Transcription downloaded from https://audio.dereddingsark.nl/sermons/106841/simon-zoon-van-johannes-en-het-kolenvuur/. Disclaimer: this is an automatically generated machine transcription - there may be small errors or mistranscriptions. Please refer to the original audio if you are in any doubt. [0:00] Vanmorgen het thema Simon, zoon van Johannes en het kolenvuur. [0:12] ! Een preek uit twee gedeelten. Best eenvoudig. Een bekend gedeelte. Ik begin met Johannes 18, vanaf vers 15. [0:35] En Simon Petrus en een andere discipel volgden Jezus. En de discipel was een bekende van de hoge priester en er ging met Jezus het paleis van de hoge priester binnen. [0:47] Maar Petrus stond buiten aan de poort. De andere discipel dan, de bekende van de hoge priester, kwam naar buiten en hij sprak met de portierster, met de kousiërsje, en bracht Petrus binnen. [1:01] De slavin dan, die portierster was, zei tot Petrus, Gij behoort toch ook niet tot de discipel van deze Jezus? Hij zei, Ik niet. [1:13] De slaven en de dienaars stonden zich te warmen bij een kolenvuur. Dat ze aangelegd hadden. Want het was koud. En ook Petrus stond zich bij hen te warmen. [1:24] Ik ga verder met vers 25. En Petrus, Simon Petrus, stond zich te warmen. Ze zei dan tot hem, Gij behoort toch ook niet tot zijn discipelen? Hij ontkende het en zeide, Ik niet. [1:38] Een der slaven van de hoge priester, die verwant was van hem, wiens oor Petrus had afgeslagen, zei, Zag ik u niet in de hof met hem? [1:48] Petrus dan ontkende het wederom, en verstond daarop kraaide een haan. Tot zover het eerste gedeelte. Straks het tweede gedeelte. [1:59] Het was een koude nacht van woensdag op donderdag. 1990 jaar geleden. Er was al veel gebeurd in die nacht. [2:12] Jezus was door Judas Iscariot verraden, gevangen genomen, en naar het paleis van hoge priester Kajafas gebracht. De discipelen waren gevlucht. [2:27] Johannes en Petrus, die waren toch een beetje van hun vlucht teruggekomen. En Johannes had het plan opgevat, ik ga naar de paleistuin van Kajafas. [2:38] Hij was daar vertrouwd. Hij was er kennelijk al meer geweest. En hij kwam bij de portierster, bij de cociërze. En hij werd binnengelaten om in die paleistuin te komen. [2:50] Petrus werd niet zomaar binnengelaten. Dat was een onbekende. En Johannes ging met die portierster praten, een praatje maken. En zei, het is mijn vriend, mag die ook binnenkomen. [3:03] En ze doet de deur open voor Petrus. En dan kijkt ze die Petrus aan. Ja, hij ziet er wel uit als een Galileer. Als een kleding. En dan vraagt ze, jij behoort toch ook niet tot zijn discipelen? [3:19] Ik niet, zegt Petrus. Hij ontkende het. Je kan je natuurlijk wel een beetje voorstellen, dat zijn hart toen best een beetje wild begon te kloppen. En hij zal ook wel een beetje steels gekeken hebben naar Johannes, of dat hij het niet gehoord had. [3:32] Dat hij zei van, ik ken die Jezus niet. Het was een koude nacht. En de mensen, de slaven, de dienaren, hadden een kolenvuur aangelegd daar in die tuin. [3:45] Het was donker, een beetje donker. Zullen best wat kaarsen gebrand hebben van bouwen. En Petrus, ja, die had ook koud. En die ging tussen die mannen instaan. [3:56] Ja, je moet toch maar een beetje het lef hebben. Maar hij had het. Hij ging er tussenin staan. Hij zal waarschijnlijk niks gezegd hebben, want dan dachten, dan horen ze allemaal een dialect, dat ik niet uit Jeruzalem kom. Dus hij stond daar. [4:07] En dan kijken die mannen zo eens naar die vreemde man die daartussenin staat. En dan zeggen ze van, gij behoort toch ook niet tot zijn discipelen? [4:20] Ik niet, zegt Petrus. Hij voelde zich denk ik niet helemaal gelukkig. Toen hij dat zo gevraagd had. Hij had de argwaan in hun stem gehoord. [4:34] Ik niet. Hij was minder stoer dan dat hij eerst deed van binnen. Je kan je voorstellen, hij werd een beetje, ja, toch wat angstiger. [4:45] Voor zijn ontmaskering mogelijk. En zeker toen die iemand hem scherp aan zag kijken. En aan bleef kijken. Voelde hij zijn hart waarschijnlijk wild gaan kloppen. [4:58] Van oeh. En dan vroeg diegene op een gegeven moment, Zag ik u niet in de hof met hem? In Gethsemane? Dat was niet zomaar iemand. [5:10] Ja, Petrus had er in die hof niet op gelet. Maar daar was iemand, een familielid, van die malgus, die slaaf, die daarvoor aanliep met die groep mensen, die Jezus gevangen wilde nemen daar in die hof. [5:23] En Petrus wist het nog, want het was nog een paar uur geleden, een paar uur geleden, nog misschien een uur daarvoor. Hij had zijn lange mes gepakt. En hij had graag dat hoofd van die malgus willen splijten. [5:35] Maar ja, malgus deed zijn hoofd gelukkig opzij. En het was alleen maar zijn rechterhoor die er af hakte. En die man, die was daar ook bij geweest in die hof. En Petrus zegt weer, ik niet. [5:48] En toen kraaide er een haan. En toen ging hij ijdelings die paleistuin uit. Als een gebroken man, huilend, ging hij daar weg. [6:02] Hij, die nog geen acht uur daarvoor gezegd had, dat hij zijn leven zou inzetten voor Jezus. Hij, die nog maar een uur geleden, zo heel stoer en onverschrokken, dat lange mes van hem gepakt had, en malgus zijn oor had afgehakt. [6:20] Hij, die erbij was, een van de drie, toen het dochtertje van je Iris uit de doden werd opgewekt. Hij, die een van de drie was, die op de berg der verheerlijking gestaan had, en Jezus dat had gezien, met Mozes en Elia. [6:37] Hij, nee, hij had Jezus niet verraden, maar was verlogenen eigenlijk niet hetzelfde als verraden. [6:49] Hij, die stoere man, had zijn meester, die die drie jaar, misschien wel 42 maanden, dag en dag had meegemaakt. Hij had hem gezien, wat hij gedaan had, in wonder, in tekenen, wat hij gezegd had, ach, degene die iets dergelijks meegemaakt heeft in zijn leven, en misschien zitten die er hier wel, die iets meegemaakt hebben van een soort verlogening van de Heer Jezus. [7:20] misschien wel, van ben je ook christen, en dat je er niet vooruit wilde komen. Ik niet. Ik niet. [7:33] Diegene voelde misschien een beetje aan, wat Petrus gevoeld heeft. Die stoerde Petrus. huilende ging hij weg. Waar naartoe? [7:45] Dat weet niemand van ons. Maar hij ging toch, op een gegeven moment, kreeg hij de moed, om weer terug te gaan, naar, naar zijn makkers. [7:57] Naar de andere discipelen. Nou, nog even iets zeggen over, de weergave van de gebeuren in die paleis daar. Wat is Johannes, de schrijver, dat hebben we gelezen, mild in zijn weergave. [8:10] Hij zegt alleen maar dat Petrus zei, ik niet, ik niet, ik ken die mens niet. Nou, Matthäus en Marcus zijn wat minder, soepel voor die Petrus. [8:25] Marcus en ook Luc, nee, Marcus en Matthäus zeggen van, en hij loogende het met een eed. En de laatste keer, staat er, en hij vervloekte zichzelf en zweerde. [8:38] En ik ken de mens niet, had hij gezegd. Dat waren Matthäus en Marcus die dat zeiden. Johannes niet, die is zo heel mild. Ik niet alleen maar. Johannes, de apostel van de liefde. [8:50] En toen was Petrus weer bij zijn makkers gekomen. Ik denk niet dat hij veel gezegd heeft. Wat waren die dagen, die donderdag, die vrijdag, en die zaterdag, vreselijke dagen voor hem. [9:03] Hij die zijn meester verlogend had. En toen zondagsmorgens, was Maria van Magdala gekomen, die had gezegd, het graf is leeg. En Jezus is opgestaan uit de doden. [9:15] Het is echt waar. En toen was hij samen met Johannes naar het graf geren. Petrus, zoals hij van natuur was, liep het hardst. Maar naarmate ze dichter bij dat graf kwamen, ging hij steeds langzamer lopen. [9:31] En Johannes was het eerst bij het graf. Op die zondag, ontmoette de opgestane heer Petrus. Er wordt verder niks meer over gezegd, wat er gezegd is. [9:45] Maar er zal ongetwijfeld schuld beleden zijn, en vergeving geschonken. Die zondag. We gaan een paar weken verder, in de tijd. [9:57] En dat is het tweede gedeelte. Johannes 21, overbekend. Een paar weken later, na die ontmoeting van de heer Jezus met Petrus, daar in Jeruzalem. [10:13] En nu zijn ze in het noorden van het land, bij de zee van Tiberias, meer van Galilea. In het noorden. Ze hebben wel een honderd kilometer af moeten leggen, vanuit Jeruzalem. [10:25] En dan lees ik Johannes 21, vanaf vers 4. Toen het reeds morgen werd, stond Jezus aan de oever. De discipelen wisten echt niet dat het Jezus was. [10:37] Jezus zei tot hen, kinderen, heb jij ook enige toespijs? Ze antwoordden hem, nee. Hij nu zei tot hen, werp u net uit aan de rechterzijde van het schip, en gij zult vinden. [10:50] Ze wierpen het net uit, en konden het niet meer trekken, vanwege de menigte der vissen. Die discipel dan, die Jezus liep had, zei tot Petrus, het is de Heere. [11:01] Zie maar, Petrus dan, toen hij hoorde dat het de Heere was, sloeg zijn opperkleed om, want hij was ongekleed, en wierp zich in zee. Maar de andere discipelen kwamen met het schip, want ze waren niet ver van het land, slechts ongeveer 200 el. [11:17] En ze sleepten het net met de vissen. Toen ze dan aan land gekomen waren, zagen zij een kolenvuur liggen, en vis erop, en brood. Jezus zei tot hen, breng van de vissen, die gij thans gevangen hebt. [11:30] Simon Petrus ging aan boord, en sleepte het net aan land. Vol grote vissen, 153. En hoewel er zoveel waren, scheurde het net niet. [11:41] Jezus zei tot hen, komt, en houd de maaltijd. Niemand van de discipelen durfde hem de vraag te stellen, wie zijt gij? Want ze wisten dat het de Heere was. Jezus kwam, en nam het brood, en gaf het hun, en evenzo de vis. [11:58] Tot zover even. Ze waren met zijn zeven en dagen in Galilea, bij het meer. En Petrus was erbij. [12:10] En Petrus zei, ik ga vissen. Dan was ze vissen, en dat kan ik niets doen. Ja, ze wilden natuurlijk ook nog een beetje in leven blijven. Ik ga vissen. En die andere zes gingen met haar mee. [12:21] En ze visten die hele nacht, en ze vinden niets. Wat een frustratie voor vissers. Heel de nacht gevist, en daar niet één visje gevangen, zelfs niet het kleinste. [12:36] En dan staat er een vreemdeling op de oever. En die vraagt van, heb je misschien enige toespijs? Heb je misschien een paar visjes voor, voor een toetje naar de maaltijd? [12:50] Nee, is het antwoord. Kortste antwoord wijken geven. Is ook het makkelijkste voor een man, om vaak nee te zeggen, want het is makkelijk om van nee, ja te maken, dan van ja, nee. Nee. [13:02] En dan zegt die vreemdeling daar aan de kanten, gooi het net nou, is aan de rechterzijde van het schip. Onnatuurlijk. En dat deden ze. En het net was boordevol met vis. [13:15] Johannes was een fijngevoelige discipel, die was er ook bij. En die had die vreemdeling aan de kant, is nauwkeurig en nauwlettert in de gaten gehouden. [13:25] Ergens zag die iets bekend. En toen wist die het. Dat is de Heere. Dat is de opgestaande Jezus. Je had gezegd dat we naar Galileo moesten gaan, en daar staat hij. [13:41] En hij stoot Peters aan. Hij zegt, Peters, dat is de Heere. Nou ja, Peter is, ja, echt een heel spontaan mens, zonder na te denken, dat hij heel veel dingen. [13:52] En nu ook, hij gooit even een stuk kleed over zich heen, hij springt uit het boord, en hij zwemt naar de kant. Want hij wil bij Jezus zijn. En dan komt hij op het strand, loopt hij in de richting van Jezus, van die vreemdeling, en dan blijft hij ineens stokstijf staan. [14:10] Hij schrikt geweldig. Want dat ziet hij. Hij ziet daar op het strand een kolenvuur, met vis daarop, en brood ernaast. [14:22] En dat kolenvuur herinnert hij zich. Het is precies hetzelfde kolenvuur, als in de paleistuin van Kajafas. En dat moment, dat wordt weer springlevend in zijn hartstuk, daar heeft hij zijn meester drie keer verlogend. [14:41] En je kan je voorstellen, als je geconfronteerd wordt, met iets wat je gedaan hebt, dan blijf je wel even stilstaan. [14:53] Hoe weten we dat het precies hetzelfde kolenvuur was? Nou, het kolenvuur in de paleistuin van Kajafas, we hebben dat woord nog gelezen, dat is in het Grieks Antrakian. [15:07] Antrakian. En dat woord komt nog maar één keer nog voor in de Bijbel. En dat is in het gedeelte wat ik in Johannes 21 gelezen heb. Een kolenvuur. Antrakian. [15:17] Antrakian. Hetzelfde Griekse woord. Verder komt terwijl er in de Bijbel voor. Dus het was hetzelfde kolenvuur. En daar staat Peter, misschien hebben wij ook wel een kolenvuur in ons leven. [15:29] Een situatie meegemaakt, een onaangename herinnering, waarom het liefst maar nooit meer aan terugdenken. Vanmorgen wordt die levend gemaakt. [15:40] Dat kolenvuur in ons leven. Zoals dat kolenvuur bij Peterus zijn situatie levend maakte. Zijn verlogening. Zijn makkers zijn intussen met de vissersboot en het net wat ze niet binnenboord konden krijgen, aangemeerd bij het meer. [16:01] En dan zegt Jezus, haal een paar vissen. Je moet het gedeelte nog maar eens een keer doorlezen. Dan ga je het allemaal erin lezen. [16:12] Peterus neemt een sprong en die gaat naar die vissersboot toe. En in zijn uppie trekt hij dat net. Met die 153 grote vissen trekt hij aan de kant. [16:24] Even zijn frustratie kan hij omzetten in energie. En hij trekt zo dat net. Dat kennen wij misschien ook wel. Je schrikt van iets. [16:35] Geconfronteerd met een gebeurtenis uit je leven. Waar je nooit meer aan herinnerd had willen worden. En dan krijg je de kans om eventjes je af te reageren met lichamelijke kracht. Dat deed hij Peterus. [16:48] En dan pakt hij een paar van die vissen. Wanneer ze die vissen verteld hebben, dat weet ik niet. Maar is een keer gebeurd dat op de strand, dat ze die vissen gesorteerd en geteld hebben. [17:03] 153 waren dat. Inclusief die paar vissen die Peterus meegenomen had. Naar de heer toe. Nou een zekere heer F. Roberts heeft de evangelie eens heel goed doorgelezen. [17:16] En is tot de conclusie gekomen dat er 153 keer een situatie was dat de heren iemand zegende. In de evangelie. Ik heb ze niet aangeteld. Maar die man zal dat heus goed gedaan hebben. [17:27] Dus 153 keer had de heer Jezus iemand gezegend wat beschreven staat in de evangelie. Goed. Komt Jezus, komt Peterus met die paar vissen terug. [17:40] Geef ze aan Jezus. En gaat op de open gelaten plek rondom dat kolenvuur zitten. Zwijgend. Kan je wel voorstellen. [17:52] Je bent geconfronteerd met iets wat je hart wilde kloppen. En wat zal er nu gaan gebeuren. Ja ze hebben het allemaal gezien. [18:03] Op het vuur lag een vis. En naast dat vuur lag een brood. En dat was het vervolg. Op die maaltijd die ze een paar weken daarvoor in de bovenzaal hadden gebruikt. [18:19] Het was met het paasga begonnen. In die bovenzaal. Jezus met zijn twaalf discipelen toen. En als je nou Lukas 22 leest. Vers 17 en 18. [18:31] Dan zou je zien. Dan gaat het over het paasga. Maar ongemerkt was dat die paas maaltijd overgegaan in iets nieuws. Dan werd de maaltijd van de Heer ingesteld. [18:44] En Jezus ging daar zeggen. Het brood. Dat wijst op mijn lichaam. Dat voor jullie gebroken wordt. Gegeven wordt. En toen hadden ze. [18:56] De beker gezien waar wijn in stond. En toen had Jezus gezegd. Dat is het nieuwe verbond in mijn bloed. Doet dat tot mijn gedachten is. [19:07] En nu zitten zij daar. Rondom dat kolenvuur. Op het strand van de zee van Tiberias. En daar ligt ook een brood. [19:20] Maar er is geen wijn. Of de vrucht van de wijnstok. Dat niet. Er ligt een vis. Een vervolg van de maaltijd. In de bovenzaal. [19:31] Hier. Op het strand. En. Paulus heeft het uitgelegd. Wat dat brood betekent. Hier. Dat brood in de opperzaal. [19:43] We komen dat ook tegen. In 1 Corinthië 11. Wijst. Op het lijden. Op het sterven. Op het verlossingswerk van de Heer Jezus. Maar dat brood wat hier naar voren komt. [19:53] Heeft een andere betekenis. Jezus gaat verder met zijn les. En Paulus mocht ons dat uitleggen. In 1 Corinthië 10. Vanaf vers 16. Ik lees het u voor. [20:06] Daar staat. Is niet het brood dat wij breken. Een gemeenschap met het lichaam van Christus. Omdat het één brood is zijn wij. Hoeveel ook één lichaam. [20:18] Wij hebben immers al een deel. Aan dat ene brood. De Heer Jezus gaat. De discipelen daar iets leren. Hij gaat daar iets leren. Dat er iets uniek. [20:30] Is ontstaan. In zijn opstanding. Er is een. Een organisme gekomen. Een nieuw lichaam. Het lichaam van Christus. [20:42] Bestaande uit. Alle kinderen van God. Wat bij de Heer Jezus. De opgestane Heer. Het hoofd is. Of de discipelen dat toen daar. Begrepen hebben. [20:53] Weet ik niet. Toen misschien nog niet. Maar later zeker wel. Dat de Heer Jezus daar niet in de eerste plaats wijst. Op zijn. Op zijn verlossingswerk. [21:04] Nee. Maar wat dat betekende. Een opgestane Heer te hebben. Dat daar een nieuw organisme. Het lichaam van Christus is. En hier vanmorgen. En ik hoop. [21:16] Dat u allemaal de Heer Jezus kent. Als dat zo het is. Ik kom er straks nog even op terug. Als dat zo is. Wordt hier zichtbaar. Wat het lichaam van Christus is. [21:27] Ja. Het gaat om die nieuwe schepping. Die van binnen woont. Jullie kijken nou naar de buitenkant van mij. Nou daar hoef je niet trots op te zijn. Dat is geboren. [21:38] Uit een zondige moeder. Maar. Daar gaat het in de eerste plaats niet om. Aan de buitenkant. Het gaat om de binnenkant. En ik wacht. [21:48] Door Gods genade weten. Uit God geboren te zijn. Een nieuwe schepping. Een inwendige mens. En die wordt zichtbaar. Door mijn ogen. [22:00] Door mijn mond. Door mijn handelwijzer. Die zit er. En daar gaat het om. Een nieuwe schepping. Uit God geboren. En al diegenen die weten. [22:11] Die geloven. In de gekruisigde. In de opgestane en verheerlijke Heer. Die is een kind van God. Behoort tot dat lichaam van Christus. Nou dat wilde de Heer Jezus. [22:22] Dat uitbeelde met dat brood. Nou die vissen. Dat zijn niet zomaar vissen. Dat zijn vissen die op het vuur gelegd waren. [22:35] Het vuur was er doorheen gegaan. Gebakken vissen. Een gebakken vis. En zonder woorden. Gaat Jezus daar ook iets mee zeggen. [22:47] Wat opvalt in dit gedeelte. Is toen hij brood gaf. Dat hij anders dan in de bovenzaal. Dat hij er niet voor dankte. Hij gaf het hun. [22:59] Hij pakte het brood. En hij gaf het aan die zeven discipelen. Daar rondom dat kolenvuur. En met die vis doet hij datzelfde. [23:10] Gebakken vis. Heeft iets te maken met dat nieuwe verbond. Heeft iets te maken met wat een christen zal ondergaan die de Heer Jezus toebehoort. [23:20] Het vuur was er doorheen gegaan door die vis. En Jezus die zei het. Indien ze mij vervolgd hebben. Ze zullen ook u vervolgen. [23:33] In de wereld zult je verdrukking hebben. Maar op goede moed. Ik heb de wereld overwonnen. En Paulus zal laten schrijven. Wees geduldig in de verdrukking. [23:45] En alle die in Christus Jezus God vruchtig willen leven. Zullen vervolgd worden. Dat is wat die gebakken vissen uitbeelden. Het christen leven in moeilijke situaties. [24:00] Dat kan je alleen maar volhouden. Als je de liefde van de Heer Jezus in je hart hebt. En als je geoefend hebt. Die liefde die je in je hart gekregen hebt. [24:11] Te gaan praktiseren. Te zeggen dat je ook van de Heer Jezus houdt. De Heer Jezus had gevraagd. Die man, die vreemdeling. Aan die zeven vissers. [24:23] Heb je ook enige toespijs? Heb je een toetje voor de maaltijd? Nou ja, de Heer Jezus had de maaltijd klaar. En vanmorgen. [24:34] Dan vraagt hij het ook aan ons. Heb je enige toespijs? Nou ja, zeg eens kind van God. Wat heb ik nou aan de heilande wereld te geven? [24:45] Nou, Paulus heeft daar het antwoord op te geven. En dat geef ik mooi. Ik vond het wel heel mooi. Onze broeder daar in de ruimte daar. Net voor de wit stond. Die las een stuk uit Colossense. [24:56] En hij stopte bij vers 23. En op mijn papier, die staat vers 24. Dus dat lees ik maar even voor. Wat dat betekent. Enige toespijs aan de Heer te kunnen geven. [25:09] Als kind van God. Er staat in Colossense 1 vers 24. Tans verblijt ik mij over hetgeen ik om uventueel leid. En vul ik in mijn lichaam aan. [25:21] Wat ontbreekt aan de verdrukkingen van Christus. Ten behoeven van zijn lichaam. Dat is de gemeente. Dus als je vervolgd wordt. [25:32] Verdrukking krijgt aanwille van de Heer Jezus. Dan mag je dat als een eer. Een voorrecht beschouwen. Want dan geef je iets aan de Heer Jezus. Toespijs. Hebt u enige toespijs. [25:44] Dan zitten de discipelen. En ondertussen zijn wij natuurlijk tussen dat groepje in gaan zitten. Zitten we ook rondom dat kolenvuur. [25:55] Ons kolenvuur misschien. En dan kijkt Jezus Petrus aan. Simon Petrus. Vers 15 in hoofdstuk 21. [26:09] Toen zij dan de maaltijd gehouden hadden. Zei Jezus dat Simon Petrus. Zie je het voor je? We zitten er gewoon tussen daar. Tussen dat groepje. [26:20] Het is ineens een grote groep geworden. Maar dat is wel goed. Maar je let toch nooit op een ander. Je let altijd op de Heer Jezus. En het is alsof je alleen daar zit. Bij de Heer Jezus. [26:32] En dan zegt hij tegen Simon Petrus. Simon. Zoon van Jonas. Heb je mij waardelijk lief. Meer dan deze. Jezus kijkt zo naar dat groepje rond. [26:45] Heb je mij lief met de akkopeil liefde. En met de hoogste vorm van liefde die er maar is. Van die zelfopofferende liefde. [26:57] Houd je zoveel. Net zoveel Petrus. Als God van jou houdt. Net zoveel als degene die om je heen zitten. Petrus zegt heren. [27:08] U weet alle dingen. U weet dat ik van u houd. Nee. Het woord akkope durft hij niet. Je hebt het genomen. Die hoogste vorm van liefde. Hij noemt het meer met de menselijke liefde. [27:20] Met filio. U weet dat ik van u houd. U weet alle dingen. En zegt Jezus van. Wijt mijn lammeren. En dan kijkt hij weer aan. [27:32] Voor de tweede keer. Simon. Zoon van Johannes. Heb je me echt lief. Met de akkopeil liefde. [27:43] Met de liefde zoals God van je houdt. Ja heren. U weet alle dingen. U weet dat ik van u houd. Hij gebruikt weer het woord filio. [27:55] Menselijke liefde. Hij kan het niet over zijn lippen krijgen. Dat hij net zoveel van de heer Jezus houdt. Als God van hem. En dan zegt de heren. Hoed mijn schapen. En dan kijkt hij voor de derde keer aan. [28:10] Simon. Zoon van Johannes. Weet je wat zo mooi is. Hij zegt Simon. Zoon van Johannes. Johannes. [28:22] Weet je wat Johannes betekent. God is genadig. God is genadig. Hij zegt niet Simon Petrus. Nee. Simon. [28:33] Zoon van God is genadig. En dan past hij in Jezus ook zijn vraag aan. Petrus Simon. Zoon van Johannes. Heb je mij lief. [28:46] Met. De filio liefde. Die menselijke liefde. En dan wordt Petrus bedroefd. En dan moet hij even terugdenken. [28:58] Aan die paleistuin. Ach wat was hij toen gaan huilen. Huilende was hij weggegaan. En ook nu. Staat in vers. In vers. [29:10] Vers. Er staat maar helemaal geen vers op. In de Bijbel. Vers 17. Hij werd bedroefd. Voor de derde keer. En dan zegt hij het. Heer. [29:22] Gij weet alles. Gij weet dat ik u lief heb. Zegt Jezus. Weid mijn schapen. En dan kijkt hij jou aan. Kijkt hij mij aan. [29:35] Ik heb heel vaak op die plek gestaan. Op de zee van Tiberias. Met mensen om me heen. En ik heb diezelfde vraag gesteld. Maar nu stelt de Heer Jezus die vraag aan ons persoonlijk. [29:49] Vanmorgen. Hou je van me. Aan wat kan ik het merken. Dat je van me houdt. Jonge mensen. De vraag van Heer Jezus is aan je. [30:01] Hou je van me. Aan wat kan ik het zien dat je van me houdt. En dan kijkt hij alleen maar aan. En hij nodigt. [30:14] En hij wil zo graag. Dat je daar antwoord op geeft. En misschien moet je het schuchter zeggen. Ja. Heer. U weet alle dingen. [30:25] U weet dat er bij mij zo weinig aan deugt in mijn leven. Ja maar dat vraagt de Heer niet. Dan zegt hij als het ware. Daarvoor ben ik nou aan het kruis gegaan. [30:36] Vooral de dingen die mij deugen. Ik heb voor die zonde geboet betaald. Met mijn leven. Met mijn bloed. En dan vraag ik je hart. Dat vroeg hij aan Petrus. [30:48] En dan vraagt hij nog morgen aan ons. Het is misschien wel de laatste keer. Misschien ook wel de eerste keer. Dat zo nadrukkelijk dat je gevraagd wordt. Door de Heer Jezus zelf. Of je van hem houdt. [31:01] En wat is het heerlijk. Dat hij net zoals Petrus zegt. Ja heren. U weet alle dingen. U weet dat ik van u houd. Hier is mijn leven voor u. Doe er maar mee wat u wil. [31:15] Nou. Bij Petrus is dat uiteindelijk met zijn lichaam niet zo goed afgelopen. Hij is op zijn kop gekruisigd. Nou dat is geen pretje. Maar. Het ging niet in eerste plaats om zijn lichaam. [31:27] Het ging om zijn hart. En die Petrus. Die heeft nooit meer aan zijn verlogening hoeven te denken. Weet je. Daar kreeg een andere invulling. [31:38] Daar op dat strand van Golgotha. Toen hij antwoord mocht geven. Drie keer over. Net zoveel keren als hij de Heer verlogen had. Dat hij van de Heer Jezus hield. [31:49] En als er maar de duivel kwam. Om hem toch weer eventjes op zijn verlogening te wijzen. Kon hij gelijk denken aan dat kolenvuren pastrand. Kon hij gelijk daar horen dat de Heer Jezus zei. [32:02] Wijd mijn lammeren. Hoed mijn schapen. Wijd mijn schapen. En als die mensen zijn die een kolenvuur hebben. En je hebt vanmorgen die drie vragen gehoord. [32:13] Die drie persoonlijke vragen aan u en jou. Heb je me lief. Met een liefde die God voor je heeft. En je hebt in je hart daarop ja gezegd. [32:25] Ach als je straks dan hier van de vrucht van de wijnstok drinkt. Dan mag je dat zien als een liefdesverklaring van God. En een liefdesverklaring van jou aan de Heer Jezus. [32:37] Meneer Jezus. Dank u wel. Ik behoor tot dat nieuwe verbond. Die liefdesrelatie die u met mij aangegaan bent. Dan hebben we een hele goede maaltijd straks. [32:51] Het is de maaltijd van de Heer. We noemen het vaak heiligavondmaal. Daar komt die term in de hele Bijbel niet tegen. Het was een afgezondene maaltijd daar in die bovenzaal. [33:03] Het is in ieder geval vanmorgen een morgenmaal. Dat is nog geen avond. Maar het is de maaltijd van de Heer. Oh geweldig toch. Het is alsof je erbij zit rondom dat kolenvuur. [33:14] Als we zo straks mogen denken tot dat ene lichaam te behoren. We mogen denken aan het verlossingswerk van de Heer Jezus. En aan zijn liefdesaanbod. Wat wij vanmorgen in ons hart. [33:26] En misschien ook wel hardop straks. Mochten we amen. Daarmee instemmen. Ja heren. Ik heb u hartelijk lief. Amen.