Transcription downloaded from https://audio.dereddingsark.nl/sermons/107084/de-verloren-zoon/. Disclaimer: this is an automatically generated machine transcription - there may be small errors or mistranscriptions. Please refer to the original audio if you are in any doubt. [0:00] Vanmorgen wil ik met u nadenken over de gelijkenis van de vader en zijn twee zonen. Gelijkenis van de vader en zijn twee zonen. [0:12] ! Eigenlijk zijn het drie gelijkenissen die in Lukas 15 worden vermeld. En ze hebben allemaal hetzelfde thema verloren en gevonden. [0:23] En eigenlijk zou ik ook met de eerste gelijkenis moeten beginnen. En dan de tweede en dan de derde. Maar dan zijn we er, als het storm vandaag op de hoogtepunt is, misschien aan het eind. [0:38] En ik heb een keus gemaakt. Dat wordt de derde gelijkenis. Die werd verteld door Jezus aan drie groepen mensen. [0:51] Lukas 15. Ik begin met de versen 1 en 2. Daar komen die groepen mensen naar voren tot wie hij deze gelijkenis spreekt. Lukas 15 vers 1 en 2. [1:06] Al de tollenaars nu en de zondaars plachten tot hem te komen, dat is de heer Jezus, om naar hem te horen. [1:17] En de fariseeën en schriftgeleerden modden en spraken, deze ontvangt zondaars en eet met hen. Twee groepen. Tollenaars en zondaars. [1:28] Zondaars? Nou, je zou het ook iets anders kunnen formuleren. De eerste groep bestaat uit zich schuldig wetende zondaars. Zich schuldig wetende zondaars. [1:41] De tweede groep, dat zijn de fariseeën en de schriftgeleerden. Je zou ze ook anders kunnen noemen. Zelfvoldane godsdienstige zondaars. [1:53] Zelfvoldane godsdienstige zondaars. Ja, dan was eigenlijk nog een derde groep. Dat zijn wij, als het goed is. Er waren namelijk ook de discipelen bij, bij de heer Jezus. [2:04] En die hebben hem ook gehoord. Die worden hier niet genoemd, maar die waren er wel. En als het goed is, zijn wij allemaal volgelingen van de heer Jezus. Kennen we hem allemaal. [2:16] Nou, die tollenaars en die zondaars hoorden met bepaalde oren. Dat deden ook die fariseeërs en die schriftgeleerden. Die luisterden ook op hun eigen manier. En wij luisteren ook. [2:29] Met, als goed is, nieuwtestementische oren. Als christen. Dat is wel verschil, hoe je luistert. Goed, we gaan de gelijkenis lezen. [2:40] De derde waar wij vanmorgen wat bij stil hopen te staan. Moet u het niet erg vinden, als u misschien sommige dingen wat anders hoort dan dat u gewend bent. Dat heb ik al meer in mijn leven. [2:51] Dat ik het soms anders zie dan het algemeen geldende. Nou ja, ik geniet ervan. In de voorbereiding met mijn heer. Het is ook een zoeken. [3:02] En ik hoop dat we met elkaar de stem van onze heren vanmorgen horen. Vers 11. Vers 12. En Jezus zei dat iemand had twee zonen. De jongste van hen zei tot zijn vader, Vader, geef mij het deel van ons vermogen dat mij toekomt. [3:21] En hij verdeelde het bezit onder hen. En weinige dagen later maakte de jongste zoon alles te gelden en ging op reis naar een ver land waar hij zijn vermogen verkwiste in een leven van overdaad. [3:35] Toen hij er alles doorgebracht had kwam er een zware hongersnood over dat land en hij begon gebrek te leiden. En hij trok erop uit en drong zich op aan een der burgers van dat land en die zond hem naar het veld zijn varkens te hoeden. [3:54] En hij begeerde zijn buik te vullen met de schillen die de varkens aten. Doch niemand gaf ze hem. Toen kwam hij tot zichzelf en zei, Hoeveel dagloners van mijn vader hebben brood in overvloed en ik kom hierom van de honger. [4:11] Ik zal opstaan en aan mijn vader gaan en tot hem zeggen, Vader, ik heb gezondigd tegen de hemel en voor u. Ik ben niet meer waard uw zoon te heten. Stel mij gelijk met één uw dagloners. [4:24] En hij stond op en keerde naar zijn vader terug. En toen hij nog veraf was, zag zijn vader hem en werd met ontferming bewogen. En hij liep hem tegemoet, viel hem om de hals en kuste hem. [4:38] En de zoon zei tot hem, Vader, ik heb gezondigd tegen de hemel en voor u. Ik ben niet meer waard uw zoon te heten. Maar de vader zei tot zijn slaven, Breng vlug het beste kleed hier en trek het hem aan en doe hem een ring aan zijn hand en schoenen aan zijn voeten. [4:57] En haalt het gemeste kalf en slacht het. En laten wij een feestmaal hebben. Want mijn zoon hier was dood en is weer levend geworden. Hij was verloren en is gevonden. [5:08] En ze begonnen feest te vieren. Zijn oudste zoon was op het land. En toen hij dicht bij huis kwam, hoorde hij muziek en dans. En hij riep een van de knechts tot zich en vroeg wat er te doen was. [5:22] Deze zei tot hem, Uw broeder is gekomen en uw vader heeft het gemeste kalf laten slachten, omdat hij hem gezond en wel terug heeft. Maar hij werd boos en wilde niet naar binnen gaan. [5:34] Toen kwam zijn vader naar buiten en drong bij hem aan. Maar hij antwoordde en zei tot zijn vader, Zie, zoveel jaren ben ik al in uw dienst en nooit heb ik uw gebod overtreden. [5:51] Maar mij hebt gij nooit een geitenbokje gegeven om met mijn vrienden feest te vieren. Doch nu die zoon van u gekomen is, die uw bezit heeft opgemaakt met slechte vrouwen, hebt gij voor hem het gemeste kalf laten slachten. [6:06] Doch hij zei tot hem, Kind, mijn kind, Gij zijt altijd bij mij en al het mijne is het uwe. Wij moesten feestvieren en vrolijk zijn, want uw broeder hier was dood en is levend geworden. [6:21] Hij was verloren en is gevonden. Tot zover. Geloof maar dat die fariseers en die schriftgeleerden kritisch hebben geluisterd. [6:32] En geloof maar dat die tollenaars en die zondaars met een ontvankelijk hart hebben geluisterd. Wat zou die Jezus, die Messias, te zeggen hebben vandaag tot hen? [6:47] En het begon met de eerste gelijkenis over het verloren schaap. Ja, wie had dat schaap eigenlijk verloren? Kan een schaap eigenlijk wel verloren raken? [7:02] Een schaap heeft namelijk niet de eigen schaap om weg te lopen. Een schaap die graast, die eet en ja, dat beperkt hij zich toe. En dat hij misschien ongemerkt afdwaalt, ja, dat hoort een beetje bij een schaap. [7:20] Het was een huurling die op de schapen paste. En zijn hart was niet zo bij de schapen. Het was eigenlijk die huurling zo schuld dat die schapen afdwaalde. En een schaap heeft niet de eiderschap dat als hij de weg kwijt is, dat hij het zelf terug kan vinden. [7:35] Neem rustig uw kat mee naar Portugal. Vergeet hem terug te nemen, mee te nemen terug. En kijk niet vreemd op als hij drie weken later voor de deur staat in miauwen. Dat is een eigenschap van een kat. [7:47] Honden ook. Maar dat schaap niet. De tweede gelijkenis gaat over een zilverstuk. Een dagloon. Wie zijn schuld was het eigenlijk dat dat ene zilverstuk van de team kwijt raakte? [8:03] Ja, niet dat zilverstuk, want die konden niks aan doen. Die kan helemaal niet denken. Dat moet die vrouw geweest zijn die dat zilverstuk kwijt was. Goed. Vanmorgen gaat het over de derde gelijkenis over een vader met twee zonen. [8:18] En natuurlijk hebben die luisteraars van Jezus per stond ingevuld die vader was een jood. Ja, natuurlijk. Daar ging het over. Daar woonden ze in. Ze kenden niet anders. En die twee zonen waren twee joodse jongens. [8:32] Twee joodse jongens. Verzelfsprekend. Een jongste en een oudste. Een eerstgeborene en de jongste. Die jongste had niet zoveel met thuis. [8:47] Die had niet zoveel met zijn vader. Zijn broer had ook niks. Hij wilde de wijde wereld in. Thuis. Al die regels. [9:00] Wet op wet. En gebod op gebod. En elke dag hetzelfde. Hij wilde wel eens wat anders. En hij stapt op zekere dag naar zijn vader. Zo is zijn vader gemijden. Deel van de erfenis. [9:11] Nou is dat niet helemaal ongebruikelijk. Ongebruikelijk komen die joden. Dat ze al tijdens het leven van de vader om de erfenis vragen. Het is niet algemeen. Maar het gebeurt wel meer. Dus dat die zoon daar kwam was niet helemaal ongebruikelijk. [9:24] Vader. Ik wil een deel van mijn erfenis. Je hoort nergens van een protest. Met die vader. Hij was de jongste zoon. Dus hij kreeg maar een derde deel. [9:35] Want de oudste. Die kreeg altijd een dubbel deel. Dat was in de wet in de Bijbel vastgelegd. Een derde deel. En dan staat er. Ja die vader was denk ik wel rijk. [9:45] Bestond uit boerderij, schuren, landerijen. Weet ik wat allemaal. Een heel boel land. En het werd netjes in drieën verdeeld. Niemand protesteerde. Maar ja. [9:57] Je loopt niet met een schuur op je rug naar het buitenland. Dus hij moest het wel verkopen. En dan staat er. Niet weinige dagen later. Maakten die jongste alles te gelden. [10:09] Hij verkocht het. Als hij nog een beetje zich jood voelde. En dat zat best wel. Zal hij het wel aan een familielid verkocht hebben. Zodat het wel in de familie bleef het bezit. En hij verkocht het al heel gauw. [10:23] En hij ging met een grote zak met geld. Ging hij het huis uit. En hij ging naar een ver land. Staat er. Een ver land. Ik denk niet dat hij nog één keer achterom gekeken heeft. [10:37] En je kan het zo voorstellen. Die vader. Die had het natuurlijk al lang aangevoeld. Dat zijn zoon helemaal niks om hem gaf. Geen liefde voor hem. [10:48] Had hij al waarschijnlijk al jaren gevoeld. En daar ging die zoon. En die vader. Je ziet hem uit het raam kijken. Met een bedroefd hart. [11:01] Een beetje verslagen. Daar ging hij. En zou hij hem ooit nog terugzien. Misschien wel nooit. Die zoon. Hij was bevrijd van het huiselijke. [11:13] Het ouderlijke juk. Heerlijk in de vrijheid. Zo ver mogelijk weg. Dat deed hij dan ook. Hij ging naar een ver land. [11:26] Hij zal onge twijfel tot veel vrienden gehad hebben. Want als je mee op je portemonnee zwaait en je trakteert. Dan heb je altijd vrienden. Dan heb je geen moeite voor het doen. Of het echte vrienden zijn. [11:36] Dat is een heel ander verhaal. Nou hij leefde in overdaad. Staat er. Later zal zijn oudste broer zeggen. Tegen zijn vader. Hij ging om een slechte vrouw. [11:47] Nou dat zal best kunnen. Maar het staat er niet helemaal. Staat hij leefd in overdaad. Nou dat had hij. Hij zette de bloemen buiten. Hij stelde zijn eigen regels. Nou kon hij zelf eens bepalen wat hij wilde. [12:01] Niks. Zijn vader erbij. Hij deed wat hij. Vond dat goed was in zijn ogen. Maar ja. Zijn geld raakt op. Dat heb je zo als je niet zuinig op je geld bent. [12:14] En je moet er jaren van rondkomen tot je besoen. En je hebt er niet goed mee geleefd. Hij raakte blut. Ja hij hoefde ook voor zijn vrienden niet te betalen. [12:24] Want die waren er niet meer. En tot overmaat verramd kwam er ook nog een zware hongersnood. Staat er. Een zware hongersnood in dat land. Ja en dan was hij dan als aloftoon. [12:37] Als joodse aloftoon in het buitenland. Nou daar zat niemand op te wachten. En hij werd voor het eerst van zijn leven ook werkzoekende. Anders in de wilde van zijn vader thuis. [12:50] En nu in de armoede daar in de vreemde. En daar staat er. Hij drong zich op aan een van die mensen uit dat land. Hij drong zich op. Niemand zat op hem te wachten. [13:02] Nou die man had varkens. En die liepen op het land. En dan mocht hij oppassen. Hij mocht op de varkens hoeden. Kun je je jezelf voorstellen? [13:13] Een jood die op de varkens mocht passen. Een onrein beest. En niet zomaar één. Maar tig. En dan moest hij oppassen. Meer niet. Oppassen. Dat ze niet wegliepen die varkens. [13:24] Nou was dat voor een jood niet verboden. Hij mocht alleen het varkensvlees niet eten. Had er graag een hap in genomen denk ik. Zo'n vet varken. Want hij krepeerde van de honger. En toen kregen die varkens ook nog schillen. [13:37] Die hadden te eten. En wat had hij ze graag ook gegeten. Die schillen die varkens kregen. Maar staat er. Niemand gaf ze hem. En toen kwam hij tot één keer. [13:50] Hij voelde zijn maag. En hij dacht niet in de eerste plaats aan zijn vader. Maar hij dacht aan de dagloners van zijn vader. Die hadden te eten. En hij had niks. [14:01] En toen ging hij een zinnetje repeteren. Hij dacht. Die dagloners hebben het veel beter dan ik. Terwijl ik de zoon ben. En dan gaat hij dat zinnetje repeteren. [14:14] Vader. Ik heb gezondigd tegen de hemel en voor u. Hij doet wel diplomatiek. Hij zegt. Ik heb gezondigd tegen de hemel en voor u. [14:26] Hij zegt niet. Ik heb gezondigd tegen God en voor u. Want. Hij kende misschien toch een beetje zijn eigen hart. Argelistig hart. [14:37] En je mocht geen ijdel woord tegen God spreken. De naam van de Heer en niet ijdel gebruiken. En stel je voor dat hij zou zeggen van. Ik heb gezondigd tegen God en u. [14:49] En dat was niet echt waar. Het is een binnenste. Was hij wel fout. Diplomatiek. Ik heb gezondigd tegen de hemel. En voor u. En. [14:59] Ik ben niet meer waard uw zoon te heten. Ja weet je wat het is. Als je een vader hebt. Blijf hij levenslang zijn zoon. [15:10] Wat je ook doet. En ook als je als jood onder de heidenen verkeert. En je verkeert misschien veertig jaar onder heidenen. Dan word je nooit een heiden. Maar blijf je een jood. [15:22] Dat was ook bij deze jongens zo. Maar noem me maar niet meer uw zoon. Zou hij tegen zijn vader zeggen. Van. Stel mij gelijk met een van uw dagloners. [15:35] Nou kan je wel een besluit nemen. Maar het is wel iets anders. Of je het ook uitvoert. Je kan wel ergens voor kiezen. Ik weet al jaren geleden. [15:45] Wist ik dat ik door onderdompeling gedoopt moest worden. Ik wist het wel vier jaar. Maar ja. Ik wist ook dat het bijbels was. Maar het weten en het doen zijn twee dingen. [15:59] Nou deze jongen die neemt het besluit. Om ook te gaan. Om uit te voeren wat hij gezegd had. En ik kan me zo voorstellen. Dat hij teruglopend naar huis. [16:10] Uit dat verre land. Dat zinnetje steeds gerepeteerd heeft. Vader. Ik heb gezondigd tegen de hemel. En voor u. Ik ben niet meer waard uw zoon te heten. [16:22] Stel mij gelijk met een van uw dagloners. En hij stond op. En keerde terug. Die vader zal elke dag uit het raam hebben gekeken. [16:34] Die weg afgekeken. Jarenlang. Zou die ooit terugkomen. En bij elke verjaardag zal hij geweten. [16:44] Hij is weer een jaar ouder. En hij is dus ook veertig. Hij is dus ook vijftig. En ik word ook ouder. Elke dag kijken. Met een hunkerend verlangen. [16:56] Of zijn zoon misschien terug zou komen. En op zekere dag. Ziet in de vet een stipje. En zoals ouders dat weten. Je hoeft iemand dan niet te zien. [17:08] Maar dan weet je het alleen haard. Dat is hij. En hij wist het. Mijn zoon komt terug. Mijn zoon komt weer thuis. [17:19] En hij loopt hem tegemoet. Je ziet die tollenaars en die zondas als het ware voor je. Zo luisterend. Want ze voelden het. [17:31] Zij waren ook zo als die jongste zoon. Zij waren ook reddeloos verloren. Zij hadden ook hulp nodig. En ze waren nieuwsgierig. [17:42] Hoe zou die vader gaan reageren? Die zoon was weggegaan met zijn erfenis. Hij had thuis niks meer te zoeken. Hoe zou die vader reageren? [17:54] En ze hadden naar Jezus gekeken. Hoe zou Jezus reageren? Als we naar hem zouden gaan. De ontmoeting van die vader met die zoon was indrukwekkend. [18:08] Die vader viel zijn zoon om zijn nek. En hij kuste hem. En die zoon begint zijn gerepeteerde zinnetje uit te spreken. [18:24] Vader, ik heb gezondigd tegen de hemel en voor u. Ik ben niet meer waard uw zoon te heten. Hij kan niet meer verder. Want zijn vader valt hem in de reden. [18:35] En die gebied zijn slaven vlug het beste kleed te brengen. En het hem aan te trekken. En een ring aan zijn hand te doen. En schoenen aan zijn voeten. Rembrandt heeft een prachtig schilderij daarvan gemaakt. [18:51] Of hij het helemaal begrepen heeft, weet ik niet. Maar hij heeft er waarschijnlijk meer van begrepen dan menige gelovigen. Hij heeft ook schetsen gemaakt. En ik combineer die schetsen die hij gemaakt heeft met het schilderij wat. [19:06] Daar is een oude vader afgebeeld. Met een rood kleed aan. Een kleed van voornaamheid. De vader had zijn staf bij zich. [19:19] En dan die ontmoeting met die zoon. Die zoon zal ongetwijfeld ook met een rood kleed. Van voornaamheid het huis uitgegaan zijn toen hij vertrok. [19:32] Maar nu heeft hij een havelloos grauw kleed aan. Hij ligt op zijn knieën voor zijn vader. Zijn vader over hem heen gebogen. [19:44] Kijk je naar de voeten van die jongen, dan zie je dat hij één blote voet heeft. Met littekens onder zijn hiel. [19:55] Op zijn hiel. En de tweede voet een halve sandaal aan. Hij ziet er zo verwaarloosd uit. En dan die hand van die vader. Het is een mannenhand. [20:09] Die ligt zo min en meer op zijn hoofd. Het lijkt wel alsof die mannenhand die jongen zegent. Die andere hand van de vader lijkt op een vrouwenhand. [20:21] En die ligt om de schouder van de jongen. Alsof hij die jongen koestert. Die jongen ging met een bos haar het huis uit. [20:31] De jaren daarvoor. Maar nu heeft hij een kaal hoofd. En ligt daar gebogen bij zijn vader. En als je goed kijkt naar dat hoofd, is het eigenlijk maar een heel klein hoofd. [20:44] En dat lijkt wel een beetje op een babyhoofd. Later zal die vader zeggen, hij was dood, maar is levend geworden. [20:56] Dan is er een donkere opening tussen die vader en die zoon. Met die innige ontmoeting. En dan staat daar ook een man met een rood kleed aan. [21:09] Rechtop. Een staf in zijn hand. Kijkt wat vernederend naar dat tweetal. Het is de oudste zoon. Die ziet dat zijn zoon teruggekomen is. [21:21] Die tollenaars. Toen ze hoorden die zondaars. Hoe dat die jongste zoon ontvangen werd. Hun hart sprong op van vreugde. [21:34] Ze wisten het. Voor ons is er ook genade. En ze hebben de heer Jezus aangekeken. En gewezen. Hij verwijt niks. Hij lokt met zijn verhaal ons uit om naar hem toe te komen. [21:48] Ze hebben van de rest van de gelijkenis denk ik niets meer gehoord. Maar dan die fariseers. En die schriftgeleerden. Ja, ze hadden ook die jongste zoon zien komen op weg naar huis. [22:03] En ze hadden het bij zichzelf al gedacht. Zijn vader. Slappe man. Hij zal wel toe... Hij zal wel... [22:13] Hij zal die jongste zoon wel eens aan hem besluiten. Nee, ze voelden zich niet een met die jongste zoon. En ze waren het niet eens met die vader. [22:24] Dat hij die jongste zoon weer in ontferming aannam. En zelfs het beste kleed liet halen en aantrekken. En zelfs het gemeste kalf liet slachten. [22:36] Om feest te vieren. Ze waren wel misgeerde goed zo aflopen. Die gelijkenis. En dan gaat Jezus verder. Over die oudste zoon. [22:47] Die was ook niet thuis. De jongste zoon ging naar een ver land. Maar die oudste zoon was op het veld. In het land. Ook buitenshuis. Ja, niet zo ver weg. [22:59] Maar hij was wel... Wel uit de woning. Waarom hij niet geroepen was... Toen de jongste zoon thuis kwam... Dat kun je je natuurlijk afvragen. [23:11] Je zou zeggen... Die vader heeft hem toch gelijk van het land laten roepen... Toen zijn broer thuis kwam. Maar niets van het alles. Zijn vader kende hem natuurlijk ook. [23:23] Die oudste zoon. En dan kwam de jongen aan het eind van de dag... Kwam hij dicht bij huis. En joden kunnen al behoorlijk feest vieren. Misschien denken wij in Nederland er wat van te kunnen. [23:35] Maar let af op. Die joden kunnen er echt wat van. En die kunnen maar geluid produceren. Nou, dat was hier ook. Er was feest. Er was muziek. Een orkest hadden ze uitgenodigd. [23:46] En dat was dans. Rijdans. En met rijdans wordt er altijd gezongen. En hij hoorde dat. En dan komt hij een van de knechts tegen. Die knecht is best een beetje diplomatiek. [23:58] Want wanneer die oudste broer vraagt van... Wat is er aan de hand eigenlijk? Dan zegt hij van... Uw broeder is gekomen tot uw vader. En hij heeft het gemeste kalp laten slachten. [24:11] Omdat hij gezond en wel thuis was. Nee. Hij zegt niet dat hij beste kleed had gehad. Want weet je... Het beste kleed was alleen maar bestemd voor de eerstgeborene. [24:22] Daar was het beste kleed van de vader voor bedoeld. En die ring was ook bedoeld voor de eerstgeborene. Dat zei die knecht er maar even niet bij. Want die oudste zoon was de eerstgeborene. [24:34] Maar die jongste was met alle egars ontvangen als een eerstgeborene. Diplomatiek. Toen ging die vader voor de tweede keer die dag naar buiten. [24:46] Eerst om zijn zoon tegemoet te gaan die uit een ver land kwam. En nu om zijn zoon tegemoet te gaan die van het land kwam. Dichterbij. Als iemand boos is... [24:59] Spreekt zo iemand heel vaak de waarheid. Als je dus de waarheid wil hebben van iemand... Ja, u bent allemaal eerlijk en u hebt niks achter daarover iemand. Maar als je echt wil weten wat er in zijn hart is, moet je hem boos maken. [25:11] Moet je zorg dat hij kwaad wordt. Ja, kun je zeggen, moet je hem dronken voeren. Dan spreken ze ook de waarheid. Dat doen we niet natuurlijk. Die jongen was zo kwaad. [25:22] Die oudste zoon. Toen hij hoorde dat zijn broer thuisgekomen was... Pikte hij zijn erfenis nog een keer in. En dat feest wat daar gehouden werd, was wel van hem. Want het was zijn erfteel. [25:34] Hij was zo kwaad als we zijn kan. En hij bleef stokstijf staan. En hij dacht er niet over om nog dat huis binnen te gaan. En toen kwam zijn vader. Van, jongen... [25:47] Kom ook binnen. En dan gaat hij zeggen wat er in zijn hart zit. Van, zie... Zoveel jaren ben ik al in uw dienst. [25:58] En nooit heb ik uw gebod overtreden. Maar mij hebt u nooit een geitenbokje gegeven. Nooit. Om met mijn vrienden feest te vieren. [26:10] Kenelijk waren de vrienden van zijn vader niet zijn vrienden. Want geloof maar dat er in die al die jaren huis... Heus... Dan vrienden van zijn vader in huis gekomen waren. [26:22] Maar dat waren dus kennelijk niet zijn vrienden. En ik heb niet van het aan... Die hadden van zijn vader? Ik heb nog nooit van... Hij deed dus niet uit liefde voor zijn vader. Hij wilde er ook wel voor beloond worden wat hij deed. [26:34] Zijn vader had het natuurlijk al lang gevoeld. Zijn jongste zoon... Die zoon, die hield niet van hem. Maar die oudste zoon was geen draad beter. Die hield de wezen ook niet van hem. [26:45] En dan gaat die zoon verder. Doch nu die zoon van u gekomen is, die uw bezit heeft opgemaakt met slechte vrouwen, hebt gij voor hem het gemeste kalf laten slachten. Die oudste zoon had ook wel eens een keer met slechte vrouwen om willen gaan. [27:01] Want daar dacht hij gelijk aan, aan die slechte vrouwen. Hij wilde ook wel eens uit de band springen. Altijd trouw zijn vader opgevolgd, regel op regel, gebod op gebod. Hij wilde ook wel eens eruit. [27:15] En misschien was hij wel eens een beetje jaloers op zijn broer geweest. Die durfde toch maar. Hij niet. En dan die vader, mijn jongen. [27:26] Al het mijne is van jou. Je bent altijd bij me geweest. En ik ben altijd bij jou geweest. We moesten feest vieren. Nu de jongste nieuwe broer thuis gekomen is. [27:40] Want hij is gevonden. En hij is vast verloren en is gevonden. En dan eindigt de gelijkenis met een open eind. [27:52] We weten niet hoe het afgelopen is met die oudste zoon. Die jongste weten we wel. Die oudste niet. En Jezus heeft die fariseers en die schriftgeleerden aangekeken. [28:08] Hebben jullie goed in de spiegel gekeken? Hebben jullie je misschien herkend in die oudste zoon? Die zo braaf zich altijd aan de wet hield. En toch niet van zijn vader hield. [28:22] Ik weet niet of dat wij in de hemel straks een aantal van die fariseers en schriftgeleerden tegenkomen. [28:32] Koop van wel. Ze zullen zonder twijfel er nog een keer aan nagedacht hebben. En dan is Jezus klaar. Klaar? [28:43] Dan begint het eigenlijk pas. Als Jezus iets vertelt. Dan vertelt hij niet zomaar een verhaaltje. Natuurlijk. [28:56] De lokende liefde. Voor het verlorene komt in deze gelijkenis naar voren. Hij wil dat ze allemaal behouden worden. Allemaal naar hem komen. [29:07] Maar er zit ook een andere laag nog in. Een profetische laag. En daar wil ik ook iets over zeggen. Over die profetische laag. Dat is alles met zoals de Heer Jezus iets zegt, er iets doet. [29:23] Dan zit daar een diepere betekenis in. En dat maakt het woord van God voor een kind van God zo bijzonder. Dan kan je zo naar zoeken. [29:33] Schat graven van wat zegt de Heer nou in de diepte daarover. Een vader had twee zonen. Wie is die vader? [29:46] Ze hadden natuurlijk alleen maar het Oude Testament in die tijd. Dus we kunnen alleen maar zoeken wie die vader is in het Oude Testament. En op vier plaatsen in het Oude Testament. [29:58] Tenminste, ik heb er vier duidelijke kunnen vinden. Ik zoek ze niet op, maar ik zal ze wel even noemen. Daar staat dat Yahweh, de God van Abraham, Isaac en Jacob, de vader is van Israël. [30:11] Van het volk Israël. Deuteronomium 32 vers 6. Jezaja 64 vers 8. Jeremia 3 vers 4. Malachi 2 vers 10. [30:22] Daar wordt Israël in verband gebracht met Yahweh de vader. Nou konden de fariseer wel zeggen. [30:33] Je komt dat in het Johannes evengeen tegen. Van Abraham is onze vader. Wij zijn het nageslacht van Abraham. En er is maar één God. [30:44] En dat is onze vader. Dan zegt Jezus. Maar wie niet naar de stem van God luistert. Die hebben niet Yahweh als hun vader. [30:56] Maar die hebben de duivel als hun vader. God is de vader. Van het volk Israël. En dan kom ik bij de zonen. En daarom heb ik ook heel nadrukkelijk gezegd. [31:13] Dat het om twee Joodse jongens gaat. En ik ken natuurlijk ook best wel de invulling. In meer evangelische creme. Of in kerkelijke creme. [31:26] Maar ik heb te maken met wat de Heer zegt. En als het over twee Joodse jongens gaat. En ik zei het al. Als een Jood. Al blijft hij vijftig jaar. [31:37] Tussen heidenen verkeren. Tussen niet-Joden. Zal hij nooit een niet-Jood worden. Nooit een heiden. Blijft altijd een Jood. En als het hier gaat over twee Joodse jongens. [31:48] En we denken na over het profetische woord. Dan gaat het over twee Joodse jongens. En laten we eens kijken wat er staat in Exodus 4 vers 22. [32:01] Exodus 4 vers 22. Dat gaat over Mozes die bij Farao komt. [32:22] En daar staat er in Exodus 4 vers 22. Dan zult gij tot Farao zeggen. [32:33] Zo zegt de Heer. Israël is mijn eerst geboren zoon. Israël is mijn eerst geboren zoon. [32:45] En later zal Hosea. In Hosea 11 vers 1 zeggen. Ik heb mijn zoon uit Egypte geroepen. En dan gaat het over het twaalfstammenrijk Israël. [32:58] Dat is Gods eerst geboren zoon. Het twaalfstammenrijk Israël. Israël. De oudste zoon is dus het twaalfstammenrijk Israël. [33:12] Nou gaan we naar de jongste zoon. Zo'n duizend jaar later gaat Jeremia iets vertellen. En dan zoeken we dat ook op. [33:23] Wat er staat wat Jeremia schreef. In Jeremia 31. Jeremia 31. Dat is dus duizend jaar later. Jeremia 31. [33:35] En dan begin ik eerst met vers 9. [33:47] Het tweede gedeelte. Jeremia 31 vers 9b. Want ik ben Israël tot een vader. [33:58] En Efraim die is mijn eerst geboren. Daar reik ik. Efraim is mijn eerst geboren. En dan gaan we naar vers 20. [34:09] Van hetzelfde hoofdstuk. Is Efraim mij een lievelingszoon? Een troetelkind. Dat ik zo vaak als ik van hem spreek. [34:21] Gedurig weer aan hem denken moet. Efraim. Efraim was een van de twaalf stammen van Israël. En Efraim werd later. [34:33] Zo'n beetje de hoofdstam van het tienstammenrijk. Efraim. De jongste zoon. Het gaat weer over het volk Israël. [34:45] Maar het is net zoals bij de twee zonen van Jozef. Maar Nasser was de oudste. En Efraim was de jongste. Zo is het hier ook. De oudste zoon is het volk Israël. [34:58] En de jongste zoon is ook het volk Israël. De jongste. De oudste was de eerst geboren. Maar wat leven ze nou hier van Efraim? [35:11] Die is ook de eerst geboren. Zelfs een troetelkind. De lievelingszoon. Wie ging er nou weg in de gelijkenis? [35:22] De jongste zoon. Dus dat deel van Israël wat met Efraim wordt aangeduid. En over Efraim, daar schrijft de Bijbel het een en ander over. [35:35] Met name in het boek Hosea. Hoe die jongste zoon, hoe dat deel van Israël, wat Efraim genoemd wordt, hoe dat die leefde. Ik citeer zomer een aantal versen uit het boek Hosea. [35:51] Hij was verknocht aan afgoden. Verknocht aan beelden is Efraim. Is hun roes geweken, dan bedrijven zij schaamteloos ontucht. [36:04] Vuurig minnen hun leiders schande. Hosea 4 vers 17 en 18. Ik ken Efraim. En Israël is voor mij niet verborgen. [36:14] Baalik, nu hebt gij, o Efraim, ontucht bedreven. Israël heeft zich verontreinigd. Hun daden gedogen niet dat zij zich bekeren tot hun God. [36:26] Want een geest van ontucht woont in hen. En de heren kenden zij niet. De hoofdmoed van Israël getuigt openlijk tegen hem. Israël en Efraim zullen struikelen door hun ongerechtigheden. [36:39] En tot zijn woesternij zal Efraim worden ten dagen des oordeels. In deze gedeelte hebt u het gehoord. Twee namen worden er genoemd. Israël en Efraim. [36:52] En Efraim, even kort door de bocht, want anders wordt het te laat. Efraim is een deel van het volk Israël. Dat God de rug heeft toegekeerd. [37:03] En dat andere deel, die oude zoon, is dat deel van het volk Israël. Het Joodse volk. Dat Gods dienstig leeft. Dat Gods dienstig leeft. [37:16] Maar beide zijn ze buitenshuis. Ze hebben dezelfde vader. Het was de uitverkiezing van God. Dat die Abram uitkoos om uit hem een nageslacht te laten ontstaan. [37:32] Dat was de keus van God. En voor zijn nageslacht is hij een vader. Voor het Joodse volk is hij een vader. Je zal nergens lezen in het oude testament. [37:45] Dat God voor de heidenen, de niet-joden, een vader is. Dat is hij niet. Want die niet naar God luistert van nature, die heeft de duivel tot vader. [38:00] Dat lezen we in de eerste Johannesbrief. Wij hebben van nature, niet-joden, de duivel als onze vader. De vader der leugen. [38:10] De mensenmoordenaal van het begin. Maar bij het Joodse volk ligt het anders. God koos hen uit om een vader voor hen te zijn. En daarom staat er ook in de gelijkenis dat er een vader was met twee zonen. [38:24] Twee Joodse zonen. Zij hadden een vader. Ik kom straks nog wel even over de vader terug voor ons. Maar voor het Joodse volk. Ze hebben een vader. En die vader wilde niets liever dan dat zijn zonen bij hem thuis zouden komen. [38:40] En daar ging de jongste zoon, Efra, in. Ze kozen voor de afgoden. Paulus heeft er iets van geschreven. In de gelaten brief. [38:51] Gelaten 3, vers 23 en 24. Doch voordat dit geloof, schrijft hij, dat is het geloof in de Heer Jezus Christus. Met het oog op het geloof. [39:04] Nee, ik moet het even goed zeggen. Maar voordat dit geloof kwam, werden wij, schrijft Paulus, en hij schrijft daar aan de Joden, werden wij onder de wet in verzekerde bewaring gehouden. [39:16] Met het oog op het geloof dat geopenbaard zou worden. De wet is dus een tuchtmeester geweest voor ons tot Christus, opdat wij uit geloof gerechtvaardig zouden worden. [39:28] God had om het volk Israël een omheining gezet. Toen hij daar op de berg Sinaï, een verbond met haar sloot. En hij gaf daar de spelregels waar ze zich aan moesten houden. [39:39] En een godsdienstige jood, een oprechte jood, weet dat God die wet gegeven heeft ten leven, om te voorkomen dat ze ziek zouden worden. Dat ze voorspoed zouden hebben. [39:51] Ze, een echt oprechte jood, heeft een wet nooit te zien als een knellend iets. Iets wat hen eronder hield. [40:03] Nee, die beleven dat als een bescherming voor hun welzijn. Maar er zijn veel joden. [40:16] Die moeten de wet niet. En dat was al heel snel na de uitocht uit Egypte. Ze kozen voor hun eigen goden. Ze gingen overspel plegen met de afgoden. [40:27] En wat hun god, hun vader hen geleerd had, dat sloegen ze in de wind. En dat is door de eeuwen heen zo geweest. [40:40] Vandaag ook. Er zijn veel joden op dit moment, die het een eer vinden, atheïsten zijn. Die weten van de Torah en van de Tenach niks af. [40:51] Ze weten nauwelijks van bestaan ervan. Ze willen er ook niks mee te maken hebben. Ze zijn ver van God afgekeerd, naar een ver land gegaan. De God van Abraham, Isaac en Jacob, het interesseert ze niks. [41:07] Efraim, dat deel van Israël. De reguliere joden. Naar een ver land getrokken. En wat moet het? Jaweg. De vader van Israël. [41:20] Het een pijn doen. Om dat te zien. Ze beseffen het niet, die joden. Dat ze gekozen hebben voor de vloek. [41:31] Deuteronomium 28. Daar wordt het precies geschreven. De zegen die ze zouden ontvangen. Door te luisteren naar zijn wetgeving. De zegen. Geweldige zegen zouden ontvangen. [41:41] Maar als ze niet luisterden naar de stem van hun vader. Dan zouden de vervloekingen over hen komen. En een van die vervloekingen was. Dat God ze zou verdrijven over het rond de aarde. [41:54] Tot de einde der aarde. En we zien dat ook gebeuren. We hebben het gezien. Over het rond de aarde. Die jongste zoon. En Gods trekkende liefde is er altijd geweest. [42:09] Geloof maar die vader. Toen hij na zijn jongste zoon dacht. Dagelijks. Heeft hij als het ware zijn liefde uitgezonden naar hem. Om terug te keren. En zo zien we in de geschiedenis. [42:23] De God van Israël. Heeft geprobeerd. Dat ongodsdienstige deel. Dat goddeloze deel. Afgodische deel van het volk Israël. [42:35] Dat Joodse volk. Te winnen voor zich. En heeft dat gedaan. Door ze te laten wegvoeren. Al in het jaar 722. Voor Christus. Door de Assyriërs naar het buitenland. [42:48] Hij heeft dat gedaan. Met het Babylonische ballingschap. In het jaar 70. Was er zoveel nood in Israël. En ze werden verzonden. Gezonden over het rond de aarde. [42:59] Die Joden. En ze bekeerden zich niet. Ze hadden zich niet door. Dat het god was. Die ze als het ware. Tot de orde wilde roepen. Dat ze tot een keer zouden komen. [43:10] Dat ze als volk zich zouden bekeren. En ze bekeerden zich niet. En er kwam een eerste wereldoorlog. En daarvoor zaten nog eens een keer die kruisvaders. En er kwam een tweede wereldoorlog. [43:23] Zes miljoen Joden in de gaskamers vermoord. En God trok ze. Of ze tot één keer wilden komen. Het Joodse volk. Dat ze zouden gaan beseffen. [43:35] Dat ze een hemelse vader hebben. Die hen alle goeds wilde geven. Die zijn zoon ook voor hen gegeven had. En het volk bekeerde zich niet. [43:47] Ja gelukkig. De individuele Jood wel. Er zijn veel Joden. Individueel. Want er is een verblinding over het volk gekomen. [43:58] Niet over de individuele. Over het volk. En vele Joden zijn tot bekeren gekomen. Toegevoegd tot de gemeente die zalig werd. We horen tot het lichaam van Christus. Vandaag. [44:08] Maar als volk niet. En toen kwam er bij die jongste zoon een zware hongersnood. En zo zal er ook over het deel. Het volk Israël. [44:20] Een zware hongersnood komen. Er moet een grote verdrukking komen. Zevenjarige grote verdrukking. De dag des heren. De dag van Jacobs benauwdheid. [44:31] Moet nog komen. En dan zal het volk tot een keer komen. En hoeveel er dan nog een dood zijn. Maar dan zal het volk tot een keer komen. [44:43] Als die grote verdrukking. Die dag des heren. Die aanstaande is. Waar wij als kind van God. Niets mee te maken hebben. [44:55] Wij hebben dan de bezuin gehoord. De shofar. En we gaan de Heer tegemoet in de lucht. En we zullen altijd met de Heerde wezen. Maar dan die verschrikkelijke tijd. Maar dan komt het volk Israël tot een keer. [45:09] En ze zullen roepen. Ik zal terugkeren tot mijn vader. Ach dat is. Het is ook in de Bijbel al gezegd. Dat dat zal gaan gebeuren. [45:22] Er staat in. Even kijken. Deuteronomium 28 vers 15. Daar staat. Ja weg. Zal u daar een bevend. [45:33] Rusteloos hart geven. Ogen vol heimwee. En een kwijnende ziel. Of zal hem onder 37. Aan Babel stromen. Daar zaten wij. En weenden wij. [45:44] Als we dachten aan Sion. Dat moment zal gaan komen voor Israël. Als volk. Dat ze terug gaan denken aan Jeruzalem. Dat ze terug gaan denken aan de tempel. En dan zal ze zeggen. [45:55] Hosea 2 vers 6. Dan zal zij zeggen. Ik zal heen gaan en terugkeren tot mijn eerste man. Want toen had ik het beter dan nu. En dan zal God tot haar hart spreken. [46:09] En ze zullen die stem horen. En ze zullen het zeggen. Vader. Ik heb gezondigd tegen de hemel en voor u. Laat mij niet met uw zoon heten. [46:21] Maar dan zal het gebeuren. Dat God zal zeggen. Wanneer die inkeer komt bij het volk. Van haal het beste kleed. En doe een ring aan de voeten. [46:33] Ze waren niet de eerstgeboren. Maar ze kregen het eerstgeboorterecht. Net zoals Efraim destijds. [46:43] Het eerstgeboorterecht kreeg. Boven Manasse. En zoals Jacob het eerstgeboorterecht kreeg. Boven Ezou. Zo zal straks het reguliere volk Israël. [46:56] Die niets van hun vader wilden hebben. Wilden weten. Die zal tot bekering komen. En ze zullen het eerstgeboorterecht krijgen. [47:06] En er zal een geweldig feest gevierd worden. De fariseer hebben misschien toen moeten denken. Aan die tekst. Toen ze dat over dat beste kleed hoorde. Uit Jezaja 61 vers 10. [47:18] Ik verblijf mij zeer in de heren. Mijn ziel juicht in mijn God. Want die heeft mij bekleed met de klederen des heils. Met de mantel der gerechtigheid heeft hij mij omhult. [47:29] Gelijk een bruidegom. Die zich als een priester het hoofd sieraad omwint. En gelijk een bruid. Die zich met haar versiersle tooit. Dat zal straks gaan gelden. Voor het volk Israël. [47:40] Na die zware hongersnood. Na die zware verdrukking op de aarde. Ze komt tot bekering. Wat een glorie voor die vader. [47:51] Hij is thuis. En dan het godsdienstige deel. Van het Joodse volk. Die Israël. Die oudste zoon. [48:03] Het godsdienstige deel. Die zich aan de wetten gehouden heeft. Doe ze nu ook. Lopen door Jeruzalem. Lopen naar het klaagmuurplein. En kijk maar eens hoe dat daar de vrome Joden staan te buigen. [48:14] En te knikken daar voor die klaagmuur. Er is geen één bot of één spier wat niet bewogen wordt. Wat houden ze zich strikt aan de wet. Die zeshonderd zoveel geboden en verboden. [48:29] Ze doen niks verkeerd. Alles doen ze goed. Maar hun hart is hetzelfde als van de jongste zoon toen die wegging. Ze luisterden niet naar de stem van hun vader. [48:42] Ze luisterden niet naar de stem van Yeshua HaMessiah. De Heer Jezus. Ze wijzen hem af. Ze moesten hem als volk niet. [48:53] Het godsdienstige Joodse volk nu. Die moeten Yeshua niet. En degene die hem wel moeten. Individueel. Die behoren tot het lichaam van Christus. Waartoe ook wij behoren. [49:05] Het zijn onze broeders en zusters. Die Jood, die Jodinnen die nu tot bekering komen geloven in Jezus. Maar straks. Dan staan ze voor de keus. Als die zware hongersnood geweest is. [49:17] Die grote verdrukking. En God nodigt. Als vader. Ze binnen te komen. Maar als je niet binnenkomt. Blijf je al een buitenstaander? [49:30] Hoe lopen het af straks met het godsdienstige deel van het volk Israël? Het is een open eind. Een open eind. En waar gunnen wij. [49:41] Al die Joden. Straks na die grote verdrukking. Dat ze allen tot bekering komen. Dat ze net als die jongste zonen. Dan met zoveel liefde en warmte. [49:54] Gesloten worden in die vaderarmen. Altijd hun vader geweest. Dat ze. Het gebed is. Dat er niet één van dat Joodse volk. [50:05] Van dat deel. Verloren zou gaan. Buitenstaander zal blijven van het duizend jaren vrederijk. Ten slotte. Wij hebben ook een vader. [50:16] Als een Jood tot bekering komt. Straks. Als straks het Joods tot bekering komt. Dat Joodse volk. Dan gaan zij terug naar hun vader. [50:30] Maar wij hebben hun vader gekregen. Toen we tot geloof kwamen. In de Heer Jezus Christus. Toen wij als niet-Jood. De stem van God gingen horen. [50:42] In de stem van de Heer Jezus. Toen de uitnodiging van de Heer Jezus. Tot ons kwam in ons leven. Ik hoop dat u ervan kan getuigen. Van uw bekering. Hoe dat u op een gegeven moment ging ontdekken. [50:53] Dat er maar één verlosser is. Voor niet-Joden. Voor ons als heidenen. Dan krijg je zoveel liefde voor het volk van God. [51:03] Want door hun afwijzing. Is het heil naar ons gekomen. Maar de stem gehoordhebbende van de Heer Jezus. Dan ga je ook ontdekken. Dat je een vader gekregen hebt. [51:15] Dan krijg je een vader. Ik heb het niet meer verteld geloof ik. Ik was negen toen mijn vader stierf. En. Ik heb heus wel vader gezegd tegen mijn vader. [51:30] Of papa of weet ik veel wel wat. Ik heb daar nooit in kunnen oefenen. Omdat ik. Ja ik was negen. Toen stierf hij. En toen kwam ik jaren later tot bekering. [51:45] Wat is de zin van mijn leven dacht ik. Wat is het doel van mijn leven. Ja doodgaan. Dat was het. En dan. Maar dan wist ik. [51:55] Dat is niet het einde. En dan. En toen heeft de Heer Jezus zich aan mijn hart geopenbaard. Net zoals Paulus. Het werd me ineens duidelijk. [52:06] De zin van het leven. Is Jezus Christus. Oh wat. Ik ben opgesprongen van vreugde. Ik zal eeuwig zingen van Gods goede tierenheid. [52:16] Ik heb wat gezongen. Tjonge. Dat was wat. Ik ontmoette mijn heiland. Maar ik had nog niet geleerd. Vader te zeggen. Dat was me nog niet geopenbaard. [52:30] Later. Toen kreeg ik het verlangen. Om vader te zeggen. Maar dat was een drempel. Want ik was dat niet gewend. Om vader te zeggen. [52:42] Ik had een vader gekregen. Die had ik nog niet. Maar die kreeg ik door het geloof in de Heer Jezus Christus. En daar mogen we vanmorgen mee eindigen. Met die gelijkenis naar ons. [52:54] Toen we tot bekering kwamen. Toen de Heer Jezus ons alles werd. Je kan niet zonder hem. Want hij is het leven. En hij weet ook wel dat we er vaak niks van terecht brengen. [53:06] Gelukkig is hij ook mens geweest. Hij kent alle verleidingen die wij moeten ondergaan. Die kent hij. Ja maar hij hoefde nooit te zondigen. Maar hij kent ons wel. Hij kent onze zwakheden. [53:17] Omdat hij ook zwak geweest is. Hij kent angsten. En het toevertrouwen aan hem. Heerlijk. We hebben een vader gekregen. En we mogen straks naar huis gaan. [53:31] Ewig huis. Ik had het al jaren geleden verwacht. Dat we met z'n allen thuis zouden zijn in de hemelse heerlijkheid. Misschien moet ik eerst sterven. Dat kan ook. [53:41] Dan ben ik nog eerder thuis. Maar ik vind het wel erg voor mijn vrouw. Want de kinderen zijn allemaal getrouwd. Die worden wel opgepast. Door hun mannen. Maar. Mijn vrouw blijft daarachter. [53:53] Dus ik wil eigenlijk nog wel even blijven. Maar meer voor mijn vrouw. Maar we zien uit naar zijn komst. Omdat we van hem houden. Die warmte. Die koestering. Die rechterhand. [54:04] Die vaderhand. Op ons hoofd. En die vrouwenhand. Koesterend om ons heen. Wat zijn we veilig. [54:15] En wat hebben we een heerlijke Heer. We prijzen tot in eeuwigheid. Amen. Ik vind het zo jasoal. Tot ziens. Tot ziens. Tot ziens. Tot ziens. Tot ziens. Tot ziens. Tot ziens. [54:26] Tot ziens. Tot ziens. Tot ziens. Tot ziens. Tot ziens. Tot ziens. Tot ziens. Tot ziens. Tot ziens. Tot ziens. Tot ziens. Tot ziens. Tot ziens. Tot ziens. Tot ziens. Tot ziens. Tot ziens. Tot ziens. Tot ziens. Tot ziens. Tot ziens. Tot ziens. Tot ziens. Tot ziens. Tot ziens. près ziens.