Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen allemaal. Fijn jullie allemaal weer te zien.! Want soms kun je daar zo ontzettend mee worstelen.
Juist als we geconfronteerd worden met onverklaarbaar lijden. Misschien wel lijden dat jou persoonlijk overkomen is.
Misschien wel waar je nog middenin zit. Hoe moeten we daarmee omgaan? Hoe kunnen we elkaar daarbij helpen?
Ik moet vooraf denk ik wel eerlijk zijn. Voor mijn gevoel heb ik persoonlijk nog niet zoveel dieplijden meegemaakt. Ik ben er wel dichtbij betrokken geweest.
Maar ik denk dat er anderen in deze zaal zitten die daar veel meer over zouden kunnen vertellen dan ik. De emotionele rollercoaster waar je doorheen gaat kan soms zo enorm heftig zijn.
En ik wil deze morgen niet komen met simpele goedkope antwoorden. En ik doe daarom mijn best om dit onderwerp zo eerlijk en integer mogelijk vanuit de schrift te benaderen.
Maar stel je voor. Je loopt als eerzame burger, niets vermoedend over straat. Zonnetje schijnt.
De mensen kennen je. Ze groeten je. Ze hebben waardering voor je. Want je hebt velen wel eens geholpen. En dan opeens komt met loeiende sirenen plotseling de politie.
Ze arresteren je en ze zetten je in de gevangenis. Ze confisceren alle bezittingen die je hebt. En ze vertellen je niet waarom. En daar zit je dan.
In shock. En dan komen je vrienden langs. En die vinden het natuurlijk ook vreselijk dat dit jou overkomen is. En ze zoeken naar een verklaring. Hé, je moet toch misschien wel iets verkeerd hebben gedaan.
Want de politie doet toch niet zoiets zomaar. Misschien moet je dat maar eens eerlijk opbiechten. En dan komt alles misschien nog wel goed. Maar jij, je zou gewoon niet weten wat je misdaan zou hebben.
En waarom je deze behandeling krijgt. Wat zou je dan tegen die vrienden zeggen? Nou, lekkere vrienden zijn jullie.
Je bemoedigt me echt zo. Of hoe kun je me nu vals beschuldigen? Trouwens, wat weten jullie nu van die politie? En hoe zou je vertrouwen in de politie zijn?
Hoe kan ik me nu verdedigen als ik niet weet wat mijn beschuldiging is? En als ik me zou kunnen verdedigen, zou dat dan wel zin hebben?
Ze doen lijkbaar toch waar ze hun eigen zin in hebben. En ze vinden vast altijd wel een reden om iemand te grazen te nemen. Er is altijd wel een smetje te vinden. En waarom moeten ze nou mij hebben?
Laten ze die grote boeven ondertussen lopen? Oordeelt de politie wel rechtvaardig? Is de politie wel rechtvaardig? En hoe zou je dan over je leven denken?
Zou je je hopeloos voelen? Wat heeft het leven nog zin? Het is een en al lijden. Wel nu? Er is een persoon in de Bijbel die zoiets overkwam.
En jullie weten het misschien wel. Dat is Job. Hij heette Job. Alleen, het was niet de politie die hem in de ellende stortte, maar God stond dat toe.
En alle emoties die Job heeft, die worden breed uitgemeten. Laat eens een stukje lezen. Ik lees het vooruit de MBV-vertaling.
Maar je kunt het natuurlijk ook met een andere vertaling. O ja. Yes. Op een dag.
Ik lees Job, hoofdstuk 1. Het staat erboven. Op een dag kwamen de hemelbewoners hun opwachting maken bij de Heer. En ook de Satan bevond zich onder hem.
De Heer vroeg, waar kom je vandaan? Hij antwoordde, oh, ik heb rondgezworven en rondgedood op aarde. De Heer vroeg aan de Satan, heb je ook op mijn dienaar Job gelet?
Oh, zoals hij is een iemand op aarde. Hij is rechtschapen en onberispelijk. En hij heeft ontzag voor God en hij mijt het kwaad. De Satan antwoordde, ja.
Zou Job wel werkelijk zonder reden zoveel ontzag voor God hebben? U beschermt hem immers, evenals zijn gezin en alles wat hem toebehoort. U hebt het werk dat hij doet gezegend, zodat zijn bezit zich steeds meer uitbreikt.
Maar weet u, als u uw hand voor hem uitstrekt en aantast met wat hem toebehoort, nou, dan zal u ongetwijfeld in uw gezicht vervloeken. Toen zei dit Heer tegen hem, luister, met alles wat van hem is, mag je doen wat je wilt, maar raak Job zelf niet aan.
Hierop vertrok de Satan. Ik ga naar het hoofdstukje verder. Daar is een tweede bijeenkomst. En dan komen ze weer bij elkaar.
En daar zegt de Heer die vroeg aan Satan, Heb je ook op mijn dienaar Job gelet? Ja, hij is nog even onberispelijk als hij tijd, en je hebt mij ertoe aangezet hem zonder reden te gronden te richten.
Hierop zei de Satan, Ja, zijn leven is hem alles waard. Daarvoor geeft hij zijn hele bezit. Maar als u uw hand naar hem uitstrekt en zijn lichaam aantast, nou, dan zal hij u ongetwijfeld in uw gezicht vervloeken.
Toen zei de Heer tegen hem, Luister, doe met hem wat je wilt, maar spaar zijn leven. Hierop vertrok de Satan, en hij overdekte Job van voedsel tot kruin met vreselijke zweren.
Job pakte een potscherf om zich te krabben, terwijl hij in het stof en het vuil zat. En zijn vrouw zei tegen hem, Ah, waarom blijf je zo onberispelijk? Voorgoed God toch en sterf.
Maar Job zei tegen haar, Je woorden zijn de woorden van een dwaas. Al het goede aanvaarden we van God, zouden we dan het kwade niet aanvaarden?
Ondanks alles zondigde Job niet. Hij sprak geen onvertogen woord. Job.
Job, het boek Job, is een bijzonder boek. Het staat in het Oude Testament, maar het vindt bijvoorbeeld helemaal niet plaats in Israël.
Job was ook geen Israëliet, en zijn vrienden ook niet. Job komt uit het land Us. Dat is waarschijnlijk ergens in de buurt van Edom.
Ja, en verder weten we eigenlijk ook niet zoveel over het boek. We weten niet wie de schrijver is en we weten ook niet wanneer het geschreven is. In de Joodse traditie wordt daarom het boek vaak in verband gebracht met spreuken en het boek prediken.
Wil je wijsheid leren? Ja, dan zou je die drie boeken in samenhang moeten bestuderen. Maar wij zouden denk ik zeggen dat wij verder zouden moeten gaan dan het Oude Testament, maar het lijden en de rechtvaardigheid bezien vanuit de Heerde Jezus, de leidende knecht.
Nou, het boek begint in de hemel. We hebben gelezen. Het is een gesprek tussen God en de Satan. Satan is hier overigens geen naam. Maar een titel.
Het betekent aanklagen. Nou, over die hele zetting van die hemelse raad heb ik een keer een preek gegeven in Baren. Dus als je daar meer over wil weten, dan raad ik je aan die nog eens een keer na te luisteren.
Maar wat je nu vandaag in ieder geval moet weten is dat je kunt zien dat God op de troon zit en Satan niet. Dat God alles weet en Satan niet.
Dat God alomtegenwoordig is en Satan niet. Hij moet rondzwerven. En dat Satan nooit meer ruimte krijgt dan dat God toestaat.
God heeft de verzoeker, de aanklager, in zijn macht. En in die hemelse vergadering is het God die wijst op Job.
En God ziet Job als een rechtvaardige. Het is een man die ook anderen helpt. Ja, dacht Satan uit. Hij doet rechtvaardig omdat hij zo wordt gezegend door u.
Hij doet het voor de beloning en om gezond te blijven. Maar niet omdat hij van u houdt. Haal die zegen maar eens weg en dan zal die wel anders gaan piepen.
Hoe zit dat met mij? Hoe zit dat met ons? Moest je daar ook even over nadenken over wat die leugen inhoudt? Die hebben we God uit eigen belang of uit liefde tot de hemelse vader.
Ben ik bang dat God mijn soms comfortabele leventje zou kunnen wegnemen? En dan krijgt Satan de ruimte om dat op zekere hoogte te doen.
Satan had hier natuurlijk als doel om Gods ongelijk te bewijzen. Maar God heeft een heel ander doel. Hij gebruikt dit moment tot eer van zichzelf en ook om Jobs ervaring te gebruiken voor groei bij Job en ook bij ons.
En Job bleek de test glansrijk te doorstaan. God had gewonnen. Kijk, wij krijgen vooraf een inkijkje in die hemelse raad van God.
Maar Job natuurlijk helemaal niet. Die weet helemaal niet dat dit heeft plaatsgevonden. En hij komt dat ook nooit te weten ook waarom al dat lijden hem overkomt.
Ook achteraf niet. En dan gebeurt het. In één klap liest hij al zijn kinderen zijn bezit, zijn werk, zijn status, zijn bedrijf, zijn gezondheid.
Hij zit volkomen aan de grond. En de vraag die in dit boek centraal staat is dan ook niet waarom er lijden is. Dat is misschien op zichzelf al een frustrerende vraag.
Maar er wordt geen verklaring voor gegeven. Als je daarna op zoek bent dan heb je niet veel aan dat boek van Job. De vraag die dit boek wel behandelt is de vraag of God de wereld wel rechtvaardig bestuurt.
Of God wel rechtvaardig is. Kijk, zijn vrienden die zoeken hem op dat hebben we niet gelezen maar er komen allemaal vrienden op bezoek en die proberen te verklaren waarom Job dit allemaal kan overkomen en God toch rechtvaardig is.
Maar laten we eerst eens even lezen hoe Job omging met deze enorme beproeving. Want daar kunnen wij denk ik ook van leren. Ik lees een stukje van zijn antwoorden aan de vrienden die hem kwamen opzoeken uit Job hoofdstuk 13.
Kijk, nu zal ik mijn zaak uiteenzetten. Ik weet, het recht staat aan mijn kant. Er is niemand die mij gelijk betwisten kan. Oh, sorry. Is er iemand die mij gelijk betwisten kan?
Ja, dan zal ik zwijgen en te gronden gaan. Maar ik vraag u om twee dingen zodat ik mij niet voor u hoef te verbergen. Haal uw handen van mij af en laat angst voor u mij niet verlammen.
Roep mij, dan zal ik antwoorden of ik zal spreken en dan antwoordt u. Hoeveel wandaden en zonden heb ik nou begaan? Laat mij weten wat mijn overtredingen zijn.
Waarom verbergt u uw gelaat en behandelt u mij als uw vijand? Wilt u een opgewaaid blad opjagen?
Een verdorde stroomhalm achtervolgen? Want u verordert bitterheid voor mij. U belast mij met de zonde van mijn jeugd. U sluit mijn vloed in het blok. U bewaakt me als waar ik ga of sta.
U merkt mijn voedsel met uw teken. En dat terwijl ik verga. Als rottend hout. Als een door motten aangetast gewaad. Job is totaal aan de grond.
Lichamelijk, emotioneel, relationeel. Met zijn vrouw. Sociaal, geestelijk. Hij zegt, ik vind geen vrede.
Ik vind geen kalmte. Mijn rust is weg. Onrust bevangt mij. Als ik ga slapen, dan vraag ik, wanneer sta ik op? Maar de avond duurt en duurt.
En onrust vervult me tot de dagen laat. Hij is intens verdrietig. Hij zegt, ik heb geen ander voedsel dan verdriet.
Mijn klachten stroomen in een vloed van dranen. En hij is gewoon ontzettend moe. Ik heb geen kracht meer om te wachten, zegt hij. Voor hem is het op.
Hij is klaar met zijn leven. Ik ben ergens schapen, maar mijn leven telt niet meer. Ik veracht mijn bestaan, zegt hij. Dit is de rollercoaster waar hij in zit.
En al die emoties, die komen op en neer. En die komen als golven over hem heen. En het moeilijkste is misschien wel dat hij God gewoon niet meer begrijpt.
Waar hij al die tijd op vertrouwde. Waar hij zich veilig bij voelde. Waar hij alle zegeningen die hij aan toeschreef. Wie die eerde. En hij zegt nu in hoofdstuk 7 vers 20.
Waarom hebt u mij tot mikpunt gekozen? Wat maakt nu dat God zich ineens tegen hem keert? Vraagt hij telkens af. Ja God, God heeft mij in mijn recht onthouden.
De ontzaggewekkende heeft mij diep verbitterd, zegt hij. Waar heb ik dit aan verdiend? Vraagt hij zich af. Ik schreeuw onrecht. Maar ik krijg geen antwoord.
Ik roep om me op, maar ik vind geen recht. Het voelt zo onbetrouwbaar van God. Ook al ben ik onschuldig.
Hij zal me toch wel schuldig verklaren, zegt hij. U bent vreed voor mij geworden. Met al uw kracht hebt u zich tegen mij gekeerd. Job's onbegrip maakt dat hij afstand neemt van God.
En ook weer niet. Hij weet gewoon niet meer waar hij het zoeken moet. Aan de ene kant zegt hij, wendt u uw blik eens van mij af? Wanneer gunt u mij eens even rust, zodat ik kan slikken?
En toch, hij wil zich kunnen verdedigen. Dus daarvoor moet hij op God wachten. Zie, al zou u, hij mij doden, zegt hij, zou ik niet hopen.
Maar toch zal ik mijn wegen voor zijn aangezicht verdedigen, staat er in Job 13, vers 15. En daarom zoekt hij ontuindelijk toch weer contact met God.
God, stel uzelf borg voor mij. Wie staat er anders voor mij in? En hij zegt, ik weet, mijn redder leeft en zal tenslotte hier op aarde ingrijpen.
Kunnen we de gevoelens van Job een beetje begrijpen? Begrijpen hoe hij reageert op zo'n situatie.
Hoe zou jij reageren? Zou je ook misschien levensmoe worden of zou je juist willen verdedigen? Zou je denken dat je tekort wordt gedaan door God?
Zou je afstand nemen van God? Of toch ook weer niet? Want ja, waar moet je anders heen? Misschien heb je die gevoelens nu ook wel.
En dan hoop ik eigenlijk dat op dit punt van de overdenking je in ieder geval bemoedigd wordt door het feit dat de Bijbel dit soort menselijke gevoelens intens onder woorden kan brengen.
Dat het kennelijk deel is van Gods openbaring aan ons en dat hij daar als het ware al mee zegt hé, ik hoor je, ik begrijp het.
En met die emoties hebben de vrienden van Job ook te maken. Daar heb je ook mee te maken als je mensen in nood wilt helpen. Hoe probeerden zij Job te helpen?
Wat kunnen wij daarvan leren? Die vrienden van Job die representeerden de wijsheid uit Jobs tijd. Ze komen ook uit verschillende streken.
Twee komen uit de buurt, uit Theeman en Bus. En ja, dat ligt er in de buurt. En zij representeren eigenlijk de wijsheid van oud en jong. Er komt er ook nog een uit Shua, dat ligt in Mesopotamie.
Dat is zeg maar de wijze van het oosten. En er is ook nog een Arabier, een Netovatid. Die kwam dus uit het zuiden. Dus alles wat er maar aan menselijke wijsheid te vinden was, dat kwam bij Job om hem te adviseren.
En als je oppervlakkig die verklaringen van die vrienden leest, dan denk je, oh, dat klinkt nog best vroom ook. Maar weet je, het pakt volkomen verkeerd uit. Job zegt tegen die vrienden, ja, rechten worden sterker, maar jullie verwijten, wat tonen die aan?
Weet je, het loopt uit op één grote discussie en een hele vette ruzie tussen Job en die vrienden. Die vrienden zijn eigenlijk in alle opzichten een voorbeeld hoe je geen hulp moet geven aan mensen die lijden.
Als je iemand wilt helpen, dan heeft het misschien niet zoveel zin om een discussie met iemand aan te gaan, maar zij doen dat wel. En het gevolg, dat is natuurlijk het gevolg van het feit dat zij al een diagnose hebben gesteld op basis van hun eigen inzichten.
En de bron van die inzichten is ook per vriend behoorlijk verschillend. Ik heb hier die ruzie in de mensen er maar even opgezet en wat ze allemaal zeggen.
De eerste vriend is Eliphas. Dat is een mysticus. En hij haalt zijn wijsheid uit demonische visionen. Dat kun je lezen in hoofdstuk 4.
En zijn boodschap is dan ook zoiets van Oh, God is zo groot en zo heilig en jij betekent eigenlijk niks voor hem. Het is jouw fout dat hij last van je heeft, dat hij toornig is geworden.
Je bent niet meer dan een zandkorrel in zijn bed. En de demonen en die visionen, die gaat natuurlijk niet in op de rol van Satan die er gespeeld wordt.
Dat is natuurlijk wel duidelijk. Dan hebben we Bildad. Bildad is de wijsheid van de traditionalist. In hoofdstuk 8 zegt hij heel duidelijk dat hij zijn wijsheid uit de traditie van de ouderen haalt.
Uit de tradities van de mensen. En zijn boodschap is dan ook dat Job gewoon niet moet zeuren en dat hij gewoon moet toegeven dat hij fout zit. En dan hebben we nog Sofa.
En die reageert puur vanuit zijn eigen emoties. Eigenwijs? Je zou eigenlijk nog veel zwaardere straf moeten hebben, begint hij te roepen tegen Job. En als laatste hebben we dan nog Elihu.
En die, zegt hij, wordt geïnspireerd door de Heilige Geest. Dat staat in hoofdstuk 32 vers 8. Hij zegt dat God niet straft uit toorn, maar uit liefde om ons verder te brengen.
Om ons te bewaren voor toekomstige zonden. Nou, dat is natuurlijk al een stuk beter in de goede richting. En Job heeft hier ook eigenlijk niet een tegenantwoord op.
Maar, ik denk niet dat dat het hele verhaal is. Zijn betoog is feitelijk een mengsel van wat de geest hem geleerd heeft en ook zijn eigen ideeën en emoties.
En dat brengt mij dan tot de volgende waarschuwing. Als mensen je willen helpen, onderzoek dan waar hun kennisbron vandaan komt. Is dat uit de verkeerde geestelijke wereld?
Is dat wijsheid van mensen? Emoties? Gevoelens? Of de geest van God? En zelfs als iemand een oprecht christen is en door Gods geest geleid, dan zou die persoon niet de fout moeten maken, dat zouden wij ook niet moeten doen, om tussen die leidende persoon en God in te gaan staan.
Wat wij zouden moeten doen, is die persoon helpen zelf naar God toe te gaan. Dat is onze rol dan.
Als jij iemand helpt, hoe communiceer je? Ben je dan ook net als die vrienden van Job alleen maar aan het zenden, alleen maar aan het praten, of hoor je die ander?
Neem je zijn gedachten serieus. Voelt die ander zich gehoord? Kijk, die vrienden van Job, die zijn echt aan het drammen.
Hoe lang ga je nog op door op deze manier? Schreeuw Bill dat. Heb jij het geduld? Als de ander tijd nodig heeft om een stap te zetten. En ik zou zeggen, voorkom dat mensen afhankelijk van jou of anderen worden.
Ik denk dat dat ook heel belangrijk is. Oh, je moet naar die om die gaan, want ja, die wordt door God gebruikt om te genezen. Of die, ja, die kan demonen uitdreven.
Kijk, dat creëert ook een soort afhankelijkheidsrelatie met mensen. Alsof we als christenen niet zelf de heilige geest ontvangen hebben en vrije toegang tot Gods troon.
Het is denk ik in de meeste gevallen beter dat je die ander helpt zelf in de vrijheid te gaan staan en de overwinning vanuit zijn en haar persoonlijke relatie met God.
Maar ik denk dat de grootste fout die die vrienden maken is dat zij denken te weten hoe de vork in de steel zit. Tuurlijk, ze gaan er terecht vanuit dat God goed en almachtig is.
Want als God niet goed was, ja, dan was Leiden gewoon onderdeel van de schepping. En was hij al niet almachtig, ja, dan had hij er niks aan kunnen doen. Dus Job en zijn vrienden hebben dat in ieder geval met elkaar gemeen, dat zij geloven dat er maar één God is, dat hij geïnteresseerd is in zijn schepping, dat hij almachtig is en dat hij goed is.
Kijk, dat geloof had die vrouw van Job al niet meer. Die zegt vervloek God en sterf. Dat was haar advies. Nou, dat klinkt nou ook niet echt als een helper die bij je past, hè?
Er zit totaal geen medelijden in. Misschien wel dat Satan haar daarom maar in leven had gelaten, zodat zij zijn spreekbaar zou zijn. Maar die vrienden gaan er vanuit dat wat een mens zaait, dat hij dat altijd direct zal oogsten.
Dat God direct de rechtvaardige beloont en direct ook de onrechtvaardige straft. Een moreel universum noemen we dat.
Dat is de simpele logica, dat als God rechtvaardig is en Job leidt, dan moet het altijd aan Job liggen. Job, wat je overkomt, dat is jouw schuld.
Stop met vrijpleiten van jezelf en geef het nou maar toe. Ze gaan op een gegeven moment zelfs zo ver, dat ze allerlei zonden, fictieve zonden gaan bedenken, die Job mogelijk wel eens gedaan zou kunnen hebben.
Of van ja, misschien heeft Job wel onbewust gezondigd. Dat is ook nog een goeie. Weet je, dit is de ethiek van de middenklasse. Ik ben goed en God zegent mij, dus dan ben ik ook wel rechtvaardig.
Kijk, en die arme stumper daar, had hij maar niet zoveel moeten drinken. Dat krijg je ervan. En wie weet wat hij nog wel meer heeft gedaan eigenlijk. En ik hoor dit soort logica ook wel onder christenen, en daarom benoem ik het.
Ja, je geneest niet, want je hebt te weinig geloof. Heb je die ook wel eens gehoord? Of, ja, of ook het welvaartsevangelie, dat heeft in feite dit gedachtegoed eigenlijk ook als bron om te redeneren hoe het allemaal zou moeten werken.
De fout zit hem hierin, denk ik, dat we een Bijbels principe zijn gaan verwarren met een wetmatigheid. Wat bedoel ik daarmee? Nou, een principe is iets wat voortkomt uit Gods karakter.
Maar bij een wetmatigheid, dan is het eigenlijk iets wat buiten hem omgaat. En dat altijd, in alle situaties, precies zo moet gebeuren.
Als je de wijsheidsliteratuur in het Oude Testament zo leest, ja, dan is ook elk antwoord precies dat antwoord. Joodse mensen lezen wijsheidsliteratuur nooit zo.
Zij proberen daar dat principe daarin te vinden. En wij kennen dat ook wel. Als je op het zendingsveld het evangelie mag brengen en er ontstaan geloofsgemeenschappen waar mensen stoppen met slechte gewoontes, ja, en corruptie verdwijnt, en er ontstaat trouw en er ontstaat liefde en geborgenheid, ja, dat is ook een plek waar mensen kunnen gedijen.
Daar is een plek waar God kan zegenen. En andersom waar een maatschappij God loslaat, ja, daar ontstaan problemen. Dat zien we in onze eigen maatschappij.
Maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat in elk individueel geval dat precies zo moet opgaan. Dat elke christen alleen maar gezegend wordt en elke ongelevenige altijd diep in de problemen zit.
Zo werkt het niet. Het verwarren van principes met wetmatigheiden, dat kom je bijvoorbeeld ook tegen bij de discipelen als ze samen met de Heer Jezus bij de blind geborenen zijn.
In Johannes 9, daar staat, zijn discipelen vroegen, Rabbi, hoe komt het dat hij blind was toen hij geboren werd? Dus direct zoeken van oorzaak en gevolg.
Heeft hij zelf gezondigd of zijn ouders? Dat waren de twee opties. Meer keuzevraag. En dan zegt de Heer Jezus, hij niet.
En zijn ouders ook niet, was het antwoord van Jezus. Maar Gods werk moet door hem zichtbaar worden. En zo ook hier. Uiteindelijk treedt God op.
Waar Job om had gevraagd, gebeurt echt. Alleen pakt het wel een beetje anders uit dan Job had verwacht. Laten we dus een stuk van lezen.
Toen antwoordde de Heer Job vanuit een storm. En hij zei, Wie is het die mijn besluit bedekt onder woorden vol onverstand?
Sta op, Job. Wapen je. Ik zal je ondervragen. Zeg mij maar wat je weet. Waar was jij toen ik de aarde grond vestte?
Vertel het me, als je zoveel weet. Wie stelde haar grenzen vast? Jij weet dat toch? Wie strekte het meetlijnd over haar uit?
Waar zijn haar sokkels verankerd? Wie heeft je haar hoeksteen gelegd? Terwijl de morgensterren samen jubelden, de hemelbewoners juichten van vreugde. En de Heer vervolgde.
En mens die met de ontzagwekkende twist, kan hij hem iets leren? Dat hij die God terecht wijst op dit alles, antwoordde.
En dan komt het antwoord van Job. En nu antwoordde Job de Heer.
Ik weet dat niets buiten uw macht ligt en geen enkel plan voor u onuitvoerbaar is. Wie was ik dat ik door mijn onverstand uw besluit wilde toedekken?
Werkelijk, ik sprak zonder enig begrip over wonderen. Veel te groot voor mij om te bevatten. U zei, luister, nu zal ik spreken. Ik zal je ondervragen.
Zeg mij wat je weet. Ik heb u horen spreken. En nu heb ik gezien wie u bent. Dan zal ik verder zwijgen.
Nu vind ik troost voor mijn kommervol bestaan. Wat God duidelijk maakt is dat hij heel anders kijkt dan wij.
Wij beoordelen alles als door een rietje kijken. Maar God ziet het grote geheel. Job, je kunt mij niet beschuldigen met het beperkte inzicht dat je hebt.
Heb jij genoeg kennis over de situatie in mij om aan te nemen dat ik moet sturen volgens jouw logica? Ik kijk veel breder, Job. Die context is groter dan jij kunt snappen.
De vraagstukken zijn misschien wel complexer dan die simpele tegeltjeswijsheden die jullie weten te bedenken. Job, misschien moet ik voor mijn rechtvaardigheid een bepaalde vorm van lijden wel toestaan.
Job, kijk naar mijn schepping. Die is goed, maar ook gevaarlijk. Er is orde, maar er is ook wildernis en chaos.
Er is schoonheid, maar ook gevaar. Job, je zegt dat ik onrechtvaardig ben. Daar kun jij niet over oordelen. Job, jij wilt een verklaring?
Nee, ik geef je die niet, maar ik vraag je, wil je mij vertrouwen? En ook tot ons heeft God gesproken, namelijk door zijn zoon.
Job geloofde al in de opstanding, dat kun je lezen in hoofdstuk 19. Maar hoe dat allemaal zou uitpakken, dat weten we alleen door de komst van de Heer Jezus. De oplossing voor al het lijden en Gods rechtvaardigheid is eindelijk dat God zelf het lijden niet uit de weg is gegaan.
Dat Hij de leidende knecht is geworden. Hij heeft overwonnen, al zijnde een lam, lam dat is geslacht.
Zijn lijden spreekt van een veel grotere en diepere oplossing dan we zelf ooit hadden kunnen bedenken.
En zoals zijn lijden de overwinning brengt, zo zal ook ons menselijk lijden, terwille van Christus, bijdragen aan de uiteindelijke overwinning.
Ons lijden heeft een doel en een functie gekregen door de overwinning van de Heer Jezus aan het kruis. Romeinen 8 zegt, het lijden van de tegenwoordige tijd wijgt niet op tegen de heerlijkheid die aan ons geopenbaard zal worden.
En openbaringen 12 zegt, en zij hebben hem overwonnen. Hoe hebben ze het beest overwonnen? Door het bloed van dat lam en door het woord van hun getuigenis.
En ze hebben hun leven niet lief gehad tot in de dood. Anders dan Job hebben wij iemand die in de hemel voor ons bid en pleit.
Eén die een weerwoord heeft op de aanklager. En met hem zijn we meer dan overwinnaar. Wil je hem daarin vertrouwen?
Kunnen we op een punt komen waarbij we het niet helemaal weten en toch loslaten?
Dat het overgeven aan God de beste optie is. Job kwam tot bekering. En God zei dat Job goed had gesproken.
Zijn eerlijkheid. Zijn zoeken. Zijn uitroepen naar God. Zijn gebeden. Dat is wat God waardeerde. En zijn vrienden hadden niet goed gesproken.
Job moest speciaal voor ze offeren. Job wordt priester en helper. Is dit dan de wijsheid waar we uiteindelijk bij uitkomen?
Dat we met onze pijn, onze boosheid, ons verdriet bij God mogen komen. En dat we onze gevoelens mogen delen. Dat hij er is.
Dat hij het snapt. Omdat hij ook mens is geworden. Dat wij mogen weten dat we in Christus zijn. En dat dat het grote verschil is.
En ook dat er dus niet altijd antwoorden zijn. En dat we dat met elkaar te dragen hebben. Samen een vervlochten touw.
Dat is ook een deel van dat antwoord, denk ik. En zo kon God Job opnieuw zegenen. Niet als een beloning.
Maar als een liefdevolle genade gaven. En dat wens ik jullie ook toe. In dit leven, maar ook bij de komst van de Heer Jezus. Grote schatten. De Heer Jezus heeft ons altijd uitgedaagd om die te gaan sparen.
Amen.