Transcription downloaded from https://audio.dereddingsark.nl/sermons/106384/de-bron-van-levend-water/. Disclaimer: this is an automatically generated machine transcription - there may be small errors or mistranscriptions. Please refer to the original audio if you are in any doubt. [0:00] Een hele goede morgen broeders en zusters.! Fijn om deze morgen weer in u en jou midden te zijn.! En met elkaar ook het woord van God te openen. [0:13] En dat wil ik vanmorgen met u doen vanuit Johannes 4. Johannes 4, waar we de geschiedenis kunnen lezen over de Samaritaanse vrouw. [0:26] We zijn met het Israel in de Bijbel team, zijn we door het Johannes Evangelie. Elke maandag dan lezen we met elkaar een gedeelte. En we zijn momenteel bezig in het Johannes Evangelie. [0:38] En ja, deze geschiedenis geeft mij een tijdje geleden weer enorm aan. En ik dacht, het is mooi om dat uit te werken tot een preek. [0:50] Het is een behoorlijke geschiedenis. Maar ik ben altijd blij dat ik hier twee uur lang mag spreken. Dus bedankt daarvoor ook. Maar ik stel voor dat we eerst het gedeelte gaan lezen. [1:01] En we lezen vanaf vers 1. En dan staat het volgende. Toen u de heren merkte dat de fariseeën gehoord hadden dat Jezus meer discipelen maakte en doopte dan Johannes. [1:14] Hoewel Jezus zelf niet doopte, maar zijn discipelen. Vliet hij Judea en trok hij weer naar Galilea. En hij moest door Samaria gaan. [1:25] En hij kwam dan bij een stad in Samaria, Sigar genoemd. Dicht bij het stuk grond dat Jacob zijn zoon Jozef gegeven had. En daar was de bron van Jacob. [1:36] Jezus nu ging vermoeid van de reis bij de bron zitten. Het was ongeveer het zesde uur. Er kwam een vrouw uit Samaria om water te putten. En Jezus zei tegen haar, geef mij te drinken. [1:48] Want zijn discipelen waren weggegaan naar de stad om voedsel te kopen. De Samaritaanse vrouw dan zei tegen hem, hoe vraagt u die een Jood bent van mij te drinken, die een Samaritaanse vrouw bent. [2:02] Want Joden hebben geen omgang met Samaritanen. Jezus antwoordde en zei tegen haar, als u de graven van God kende en wist wie hij is die tegen u zegt, geef mij te drinken. [2:15] U zou het hem hebben gevraagd en hij zou uw levend water gegeven te hebben. De vrouw zei tegen hem, mijn heer, u hebt geen emmer en de put is diep. [2:27] Want waar hebt u dan het levende water vandaan? Bent u soms meer dan onze vader Jacob, die ons de put gegeven heeft en zelf daaruit gedronken heeft, evenals zijn kinderen en zijn kudde? [2:40] Jezus antwoordde en zei tegen haar, en ieder die van dit water drinkt zal weer dorst krijgen. Maar wie drinkt van het water dat ik hem geven zal, zal in eeuwigheid geen dorst meer krijgen. [2:54] Maar het water dat ik hem zal geven, zal in hem een bron worden van water dat opdwelt tot in het eeuwige leven. De vrouw zei tegen hem, mijn heer, geef mij dat water, opdat ik geen dorst meer zal hebben en niet meer hoef te komen om te putten. [3:12] Jezus zei tegen haar, ga heen, roep uw man en kom hier. De vrouw antwoordde en zei tegen hem, ik heb geen man. Jezus zei tegen haar, u hebt terecht gezegd, ik heb geen man, want vijf mannen hebt u gehad en die u nu hebt, is uw man niet. [3:28] Dat hebt u naar waarheid gezegd. De vrouw die zei tegen hem, mijn heer, ik zie dat u een profeet bent. Onze vader hebt al op deze berg u aanbeden en bij u zegt men dat in Jeruzalem de plaats is waar men moet aanbidden. [3:43] Jezus zei tegen haar, vrouw, geloof mij, de tijd komt dat u niet op deze berg en ook niet in Jeruzalem de vader zult aanbidden. U aanbidt wat u niet weet. [3:54] Wij aanbidden wat wij weten, want de zaligheid is uit de joden. Maar de tijd komt en is nu dat de ware aanbidders de vader zullen aanbidden in geest en waarheid. [4:06] Want de vader zoekt wie hem zo aanbidden. God is geest en wie hem aanbidden, moeten hem aanbidden in geest en waarheid. De vrouw zei tegen hem, ik weet dat de Messias komt die Christus genoemd wordt. [4:20] Wanneer die gekomen zal zijn, zal hij ons alles verkondigen. Jezus zei tegen haar, ik ben het die met u spreekt. En op dat moment kwamen zijn discipelen en zij verwonderden zich dat hij met een vrouw sprak. [4:36] Toch niemand, toch zei niemand, wat zoekt u? Of wat spreekt u met haar? De vrouw nu liet haar waterkruik staan en ging naar de stad en zei tegen de mensen, kom, zie iemand die mij alles gezegd heeft wat ik gedaan heb. [4:52] Zou hij niet de Christus zijn? Zij dan gingen de stad uit en kwamen naar hem toe. Nou, en die geschiedenis gaat dan nog een stukje verder. [5:04] Zijn discipelen blijven dan heel druk bezig met heeft hij nou wel of niet gegeten. En de heer Jezus die wil daar een geestelijke betekenis ook weer aan geven. En ja, op dat moment valt dat nog niet. [5:16] En we lezen dan verderop vanaf vers 39 tot en met 42 dat ook heel veel Samaritanen naar de heer Jezus toekomen en tot geloof komen. Ja, nogmaals, ik vind het altijd weer een indrukwekkende geschiedenis om te lezen. [5:37] En ja, ik wilde vanmorgen deze geschiedenis zo met u langsgaan. En ja, in die eerste vessen, daar zien we dat de heer Jezus Judea moest verlaten omdat hij merkte, zo laasden we dat de fariseeën gehoord hadden dat hij meer discipelen maakte dan Johannes. [5:55] Het mag duidelijk zijn dat het hier gaat over Johannes de Doper. Als je zijn leven bestudeert, dan zie je dat hij in zijn tijd al een enorme bedreiging vormde voor de fariseeën. [6:08] Mensen die gingen massaal naar Johannes de Doper toe. Ze lieten zich dopen in de Jordaan en vele mensen die kwamen tot bekering. En nu bleek dus nog een veel grotere groep, ja, de heer Jezus achterna te gaan. [6:23] En ja, dat vormde waarschijnlijk opnieuw een bedreiging voor de fariseeën. Ze wilden maar heel graag hun positie als geestelijke leiders wilden ze behouden. [6:34] En ze zaten maar al te graag op de stoel van Mozes, zo lezen we ook in Matthäus 23. En ja, ik denk dat het hierbij ook goed is om op te merken dat het de heer Jezus nooit ging om aantallen. [6:49] Natuurlijk, hij hoopte en hij verlangde dat Israël als volk hem ging erkennen als de Messias, hem ging herkennen. Maar het ging de heer Jezus altijd om harten, nooit om massale bijeenkomsten. [7:03] En ja, twee hoofdstukken verderop in Johannes 6, daar lezen we op een gegeven moment ook dat een hele grote groep hem uiteindelijk verlaat. Zij vinden zijn wonderen en tekenen geweldig en ze willen hem, om die redenen willen ze hem volgen. [7:18] Maar op het moment dat de heer Jezus tot de kern komt en dat hij begint te spreken over dat hij het brood des levens is, dat hij het ware mannen is, dat uit de hemel is neergedaald. [7:30] Ja, dan lezen we dat velen zijn woord hard vinden en ze willen niet langer meer de heer Jezus volgen. En ik denk dat dat in die zin ook een gevaar is van massale bijeenkomsten waar mensen op dat moment in vuur en vlam staan en hun leven willen overgeven aan de heer Jezus. [7:51] Maar hebben ze daadwerkelijk ook het evangelie begrepen? Hebben ze daadwerkelijk ook de inhoud daarvan begrepen? En ja, ook welke consequenties daaraan verbonden zijn? En ik denk dat dat zo belangrijk is, ook als het gaat om jong gelovigen, als ze net tot geloof zijn gekomen in de heer Jezus, is het zo belangrijk dat we als gemeente ook met ze oplopen en dat we ze vormen. [8:15] En het is ook een proces, we komen daar zo meteen nog over te spreken. Nou, voordat we verder op deze geschiedenis ingaan, ja, zei ik al van we zijn als team het Johannes Evangelie aan het doorlezen. [8:29] En een van de dingen die mij zo opvielen in dat Johannes Evangelie, een van de kenmerken van het Johannes Evangelie is dat je regelmatig leest dat zijn uren nog niet gekomen is. [8:44] Dat begint al op de bruilofte Kana. In Johannes 2 vers 4, daar lezen we, vrouw, wat heb ik met u van doen? Mijn uur, mijn tijd is nog niet gekomen. En ook in Johannes 7, lezen we op het Loof Huttefeest dat zijn tijd nog niet gekomen was om te gaan. [9:02] En ook verderop, in Johannes 8, lezen we dat ze hem in de tempel niet kunnen grijpen, want zijn uren was nog niet gekomen. En dan uiteindelijk, dan lezen we in Johannes 12 vers 23 dat hij dan zegt, de uren is gekomen dat de zoon des mensen verheerlijkd zou worden. [9:25] En we hebben daar de afgelopen weken natuurlijk bij stilgestaan. En dan zien we vanaf Johannes 12 dat hij zijn gang naar het kruis maakt. Dat hij zijn laatste onderwijs begint, vlak voor zijn lijden, zijn sterven en zijn opstanding. [9:42] Nou wat heel kenmerkend is van het Johannes Evangelie is dat alles draait om Gods timing. Dat zie je zowel in zijn leven, als ook het moment dat hij naar deze aarde kwam. [9:55] Hij kwam in de volheid van de tijd. Hij werd geboren onder de wet. Alles draait om Gods timing. En we zullen vanmorgen met elkaar zien dat ook in deze geschiedenis met de Samaritaanse vrouw, alles draait om Gods timing. [10:13] En dat begint in vers 4 waar we lezen, en hij moest door Samaria. En ik vind dat zo mooi. Hij moest door Samaria. [10:25] Nou je kunt dat op verschillende manieren lezen. Hij moest door Samaria. Je zou kunnen denken van hij moest noodgedwongen door Samaria. [10:38] Er was een situatie ontstaan in Judea, in Jeruzalem met de fariseeën. Waardoor hij noodgedwongen door Samaria moest trekken naar Galilea, naar het noorden. [10:49] Je kunt het ook lezen van hij moest door Samaria om deze ontmoeting te hebben met deze Samaritaanse vrouw. Oftewel het gaat om goddelijke voorzienigheid. [11:03] De heer Jezus moest deze vrouw ontmoeten. En we zien dat deze ontmoeting ook heel veel vlucht afwerpt. Want verderop in de geschiedenis zien we dat heel veel Samaritanen tot geloof komen. [11:14] Het derde, zo kun je hem ook lezen, is als je gaat kijken naar de plek, naar het gebied waar dit allemaal plaatsvond. Dan neemt dat ook in de geschiedenis van Israël, in de helsgeschiedenis, ook een belangrijke plek in. [11:29] Dit gebied. Ik kom daar zo meteen nog over te spreken. Maar allereerst die eerste twee punten. De heer Jezus, hij moest door Samaria. Nou of dat nou noodgedwongen was vanwege de situatie die in Judea was ontstaan. [11:45] Of vanwege die wonderlijke ontmoeting die hij heeft met deze Samaritaanse vrouw. Wat vervolgens veel vrucht afwerpt. Het een hoeft het ander ook niet uit te sluiten. [11:57] Het zou kunnen dat er een moeilijke situatie was ontstaan. Waardoor hij door Samaria moest gaan en deze wonderlijke ontmoeting heeft. En toen ik daar tijdens de voorbereidingen zo verder over nadacht, toen dacht ik, zo werkt God. [12:13] Of tenminste, zo kan God werken. En misschien herken je dat ook wel in je eigen leven. Van die voorbeelden, ook in je eigen leven, die een aaneenschakeling zijn van situaties, van ontmoetingen, van momenten die in elkaar overlopen. [12:32] Waar je dan later terugkijkt op je leven en denkt, wonderlijk. Maar het moest zo gaan. Herken je dat of niet? Ik herken dat zelf ook wel, als het gaat in mijn eigen leven, maar ook als het gaat in het werk van de bijbelverspreiding. [12:48] Dat er soms van die wonderlijke situaties zijn dat je denkt, dit moest zo zijn. Ik kan me nog herinneren, een keer een gesprek met een jongen die we hadden in Tel Aviv. [12:59] En we ontmoeten hem op straat. En we hadden een heel mooi open gesprek. We deelden met hem het evangelie. We hadden ruim een uur met hem, ja, hadden we een heel open gesprek over het evangelie. [13:11] En na afloop, toen zei hij tegen ons, hij zegt, het is heel gek, maar ik was een uur te vroeg hier zo, want ik moet zo meteen werken. En hij zegt, ik kwam hier aan en ik dacht, wat doe ik hier? [13:23] Wat doe ik hier zo? Waarom ben ik zo vroeg? En hij zegt, misschien moest het wel zo zijn. En dat zijn zo van die wonderlijke ontmoetingen die je hebt. [13:34] Ik weet ook nog een aantal jaar geleden met mijn vader, toen was ik voor de bijbelspreiding in Spanje. En we hadden een hele mooie reis achter de rug. Joodse gemeenschappen bezocht en we hadden nog onze laatste dozen met bijbels over. [13:47] En toen zei een synagoge, het zou zo mooi zijn als jullie deze bijbel zouden brengen naar een synagoge. Maar die synagoge was de andere kant van Spanje. Ik weet niet of je Spanje kent, maar de afstanden zijn behoorlijk. [14:01] En wij zaten echt van, hoe gaan we deze bijbels daar krijgen? En we rijden weg bij de synagoge en we staan voor een stoplicht. En we zijn zo in gesprek van, hoe gaan we dit doen? [14:12] En we kijken naar rechts en we zien daar een bedrijf waar mensen aan het inpakken zijn. En mijn vader zegt, waarom vragen we niet gewoon? Ik bedoel, deze mensen pakken dingen in, ze verzenden dingen. [14:23] En binnen tien minuten was alles geregeld. En werden de bijbels zo naar de andere kant van Spanje gestuurd. Het zijn van die ontmoetingen, broeders en zusters, die soms zo in elkaar kunnen overlopen. [14:36] Zulke dingen gebeuren. Tegelijkertijd zeg ik erbij, dat gebeurt niet dagelijks of wekelijks tenminste niet bij mij. En ik denk dat het soms ook een gevaar is om te snel in dingen Gods hand te zien. [14:49] En tegelijkertijd moeten we er niet blind voor zijn. De Heer, Hij werkt door zijn gemeente. Hij werkt door jou, door mij heen. En ik denk dat we vanuit deze geschiedenis, de eerste les die we kunnen trekken is, hoe ga jij naar je werk? [15:07] Hoe ga jij naar school toe? Naar je studie? Noem maar op. Klap je ochtends ook even die geestelijke aterne uit. En zeg je van, Heer, ik ben beschikbaar. Dan hoeft er niet meteen iets te gebeuren dat collega's allemaal naar je toe komen. [15:24] Maar ben je geestelijk alet dat de Heer je kan gebruiken. Ik vind zo'n mooi tekst in 2 Korinther 5 vers 20, waar Paulus dan schrijft, wij dan zijn gezanten namens Christus, alsof God zelf door ons spreekt. [15:40] Namens Christus smeeken wij u, laat u met God verzoenen. En God wil ons op die manier gebruiken, ieder op zijn eigen plaats. Nou, als we teruggaan naar de geschiedenis, ja, dan moest de Heer Jezus door Samaria. [15:59] En dan lezen we in vers 5, hij kwam dan bij een stad in Samaria, Sighar genoemd, dicht bij het stuk grond dat Jacob zijn zoon Jozef gegeven had. [16:12] Nou, de plek van Sighar is niet helemaal bekend. We weten wel dat het vlakbij Sighem ligt. [16:24] En sommigen die zeggen van, ja, Sighar is een ander woord voor Sighem. Het is een andere benaming. En Sighem, dat is het tegenwoordige Nablus. [16:34] En dat ligt momenteel in Palestijns gebied. Afijn, het lag in ieder geval vlakbij Sighem, evenals de put van Jacob. [16:46] En wat ik al zei, in de helsgeschiedenis neemt dit een enorme belangrijke plek in. Ik heb het even op de kaart gezet, zoals u ziet. In het noorden heb je Galilea, in het zuiden heb je Judea, Jerusalem. [17:00] En dan heb je in het midden Samaria. En je ziet dat Sighar, Sighem, dat dat ertussenin ligt. Waar komen we deze plek nog meer tegen? [17:13] Wat ik al zei, in de helsgeschiedenis is dit ook een hele belangrijke plek. En dat begint al in Genesis 12. En het is goed om heel eventjes dat op te zoeken. Genesis 12. [17:25] Daar lezen we over de roeping van Abram. Abram die zijn land, zijn familie moet verlaten. En dan op weg moet naar het land wat God hem zou wijzen. [17:41] En dan lezen we vervolgens in Genesis 12, vanaf vers 6. Genesis 12, vanaf vers 6. [17:54] En Abram die trok door dat land heen, tot aan de heilige plaats bij Sighem, tot de eik van Morrem. En de Canaanieten die woonden toen in dat land. [18:05] En toen verscheen de Heer aan Abram en zei, aan u nageslacht zal ik dit land geven. En toen bouwde hij daar een altaar voor de Heer die hem verschenen was. [18:18] Nou nogmaals, Sighem dat loopt dus in het midden van Canaan. Tussen Judea en Galilea in. En wat je ziet is dat ook de handelsroute ook via deze weg verliefd. [18:30] Dus het was een hele logische plek om Israël binnen te komen. Dus we zien dat Abram toen hij vanuit het noorden kwam, of vanuit het oosten, maar die weg liep via het noorden, de handelsroute. [18:40] Dat hij via deze route, dit gebied binnenkwam. En ook later als Israël vanuit het zuiden, vanuit Canaan, door de woestijn naar het beloofde land trekt. [18:52] Dan gaan ze ook via dit gebied Israël binnen. Ja, dit gebied, of deze plek moet ik zeggen, dat lag ook tussen twee bergen in. [19:03] Ik kom daar zo meteen nog over te spreken. De Gerizim en de Ebal. Dus je had de Gerizim en de Ebal, twee bergen. En daar tussenin, daar lag Sighar, Sighem. [19:16] En je moest dus daar doorheen. En Sighem was dus de plek waar God zijn belofte aan Abraham bevestigde. Daar verscheen God aan Abraham. [19:30] En we zien ook dat Abraham op deze plek ook een altaar bouwde voor de heren. Dus het is een belangrijke plek ook in de geschiedenis van Israël. [19:41] Nou, als we volgens een sprongetje maken naar Genesis 33. Laten we dat ook nog met elkaar opzoeken. Genesis 33. Dan gaat het opnieuw over Sighem. [20:05] Over een stuk grond wat Jacob dan koopt. En wat hij dan later aan zijn zoon Jozef geeft. En dan lezen we in Genesis 33 vanaf vers 18. Jacob kwam veilig aan bij de stad Sighem. [20:20] Die in het land Canaan ligt. Nadat hij uit Paddam-Aram gekomen was. En in het zicht van die stad zette hij zijn tenten op. Hij kocht het stuk land waarop hij zijn tent gezet had voor honderd geldstukken van de zonen van Hemor. [20:38] De vader van Sighem. En hij richtte daar een altaar op. En hij gaf het de naam. De God van Israël is God. Dit is de geschiedenis broeders en zusters waar deze Samaritaanse vrouw aan refereert. [20:53] Dus Jacob die kocht een stuk land. En net als zijn opa Abraham bouwt hij op deze plek. In dit gebied bouwt hij dus een altaar. En hij graafde dus ook een put waar dus deze wonderlijke ontmoeting plaatsvindt tussen de heer Jezus en de Samaritaanse vrouw. [21:13] Nou hels historisch gezien valt er nog veel meer over deze plek te zeggen. Dat ga ik nu niet doen. Ik ga nog één ding zeggen. Want ik mag niet teveel uitlopen. [21:25] Maar Sighem is ook de plek broeders en zusters waar dat drama met Dina plaatsvindt. Kent u die geschiedenis nog of niet? [21:36] Wat gebeurt er dan? Dina, de dochter van Jacob, die wordt dan verkracht door Sighem. En dan willen ze huwelijksbanden aangaan. [21:48] En daar steken dan de zonen van Jacob een stokje voor. En dan moorden ze half Sighem uit. En als je hier over nadenkt. [22:00] Dan zie je dat dus later op deze plek alsnog huwelijksbanden worden aangegaan. Met vreemde volken waaruit de Samaritanen voortkomen. Ik kom er zo meteen nog over te spreken. [22:12] Dus ook dat is op deze plek in dit gebied gebeurd. Goed om even helder te hebben als je zo'n geschiedenis leest. Als we teruggaan naar Johannes 4. [22:27] Dan komt de heer Jezus dus dat gebied van Sighem binnen. En dan neemt hij plaats bij die bron van Jacob waar we net over gelezen hebben. [22:38] En dan lees we in vers 6. Jezus nu ging vermoeid van de reis bij de bron zitten. Het was ongeveer het zesde uur. En wat ik zo mooi vind is dat je hier ook die menselijke kant van de heer Jezus ziet terugkomen. [22:54] De heer Jezus die vermoeid was. Hij is ook in alles daarin aan ons gelijk geworden. De heer Jezus die bij de bron van Jacob moest zitten. [23:05] En het was het zesde uur. En u weet het zesde uur dat is gerekend vanaf het moment dat de zon opkomt. Dus vanaf zes uur ochtends. Dus rond twaalf uur smiddags moeten zij die ontmoeting bij die bron hebben gehad. [23:21] En het domste wat er is, de mens gesproken, is om op het heets van de dag naar die bron toe te gaan. En dat is wat deze Samaritaanse vrouw deed. [23:33] Zij wilde zich eigenlijk verbergen voor haar omgeving. Ze had een hele geschiedenis waar we zo meteen ook nog over komen te spreken. En zij ging juist op het heets van de dag naar deze plek toe. [23:45] Nogmaals, dan komt de heer Jezus heel toevallig deze Samaritaanse vrouw tegen. Die water komt putten. En de heer Jezus die vraagt haar te drinken. [23:58] Vers 7, geef mij te drinken. En dan staat er zo'n zinnetje achter. Want zijn discipelen die waren weggegaan naar de stad om voedsel te kopen. [24:10] En toen ik daar zo verder over nadacht, toen dacht ik, ik denk dat de heer Jezus echt daar alleen moest zijn. Want als je je verdiept in al die karakters, geweldige karakters, die discipelen. [24:26] Maar ja, ze hadden ook hele sterke karakters. Denk aan een Petrus, die het wel even het gesprek van de heer Jezus zou overnemen. En die zou wel even dealen met deze Samaritaanse vrouw. [24:39] En die zou wel even dat water putten voor de heer Jezus. Die zou dat wel even regelen voor hem. Zo'n karakter was dat wel. Maar ze waren weg. En de heer Jezus, hij kon in alle rust het gesprek met deze Samaritaanse vrouw aangaan. [24:56] En deze Samaritaanse vrouw is ook helemaal verbaasd als de heer Jezus haar aanspreekt. Want, lees we in vers 9, Joden hebben geen omgang met Samaritanen. [25:09] En we weten dat de geschiedenis tussen Joden en Samaritanen, de relatie, was heel erg moeilijk. Wat ik al zei, de Samaritanen waren een mengvolk. [25:21] Wat gebeurde er tijdens de ballingschap? Eerst de Assyriërs en later de Babyloniërs. Die namen dan vanuit dat gebied mensen, groepen Joden namen ze mee. [25:33] En die deporteerden ze op allemaal verschillende plekken in hun rijk. En vanuit die verschillende plekken namen ze weer andere groepen mee. En die brachten ze dan naar het land Kanaan toe. [25:44] En op die manier begon men die volken te vermengen. Zodat ze vaak niet, dat was de gedachte, dat ze niet gezamenlijk in opstand zouden komen. [25:56] Dus we zien dat die Samaritanen een mengelmoes was van overgebleven Joden en volken die uit Assyrië, uit Babylonië, werden meegenomen. [26:07] Samaritanen broeders en zusters, die hadden te maken met heel veel afwijzing. Met heel veel verdriet. Tot op de dag van vandaag. En ja, u weet ongetwijfeld dat Joden ook met een boog om Samaria heen liepen. [26:27] Als ze vanuit Jeruzalem naar Galilea wilden, was het makkelijkste door Samaria. Maar ze liepen liever met een boog daar omheen. Er werd heel erg op de Samaritanen neergekeken. [26:40] En die afwijzing die proef je ook terug in deze woorden van deze Samaritaanse vrouw. En het bijzondere is, de heer Jezus die deed dat niet. [26:51] Hij wees hen niet af. Het bijzondere is dat de heer Jezus juist oog had voor het verlorene. Voor de zoekende. Voor degene die net als deze Samaritaanse vrouw met een grote rugzak van een verleden. [27:08] Ja, aan nare dingen die ze had meegemaakt rondliep. En dat zien we op heel veel plekken in de evangelie terug. Dat de heer Jezus juist oog had voor die Maria Magdalena die bezeten was. [27:22] Voor die bloedvloeiende vrouw. Voor die overspelige vrouw in Johannes 8. De heer Jezus, hij had er oog voor. En als we deze lijnen doortrekken, broeders en zusters, naar onze tijd. [27:36] Dan zien we dat er ook in Israël te maken is dat men te maken heeft met discriminatie. Een van de groepen waar wij onderwerken, dat zijn de Ethiopische Joden. [27:49] En zij worden de Falashas genoemd, de vreemdelingen, de bannelingen. Zij worden vaak niet als volwaardig Joods aangezien. En ze hebben te maken met discriminatie. [27:59] Het gebeurt ook vandaag in Israël. En juist ook tijdens het werk van de bijbelspreiding hebben we juist ook oog voor deze groep. Juist voor deze groep Ethiopiërs. [28:11] Maar het gebeurt ook dichter bij huis. Dus ook wij in Nederland hebben te maken met die vreemdeling, met die bijwoner. Hebben te maken met discriminatie. Laten we daar scherp op blijven. [28:24] En dan vanaf vers 10, dan begint de heer Jezus zich aan deze Samaritaanse vrouw te openbaren. En wat opvalt, ik weet niet of u dat is opgevallen tijdens het lezen, maar is dat zij zijn woorden eerst heel letterlijk neemt. [28:43] Laten we dat maar lezen, vers 13. En de heer Jezus haakt daar dan prachtig op in. Vers 13. En ieder die van dit water drinkt, zal weer dorst krijgen. [28:55] Maar wie drinkt van het water dat ik hem zal geven, zal in eeuwigheid geen dorst meer krijgen. Maar het water dat ik hem zal geven, zal in hem een bron worden van water dat opweldt tot in het eeuwige leven. [29:10] En de vrouw zei tegen hem, heren geef mij dat water opdat ik geen dorst meer zal hebben en niet meer hoef te komen om te putten. [29:21] Het is eigenlijk bijzonder dat ze op dat moment eigenlijk die diepere geestelijke betekenis nog niet in de gaten heeft. Ze denkt nou mooi, geef mij maar dat water dan. [29:34] Dan hoef ik in ieder geval nooit meer naar deze put toe en dan is het gelijk bij deze geregeld. Dat is haar redenatie. En dat zie je later ook, wat ik net zei, bij de discipelen die dan, als de heer Jezus begint te spreken over dat hij het brood is leven. [29:49] Ze vatten het op dat moment nog niet. En toen ik daar zo verder over nadacht tijdens de voorbereiding, toen dacht ik, geldt dat eigenlijk ook niet voor ons. Dat we net als deze vrouw vaak zo aards gezien blijven denken en blijven redeneren. [30:08] Zoals je ook ziet bij de discipelen die vaak zo aards bleven denken en druk bezig waren met die vraag van heeft de heer Jezus nou eigenlijk wel genoeg gegeten of niet. En dan probeert de heer Jezus door te gaan op de noodzaak van dat geestelijke voedsel. [30:27] Heer Jezus, hij wilde haar geestelijke ogen openen. En dat geldt ook voor ons. Heer Jezus, hij wil graag dat onze geestelijke ogen tot groei komen. [30:39] En dat zien we ook voortdurend in de brieven van Paulus. Die oproep, zoek de dingen die boven zijn. Niet die op de aarde zijn. Bedenk de dingen die boven zijn. [30:51] Niet die op de aarde zijn. We zijn vaak zo aardsgericht bezig. Terwijl de Heer ons die geestelijke groei wil geven. [31:03] En tegelijkertijd zeg ik er vanmorgen ook bij, is het een proces waarin we mogen groeien. Om die geestelijke waarheden te verstaan. [31:13] En het is belangrijk dat we net als deze vrouw daar ook de tijd voor nemen. Maar het is ook belangrijk dat we leren om wel geestelijk door te blijven groeien. [31:26] En de belangrijke vraag die vanmorgen vanuit deze geschiedenis ook naar voren komt is, uit welke bron put jij? Dat is een belangrijke vraag. De wereld heeft ons van alles te bieden aan verkeerde bronnen. [31:41] Uit welke bronnen put jij? Waar vul jij je tijd mee? Als het gaat om social media. Als het gaat om Netflix. Als het gaat om scrollen over het internet. [31:52] Als het gaat om de vele boeken die we lezen. Waar vul je je tijd mee? En ook als het gaat om de geestelijke bron. Het geestelijke voedsel. Dan zijn we vaak zo snel buiten de bron. [32:05] Het woord van God om bezig. Het is zo belangrijk dat we net als die berees doorgroeien naar geestelijke volwassenheid. [32:17] Deze Samaritaanse vrouw, wat ik net al zei, die had een heel leven achter haar rug. En wat voor leven. We lazen net dat ze maar liefst vijf mannen had gehad. [32:31] En we zien dat de heer Jezus in deze geschiedenis naar die zere plek in haar leven toegaat. Hij gaat naar het punt in haar leven waar het iedere keer was misgegaan. [32:47] Hij gaat er niet naartoe om daar eens flink op te drukken. Om de wond te vergroten. Om de pijn te verergen. Nee, hij gaat juist gericht naar die plek toe. [33:00] Om daar genezing, om daar herstel te geven. Zijn aanvliegroeten, broeders en zusters. Is ook niet dat hij met de bottenbel erin gaat. [33:12] En dat hij even alle feiten op een rijtje zet. En zegt van, joh, maar dit is niet goed in je leven. En daar is het misgegaan in je leven. Nee, deze vrouw kende haar leven. [33:23] Ze wist waar het mis was gegaan. En het bijzondere vind ik. Dat de heer Jezus heel gericht, maar wel geleidelijk. Toewerkt naar deze plek in haar leven. [33:37] En dat doet hij eerst vers 16. Door te zeggen. Ga heen. En roep je man. En kom terug. En dit was een heel cruciaal moment. [33:51] Want wat gaat ze doen? Gaat ze open kaart spelen? Gaat ze eerlijk zijn? Gaat ze met een grote boog eromheen werken? [34:05] Gaat het gesprek met de heer Jezus afkappen? Gaat ze boos weglopen? Wat gaat ze doen? En ik denk dat daar vanmorgen ook een les ligt voor ons. [34:16] Dat zo'n geschiedenis ook een spiegelmoment mag zijn voor ons eigen leven. Van die pijnpunten in ons leven. Waar we liever niet naartoe gaan. [34:28] Waarvan we diep van binnen weten, maar ik moet er wel wat mee. Van die diep ingesleten patronen. Van die punten in je leven waar het iedere keer weer misgaat. [34:43] Waarvan je weet, ik moet er wel wat mee. En iedere keer ga ik net als deze vrouw de mist in. En weet je, onze eerste reactie als we dit horen? Ons eerste mechanisme is vaak dat pijnpunt nog dieper wegstoppen. [34:58] Herken je dat of niet? Het gesprek afkappen als iemand erover begint. Het verbloemen. Ach nee joh, het valt allemaal wel mee hoor. [35:09] Nee, ik ben weer verder. Het gaat wel goed. Boos weglopen. Geërgerd reageren. Om je heen gaan slaan. Een bijzondere is, wat we leren vanuit deze geschiedenis, is dat deze Samaritaanse vrouw dat niet deed. [35:27] Ze had inmiddels wel geleerd dat het diep wegstoppen van haar problemen niet werkt. Ze wist dat haar leven niet op orde was. [35:40] En ze droeg deze last van deze vijf mannen, droeg ze al haar leven lang met zich mee. En wie weet hoe zwaar deze last al jaren op haar schouders drukte. [35:52] En dat blijkt ook wel dat ze midden op de dag, het liefst de mensenweek, om naar deze put te gaan. En zo zijn er vele broeders en zusters. [36:05] In de gemeente. In de wereld. Die met grote lasten rondlopen. Misschien ook wel vanmorgen onder ons. En als dat zo is, dan wil de Heer Jezus misschien vanmorgen wel vanuit dit gedeelte, vanuit deze geschiedenis, tegen jou, tegen u zeggen. [36:23] Kom naar mij toe. Wat je last ook is. Welke zonde je ook hebt begaan. Met welk diep ingesleten patroon jij ook rondloopt. [36:35] Wat voor gedachten je ook hebt. Kom naar mij. Geef mij je last. De weg van herstel, broeders en zusters, loopt via de Heer Jezus. [36:49] Of dat gaat in je persoonlijke leven, struggles. Als dat gaat in relaties, in je huwelijk. Belangrijk om de weg via Hem te lopen. [37:02] Als we teruggaan naar de geschiedenis. Dan zegt deze vrouw, ik heb geen man. Nou, ik denk zelf dat dit geen uitvlucht was, maar eigenlijk een erkenning dat ze in zonde leefde, want inderdaad, ze had geen man. [37:19] En de Heer Jezus, die bevestigt dat ook. En hij laat ook in zijn reactie zien dat zij niet zomaar iemand voor zich had. Vers 17, laten we het maar met elkaar lezen. [37:31] Jezus zei tegen haar, u hebt terecht gezegd, ik heb geen man. Want vijf mannen hebt u gehad en die u niet hebt, is uw man niet. En dat hebt u naar waarheid gezegd. [37:43] Jarenlang had deze vrouw in een wereld van leugen, van gebrokenheid geleefd. En misschien sprak ze hier bij de Heer Jezus wel voor het eerst de waarheid. [37:58] En in het antwoord van de Heer Jezus laat hij zien dat hij haar leven kent. Dat hij weet wie ze is. Dat er voor hem niks verborgen is. [38:08] En broeders en zusters, dat geldt ook voor ons. De Heer Jezus, hij kent ons leven. Hij kent jou en mij door en door. En misschien beangstigt je deze gedachte wel. [38:23] Van oe, oe. Maar het kan je net als deze vrouw juist ook in de vrijheid zetten. De waarheid maakt vrij. En dat is wat we ook in deze geschiedenis zien. [38:35] Leugen en bedrog. Het leven in twee werelden. Het maken uiteindelijk je lasten alleen maar zwaarder en zwaarder. Maar genade en waarheid maken vrij. [38:49] En dat zien we zo mooi terug in deze geschiedenis. Ja, langzaam maar zeker. Ontdek deze vrouw wie die man is die daadwerkelijk voor haar stond. [39:03] Het is zo mooi want je ziet ook die opbouw daarin. In vers 9 is hij allereerst nog een Jood. Een Joodse man die ze ontmoet. [39:15] In vers 19, daar noemt ze hem een profeet. Heren, ik zie dat u een profeet bent. En dan vervolgens dan openbaar teren Jezus zich aan haar. [39:27] En laat hij zien dat hij de grote ik ben is. Ik ben de Messias. Nou, broers en zusters, ik wil nog heel even ingaan op die versen 20 tot en met 22. [39:42] Op de plek van aanbidding. We lezen in vers 20, laten we het met elkaar lezen. Nou, het is belangrijk, broers en zusters. [40:17] Om ons ervan bewust te zijn dat de Samaritanen verkeerd waren voorgelegd en nog steeds zijn voorgelegd. Wat je ziet is dat ze namelijk een eigen weergave hebben van hun geschiedenis. [40:32] Een eigen weergave ook hebben van de geschiedenis van Israël. Samaritanen hebben hun eigen Torah, hun eigen eerste vijf boeken van Mozes. En je ziet dat daar een stuk geschiedherschrijving heeft plaatsgevonden. [40:46] Nou, ik ga er nu niet verder op in, maar als je daarover doordenkt, dan gaat dat heel vaak mis ook bij andere religies. Denk aan de islam. Denk aan de Mormonen. [40:58] Denk aan die Jehovah-getuigen. Een eigen versie van de geschiedenis creëren. En je ziet dat daar vaak gepakt wordt uit de bron, het woord van God. [41:10] En dat dingen worden herschreven en anders worden ingevuld. En dat is nou precies de manier waarop Satan werkt. Het woord van God continu willen verdraaien. [41:20] In het groot, maar ook in het klein. Het is belangrijk dat we daar alert op zijn. Nou, in vers 20, daar spreekt deze Samaritaanse vrouw over deze berg. [41:33] Welke berg is dat? Nou, ik had het net al over Sighem. Die lag tussen twee bergen in. U ziet het op het scherm. Je had aan de ene kant had je de Ebal. [41:46] Deze kant. En aan de andere kant had je de Gerizim. En de Ebal, dat was de plek die bekend stond om de vloek. En de Gerizim was de berg van de zegen. [42:01] Let op wat ik nu zeg. De Heere God, die had aangegeven in de Torah, dat er een altaar gebouwd moest worden op de Ebal. [42:12] Dus op de berg van de vloek. En we zien dat later Jozua deze opdracht ook vervult. We lezen erover in Jozua 8. Ga ik nu niet naartoe. [42:24] Waarom moest er nou een altaar gebouwd worden op de Ebal, op de berg van de vloek, en niet op de Gerizim? Belangrijke vraag. Het antwoord is, juist op de berg van de vloek moet verzoening plaatsvinden, toch of niet? [42:41] En daarom dat er dus een altaar gebouwd moest worden op de berg van de vloek. Nou, later zien we dat God Jeruzalem aanwijst als de plek om hem te dienen, toch? [42:57] Of niet? Als je de geschiedenis verder volgt. Daar wordt het tempel gebouwd. De hele offerdienst vindt daar plaats. En de Heere die troonden daar ook vanuit Jeruzalem. [43:09] In tegenstelling tot de Joden hadden de Samaritanen alleen de Torah, de eerste vijf boeken. En we zien dus in hun geschiedenis dat zij niet de Ebal, maar dat zij de Gerizim gingen aanwijzen, de berg van de zegen, als de plek waar een altaar gebouwd moest worden. [43:31] En dat zie je later ook gebeuren, is het een altaar, later zie je dat daar ook een tempel gebouwd is, de tempel van de Samaritanen. De Gerizim, die was dus hun heilige plaats geworden. [43:45] Let op wat ik nu zeg. Terwijl God dus had gezegd dat de Ebal de plek moest zijn waar het altaar gebouwd moest worden, niet de Gerizim. En het tweede, later wees hij dus Jeruzalem aan, als de plek om hem te dienen. [44:02] En dan zegt de Heere Jezus, uiteindelijk gaat het niet om jullie berg. Het gaat niet om de Gerizim. Het gaat ook niet om de Ebal. [44:13] Het gaat ook niet om Jeruzalem. Nou, dat moet je eens tegen een Jood zeggen, dat het niet om Jeruzalem gaat. Weer gevoelig. Nee, de plek van aanbidding, dat lezen we vervolgens, is uiteindelijk een persoon. [44:30] De zaligheid is uit de Joden. De Messias, hij zal ervoor zorgen dat Joden, niet-Joden, de Vader kunnen aanbidden in geest en in waarheid. [44:44] En daar verwijst Heere Jezus al naar de uitstorting van Gods geest in Handelingen 2. En dat is zo bijzonder dat God niet een plek aanwijst, maar dat hij in ons komt wonen. [45:01] Dat wij, ons lichaam, een tempel is. En dat hij in ons leven plaats wil maken door zijn geest. En langzaam maar zeker worden de ogen van deze Samaritaanse vrouw geopend. [45:18] En gaat ze hem leren kennen als de Messias. Nou, ik wil nog één stap maken voordat het muziekteam naar voren komt. Ik wil nog één stap maken. Blijf hem nog even zitten, ja. [45:28] Ik wil nog heel even naar de waterkruik als laatste. Kan dat nog of niet? Ja hoor. De waterkruik. Jullie hebben ook veel te lang gezongen, dat is het gewoon. [45:42] Vers 28. Nog een laatste stap. De waterkruik. De vrouw nu, die liet haar waterkruik staan en ging weg naar de stad en zei tegen de mensen, kom, zie iemand die mij alles gezegd heeft wat ik gedaan heb, zou hij niet de Christus, de Messias zijn. [46:02] En zij gingen de stad uit en kwamen hem tegemoet. Dat vind ik zo bijzonder. Deze vrouw die laat haar waterkruik achter. Waar ze juist voor kwam, dat laat ze achter. [46:13] En ze gaat die stad in en ze deelt van dat levende water. Ze heeft die geestelijke betekenis leren kennen in haar leven. [46:24] En hoe deelt ze daarvan uit? Nou, ze gaat eerst een master theologie volgen en dan gaat ze een uitvoerig theologisch dispuut aan. [46:34] Oh nee, dat staat er niet, hè? Nee. Wat doet deze Samaritaanse vrouw? Ze zegt heel eenvoudig, kom en zie. En dat vind ik zo enorm mooi in deze geschiedenis. [46:49] Ze brengt eenvoudig haar volksgenoten naar de bron van levend water. En de uitwerking is groot. Lees maar mee in vers 39. [47:00] En vele van de Samaritanen uit die stad die geloofden in hem om het woord van de vrouw die getuigde. Hij heeft alles tegen mij gezegd wat ik gedaan heb. [47:11] Toen dan de Samaritanen bij hem gekomen waren, vroegen zij hem te blijven. En hij bleef twee dagen. En er kwamen nog veel meer tot geloof vanwege zijn woord. [47:22] En zij zeiden tegen de vrouw, wij geloven niet meer om wat u zegt, want wij zelf hebben hem gehoord. En weten dat hij werkelijk de zaligmaker van de wereld is. [47:34] De Christus. En dat vind ik zo bijzonder. Deze vrouw, juist deze vrouw. Met zo'n enorme gebroken achtergronds. [47:45] Heel eenvoudig. Zegt ze, kom en zie. En vele komen tot geloof. God gebruikt deze vrouw. God gebruikt eenvoudige vissers. [47:59] Hij gebruikt zeer geleerde mensen als een Paulus. Als een Nicodemus. Hij gebruikt ze beide. En de vraag is niet wat je allemaal kunt. [48:11] Wat je allemaal geleerd hebt. De vraag is, of je hem wil volgen. Of je je leven ten dienste van hem wil stellen. En niet meer, nogmaals op zijn eigen plaats. [48:23] Maar als gemeente mogen we zo uitreiken naar de wereld om ons heen. En dan nog even die waterkruik. Want ik dacht, ja een mooi detail, maar waarom staat die waterkruik hier nou? [48:37] Waarom, ik bedoel, dat kon je toch ook achterwege laten of niet? Nou, ik ging op zoek in de Bijbel waar je die waterkruik tegenkomt. Blader tot slot met me mee naar Jeremia 2. [48:48] Jeremia 2. Daar komen die waterkruik tegen. En daarmee sluiten we af. Jeremia 2. [48:58] Daar vinden we een klacht van de heren tegen zijn volk, Israël. En daar lezen we dit. [49:10] Jeremia 2 vers 13. Want mijn volk, Jeremia 2 vers 13. Want mijn volk heeft een dubbel kwaad gedaan. [49:22] Mij, de bron van levend water, hebben zij verlaten. Om zich bakken uit te hakken, lekkende bakken die geen water houden. En wat deze vrouw was, was haar lekkende waterbak, zoals we dat hier vinden in deze geschiedenis. [49:38] En dit gedeeld uit Jeremia 2. Haar lekkende waterbak, haar waterkruik, liet zij achter. En zij ging voor het geestelijke. Ze ging voor de bron van levend water. [49:50] En de vraag vanmorgen is, durf jij je aardse waterbak, je aardse waterkruik los te laten? Die aardse zekerheden waar we soms zo vast aan kunnen houden, durf je het los te houden? [50:05] En durf je net als Paulus te gaan voor het geestelijke? En dat is wat Paulus ook schrijft. En daarmee sluit ik af. Filipense 3 vers 14. [50:15] Maar één ding doe ik, schrijft hij daar. Vergetend hetgeen wat achter mij is. Mij uitstrekken naar wat voor mij is. Jaag ik naar het doel. [50:27] De prijs van de roeping van God. Die van boven is. In Christus Jezus. Glorie voor zijn naam. Amen.