. De koninkrijk en uw schande.

Ik zal weerzinwekkende dingen op u werpen. U te schande maken. U te kijk zetten. Dan zal het gebeuren. Dat allen die u zien. Bij u vandaan zullen vluchten.

En zeggen. Nineveh is verwoest. Wie zal haar zijn medeleven betuigen? Waar zal ik troosters voor u zoeken? Wet u beter dan Noamon?

Dat aan de rivieren ligt. Met water eromheen. Met de zee als vestingwal. Haar muur bestaat uit zee. Kush en Egypte waren haar kracht. En er kwam geen einde aan.

Put en Libië waren tot uw hulp. Ook zij ging in ballingschap. In gevangenschap. Zelfs haar kleine kinderen werden verpletterd op de hoeken van alle straten.

Over haar aanzienlijke wierpen zij het lot. En al haar grote werden in boeien geslagen. Ook u zult dronken worden. Zich verbergen. Ook u zult een vesting zoeken.

Vanwege de vijand. Al uw vestingen zijn vijgenbomen. Met vroegrijpe vruchten. Als ze geschud worden, vallen ze de eter in de mond. Zie, uw volk.

Vrouwen zijn het. Ten midden van u. De poorten van uw land zullen voor uw vijanden wijd geopend worden. Vuur zal uw grendels verteren. Put voor uzelf water voor de belegering.

Versterk uw vestingen. Stap in de klei. Treed het leem. Grijp de steekvorm. Vuur zal u daar verteren. Het zwaart u uitroeien. Het zal u verteren als de treksprinkhanen.

Vermeerder u als de treksprinkhanen. Vermeerder u als de veldsprinkhanen. U hebt uw handelaars talrijker gemaakt dan de sterren aan de hemel. De treksprinkhaan zal vervellen en wegvliegen.

Uw hovelingen zijn als de veldsprinkhanen. Uw ambtenaren als een springhanenzwerm. Die zich op de omheiningen legerd op koude dagen. Gaat de zon op, dan vliegen zij weg.

Zonder dat een verblijfplaats bekend wordt. Waar zijn zij gebleven? Uw herders sluimeren, koning van Assyrië. Uw machtigen liggen ter neer. Uw volk is verstrooid over de bergen.

En niemand zal het bijeenbrengen. Er is geen heling voor uw breuk. Uw wond is pijnlijk. Allen die het gerucht over u horen, klappen om u in de handen. Want over wie is uw kwaad niet voortdurend heengekomen?

Tot zover na hun drie. Er worden eigenlijk in dit stukje drie redenen gegeven waarom God Nineveh oordeelt.

En omdat we geloven dat volgens 2 Timotius 3 vers 16 al de schrift door God ingegeven is. En nuttig is. En Paulus zegt nuttig opdat de mens Gods volmaakt, dat wil zeggen volgroeid is.

En tot alle goed werk toegerust. Daar heeft God de Bijbel voor geschreven. Niet voor informatie, maar voor transformatie. Ligt er in na hun drie ook waarheden voor ons vandaag.

En wat ik met u wil doen, ik wil kijken naar die drie redenen waarom Nineveh veroordeeld wordt. En ik wil bij elk van die redenen ook daarna stilstaan en nadenken over.

Maar wat zegt dat over ons? Wat kunnen wij hiermee? Wat zijn de woorden van God? Ook al gaat het hier over Nineveh. Ten opzichte nu naar ons toe.

In deze tijd. De eerste reden waarom God Nineveh oordeelt. Is dat zij medogeloos waren in het vergieten van bloed.

En dat vindt u eigenlijk in de eerste drie versen van dat stukje. Het begint al met de woorden, Wee de bloedstad. Dus voorstellen dat dat de naam is die gegeven wordt aan de stad.

Parijs, de lichtstad. Prachtig. En zo zouden we het rijtje nog kunnen aanvullen met steden die een bepaalde bijnaam gekregen hebben. Nineveh heeft als bijnaam bloedstad.

En terecht. Ik heb u gisteravond en eergisteravond al het een en ander verteld. Van hoe Assyrië en de Nineviten omgingen met volken die ze veroverden.

Ze hakten de handen af zonder pardon. De voeten werden ook afgehakt. Ogen werden uitgestoken. Ze waren absoluut geweteloos. Er zijn geschriften gevonden.

En afbeeldingen gevonden. Nadat ze mensen onthoofd hadden. Dat ze de hoofden vastbonden aan wijn stokken. Hoe bedenk je dat soort dingen?

Mensen werden levend geveld. De naam bloedstad is zeer toepasselijk. Nineveh had een enorme hoeveelheid onschuldig bloed aan hun handen.

En, zegt het eerste vers. Wee de bloedstad één en al leugen. Niet alleen maar onschuldig bloed vergieten. Maar ook in die context leven vanuit de leugen.

En we hebben daar een voorbeeld van in de Bijbel dat dat inderdaad zo was. U hoeft het niet op te zoeken. Maar als u notities wil maken. In 2 Koningen 18 vers 31. In 2 Koningen 18 vers 31.

Lezen we hoe ten tijde van koning Hiskia de stad belegerd wordt door de Assyriërs. En dat Hiskia het volk oproept om hun vertrouwen op de heren te stellen. Want dan roepen de Assyriërs en die zeggen.

Luister niet naar Hiskia. Die god van Hiskia hebben jullie helemaal niks aan. Kom de stad uit. Iedereen mag dan van zijn eigen vijgenboom eten. Drinken uit zijn eigen punt.

Ik neem jullie mee naar een nieuw land. En in dat nieuwe land zullen jullie niet sterven. Hij gaat nog niet zo ver om te zeggen. Het is een land van melk en honing. Maar zo is het wel. Zoals hij het beschrijft.

En dan is er een leugen. Een regelrechte leugen. Die voorkomt vanuit de hel. Dat is Tinevee. Bloedstad. Medogeloos.

Leugen. De Bijbel maakt het heel erg duidelijk broeders en zusters. Dat God het vergieten van onschuldig bloed. Onschuldig bloed. Dat dat een ernstige zonde is.

Die God opmerkt. Hij ziet het. Die God onthoudt. En die God ook oordeelt. En dat dit waar is. Dat vinden we op verschillende plekken in de Bijbel.

We vinden dat bijvoorbeeld al in de oud-testamentische wetgeving. Daarin vinden we al sporen terug dat God zegt. Onschuldig bloed vergieten. Heeft consequenties.

We lezen bijvoorbeeld over Manasse. Die volgens 2 Koningen 24. Jeruzalem. Gevuld had met onschuldig bloed. En er staat erachter. Daarom wilde de heren geen vergeving schenken.

Als een hele ernstige zin. Die allerlei vragen misschien weer oproept. Maar het laat zien dat God het vergieten van onschuldig bloed. Hij had Jeruzalem gevuld met onschuldig bloed.

Zeer ernstig neemt. Zoek op als u wil spreuken 6. Spreuken 6. Vers 16. Daar staat deze zes haten heren.

Ja, zeven zijn een gruwel voor zijn ziel. En dan volgt er een lijst. Hoogmoedige ogen. Een valse tong. Vers 18. Een hart dat zonder plannen smeet.

Vers 19. Een vals getuige die leugens blaast. En die tussen broeders twisten teweeg brengt. De heren haat dat. En meer in die lijst staat in vers 17b.

Handen die onschuldig bloed vergieten. De boodschap van Nahum. En de vernietiging van Nineveh is een boodschap aan elke harteloze dictator.

Jij zult eens verantwoording afleggen. Voor jouw daden. Voor wat je gedaan hebt tegen God. En wat je gedaan hebt tegen de mensheid.

Die mensen zijn beelddragers van God. En je zult daar verantwoording voor af moeten leggen. Abram stelde de vraag, weet u nog.

In het verhaal van Sodom en Gomorra. Zou de rechter van deze aarde geen recht doen? Dat is een rhetorische vraag. Het antwoord is ja.

De rechter van de hele aarde zal recht doen. Romeinen 12 echo dat. In het zesde vers. Wanneer de heren zegt, mij komt de wraak toe.

Ik zal het vergelden. Vergelden. En de vergelding zal of gelegd worden op Christus. Als het iemand betreft. Die iets groots gedaan heeft.

Iets misdaan heeft. Dan zal er geboet worden. Maar dan is het de boetendoening van Christus aan het kruis. Als iemand Christus verwerpt is het de eeuwige boetendoening in de hel.

Maar boete zal gedaan worden. Het recht zal zegen vieren. God zal recht spreken. En het verhaal van Nineveh.

En de reden waarom God Nineveh verniedigde. Het medogeloos zijn. Het vergieten van onschuldig bloed. Wel door God opgemerkt. En is een waarschuwing. Voor iedereen die vandaag de dag denkt dat ze hiermee weg kunnen komen.

Dat is de eerste reden. En het tweede en het derde vers. Dat vertelt ons en laat ons ook zien. Hoe Nineveh opereerde. En met name dan dat laatste gedeelte van dat derde vers.

Een menigte gesneuvelde. Een massa dode lichamen. Aan lichamen komt geen einde. Dat is Nineveh. De vraag is dan. Hoe zit dat met ons?

En dat is een lastige. Want als wij dit zo lezen. Dan denk ik dat bij de meeste van ons. Nou laat ik het maar gewoon zeggen. Bij ons allemaal. Ligt dit best ver bij ons vandaan. We hebben misschien ooit wel eens een keer.

Of in onze jonge jaren. Een speelfilm gezien. Waar dit soort dingen gebeurden. Maar dit is geen realiteit voor ons. Dit zijn ook geen dingen waar we. Toeverleid worden om te doen. Alleen al eraan denken.

Dat doet ons al in een afschuw ons hoofd afwenden. Wij doden niet. Wij vergieten geen onschuldig bloed.

En toch geloof ik broeders en zusters. Dat hier een toepassing ligt voor ons. Wij doden misschien niet met onze handen. Maar wij doden soms wel met onze tong. De schrift spreekt over dood door woorden.

En er zijn vele plekken in de Bijbel die dat benoemen. Maar een hele treffende is. En er zijn meerdere in het boek Spreuken. Het twaalfde hoofdstuk. In vers 18 staat.

Er zijn er die als met dolk steken praten. Zij spreken en hun woorden is als een mes. Dat elke keer weer naar binnen dringt.

Er zijn er die spreken met dolk steken. Ze doden mensen in figuurlijke zin. Ze vergieten soms onschuldig bloed.

Maar niet letterlijk. In die zin lijken ze niet op Nineveh. En toch lijken ze op Nineveh. Omdat er bloed vergoten wordt. Ik denk zoals we hier zitten broeders en zusters.

Dat als we eerlijk zijn. Dat we zullen moeten erkennen. Dat we allemaal wel eens daar slachtoffer van geweest zijn. En misschien zijn er zelfs mensen hier. Die op dit moment. Meteen al aan één ding denken.

Wat ooit door iemand tegen u gezegd heeft. Wat een dolksteek was. Wat heel diep in uw ziel. Naar binnen ging. En waar u misschien tot de dag van vandaag last van hebt.

Maar als we eerlijk zijn broeders en zusters. Dan zijn we ook allemaal wel eens dader geweest. We hebben allemaal wel eens dingen over onze lippen laten komen. Die mensen schaar hebben beroppend. Die iets kapot hebben gemaakt.

De Bijbel leert ons dat onze woorden niet neutraal zijn. Nooit neutraal zijn. Ze hebben altijd een richting. Spreuken 18.

Als je dat op wil zoeken met mij. Spreuken 18. Spreuken 18 vers 21.

Daar staat. Dood en leven zijn in de macht van de tong.

Wie hem lief heeft zal de vrucht ervan eten. Dood en leven. Dood en leven zijn in de macht van de tong. Onze woorden hebben altijd een richting.

Ze gaan richting dood. Dat is afbreken. Dat is kapot maken. Of ze gaan richting leven. Dat is opbouwen.

Dat is het goede doen. Het beste voor ogen hebben. En die twee categorieën zijn een enorme hulp voor ons. Het is levende woorden. Of het zijn dode woorden.

Er is niks neutraals. En waarom zijn die categorieën zo'n hulp? Ze zijn zo'n hulp omdat wij heel vaak denken. Als we denken aan dood en leven. Dan denken we. Nou leven.

Dat zijn de mooie woorden. De goede woorden. De bemoedigende woorden. De lieve woorden. En dood. Ja dat is alles wat dat niet is. Maar dat is niet wat er staat.

De twee categorieën leggen nadruk. Niet zozeer op wat we zeggen. Maar op waarom we het zeggen. Op ons hart. Op wat onze motief is. Op wat onze houding is.

En het laat ook ruimte. Om dingen te zeggen die soms heel moeilijk zijn. Als je de waarheid moet spreken. Maar je weet dat de waarheid iemand pijn doet.

Dan zegt de schrift. Spreek de waarheid in liefde. Maar het kan nog steeds pijn doen. En dan kan het nog steeds woorden zijn. Die richting het leven gaan. Dat je hart je motief is.

Ook al ervaart iemand het als pijnlijk. Of een correctie. Kunnen woorden zijn ten leven. Omdat je hart puur is. En je het beste voor ogen hebt.

Voor de ander. Dood. Ligt in de macht. Van de tong. Ik schrok. Toen ik een tijdje geleden. Iemand tegen mij hoorde zeggen.

Deze persoon heeft twee kinderen. Drie kinderen. En. Een moeilijk gezin. Met best veel problemen ook gehad.

In de loop der tijd. En toen zei de vader op een gegeven moment tegen mij. Dat hij had gezegd tegen zijn kinderen. Als ik van tevoren had geweten.

Dat dit zo zou zijn gelopen. Dan had ik geen kinderen genomen. Kunnen we je dat voorstellen. Wat dat doet. Met een kind. Als je dat hoort zeggen.

Daar staat één woord om. En dat is ongewild. Ongewild. Dat is een woord. Wat gaat richting dood. Dat is een dolksteek.

Wat gaat in je ziel. Ik heb vijf jaar les gegeven. Op een middelbare school. Op een VMBO school. Godsdienst en maatschappij leer. En dan heb ik in die vijf jaar regelmatig.

Ruzies moeten helpen oplossen. Of soms vaker. Twee partijen uit elkaar halen. Ik kan me herinneren dat ik. Naar de klas keek. Alles was koekenij. En ik draaide hem om naar het bord. Moet je opschrijven.

En ik draaide hem weer terug. En één jongen had zo'n dikke lip. In de klas. En ik vroeg hoe komt dat. Niemand wist het natuurlijk. Ja. Iemand had hem. Terwijl ik het niet zag. Hem eventjes een map gegeven.

En dan ga je in gesprek met elkaar. Dus dat soort dingen gebeurden regelmatig. Maar er gebeurde ook heel veel. Wat met woorden geschiedde. En dan zei ik ook altijd tegen.

Als ik ze dan bij elkaar aan tafel had. Zeg als je hem een klap geeft. En hij breekt zijn arm. Dan komt hij de volgende morgen naar school. Met zijn arm in het gips. En dan vraagt iemand hoe komt dat.

Ja. En dan kan hij zeggen. Nou dat is wat een pietje mijn dreun verkocht heeft. Maar als jij iemand met de grond gelijk maakt. Met jouw woorden. Is het van de buitenkant niet zichtbaar. Maar dezelfde schade wordt berokken aan zijn ziel.

En zo lopen er in deze wereld broeders en zusters. Talloze. Talloze mensen. Die kapot gemaakt zijn door de woorden. Die tot hun gesproken zijn. Die eigenlijk.

Om in de context van Nineveh te blijven. Waar onschuldig bloed vergroot is. En waar ze met de last rondlopen. Maar we kennen allemaal wel de bekende zonden van de tong.

De laster. De roddel. Het liegen. Maar wat dacht u van steken onder water? Wat dacht u van woorden gebruiken als nooit?

Jij doet ook nooit wat? Dat zijn hele sterke woorden. Of altijd. Het is ook altijd hetzelfde liedje. Wat dacht u van eindeloze kritiek op je man of op je vrouw?

Of op de gemeente? Of op de oudste? Of op je collega's? Of op je baas? Of op je kinderen? Dat wil niet zeggen dat wat niet goed is niet benoemd mag worden.

Zeker wel. De Bijbel geeft ook daar richtlijnen voor. Maar welke richting ga je op? Wat is je doel? Is het leven? Of dood? Jacobus zegt.

De tong is een vuur. De tong is een wereld van ongerechtigheid. De tong is een dodelijk. Hoort u dat? Weer dood. Dodelijk vergif. Uit dezelfde mond komen zegen en vervloeking.

En dan zegt Jacobus. Dit behoort niet zo te zijn broeders. Het is niet acceptabel. Het zijn dingen waar we alert op moeten zijn. En daarom is het zo mooi hoe de psalmist het ook zegt in 141.

Heren, zet een wacht voor mijn mond. Behoed de deur van mijn lippen. Het is een prachtig gebed om te bidden. Zet een wacht voor mijn mond. En behoed de deur van mijn lippen.

Het is soms zo gemakkelijk om dingen te zeggen. Er was eens een moeder die in gesprek raakte met haar kind. Over woorden spreken van dood.

Ik weet niet precies wat de context was. Of wat nou liegen was. Of roddelen was. En toen vroeg het kind aan de moeder. Mama, wat is erger? Stelen? Of over iemand roddelen? Of liegen?

En de moeder dacht, daar is allebei niet goed. En toen zei ze, nee. Ik denk toch dat roddelen of liegen, wat het ook was, erger is. Waarom? Als je steelt. En je beseft wat je misdaan hebt.

Dan kan je dat object terugnemen naar de winkel. En je kan zeggen, ik heb gestolen. Maar hier is het. En het kan weer op de schap gelegd worden. En het is klaar.

Maar als jij gelogen hebt. Als jij geroddeld hebt. Dan kan je naar die persoon toegaan. En dan kan je vragen om vergeving. En dan kan het beleden worden. En kan het opgelost worden.

En dan is het weer open. Want het is wel gezegd. En die woorden kan je niet terugnemen. Die zijn uitgesproken. En hebben hun schade gedaan.

O broeders en zusters. Dus laten we niet denken. O Nineveh. Dat doe ik nooit. Nou, waarschijnlijk doet hij dat ook nooit. Maar hoe zit het met onze tong? Lijken wij misschien meer dan we zouden willen toegeven op Nineveh.

En weet u, de Heer Jezus is zo'n geweldig voorbeeld van ons. Hoe hij met mensen omging. En hoe hij sprak. Hij sprak soms hele duidelijke taal.

Stevige taal. Maar altijd vanuit een hart voor liefde. En lees zo maar eens door de evangelie heen. En observeer maar eens hoe hij in gesprek ging met andere mensen.

En vraag dan aan de Heer. O Heer, werk dat uit in mijn eigen hart. Geef mij een hart dat ook zo veel liefde heeft voor anderen. Want als we alleen maar denken, ik moet gewoon oppassen dat ik alleen maar de goede woorden zeg.

Dan gaan we werken aan de buitenkant. Dan gaan we werken aan de vruchten. Maar de Bijbel zegt, uit de overvloed van het hart spreek de mond. Wat er uit mijn mond komt, kan ik terug herleiden naar mijn hart.

En als ik aan mijn mondkant wil werken, zal ik moeten beginnen met mijn hart. Dat is de bron. Dat is de bron van waaruit ik leef. De Ninevite worden vernederd, worden verslagen, worden vernietigd.

Ja, om wat ze deden tegen het volk van God. Maar hier heel concreet, ze vergoten onschuldig bloed. Medehoogloos. Laten we niet hetzelfde zijn, broeders en zusters.

En wanneer we doen, wanneer we falen, laten we dan ook volwassen genoeg zijn. Om het herkennen. En om vergeving te vragen. Aan God en aan degene aan wie we schade berokkend hebben.

Is dat moeilijk? Ja. Het is soms makkelijker om het aan de Heer te vragen dan aan een broeder of een zuster. Of aan je zoon of je dochter. Of aan je man of aan je vrouw.

Maar er is geen andere weg. De tweede reden die genoemd wordt, vinden we in vers 4 tot met vers 7. En dat komen we meteen tegen aan het begin.

Vanwege de vele hoererijen van de hoer, de verleidelijke schoonheid, meesteres in toverijen, die volken verkocht heeft met haar hoererijen en geslachten met haar toverijen.

Zie, ik zal u. Spreekt de Heer van de lege machten. Vanwege de vele hoererijen zal ik. Een reden. De hoererij. In de Bijbel wordt hoererij vaak verbonden met afgoderij.

Dat vindt u ook hier weer terug. In vers 4 wordt er twee keer gesproken over hoererij. En twee keer over toverij. Het loopt eigenlijk in elkaar over. We weten vanuit de geschiedenis dat de Assyriërs allerlei bezweringen hadden om de toekomst te verspellen.

Ze zagen voortekenen in hoe de patronen waren van de vogels die vlogen. En in de wolken en in de dromen die ze droomden. We weten uit hoofdstuk 1 vers 14 dat ze vele gesneden en gegoten beelden hadden.

Dus afgoderij en hoererij ging hand in hand. Als een hoer die met haar schoonheid mannen verleidt en verlokt. Zo verleiden zij de volken tot zichzelf.

Tot haar goden, maar om ze uiteindelijk te verniedigen. Gebruiken en misbruiken. En God zegt in het vijfde vers. Zie, ik zal u.

We zijn dat eerder tegengekomen. Gisteren in hoofdstuk 2 vers 13. Ik zei toen tegen u. Sommige vertalingen vertalen het met. Ik ben tegen u. Ik ben tegen u.

En gisteren zagen we. Toen zijn we geëindigd. In de hoop dat Romeinen 8 zegt. Als we Gods kinderen zijn. Dan is God voor ons. Het is een verschrikkelijk ding om in een arena te staan.

En God tegen je te hebben. Maar vooral wat hier staat. Vanwege de vele hoererijen. Vanwege hun afgoderij. Vers 5 vertelt ons.

Dat God zegt. Ik zal de zomer van uw kleding optillen boven uw gezicht. Ik zal de heidevolken uw naaktheid laten zien. De koninkrijken uw schande. Ik zal weerzinwekkende dingen op u werpen.

In de oudheid. Werden prostituees soms publiekelijk ten schande gesteld. En werden er uitwerpselen over hun geworpen.

En God zegt dat hij in overdrachtelijke zin. Datzelfde zal doen met Nineveh. Hij gaat ze in een blootje zetten.

Hij gaat aan de wereld hun ware aard laten zien. Iedereen zal wegvluchten. Zegt vers 7. En ze zullen helemaal alleen staan.

De Assyriërs leefden. Voor de God van begeerden. De God van geweld. De God van hebzucht. En het vernielde hun leven.

En was de oorzaak. Dat hun afgoderij. In hun hoererij. Dat God hen daardoor zou straffen. Door hun stad. Te vernietigen. Zie.

Er gebeurt wat in hun leven. Als je afgoderij pleegt. En wat er onder andere gebeurt is dit. En nu. Ik ga het niet opzoeken. Maar u kan het weer noteren. Psalm 115 vers 8.

Zegt. Sprekend over afgoderij. Wie hen maakt. Dus wie de afgoden maakt. Zullen worden als zij. Dus je maakt een afgod.

En het maken van de afgod. En het buigen voor die afgod. Heeft consequenties. Heeft effect op de persoon die je bent. Dat is logisch.

Waar wij in geloven. Waar wij voor leven. Waar wij voor buigen. Heeft een enorme impact op de keuze die je maakt in je leven. Als wij buigen en leven voor de levende God.

De God van de Bijbel. Als dat onze God is. Niet onze afgod. Maar onze God. Dan is dat zichtbaar in ons leven. In de keuze die we maken. In wat we wel doen.

In wat we niet doen. In wat we belangrijk vinden. In wat we minder belangrijk vinden. In hoe we omgang met elkaar. Dat moet effect hebben. Dat kan niet anders. Maar als iemand buigt voor de God van sport.

Heeft dat ook effect. Dan is het duidelijk dat. Ja. Bijbelstudie. Daar heb ik geen tijd voor. Want ik moet sporten. En zonder naar de dienst. Dat schiet er ook heel vaak bij in. Want ja.

Koningssport regeert. En het maakt niet uit. Wat voor afgod je daarin benoemt. Of het nu geld is. Of dat het nu seks is. Of dat het nu macht is. Of dat het nu gezondheid is.

Daar zitten ook dingen in. Die op zichzelf helemaal niet goed zijn. Die al verkeerd zijn. Die juist wel goed zijn. Zegeningen van God. Maar die zo belangrijk kunnen worden. Dat het een afgod wordt.

En dan zegt de schrift. Of het nu een beeld is. In de tijd van de Bijbel. Of dat het nu sport is. Een moderne afgod vandaag de dag. Wat je tot je God maakt.

Zo wordt je. Het bepaalt je leven. En dat is exact wat er gebeurde met Nineveh. Ze maakten. Hebzucht. Geweld.

Begeerden. Seks. Hun God. Ze hadden heel veel afgoden. Afbeeldingen gemaakt. Waar ze voor bogen. Die hun leven bepalen. Het hebben van andere gode broeders en zusters.

Dan dat thema. Dat kom je in de hele Bijbel tegen. En dat vinden we eigenlijk al helemaal aan het begin. In het boek Genesis. Bij vlak voor de val.

In de hof van Ede. Als de Satan komt. En de Satan werpt zich eigenlijk op. Als een alternatief voor God. Weet u nog. Hij komt bij Eva.

En hij zegt. Is het echt zo. Dat God gezegd heeft. U mag niet eten van alle bomen in de hof. Is het echt zo. Dat God dat gezegd heeft.

Hij biedt zichzelf aan. Als een alternatief. En de Satan. Is een meester. In het verdraaien van de waarheid. Maar op zo'n manier. Dat je het beide niet in de gaten hebt.

Dat maakt het ook zo gevaarlijk. Dat is wel een met een dwaarleer. Heel veel dwaarleer. Die ook in de loop van de geschiedenis. De kerk ingekomen zijn. Zijn dwaarleeringen. Die op een bepaald punt. Net even wat anders hebben gezegd.

Maar op een punt. Wat de kern is van het christelijk geloof. En dat maakt het zo gevaarlijk. En daarom is het zo belangrijk. Dat we alert blijven. En dat we bij de schrift blijven.

En dat we de dingen. Die God ons leert over zichzelf. En over het verlossingswerk van de heer Jezus. Niet laten uithollen. Wat helaas vandaag de dag. Te vaak gebeurt. Want dan is Satan.

Die zit daarachter. Hij is een alternatief. En we komen tegen. Bij de tien geboden. Het allereerste gebod. Wat God geeft. God gaf maar tien regels.

Er zit ook een les in trouwens voor ons. Je hebt ook vaak op de Eericon. Ik zeg. Er zijn niet veel regels op de Eericon. Dan zeggen ze. Hoi hoi hoi. Dan zeg ik. Maar de regels die we hebben. Die hanteren we wel. En dat noem ik ze.

Zeggen. Daar kan je op rekenen. Dat geeft duidelijkheid en veiligheid. God gaf tien regels. Aan zijn volk. Tien belangrijkste regels. En de allereerste regel is.

U zult geen andere goden. Voor mijn aangezicht hebben. God zegt. Die staat met stip op 1. Dat is het allerbelangrijkste. Ik hoor het belangrijkste in je leven te zijn. En ik dood geen competitie.

Als het volk in het beloofde land komt. Dan weet u. Als u uw bijbel een beetje kent. Dat elke keer de opdracht was. Vernietig de afgoden.

Hak ze om. Vermorsel ze. Laat ze niet staan. Het succes van de koning. Werd voor een heel groot deel bepaald. Wat men deed met de afgoden.

Wat men deed met de afgoden. De afgoden. En hoe vaak lees je niet. Oh dat was een goede koning. Maar. Hij liet de offerhoogte staan. Het was een goede koning.

Maar de asheren palen. Die bleven staan. De afgoden. Werden niet. Omgehakt. De geschiedenis van Israël. Is een worsteling.

Van een volk. Dat telkens de aanbidding. Van de ene ware levende god. Inwisselt. Voor de afgoden. De Bijbel leert ons broeders en zussen.

Dat elk mens. Aanbid. Romeinen 1 zegt. Of we aanbidden. De levende god. De schepper. Of we eren het schepsel.

En dat kan een mens zijn. Dat kan een element in de schepping zijn. Zoals men soms de zon. Of de maan. Of de sterren aanbad. Dat kan iets zijn. Wat een onderdeel van de schepping is. Of het nou sport is.

Of wat het ook. Maar we aanbidden allemaal. Het is allemaal iets waar we voor willen leven. Of het ons bewust zijn. Of niet. En vandaag de dag broeders en zusters.

Zijn er zoveel afgoden die op de loer liggen. Ja het is misschien niet meer de letterlijke beelden. Alhoewel ik me soms verbaas. Als ik bij christenen over de vloer kom.

En daar gewoon een leuk boerabeeldje. Leuk. Zie. Wat ze bij een tuincentrum gekocht hebben. Ik snap dat niet. Maar misschien ligt dat wel aan mij. Maar er zijn zoveel andere kapers die op de loer liggen.

Misschien heeft u wel eens gehoord van het boek Namaak Gode. Als u dat ooit tegenkomt. En u bent een lezer. Dan zou u dat boek eens moeten lezen. Het is geschreven door Tim Keller.

Tim Keller is predikant van Redeemer Presbyterian Church in New York. En hij zegt het volgende. En ik citeer. En luister heel zorgvuldig.

Een afgod is alles wat belangrijker voor je is dan God. Dat is een definitie. Geld. God. Seksualiteit.

Macht. Maar ook kerk. Gezin. En carrière. Een Namaak God. Is alles wat je hart en je verbeelding meer in beslag neemt dan God.

Ze hebben een dermate heersende positie in je hart. Dat je zonder aarzeling het grootste deel van je passie en energie je emotionele en financiële middelen aan kunt besteden.

Nineveh gaat eronder vanwege het bloed aan hun handen en vanwege hun hoererij en hun afgoderij. Wij buigen niet voor beelden.

Wij zijn misschien dat station gepasseerd. Maar waar buigen we wel voor? Waar leven we voor? De vraag die we als mens elke dag opnieuw moeten stellen is.

Wie zal ik dienen? Wie is de baas in mijn leven? Als u wil kijken naar het boek 1 Johannes. En ik zou u vragen waar gaat 1 Johannes over.

En u bladert er een beetje doorheen. Dan zou u zo een paar thema's kunnen benoemen. Het gaat om gehoorzaamheid. Het gaat om liefde. Johannes was de apostel van de liefde.

Het gaat om zonde en om beleidenis. Allerlei thema's passeren de revue. Maar kijk eens naar hoe Johannes de eerste Johannesbrief eindigt.

De allerlaatste tekst van het vijfde hoofdstuk. Lieve kinderen.

Wees op uw hoede voor de afgoden. Amen. En de vraag is.

Is dit voor Johannes een soort. Oh ja dat wil ik ook nog even kwijt. Een soort laatste gedachte. Of is het voor Johannes de essentie van het hele boek.

Ik denk het laatste. Waar Johannes zegt. Oké ik heb heel veel dingen gezegd. Over gehoorzaamheid en over liefde. Liefde voor God. En liefde tot je naaste.

Over hoe je zonde beleidt. Hoe je vergeving ontvangt. Gesproken over de waarheid. Over gehoorzaamheid. Als ik het moet samenvatten in één zin. Dan zeg ik. Oh lieve mensen.

Wees op je hoede voor de afgoden. Met andere woorden. Laat God nummer 1 zijn. Dien hem. Leef voor hem. En als je dat doet.

Dan zal het effect hebben op al deze terreinen. Afgoderij. En hoererij. Was het probleem. Voor de Ninevite. En de reden waardoor God hem oordeelde.

Broeders en zusters. Afgoden. Zijn nog steeds levend vandaag de dag. En de vraag die we misschien onszelf zouden kunnen stellen. Hoe weet ik nu. Wat in mijn eigen leven een mogelijke afgod is.

Nou soms hebben we daar al een aardig idee over. Maar ik noem gewoon een paar vragen. Die je u zelf kan stellen. Ik noem ze alleen. Ik zeg er verder niks over. Die ons kunnen helpen om te ontdekken.

Wat zijn mogelijke wijs. Afgoden in mijn leven. Een vraag die je u zelf kan stellen is. Wat zijn mijn fantasieën. Wat zijn mijn dromen.

Dat kan niet zeggen over wat heel belangrijk in uw leven is. Wat misschien heel goed is. Maar waar ligt te belangrijk. Als u bidt. Waar bidt u het meeste voor.

Weet u wat ik ontdekte in mijn eigen leven. Als ik bid voor mijn kinderen. Weet u waar ik vaak als eerste voor bad. Veiligheid. Zo weggaan. Met de fiets.

En met de trein. En dan brengen ze veilig thuis. Dan zijn we straks met z'n allen aan tafel. En dan is het weer goed. Zijn we samen. Het is heerlijk om dat neer te kunnen leggen bij God.

Zeggen. Heer breng ze veilig thuis. Maar is dat het allerbelangrijkste. Waar ik voor moet bidden. Voor mijn kinderen. Nee. Wat maakt het uit. Als ze veilig thuis komen.

Als ze voor eeuwig verloren zijn in de hel. Het liet iets zien over wat voor mij belangrijk is. En dit is een thema wat voor mij belangrijk is. Veiligheid. Comfort.

Gemak. Waar bidt u het meeste voor. Voor gezondheid. Voor een relatie. Voor uw droomhuis. Waar geeft u het gemakkelijkste uw geld aan uit. Uw bestedingspatroon kan iets zeggen over een mogelijke.

Ik ben heel voorzichtig. Afgod. Wat heeft u voor uw gevoel nodig om te kunnen leven. Waarvan u zegt als ik dat niet heb. Nou dan kan ik eigenlijk niet meer leven.

Uw huis. Uw geld. Uw man. Of uw vrouw. Wat als dat wegvalt. De Bijbel leert ons dat de manier waarop we onze afgoden omver kunnen halen is.

Om onze liefde voor Jezus. Te laten groeien. Het is het ombuigen van onze passie. Ik heb me ooit laten vertellen door een brandweerman.

Die tegen mij zei wij bestrijden vuur met vuur. Hij zegt hoe bedoel je dat. Hij zegt als er ergens brand uitbreekt. En een heel stuk van de hei staat in lichte laaien. Dan gaan wij een stukje verderop.

En dan steken we ook de hei in de hens. Ik zeg waarom doe je dat. Nou hij zegt dat heeft een reden. Want als dat vuur verder gaat en verder gaat. En het komt op het stuk wat wij in de brand hebben gestoken.

Dan is er niks meer wat verbrand moet worden. En daar sterft het vuur. We bestrijden vuur met vuur. Zoals ook in ons geestelijk leven. We zijn te vaak bezig om te zeggen ik moet dat niet meer doen.

Ik moet daarmee stoppen. Ik moet tot tien tellen. Dan word ik niet meer boos. Ik zeg niet dat dat soort dingen nooit een plek of nut zouden hebben. Maar het gaat om ons hart.

Het gaat erom om onze passie voor Jezus te laten groeien. Wanneer onze liefde voor hem groter wordt. Zullen we ontdekken als twee communicerende vaten. Dat onze liefde voor die andere dingen.

Die misschien groter is dan onze liefde voor God. Minder wordt. In Christus worden onze afgouden omvergehaald. En lieve broeders en zusters dat is een levenslang proces.

Waar we de rest van ons leven bezig mee zullen zijn. Maar wat zo'n verandering en vreugde kan brengen. Als je ontdekt dat Heer Jezus Christus steeds kostbaarder.

En steeds belangrijker voor je wordt. Bestrijd vuur met vuur. Leer van Nineveh. Zorg dat de afgouden verdwijnen. En dan tot slot.

De derde reden. De derde reden. Het grootste stukje van dit hoofdstuk. Was de enorme hoogmoed. En overdreven zelfvertrouwen.

Van Nineveh. Ze dachten dat ze echt wat bijzonders waren. En wat de Heerde God doet in Naam 3. Hij gebruikt een aantal beelden.

Om aan die grote sterken Assyriërs te laten zien hoe zwak ze eigenlijk zijn. Ze denken dat ze wat bijzonders zijn. Maar ze stellen helemaal niets voor.

En ik loop er snel met u doorheen. Eerste wat de Heerde laat zien. Is een les uit de geschiedenis. Vers 8 tot en met 10. Hij zegt.

Bent u beter dan Noamon dat aan de rivieren ligt met water eromheen. Noamon was een stad. Wordt ook wel Thebes genoemd.

Als u een nieuwe bijhoofdvertaling heeft staat er geloof ik Thebes. Een stad uit Egypte. Vandaag de dag bestaat de stad nog. Hij heet alleen vandaag de dag Luxor. Een hele grote stad.

Ook een stad. Interessant genoeg. Net zoals Nineveh. Die beschermd was door water. Het lag namelijk aan de rivier de Nijl. En er waren allerlei uitlopen van de rivier de Nijl.

En al dat water was als een natuurlijke muur. Als een vestingbal. Zegt vers 8. Een oneenbare vesting. En daarnaast had deze stad een aantal bondgenoten.

Vers 9. Kush en Egypte. Bud en Libië. Dat zijn allemaal volken. Landen. Die on eigenlijk. De streek waar deze stad was.

Zich bevonden. Maar. Noamon. Die grote stad. Werd ingenomen. En die inname. Die vernietiging van Noamon. Was in de toenmalige tijd.

Als naam beschrijft. Een hele bekende geschiedenis. Het is als ik tegen u zou zeggen. Heeft u wel eens gehoord van de slag. Om Arnhem. Ik denk dat de meesten van u. Van ons zouden zeggen.

Ja die ken ik. Die is heel bekend. Kan ik misschien wel wat over vertellen ook. Zo stond de slag. Bij Noamon bekend. En raad eens. Wie Noamon vernietigd had.

De Assyriërs. In het jaar. 663 voor Christus. Trokken de Assyriërs. Naar Noamon. En vernietigden. De stad. En de Assyriërs.

Analen. Vertellen ons. Dat ze inderdaad deden. Wat er staat. In het tiende vers. Ze haalden de kleine kinderen. Uit de huizen. En ze verpletterden. De kleine kinderen.

Uit Noamon. Op de hoeken van alle straten. Om maximale angst. In te boezen. En om hun spierbal. Te laten zien. Dit zijn wij. Dit is wat wij kunnen. En de Heer zegt.

Bij monden van Nahum. Tegen Nineveh. Weet je nog. Dat machtige Noamon. Dat is verslagen. Wie denk jij wel dat jij bent. Dat jij de uitzondering op de regel bent.

Je zult vernietigd worden. Je leidt aan hoogmoed. Je leidt aan een opgeblazen. Zelfbeeld. Je denkt dat je heel wat bijzonders bent.

Dan even zelf gebruikt hij de beeldspraak van dronkenschap. Ik heb gisteren gezegd. Dat de geschiedenis ons vertelt. Dat de Nineviten. Bij de inname van de stad letterlijk dronken waren.

Maar wellicht is hier ook nog een figuurlijke betekenis. Misschien werden ze dronken. Omdat ze moesten drinken uit de beker van Gods gramschap.

Ook dat komen we regelmatig in het Oude Testament tegen. Vers 12 is het symbool van de vroegrijpe vruchten. De vroegrijpe vruchten.

Die op een moment als er aan de vijgenboom geschud worden. Eigenlijk vanzelf naar beneden vallen. Naam zegt de verovering is zo'n eitje. Gaat zo eigenlijk gemakkelijk.

Het is als een rijpe vrucht die bijna vanzelf naar beneden komt. Hoeven er geen moeite voor doen. Dat geloof je misschien niet Nineveh. Want je denkt dat je zo bijzonder en zo sterk bent. Maar zo gaat dat wel gebeuren.

Vers 13. In mijn Bijbel staat. Zie uw volk. Vrouwen zijn het. Tenmidden van u. De MBG zegt. Betere vertaling. De manschappen zijn als vrouwen.

En daarmee bedoelt hij het leger. En dat is niet denigrerend bedoeld. Geen zins. Wat hij daarmee wel schetst. Is dat er in die tijd vrouwen apart gehouden werden.

En zeker niet verwacht werd dat ze zouden gaan strijden. En nu zegt hij. Het zal zelfs zo erg worden. Dat vrouwen die er niet voor getraind zijn. Eigenlijk niets anders kunnen dan de wapens ter hand te nemen.

Dat is wat er gaat gebeuren. En de rest van vers 13 en vers 14 schetsen een hopeloos beeld. De poorten zullen voor uw vijanden wijd geopend worden. Put voor uzelf water voor de belegering.

Versterk uw vestiging. Stap in het klei. Treet de leem. Grijp de steenvorm. Ga stenen maken. Want de muren moeten gerepareerd worden. Maar het vuur zal u daar verteren.

Het zwaart u uitroeien. Het zal u verteren als de treksprinkhanen. En daar gaat vers 15 tot en met 17 over. Het beeld van de springhanen. Naam zegt.

Vermeerde u af de springhanen. Dat is misschien ook een stuk sarcasme. Zorg ervoor dat u zich snel voortplant. Zodat u nieuwe soldaten levert.

Die misschien nog de boel kunnen redden. Dat is ook onmogelijk. Er is ook een tijd dat er enorme schatten gebracht werden. In Nineveh.

In vers 16. U hebt handelaars talrijker gemaakt dan de sterren aan de hemel. Maar ook dat zal voorbij gaan. Het streksprinkhaan zal vervellen en wegvliegen. Vers 17.

De Assyrische leiders waren als springhanen. Die in de koelte van de avond op de muren liggen te slapen. Maar ze vluchten als de zon komt. Omdat het te heet onder hun voeten wordt.

En het laatste beeld is het beeld van een verstrooide kudde. Vers 18. Wat een overdreven zelfvertrouwen.

Wat een hoogmoed. Wat het idee dat de regels van God niet gelden voor jou. En vers 19. Als het ware zet er een dikke streep onder door te zeggen.

Er is geen heling voor uw breuk. Nineveh wordt ingenomen. Ingenomen vanwege het onschuldige bloed dat ze vergieten. Ingenomen vanwege hun afgoderij en hoererij.

Ingenomen vanwege hun hoogmoed. En hun overdreven zelfvertrouwen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog. Zoals u uw geschiedenis een beetje kent.

Weet u dat tijdens de oorlog. De president van de Verenigde Staten Steve. Franklin Roosevelt. Hij werd opgevolgd door Harry Truman. Een oude vriend van Harry Truman.

Een oude collega moet ik zeggen. Hij kwam bij hem langs. Vlak voor of net nadat hij beëdigd was als president. En hij zei deze woorden tegen hem. Harry.

Kan je zien dat hij een vriend was. Er zullen veel mensen zijn. Die nu je president bent. Onder de indruk van jou zullen zijn. En ze zullen mooie dingen over je zeggen. Ze zullen vertellen.

Wat voor een geweldige man je bent. Maar Harry. Jij en ik weten. Dat dat niet zo is. Er zijn geen echt grote en geweldige mannen en vrouwen.

Er is maar één grote en geweldige God. En ja die stelt sommigen in staat. Om veel voor hem te doen. Maar het gaat niet om jou.

Het gaat om hem. We zijn deze drie avonden begonnen broeders en zusters. Als je misschien nog kan herinneren. Met de woorden uit 1 Corinthians 6 vers 10.

Waar staat dat de dingen uit het oude testament voor ons geschreven zijn. Als voorbeelden tot waarschuwing. En meteen daarachter.

Staat in het 11e vers. Wie denkt te staan. Ziet toe dat hij niet vallen. We lezen het. En we lezen van Nien de V.

En we denken. Och dat zou ik nooit doen. En misschien hebben we er helemaal gelijk in. Maar de Heer waarschuwt ons. En zegt. Maakt niet dezelfde fout. Elke vorm van hoogmoed.

Of het nu persoonlijk is. Ik kan meer. Of het nu geestelijk is. Ik weet meer. Of het nu materieel is. Ik heb meer. Is voor de Heere aanstoot gevend.

En als u daar een tekst voor wil. Spreuken 8 vers 13. Hoogmoed. En trots. Haat ik. Zegt God. En het behoort geen plek te hebben.

In het leven van een kind van God. Het speelveld broeders en zusters. Is gelijk. Er is niet verschil. In rang. Het is altijd ongepast.

Om neer te kijken. Op anderen. We hebben maar één Heer. We hebben maar één Meester. We hebben maar één Koning. En wij zijn dat niet. En na hem drie.

En met name dat laatste stukje. Waar zo beeldend ook gesproken wordt. Over het oordeel over Nineveh. Herinnert ons aan onze plek. En die plek is. Geleid met de rest van de mensen.

Aan de voeten van de Heer Jezus. Dat is de plek waar we horen te zijn. Hij moet meer worden. En ik moet minder worden. En Nineveh herinnert ons eraan broeders en zusters.

Wat er gebeuren kan. Wanneer dit niet het geval is. Want God deelt zijn eer met geen ander. Misschien kan u herinneren dat.

Een paar jaar geleden. Ik denk vijf jaar geleden of zo. Er weer een speciale militaire medaille uitgereikt werd.

Het was de medaille van de militaire Willemsorde. Die werd toen uitgereikt aan Marco Kroon. Die later beschuldigd werd van drugsgebruik.

Enzovoort. Vlak voordat hij die militaire orde kreeg opgespeld. Door toen nog koningin Betrix. Er verschenen in het weekblad Elsevier.

Een interview met mensen. Die ooit in hun leven ook deze orde hadden gekregen. En die ze nu nog leefden. En iets erover vertelde. En dat was simpel.

Een fotootje. Van oude mensen natuurlijk. Met op hun borst gespeld deze erkenning. En daarnaast een klein stukje interview. En ik las dat.

En ik vond het heel interessant. En toen trof mijn oog dit. Een foto van een oudere man. 91. Was hij op dat moment. Ik heb vanmiddag gecheckt. Hij is in 2011 overleden.

Hendrik Geert de Jonge. Kapitein buitendienst. Henk de Jonge. Ridder sinds 1948. En de kop zegt. Ik in held. Nee. Alle eer komt Jezus Christus toe.

In Elsevier. En ik dacht. Yes. Dat ga ik lezen. En hij zegt het volgende. Ik zal even voorlezen wat er over hem gezegd wordt. Hendrik Geert de Jonge kreeg het kruis van verdiensten.

Voor zijn moeizame ontsnapping uit bezet Nederland in de Tweede Wereldoorlog. En zijn vlucht naar Engeland in februari 1943. Dit boeit mij. Want de Tweede Wereldoorlog.

Geschiedenis. Boeit me enorm. Dus daarom las ik het met dubbel interesse. Binnen een maand was hij weer terug in Nederland als spion. In de maanden erna richtte hij een eigen inlichtingengroep op.

Bekend onder de naam spionagegroep Albrecht. Naar de jongens alias. De jongen wilde terug naar Engeland. Om de oprichting van andere groepen voor te bereiden. Na een mislukte poging om een Duits marineschip te stelen.

Wilde hij via Spanje in Engeland komen. Maar op 1 september 1943 werd hij in de Pyreneeën gesnapt. Hij zat tot de bevrijding in gevangenissen en concentratiekampen. En kreeg in 1948 de militaire Billumsorde.

Thuis in Capelle aan de IJssel wijst hij elke verwijzing naar zijn daden als helder daden van de hand. Ik een held? Nee. Alle eer komt Jezus Christus toe.

Die mij door zijn heilige geest heeft bemoedigd en bekrachtigd. Helden bestaan niet. Henk de jongen zegt bang te zijn geweest. Maar vond troost in het geloof.

Het is een voordeel als je mag weten dat je levensplan bij God vast ligt. Deze man heeft het begrepen. Het gaat niet om ons.

Het gaat om hem. Laten we dezelfde les in ons eigen leven toepassen, bloeders en zusters. Amen. Zullen we samen danken. ***