Transcription downloaded from https://audio.dereddingsark.nl/sermons/107009/abram-deel-3/. Disclaimer: this is an automatically generated machine transcription - there may be small errors or mistranscriptions. Please refer to the original audio if you are in any doubt. [0:00] Goedenavond, ik vind het fijn om hier weer te zijn. Ik heb vanavond geen powerpoint meegenomen, expres niet.! Ik hoop dat u het niet te erg mist, maar ik heb mezelf een beetje terug zitten luisteren op de site en ik denk, nee, dat is niks voor jou. [0:19] Hoe dik als dat ik kreeg van, oma dat hebben we al gehad, we kunnen weer verder en ik hou mijn eigen powerpoint niet bij. En ik vind het wel veel lekkerder om het zonder powerpoint te doen. Ik hoop dat u het niet erg vindt. Misschien moet je af en toe iets meer opschrijven. [0:32] Ik wil wel toezeggen, want ik heb wel een hoop aantekeningen thuis, alhoewel ik die zelf ook niet per se meeneem, maar dat ik aan het eind van de studie de hele serie aantekeningen hier achterlaat voor degene die dat wil hebben. [0:44] Dan heb je een compleet overzicht van wat ik gezegd heb en van wat ik vergeten ben te zeggen, want dat gebeurt natuurlijk ook een heleboel. Dus dat is een beetje als inleiding. Ik vond het heel mooi dat onze broerder met deze tekst begon. [0:58] Het staat op de ene bladse en de andere bladse staan een stukje wat ik vanavond ook wel had willen aanhalen en ook ga aanhalen over Abram en Sarai. Die in Hebreeën 11 natuurlijk genoemd worden als de geloofsgetuigen die rondom ons zijn en die ons eigenlijk aanvuren tot al die goede werken. [1:18] Waar we net vanavond van hebben gelezen. We zien de dag naderen. Een andere dag dan waarvan hier wordt gesproken. Waar ik naar uitkijk is de dag van de opname en ik denk dat jullie daar ook allemaal naar uitkijken. [1:33] Het moment dat de heer Jezus komt om de zijnen te halen. En dat we in een punt destijds veranderd zullen mogen worden en hem tegemoet gaan in de lucht om zo voor altijd met de heren te wezen. [1:45] Dat is de dag waar wij naar uitzien. Waar ik in ieder geval naar uitzien. De dag waar het hier over gaat wat ons broer net gelezen heeft. Dat was, de brief aan de Hebreeën is natuurlijk een brief die geschreven is aan de Hebreeën. [2:01] Hebreeërs. Dat zijn mensen die van de overkant komen. Er wordt van Abram gezegd, mijn vader was een Hebreeër. Abram was een Hebreeër, komt van de andere kant, komt uit Ur der Galdeeën en gaat onderweg naar dat beloofde land. [2:17] En dat is ook precies de betekenis van een Hebreeër. Hij gaat naar de overkant. Deze brief is aan de Hebreeën geschreven. De Hebreeën dat zijn in principe nakomelingen van Abram, maar specifieker gaat het dan natuurlijk over Israël. [2:34] Je kunt dat in het eerste hoofdstuk van die Hebreeën brief lezen. Dat nademaal God eertijds op vele wijzen door de profeten gesproken heeft tot de vader heeft. [2:48] Hij heeft nu in het laatste dagen tot ons gesproken in de zoon. Dat is het begin van Hebreeër. Zo valt Hebreeën met de deur in huis. Dus daar kunnen we zien, hij heeft gesproken tot de vaderen eerst. [3:01] Door de profeten tot de vaderen. Nou, zowel de profeten als de vaderen, dat zijn natuurlijk de mensen die in Israël het woord hebben mogen verkondigen en ontvangen. [3:13] We kunnen dat heel duidelijk zien als je naar Romeinen 9 gaat. Daar zie je wat zijn nou de voorrechten van Israël. Nou, er is een heleboel. Hunnen zijn de verbonden, hunnen zijn de beloften. [3:25] U kent waarschijnlijk dat stukje wel. We zouden het ook op kunnen zoeken nu, maar dat doe ik allemaal zo lang. Dat gaan we dadelijk verder zoeken. Maar er staat ook, hunner zijn de vaderen. Dat staat daar heel nadrukkelijk tussen. [3:37] Dus de vaderen zijn de vaderen van Israël. Dat zijn in principe dus Abram, waar wij het over hebben, onze studie over gaat. Abram, Isaac en Jacob. Dat zijn de vaderen. [3:47] Nou, dat is dus tot de Hebreeën, tot Israël geschreven. Tot gelovig Israël. Waarschijnlijk door de apostel Paulus, die hier zijn naam niet bijnoemt. Nou, mijn overtuiging, omdat hij een geroepen apostel voor de heidenen is. [4:01] En hier aan zijn eigen volk schrijft. Dus zich niet met zijn naam Paulus, zijn heidenapostel naam noemt. Maar in feite als Shaul schrijft. Hij neemt ook afscheid als de Shaul die de groeten doet uit Italië. [4:17] En alle broeders laten groeten. En dan schrijft hij hier aan Israël, aan het gelovig Israël, waar heel veel druk is. Ongeveer in het jaar 60, misschien zelfs wel 65 na Christus. [4:28] Waar heel veel druk in Israël is. Ook op de gelovigen. Waar de vervolging is in Israël van de gelovigen. En waar mensen dreigen af te vallen van hun geloof. [4:39] En zeggen van ja, zullen we dan toch maar niet, Yeshua, Jezus mag dan wel, Jezus blijven. Maar zullen we dan toch maar niet terugvallen tot die eredienst. [4:52] Tot die offers. Er staat hier toch die tempel. We hebben toch onze feestdagen. We kunnen toch de eredienst weer gaan vervullen. En dan zegt Paulus van let op, Shaul zegt eigenlijk, let op. [5:05] De dag komt waarop het woord van God in vervulling zal gaan. Het woord van Jezus in vervulling zal gaan. Dat er geen steen op de andere zal blijven van deze tempel. Dat Jeruzalem verwoest zal worden. [5:18] Dat de tempel verwoest zal worden. Dat er niets meer over zal blijven van deze stad. En die dag die zie je dichterbij komen. En hoewel dan de druk groter wordt, hou vol. [5:28] Hou vol, moedig elkaar aan. Tot liefdedienst, tot goede werken. En dan staat er achteraan, want, dat is nog één tekstje verder, vers 26. [5:40] Als wij willens en wetens zondigen nadat wij kennis van de waarheid ontvangen hebben, blijft er geen slachtoffer voor de zonden meer over. Maar slechts een verschrikkelijke verwachting van het oordeel en verzengend vuur dat de tegenstanders zal verslinden. [5:53] Een tekst die mij vroeger angst inboezemde, en als je hem zo leest kan het nog wel eens heel angstig zijn, die ook een vraag kon opwerpen. [6:04] Kan dat dan? Kunnen mensen die gelovig zijn, daarna het offer dan toch weer afwijzen? En gaan ze dan toch verloren? Want dat lijkt hier zo. Maar Paulus spreekt hier niet over de eeuwige verlorenheid, maar spreekt over het feit dat dadelijk de tempel verdwenen zal zijn. [6:22] Jeruzalem, de tempel zijn verdwenen. En hij zegt, dan kun je wel zeggen van, we blijven in Jezus geloven, maar we doen toch mee aan die tempeldienst. We gaan de offers weer brengen, wij gaan daarin terugvallen. [6:34] Maar denk erom, dat wordt dadelijk door vuur vernietigd. Daar blijft niets van over. Het offer zal ophouden. Er wordt niet meer geofferd, er is geen tempel meer. En er blijft helemaal niks over dan alleen maar vuur. [6:45] Dus hou vol, hou je vast aan de Heer Jezus Christus, hou je vast aan Hem. Nou, dan komt hij daarna in dat hoofdstuk 11, dit was een beetje inleiding omdat de broer daarover begon, maar dan komt hij in hoofdstuk 11 naar een heleboel mensen die in feite op, dat is een beetje het beeld wat hij schetst, die in feite op een soort van tribune zitten. [7:08] Je kunt dat in feite in hoofdstuk 12 lezen. Wel, nu dan laten ook wij, nu wij door zo'n menigte van getuigen omringd worden, alle last en zonde die ons zo makkelijk verstrikt, en laten wij met volharding de wetloop lopen die voor ons ligt, terwijl wij ons ook gericht houden op Jezus, de leidsman en volleinder van het geloof. [7:30] Hij heeft om de vreugde die hem in het vooruitzicht was gesteld, het kruis verdragen, de schande verhacht, en zit nu aan de rechterhand van de troon van God. Daar zie je dat het gaat eigenlijk om een wetloop die gelopen wordt, en Paulus zegt, laten wij nu ook die wetloop lopen, en laten we maar één doel voor oog houden, dat doel namelijk wat Jezus Christus ook voor oog had, om te volbrengen wat God hem had opgedragen, die alle tegenstand en alle weerstand verdragen heeft, omdat hij maar één doel voor oog had, omdat hij maar één ding zag waar het eigenlijk om ging in de wereld. [8:08] En hij begint dan met, laten wij nu door zo'n menigte van getuigen omringd worden, dat zijn de getuigen van Hebraïe 11, die hij allemaal heeft genoemd, dat zijn de zogenaamde geloofsgetuigen. [8:21] In Hebraïe 11 begint het natuurlijk met de definitie van geloof, het geloof nu in vers 1, is een vaste grond van dingen die we hopen, en een bewijs van zaken die men niet ziet. [8:34] Dat is geloven. Een vaste grond van dingen die we hopen. De Bijbelse hoop is niet een misschien, is niet van, ik hoop het, maar de Bijbelse hoop is een zeker weten, is de overtuiging van iets wat eraan gaat komen, en een bewijs van zaken die we nog niet kunnen zien, maar die beslist gaat komen. [8:54] Ik heb hier vorige keer uitgebreid gesproken, meen ik ook over ween, en volgens mij ook over overgang, en al dat soort dingen meer. Maar hier gaat het eigenlijk daar ook over. [9:06] Je hoopt op een baby, en als je een vrouw ziet met een dikke buik, en er zit een baby in, dan heb je een vaste grond van dingen die je hoopt, en een bewijs van zaken die je nog niet ziet. [9:16] Je ziet wel de dikke buik, maar je ziet nog niet de baby. Nou, zo is het eigenlijk nu in deze wereld ook. We zien wel de wereld zich klaarstomen voor de laatste dag. We zien wel dat alles in deze wereld erop wijst, dat de dag van de opname, de dag van de terugkeer ook van Jezus Christus, de voltooiing eraan gaat komen, dat zien we, wij, als gelovigen, als we het woord mogen openen. [9:42] Ik bedoel, voor de rest, we hebben het vorige keer ook gehad over lot, wat sluier betekent, voor de rest hangt er een sluier over de volken, die zien het niet. Nee. [9:53] Die zien helemaal niet van, terugkomst Jezus, of einde van de tijd, en die hebben plannen voor de toekomst, en die duurt nog duizend of tweeduizend, of een miljoen, of een miljard jaar, weet je wel, totdat de grote anti-bang weer komt, en daarom moeten we de aarde ook bewaren. [10:09] Ik zal niet zeggen dat we daar allemaal niks mee moeten, maar dat is ongeveer de enige hoop, die de wereld heeft, als het al hoop mag heten. [10:20] De wereld heeft dat niet. Ja, in feite leef je maar een beetje aan. Je kunt je eigen doel verzinnen, als je ongelooflijk, en met ongelovigen praat ik het liefst daarover, van waar kom je vandaan, waar ben je nu, en waar ga je heen, of wat doet het er allemaal toe, waarom, waarom? [10:41] Toen ik bij de politie werkte, heb ik ooit een keer, een meisje van een jaar of 17, 17 was die, die stond boven aan een flat, en die wilde er afspringen, en met wat gesprekken konden we ze terughalen, en uiteindelijk toch een gesprekje met ze hebben, en ze zegt, meneer, waarom zou ik blijven leven? [11:03] Mijn ouders houden niet van me. Ik word gepest, ik voel mezelf niet gelukkig. Uiteindelijk is alles zinloos. Het is met een grote knal begonnen, en het gaat ook weer met een grote knal eindigen. [11:17] En waarom zou ik in deze ellendige situatie doorgaan? Er is helemaal niks aan. We weten gewoon nu al stoppen, toch? En in feite is dat vanuit het perspectief, waarin je geen geloof in God hebt, is dat waar? [11:31] Ik heb toen in een spreekkamertje van het politiebureau, daarom halen ze mij ook bij dat soort dingen, gewoon de Bijbel kunnen openen, en gezegd, kijk, dat klopt wat je zegt, hier staat het ook. Alle dingen zijn onuitsprekelijk vermoeiend, zinloos, ijdelheid, leeg. [11:47] Dat is ook zo. De zon komt op, ze heigt zich naar de plaats waar ze onder gaat, het water blijft naar de zee stromen, en de zee wordt niet vol, alle dingen zijn onuitsprekelijk vermoeiend. [11:57] Wat er is, was er al, en wat er was, zal er weer zijn, en het gaat maar door, het gaat maar door, het gaat maar door. Maar, er is natuurlijk iets wat daar bovenuit komt, en daar vertellen deze geloofsgetuigen van. [12:09] En daar vertelt dus ook, en dat stukje pak ik er even uit, voor we weer naar Exodus hoofdstuk 12 gaan, dat stukje, daar staat na dat we Abel hebben gezien, en Noach, en Henoch hebben gezien, staat er ook in vers 8. [12:24] En in feite moet je dan zien, dat Abram een van de mensen is, die op die tribune van die arena zit, om de mensen in die arena, de gelovigen die aan het rennen zijn, en die het bijna niet meer volhouden, om die aan te vuren, om te zeggen, kom op, doorgaan, hou vol, zegt Abram, zegt Sarai, weet je wel, zo zitten ze op de tribune, als het ware, dat is het plaatje, het beeld, wat de apostel hier schetst, en dat staat door het geloof, dat geloof is dus, moet je onthouden, een vaste grond van dingen die we hopen, en een bewijs van zaken die we niet zien, dat is het geloof van Abram, een vaste grond, en een bewijs, hij ging maar niet op een misschien, maar hij ging vanwege een vaste grond, en een bewijs van zaken die nog niet gezien worden, dat niet gezien, dat is een kernwoord van, de geschiedenis van Abram, we hebben wel gezien, van, leg, leg, ga, ga onderweg, en ik zal je, ik zal je laten zien, en God liet zich zien, en ik ga je sturen, niet naar het land, wat ik je wijzen zal, of naar Kanaan, maar het land, wat ik je zal laten zien, herinner je je het nog, daar hebben we het over gehad, dus dat is, dat is het kernwoord, wat in het leven van Abram, die grote rol speelt, dat is ook het kernwoord, wat hij hier terugkomt, het is een bewijs van zaken, die we nog niet zien, maar God zegt, ga op jezelf, ga eruit, ga uit je land, uit je familie vandaan, en ga naar het land, wat ik je zal laten zien, ik geloof vast, dat is ook een roeping, voor alle eeuwen, en alle tijden, ook voor ons vandaag, we gaan met God, ga met God, en ga naar, dat plekje, wat God je, zal laten zien, er is een plek, voor ons allemaal, hij heeft voor ons allemaal iets, in petto, we moeten wel, we moeten wel, dat klinkt zo moederig, weet je wel, en toch, toch zeg ik het even maar een keer, we moeten wel gaan, [14:24] Abram geloofde met zijn voeten, en hij ging, weet je, hij ging onderweg, als wij Gods stem horen, of als we in omstandigheden komen, waarin je denkt, hier zou ik iets kunnen doen, of moeten doen, moet je het misschien ook wel aanpakken, niet altijd, maar bid ervoor, heb het erover, denk erover, maar het is niet voor niks, dat het, op jou, wegkomt, geloven, met je voeten, nou door dat geloof, is Abram, toen hij geroepen werd, ben ik weer in Hebreeu 11, vers 8, toen hij geroepen werd, gehoorzaam geweest, om weg te gaan, naar de plaats, die hij ten erfdeel, zou ontvangen, dat was hem beloofd, dat werd hem onderweg beloofd, we gaan dat, nog zien, in een van die zeven openbaringen, die God aan Abram geeft, die zeven gesprekken, die zeven contacten, die God met Abram heeft, God gaat hem daar het land beloven, en gaat hem daar een volk beloven, gaat hem een zaad beloven, in het land, maar, hij gaat onderweg, naar het land, wat hij gaat zien, en dat land, zal zijn erfdeel zijn, dat is, voor hem, hij mag dat erfelijk, gaan bezitten, en hij is weggegaan, zonder te weten, waar hij komen zou, [15:38] God heeft niet gezegd, we hebben het er al over gehad natuurlijk, van, ga naar Canaan, en dat, dat hij daar, zijn routekaart op kon, uitstippelen, maar hij moest, maar gaan, en maar zien, waar ga ik heen, ja, zie maar, nou, dat is het eigenlijk, zie maar, we zullen wel zien, ja, voor de ouderen onder ons, had Wim Kam vroeger, zo'n liedje, waar we heen gaan, Jelle zal wel zien, Jelle Zeilstere, als minister, president, nou, nu zeggen we, waar we heen gaan, Rutte zal wel zien, of, wat dan ook, maar, eigenlijk is het voor ons, waar we heen gaan, God zal voorzien, dat is het, ga maar, zet je, zet je voeten er maar op, ook in een steeds moeilijkere, wordende maatschappij, en, en, hij is door het geloof, een inwoner geweest, in dat land van de belofte, hij is daar dus gekomen, dat land, wat God hem beloofd heeft, wat zijn, erfdeel zou worden, we gaan dat straks, ook lezen met elkaar, dat God dat belooft, aan hem, maar, het was toch, in een vreemd land, we gaan het straks zien, de Canaaniet woonden daar, het was niet een leeg land, er woonden Canaanieten, het was bevolkt, ik zal niet zeggen, dicht bevolken op dat moment, maar het was wel bevolkt, er woonden Canaanieten, en hij heeft in dat land geloond, in Canaan, als in een vreemd land, als een vreemdeling, en hij heeft in tenten gewoond, geen vaste huizen, geen vast settlement gemaakt, geen stad gebouwd, stad is altijd het kenmerk van, mensen die zich ergens vestigen, en dan een stad gaan bouwen, soms waarvan de toren tot in de hemel komt, maar dat heeft hij allemaal niet gedaan, hij heeft in tenten gewoond, en hij heeft maar wat rondgetrokken, zelfs Isaac en Jacob zijn, nakomelingen hebben gedaan, die mede erfgenamen waren, van diezelfde belofte, alleen maar in tenten gewoond, alleen maar, [17:30] Abraham, Isaac, Jacob, we moeten ons dat eens voorstellen, de vaderen, de vaderen die de belofte hebben van het land, die de belofte hebben van een erfdeel, die de belofte hebben van een naagslacht, en die uiteindelijk komen die vaderen in dat land, Abraham komt er, en Isaac, is de enige die daar altijd gewoond is, en gebleven heeft, Abraham heeft nog een uitstapje gemaakt naar Egypte, Isaac is altijd in dat land geweest, die is het land nooit uit geweest, en Jacob heeft ook nog wat uitstapjes gemaakt, die is er ook nog wel uit geweest, maar uiteindelijk, ze hebben allemaal in tenten gewoond, in dat land, met Isaac en Jacob, mede erfgenamen van diezelfde belofte, en waarom deed hij dat, hij verwachtte wel een stad, hij ging hem niet zelf bouwen, maar hij verwachtte de stad, die fundament heeft, waarvan God de bouwer, waarvan God de ontwerper is, dat is het precies, we hebben het in het begin ook al gehad, over de stad, die gebouwd werd, dat Kain een stad bouwde, en die stad Henoch noemde, we weten niet precies, waar die stad was, het is, naar mijn mening is het heel goed mogelijk, dat die al in Mesopotamie was, op de plek waar, later Babel gebouwd werd, naar mijn mening is dat zo, omdat je leest van, [18:51] Kain, toen die gestraft werd door de Heere God, trok die weg van Ede, en hij trok naar het oosten, ver weg van het aangezicht des Heeren, en als je naar het oosten trekt, vanuit het paradijs, kom je in Mesopotamie terecht, dus, die eerste stad Henoch, dat kan later de stad zijn, die Nimrod herbouwde, tot de stad Babel, en die uiteindelijk de grote stad Babel was, in Genesis hoofdstuk 11, waarvan de bovenkant tot in de hemel rijkte, en dezelfde stad Babel, vinden we dan weer terug, in de openbaring van de Heer Jezus, aan Johannes, waar uiteindelijk de stad Babylon, het grote Babylon, symbool staat voor alles wat er gebeurt in deze wereld, op het gebied van handel, van rijkdom, van eigen macht, van techniek, van wat mensen kunnen, en uiteindelijk zal die stad, die wordt de grote hoer genoemd, zelfs nog, zal die stad vallen, en zegt, openbaring, gevallen, gevallen, is de grote stad Babylon, dat is wat er aan gaat komen, voor deze wereld, dat dat hele wereldsysteem, in elkaar zal, donderen, zo'n woord gebruik ik toch maar, in elkaar zal, storten, omdat dan, de grote macht, van onze grote God, zichtbaar gaat worden, ik denk dat wij al in de hemel zijn dan, met de Heer Jezus, maar het is wel goed om te weten, dat dat is wat gaat gebeuren, op deze aarde, dat systeem wankelt valt, dat zien we nu ook al, het systeem wankelt natuurlijk nu ook, aan alle kanten, medisch gezien, maar ook financieel gezien, en bestuurlijk gezien, politiek is toch een chaos, en geld is een chaos, we drukken elke dag, miljoenen of miljarden, daar hou ik niet eens bij, euro's bij, of we drukken ze niet bij, we zetten gewoon getalletjes, voor de, voor de, voor de afrekeningen, niet op mijn rekening trouwens, maar op die van de Europese Unie, dat zou je zelf ook eens moeten kunnen doen, weet je, gewoon voor je bankrekeningen, een eend nummer voor zetten, of twee eendjes, dat zou voor, in de kopen van een nieuwe auto, wel handig zijn, maar ja, daar heb je er niet voor gewerkt, je hebt het niet verdiend, en het is niks, en dat is eigenlijk wat, wat de Europese Unie nu ook doet, wat wij met elkaar doen, we maken gewoon geld, er wordt niks verdiend, we maken geen producten, die we verkopen, waardoor we geld hebben, we maken geld, en dat lenen we weer uit, en daar doen we op mee, maar het stelt niks meer voor, er zit geen, geen dekking, geen goud, er zit niks meer achter, dus dat stort dadelijk een keer, in elkaar, dat houden we nog langzaam, een beetje overeind, maar daar komt een einde aan, maar er komt ook een stad, met gouden straten, overigens, waarvan God zelf, de ontwerper, en de bouwmeester is, [21:30] Jeruzalem, eigenlijk gaat het in de, in de Bijbel, altijd maar over twee steden, over Jeruzalem, en over Babel, Jeruzalem en Babylon, de grote hoer, en de bruid van het lam, zie dat maar bij elkaar, het gaat over steden, de Babel en Jeruzalem, maar het gaat ook over de bruid, de hoer en de bruid van het lam, dat is waar het in de Bijbel over gaat, en dat is waar Abraham ook toe geroepen werd, om uit zijn land, en uit zijn familie vandaan te gaan, naar het land wat ik je zal laten zien, en dat land wat Abraham te zien krijgt, is het land waarin uiteindelijk Jeruzalem zal zijn, dat bestaat dan al wel, ik bedoel, hij krijgt zelfs bezoek van de koning van Salem, van Melchiteedek, die wordt ook weer genoemd hier in Hebreeën, hij krijgt er zelfs bezoek van, dus de stad bestaat zo, maar heet nog geen Jeruzalem, hij draagt daar wel aan bij, uiteindelijk, dat is een beetje vooruitlopen, maar als uiteindelijk, bij de zevende openbaring, hij Isaac moet gaan offeren, op de berg Moria, dat is in Salem, dat is op de plek waar, precies op de plek waar, uiteindelijk Yeshua geofferd zal worden, en de tempelberg zal zijn, en de tempel zal staan, en Isaac onderweg aan hem vraagt, van, we hebben hout, we hebben een vuur, we hebben alles om een offer te brengen, maar waar is het brandoffer? [22:56] en hij zegt, Abraham God zal zichzelf, een lam ten brandoffer voorzien, en in het Hebreeels, zegt hij aan Jehovah, Jireh, de Heer zal voorzien, en dat Jireh, dat wordt uiteindelijk, het eerste stukje van, Jireh, Salem, de Heer zal voorzien, Jireh, en Salem is de tweede, de stad van koning van, Melchizedek, de stad van de vrede, en het wordt Jireh, Salem, Jerusalem, en dat wordt uiteindelijk, de grote stad, waar de koning zich in, gaat vestigen, dat is de stad, waar Abraham naar uitkeek, waar Sarai trouwens ook naar uitkeek, door het geloof heeft, ook Sarai zelf kracht ontvangen, ik noem ze er expres bij, omdat in heel die rij van geloofsgetuigen, heel weinig vrouwen voorkomen, en nou staat er een, dan moeten we ze ook maar meenemen, toch? [23:49] Sarai die is met Abraham meegegaan, naar de arena, en die zit ernaast, en die moedigt ons mede aan, en die heeft zelf kracht ontvangen, om zwanger te worden, dus letterlijk staat er dan, tot grondlegging van zaad, ik vind dat zaad altijd zo mooi, dat zaad heeft bij haar post gevat, dat zaad moet in het land gezaaid worden, en dat werd eerst in Sarai gezaaid, en ze heeft een kind gebaard, ondanks haar hoge ouderdom, omdat zij hem getrouw heeft geacht, die het beloofd had, mooi hè? [24:23] Want als je dat leest, dan moet je toch gelijk ook denken aan, dat ze zo verschrikkelijk moest lachen, toen God kwam vertellen van, volgend jaar kom ik terug, en dan zal Sarai zwanger worden, en dan zei God van, wat zit Sarai te lachen, en dan zegt ze, ik heb niet gelachen, ze liegt ook nog, en dan zegt God, en toch gaat het gebeuren, weet je, zo zwak kan mijn geloof ook zijn, het uur misschien ook wel eens, of het jouw misschien ook wel eens, dat je soms ineens denkt, hoe kan het nou eigenlijk, hoe kan het nou eigenlijk, en dat God het ook wel ziet, dat je misschien je wenkbrauwen optrekt, of er misschien zelfs een beetje op moet lachen, maar, dat dan toch, jij mag plaatsnemen naast Sarai, op die tribune van geloofsgetuigen, omdat ze hem getrouw geacht heeft, die het beloofd had, in haar, heen en weer geslingerd worden, heeft ze zich er uiteindelijk toch, toch, nogthans, aan vastgehouden, daarom zijn er zelfs uit één man, en dat uit iemand wiens kracht al gestorven was, een oude man, zoveel geboren, als de sterren van de hemel, daar komen we ook nog op terug, in Genesis 12, tot en met 25, de sterren van de hemel, dat gaat natuurlijk over, het hemelse volk, over de totale aarde, en als, de menigte, en als het zand op het strand van de zee, dat gaat natuurlijk over het aardse volk, over Israël, wat de nakomelingen zijn van Abraham, deze allen, zijn in het geloof, oftewel dus, dingen die ze hoopten, en een bewijs van zaken, die ze niet hebben gezien, zijn in het geloof gestorven, zij hebben, de vervulling van de belofte, niet verkregen, maar ze hebben die vanuit de verte gezien, en geloofd, en begroet, en ze hebben beleden, dat ze vreemdelingen, en bijwoners op aarde waren, want wie zulke dingen zeggen, laat het duidelijk blijken, dat ze een vaderland zoeken, weet je, ik voel me daar altijd heel wel bij, en dan denk ik, ja, ik voel me soms ook zo'n vreemdeling, op aarde, want te midden van mensen die, allerlei dingen roepen, net als jullie beweeg ik me ook allemaal, in het gewone sociale verkeer, met een heleboel ongelovige mensen, ik moet zeggen, als je werk hebt, en je gaat gewoon elke dag naar je werk, en het is niet per se christelijk werk, is dat wat makkelijker, want dan kom je allemaal ongelovigen tegen, overal, toen ik bij de politie werkte, had ik dat ook heel veel, toen ik eenmaal voorganger werd, moest je dat zelf op gaan zoeken, werd dat veel minder, bijna iedereen die ik tegenkwam, die geloofde ineens, dat was best heel lastig, maar je gaat dat zelf, blijf het maar opzoeken, en sta maar open voor wat mensen tegen je zeggen, maar dan hoor je van, ja weet je, de Bijbel is natuurlijk een sprookjesboek, en wat zijn dat voor verhaaltjes, en hoe kunnen we elkaar nog voor de gek houden, en vandaag met minister Slob, die in het nieuws komt, over het feit dat hij zegt, dat op reformatorische scholen onderwezen mag worden, dat homoseksualiteit, of homoseksueel samenwonen, homoseksueel huwelijk, nou niet de bedoeling van de schrift is, nou ja goed, dan rolt de wereld over je heen, dat is, dan ben je niet van deze wereld, nou dat is ook de bedoeling, ik ga je niet een hele verhandeling, over homoseksualiteit houden, want ik zeg niet dat de kerk er altijd zo goed mee omgegaan is, dat is weer wat anders, en dat beweer ik zeker niet, we moeten altijd zo oppassen, dat ik nu van allerlei dingen tussendoor, en ik wil ook nog naar Genesis 12, maar weet je, we moeten elkaar lief hebben, en zo meen ik dat echt, ik was een jaar geleden denk ik, was ik op die, op een vergadering waar gesproken werd, over die zogenaamde Nashville verklaring, over homoseksualiteit, ik ga het toch even zeggen, het is altijd al een tricky onderwerp, maar ik ga het toch even zeggen, en nou, de hele dag, en ik kon een heleboel dingen horen, waar ik het mee eens was, ik was niet een van de ondertekenaars, maar daar ben ik ook veel te onbelangrijk voor natuurlijk, maar, nee, ik bedoel, daar zoeken ze mensen voor, die enig aanzien in de maatschappij hebben, zo bekend ben ik nou ook weer niet, [28:27] ik zou hem ook niet ondertekend hebben, denk ik, alhoewel ik het inhoudelijk wel met een heleboel dingen ervan eens was, maar wat me trof, dat bijna aan het eind van de dag, in het vraguurtje, staat een jonge vrouw op, en die zegt, ik ben hierheen gekomen, ik ben getrouwd met een vrouw, ik ben lesbisch, en ik ben gelovig, ik geloof in de Heer Jezus Christus, ik geloof dat Hij mijn zonden verzoend heeft, is er enige ruimte, hier, waarin wij elkaar kunnen ontmoeten, ik weet niet, was er iemand erbij op die dag, toevallig, hiervan, weet u het nog te herinneren, dat die vrouw overstond, en toen werd er eigenlijk, wel om vloers met enige woorden, maar toch gezegd vanaf het podium, eigenlijk niet, eigenlijk niet, dat lukt niet, het is dit of dat, dat trof me heel diep, ik heb die vrouw opgezocht daarna, en ik ben daarna nog bij ze thuis geweest, bij haar en haar vrouw, we hebben samen gezongen, en gebeden, en gegeten, dat lekker gekoopt voor me, evengoed vond ik niet, dat het goed was wat ze deden, dat hoef ik niet, ik hoef niet te zeggen van, het homohuurlijk is bijbels gezien verantwoord, dat vond ik niet, dat vond ik niet, dat vind ik niet, dat heb ik ook daar niet gevonden, maar het zijn wel mensen, waar je van kan houden, en mee kan praten, en waar ruimte voor is, om daarmee in gesprek te gaan, die we niet hoeven te verwerpen, snap je dat, dat is zo belangrijk, om te laten merken, dat vind ik hoor, u mag er allemaal anders over denken, maar ik vind dat het belangrijk is, om een hart voor mensen te hebben, en ze lief te hebben, en ze te omarmen, en tegelijkertijd de waarheid, niet los te laten, waarheid en genade, dat zijn twee dingen, die zijn in de Heer Jezus tot ons gekomen, de genade en de waarheid, zijn door Jezus Christus geworden, staat er dan in Johannes 1, nou dat is het, zo'n oude psalm die dat roept, dan wordt gena van waarheid, blij ontmoet, de vrede met een kus van terechtgegroet, kent iemand die psalm, dat is zo mooi he, dan spruit de trouw uit de aarde, blij omhoog, gerichtigheid daalt neer, van zijn hemelsboog, prachtig, nou dat is waar we, waar we naartoe leven, maar dat is in een onvolkomen gebroken wereld, waar we nu zijn, maar we verlangen wel, nou we hebben al heel wat weer van Abraham, en van Sarai gezien, en gehoord, en dan gaan we toch nog even naar Exodus, [30:50] Genesis 12, sorry ja, Genesis natuurlijk, gaat niet te hard, nou hebben we de vorige keer natuurlijk gezien, dat God met Abraham opnieuw het gesprek begonnen is, nadat het met Adam en met Noach, en vooral in Babel stuk gelopen was, dat Abraham uit zijn land, en uit zijn familie werd geroepen, tot een groot volk gemaakt zou worden, maar dat het wel de bedoeling was, hij kreeg een grote naam, en hij zou tot zegen zijn, maar de bedoeling was, en in u zullen alle geslachten van de aarde gezegend worden, we hebben het vorige keer ook gehad over Lot, die met hem meeging, wat je op twee manieren kan bekijken, er is altijd wel iemand die meegaat, die meeloopt, meelopers zijn ook dikkels de mensen die het meeste last veroorzaken, nou dat deed Lot ook, de andere kant kan je er ook iets in zien van, niet een roeping, maar wel van, Lot klampt aan bij Abraham, bij de geroepene, en dat is natuurlijk weer wel prachtig, we zien die twee, zien we altijd in de Bijbel tevoorschijn komen, bij K en bij Abel, we zien het hier bij Abraham en Lot, we zullen het later zien bij Jacob en bij Ezou, je ziet voortdurend zie je die, we zien het dadelijk al bij Isaac en Ismaël, zien we dat tevoorschijn komen, dus voortdurend zie je dat, er is een vertegenwoordiger van God, en een vertegenwoordiger van de volken aanwezig, nou Lot is echt een vertegenwoordiger van de volken, die sluier, [32:25] Lot betekent gesluierd, Jezaja 25 zegt dat, aan het einde van de tijden, dan zal God een feestmaal aanrichten op zijn heilige berg, en dan zal hij de sluier afhalen die over alle volken heen hangt, nou dat is, daar wordt Lot ontsluierd, dat zal toch een moment zijn, als de sluier van de volken afgaat, als de volken zullen gaan zien, weet je, nu zitten wij hier met dertig man of zo, of twintig, ik heb niet geteld, maakt niet uit, maar we zitten in Nederland met een paar duizend gelovigen, vele duizenden hoop ik nog, maar wel steeds minder, en wereldwijd zijn we echt niet in de meerderheid of zo, en er zijn een heleboel mensen die kijken van, moet het Trump worden of Biden, of hoe moet dat in het Midden-Oosten gaan, of moet het Rutte worden, of moeten we een andere partij, en dat zijn op zich niet allemaal onbelangrijke dingen, maar wij zien Jezus, toch, wij verwachten zijn terugkomst, wij weten dat het allemaal enorm betrekkelijk is, wat we hier doen, dat het natuurlijk wel een aardse taak is, en dat ze kinderen en kleinkinderen hebben, en goed moeten zorgen voor, voor ons huishouden, en voor onze maatschappij, dat is allemaal waar, maar dat is niet ons doel, wij zijn onderweg, naar een geweldige, grote, machtige toekomst, wij leven in het jaar 2020, anno domini, en het jaar 2020, van onze Heer, dat is trouwens al een heel mooie, aanknopingspunt, als je eens met mensen over je geloof wil praten, dan zeg je, ja in feite geloof jij ook, in welk jaar ben jij geboren, in 19, weet ik veel wat, veel mensen nog in 19, 1990 of 1980, waarom nou in 1980, waar komt dat nou vandaan, heel, bijna niemand beseft, dat dat gerekend wordt, vanaf de komst van de Heer Jezus, dat ze eigenlijk, hun eigen geboortedatum, berekenen naar de komst van Jezus, echt een mooi beginnetje gewoon, om het mensen, ik deed dat bij de, weet u nog, van de millennium buk die we hadden, dat is alweer 20 jaar geleden, toen iedereen bang was, dat de wereld zou instorten, omdat er een millennium buk, zou zijn, en die was overal hè, zitten hier computerspecialisten, even, zeker weten, voordat, jij weet je, nou, voordat ik al te veel onzin ga verkondigen, weet je wel, maar ik denk, ja, de computers zijn allemaal christelijk, blijkbaar, toch, want die hadden allemaal, daar hebben weinig last gehad, van die millennium buk, maar, ik bedoel, in Israël is het het jaar 5700 zoveel, in China is het het jaar 30 zoveel, in Japan is het het vierde jaar van keizer Huppelepup, maar die computer niet, die is allemaal christelijk, die rekenden allemaal van, hé, het werd 0000000, en dat was het probleem, toen het 2000 werd, bijzonder, dat deze hele wereld, de kalender nog richt, dat dat nog de restanten zijn, van, ja, restanten helaas, van christen zijn, in Nederland, nou, dus dadelijk gaat die sluier van de volk af, dan gaan ze zien waarom, al die dingen gebeuren, waarom woeden de volk, op zand 2, en bedenken de natie in ijdelheid, om tegen de heren, en tegen zijn gezalfden op te staan, tegen de heer Jezus op te staan, eigenlijk gaat het daarom, en in de zichtbare wereld, gaat het dan om Israël, en om Jeruzalem, en de volken daaromheen, hele bijzondere dingen natuurlijk, die daar gebeuren, we hebben het vorige keer, ook al even aangestipt, ik ga daar op in, als ik het over, [35:59] Abram en Israël heb, dat die Israël, al 12 zonen zou krijgen, die alle 12 vorsten zijn, en het is heel bijzonder, om te bedenken, dat op dat Arabisch schiereiland, 12 vorstendommen zijn, kalifaten, wordt dat tegenwoordig genoemd, en dat de een na de ander, nu vrede sluit, met Israël, en dat God al heeft voorzegd, dat dat zal gaan gebeuren, dat Israël, vrede gaat sluiten, met Jacob, het gebeurt nu, voor onze ogen, hoe het verder zal gaan, ik weet het nog niet, we gaan het blijven zien, of vanuit hier deze plek, of vanuit onze plek in de hemel, waar we straks naartoe geroepen zal worden, dat weet ik nog niet, maar het zijn wel hele bijzondere tijden, waar we nu in leven, waarin we gewoon, profetieën voor onze ogen, in vervulling zien gaan, nou Abraham die is onderweg gegaan, en dan komt hij in Canaan, en de tweede verschijning, we zijn daar vorige keer al even aan begonnen ook, dat staat in vers 7, toen, 12 vers 7, toen verscheen, de heren aan Abraham, steeds maar weer erbij zetten, dat het, het kernwoord, in de geschiedenis van Abraham is, dat de heren zich liet zien, dus hij verscheen, dat betekent hij liet zich zien, en dat komt 7 keer voor, we hebben het over de 7 verschijningen aan Abraham, de eerste hebben we nu in feite gehad, door te weten, dat God Abraham riep uit zijn land, en uit zijn familie, dit is de tweede, daar verschijnt God, hij liet zich weer zien aan Abraham, en zei aan uw nageslacht, oftewel aan uw zaad, want dat is wat er staat, zal ik dit land geven, en hij was er, hij kon het zien, het was nog niet zijn land, maar het zou hem gegeven worden, en we hebben net gelezen, dat door het geloof is die daar, op gaan staan, we zingen soms zo'n lied, ik denk dat u het ook nogal zingt af en toe, staande op de belofte van mijn Heer en God, ga ik moedig voorwaarts, onder hoon en spot, nou, [37:57] Abraham die stond daar, en die zegt, dit is het land, en hij gaat daar ook, we gaan dat zien, in vers 8, hij gaat er ook de naam des heren, er staat, en hij riep de naam van de heren, van Jehovah aan, vers 8 aan het eind, maar er staat eigenlijk letterlijk, in het Hebraeel staat er, hij riep de naam van Jehovah uit, ik zie dat letterlijk voor me, dat hij gewoon, daar over het land uitroept, het land van Jehovah, Gods land, hij roept dat uit, hij riep niet alleen de naam aan, dat deed hij toch wel, denk elke dag, hij, hij riep de naam van Jehovah, uit over het land, dit is Gods land, even terug in die tekst, toen bouwde hij daar een altaar, voor Jehovah, die hem verschenen was, die zich had laten zien, en vandaar brak hij op, hij heeft dus eerst dat altaar gebouwd, om God te danken, God te eren, dank altaar denk ik, vandaar brak hij op, naar het bergland, ten oosten van Bethel, en zette zijn tent op, tussen Bethel in het westen, en Ai in het oosten, daar bouwde hij opnieuw, voor de heren een altaar, en riep de naam van de heren, uit, ik denk dat ook, dat tussen Bethel en Ai, dat dat een speciale betekenis heeft, ik bedoel, we kennen denk ik, de namen allemaal wel hier, allebei de namen kennen we allemaal wel, [39:20] Bethel, dat betekent huis gods, Bethel, dat is later een plek, waar Hebron gekomen is, maar het is huis gods, Bethel, en Ai, dat is verwoesting, puinhoop, dat kennen we ook wel, het is de tweede stad, die ingenomen moest worden, Naierigo, en die uiteindelijk tot een puinhoop in, is er al, Leiden, Ai lag in het dal van Agor, misschien, kennen we dat lied dan ook nog wel, dat hij het dal van Agor maakt, tot een, een, deur van hoofd, juist, de woordje deur was ik even kwijt, dat is het, dus, maar daar tussenin, tussen de puinhoopen, en tussen het huis gods, daar ging Abraham zijn altaar bouwen, dat is ook de plek waar wij wonen, in deze wereld, weet je, vanavond mogen we bij elkaar zijn, en, dat bedoel ik niet hoogmoedig, maar dankbaar, dan zijn we in het huis gods, God heeft beloofd, als jullie bij elkaar zijn, in mijn naam, dan ben ik in jullie midden, dan ben ik erbij, [40:24] God is hier, ik vind dat zo, bijna huiveringwekkend waar, weet je, dan denk ik, God is hier aanwezig, hij heeft dat, beloofd, hij is hier aanwezig, hij geniet er ook van, geloof ik, als ik dat zo zeggen mag, dat wij bij elkaar komen, maar hij is niet alleen aan het genieten, hij, hij wil ook geven, als je hier zit, met pijn in je hart, of met verdriet, of als je hier zit, en je, je worstelt met zonden, en met dingen die, die je steeds maar, achterna zitten, en waar je maar niet, van los kunt komen, God is hier, roept hem aan, ten dagen van de benauwdheid, en hij zal je uitredden, en jij zult hem eren, op Psalm 50 vers 15, vroeger leerden we dat, dat het telefoonnummer van de hemel was, 50 vers 15, roept mij aan, ten dagen van de benauwdheid, ik zal u uitredden, en gij zult mij eren, God is hier, je mag hem aanroepen, als je benauwd bent, als je ziek bent, als je bang bent, als je eenzaam bent, en als je hem aanroept, mag je dat ook samen doen, met een broer, of met een zus, die je vertrouwt, die God je geeft, die God op je pad brengt, draagt elkanders lasten, zegt Paulus, en weet je, we mogen elkaars lasten dragen, en dat kan niet bij iedereen, maar soms heb je wel iemand, bij wie je denkt van, hier kan ik mijn verhaal kwijt, daar kan ik mijn lasten mede laten dragen, nou, tussen Bethel en Ai, wonen we allemaal, tussen de puinhopen in ons leven, we maken verdriet mee, ik hoorde net van de broeder, dat iemand overleden was, de afgelopen week in de gemeente, van 65 jaar, ik zeg al, vroeger vond ik dat oud, maar ja, sinds ik zelf 67 ben, denk ik, goh, wat in die man jong heen gegaan, weet je wel, is eigenlijk toch ook veel te jong, meestal nog, meer in het leven, gezin, kleinkinders, dat zijn de dingen in het leven, het is geen, het is nog te hemel niet, zou ik maar zeggen, hier, soms wel, als we genieten van wie God is in ons leven, en als we dicht bij hem mogen zijn, en soms is die er ook door de diepste rouw, en door de diepste pijn heen, is die toch heel, heel dichtbij, dat is niet makkelijk gezegd, maar dat hebben we echt zelf ook mogen ervaren, dat wij er diep doorheen gaan, waar een kleinkind van ons stierf, of waar een kleinkind een hersentumor kreeg, of waar gewoon dingen in ons leven gebeurden, die denk ik van, wat nu dan, is God zo dichtbij, dit is die, dan op het aller, aller dichtst bij, is onze, niet dat ik er daarom naar verlang hoor, ik bedoel, het hoeft voor mij niet meer te gebeuren, ik vind dat we ons portie wel gehad hebben, maar, ja, als het weer komt, [43:11] God is er bij, dat is wel de ervaring, dat kan ik je beloven, Hij is er, je valt nooit dieper dan de bodem van zijn hand, zeg ik wel eens, je valt, en dan denk je, oh, ik val, ik val, maar dan uiteindelijk, kom je in zijn hand terecht, en dan kan je daar uithuilen, en dan kan je daar, uit de razen ook soms, en zeggen, God waarom, en ik snap er toch allemaal niks van, en dan, kan je snikkend in slaap vallen, en toch ervaren dat God er, God erbij is, ik had vroeger een keer een ervaring met een van mijn dochters, dat noemde hij dan stout, heel stout geweest was, had ze straf gehad, had het ook echt verdiend, eerst vonden ze het niet, maar, het was er echt eentje die, ik heb vier kinderen, we hebben vier kinderen, maar dit was er eentje die af en toe gebroken moest worden, snap je dat, die kon zo vastzitten in de gelijke, en dan moest er een stukje overgave komen, en uiteindelijk kwam dat dan, en huilbui, en toch samen gebeden, en gaan slapen op bed, en dan ga je een uurtje later nog een keertje kijken op het bed, en dan slaapt ze, maar dan zie je nog even, dan, ken je dat, dan draait je hard om, toch, dan zou je ze willen wakker maken, en zeggen, papa is gek op je hoor, weet je wel, ik geloof dat bij God ook zo is, weet je wel, als jij daar, huilend ligt, en het ook niet meer weet, dat hij bij je komt kijken, en zijn hand op je legt, en dat hij het ook nog zegt, en laat weten, ik hou van je, ik ben heel dichtbij, ik heb je lief, ja, dat is, vind ik God, [44:46] God dichtbij, daar mag ik zo van, genieten, om zo aan mijn hemelse vader te denken, die dichtbij gekomen is, dan gaat Abram, ik ga nog eventjes door, gaandeweg verder, naar het zuiderland, er komt hongersnood in Israël, in Kanaan, toen nog, en dan gaat Abram naar Egypte, ja, wat dat betreft, blijft er niks nieuws om de zon, nou, dit is misschien wel het nieuwe, maar later, zal het nog vele malen gebeuren, en dan gaat hij naar Egypte, en dan is hij in Egypte opnieuw vreemdeling, omdat het hongersnood in het land, zwaar was, en het gebeurde, toen hij op het punt stond, om Egypte binnen te gaan, dat hij tegen zijn vrouw Sarai, zei, zie toch, ik weet dat je een vrouw bent, die knap is om te zien, nou, dat is toch lief van hem om te zeggen, lille mannen, zeggen we dat elke dag nog tegen, onze vrouwen, je bent niet alleen knap, je bent de knapste om te zien, de mooiste, maar, daar staat toch wel een andere bedoeling achter, bij deze Abraham, als de Egyptenaren je zien, zullen ze zeggen, dat is zijn vrouw, en dan zullen ze mij doden, in jouw leven laten, zeg toch, dat je mijn zuster bent, dat was ook zo, het was een half zus, dat weet u ongetwijfeld ook, een halve leugen, of een halve waarheid, is een hele leugen, zodat het mij, omwille van jou, goed zal gaan, en ik, omwille van jou, blijf leven, dada, ga jij maar bij die vrouw, in zijn harem, want dat is wat gebeurd, het gebeurde, zodra Abraham in Egypte kwam, dat de Egyptenaren de vrouw zagen, dat ze bijzonder knap was, moet ook echt wel een schoonheid geweest zijn, dus, en de vorsten van de vrouw zagen haar, en ze prezen haar bij de vrouw, daarom werd de vrouw meegenomen, naar het huis van de faro, en omwille van haar, deed hij goed aan Abraham, kreeg kleinvee, runderen, ezel, slaven, slavinnen, ezelinnen, kamelen, dat heeft hij allemaal ook maar aangenomen, waarschijnlijk zat er tussen die slavinnen, eentje die Hagar heette, en daar heeft hij nog wel een heel verhaal mee gekregen, dus ook, hier zat wel leiding van God in, het is niet zo dat het God uit de hand loopt, het is niet zo als Abraham liegt, of de halve waarheid vertelt, dat God er dan niks mee kan, maar het was evengoed natuurlijk wel zonde, dit moest er niet zijn, ik ben er wel blij mee, nou blij, je kan nooit blij zijn met zonde, maar ik ben soms zo vertroost, als ik merk dat, dat de vader aller gelovigen, ook zo kon zondigen, dan denk ik, oh, dan is er voor mij ook hoop, elke dag opnieuw, toch, dan valt het misschien nog wel mee, ik heb mijn vrouw nog nooit voor kamelen, en runderen, en ezelslaven, en ezelinnen, de deur uit gedaan, meestal als ze de deur uit gaat, kost het dat ongeveer, maar, nee, dat is ook wel een beetje flauw, maar ik bedoel, dan is er, sorry, heb ik niet gezegd, niet gezegd, maar dan is er nog hoop, voor mij ook, en de heer trof Faro, en zijn huis met zware slagen, vanwege Sarai, de vrouw van Abraham, en toen riep Faro, [48:01] Abraham, waarschijnlijk is de heer, op een of andere manier, ook aan Faro verschenen, of heeft hij aan zijn hofttovenaars gevraagd, hoe zit dit nu, en wat moet ik hier mee, wat is hier aan de hand, en hebben ze toch op een of andere manier, kunnen doorhebben van, ja, dit is meer dan alleen maar toevallig, hier is de God van Abraham, die jou straft, in ieder geval is hij erachter gekomen, en zegt, wat hebt u mij aangedaan, waarom hebt u mij niet verteld, dat ze uw vrouw is, waarom hebt u gezegd, ze is mijn zus, zodat ik haar tot vrouw genomen heb, nu hier is ze, neem haar mee, en ga, daar gaat ze weer hoor, Sarai, hoe moet ze zich gevoeld hebben, denk ik dan wel eens, een beetje handelswaar, van, nou ja, zeg maar dit, en dan ga je daarheen, en dan worden wat kamelen geruild, en dan zit je daar ineens in een harem, en dan, weer wat gedoe, en dan weer terug, het leert mij ook wel, hoe je, hoe je met God omgaat, dat je oprecht en eerlijk voor God mag staan, maar ook hoe je met elkaar mag, en moet omgaan, dat, ik bedoel, [49:03] Sarai, die heeft het goed gedaan, zegt Petrus, die zag tegen Abraham op, en noemde hem haar heer, en daar wordt ze om geprezen, maar tegelijkertijd wordt in datzelfde stuk gezegd, mannen, behandelt uw vrouw als brozige vaatwerk, dat betekent niet, dat het zwakke poppetjes zijn hoor, brozige, brozige, dat is, ik denk dat je het, tegenwoordig beter nog zou kunnen vertalen, met kostbaar vaatwerk, met, met iets wat je in de kast zet, om, naar te kijken, wat schitterend is, wat mooi is, weet je, en zo, zo mogen we, moeten we onze, vrouwen, behandelen, ik zeg altijd, kijk maar tegen ze op, dat doe ik overigens echt, kijk echt tegen mijn vrouw, niet, niet, omdat ze groter is dan mij, want dat is ze niet, maar wel, om haar omgang met God, om de manier waarop zij dagelijks, de namen van al onze kleinkinderen, in de handen van God legt, voor mij bid, zonder haar had ik nooit, nooit, nooit kunnen zijn, zij is mijn engel, mijn bewarende engel geweest, vanaf het begin, [50:06] God heeft ze, al aan mij gegeven, toen ik negentien was, dat is maar goed ook, want man, man, man, wat leefde ik al in de wereld, en ik hopte van de ene naar de andere vriendin, en ineens kwam zij op mijn pad, en toen zei God, dit is ze, dit is ze, en nou zijn we volgend jaar 45 jaar getrouwd, 47 jaar bij elkaar, en dat heeft me behoed voor een losbandig leven, dat weet ik wel zeker, God natuurlijk, maar ook zij, wat geweldig, om zo, zo met onze vrouw om te gaan, en niet zoals Abram, dat hier deed, nou, gelukkig kwam het hier nog goed, het is een happy end, Faro, die gaf enige man een opdracht, met betrekking tot hem, en ze begeleiden hem, en zijn vrouw, en alles wat hij had, het land uit, wat een afgang in feite ook, van Abram, dat is echt, in feite, niet te geloven, nou, zo trok Abram weg, uit Egypte, naar het zuiderland, hij, en zijn vrouw, en alles wat hij had, en lot met hem, en Abram was, zeer, rijk, aan vee, aan zilver, en aan goud, hij had net een heleboel gekregen, ik weet nog niet of hij het terug heeft moeten geven, in ieder geval heeft God hem ook gezegend, met allerlei spullen, en goederen, hij had het materieel, fantastisch, en hij reisde van rustplaats, tot rustplaats, dat is echt heel mooi, om dat ook, te zien, naar zijn rustplaatsen, hij reisde heel die woestijn door, als je, later de geschiedenis van Israël gaat lezen, dan zie je, als ze uit Egypte gekomen zijn, dan reizen ze ook van rustplaats, naar rustplaats, en de eerste, een van de eerste plaatsen was Raphidim, dat betekent ook rustplaats, en daar legeren ze zich, maar ze gaan van rustplaats, naar rustplaats, door die woestijn, ze doen in feite, dezelfde, de halacha, de gang, van Abram, mogen zij naden, [51:56] Abram is hun voorvader, die ze voorgegaan is, en hij reist dan, vanuit het zuiderland, tot aan Bethel, Hebron, Bethel, naar de plaats, waar zijn tent, eerst gestaan had, tussen Bethel en Ai, naar de plaats van het alta, dat hij daar vroeger gemaakt had, en Abram riep daar, ik zou zeggen, opnieuw, de naam van de heren uit, weet je, daar is, ik zou hier, zo'n beetje mee willen gaan, gaan besluiten, maar het is wel een heel belangrijk onderdeel, Abram die heeft, gezondigd, geondigd, en dat is niet mis, gewoon, wat hij met zijn vrouw heeft gedaan, en de leugens, en de dingen die hij, tegenover God heeft gedaan, we lezen niks van, bekering of berouw, het zal er ongetwijfeld geweest zijn, maar, er blijkt wel uit zijn daden, hij gelooft erg met zijn voeten, dat er een stuk terugkeer was, want hij gaat terug, naar de plaats, waar het begonnen is, en soms moeten wij dat, in ons leven ook doen, terug naar, het altaar, wat weer staat tussen Bethel en Ai, tussen het huis Gods en de puinhoop, en daar terug, en zeggen, hoe was het ook alweer, hoe was het ook alweer, toen de Heer mij riep, uit de duisternis, tot zijn wonderbaar ligt, hoe was het ook alweer, toen ik zo vol was, van zijn genade, en van zijn liefde, hoe was het ook alweer, toen mijn collega's mij alleen maar, een Jezus gekkie vonden, en mijn bischop Simonus, inmiddels overleden, maar bischop Simonus, noemde, omdat ik het altijd maar, over Jezus had, weet je, ik denk, ja, dat is wel overgegaan, ik heb het nog wel veel, over de Heer Jezus, maar ja, dus mijn werk ook nou, bijna zeg maar, weet je wel, maar toen, ja, ik stapte in de poesjaart, we gingen op nachtdienst, en binnen twee seconden, had je het over Jezus, zoals, ik kon er niet over zwijgen, ik moest het daar over hebben, het ging er altijd over, en dan, soms hoef je weer terug, naar zo'n plek, ken je dat, dat je het een beetje kwijtraakt, dat het toch een beetje laudicea, lauw geworden is, dat je denkt, waar is, waar is mijn, eerste liefde, dit heb ik tegen u, zegt de Heer Jezus, tegen even, dat u uw eerste liefde vergeten bent, ik denk, oh, ik was echt vol, van liefde voor de Heer Jezus, en als je tegen mij zegt, hou je van de Heer, ja natuurlijk, ik hou van de Heer Jezus, weet je, dat, dat is er niet altijd, misschien kan dat ook niet, ik ben ook niet, altijd meer zo verliest op mijn vrouw, als dat ik de eerste keer was, toen ik haar zag, dat zou ook niet vol te houden zijn, want toen kon ik gewoon niet slapen ervan, twee nachten, twee nachten niet geslapen, toen haar, wordt eerst, nou bijna niet, vast nog wel even weggezakt, maar man, ik was helemaal, op holde van, dat hou je niet vol, je kan niet de hele leven verliefd zijn, en misschien gaat dat bij de Heer ook niet zo, en toch, wil ik wel eens terug, naar die plek tussen betel en ai, naar dat altaar, en opnieuw de naam van de Heer uitroepen, en zeggen, [54:51] Heer, u bent mijn alles, u bent mijn, zielsverlaar, u bent mijn hoop, u bent mijn verlosser, u bent mijn zaligmaker, u bent mijn redder, u bent mijn rots, u bent mijn steun, u bent mijn toeverlaat, u bent mijn herder, u bent mijn god, u bent mijn verlangen, u bent mijn toekomst, u bent alles, weet je, dat is Jezus, en, nou, dat is een plek waar ik graag, bij terugkom, en, en, en, en daarom ben ik het ook zo heerlijk om, dat woord te openen, en met jullie te delen, want dat zijn soms momenten, waarop je daar weer, voorzichtig aan, bij, bij terug mag komen. [55:30] Jezus, Ninth Vorn�en,