Transcription downloaded from https://audio.dereddingsark.nl/sermons/106524/het-geloof-vasthouden/. Disclaimer: this is an automatically generated machine transcription - there may be small errors or mistranscriptions. Please refer to the original audio if you are in any doubt. [0:00] Goedemorgen broeders en zusters, fijn om jullie hier weer te zien.! Ik wil het vandaag met jullie hebben over het derde hoofdstuk van Hebreën. [0:11] ! Hebreeuweer 3. We gaan het vandaag hebben over het volharden, over het geloof vasthouden. [0:24] Jezus zegt dat wie volharden zal tot het einde, zalig zal. Het is dus belangrijk. Volharden is noodzakelijk. [0:35] Maar makkelijk is het niet. Het kost moeite. De Bijbel leert ons niet dat je gewoon rustig naar de hemel toedrijft zonder moeilijkheden, tegenslagen of beproevingen. [0:50] Nee, de Bijbel en de praktijk van het leven leren ons dat het geloof als een strijd is waarin volharding nodig is tot het einde toe. En we weten dat er een tegenstander is die er alles aan doet om het ons zo moeilijk mogelijk te maken. [1:06] Nou, vanmorgen gaan we stilstaan bij drie aspecten die heel belangrijk zijn in het volharden van ons geloof. Er zijn er nog veel meer. We zouden meer dingen kunnen noemen die de Bijbel hierover leert. [1:18] Maar we beperken ons deze morgen even tot datgene wat de Hebreeën schrijver ons leert in hoofdstuk drie van de Hebreeënbrief. Maar eerst even kort wat achtergrondinformatie. [1:33] Want hoe zat het ook alweer met de Hebreeën? De brief is geschreven door een onbekende gelover. We weten simpelweg niet zeker wie de brief heeft geschreven. Daar is discussie over. [1:45] Maar wat we wel weten is dat de brief geschreven is onder leiding van de Heilige Geest. geschreven aan de Hebreeën. Dat zijn de ontvangers. En zij hadden het moeilijk. [1:56] Het waren gelovigen en geïnteresseerden uit de Joodse gemeenschap. Ze waren geboren en getogen in het Jodendom. Echte Joden. Maar in die Joodse gemeenschap waren nu sommige van hen wedergeboren. [2:16] Ze hadden Jezus Christus als hun persoonlijke Messias aangenomen. Ze ervoerden echte vreugde en blijdschap. Maar die feeststemming veranderde al snel. [2:29] Omdat er intern in die Joodse gemeenschap vragen over werden gesteld. Ga je nu echt het Jodendom verlaten? [2:42] Ga je die zogenaamde Messias achterna? Weet je het zeker? De gelovigen hadden het zwaar. Ze ervoeren enorme vervolging van hun eigen volk. [2:55] Ze werden niet meer serieus genomen. Ze werden uitgelachen en verbannen door hun families. Het waren jong gelovigen. Geen doorgewinterde christenen. Het was erg moeilijk voor ze. [3:05] En door die toenemende spanning dreigde het gevaar dat ze zouden terugvallen naar het Jodendom. Met hun oude gewoontes en tradities. En dat is precies de reden waarom de schrijver van de Hebreeënbrief deze brief heeft geschreven. [3:19] Om deze worstelende gelovigen en geïnteresseerden vertrouwen te geven. Te bemoedigen. Op te roepen om te volharden. Hij smeekt voortdurend om trouw te blijven aan het evangelie. [3:34] En niet af te drijven. Hij zegt als het ware, houd vol. Blijf standvasten. Blijf volharden. En kijk naar Jezus. Kijk naar Jezus. [3:47] Maar dat is even kort de context van deze brief. En dan begrijpen we ook waarom de Hebreeën schrijver oproept tot volharding. Zo ook in heel hoog structuur. Wat ik graag samen met jullie wil lezen. [4:00] Ik wil beginnen met het lezen van de eerste zes versen. Daar staat het volgende. Daarom, heilige broeders. [4:13] Deelgenoten aan de hemelse roeping. Let op de apostel en hoge priester van onze beleidenis. Christus Jezus. Hij is getrouw aan God. [4:25] Die hem aangesteld heeft, zoals ook Mozes trouw was, in heel zijn huis. Want Christus is zoveel meer heerlijkheid waard geacht dan Mozes. Evenals hij die het huis gebouwd heeft, meer eer ontvangt dan het huis zelf. [4:41] Immers, elk huis wordt er iemand gebouwd. Maar hij die dit alles gebouwd heeft, is God. En Mozes is wel getrouw geweest in heel zijn huis, maar als dienaar. [4:52] Om te getuigen van wat later gesproken zou worden. Christus echter is getrouw over zijn huis als zoon. Zijn huis zijn wij. [5:03] Als wij, tenminste, de vrijmoedigheid en de roem van de hoop tot het einde toe onwrikbaar vasthouden. Tot zover Eva. We gaan vandaag kijken naar wat de Hebraïe schrijver zegt over datgene wat we lezen in het laatste gedeelte van vers 6. [5:21] Daar staat als wij, tenminste, de vrijmoedigheid en de roem van de hoop tot het einde toe onwrikbaar vasthouden. En dan gaat het mee om die laatste woorden. [5:33] Tot het einde toe onwrikbaar vasthouden. Daar gaan we het over hebben. Hoe kunnen we als volgelingen van Jezus tot het einde volhouden? [5:44] Volharden. Onwrikbaar vasthouden. De Hebraïe schrijver geeft ons in heel hoogstuk 3. We gaan straks nog verder lezen. Drie dringende adviezen mee. [5:58] En daar gaan we op inzoomen. Ik noem ze alvast even. De eerste oproep is, blijf zien op Jezus. De tweede is, blijf geloven en naar zijn stem luisteren. [6:10] En de derde is, blijf naar elkaar omzien. Al deze aspecten zijn heel belangrijk in de volharding. In het behalen van de eindstreep. In het onwrikbaar vasthouden. [6:23] Dus ik herhaal, blijf zien op Jezus. Blijf geloven en naar zijn stem luisteren. En drie, blijf naar elkaar omzien. In vers 1 roept de Hebraïe schrijver ons op om naar Jezus te kijken. [6:41] Hij zegt, heilige broeders en zusters, deelgenoten aan de hemelse roeping. Let op. Let op de apostel en hoge priester van onze beleidenis. [6:52] Christus Jezus. De schrijver begint met Jezus. Hij wijst naar Jezus. Door te zeggen, let op. Let op Jezus. [7:03] Kijk naar Jezus. Jullie die worstelen met uw geloof. Jezus de apostel en hoge priester. Kijk naar hem. De term apostel die verwijst naar degene die God heeft gezonden. [7:18] Het heeft de diepere betekenis van een ambassadeur. Iemand die is gestuurd met autoriteit en de woorden spreekt die hij van zijn meerdere heeft ontvangen. En dat deed Jezus ook. Hij was met autoriteit naar deze wereld gestuurd om de woorden van God, de Vader, te verkondigen. [7:34] Om het evangelie, het goede nieuws, te delen. En de term hoge priester spreekt natuurlijk over Jezus die de mens voor God vertegenwoordigt. Een verzoening doet voor zijn volk. [7:46] Jezus als hoge priester. Hij bracht vrede tussen God en de mens. Tussen God en jou. Hij is de middelaar. Hij is het die de mens en God samenbrengt. [7:58] Want hij brengt God naar de mens en de mens naar God. En daarom kunnen we zeggen wij bevreden met God door ons Heer Jezus Christus. De apostel en hoge priester. [8:10] In de eerste twee hoofdstukken van Hebraïën heeft de auteur uitgelegd waarom Jezus beter is dan de profeten en de engelen. [8:22] En nu in het begin van hoofdstuk 3, de eerste zes versen, toont hij aan dat Jezus zelfs beter is dan Mozes. Kijk maar met me mee naar vers 2. [8:33] We lezen vanaf vers 2 dat Jezus trouw was aan God zoals ook Mozes trouw was in heel zijn huis. Jezus en Mozes worden hier als het ware met elkaar vergeleken. [8:44] Beiden waren trouw in de opdracht die God de Vader hen had gegeven. Ze waren trouw aan het huis, aan het huis van God. En dat ze wijzen niet naar een gebouw, naar een tempel ofzo. [8:56] Nee naar de mensen. Eduard zei het net al eventjes. Want in vers 6 staat, zijn huis zijn wij. De Jood en de Griek. [9:06] Het huis spreekt dus over de familie van God. En zowel Jezus als Mozes waren trouw aan het huisgezin van God. Het huisgezin zoals wij hier ook vanmorgen bij elkaar zijn gekomen. [9:21] God is de eigenaar van het huis, van de familie. En Mozes mocht voor een periode als het ware de manager zijn van Gods huis. Van Israël. [9:32] Hij mocht de rentmeester zijn van Gods huishouden. Hij was verantwoordelijk voor het uitdelen van Gods waarheden, geboden en beloften. En nogmaals, hij was daarin trouw. [9:43] Dat lezen we ook in vers 5. Mozes is trouw geweest in heel zijn huis. Maar, zegt de schrijver van de Hebraïebrief. [9:56] Hij was slechts een dienaar. Slechts een dienaar die getuigde wat later gesproken zou worden. Vers 5. Mozes was een dienaar van God die Gods plan uitvoerde. [10:09] Hij was een instrument in Gods handen. Hoe trouw en hoe belangrijk hij daarin ook is geweest. We mogen nooit vergeten, zegt de schrijver, dat hij slechts een dienaar was. Hij maakte simpelweg deel uit van het huis. [10:22] En dat is een groot verschil, een groot contrast met Jezus, de Zoon van God. Want Jezus maakte niet alleen deel uit van het huis. Hij bouwde het huis. [10:33] Hij was en is veel groter dan Mozes. We lezen dat in vers 3 en 4. Daar staat, Christus is zoveel meer heerlijkheid waard geacht dan Mozes. [10:46] Dus Jezus is zelfs beter dan Mozes. Hebreën, jong gelovigen, Messias beleidende joden. Kijk toch niet naar Mozes, maar kijk naar Jezus. Dat is wat de auteur hier probeert duidelijk te maken. [11:00] En als wij als heidenen, als niet-joden dit vandaag lezen, dan is het vanzelfsprekend. Want natuurlijk is Jezus beter dan Mozes. Maar in die tijd was dit ongekend. [11:13] Mozes werd door de joden ontzettend gewaardeerd. Ver boven elke andere jood die ooit had geleefd. God had hem als een baby op een wonderbaarlijke wijze beschermd. [11:25] Hij was degene die Israël uit Egypte leidde. Hij was een gezant van God. Hij was dé man tot wie God van aangezicht tot aangezicht sprak. Hij bracht de tien geboden. [11:37] Gaf de plannen voor de tabernakel in de ark van het verbond. Hij schreef ook de hele penteteug. Mozes was echt ver boven alle anderen. Hij was Gods man. [11:51] Maar, zegt de schrijf van de Hebraïebrief. Ja, Mozes was een trouwe dienaar van God. Zeker. Maar er is eigenlijk gewoon geen vergelijking mogelijk tussen Jezus en Mozes. [12:04] Dienaren zoals Mozes komen en gaan. Maar Jezus is Gods zoon voor het leven. Voor altijd. En dus zegt de schrijver. Zie toch op Jezus. Zie op Jezus. [12:17] En het wordt duidelijk gemaakt door te kijken naar het huis waarover wordt gesproken. In vers 4 lezen we dat God het huis gebouwd heeft. En we weten dat er in Johannes 1 staat dat alle dingen door het woord zijn gemaakt. [12:31] En zonder het woord is geen ding gemaakt dat gemaakt is. Jezus is het woord. Hij is dan ook de bouwer van het huis. Van Gods huis. Van zijn volk. Van Israël. [12:42] En ook van de gemeente zoals wij hier vandaag zitten. Je zou daarom kunnen zeggen. God is de architect van het huis. God de zoon. [12:54] Is de bouwer van het huis. Is de oude man. En Mozes geleid door Gods geest. Was een dienaar in het huis. Zie je het verschil? [13:06] Het is een groot contrast. De eerste oproep om te kunnen blijven verharden. Om onwrikbaar vast te kunnen houden. Zoals dat in vers 6 staat. Is dan ook. [13:18] Blijf zien op Jezus. Want hij is beter dan Mozes. In zowel zijn bediening. Zijn werk. En als persoon. Ik herhaal in zijn bediening. In zijn werk. [13:28] En als persoon. Want Jezus is in zijn bediening. De apostel. En de hoge priester. In zijn werk. Is hij de bouwer. Van het huis. En in zijn persoon. [13:40] Is hij de zoon. Van God. De gelovigen joden. Keken met één oog. Naar Jezus. [13:51] En met het andere oog. Naar het jodendom. En daar waarschuwt. De schrijver voor. Hij zegt als het ware. Ziet toch op Jezus alleen. Ik noem jullie. Zie vers 1. Deelgenoten van de hemelse roeping. [14:03] Jullie zijn geroepen. Jullie zijn hemelse burgers. Jullie zijn burgers. Van de hemelse gewesten. Dus waarom zou je vaststaan. In al die aardse zaken. In al die aardse rituelen. Als je de hemelse werkelijkheid hebt. [14:15] Zie toch op Jezus. En Jezus alleen. Dat geldt natuurlijk ook voor ons. Hoe geestelijk volwassen we ook denken. Hoe geestelijk volwassen we ook zijn. [14:28] Of denken te zijn. We moeten ons vizier op Jezus. Blijven richten. En dat zegt de schrijver ook in hoofdstuk 12 van de Hebreebrief. Het eerste vers. [14:39] Hoofdstuk 12 vers 1. Daar staat. En laten wij met volharding. De wet loopt lopen. Die voor ons ligt. [14:51] Terwijl wij het oog gericht houden. Op Jezus. De leidsman. En de volleinder. Van het geloof. Hebreeu 12 vers 1. Duidelijk kunnen we het niet krijgen. [15:02] En hier zien we ook het belang van het kijken naar Jezus. In onze wandel. Om zo. Ten alle tijden. Te kunnen blijven volharden. In ons geloof. Als ik jou. [15:16] Deze morgen nou eens de vraag stel. Om jezelf eens te onderzoeken. En jezelf de vraag te stellen. Zijn mijn ogen nog gericht op Jezus? [15:30] Zijn mijn ogen nog gericht op Jezus? Wat zou je dan antwoorden? Zie jij hem nog op Jezus? Geniet je van zijn heerlijkheid? [15:43] Van hem als persoon? Of moet je bekennen. Dat je de afgelopen tijd te veel hebt gekeken naar iets. Of iemand anders. Ten koste. Van Jezus. [15:59] Zelf heb ik me ook die vraag gesteld. Kijk ik echt naar Jezus? En betrek ik hem in alles. In mijn leven. Of kijk ik met één oog naar hem. En met mijn ander oog. [16:10] Naar iets. Of naar iemand. Anders. Maar ik moet bekennen. Dat ik de afgelopen tijd. Soms te veel. Naar andere christenen heb gekeken. [16:23] Naar geliefde sprekers en dominees. Maar ook naar christenen uit andere denominaties. Zij die een andere leer aanhangen. Met als gevolg. Dat ik me met allerlei theologische vraagstukken heb bezig gehouden. [16:38] Die super interessant. En ook vaak heel belangrijk zijn. Maar er wel voor zorgde. Dat ik in het alles te weinig heb gezien. Op Jezus. Ik ben te vaak gefocust geweest op de leer. [16:50] Op de punten en komma's. Het woord is belangrijk. Gezonde leer is belangrijk. Begrijp me niet verkeerd. Ik zal het altijd blijven onderstrepen. Maar het kan er wel voor zorgen. [17:02] Dat je in je ijver. En in je toewijding. Om de waarheid boven tafel te krijgen. Vergeet te kijken. Naar Jezus. In Matthäus 11 vers 29. [17:20] Zegt Jezus niet. Leer over mij. Leer over mij. Nee. Hij zegt leer van mij. Leer van mij. [17:32] Van Jezus zelf. Door te zien op Jezus. Door te zien op zijn schoonheid. Op zijn heerlijkheid. In alles waarin hij volmaakt is. Waarin hij uitblinkt. [17:43] In zijn prachtige namen. Zijn indrukwekkende daden. Zijn kostbare uitstraken. Ja om je daarin te verheugen. Te verwonderen. Te verblijden. Om als het ware terug te gaan. [17:54] Naar die eerste liefde voor Jezus. En zo ook naar hem te blijven kijken. Te blijven zien. Ten alle tijden. Misschien herken je wel. [18:07] Wat ik zojuist heb gezegd. En is dat ook iets wat je zelf. Moet bekennen. Moet toegeven. Laat dan de oproep van de Hebraïe schrijver. Deze morgen ook voor jou zijn. [18:18] Want als we niet op Jezus zien. Dan gaan we het niet redden. Dan gaan we zoals Hebraïe 2 vers 1 zegt. Steeds meer afdrijven. [18:29] Blijven zien op Jezus is cruciaal. Om zo onwrikbaar vast te kunnen houden. En dat is dan ook de eerste dringende oproep. Van de Hebraïe schrijver. [18:42] We gaan verder lezen in vers 7. We lezen vers 7 tot en met 19. Daar staat. Daarom. Daarom. Zoals de Heilige Geest zegt. Heden. [18:53] Indien u zijn stem hoort. Verhart dan uw hart niet. Zoals bij de verbittering. Op de dag van de verzoeking. In de woestijn. Daar hebben uw vader en mij verzocht. Zij hebben mij op de proef gesteld. [19:04] En mijn werken gezien. Veertig jaar lang. Daarom ben ik torenig geworden op dat geslacht. En heb gesproken. Altijd dwalen zij met hun hart. En ze hebben mijn wegen niet gekend. [19:17] Daarom heb ik in mijn toorn gezworen. Mijn rust. Zullen zij niet binnengaan. Zie erop toe. Boeders. Dat er nooit in iemand van u. [19:27] Een verdorven hart zal zijn. Vol ongeloof. Om daardoor afvallig te worden. Van de levende God. Maar vermaan elkaar. Elke dag. Zolang men van een heden kan spreken. Op dat niemand van u. [19:39] Verhart zal worden. Door de verleiding. Van de zonde. Want wij hebben deel aan Christus gekregen. Als wij tenminste het beginsel van de vaste grond van het geloof. Tot het einde toe. [19:50] Onwrikbaar. Vast te houden. Terwijl hij wordt gezegd. Heden. Als u zijn stem hoort. Verhart dan uw hart niet. Zoals in de verbittering. Want hoewel sommigen die zijn stem gehoord hadden. [20:03] Hebben zij hem verbitterd. Maar niet allen. Die onder leiding van Moos uit Egypte waren getrokken. Of wie is hij dan veertig jaar lang vertoord geweest. Was het niet op hen die gezondheid hadden. [20:15] Voor wie de lichamen zijn gevallen in de woestijn. En aan wie heeft hij gezworen dat zij zijn rust niet zouden binnengaan. Dan aan hen die ongehoorzaam geweest waren. Zo zien wij dat zij niet konden ingaan. [20:28] Vanwege hun ongeloof. Tot zover. Oké. Oké. We hebben zojuist. Naar de eerste dringende oproep gekeken. [20:39] Om op Jezus te zien. Op Jezus te blijven zien. Want op die manier. Kunnen we onwrikbaar. Vasthouden. Kunnen we volharden. En nu gaan we kijken naar de tweede oproep. [20:50] Van de Hebreeuws schrijven. Namelijk. Blijf geloven. En naar zijn stem. Luisteren. Blijf geloven. En. Naar zijn stem. [21:02] Luisteren. Ook een belangrijk aspect. In de verharding. Vers 7 tot en met 11. Is een citaat uit Psalm 95. Dat is een psalm die hoogstwaarschijnlijk is geschreven. [21:13] Door David. Maar het gaat over de tijd. Van Mozes. Het beschrijft Israëls ongehoorzaamheid. Tijdens de exodus. Tijdens de uitocht. Van Egypte. De psalm werd door de schrijver gebruikt. [21:26] Om het volk te waarschuwen. Om zo te kunnen leren. Van het verleden. Nou die waarschuwing wil de Hebreeuws schrijver ook meegeven. Aan zijn lezers. Aan de jonggelovigen. [21:37] Te Hebreeu. En hij voegt daar nog iets aan toe. Om zijn woorden als het ware. Kracht bij te zetten. Hij benoemt namelijk dat het de heilige geest is. [21:48] Die deze woorden. Tot ons spreekt. Kijk maar met me mee naar vers 7. Dat begint met de woorden. Zoals de heilige geest zegt. Zoals niet de eigen woorden. [22:00] Van de psalm dichter. Of van de schrijf van Hebreeu. Nee hier spreekt de heilige geest. En wat opvalt. Is dat er staat. De heilige geest. [22:12] Zegt. Het is niet zij. Of heeft gezegd. Maar zegt. Het geeft de tegenwoordige tijd aan. Wat wil zeggen. [22:23] Dat de waarschuwing die God in de tijd van de psalm dichter. En in de tijd van de Hebreeu schrijver. Ook voor ons vandaag de dag geldt. Duizenden jaren. Later. Want de heilige geest zegt. [22:35] Hij spreekt ook. In het hier. En nu. En dat is toch wel. Bijzonder eigenlijk. Het. Het levende woord. Van God. Oké. [22:47] Maar wat zegt de heilige geest dan precies. En wat moeten wij daar dan mee. In onze volharding. We lezen verder in vers 7. Daar staat. Heden. Indien zijn stem hoort. Vers 8. [22:57] Verhard dan uw hart niet. Zoals bij de verbittering op de dag. Van de verzoeking in de woestijn. Vers 9. Daar hebben uw vaderen mij verzocht. Zij hebben mij op de proef gesteld. En mijn werken gezien. [23:08] Veertig jaar. Lang. De Hebraïer schrijver. Die refereert hier naar de Exodus. Het volk van Israël. Leefde 400 jaar lang. In de slavernij. [23:21] In Egypte. Maar God. God greep in. Hij bevrijdde hen. Uit de handen van de vader. Door 10 plagen te sturen. Naar Egypte. [23:31] En voor hen een weg te banen. Dwars door de rode zee heen. Dwars door de zee heen. Ik lees tegenwoordig veel voor. [23:42] In de kinderbijbel. Voor mijn dochter. En dan zie je het verhaal ook steeds weer. Weer terugkomen. Dwars door de rode zee heen. Je ziet al die plaatjes. Al die beelden. [23:52] Waarmee ze voor de kinderen. Ja het zo duidelijk. En makkelijk mogelijk. Willen maken. En dat is toch echt wel. Een heel groot wonder geweest. Of moet dat een bijzonder moment zijn geweest. [24:03] Een groot bewijs. Van Gods macht. En van zijn zorg. Maar ondanks alles wat ze hadden meegemaakt. Al wat ze hadden gezien. [24:13] Alle bewijzen voor een levende God. Was hun hart vol ongeloof. En dat kwam ook al snel tot uiting. Ze waren nog maar net op weg. [24:24] En begonnen al te klagen. We lezen dat in Exodus 17 vers 1 tot en met 7. Ze hadden dorst en stelden God op de proef. Ze daagden hem uit. [24:35] Er was ongeloof. Waar blijft dat water toch? We hebben dorst. Is God wel echt onder ons? Ziet hij nog naar ons om? Doet het hem nog wat dat we niet kunnen drinken? [24:46] En zoveel dorst hebben? Nou. Naar deze geschiedenis refereert. De Hebreeuws schrijver. Door Psalm 95. te citeren. [24:57] Maar waarom verwijst de Hebreeuws schrijver naar deze geschiedenis? Waarom is het alles zo belangrijk? Hij. Nou die Hebreeuws. [25:10] Die Hebreeuws. De worstelende gelovigen. Die bevonden zich eigenlijk in een soortgelijke situatie als het volk van Israël. God waarschuwde de Israëlieten om te volharden in hun geloof. [25:22] Maar de meesten van de eerste generatie deden dat niet. Alleen Caleb en Jozua mochten het beloofde land binnengaan. En dat is de reden waarom hier nu wordt verwezen. [25:33] Naar dat moment. Het volk van Israël diende dus als een waarschuwend voorbeeld. Een les uit het verleden. Om van te leren. En zo worden ook de Hebreeuws. [25:44] De worstelende gelovigen. Aangespoord om te volharden. Door te blijven geloven. En te luisteren naar zijn stem. Naar zijn woorden. Dus de tweede oproep. [25:56] Het dringende asties wat we meekrijgen deze morgen. Om te kunnen volharden. Dat is. Blijf geloven. En naar zijn stem. Luisteren. [26:10] Als we even iets meer inzoomen. Dan lezen we in vers 8. Dat het hart van het volk was verhard. Het was verbitterd. Hun hart was verhard door niet te geloven dat God zou voorzien. [26:25] En door dat ongeloof. Wat ook in vers 12 en 19 wordt benoemd. Dwaalden ze af. Met hun hart. Dus door het ongeloof. Begonnen ze te dwalen met hun hart. [26:36] Raakten hun hart verhard. En stelden ze vervolgens God op de proef. En hiermee werden ze hem ongehoorzaam. In vers 10 staat. Ze hebben mijn wegen niet gekend. [26:48] Met andere woorden. Ze gingen hun eigen weg. En ze gingen daarin echt heel ver. We lezen namelijk in vers 7 van Exodus 17. Dat ze op het punt stonden. [27:00] Om Mozes te stenen. Zo woest waren ze. Zo verhard was hun hart. Ze hadden dorst. En ze waren er helemaal klaar mee. Maar het volk had anders moeten reageren. [27:16] Ze hadden moeten reageren. Zoals de vader van de maanzieke jongen. Die zei tegen Jezus. Heren. Ik geloof. Maar kom mijn ongeloof. Te hulp. [27:27] Kom mijn ongeloof. Te hulp. Het volk had tot God kunnen zeggen. Help ons heren. We weten dat u bestaat. We hebben uw wonderen gezien. We vertrouwen ook nu. Op het feit. [27:38] Dat u zal voorzien. Maar dat deden ze niet. Hun hart was verhard. Je zou kunnen zeggen. Het hart van het probleem. [27:49] Was het probleem van het hart. Het hart van het probleem. Was het probleem. Van het hart. Hun hart was vol ongeloof. En ongeloof. Heeft nooit genoeg bewijs. [28:02] En dat is wat de schrijver duidelijk wil maken. Wees niet zoals uw voorouders. Die doof waren. Voor de stem van God. Hij zegt als het ware. Tegen de gelovigen. [28:12] Die het moeilijk hadden. En dreigden af te vallen. Broeders en zusters. Als je de waarheid van Jezus Christus kent. Als je het evangelie kent. Doe dan niet. Wat Israël deed. [28:23] Toen zij Gods waarheid kende. En zijn openbaring zag. Maar toch ongehoorzaam werd. Wees niet zoals uw voorouders. Maak geen excuses. Om niet te geloven. [28:34] Om niet te gehoorzaam. Om niet te luisteren naar zijn stem. Verhard je hart niet. Zoals zij dat deden. Maar zie je op Jezus. Geloof in hem. En wees hem gehoorzaam. Geloof en luister naar zijn stem. [28:48] Ja. Zo kun je onwrikbaar vasthouden. In vers 10 en 11 zien we de reactie van God over het ongeloof en de ongehoorzaamheid van zijn volk. [29:00] God is stoornig. Hij is boos. Hij walgt van hun daden. We kennen de geschiedenis. God zwoert dat de generatie van 20 jaar en ouder de rust. Waarover wordt gesproken in vers 11. [29:12] Dat verwijst naar het beloofde land. Niet zouden binnengaan. Maar zouden sterven in de woestijn. We zien het ook terug in de laatste vers. [29:23] Vers 17, 18 en 19. God was stoornig op hen die gezondigd hadden. Op zij die ongehoorzaam geweest waren. Met als gevolg dat ze zijn rust niet zouden binnengaan. [29:35] Maar zouden sterven in de woestijn. En met dit in het achterhoofd. Smeekt de Hebraïenschrijver om te luisteren naar zijn stem. Naar Gods stem. [29:46] Worden opgeroepen om niet alleen op Jezus te zien. Zie vers 1. Niet alleen om hem te geloven. Zie vers 14. Maar ook om naar hem te luisteren. Zie vers 7 en 15. [29:58] Want dat staat er. Er staat indien u zijn stem hoort. Indien u zijn stem hoort. Het is van groot belang. [30:09] Dat het niet alleen bij geloof blijft. Maar dat je ook luistert naar zijn stem. Naar zijn woord. Naar de Bijbel. En de tweede opgering is daarom ook. Blijf geloven en naar zijn stem luisteren. [30:22] Geloven is niet iets passiefs. Niet een soort vinkje wat je af kan vinken. Een geloofsverklaring die je eenmalig voorleest. Of een levensverzekering die je eenmalig afsluit. [30:36] Voor je eeuwige toekomst. Nee. Geloof is iets actiefs. Ja we zijn gerechtvaardigd door geloof alleen. Maar de echtheid van ons geloof blijkt uit onze dader. [30:50] Geloof heeft dus alles te maken met gehoorzaamheid. Luisteren naar Gods stem. En dat ook in de praktijk brengen. Want. Zo zegt Jacobus. Een geloof dat zonder werken is. [31:02] Is in zichzelf dood. En dus moeten we onszelf de vraag stellen. Luisteren we nog. Naar zijn stem. Naar zijn woorden. Naar het woord van God. [31:13] En brengen we volgens datgene wat we horen. Ook in de praktijk. Zijn we dienstbaar in zijn plan. Vormt jouw hart en wat jij doet. Voor Satan een gevaar. [31:24] Helaas zijn veel christenen. Lauw geworden. Velen van hen die zeggen. [31:38] Ja. Als je zo leeft. Dan ben je te zwart wit. Dan ben je te radicaal. Maar is dat echt zo? Is dat echt zo? [31:50] Ik denk juist dat we moeten oppassen dat we geen professionele preekluisteraars worden. Iemand die wel wil aanhoren. [32:02] Maar echt luisteren. Leren en in praktijk brengen. Oma. Laten we onszelf onderzoeken. Laten we in de spiegel kijken. Neem je Gods woorden serieus. [32:13] En luister je daar ook na. Ook als het moeilijk wordt. Ook tijdens jouw woestijntochten. Dat is het punt dat de Hebraïenschrijver hier wil maken. [32:25] We gaan kijken naar de laatste oproep. We hebben geleerd dat we onwrikbaar kunnen vasthouden door te zien op Jezus. Door te blijven geloven en te luisteren naar zijn stem. [32:38] En nu gaan we inzoomen op de derde en laatste oproep. En dat is blijf na elkaar omzien. We kijken naar vers 12 en 13. 12 en 13. [32:49] Daar staat. Zie erop toe broeders. Dat er nooit in iemand van u een verdorven hart zal zijn. Vol ongeloof. Om daardoor afvallig te worden van de levende God. Maar vermaan elkaar elke dag. [33:01] Zolang men van een heden kan spreken. Opdat niemand van u verhard zal worden. Door de verleiding van de zonde. Zie erop toe broeders en zusters. [33:13] Dat er nooit in iemand van u. Een verdorven hart zal zijn. Daar begint vers 12 mee. We moeten oppassen van een verdorven hart. [33:24] Maar wat is dat dan? Wat is dat? De tekst leert ons dat een van de kenmerken van een verdorven hart ongeloof is. [33:35] Er staat een verdorven hart vol ongeloof. En ongeloof heeft te maken met wantrouwen. Met ontkenning. De grootste zonde ter wereld is ongeloof. [33:47] Want dat is de grootste belediging van God. En dat brengt onszelf de grootste schade toe. Een verdorven hart heeft te maken met een verhard hart. En we lezen aan het einde van vers 13. [33:58] Dat we verhard kunnen worden door de verleiding van zonde. Met andere woorden. Je kunt jezelf verharden. Je kunt je hart hard maken tegen God. [34:09] Door te zondigen. En dat is wat de tekst ons leert. We kunnen verhard worden door de verleiding van de zonde. [34:22] Verleiding van de zonde. Zonde is listig. Het verschijnt zelden zoals het werkelijk is. Het vermomt zichzelf. Het liegt en bedriegt. [34:33] Het doet zichzelf voor als iets aantrekkelijks en wenselijks. Maar in werkelijkheid is het uiterst gevaarlijk. Zonde veroorzaakt de groei en de ontwikkeling van ongeloof. [34:44] Wat resulteert in een verhard hart. Een verdorven hart. En dat is een hart dat steeds minder wordt geraakt door het evangelie. Een hart dat steeds minder onder de indruk raakt van Jezus. [34:59] Een hart dat steeds minder luistert naar de stem van God. Het volgt zijn eigen ongeloof. En daardoor drijft het steeds verder af van de levende God. [35:11] Tot op het punt dat het afvallig wordt. Zoals we lezen aan het einde van vers 12. Dus de uitwerking, het gevolg van een verdorven hart is afvalligheid. [35:28] En in het context moeten we dan denken aan een terugval naar het oude leven. Naar het wettische jodendom. Vandaag de dag zou je kunnen zeggen het afvallen tot het atheïsme. Maar de Hebraïe schrijver is heel duidelijk dat we elkaar nodig hebben om te blijven volharden. [35:47] We moeten op elkaar toezien. Op elkaar letten. Elkaar vermanen elke dag. Zolang men van een heden kan spreken. De schrijver is zich bewust van de tactiek van Satan. [35:59] Die zich richt op het individu. Net zoals wolven die één schaap aanvallen. En daarom benadert de Hebraïe schrijver om op elkaar toe te zien. We hebben een plicht, een zorg, een verantwoordelijkheid naar elkaar. [36:12] Om zolang men nog van een heden kan spreken. Oftewel nu. Nu ons hart nog zacht en gevoelig is. Nu het nog niet is verhard. En nu we nog in de genadertijd leven. [36:24] Om juist nu naast elkaar te gaan staan. Om elkaar te helpen. En elkaar te vermanen. Vermanen komt van het Griekse woord parakaleo. [36:39] En bij parakaleo gaat het niet alleen om het negatieve vermanen. Om de zonde aan te wijzen en af te wijzen. Nee, het heeft meer betekenissen. Maar liefst drie. [36:52] En broeder Penning legt dat als volgt uit. De eerste betekenis is erbij roepen en smeken. Erbij roepen en smeken. [37:03] Denk aan een klein kind dat wegrent. Dan zeg je, kom terug. Kom terug naar papa en mama. Kom terug. De tweede betekenis is oproepen, vermanen en aansporen. [37:20] Oproepen, vermanen en aansporen. Dus als een kind die plotseling de weg oversteekt. En dat de ouder dan zegt, niet doen. Niet doen. Hier blijven. En niet doen. [37:31] En de derde betekenis is, bemoedigen en elkaar troosten. Bemoedigen en elkaar vertroosten. Denk aan een kind dat gevallen is op straat. [37:43] Je pakt het kind op en je troost het. Je troost het kind. Samenvattend zou je kunnen zeggen dat de parakaleo gaat over elkaar aansporen. [37:56] Elkaar aanmoedigen. Elkaar erbij houden. Bemoedigen. Versterken, vertroosten. En ook terecht te wijzen. Niet met het doel om elkaar wetten en regels op te leggen. [38:08] Maar met het doel om elkaar bij de voeten van de Heer Jezus te brengen. En dat is echt iets moois wat we samen als gemeente mogen doen. En dat zelfs dagelijks zoals de tekst ons leert. [38:23] Daarom zegt John Piper. Eeuwig redding blijkt een gemeenschapsproject te zijn. Een gemeenschapsproject. Een gemeenschapsproject. Een gemeenschapproject. Om wat we elkaar nodig hebben. [38:34] Geestelijke gemeenschap is geen overbodige luxe. Maar een noodzaak die uitermate belangrijk is voor onze geestelijke groei. Geestelijke gezondheid. [38:46] En volharding. Niemand van ons heeft de bagage, de geestelijke bagage om in ons christelijk leven alleen te zijn. Zelfs de apostel Paulus niet. [38:59] Hij erkende het behoefte aan gemeenschap met andere gelovigen. Want als hij naar de gemeente in Rome schrijft. Drukt hij zijn verlangen uit om in uw midden samen bemoedigd te worden. [39:10] Door het onderlinge geloof. Zowel dat van u als dat van mij. Zo schrijft hij. Hij erkende voortdurend zijn behoefte om met andere gelovigen samen te zijn. [39:23] Dus als jij zegt ik heb daar geen behoefte aan in mijn drukke bestaan. Dan heb je niet begrepen. Dan heb je niet begrepen wat God van ons vraagt. We zijn aan elkaar gegeven. [39:36] Jezus nodigt ons uit in zijn geestelijke familie. En hij heet ons welkom. Hij heet ons welkom in een huis dat zelden is zoals we zouden willen. [39:48] En toch precies is wat we nodig hebben. Dat is interessant hè. Een huis dat zelden is zoals we zouden willen. En toch precies is wat we nodig hebben. [40:00] En dat komt omdat we elkaar nodig hebben om die eindstreep te kunnen halen. We hebben als gelovigen een roeping om elkaar te helpen. [40:11] Te bemoedigen en erbij te houden. En dat is een taak die we samen hebben. Niet alleen de oudsten hier in de gemeente. Het is belangrijk om elkaar te vertellen wat God in ons leven aan het doen is. [40:21] Om elkaar te bemoedigen en raad te geven. En ook gebedspunten door te geven. We hebben wederzijdse bemoediging nodig. Want dat, dat bouwt op. Wederzijdse bemoediging bouwt op. [40:37] Mag ik je vragen wanneer jij voor het laatst iemand uit de gemeente hebt bemoedigd? Wanneer heb je dat voor het laatst gedaan? Heb jij oog voor je boeders en zusters? [40:50] Je komt toch niet alleen voor jezelf? Om even snel die geestelijke oppepper te krijgen en dan weer snel naar huis te gaan? Het kan toch niet de bedoeling zijn? Dat je na afloop van de dienst gelijk de deur uit gaat. [41:03] Door de week zovolgens niemand spreekt. En op zondag hier weer zit. Dat is toch geen gemeente zijn? Waar dient de gemeente dan voor? Samen optrekken. [41:15] Elkaar bemoedigen. Dat is zo belangrijk. Ook al is het alleen maar even die broeder of zuster bedanken voor zijn dienende houding. Dat je even naar die broeder toe loopt die al die stoelen hier vanmorgen heeft klaargezet. [41:28] Waar je nu op zit. Dat je even naar de mensen van het geluid daarachter in loopt. En dat je gewoon even bedankt. Die zeggen ja, dankjewel. Voor jullie dienende houding. [41:40] Dat je even naar de zondagsschoolleiding loopt. En dat je ze bedankt. Die niks van het dienst hebben meegekregen. Maar wel hebben willen investeren in onze jonge gemeenteleden. Iets positiefs tegen elkaar zeggen. [41:53] Dat vinden we zo moeilijk hè. Ik ook hoor. Ik ben niet beter dan jullie. Maar het bouwt wel op. En dat bewerkt ook weer verharding. En zo houden we het vol. En natuurlijk zou geestelijke gemeenschap met elkaar veel dieper moeten gaan. [42:09] Want als je niet weet wat er bij je broeder of zuster van binnen speelt. Hoe kun je dan iemand echt bemoedigen. Echt vertroosten. En echt vermanen. Dan zou je toch echt eerst van elkaars hart moeten weten. Dan zouden we open naar elkaar moeten zijn. [42:22] Open moeten zijn over datgene wat ons werkelijk van binnen bezighoudt. Bezighoudt. Daar waar we tegenaan lopen. Dat we moeilijk vinden. Of juist waar we heel erg dankbaar voor zijn. Mag ik je vragen. [42:39] Of jij een aantal broeders en zusters in deze gemeente. In vertrouwen hebt genomen. Of je met een aantal broeders en zusters echt samen wandelt. [42:51] Waarbij je eerlijk bent over je zonden. Over je struggelingen. Jezelf ook laat bevragen. Om elkaar scherp te houden. En elkaar met een open bijbel. Een spiegel voor te houden. Om samen te bidden. [43:03] Elkaar te vermanen. Te bemoedigen. En ook open te staan om die bemoediging en vermaning ook te ontvangen. Als een broeder of zuster iets tegen jou zegt. Dat je dan niet zegt. Hé. Wat bemoeien je je mee man? [43:15] Wat bemoeien je met je eigen zaken joh? Maar dat je zegt. Dankjewel. Ik vind het misschien moeilijk om te ontvangen. Maar ik ontvang het in liefde. [43:28] Dankjewel. Het was niet makkelijk. Maar achteraf moest ik dit horen. Het heeft me geholpen. In mijn wandel met Jezus. Ik weet dat het misschien een beetje eng is. [43:40] Om zo open te zijn naar elkaar. Dat je open eerlijk. En betrokken bent met elkaar. Dat is wel wat God van ons vraagt. En dat is ook de manier om geestelijk te groeien. [43:52] Om samen ons te verblijden in Christus. Ook tijdens onze woestijntochten. De Bijbel noemt de gemeente niet voor niks. Een huisgezin. Daar waar we open en eerlijk zijn. [44:05] En er voor elkaar zijn. Spreuken 27 vers 17 zegt. Met ijzer scherpt men ijzer. [44:16] Zo scherpt een man het gezicht van zijn naast. En dat is wat we nodig hebben. In onze volharding. En daar mogen we ook van genieten. Want hoewel het niet altijd makkelijk is. [44:27] Is het iets moois. Wat we als gemeente hebben ontvangen. En samen ook mogen doen. Het is een voorrecht. Om samen schouder aan schouder. In zijn wijngaard. te staan. [44:46] Tot slot. We worden opgeroepen om tot het einde toe. Ons geloof. Te behouden. Om onwrikbaar vast te houden. [44:57] Vast te houden. Totdat Jezus terugkomt. Hoe lang het nog precies gaat duren. Totdat Jezus terugkomt. Niemand weet het. We weten het niet precies. Maar laten we in 2025. [45:09] In het jaar wat voor ons ligt. Zien op Jezus. Net zoals dat lied zegt. Zie slechts op hem. En volg gehoorzaam zijn stem. [45:21] En dat niet alleen. Maar met elkaar. Want samen vormen we dat huis. We hebben elkaar nodig. Om samen te strijden. In woord en in werk. Ja samen. [45:32] Eén zijn in hem. Dat alleen. Maakt ons sterk. Amen. ***