Transcription downloaded from https://audio.dereddingsark.nl/sermons/107566/ik-zal-u-niet-begeven/. Disclaimer: this is an automatically generated machine transcription - there may be small errors or mistranscriptions. Please refer to the original audio if you are in any doubt. [0:00] Degenen die hier al langer komen, die zullen broeder Tom Spreij nog wel eens meegemaakt hebben,! De tandarts uit Voorschoten die ook regelmatig voorkwam. Hij was in precies dezelfde situatie als ik vanmorgen. Hij moest een geliefd spreker plotseling vervangen. En hij wist niet hoe hij zou beginnen. [0:25] En toen heeft hij dat ene woord gezegd en dat heeft mensen uiteindelijk toch doen besluiten om te blijven. En dat woord was en zie, het was Lea. Dus met dat besef sta ik hier vanmorgen voor u. [0:41] Ik wil u twee gedeelten lezen uit het woord. Het eerste is een gedeelte uit Hebraïë. Hebraïë 13, een aantal versen en dan één woord, één tekst uit het evangelie van Matthäus. [1:05] Hebraïë 13, vanaf het eerste vers. Laat de broederlijke liefde blijven. Vergeet de herbergzaamheid niet, want daardoor hebben sommigen zonder het te weten engelen geherbergd. [1:23] Denk aan de gevangenen alsof gij met hen gevangen waart. Aan hen die mishandeld worden als mensen die ook zelf een lichaam hebben. Het huwelijk zij in ere bij allen en het dek onbezoedeld, want hoereerders en echtbrekers zal God oordelen. [1:42] Laat u wijze van doen, onbaatzuchtig zijn. Wees tevreden met wat ge hebt. Want hij heeft gezegd, ik zal u geen zins begeven, ik zal u geen zins verlaten. [1:52] Daarom kunnen wij met vertrouwen zeggen, de Heer is mij een helper, ik zal niet vrezen. Wat zou een mens mij doen? [2:03] En dan als het ware het tegenbeeld van dit vers. In Matthäus 27, het 46ste vers. [2:17] Omstreeks het negende uur riep Jezus met luider stem zeggende, Eli, Eli, lama sabachthani. Dat is mijn God. [2:28] Mijn God, wat hebt gij mij verlaten? Verlaten. De negentiende eeuwse prediker Spurgeon, u kent zijn naam wel, die heeft een dagboek geschreven dat in de kring van onze reformatorische broeders en zusters grote bekendheid geniet. [2:57] En dat is in het Nederlands is uitgegeven onder de titel het checkboek van de bank des geloofs. En in dat dagboek neemt hij elke dag een belofte uit de Bijbel en daar mediteert hij dan over. [3:13] Daar geeft hij dan iets over door. 365 beloften, alles bij elkaar. En toch vormen ze samen nog maar een heel klein deel van wat God ons allemaal in de schrift heeft beloofd. [3:31] Samen zouden we vast wel een paar van die beloften kunnen noemen. En wat zijn ze heerlijk als je daarbij stilstaat. Neemt zalm 91. Roept hij mij aan, ik zal hem antwoorden. [3:42] Ik zal in de benauwdheid bij hem zijn. Ik zal hem uitredden en tot ere brengen. Met lengte van dagen zal ik hem verzadigen. En ik zal hem mijn heil doen zien. [3:54] En als we even doorgaan dan kunnen we allemaal vast wel drie of vijf of zeven van dit soort beloften geven. Maar zelfs als we dat zouden doen dan was dat nog maar heel weinig. [4:08] Het topje van de ijsberg, als dat niet een verkeerd begrip zou zijn in dit verband. Het topje van de ijsberg van al datgene dat God in zijn woord aan ons belooft. [4:20] Het is jammer dat dat boekje van David Wilkerson, waarin hij ze echt allemaal bij elkaar heeft gevat, niet meer in de handel is. Maar misschien is het straks daar wel op die plank te vinden. [4:33] Nu hebben we vanmorgen ook een belofte gekregen. Ook een belofte van deze aard. Het kan zijn dat het u niet eens opgevallen is. Maar het gaat om een belofte die heel het leven van Gods kinderen omspant. [4:47] En die bovendien zijn volle vervulling krijgt op het moment dat wij onze heiland zullen zien. We lazen dat in het tweede deel van vers 5. [4:59] Want hij heeft gezegd, ik zal u geen zins begeven. Ik zal u geen zins verlaten. Dat is een belofte van hulp en trouw. [5:11] Dat is een belofte van zijn aanwezigheid. Het is ook een belofte van zijn bemoeienis. En ook een belofte van zijn leiding in het leven van die Joodse gelovigen uit de eerste eeuw. [5:25] Die onder zo'n grote druk kwamen te staan dat er maar eigenlijk één oplossing leek te zijn. En dat was dat ze terug zouden keren naar het Jodendom van de Vader. [5:37] En de heiland zouden verlogen. Ik zal u geen zins begeven. Ik zal u geen zins verlaten. En als je het in het Grieks opzoekt, dan zie je daar een vijfvoudige ontkenning. [5:48] Ik zal je echt niet, heus niet, echt niet, ik zal je echt niet begeven en datzelfde rond verlaten. Nou, dat soort beloften willen we wel, toch? [5:59] Neem bijvoorbeeld die belofte uit Deuteronomium 27. Ook zal de Heer u overvloedig het goede schenken. In de vrucht van uw schoot, de vrucht van uw vee, de vrucht van uw bodem. [6:11] De Heer zal zijn rijke schatkamer voor u openen. Ja, dat willen we wel graag horen. En het is inderdaad wonderlijk als we zien hoe God daadwerkelijk elke dag weer iets van zijn rijkdom aan ons geeft. [6:27] En toch vergissen we ons wanneer we Gods belofte losmaken van dat plan dat God met ons leven heeft. En met het doel dat hij daaraan geeft. [6:41] En dan ontdekken we misschien dat God ons niet de belofte van een lang en gelukkig leven hier op aarde gegeven heeft. [6:53] Dat dat zo niet in elkaar zit. Nou is het doel van het leven van alle dag op het eerste gezicht lang niet altijd duidelijk. [7:06] We hebben er soms geen zicht op wat God met bijvoorbeeld omstandigheden ons leven voor heeft. Het kan soms één groot raadsel zijn. En als we dan niet oppasten, dan kunnen we beheerst worden door teleurstelling. [7:22] Of we worden vervuld van zelfmedelijden. Conjunt en Boom kwamen regelmatig bij onze schoonouders, bij mijn schoonouders. [7:32] En Aati heeft nog bij haar op schoot gezeten. En ze heeft ook aan hen dat verhaal verteld en gedemonstreerd waar ze later bekend om geworden is. [7:46] Ze wist hoe mensen en ook mijn schoonouders met dingen konden worstelen. En ze heeft daadwerkelijk die lab gepakt, dat borduurwerk. [7:57] En ze heeft ze de achterkant laten zien en gezegd, kijk, zo zien jullie het nu. Rafels, draden die nergens toe lijken te leiden. [8:11] Maar dit is wat God ziet. En dan kwam de andere kant. Dat was uit de tijd dat er nog geborduurd werd. Dat is dat toch wel lang geleden. Maar dat borduurwerk is wat God ziet. En wij de Rafels. [8:23] En zo is het ook, want God weeft zijn patroon in ons leven. God zelf waakt erover. God brengt onszelf naar dat doel en naar ons bestemming. [8:36] En daar hebben we dan die belofte bij. Ik zal u niet begeven. En ik zal u niet verlaten. Een paar decennia geleden is in de Verenigde Staten een beweging ontstaan die deze dingen toch wat anders ziet. [8:52] De prosperity movement. De voorspoed prediking en de voorspoedbeweging. Die ook in Nederland nogal wat voet aan de grond heeft gekregen. [9:05] Die beweging leert dat je de zegen van God mag claimen. Dat je er recht op hebt. Omdat God een God van overvloed is, mag je claimen, mag je erop staan. [9:19] Dat hij je ook een baan, een partner, een behoorlijk inkomen, gezondheid geeft. En dan is dat aan de hand als dat niet het geval is. Ik was net tot Levend Geloof gekomen. [9:30] Zo in het begin van 1983. Toen ik daar een aantal boekjes van in handen kreeg. En ik vond het geweldig. Kijk, zo God wilde ik wel hebben. Druk op de knop. Je krijgt wat je wil. [9:42] Ik kan me nog goed herinneren wat een van de leiders van die beweging in de Verenigde Staten doorgaf. Hij was prediker. Een jonge man. En op een bepaalde ochtend voelde hij zich naar worden. [9:55] Hij werd ziek. En hij moest avonds spreken. En hij bad. En hij werd niet beter. Nou schreef hij. En toen heb ik het gezegd. Toen heb ik gebeden. En toen heb ik gezegd. Heren. [10:06] Als u me nu niet beter maakt. Dan ga ik nooit die preekstoel meer op. Nou ja, toen kon God niet anders. Toen werd hij beter. Het heeft een grote aantrekkingskracht op mijn geestelijk leven gehad. [10:17] Maar ik wist natuurlijk. Of ik wist na enige tijd. Dat het zo niet in elkaar zat. Wat kunnen we dankbaar zijn voor al datgene. Dat God geeft. Ook voor gebedsverhoringen. [10:28] Ook voor zorg en bemoeienis. Ook voor antwoorden in allerlei concrete en tastbare nood in ons leven. Maar de Bijbel leert toch dat Gods doel in ons leven is dat we veranderd worden naar het beeld van de Heer Jezus. [10:47] Al in dit leven. Dat het doel van ons leven is dat we de spiegel van zijn heerlijkheid zijn. En dat we opgenomen worden in die intieme relatie met hem. [11:01] Nou en daarop richt zich die belofte van vanmorgen. Ik zal u niet begeven en ik zal u niet verlaten. En dan leren we verstaan. Dan leren we verstaan dat die belofte in de context van de schrift in heel veel verschillende situaties voorkomt. [11:23] De eerste keer dat die belofte gegeven is. Dat is in Genesis 28. Wanneer Jacob op de vlucht is naar Bethel. [11:33] Hij heeft zijn vader bedrogen. Hij heeft zijn broer de zegen ontstolen. En hij is op weg naar Laban. En dan valt hij in slaap. En in zijn droom heeft hij dan een ontmoeting met God. [11:45] En God zegt daar, ik ben de Heere, de God van uw vader Abram en van Isaac. En zie, ik ben met u. Ik zal u behoeden overal waar gegaat. [11:57] Want ik zal u niet verlaten. Nou is het opvallend, en daar leren we wat van, dat God die belofte geeft juist in Genesis 28. [12:09] Want daar is Jacob de leugenaar. Zonder morele scrupules. De man die uiteindelijk zijn vader en zijn broer bedrogen heeft. [12:22] Dat is de man met ambities. Want de zegen betekende macht over de familie. En betekende ook een bijzondere erfenis. Daar is hij de man die geestelijk nog niet zoveel te betekenen lijkt te hebben. [12:39] Hij kan niet wachten op God. Hij denkt God te kunnen manipuleren. Hij denkt God wat te bieden te hebben. Wij zouden zeggen, een hele jonge gelovige. Of misschien wel een vleeslijke gelovige. [12:51] Nou, en aan zo'n gelovige geeft God hier die belofte. En wat is dat eigenlijk een troost? God kent ons in onze kleinheid. [13:02] Hij kent ons in onze kleingeestigheid. In onze kleinzieligheid. In onze halfheid. In onze lafheid. God kent ons. Maar misschien wel juist daarom. [13:15] Geeft hij ons die belofte. En dat is niet alleen troost. Het is ook bemoediging. Omdat hij krachtens die belofte ons niet in de steek laat. [13:27] En wij het niet zonder die belofte hoeven te stellen. Wij hoeven het niet te klaren. Zonder hem die die belofte geeft. En in de praktijk brengt. [13:39] Het is een overtuigende illustratie van het verlangen dat God heeft. Om zijn kinderen toch ten volle te laten delen in de heerlijkheid van de Heer Jezus. [13:50] Dat wil natuurlijk helemaal niet zeggen dat het daarom gemakkelijk is. Jacob was een bedrieger. Maar bij Laban ontmoette hij wat het is om bedrogen te worden. [14:04] Hoofd van de familie wilde hij zijn. Jazeker, hoofd van de familie. Maar in de verhouding met zijn zonen ging het toch duchter verkeerd. [14:15] Hij dacht zich aan de gevolgen van zijn gedrag te kunnen onttrekken. Maar hij ontliep de schaduwen ervan niet. En die schaduwen hadden de persoon van Ezou tot onderwerp. [14:28] Die ontmoette hij. Maar zo kwam hij wel in Pneel. En daar worstelde hij met God. En dan werd hij op zijn heup geslagen. Hij werd daar getroffen in zijn eigen kracht. [14:42] En toen en daar kreeg hij de zegen van God. En een nieuwe naam. Israël. Prins. Vorst van God. En dat is precies wat God wil. [14:56] Daarop richt zich die belofte die we hoorden. Dat wij als Israël zouden zijn. Zijn prins. Zijn prinsen. Veranderd naar het beeld van zijn zoon. [15:08] Met maar dat ene doel. Dicht bij hem verkeren. Hem verheerlijken. Hem geven wat hem toekomt. In elk onderdeel van ons leven. [15:20] Is dat moeilijk? Ja, dat is moeilijk. Verge dat strijd. Absoluut. Snijd dat diep. Tot op het bot. Maar daarom klinkt het. [15:30] Ik zal u niet begeven. En ik zal u niet verlaten. Hij zal het doen. Hij zal het volleindigen. De vraag is alleen. Of wij dat willen toelaten op onze beurt. [15:45] Of wij willen toelaten. Dat we op de heup geslagen worden. En hoezeer dat allemaal waar is. [15:55] Lezen we op een andere plaats. Waar die belofte ook voorkomt. Dat is een plaats. In Kronieke 28. Het twintigste vers. Waar David aan Salomo. [16:07] Gods belofte van de bouw van de tempel mag doorgeven. Daar lezen we. Wees sterk en moedig. En doe het. Vrees niet. En wees niet verschrikt. Want de Heere God. [16:18] Mijn God. Is met u. Hij zal u niet begeven. En hij zal u niet verlaten. Totdat al het werk voor de dienst van het huis des Heren gereed is. [16:30] Salomo stond daar voor een onzagwekkende taak. Die absolute zuiverheid. Die absolute reinheid. [16:41] Die absolute toewijding. Die absolute heiligheid verte. De plaats bouwen waar God zou wonen onder de mensen. Nou eigenlijk een onmogelijk werk. [16:53] En terwijl de belofte zojuist werd gedaan aan een vleeslijke gelovige. Klinkt nu die belofte in de richting van iemand. Die totaal onbeholpen. [17:04] Totaal onbekwaam. Totaal onervaren. En waarschijnlijk totaal ongeschikt is. Want wie zou dat nou kunnen. Een plaats bouwen waar God zou wonen onder de mensen. [17:17] En dat is al net zo met die andere tempel. Die tempel van ons hart. Paulus spreekt erover. Waar God door zijn geest in woont. [17:30] Als wij zijn kinderen zijn. Het beeld van ons geestelijk leven. Kunt u dat? Een geestelijk leven? Kun je dat een geestelijk huis bouwen? Waar God zich over verheugt? [17:42] Waar God met vreugde woont? Ik heb ook een geestelijk opzicht. Twee linkerhanden. Ik wilde dat ik kon zeggen dat de zonde in mij niet meer te vinden is. [17:55] Ik wilde dat ik kon zeggen dat iedereen steeds weer merkt dat ik anders ben. En dat ik Christus toebehoor. Ik wilde wel dat ik kon zeggen dat ik elke dag zondaars tot de Heer leid. [18:08] Ik wilde wel dat ik kon zeggen dat mijn leven een rijke oogst van vreugde. De vruchten van de geest te zien geeft. Liefde, blijdschap. U kent ze wel. [18:19] Maar ik kan het niet. Want ik ben in zoveel opzichten, zelfs na al die jaren, onbeholpen. En onervaren. En onbekwaam. [18:31] En ongeschikt. En daarom hou ik me zo vast aan de beloften die we in Hebraïë gelezen hebben. En ook in dat chronieke boek. Dan weet u wat het bijzondere is. [18:45] Die Salomo hoefde het eigenlijk ook helemaal niet te klaren. Sterker nog. Wat hij moest doen. Dat was alleen maar het initiatief nemen. Toelaten. Om het vervolgens over te geven. [18:58] Want als u die hoofdstukken in chronieken leest. Dan ontdekt u dat er eigenlijk maar heel weinig van hemzelf was. Ga maar na. Twee chronieken drie. Hij bouwde op de plaats die David daarvoor had aangewezen. [19:13] In chronieken 28 en 29. Hij bouwde naar het ontwerp van zijn vader. Ook in 29. Hij bouwde met het materiaal dat zijn vader en Israël ter beschikking hadden gesteld. [19:27] Twee chronieken twee. Hij bouwde niet zelf. De leiding was in handen van een ander. Huram Abi. De hooggeborene van de vader heet die naam. [19:38] Kortom. Er was eigenlijk niks van Salomo bij. Salomo had het kunnen verhinderen. Jazeker. Salomo had dat werk ook geweldig tegen kunnen houden. [19:51] Door zich met dat ontwerp te bemoeien. Of door in discussie te gaan met de man die de leiding had. Of door dienstbeslissingen twijfel te trekken. Kijk dat zijn wij geneigd te doen. [20:03] Dat is wat wij doen als God in ons leven werkzaam is. Wanneer het geestelijk huis van ons leven gebouwd wordt. Als we gevormd worden. Als we gekneed worden in de handen van God. [20:15] Dan gaan we in discussie. Als God omstandigheden zendt in ons leven die ons niet zinnen. Die we niet snappen. Die ons wanhopig maken. Dan gaan we met God in discussie. [20:28] Dan trekken we zijn leiding in twijfel. En dan gaan we dwars tegen zijn plan in. Nou zo wordt ons geestelijk huis niet gebouwd. Dan bouwen we een tempel voor onszelf. [20:41] Die kan prettig zijn. Die kan heel comfortabel zijn. Dat kan een lust voor het oog zijn. Maar we moeten zeggen God woont er niet. En daarom is de belofte van vanmorgen. [20:56] Een aansporing. Om de leiding van ons leven van dag tot dag. Met vertrouwen in zijn handen te leggen. Om elke keer weer hem ook bij het bouwen van ons geestelijk huis. [21:14] Hem de leiding in handen te leggen. En niet in discussie te gaan. Het niet zelf te proberen. Het niet zelf te willen. Vleeslijke christenen. [21:28] Piepjonge christenen. Net christenen. Dat was de eerste groep waar die belofte aan gedaan was. Onbekwame. Goedwillende dat wel. [21:40] Maar onzekere. Gelovige. Gelovige. Dat was de tweede groep aan wie die belofte gedaan was. Maar er is ook een groep. En aan die is de belofte ook gedaan. [21:51] Bij wie alles fout is gegaan in het leven. En dat komt op het spoor als we het derde gedeelte lezen. Waarin datzelfde woord voorkomt. [22:03] Namelijk Jezaja 41. Waar God tegen Israël zegt. Vrees niet. Ik ben met u. Want ik de Heer uw God. Grijp uw rechterhand vast. [22:15] Die tot u zegt. Vrees niet. Ik help u. Nou is het bijzondere. Dat de belofte. Juist op het moment in het bestaan van Israël is gedaan. [22:27] Dat Israël op het punt staat. In ballingschap gevoerd te worden. De vooravond van de ballingschap. Wordt deze belofte aan Israël. [22:38] Uitgesproken. God ging Israël in ballingschap zenden. Als oordeel over Israëls afval en afgoderij. [22:51] En ten diepste natuurlijk. Omdat God dat volk wilde roepen om terug te keren. God wilde zo graag via die ballingschap dat Israël zich zou herinneren. [23:04] Wie hij was. Hoe God Israël had geroepen uit Egypt toe. God Israël door de Schelfzee had heen gezonden. Hoe God door de woestijn aan Israël zijde was gegaan. [23:17] Hoe de muren van Jericho op Gods aanwijzing waren verbrijzeld. Hoe Ai was overwonnen. Hoe vijanden waren verslagen. [23:29] Omdat hij zich aan Israël had verbonden. Omdat hij Israël als God wilde zijn. Omdat hij Israël als zijn volk wilde en wil zien. [23:42] Omdat hij van Israël hield. Maar van Israël was de liefde bekoeld. Hoe is het met uw liefde voor God? [23:59] Is hij nog net zo vurig als in het begin? Of ben je tegenwoordig wat genuanceerder gaan denken? Of ben je tegenwoordig weer met twee benen in de grond? [24:11] Ik heb hier wel eens verteld dat mijn vader dat tegen mij zei. Toen ik tot levend geloof gekomen was. En daarvan getuigd. Jongen toch. Kom toch eens op de aarde terug. Is er twijfel bij je gekomen? [24:25] Zijn er andere dingen in je leven die eigenlijk veel belangrijker zijn? Is het allemaal wat verflauwd? Zijn er andere goden gekomen misschien in je leven? Ben je misschien al in Babylon? [24:37] Of ben je daarna onderweg ver verwijderd van de heerlijkheid van God? Buiten die dagelijkse intieme gemeenschap met God. Maar ook dan. [24:51] En ook daar geldt die beloft. Ik zal u niet begeven. En ik zal u niet verlaten. Hoeveel hebben dat niet meegemaakt? [25:02] Ik heb, stel ik me voor de afgelopen jaren, wel verteld van dat meisje dat het heel goed wist. Uiteindelijk via een loverboy aan de drugs is geraakt. [25:15] Helemaal in de goot terechtgekomen was. En daar door wat zusters van het scharlaken koord werd gevonden. En langs die lijn weer terug mocht komen. [25:28] God had haar niet losgelaten. Van die jongen die in alle eenvoudigde heren diende. Zakelijk succes kreeg. Steeg en steeg. [25:39] Allerlei internationale zakelijke contacten kreeg. Die contacten bezegelde. In een club waar het dragen van kleren toch niet tot de gewoonte behoorde. [25:52] En uiteindelijk al zijn liefde voor de heer. Al zijn toewijding aan de heer. Die hij ook als ouderling in de kerk elke dag weer getoond had. [26:07] Verloor. Hij verloor zijn vrouw. Het was een Amerikaans bedrijf. Dus hij verloor ook zomaar zijn baan. En uiteindelijk zat hij in een kamertje alleen. [26:20] En hij leende wat kleren en wat geld van vrienden. En toen kwam er een van die kennissen van vroeger. Van de kerk naar hem toe. [26:33] En die heeft hem weer naar de heren geleid. Hij heeft als een vrouw niet door teruggekregen. Zijn kinderen ziet hij tegenwoordig weer wat. Hij is geen ouderling meer. [26:44] Maar hij deelt de psalmboeken uit. Daar bij de ingang van de kerk. En hij straalt. Hij is tot de demonstratie van. [26:56] Dat God je nooit verlaat. Ook als het misgegaan is in je leven. Als gevolg van eigen schuld. Hij laat je nooit in de steek. Hij, deze zakenman. [27:09] Zonder zaken. Die heeft zijn eerste liefde weer gevonden. En dat is wat deze belofte aan ons hart doet. Hij leidt ons telkens weer naar hemzelf. [27:23] Hij leidt hem telkens weer naar de liefde tot hem. God heeft dat woord waargemaakt. In het leven van zoveel. Het gedeelte dat we gelezen hebben betreft Joodse gelovigen. [27:42] Joodse gelovigen die onder hele grote druk stonden. Geestelijk stonden ze onder druk. Regelmatig fysiek en psychisch. [27:54] Het waren aangevochten gelovigen. Het waren aangevochten gelovigen die voortdurend weer die vraag moesten beantwoorden. Wil ik dit nou eigenlijk wel? Is dit het me nu eigenlijk waard? [28:06] Wil ik op deze weg blijven? Ga ik door op de renbaan of niet? Vele van ons zijn niet onder fysieke druk. [28:18] Maar de aanvechting kennen we wel. Komen die vragen zo nu en dan niet op in je hart? Je schaamt je misschien om daar ja op te zeggen. [28:31] Maar God kent die druk. Hij weet het van heel dichtbij. Soms komt die druk van mensen die ons lief zijn. [28:43] Soms door omstandigheden waar we ons bijna niet aan kunnen ontworstelen. Je had nooit gedacht dat het zo ver zou gaan. Maar zoals God tegen nauwelijks christenen. [28:56] Nauwelijks gelovigen. Of vleeslijke gelovigen. Die belofte uitspreekt. Tegen de onbeholpen gelovigen. Tegen de afgedwaalde gelovigen. [29:10] Ook die belofte doorgeeft. Zo geeft hij die belofte ook aan de aangevochten gelovigen. Die onder druk staan. [29:21] Of die zichzelf onder druk gezet hebben. Ik zal u niet verlaten. Ik zal u niet begeven. En dat bepaalt ons bij Gods trouw. [29:35] God is trouw. Dat zegt deze belofte. Maar die trouw die God had voor mensen. [29:46] Die kostte wat. Daarvoor werd een hoge prijs betaald. De hoogste prijs. Een prijs die hij zelf betaalde. Want hij moest zijn zoon verlaten. [30:04] Dat was dat moment dat hij niet met hem in contact kon zijn. Daar in die diepe duisternis. Hij moest zich afkeren. [30:16] Van het liefste wat hij had. Opdat deze belofte in ons leven waar gemaakt kan worden. Ik zal u niet begeven. [30:30] En ik zal u niet verlaten. Amen.