Transcription downloaded from https://audio.dereddingsark.nl/sermons/107333/wie-staat-aan-het-roer-van-je-leven/. Disclaimer: this is an automatically generated machine transcription - there may be small errors or mistranscriptions. Please refer to the original audio if you are in any doubt. [0:00] We willen vanmorgen met elkaar het woord openen bij het boek Exodus.! Exodus. [0:13] We lezen daar een gedeelte, hoofdstuk 33. [0:26] En we beginnen te lezen om het verband te zien vanaf vers 30. Exodus, sorry, Exodus 32 vanaf vers 30. [0:37] En we gaan dan door tot hoofdstuk 33 vers 17. Ongetwijfeld voor iedereen een bekende geschiedenis. [0:50] Mozes is op de berg geweest bij God. God had hem geroepen. En het volk heeft intussen een gouden kalf gemaakt. En dan volgt er een oordeel. [1:05] En dan begint vers 30. De volgende dag zei Mozes tot het volk, Gij hebt een grote zonde begaan, maar nu zal ik opklimmen tot de Heer. [1:15] Misschien zal ik voor u zonder verzoening bewerken. Toen keerde Mozes tot de Heer terug en zeide, Ach, dit volk heeft een grote zonde begaan, want ze hebben zich een gouden kalf gemaakt. [1:28] Maar nu? Vergeef toch hun zonde. En zo niet, delg mij dan uit het boek dat gij geschreven hebt. Maar de Heer zei tot Mozes, Wie tegen mij gezongerd heeft, zal ik uit mijn boek delgen. [1:43] Maar ga nu heen, leid het volk naar de plaats waarvan ik u gesproken heb. Zie, mijn engel zal voor u uitgaan, maar ten dagen van mijn bezoeking zal ik aan hen hun zonde bezoeken. [1:55] Zo sloeg de Heer het volk, omdat dit kalf gemaakt had, dat Aaron vervaardigd had. De Heer sprak tot Mozes, Ga, trek van hieruit op, Gij en het volk, dat gij uit het land Egypte hebt gevoerd, naar het land waarvan ik Abraham, Isaac en Jacob gezworen heb, aan uw nakoningschap zal ik het geven. [2:18] Ik zal een engel voor uw aangezicht zenden en verdrijven, de Kaanit, de Amorit, de Hethiet, de Periziet, de Geewiet en de Jebusiet, naar een land vloeiende van melk en honing. [2:32] Want ik zal in uw midden niet optrekken, daar gij een hardnekkig volk zijt, opdat ik u niet onderweg verteerde. Dan gaan we door met vers 12 van hoofdstuk 33. [2:44] Toen zei de Mozes tot de Heerdezie, Gij zegt wat mij doet het volk optrekken, maar gij hebt mij niet doen weten, wie gij met mij zult zenden. [2:55] Terwijl gij toch gezegd hebt, ik ken u bij name. En ook hebt gij genade gevonden in mijn ogen. Nu dan, in ik genade in uw ogen gevonden heb, maak mij toch uw wegen bekend, zodat ik die ken. [3:09] Omdat ik genade vind in uw ogen, bedenk toch, dat deze natie uw volk is. Toen zeide hij, de Heerde God, moet ik zelf meegaan om u gerust te stellen? [3:22] En hij zeide tot hem, indien gij zelf niet medegaat, doe ons van hier niet optrekken. Waaraan zal anders geweten worden, dat ik en uw volk genade in uw ogen gevonden hebben, dan doordat gij met ons medegaat. [3:38] Immers, daardoor zijn ik en uw volk afgezonderd uit alle volken die op de aardbodem zijn. De Heerde zei dat Mozes, ook deze zaak, waarover gij gesproken hebt, zal ik doen. [3:51] Omdat gij genade in mijn ogen gevonden hebt, en ik u bij name ken. Tot zover even dit gedeelte uit het woord van God. Het was vorig jaar tijdens de vakantie dat wij op de Griekse eilanden waren. [4:09] En toen besloten we om een zeiltocht te maken, die dan aangeboden werd, rond een van die eilanden. We waren met een man of acht aan boord, en we stonden natuurlijk al te wachten op de kade, voordat de schipper zou komen. [4:26] Maar de schipper, die was niet meteen, eerst kwam er een knecht, en die maakte alles in orde. Die maakte de zeilen in orde, controleerde alles. En toen kwam de schipper zelf. [4:36] Echt een Griekse zeeman. U kent een beetje het plaatje, probeer ik te schetsen, dat is moeilijk te zeggen, maar een beetje een baatje, en echt eentje van de zee, die dat vaak doet. [4:50] En het zeil werd uitgezet, het was mooi weer, we hoorden niet op de motor te varen. En zelfs mochten we af en toe zelf achter dat roer staan, maar hij stond achter ons, en gaf aanwijzingen, want hij keek toe. [5:05] Want hij bepaalde de richting, door zijn kennis en kunde, van de zee en de stromingen, waar we langskwamen. En gedurende zo'n dag, zo'n reis op zo'n boot met elkaar, leer je elkaar een beetje kennen. [5:22] Dat is wel belangrijk. Maar de betrouwbaarheid, van die schipper, leer je pas kennen als het gaat stormen. Als het noodweer op zee is. [5:34] Dan pas, weet je, met welke schipper je van doen hebt. Dat beeld gebruik ik omdat ook vandaag, in de stormachtige tijd, het van groot belang is, dat je de schipper, dat je de bootsman kent. [5:51] Dat je weet, wie uiteindelijk, aan het roer, van je leven staat. Niet, welke regels je moet kennen, maar wie. Het gaat niet om het wat, maar het gaat om het wie. [6:03] Om de persoon. Want die persoon, is uiteindelijk je zekerheid, en je rust, in de stormachtige tijd, waar we momenteel, in leven. [6:15] Misschien wel in de stormachtige tijd, waar je zelf, doorheen gaat. En dat is precies, het, gene wat Mozes, voor zichzelf, en voor zijn volk, ook zeker wilde weten. [6:29] Wie, gaat ons leiden? Jezelf was, door die machtige hand, van God, uit Egypte geleid. Tijdens die tocht, door de woestijn, had God voorzien, van voedsel, brood uit de hemel. [6:44] Jezus Christus, ik ben het levende brood, uit de hemel, zegt hij. Hij voorziet ook in water, in de woestijn, staat van levensbelang, want zonder water, in een woestijn, ben je ten dode opgeschreden. [6:58] Dat is trouwens ook, de ergste overtreding, onder de nomade volken. Als je wel zou weten, waar een bron is, en je geeft het niet door. [7:11] Als je weet, waar de bron van het levend water is, en je zou het niet doorgeven. Want dat water, mag je doorgeven, aan de Jood, en de Griek, zoals Paulus in de Romeinen zegt. [7:26] En God gaf dat water, uit die rots, zoals ook Paulus later schrijft, in één Korinther, want zij dronken, uit een geestelijke rots, welke met hen meeging, en die rots, was, Christus. [7:41] En God, roept Mozes, om op die berg te komen. Aaron en de 70, zullen van verder blijven. Ook het volk, mag niet naderen. Maar, even daarvoor, in deze geschiedenis, zit je heel duidelijk, dat God zegt, Mozes, klimt tot mij op, kom op die berg. [8:01] Mozes, kom in mijn nabijheid, en blijf daar staan. We zongen dat lied net, dat we in zijn nabijheid mogen komen. [8:13] En blijf daar staan. Blijf in die nabijheid, van de Heerde Mozes, ontvangt daar, de stenen tafelen, de tien woorden van God, geschreven door de vinger van God, met Gods handschrift. [8:33] Mozes moest opklimmen, op de berg. Ik weet niet of de bergbeklimmers, onder ons zijn, maar als ik daar, wel eens een keer, een filmpje van zie, dan zie ik die bergbeklimmers, naar boven gaan. [8:48] Maar wat me opvalt, ze gaan zonder bagage. Ze hebben geen koffer bij zich. Het is niet zo, dat ze op reis zijn, en een koffer meeslepen, naar boven. Nee. Misschien een klimtouw, maar verder niet. [9:00] Het bagage blijft, op het tussensation, blijft achter. En ze klimmen naar boven, met lege handen. Zo stel ik me dat ook voor, dat Mozes dat gedaan heeft. [9:15] Met lege handen, opklimmen. Met lege handen, naar Javè. Maar we lezen ook, dat hij met volle handen, terugkwam. Hij had dat woord van God, toen hij terugkwam. [9:29] De berg afkwam. De tien woorden van God. Toen ik dat realiseerde, dacht ik, hoe vaak, gaan wij niet met een koffer, in onze handen, misschien met een rugzak vol, naar de Heer toe. [9:47] En soms moet God, ons eerst helpen, die koffer leeg te maken. Voordat hij, tot ons kan spreken. Wij bidden, gewoon te getrouw, met gesloten handen. [10:02] En ik denk weleens, wat houden we vast, in die gesloten handen. En soms moet God, moet de Heer, soms die handen, wel eens openbreken. op dat hij eruit kan nemen, wat niet goed is. [10:18] Maar ook, op dat hij dingen weer erin kan leggen. Dat hij ons opnieuw, vervullen kan, met zijn woord van genade, en liefde. Mozes blijft daar. [10:33] Op die rots, in de ambijheid van de Heer. Maar ook voor ons. De rots Jezus Christus, dat we vandaag, in hem blijven, en niet afdwalen, vast in hem, de tijd nemen, om samen met hem te zijn. [10:51] Dicht, in zijn nabijheid, en niet, weg te lopen. Toen Mozes, na veerdagen afdaalde, was de rumoer in de legerplaats. [11:04] En Mozes zag het, gouden kalf, en de rij dansen, om het kalf, was een eigen god, eigen godsdienst. Hij smeet die twee, stenen tafelen op de grond, hij verbreizelde ze, het volk was, vleugel, teugeloos geworden. [11:21] Aaron had hen, de vrije teugel gelaten. Hetzelfde wat je leest, in het boek van Richteren, aan het eind. Al het volk deed, wat goed was in eigen ogen. Het lijkt wel, het religieuze, Westen, van 2018. [11:40] Ieder deed wat goed was, in het eigen ogen. Ik weet niet hoeveel ismen, we vandaag aan de dag hebben. Het hindoeïsme, het boedhisme, het nihilisme, misschien ook wel het protestantisme. [11:53] Allemaal regels, die ons willen vasthouden. Willen ons beklemmen. Maar, is niet de weg. De weg is Jezus Christus. [12:06] En God zegt, tegen Mozes, trek nu maar op, en ik zal een engel, voor je aangezicht zenden. En Mozes, leidt het volk, maar die plaats, waarvan ik gesproken heb. [12:18] En dan zie je dus, dat het gesprek tussen Mozes, en God, Mozes, de pleitbezorger, en God tot stand komt. [12:30] En Mozes zegt dan, God, u zegt nu wel, doe dit volk optrekken, maar u heeft niet gezegd, wie met ons zal meegaan. Mozes, is het waar? [12:43] Heeft God dat niet gezegd? Heb je iets met je oren? Want de Heer heeft het wel doen weten. Tot twee maal toe heeft de Heer gezegd, zie mijn engel, zal voor u uitgaan. [12:57] Sterker nog, ik zal een engel, voor u aangezicht zenden, en verdrijven, de vijand, de huidige volken, en brengen naar je het land, wat ik beloofd heb, aan Abraham, Isaac, en Jacob. [13:10] God heeft het twee keer tegen Mozes gezegd. Hoe kan Mozes dan hier zeggen, gij hebt mij het niet doen weten? Of hebben we dat verkeerd vertaald? [13:23] Nee, ik ben ervan overtuigd, Mozes wist wel heel erg goed, dat God gezegd had, dat er een engel zou meegaan. Want Mozes, God sprak met Mozes, van aangezicht, tot aangezicht, als met iemand, als een vriend. [13:40] En hij sprak in de tent, buiten de legerplaats. Overigens, dat beeld van, in de tent, buiten de legerplaats, is dat niet een beeld, van de bedekking, over het Joodse volk, wat op togemerik ligt? [13:57] Maar hoe kan er dan staan, u hebt me niet doen weten? Weten. Want Mozes, had het wel begrepen, hij wist het wel. Maar het woord weten, suggereert dat Mozes, bepaalde informatie, onthouden is. [14:13] Maar met dat woord weten, als je dat vertaald is, betekent ten diepste, het kennen. Niet een afstandelijk, theoretische kennis, maar een kennen, door een persoonlijke band. [14:28] Dat, is wat er staat. En Mozes zegt eigenlijk, een engel, die, u me nooit heeft doen kennen, is een vrienden voor mij. [14:39] Met die engel, heb ik geen persoonlijke band. Hier de God, heb ik geen relatie mee. Maar met u, is het anders. U ken ik. Met u ben ik vertrouwd. [14:51] Met u heb ik een vertrouwensrelatie. En als er straks problemen komen, in het lijden van het volk, kan ik daar niet mee naar een engel aankomen. Daar sta ik er als het ware helemaal alleen voor. [15:04] Maar met u, u hebt gezegd, ik ken je bij name. Bij u heb ik die genade gevonden, in uw ogen. God kende Mozes, het volk Israël, bij name. [15:21] Zoals de profetje Zaja, al zei, ik heb je bij je naam geroepen. Gij zijt mijn. En voor Mozes betekent het veel meer, dan dat God wist, hoe hij heette. [15:36] Voor God betekent het veel meer, dan dat hij weet, hoe uw naam is. Want dat kennen, wijst op een persoonlijke, vertrouwelijke omgang. [15:46] in een open verhouding. Zo kent God vandaag ook, zijn gemeente. Kent hij u en mij, heel persoonlijk. Bij onze huidige naam. [15:58] de Heer kende Mozes. En Mozes had genade gevonden, in de ogen van Javer. Die genade had hij niet gevonden, omdat het een goed persoon was. [16:15] Maar de basis van die genade, was die intieme relatie, met God. En Mozes, had iets in God gevonden. [16:27] Zijn genade, zijn welwillendheid, zijn trouw. En ik hoop, dat u zich dat kunt herkennen bij uzelf. Bij God Jezus Christus, zijn genade, en liefde gevonden te hebben. [16:44] Ik weet het. Als er gesproken wordt, over Gods liefde en genade, is er in de wereld vaak twijfel en ongeloof. Mooie woorden. [16:55] Maar wie zal mij zeggen, wat waar is. We kunnen het niet zien. God is liefde, maar waar doet hij dan niets. God krijgt van dag aan de dag, zo makkelijk de schuld van alles. [17:07] In plaats dat de mens, in de spiegel kijkt, en ziet, dat de oorzaak, bij het verbroken, hart van hemzelf is. Dat hij God, niet wilde accepteren. [17:21] En daarom is het van belang, om steeds weer, terug te gaan naar het verlossingswerk, van Jezus Christus, op het kruis van Gogota. Je kunt vandaag aan de dag, met heel veel mensen, over God spreken. [17:37] Welke God, ben daar ook weer invloed. Maar op het moment, dat je gaat spreken, over de Zoon, Jezus Christus, die voor deze wereld, het volbracht heeft, wat het kruis van Gogota, stopt het gesprek. [17:53] U zult dat ongetwijfeld, ook merken in gesprekken. Maar God, bewijst zijn liefde. Romeinen, gaan we even kijken, waar staat het? [18:03] Want u kunt het het beste zelf lezen. Romeinen 5. Romeinen hoofdstuk 5. [18:23] Het achtste vers. God echter, bewijst zijn liefde, jegens ons, doordat Christus, toen wij nog zondaren waren, voor ons gestorven is. [18:42] Maak het maar heel persoonlijk. God echter, bewijst zijn liefde, jegens mij, doordat Christus, toen ik nog een zondaar was, voor mij gestorven is. [18:53] God bewijst, het is tegenwoordige tijd. Een andere vertaling zegt daar, God bevestigt zijn liefde. God maakt als het ware zijn liefde, aan ons vast, door de Zoon Jezus Christus. [19:09] Hij bevestigt zijn liefde, jegens ons. En dan gaat het verder, en nu we gerechtvaardig zijn, door zijn bloed, door hem behouden worden van de toren, het komend gericht, van God, over de mens, en over de schepping. [19:27] En daarom kan Paulus, een paar bladzijden verder, in hoofdstuk 8, dat eerste vers ook schrijven, in alle vrijmoedigheid, zo is er dan nu, geen veroordeling voor hen, die in Christus Jezus zijn. [19:45] Dat is een kentekst, die we eigenlijk uit ons hoofd moeten kennen. nu, geen veroordeling meer. Dat nu, dat die peertumperiode, van de heerschappij, van de wet van Mozes, is afgesloten. [20:01] Het is een nieuwe periode. De gelovigen van vandaag, degene die gelooft, in het volbrachte werk van Christus, zijn niet meer onder de wet, ze zijn voor de wet gestorven. [20:14] Ze zijn dood, voor de wet. Degene, die door het geloof met Christus, zijn verbonden, en gestorven meer. [20:26] Geen veroordeling meer. Er zijn vandaag aan de dag, stromingen, die terug willen, naar de Joodse gewoonte, en de Joodse gebruiken. [20:40] Maar er is geen tempel. Want als ze het echt zouden willen doen, en ze willen offeren, moeten ze naar Jeruzalem, en een tempel, maar er is geen tempel op dit moment. We leven in een andere periode. [20:54] Geen veroordeling meer. Ten slotte zegt Mozes, God bedenkt dat dit uw naastie is. Uw volk is. En hier komt die bemiddeling zo naar voren. [21:08] Tot nu toe alleen zichzelf, de sprake gebracht, maar altijd het belang van het volk, van Israël voor het oog. Hij zegt, bedenk toch God, dit is uw natie. [21:21] Het is opvallend dat Mozes, de Heer, hier aan herinnert. Want sinds het gouden kalf, had de Heer nog niet gezegd, dat Israël zijn volk was. [21:33] Kijk maar met mij naar Exodus 32, vers 7. Exodus 32, vers 7. Daar zegt, de Heer sprak dat Mozes, ga daar af, want uw volk, dat gij uit het land Egypte het gevoerd, heeft het gedorven. [22:02] Uw volk, niet mijn volk, maar uw volk, het volk van Mozes. In het negende vers staat, ik heb dit volk gezien, en het is hardnekkig. [22:15] En in het 34ste vers, wat we lazen, daar spraakt heel duidelijk, dat leidt het volk, naar de plaats waarvan ik gesproken heb. [22:28] Uw volk, dit volk, het volk, maar nergens mijn volk. Geen enkele keer. Het volk dat God zich verkozen heeft. [22:40] Deuteronomium 7, zegt heel duidelijk, niet omdat gij talrijk waard, of de machtigste bent, maar omdat ik dat volk heb uitgekozen. En dat, het feit dat, God niet spreekt over zijn volk, dat zit Mozes dwars als het ware. [22:59] Waarom? Want als Yahweh, Israël niet als zijn eigen volk ziet, zal er ook niets komen, van zijn inwoning, midden onder dat volk. [23:12] Dan zouden ze de heerlijkheid missen. En daarom houdt Mozes als het ware, de Heere God nog eens voor, Heere God, dit is echt uw volk. En dat blijft het tot vandaag. [23:26] Dat blijft het, tot in alle eeuwigheid. Het blijft Gods volk, want God heeft het uitgekoren. Israël is en blijft, Gods oogappel, welke sancties de Verenigde Naties, ook bedenken. [23:43] En God pleit, Mozes pleit God, kent zijn volk bij name. En Mozes weet, dat hij genade gevolgen heeft. Mozes pleit voor dit volk, beeld van Jezus Christus, die voor Israël, maar ook voor de gemeente, en voor iedereen persoonlijk, bidt en pleit. [24:05] Wil je dat zeker weten? We gaan naar Hebraïen. Hebraïen, hoofdstuk 7. Hebraïen, hoofdstuk 7, vers 25. [24:28] Ik begin bij vers 24. Toch hij heeft, juist doordat hij in eeuwigheid blijft, een priesterschap, dat op geen ander kan overgegaan. [24:42] En dan komt het. Daarom, dus alleen vanwege dat feit, kan hij ook volkomen behouden, wie door hem tot God gaat. [24:54] Daar hij altijd leeft, om voor hen te pleiten. Immers, zulk een hoge priester, hadden wij ook nodig. [25:05] Heilig, zonder schuld en smet, gescheiden van de zondaren, en boven de hemelen verheven. Het gaat mij met name op, daarom kan, een andere vertaling zegt, daarom zal hij ook geheel behouden. [25:21] Dat wie door hem, dus door Christus, tot God gaat. We zongen dat lied, voor zijn genadertroon. [25:33] Stil zijn, we mogen naderen, voor de troon van God. Door hem mogen we daar naartoe, daar hij altijd leeft. Ik heb dat vet onderstreept. [25:45] Altijd leeft, om voor hen, te pleiten, wie zijn die hen, die hier genoemd worden. En ieder, die zijn geloof en vertrouwen stelt, op Jezus Christus, en zijn verlossingswerk. [26:01] Want Christus, is de persoon, is de persoon, van Gods genade. Zoals Titus daar zegt. Want de genade van God, is verschenen, heilbrengend, voor alle mensen. [26:16] Dus die genade van God, heeft een persoon gekregen, is een wie. Hij alleen. Alle mensen. [26:30] Dus voor iedereen. Niet alleen voor de christelijke wereld. Hij is gekomen voor iedereen, voor de kansen, ik zou zeggen kansen schepping. Voor de hele schepping is hij gekomen. [26:43] Voor de hele wereld. Al zo lief had God de wereld. Niet alleen, degene die om op paal te zijn komen. Hij is heilbrengend, voor alle mensen. [26:58] Maar, wat is dan uw antwoord? Wat is het antwoord op het feit, dat God zijn zoon gaf, dat God zelf kwam, als redding, en dat zijn offer, genade is, voor de mens. [27:19] En dan zegt God, komt eigenlijk met de vraag, moet ik zelf meegaan, om u gerust te stellen? Een andere vertaling van, de Duitse vertaling zegt daar, God sprak, mijn aangezicht zal voor u uitgaan, ik zal u tot rust leiden. [27:37] Dat is altijd het beste. Dat God voor ons uitgaat. Het is zijn lichtend licht, dat niet alleen ons de weg verlicht, die we gaan, maar ook in alle onzekerheid, ten aanzien van een toekomst, ons geborgenheid, en vertrouwenstel, geeft. [27:59] Zijn aangezicht, betekent, een eeuwig licht, dat alle duisternis, verdrijft. Ook de duisternis, in het leven. [28:12] Ook de duisternis, in de linker of rechter kamer, van je hart. Het is zijn aangezicht, zijn eeuwig licht, dat dat verdrijft, en niets anders. [28:24] Een kind van God, die gekozen heeft, voor het volgen van Jezus, zoekt bescherming, in het feit, dat hij, voor ons uitgaat. [28:37] Dat hij gaat, naar degene, die graag bereid is, om hen, om jou, bij te staan. Zoals Spreuken 3 zegt, vertrouw op de Heere, met uw ganse hart, en steun op uw eigen inzichten niet. [28:54] Ken hem, in al uw wegen, dan zal hij uw paden recht maken. God riep Mozes toe, mijn aangezicht, zal voor u uitgaan, ik zal meegaan. [29:08] Het bevrijde slavenvolk, werd onderweg, door God, met alle zorg, omringd. We kunnen lezen, dat het kleed, wat ze gedragen hebben, is niet versleten, en de voeten zijn niet gezwommen, in die veertig jaar. [29:26] In Jezus Christus, want dat is de boodschap uiteindelijk, kunnen ook wij, bevrijd zijn, van welk, slaven je dan ook, van welke duisternis, in ons leven dan ook. [29:37] Door zijn offer, zijn we overgezet, uit de macht van de duisternis. Zijn we verlost, van de macht, van de duisternis, en overgebracht, overgezet, in het koninkrijk, van de zoon, van zijn liefde. [29:54] En God zegt hier, ook aan de gemeente, mijn aangezicht, zal voor u uitgaan, en ik, zal u, tot rust leiden. Wat een vaderlijke zorg, en een zorgende liefde, spreekt, uit deze belofte. [30:10] een heerlijk aanbod, van God zelf, voor allen, die hem, vertrouwen. Want wanneer God, voor ons uitgaat, dan weten we ons, gesterkt, getroost in, en met alles. [30:28] Dan kunnen we ook, alles aan hem toevertrouwen, ons door hem laten leiden. Misschien is er iemand, die zegt Hans, hoe kun je dat nou zeggen? [30:40] Hoe weet je dat nou? Nou, heel eenvoudig. Het staat in dit woord. Hier staat het in. Dat woord, dat is het woord, en degene, waardoor we, ons kunnen en mogen laten leiden. [30:58] Die persoonlijke relatie, die groeit, vanuit het kennis van dat woord, zal ons, zoals het Mozes leid geleid heeft, zal ook ons leiden. [31:10] Als we bereid zijn, om met geopende handen, dat woord tot ons te nemen. Als we bereid zijn, om, datgene, wat God, met ons leven wil, te accepteren, zoals het gaat. [31:26] En het moet genoeg zijn voor ons, wanneer hij het zelf belooft. Ik zal met je meegaan. Niet onze planning, maar zijn planning. Soms kan je te einderaad zijn. [31:41] Kan je het even niet meer weten. Ik herinner mij dat ik, op een bepaald moment, mijn agenda zo vol had staan, dat ik dacht, heer, wat moet dat nou? [31:53] En dat ik tot het punt moest komen, dat ik zei, heer God, hier is mijn agenda. Wilt u hem indelen? En dat ik het wonderlijke, mocht meemaken, als je op een bepaald moment, afspraken, van een ander geannuleerd wordt, dat je ruimte krijgt. [32:10] Ruimte, ruimte, om tijd te hebben, met hem. Maar weet je, als je verlegen bent, met situaties, zijn het juist, Gods gelegenheden. [32:28] Als wij verlegen zijn met zaken, is het een gelegenheid van God, Hij, die voorop gaat. Want het is niet zomaar iemand die dat zegt. [32:39] Het is God zelf. Het is, zoals Jacobus zegt, de vader der lichten, bij wie geen verandering is. Hij verandert niet. Het is zoals de openbaring zegt, Hij is de alfa en de omega. [32:54] Hij is die is, die was en die komt. En Hij is de almachtige en de eeuwige. En Hij zegt, ik ga voor u uit. De wegen waarop Gods kinderen, Hij zijn leidt, zijn al voorbereid, en afgetekend. [33:15] En het enige wat wij moeten doen, en mogen doen, is lopen op de weg, die Hij uitgesteld heeft. Het spoor lopen. [33:28] Zijn weggaan. Zoals Jeremia, hoofdstuk 6 zegt, Jeremia, hoofdstuk 6, daar zegt de Heer, tegen de profeet, het 16e vers, Jeremia 6, vers 16, Zo zegt de Heer, gaat staan aan de wegen, en ziet en vraagt naar de oude paden, waar toch de goede weg is, opdat gij die gaat, en rust vindt, voor uw zielen. [34:18] Dat al oude woord van God, een rustpunt, voor je ziel. Het was door alle aanvechtingen, die zoms komen. Maar u heeft ongetwijfeld doorgelezen, en dan staat er, wij willen die niet gaan. [34:37] Dat is de keuze. Dat is de keuze, die ook aan ieder mens vandaag gesteld wordt. Die weg die God, gegeven heeft, ben je bereid, om die te gaan. [34:49] Of, zeg je nou, het lijkt een mooie weg, maar dat doe ik niet. Die oude paden, dat woord van God, dwars door alle aanvechtingen, die vaak s'nachts komen, en meestal tegen het ochtend gloren, zie je dat de meeste mensen gaan piekeren. [35:11] En dan terug te grijpen, op het woord van God, is een zegen. Met die oude paden, moest ik denken aan, een wandeling, die je wel eens door een onbekend bosgebied gaat maken. [35:27] En ik weet niet, hoe je dat dan doet, maar vaak staat er bij zo'n bepaald punt, waar je vertrekt, staan er van die bordjes. Als je de rode, koppen van de, aanwijzingen volgt, duurt dat twee uur, een wandeling van twee uur. [35:45] Je kunt ook de blauwe of de, de witte pijltjes volgen, duurt dan langer of korter. Maar, ik neem als voorbeeld, de rode koppen. [35:59] Dat zijn van die afgezaagde, boomstronkjes, en aan de bovenkant hebben ze hem rood gemaakt. Als je dat met je kinderen loopt, is het een sport, om te ontdekken, waar het volgende, rode paaltje staat. [36:13] Maar één ding is zeker, als je zo'n route loopt, weet je zeker, dat je bij het beginpunt, weer uitkomt. Je vertrekt, en je komt terug, op hetzelfde punt. [36:30] Ik weet niet, maar op een bepaald moment, loop je zo'n route, en dan zie je opeens, links of rechts, zie je een paar mooie paddenstoelen staan. En dan wijk je af van het pad. [36:42] En je gaat steeds verder afwijken. Totdat je je realiseert, hoe kom je het nou terug? Dan ga je opnieuw op zoek, naar die rode paaltjes, het bloed van Christus. [36:56] Dan ga je daar naartoe terug, en dan mag je weten, het begin, en het einde van je weg, is, Gods weg. Hij kent, ook de route die nog moet komen. [37:10] Hij kent ook in ons leven nog de route, die we nog moeten gaan. Misschien gaat dat door een dal. Misschien gaat dat over een heuvel, over een top. [37:21] Maar als je die blijft volgen, weet je zeker, ik kom zeker, en ik zal niet verdwalen, iedere keer weer terug, naar die rode route. [37:34] En vaak heb je van die bankjes, kun je even uitrusten. Zodat, zoals de Shechina, voor het volk van Israël, de woestijn, soms stopte, en bleef staan, op de plaats, van rust. [37:50] Hij, zal ons tot rust brengen, ook in het hectische leven, van vandaag. Komt allen tot mij, die vermoeid en belast zijn, want ik zal u rust geven, en u zult rust vinden, voor uw zielen. [38:06] Rust en vertrouwen. Je koffertje, en je rugzak, beneden laten. [38:17] Bij hem laten. Zoals David in die 55e psalm zegt, werp uw bekommendis op de Heerde, hij zal voor u zorgen. [38:30] Hij zal niet meer toelaten, dat de rechtsvaardige wankelt. Dat is een belofte, waar we hem vast mogen houden. Het was door alles heen. [38:43] Nou, zult u zeggen, dat was David. Dat is het oude testament. Nou, dan gaan we naar het nieuwe testament. Peter zegt dat toch ook? Werp al uw bekommendissen, al uw bezorgdheid, al uw ongerustheid op hem, want hij zorgt voor u. [39:00] Dat is de belofte van de Heer. Ik ben uw schipper, zegt de Heere God. Luister naar mijn aanwijzingen. En als variatie op Jezaja 30 zou je zeggen, wanneer je naar bakboord gaat, of teveel naar stuurboord wilt gaan, uw oren zullen horen. [39:24] Dit is de weg. Jezaja 30 wandelt daarop. Kind, hou mijn koers aan. En kom veilig aan. In de haven. Maak je niet ongerust. [39:38] Ik corrigeer wel als het nodig is. Ik ben je borg en je beschermer. Zoals David zei in Psalm 62. Een psalm die waarschijnlijk gemaakt is, naar aanleiding van de opstand van Absalom. [39:53] Het doel was David van haar troon stoten. Maar David blijft op God vertrouwen. En moedigt zijn onderdanen aan. Terwijl zijn tegenstander hun hoop vestigen op bedrog, op mensen, en op geld. [40:11] En wat schrijft David? Waarlijk, mijn ziel keer u stil tot God. De Statenvertaling zegt daar zeker, mijn ziel, zwijg voor God. [40:25] Want van hem, is mijn verwachting. Je mag alles van hem verwachten. Als je je leven overgeeft aan hem, mag je alles en kun je alles van hem verwachten. [40:38] Want hij is mijn rotstaten. Hij is mijn burg. Mijn schuilplaats. Hij is mijn eer. En dat is niet algemeen. [40:49] Dat is geen theologische benadering. Het is die persoonlijke razie. Want David zegt heel duidelijk, hij is mijn rots. Hij is mijn heil. [41:00] Hij is mijn burg. Mijn schuilplaats. En ik hoop, ik bid dat dat voor ons ook steeds bij vernieuwing zo mag zijn. Als je niet weet waar je naartoe moet, dat hij jouw persoonlijke schuilplaats is. [41:21] Dat hij jouw persoonlijke rots is, waar je op mag staan. En het gebed mag zijn, iedere dag van ons. Opnieuw, heer, doe mij vandaag niet optrekken. [41:36] Als u zelf niet meegaat. Omdat ik door uw zoon genade gevonden heb in uw ogen. In mijn leven, waarvan u, heer, iedere dag, ieder moment, tot het moment dat ik bij u zal zijn, kent en doorgrond. [41:59] En het kan zijn, dat dat moment zeer spoedig zal komen. Dat de heer Jezus Christus verenigd wordt met de gemeente die opgenomen is in zijn heerlijkheid. [42:14] En dat ik, zolang u nog niet gekomen bent, door de aanwezigheid van Christus in mijn leven, het verschil mag maken in deze wereld. [42:26] Opdat uw heerlijkheid, uw genade, uw liefde verbreid mag worden. Want we hebben een machtige belofte dat hij zal meegaan. [42:39] Dat hij voor ons uitgaat. Op weg. Naar het vaderhuis met de vele woningen. Dat we ons daar aan zullen vasthouden. [42:52] En wij prijzen zijn naam voor het feit dat hij met ons meegaat. Dat hij voor ons uitgaat. Amen. [43:03] zijn heerlijkheid. Amen. ***