Transcription downloaded from https://audio.dereddingsark.nl/sermons/107248/discipelschap-betrokken-en-verbonden/. Disclaimer: this is an automatically generated machine transcription - there may be small errors or mistranscriptions. Please refer to the original audio if you are in any doubt. [0:00] Goedemorgen. Discipleschap is wat mij verteld is wat het onderwerp is de afgelopen paar weken en volgens mij hierna nog een zondag. [0:16] Wij zijn discipelen van de Heer Jezus.! Maar de Heer Jezus droeg ons ook op om discipelen te maken. En ik durf toch wel met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid te zeggen dat als er niet iemand was geweest in mijn leven die deze opdracht serieus had genomen, dan had ik hier vanmorgen niet gestaan. [0:38] Want ik had het voorrecht dat iemand toen ik in Amsterdam kwam wonen mij als het ware onder zijn hoeden nam. Hosper heet hij. En hij ging niet alleen bijbelstudie met mij doen, maar hij betrok mij ook in zijn leven. [0:51] Hij betrok mij ook in zijn bediening. En in het begin mocht ik gewoon meekijken aan de zijlijn. Maar gaandeweg gaf hij mij daar ook steeds meer verantwoordelijkheid in. [1:05] Dus we werden ook echt vrienden. We trokken echt met elkaar op. We kwamen bij elkaar over de vloer. En hij stimuleerde mij ook een keer om naar Israël te gaan. Om ook daarin betrokken te zijn in evangelisatiewerk daar. [1:19] En ik weet nog heel goed dat er een moment was dat ik zat te twijfelen. En dat hij tegen mij zei, Daniel als financieel het een probleem is, als dat jou weer houdt, laat dat geen drempel zijn. [1:31] Want dan zorg ik daarvoor. Dus ook op die manier liet hij zien dat hij betrokken was. Dat hij mij steunde. [1:41] En mij stimuleerde om daarin stappen te zetten. En discipleschap is niet simpelweg het overbrengen van kennis. [1:53] Het onderwijzen. Nee, discipleschap is veel meer. Discipleschap gaat over het delen van je leven met iemand anders. Ook openheid geven over je eigen leven en zien wat de Heer Jezus Christus in jouw leven aan het doen is. [2:08] Dus dat betekent dat we verbonden zijn, betrokken zijn met andere mensen. En in wezen staat discipleschap, zoals wij er vandaag de dag vaak naar kijken, mijlen ver af van hoe de Heer Jezus in de tijd van de Heer Jezus daarna gekeken werd. [2:23] Want vandaag is discipleschap een soort cursus die je kan volgen. Je volgt 10, 12, 20 lessen en dan heb jij een discipleschapscursus doorlopen. [2:34] Maar vroeger was een disciple die had als doel om te worden zoals de rabbi was. Om te worden zoals zijn meester. En er is een Joodse rabbi die zei, een keer mogen je bedekt worden met het stof van de rabbi. [2:51] En daarmee bedoelde hij dat het doel was van de disciple om zo dicht bij de rabbi te zijn, zo nauw in zijn ritme te volgen, dat aan het eind van de dag hij als het ware bedekt was met het stof dat de voeten wat de rabbi opwierp, op zijn kleding terecht kwam. [3:18] Dat was als het ware het doel. En daar wil ik vandaag over nadenken. En ik wil dat met jullie doen aan de hand van een gedeelte in 1 Thessalonians 3, waar we dat zien in Paulus' leven. [3:32] Waar we ook elementen zien van wat het betekent om een leraar te zijn. Om discipline te maken. En we zijn misschien niet allemaal geroepen om dat in les te geven, in het onderwijzen op die manier, maar we zijn wel allemaal geroepen om ook een voorbeeld te zijn voor iemand anders. [3:51] Er zijn mensen in onze omgeving, of dat nu als leraar is, of als ouder, of vrienden, die in jou op je pad komen, waar jij naar kan getuigen. [4:03] Waar jij naar kan onderwijzen. Ook door de wijze waarop jij leeft. En dat zien we ook in Paulus' leven. En ik wil daar lezen een aantal versen in 1 Thessalonians 3, vers 7 tot en met 9. [4:20] Daar zegt hij, Wat we hier dus zien is Paulus' diepe verbondenheid en betrokkenheid bij deze Thessalonians 3. [4:59] Dat op het moment dat hij hoort dat het goed met hen gaat, geestelijk, want het was onder hele vervelende omstandigheden dat hij weg moest. [5:12] Hij kwam daar vroeg in zijn bediening en deze gemeente had al heel snel te maken met vervolging. Zelfs dusdanige vervolging dat Paulus noodgedwongen de stad moest verlaten. [5:22] Veel sneller dan hij had gewild en dan hij had gehoopt. Dus hij was onzeker. Het was hem onduidelijk hoe het nou zou gaan met deze Thessalonians 3. En uiteindelijk krijgt hij dan het bericht te horen via Timotheus dat het goed gaat. [5:38] En dat ze groeien. En dat ze geestelijk stappen blijven zetten. Gelukkig ook in zijn afwezigheid. En als hij dat hoort, dan zegt hij, Jongens, ik heb dat gehoord en ik ben daar zo over bemoedigd. [5:50] In mijn verdrukking en nood. Ik ben daar zo door gesterkt. Hij zegt zelfs, want nu leven wij. Wij leven helemaal op. Als wij horen dat jullie staande blijven in het geloof. [6:03] En we zijn dankbaar. We zijn dankbaar voor God en dat geeft ons blijdschap. Zo nauw betrokken waren zij met deze Thessaloniansen. Dat hen dat zoveel deed. [6:15] Dat ze er zo blij om werden. En die betrokkenheid blijkt ook wel uit het feit dat Paulus, nadat hij zelf meerdere malen had geprobeerd om deze Thessaloniansen wederom te bezoeken, maar dat op een of andere manier niet lukte. [6:31] En zoals hij zelf zei, dat kwam door satanische oppositie, gewoon door tegenstand, lukte het hem niet om bij deze Thessaloniansen weer op bezoek te gaan. Dus uiteindelijk lukte het hem dan om Timotheus te sturen. [6:45] En het was geen licht offer als je bedenkt dat Timotheus daar een gigantische reis voor heeft moeten ondernemen. Ongeveer 460 kilometer. Ik heb via Google Maps nog even de langste route genomen. [6:59] Ik weet niet of het zo makkelijk voor hem was om met pontjes en dat soort dingen door te reizen. Dus om en nabij 460 kilometer. En vandaag de dag, wij stappen in een auto en wij knallen die kant op, zeg maar. [7:14] En daar zijn we in een dagje, dan zijn we er wel. Of we sturen een mailtje of we gaan facetimen of iets dergelijks. Maar dit betekende een gigantische onderneming voor Timotheus. [7:25] Ook een discipel trouwens van Paulus. Ook jong nog in zijn bediening. Die deze verantwoordelijkheid kreeg. Waar hij ongeveer, als ik de handboeken moet geloven zeg maar, een kleine twee week over heeft moeten doen om daar alleen al te komen. [7:44] Een gevaarlijke reis die hij heeft moeten ondernemen. Waarom? Om te horen hoe het met hen gaat. Om ze te versterken. Om ze te bemoedigen. En ook op die manier laat Paulus zien dat hij ontzettend betrokken is bij deze Thessalonicense. [7:59] Dus Timotheus is daar naartoe gegaan. Hij heeft er ongeveer twee weken over gedaan. Zegt dat hij daar een week is gebleven. En vervolgens weer twee weken terug. Dus nou ja, anderhalf maand misschien dat hij afwezig is geweest. [8:12] Anderhalf maand dat Paulus heeft moeten zitten wachten van, ja hoe zou het nu gaan met deze Thessalonicense. Dus daaruit blijkt zijn diepe betrokkenheid en verbondenheid. [8:23] En ook als we bijvoorbeeld zien in vers 8 van 1 Thessalonicense, dan zegt hij, wij waren zo vol verlangen naar u dat wij graag met u niet alleen het evangelie van God wilden delen, maar ook onszelf, omdat u ons lief geworden was. [8:41] Dus dat is wat Paulus hier laat zien. Hij is betrokken en verbonden met deze Thessalonicense. En natuurlijk is het dan fantastisch, als je zo betrokken bent, als je zo begaan bent met deze Thessalonicense, dat je hoort dat het goed gaat. [8:55] Ja, dat is reden tot feest. Maar voordat Paulus Timotheus stuurde en voordat hij weer terugkwam, wist hij dat nog niet. En was dat dus een risico? [9:05] Was het hem nog helemaal niet duidelijk hoe het met hen zou gaan? En er is ook een andere kant in Paulus' bediening, waarin hij ook betrokken is bij mensen. [9:17] Zoals bijvoorbeeld de Corinthians. Waarin hij ook een hart voor hen heeft, met hen verbonden is, zijn leven met hen deelt. Maar waar hij toch het een en ander mee te stellen had. [9:28] Ja, en dan is daar diepe bedroefdheid. Een teleurstelling. Bijvoorbeeld, ik heb hier twee teksten in één Korinthe, of in twee Korinthe twee. [9:38] Een gemeente waar hij natuurlijk ook veel mee te stellen had. Waar de dingen niet altijd gingen zoals hij had gehoopt. En dan zegt hij, want in veel verdrukking en benauwdheid van hart heb ik u geschreven. [9:52] Onder veel tranen. Dus je proeft daar ook weer die diepe emotie en die betrokkenheid die hij heeft. En niet opdat u bedroefd zou worden, maar opdat u de liefde zou leren kennen. Hij is zo gebrand. [10:03] Hij is zo verlangen heeft hij daarnaar. Dat zij zullen groeien in het evangelie. Maar dan ziet hij dat het daar niet altijd goed gaat. En dat doet hem pijn. [10:14] Dat geeft hem verdriet. En ook als het gaat om zijn volksgenoten, de joden. Als hij ziet dat daar vele bekenden van hem ook ongetwijfeld die het evangelie afwijzen. [10:26] En dan zegt hij niet van, ja, het is Gods wil. Het zal wel in zijn plan passen. We moeten het maar overgeven. Nee. Het is een grote bron van droefheid voor mij. [10:38] Het doet hem pijn. Een grote bron van droefheid als hij dat ziet. Dat mensen een andere weg kiezen. Dus er is aan de ene kant, als wij betrokken zijn en verbonden zijn met mensen, de blijdschap, de vreugde als het goed gaat. [10:56] Als je kan zeggen, hé, zij heeft het besluit genomen om zich te laten dopen. Maar er is aan de andere kant ook het risico en het gevaar dat we teleurgesteld worden. [11:08] Dat iemand zegt, het is allemaal mooi, maar ik hoef daar eigenlijk niks meer mee te maken te hebben. En dan is het teleurstelling en verdriet. En wij mensen houden niet van teleurstelling. [11:20] Wij houden niet van verdriet. We houden niet van tegenslagen. Helemaal niet als het dichtbij is. Want dat doet pijn. [11:33] Je hebt bijvoorbeeld heel lang in iemand geïnvesteerd. Met iemand opgetrokken. En uiteindelijk zegt diegene van, ja, ik wil daar niks meer mee te maken te hebben. [11:44] Ik ga aan de andere kant. Ik heb zelf ook wel meegemaakt twee jongens die zeiden dat ze een keuze hadden gemaakt voor de Heer Jezus. Daar ben je er blij om. En ik had ze aangeboden om met hen bijbelstudie te gaan doen. [11:56] Maar uiteindelijk zie je dat ze andere prioriteiten krijgen. Dat ze aan de andere kant op gaan. Ja, en dan in een keer lijkt het allemaal verdwenen. Die keus die zo oprecht leek. [12:07] Ja, daar is eigenlijk niks meer van te zien. Of misschien wel sterker. Dat je vertrouwen echt is beschaamd. Dat je echt het gevoel hebt alsof iemand een mes in je rug heeft gestoken. [12:21] Mijn broer die is, werkt in het Midden-Oosten. En hij had daar een groep jongeren om zich heen, waar hij het evangelie mee had gedeeld. [12:31] En die ook hadden gezegd dat zij de Heer Jezus wilden volgen. En hij deed wekelijks met hun bijbelstudie. En uiteindelijk was het zelfs zover dat ze met elkaar het avondmaal vierden. [12:43] Een grote blijdschap natuurlijk. Ontzettend mooi. En hij wilde ze ook steeds meer verantwoordelijkheid geven. En zo gaf hij één jongen het beheer over de kas, over het geld. [12:57] Maar na een paar maanden kwam de huurbaas van de ruimte waar zij wekelijk samen kwamen bij David. En die zei, waar is mijn huur? En bleek dus dat één van die jongeren dat geld in zijn eigen zak had gestoken. [13:11] Dus dan heb je geïnvesteerd, dan zie je stappen, dan zie je groei, dan denk je fantastisch en dan gebeurt er zoiets. [13:23] En dan word je teleurgesteld. Dan word je, dat raak je. Dan gaat je niet in je koude kleren zitten. Dus wat doen wij dan als mensen? [13:36] Dan gaan wij afstand creëren. Dan zorgen we dat er afstand komt tussen ons en die anderen. Om onszelf te beschermen. Een hele begrijpelijke, logische reactie. [13:49] Maar dan zorgen we dat we niet meer zo geraakt kunnen worden. En de ene die doet dat heel zichtbaar en duidelijk. En die zegt gewoon van, nou weet je, dan vind ik het ook wel best. [14:00] Ik stop ermee, ik stop met mijn bediening. Of ik stop met daarover te getuigen. Ik ga niet meer investeren. Ik geef niet meer dat vertrouwen. Ik kap er gewoon mee, want ik heb hier geen zin in. [14:11] En de andere, die doet dat misschien wat subtieler. Een beetje zo als de dividendbelasting, denk ik dan. Je bent nog wel voor de maatregel. Maar je kan het ook niet meer verdedigen. [14:25] En mensen doen dat wat subtieler. Die zeggen van, nou goed, ik ben dan nog wel actief. Maar ik geef mezelf niet meer echt bloot. Ik laat mensen niet echt dichtbij me komen. Van binnen gaat het in wezen op slot. [14:38] En dan kan daar kennisoverdracht zijn. Maar dan is daar niet echt betrokkenheid en verbondenheid. Waarom? Omdat we niet weer die teleurstelling willen hebben. [14:49] Niet weer die deksel op onze neus willen krijgen. Maar daarmee missen we eigenlijk de essentie van discipleschap. Want discipleschap gaat er juist om dat wij betrokken en verbonden zijn. [15:05] Dat we ons leven delen met iemand anders. Dat we diegene juist wel in ons leven erbij halen. En dat we hem mee laten kijken in ons eigen leven. [15:19] Dus we hebben een probleem. We hebben een probleem dat we aan de ene kant worden opgeroepen om discipelen te maken. Om ons leven te delen. En aan de andere kant het gevaar dat we teleurgesteld worden. [15:30] En waar wij niet zo goed tegen kunnen. Hoe gaan we daarmee om? En ik denk dat het antwoord daarin ligt in die vervolgverse. [15:41] In dit hoofdstuk 3. Waar Paulus zegt. Wij bidden. Nacht en dag. Meer dan overvloedig. Om uw gezicht te mogen zien. [15:54] En om te volmaken wat aan uw geloof ontbreekt. Maar onze God en Vader zelf. En onze Heer Jezus Christus. Mogen onze weg naar u toe leiden. [16:06] En u mogen de Heer doen toenemen. En overvloedig maken. In de liefde. Tot elkaar en tot allen. Zoals ook wij dat zijn tot u. Omdat hij. [16:17] Uw harten zou versterken. Om onberispelijk te zijn. In heiliging voor het aangezicht van onze God en Vader. Bij de komst van onze Heer Jezus Christus. [16:27] Met al zijn heiligen. Dus Paulus. Die schrijft. Deze geestelijke groei toe. Aan de Heer Jezus Christus. Aan God. Het is God die uiteindelijk. [16:38] De vrucht moet geven. Het is God uiteindelijk die. Die bloei geeft. En het is God uiteindelijk ook. Aan wie hij vraagt. Dat die weg weer naar hun geleid mag worden. [16:50] En in handelingen 20 lezen we dan ook. Dat dat gebed in wezen verhoord wordt. Dat hij weer gelegenheid heeft. Om ze weer te mogen bezoeken. Dus hij is aan de ene kant betrokken en verbonden. [17:03] Tot in de diepst van zijn wezen. En aan de andere kant is hij afhankelijk van God. En legt hij het allemaal bij de Heer Jezus neer. Dus die betrokkenheid is ingebed in afhankelijkheid van God. [17:19] En die beiden zijn nodig. Als leraar, als we discipelen willen maken. Dan wordt van ons gevraagd dat we zowel betrokken zijn. [17:29] Maar ook afhankelijk daarin zijn van de Heer Jezus Christus. Want als we alleen betrokken zijn. Zoals Paulus het dat in die eerste versen schetst. [17:43] Op die manier onze liefde willen geven. Ons helemaal uitgieten voor die ander. Wat natuurlijk prachtig kan zijn met de juiste intenties. De beste bedoelingen. [17:55] Maar dan is het gevolg dat we uiteindelijk die last alleen gaan dragen. En dat kan twee kanten op gaan. Dat op het moment dat het heel goed gaat. Dat iemand inderdaad vrucht draagt. [18:07] Dat we zien dat er geloof is. Dat mensen zich misschien laten dopen. Ja dan worden we hoogmoedig. En dan zeggen we ja. Dat komt door mij. Dat komt omdat ik zo betrokken ben geweest. [18:18] Omdat ik mij zo heb ingezet. En als we denken dat het ons wat slechter afgaat. Omdat het misschien niet helemaal gaat zoals we willen. Dan raken we teleurgesteld. En dan worden we verdrietig. [18:32] Of gefrustreerd. Dus dat is alleen als we betrokken zijn. Maar als we alleen afhankelijk zijn zonder die betrokkenheid. Dan zeggen we ja. Ik geef het allemaal maar over aan de Heer. [18:44] En dat kunnen we heel froom laten klinken. Dan zeggen. Ja ik ga bidden voor je. Ik zal bidden voor diegene. Maar ondertussen. Delen we niet ons eigen leven. [18:54] Ondertussen bewaren we zelf de afstand. Omdat we misschien bang zijn om teleurgesteld te raken. Of omdat we denken dat we die anderen niks te bieden te hebben. En we houden afstand. [19:08] Ja dan zijn we misschien afhankelijk. Maar dan is in wezen ons geloof zonder inhoud. Dan is dat in wezen dood geloof. Zoals Jacobus dat ook zegt. [19:22] Als er een broer of een zus zonder kleding zou zijn. En gebrek zou hebben aan dagelijks voedsel. En iemand van u zou tegen hem zeggen. Ga heen in vrede. Word warm. [19:33] En word verzadigd. En u zou hem niet geven wat het lichaam nodig heeft. Wat voor nut heeft dat dan? Daarin laat Jacobus ook zien. Dat datgene wat we beleiden. [19:43] Moeten we ook laten zien in wat we doen. En dat geldt ook voor discipleschap. We hebben het beste met andere mensen voor. En we willen graag dat zij ook het evangelie horen. [19:56] Dat er discipelen gemaakt worden. Maar dat betekent ook dat wij daar zelf in betrokken zijn. Het meest liefdevolle wat wij kunnen doen. Is andere mensen onderwijzen. [20:08] Ongeacht wat de uitkomst daarvan is. Andere mensen bekend maken met het evangelie. En ook van onszelf daarin met hen delen. [20:19] Want als we het alleen doen om het resultaat. Alleen om de vrucht die dat eventueel mag brengen. Dan is dat manipulatie. Maar we mogen juist de liefde van de Heer Jezus Christus doorgeven. [20:33] Ongeacht het resultaat. Zoals ook hij dat deed. En zoals ook hij zich aan ons verbonden heeft. Ook nu op dit moment heeft hij zijn leven aan ons verbonden. [20:47] Ook elke dag. En ook op de momenten dat wij misschien keuzes maken. Waarvan hij denkt van. Is dat wel zo wijs? Je zou meer vrucht kunnen dragen. [21:02] Als je hiermee zou stoppen. Ondanks dat we hem misschien ook teleurstellen. Blijft hij toch verbonden aan ons. En blijft hij zijn leven elke dag aan ons geven. [21:12] Dus dat is wat hij van ons vraagt. Dat we aan de ene kant betrokken zijn. Ons leven delen. En aan de andere kant. [21:25] Dat we ook altijd in afhankelijkheid van de Heer Jezus Christus doen. Dat we altijd de groei van die ander. Niet aan onszelf toeschrijven. Niet van onszelf afhankelijk maken. Nee. [21:36] Dat bij de Heer Jezus neerleggen. Zeg maar zoals een tuin. Dat je onderhoudt. Of je planten. Je geeft het water. Je snoeit het bij. Maar het is uiteindelijk de Heer Jezus Christus. [21:49] Die de groei moet geven. Je moet afmin eggel om dat te hebben. ***