Het evangelie eerst voor de Jood en ook voor de Griek

Spreker

D. van Wijck

Date
Oct. 11, 2026
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen broeders en zusters, fijn om weer in jullie midden te zijn.! En wat was het mooi om Job te horen bidden voor mijn collega's Jos en Alinda,! Die ook vanuit jullie midden morgen naar Israël hopen te gaan.

Of sorry, naar Griekenland hopen te gaan. Een van de belangrijkste plekken op dit moment waar Israëli's naartoe trekken. Juist omdat er in de rest van de wereld zoveel haat tegen hen is, trekken ze naar landen als Griekenland, waar dat nog minder is, Oost-Europa, naar Azië, en geweldig om te horen dat jullie daarin ook meeleven.

En er gebeurt veel op dit moment bij de stichting. Zeker de komende maand, niet alleen gaan Jos en Alinda morgen op pad, deze maand hoopt ook Jacomien naar Israël te gaan.

Ook vanuit jullie midden, Jacomien van Urk, om daar onze collega's Gabriel in het koffiehuis te helpen. Daar waar vanuit het koffiehuis in Haifa ook het evangelie gebracht wordt.

En daar houdt het niet bij op, want er gaat ook deze maand een team, onder leiding van mijn collega's Christian en Pieter, een team mannen naar Israël, om daar telkens dagelijks de straat op te gaan, om ook daar het evangelie te verspreiden, en ook de Israëli's daar Gods woord aan te bieden.

En zelf hoop ik over precies anderhalve week naar Thailand te gaan. Een van de andere populaire bestemmingen voor Israëli's op dit moment. En ik hoop daar weer samen aan het werk te gaan met een Nederlandse broeder die daar woont.

We hebben in februari ook samen zijn we in Bangkok geweest, naar het noorden getrokken, naar de eilanden. En dit keer hopen we naar Phuket te gaan. Bekend vanwege het nachtleven, wat juist heel veel Israëli's aantrekt, om ook daar juist het evangelie te brengen.

En ook lokale broeders en zusters, net zoals Jos en Linda, dat in Griekenland doen, om daar lokale broeders en zusters aan te moedigen, ook het evangelie te brengen aan het Joodse volk.

En dat doen we eigenlijk allemaal met dat ene verlangen in ons hart, zoals Paulus dat omschrijft. Want ik schaam mij niet voor het evangelie van Christus.

Want het is een kracht van God tot zaligheid voor ieder die gelooft, eerst voor de Joods en ook voor de Griek. En voor ons als Stichting Israël de Bijbel is dat eigenlijk onze lijftekst, zou je kunnen zeggen.

Net zo goed als dat geldt voor heel veel van onze partners wereldwijd, die ook onder het Joodse volk werken, voor wie dat ook de lijftekst is. Maar er zit ook een gevaar in zo'n bekende tekst.

Want het is geweldig om te horen dat als ik hem citeer, dat zoveel van jullie eigenlijk al zo vanuit het hoofd mee kunnen zeggen. Maar er zit een gevaar in. In zo vertrouwd raken met een Bijbeltekst, dat je hem uit je hoofd kent.

En dat gevaar is dat die tekst vanzelfsprekend wordt. En je soms vergeet na te denken welke betekenis er achter die woorden schuil gaat. En daarnaast merk ik ook dat zo'n tekst bij sommige christenen, zeker in een tijd als deze, soms irritatie kan oproepen.

Hoezo, eerst de Jood? God is toch een God voor alle volken. God heeft toch geen voorkeursposities. We hebben het net gezongen vanochtend met de kinderen. Jezus houdt van alle kleine baby's tot en met alle oude mensen, van iedereen.

Daar zitten toch geen voorkeuren in. Nou, wat ik vanochtend met jullie wil doen, is deze tekst lezen en bestuderen en kijken wat er nou echt staat. En daarvoor moeten we Romeinen 1 op gaan slaan.

En we gaan het specifiek hebben over Romeinen 1 vers 16, maar ik zal voor het verband ook het hele gedeelte lezen vanaf Romeinen 1, vanaf vers 13. Romeinen 1, vanaf vers 13.

Daar lezen we, Maar ik wil niet dat u er geen weet van hebt, broeders, dat ik dikwijls het voornemen had naar u toe te komen, om ook onder u enige vrucht te hebben, zoals ook onder de andere heidenen.

Tot nu toe was ik echter verhinderd. Ik sta in de schuld bij Grieken en niet-Grieken, bij wijzen en onverstandigen. Zo is wat in mij is gewillig om ook u die in Rome bent het evangelie te verkondigen.

Want ik schaam mij niet voor het evangelie van Christus, want het is een kracht van God tot zaligheid voor ieder die gelooft, eerst voor de Jood en ook voor de Griek. Want de gerechtigheid van God wordt daarin geopenbaard, uit geloof tot geloof.

Zoals geschreven is, maar de rechtvaardige zal uit het geloof leven. Want de toorn van God wordt geopenbaard vanuit de hemel over alle goddeloosheid en ongerechtigheid van de mensen, die de waarheid en ongerechtigheid onderdrukken.

Omdat wat van God gekend kan worden, hun bekend is. God zelf heeft het hun immers geopenbaard. Want de dingen van hem die onzichtbaar zijn, worden sinds de schepping van de wereld uit zijn werken gekend en doorzien.

Namelijk en zijn eeuwige kracht en zijn goddelijkheid, zodat zij niet te verontschuldigen zijn. Tot zover het gedeelte wat ik voor nu met jullie wil lezen.

Wat we net hebben gelezen is een stukje inleiding van Paulus' brief aan de gemeente in Rome. En in dit stukje noemt hij al heel veel onderwerpen waar hij later in zijn brief uitgebreider op ingaat.

Neem de toorn van God over de hele wereld. De rol van het volk Israël, die natuurlijk uitgebreid in hoofdstuk 9 tot en met 11 aan bod komt. En de gerechtigheid uit het geloof.

Misschien wel het hoofdonderwerp van de brief. En eigenlijk zou je vers 16, wat ik helemaal aan het begin citeerde, zou je wel een kernachtige samenvatting van de hele brief kunnen noemen.

Maar laten we eerst nog eens een stapje achteruit doen voor we echt die tekst gaan induiken. En dat is de vraag, waarom schreef Paulus deze brief eigenlijk? De brief van de Romeinen is een best wel uitzonderlijke brief.

Waarom? Het is de enige brief die gericht is aan een gemeente die Paulus nog niet zelf bezocht had. En we weten niet helemaal zeker hoe de gemeente in Rome is ontstaan. Maar we weten wel een aantal dingen.

We weten bijvoorbeeld dat er geen enkele andere apostel is geweest. Want Paulus verlangt er naartoe te gaan. En hij zegt elders in zijn brieven dat hij niet wil werken waar een ander al gewerkt heeft.

Hij wil zo efficiënt mogelijk het evangelie brengen. Het meest waarschijnlijk is dan ook dat deze gemeente is ontstaan doordat joden uit Rome aanwezig waren bij de uitstorting van de Heilige Geest.

We lezen dat er ook aan het begin van handelingen dat er joden uit Rome aanwezig waren toen de Heilige Geest werd uitgestort. En we lezen daar ook dat er drieduizend man tot geloof komt. En waarschijnlijk zijn er gelovigen geweest die datgene wat ze gehoord hebben mee naar huis naar Rome hebben gehoord genomen.

En daar een gemeente zijn begonnen. Dus waarschijnlijk bestond die gemeente in Rome in eerste instantie voornamelijk uit joden. Maar uit de Romeinenbrief kunnen we opmaken dat er gaandeweg ook niet-Joodse gelovigen bij zijn gekomen.

Sterker nog, in het jaar 49 werden joden volledig uit Rome verbannen. Vinden we ook terug in de handelingen. Dus er is ook een tijd geweest in de gemeente dat die alleen maar uit heidenen bestond.

Want de joden waren verbannen. Maar als we Paulus' brief lezen hier aan de Romeinen, dan is duidelijk dat in tijden van deze brief de gemeente weer bestond uit gelovige heidenen en gelovige joden die weer naar Rome waren teruggekeerd.

En hij heeft het namelijk telkens over joden en Grieken. En dat laatste, Griek, is in dit geval een aanduiding voor niet-joden. Je kunt je voorstellen dat in zo'n gemeente dat spanningen heeft gegeven, die verschillende afkomsten.

En dat er vragen zijn bovengekomen. Moeten we wel of niet de wet houden? Moeten we de feesten vieren? En welke invloed heeft mijn afkomst op mijn identiteit in Christus?

Met deze vragen uit de gemeente in het achterhoofd kunnen we heel goed plaatsen waarom het in deze brief telkens over joden en Grieken gaat. En ook waarom Paulus er zo naar verlangde deze gemeente te bezoeken.

Want er zijn nog geen apostelen geweest die verder onderwijs konden geven. Er zijn vragen en Paulus wilde er eigenlijk naartoe om de gemeente helpen die vragen ook uit te werken.

En wat ik met jullie wil doen is eigenlijk deze tekst eens doorgaan om te kijken of ook wij antwoorden krijgen op onze vragen. Die er misschien leven naar aanleiding van de tekst.

In de eerste versie die we lazen, daar beschrijft Paulus hoe graag hij naar Rome wil. En dan zegt hij om ook daar enige vrucht van zijn werk te hebben.

En als we dat zo lezen dan, dan kunnen we ons daar denk ik wel iets bij voorstellen. Dat je graag wil toegaan naar een plek waar je vrucht kan dragen voor God zelf.

Dat is waar Paulus naar verlangde. En dat is wat hij in Rome voor zich zag. Maar als Paulus dat verlangen beschrijft, dan kiest hij vervolgens wel hele andere woorden die wij denk ik zouden kiezen.

Hij zegt dan dat hij in de schuld staat. En dat zijn hele grote woorden die hij daar uitspreekt. Het zijn woorden die je normaal gesproken alleen gebruikte voor een financiële schuld.

Het is alsof Paulus hier een schuldbekentenis tekent. Ik heb een schuld bij jullie. Maar Paulus doet dat wel vaker, zulke grote woorden gebruiken.

Zeker als het gaat om het brengen van het evangelie. 1 Corinthe 9 vers 16. Dan zegt hij bijvoorbeeld over het brengen van het evangelie. Nou waarom gebruikt hij zulke grote woorden als het hier om gaat.

Heel veel commentatoren als je de teksten daar bij dit vers en bij die uit Corinthe erop naslaat. Die wijzen op de opdracht die Paulus had gekregen. Toen hij weg was naar Damaskus waar de heer Jezus hem letterlijk stilzette.

Die opdracht om de heide in het evangelie te verkondigen. Dat dat is waarom hij zegt wij mij. Hij heeft een opdracht gekregen en die moet hij uitvoeren. Dat is waarom hij een schuld zou hebben. Wat we ook zien in Paulus brieven.

Is dat alles wat hij verkeerd had gedaan. Hij was een vervolger geweest van de gemeente. Dat alles wat hij verkeerd had gedaan. Hem juist extra motiveerde om zich met zijn hele hebben en houden in te zetten.

Voor wat de heer Jezus van hem vroeg. En ik denk dat die beide punten wel gedeeltelijk kloppen als we deze tekst willen uitleggen. Want hij had een bijzondere taak. En hij had een heel heftig verleden.

Maar er valt maar hier iets op als we in Romeinen 1 lezen. En dat is dat Paulus hier veel verder gaat dan die opdracht die hij had gekregen. Als het alleen ging om die opdracht.

Dan had ik verwacht dat hij had geschreven dat hij in de schuld staat bij de heidenen. Want wat was de eerste opdracht die hij had gekregen. Daar was hij naartoe gezonden. Maar hij schrijft dat hij in de schuld staat bij Grieken en niet Grieken.

Wij zijn onverstandige. Met andere woorden. Iedereen. Alle kleine kinderen tot en met alle oude mensen. Iedereen stond Paulus bij in de schuld.

En ik wil niemand van jullie een schuldgevoel aanpraten. Maar stiekem doet Paulus dat wel een beetje bij ons. We mogen er best eens over nadenken als Paulus deze woorden kiest om het brengen van het evangelie te beschrijven.

Hoe dat bij ons zit. Hoe ziet u, hoe zie jij het brengen van het evangelie. Is dat een voorrecht wat we hebben? Wat inderdaad zo is.

Iets wat heel mooi is om te doen. Wat ook zo is. Of misschien wel iets voor enkele zendelingen die daartoe een roeping hebben om dat te doen. Of zien we het als een schuld die we hebben openstaan.

En daarmee gaan we verder naar het volgende vers. Want ik schaam mij niet voor het evangelie van Christus. En ook dat is zo'n zin die ons allemaal aanspreekt.

Maar dan misschien wel op een andere manier. Want schaamte is denk ik iets waar we ons allemaal wel in kunnen herkennen als het gaat specifiek om het brengen van het evangelie.

Het is niet helemaal toevallig dat het voor de meeste van ons gemakkelijker is om een gesprek over het evangelie te hebben met een beeldvreemde. Dan met onze eigen buren.

Ik vind het makkelijker om in Thailand het evangelie te brengen onder de Israëli's dan aan de mensen in mijn eigen straat. Laten we maar eerlijk zijn. Dat komt vaak doordat bij dat brengen van het evangelie angst, ongemak, schaamte een rol spelen.

In ieder geval als ik voor mezelf spreek. Maar waar komt dat nou vandaan? Die gevoelens. En ik heb er eens over nagedacht en laat ik het in ieder geval weer bij mezelf houden.

Ik denk dat mijn eigen trots daar een belangrijke rol in speelt. Angst om alleen te komen te staan. Maar ook gemakzucht. Want als ik het evangelie breng in mijn eigen omgeving, dan moet ik een stukje van mijn comfortzone opgeven.

Dan breng ik het evangelie, maar dan zien die mensen vervolgens ook hoe ik mijn leven leid. En dat is goed om voor onszelf eens over na te denken.

Wat ons nou in de weg staat om het evangelie te delen. Maak jullie zich geen zorgen. Ik vraag niet iedereen gelijk om fulltime zendeling te worden.

Maar ik vraag wel iedereen, op basis van Gods woord, om fulltime getuigd. Getuige van de Heer Jezus te zijn. Want dat is denk ik wat God van ons vraagt.

Om op de plek waar hij ons gesteld heeft, om daar zijn getuige te zijn. De getuige van de hoop die in ons is. Aan onze buren, aan onze familie, aan onze klasgenoten.

Iedereen om ons heen. En de vraag is, wat staat ons erbij in de weg, om dat te doen. En de vervolgvraag is, als je hebt uitgevonden wat erbij in de weg staat ook, hoe kun je er iets aan doen om dat weg te nemen.

Nou tot zover onze eigen schaamte, waar we denk ik allemaal wel iets in herkennen. Maar laten we nog eens teruggaan naar de tekst. Waar heeft Paulus het nou over? Als hij het heeft over schaamte. Had Paulus het over schaamte vanwege mogelijk gezichtsverlies, wat bij ons vaak het geval is.

Nou ongetwijfeld zal het ergens een rol hebben gespeeld. Want Paulus, voordat hij tot geloof kwam, had hij een vrij hoge positie. Hij was op weg om carrière te maken binnen het toenmalige jodendom.

Hij was zich flink aan het opwerken. Maar weten jullie, die prijs voor dat gezichtsverlies, die prijs om zijn carrière op te geven, die had hij al lang betaald toen hij tot geloof kwam in de heer Jezus en besloot hem te gaan volgen.

Ik denk dat Paulus het over een schaamte heeft die veel verder gaat dan mogelijk gezichtsverlies. Want wat stond er nou voor Paulus op het spel als hij het evangelie bracht?

En dat vertelt hij later aan zijn leerling Timotheus in 2 Timotheus 1 vers 8. Dan schrijft hij, Schaam u dan niet voor het getuigenis van onze heren en ook niet voor mij, zijn gevangenen.

Paulus zit dan in de gevangenis. Maar leid met mij verdrukking om het evangelie. En dan even verderop in vers 12. Daarom onderga ik ook deze dingen.

Dus die vervolgingen in de gevangenis zitten. Maar ik schaam mij niet, want ik weet wie ik geloofd heb. Weten jullie, de prijs die Paulus betaalde was geen gezichtsverlies of ongemak.

De prijs die hij betaalde was lijden, verdrukking, gevangenschaps. En Paulus had nog heel wat meer reden om te zwijgen dan wij. En toch schaamde hij zich niet.

Nee, sterker nog. Toen Paulus uiteindelijk in Rome zou aankomen, waar hij hier zo naar verlangde, zat hij daar gevangen en vond hij daar uiteindelijk de dood.

Vanwege dat brengen van het evangelie. Dat is wat er voor Paulus op het spel stond. Maar gelukkig vertelt Paulus ons ook waarom hij zich daarvoor niet schaamt.

Want, zegt hij, dan komt er weer dat woordje want. Want het is een kracht van God tot zaligheid voor ieder die gelooft. En daarmee komen we bij het volgende stukje van de tekst.

Als ik zo ieder van jullie na de dienst zou vragen, hoe zou u, hoe zou jij het evangelie omschrijven? Dan kan dat best iets verschillend per persoon. De uitleg die er dan komt.

Maar ik hoop dat er bij iedereen die het vertelt, iets zit van die boodschap van het lijden en sterven van de heer Jezus en zijn opstanding en dat hij dat in onze plaats wilde doen en dat als we dat geloven, dat we met hem zijn gestorven en opgestaan.

En dat onze zonden weg zijn gedaan en we contact met God kunnen hebben. En de woorden zijn misschien verschillend, maar iets van daarvan moet erin zitten. Want dat is waar het om gaat, het evangelie.

Maar opvallend genoeg, als we Paulus vragen om het evangelie te beschrijven, dan zijn dat niet de woorden die hij kiest. Ja, natuurlijk. Paulus heeft het over exact hetzelfde wat ik net beschrijf.

Dat sterven en opstaan van de heer Jezus en alles wat we daardoor ontvangen hebben. Maar Paulus geeft aan dat het evangelie niet in de eerste plaats een boodschap is.

Dat is het ook. Maar het evangelie is vooral een kracht. Een kracht om levens te veranderen. En als ik dat zeg over levens die veranderen, en ik spreek tot veel christenen die zijn grootgebracht met het geloof, dan hoor ik mensen nog wel eens zeggen, ja, levens veranderen.

Ik ben wel gaan geloven, maar ik heb helemaal niet zo'n spectaculair bekeringsverhaal. Ik ben er gewoon mee opgegroeid. Weet je jullie wat een onzin is het eigenlijk om te zeggen dat je niet zo'n spectaculair bekeringsverhaal hebt, als je er eens over nadenkt.

Ongeacht hoe je tot geloof bent gekomen. We hebben allemaal een bijzonder bekeringsverhaal. Waarom? Op het moment dat we tot geloof kwamen in de Jezus, dat we zijn offer hebben aangenomen, is ons eeuwige lot veranderd.

Voor de eeuwigheid. Onze toekomst is veranderd in een eeuwigheid zonder God. In een eeuwigheid met God, in zijn aanwezigheid. We hebben een relatie gekregen met onze schepper.

We kunnen gewoon met hem praten, waar we ook zijn. Moet je eens voorstellen, we zijn één van de acht miljard mensen op aarde. Het is onvoorstelbaar wat voor een aantal dat zijn.

En toch, als één van ons zich hier in gebed tot God de schepper richt, in naam van de Heer Jezus, dan hoort hij ons, dan luistert hij naar ons.

Toen we tot geloof kwamen, heeft ons leven hier ook betekenis gekregen. Waarom? We zijn gaan beantwoorden aan het doel wat God met ieder van ons heeft.

Toen hij ons maakte, maakte hij ons om een relatie met hem te hebben. Om onze schepper te kennen. Om met hem in contact te staan. Een liefdesrelatie met hem. En als we in de Heer Jezus zijn gaan geloven en hem zijn gaan liefhebben, dan komen we tot die bestemming.

Dan heeft ons leven betekenis. Maar niet alleen zo op het geestelijke vlak, ook heel praktisch. Het gaat niet alleen om de toekomst. Ook in dit leven is ons leven veranderd.

Al die dingen van onszelf waar we telkens weer tegenaan lopen. Onze tekortkomingen, onze zonden. Die zijn weggenomen door de Heer Jezus. Dat alles wat tussen ons en God instaat is weggenomen.

Niet omdat wij het zelf zo fantastisch hebben gedaan. Nee, in tegendeel. Omdat de Heer Jezus dat voor ons heeft gedaan. De prijs heeft betaald. En als we moeilijkheden hebben in dit leven.

En we worstelen met dit leven. Dan dienen we een levende Heer die is opgestaan. Die weet wat we voelen. Die met ons meevoelt. En die naar ons luistert als we tot hem bidden.

En dan zeggen we weinig wel eens dat we niet zo'n spectaculair bekeringsverhaal hebben. Dit is wat er is gebeurd als je tot geloof kwam.

En nog veel meer dan dat. Gods kracht, het evangelie, heeft onze levens veranderd op dat moment. En als we echt gaan beseffen wat dat betekent heeft in ons leven.

Dan is het helemaal niet meer zo vreemd dat Paulus zich schaamde. Als je gaat bedenken wat er in je leven gebeurd is. Dan is het niet meer zo vreemd dat Paulus lijden, vervolging, gevangenschap en zelfs de dood te veroveren had.

Om die geweldige kracht bekend te maken in de wereld om hem heen. En die boodschap, die geweldige boodschap, ja inderdaad. Die is er voor iedereen die gelooft.

Dat is maar één voorwaarde om die kracht te leren kennen. Het geloven en het aan te nemen. Dat is alles wat je hoeft te doen. Die enorme kracht is gewoon beschikbaar. Alleen maar geloven dat het ook voor jou is.

Dat de Heer Jezus dat ook voor jou heeft gedaan. Wat een geweldige boodschap hebben we. Maar ja, misschien zit je hier wel. En heb ik het net over spectaculaire bekeringsverhalen gehad.

En misschien zit je hier wel en denk je, ja dat is allemaal mooi en aardig David. Maar ik heb niet eens een spectaculaire bekeringsverhaal. Want ik heb geen enkel bekeringsverhaal. Ik kom gewoon netjes met mijn ouders mee elke zondag.

En zit hier netjes en misschien vind je het wel gezellig hier. Maar ja, is het niet iets wat in je eigen leven speelt. Of misschien ben je hier wel meegekomen met iemand. Nou weet je, jarenlang heb ik ook zo naast mijn ouders in de dienst gezeten.

Niet hier, maar in de reddingshark en baan. En dat is een voorrecht. Dan hoor je al die dingen vanuit de Bijbel. Zoals Job dat zo mooi vertelde. Dat onderwijzen van de kinderen. Dan heb je dat allemaal meegekregen.

Maar weet je, al die onderwijzing vanuit de Bijbel en al dat luisteren hier. Geeft geen enkele zin. Als je niet zelf die stap maakt om te geloven dat die reëes ook voor jou in dat kruis is gestorven.

Dat die ook voor jou is opgestaan. Dat ik zeg dat ik weet dat ik zelf jarenlang ook zo in de dienst. Dat betekent niet dat ik weet hoe het voor ieder van jullie hier is.

Wat je gelooft en hoe dat in elkaar steekt bij jou. Maar wat ik je wel kan vertellen. Is op het moment dat je wel die stap zet om tot geloof te komen. Dat dat je leven kan veranderen.

Als je gelooft dat de Heer Jezus dat ook voor jou heeft gedaan. Dat dat echte vervulling gaat geven in je leven. Weet je, je kan zoveel leuke en mooie dingen hebben in het leven. Maar er is maar één ding wat echte vervulling geeft.

Waar je echt blij van wordt. En dat is het volgen van de Heer Jezus. Voor mij, toen ik de Heer Jezus aannam in mijn leven en uitnodigde. Was dat het moment dat mijn leven werkelijk betekenis kreeg.

En ik zou je willen zeggen, als je dat niet kent. Datgene wat ik net heb beschreven. Als je er misschien wel eens van hebt gehoord. Maar nooit zelf die stap hebt gezet. Ga erover nadenken.

Ga het erover hebben met iemand. Want ik weet dat er hier genoeg mensen in de zaal zitten. Die er zo met je over door willen praten. Als je er vragen over hebt. Ga er met je ouders of met iemand in de gemeente over in gesprek.

Of als je niet weet wie. Kom naar mij toe naar de dienst. Maar er zitten er genoeg. Die je dat willen uitleggen. Hoe het is om een leven met de Heer Jezus te hebben. En wat dat betekent.

Nou als ik het tot zover beschrijf. Dan kunnen we denk ik alleen maar allemaal. Heel enthousiast worden van wat Paulus hier schrijft. Over de kracht van het evangelie.

Misschien soms met een beetje schroom. Omdat we wat schaamte kennen. Maar het is wel heel mooi. Als je telkens weer gaat beseffen hoe belangrijk dat is dat evangelie. Maar dan.

Dan kies Paulus woorden waar het een klein stukje ingewikkelder wordt. Dan staan er opeens die vier lastige woordjes. Eerst voor de jood.

En opeens lijkt het wel een beetje te gaan wringen. Want die kracht hadden we net toch geconstateerd. Die is toch voor iedereen. Zonder aanzien des persoons. En laat ik gelijk heel duidelijk zijn.

Ja zeker. Die kracht is er voor iedereen. Die wil geloven. En bij iedereen die iets anders gaat zeggen. Dan moeten wat alarmbellen afgaan.

Iemand die iets anders zegt. Dat het evangelie niet voor iedereen is. Maar ja. Wat betekent dat eerst de jood dan wel. Want het staat er tenslotte wel. Dan laat ik het eens proberen uit te leggen.

Aan de rest van de Romeinenbrief. En aan de rest van de Bijbel. Allereerst is dat eerst voor de jood. Een aanduiding van de volgorde. Waarin het evangelie de wereld over is gegaan.

Als we de evangelie openslaan. En ook het boek Handelingen. Dan zien we dat er in eerste instantie. In evangelie zeker. Maar ook in een stuk van Handelingen. In eerste instantie eigenlijk alleen maar joodse volgelingen.

Van de heer Jezus zijn. Die paar niet joden die worden genoemd. Dat zijn eigenlijk de uitzonderingen. Die de regel bevestigen. En er komt pas echt verandering in.

Wanneer Paulus naar Cornelius gaat. En als hij dat moet gaan doen. Dan heeft dat heel wat voet in de aarde. Hij moet eerst een visioen krijgen. En als het ware door God in zijn nekvel gegrepen worden. Om naar Cornelius toe te gaan.

En dan moeten vervolgens nog weer vergaderingen komen. Met de apostelen van hoe zit dat allemaal. Dat is een hele enorme stap die er dan genomen wordt. Maar we zien die volgorde ook terug in wat de heer Jezus zelf aangeeft.

Als hij zegt in Handelingen 1. Vlak voor zijn hemelvaart. U zult mij getuigen zijn. Zowel in Jeruzalem. Judea. Als tot aan de uiterste van de aarde.

Daar zien we die volgorde in. Beginnend bij Jeruzalem. Als beginpunt. Maar wel toewerkend. Naar de uiterste van de aarde. Eerst voor de Jood. En dan de rest van de wereld.

Diezelfde volgorde. Die zien we zelfs in het klein terug. Als Paulus in Handelingen een nieuwe plaats bezoekt. Wat doet hij dan als eerste? Eerst naar de synagoge.

En dan staat hij in Handelingen 13 vers 46. Dan staat hij in zo'n synagoge. En dan zegt hij het volgende. Handelingen 13 vers 46. Het was nodig. Dat het woord van God.

Eerst tot u gesproken zou worden. Maar aangezien u het verwerpt. En uzelf het eeuwige leven niet waard oordeelt. Zie. Wij wenden ons tot de heidenen.

Blijkbaar zit er een bedoeling. Achter deze volgorde. Want Paulus zegt. Het was nodig. Dat hij daar eerst naar de Joden toe ging. Waarom? Het antwoord erop.

Vinden we in hoofdstuk 2 van de Romeinenbrief. Want we kennen die uitdrukking. Eerst de Jood. Vooral van Romeinen vers 16. Maar Paulus gebruikt hem nog twee keer. In dezelfde brief.

En laten we dat eens lezen. Hoofdstuk 2. Vanaf vers 5. En het gaat in dit gedeelte over het feit. Dat iedereen schuldig staat voor God. En dat God daarover zal gaan oordelen.

En de schrijft Paulus in Romeinen 2 vers 5. Maar. In overeenstemming met uw hardheid. En uw onbekeerlijke hart. Hoopt u voor uzelf toorn op tegen de dag van de toorn.

En van de openbaring. Van het rechtvaardig oordeel van God. Die ieder vergelden zal naar zijn werken. Namelijk. Hun die met volharding het goede doen. En heerlijkheid, eer en onvergankelijkheid zoeken.

Het eeuwige leven. Hun echten die twistziek zijn. En ongehoorzaam aan de waarheid. Maar gehoorzaam aan de ongerechtigheid. Zal gramschap en toorn vergolden worden.

Verdrukking en benauwdheid. Zullen komen over de ziel. Van ieder mens die het kwalend weeg brengt. Eerst over de jood. En ook over de griek. Maar.

Heerlijkheid en eer en vrede over ieder die het goede werkt. Eerst over de jood. En ook over de griek. Want. Er is geen aanzien des persoons.

Bij God. Dus die volgorde. Die we zagen in Romeinen 1 vers 16. Eerst de jood en dan de griek. Die volgorde is er niet alleen.

Bij het brengen van het evangelie. En hoe het evangelie de wereld over is gegaan. Die is er ook. In Gods oordelen. Of dat nou positief of negatief is.

Die is ook. Gaat ook eerst. Het oordeel naar de jood. Als het gaat om. Het brengen van verdrukking en benauwdheid. Voor degene die het kwade doet. En andersom. Het positieve oordeel.

Het geven van heerlijkheid. Eer en vrede. Voor ieder die het goede doet. Ook eerst de jood. Dus er is een noodzaak. Om hen eerst het evangelie te brengen.

Omdat ook. Het oordeel en de zegen. Als eerste over hen komt. Eigenlijk. Dat klinkt wat ingewikkeld. Maar eigenlijk is het een heel eenvoudig. Bijbels principe.

Dat van aan wie veel is toevertrouwd. Ook veel geëist zal worden. God gebruikte hen als instrument. Om het evangelie de wereld over te brengen.

En daarom. Wordt er ook veel van hen geëist. Maar waarom? Waarom is er dan zoveel aan hen toevertrouwd? Want dat lijkt opnieuw natuurlijk weer een.

Een volkerspositie. En dat is een studie op zich. Die ga ik hier niet geven. Maar heel in het kort komt het erop neer. Dat God het volk Israël. Het Joodse volk. Had uitgekozen.

Om zijn kanaal van zegen te zijn. Voor alle volken. Zoals God het aan Abram beloofd. In u zullen alle geslachten van de aardbodem. Gezegend worden. Dus.

Als God zijn reddingsplan. Voor de wereld gaat uitvoeren. Dan is het heel logisch. Dat hij eerst. Met het Joodse volk aan de slag gaat.

Als je een film of bekijkt. Of een goed boek leest. Wat spannend is. En je ziet daar de held van het verhaal. Die gaat mensen uit de gevangenis halen. Of bevrijden. Wat doet hij dan als eerste?

Hij bevrijdt eerst die paar sterke mannen. Die hem kunnen helpen om de anderen te bevrijden. Degene die een instrument voor hem kunnen zijn. En met alle eerbied gezegd.

Zo is het eigenlijk ook met God. Als hij met zijn reddingsplan aan de slag gaat. Dan gaat hij eerst naar degene. Die hem moeten helpen om de rest van de wereld te bereiken. Vandaar dat Paulus in Romeinen 3 nog een hoofdstuk verder schrijft.

Dat het Joodse volk. De woorden van God zijn toevertrouwd. Via het Joodse volk hebben we de Bijbel gekregen. Onder leiding van de Heilige Geest gebruikte God Joodse mannen.

Om zijn woord op te laten schrijven. Zodat wij het vandaag de dag ook in handen hebben. Maar daarvoor moest het eerst bij het Joodse volk komen. Hetzelfde principe geldt zelfs voor de Heer Jezus zelf.

In Romeinen 10 nog een stukje verder in de brief. Schrijft Paulus dat de Christus, de Messias. Uit het Joodse volk is voortgekomen. De Heer Jezus toen hij geboren werd.

Toen werd hij geboren als Joods jongetje. In het Joods land. Ging naar de synagoge, naar de tempel. Hij ging eerst naar zijn volk toe. En zijn boodschap deelde hij in eerste instantie alleen.

Met zijn eigen volk. Waarom? Zodat zij op hun beurt die boodschap konden verder brengen. Om tot zegen konden zijn voor de rest van de wereld. Zien jullie dat deze volgorde eerst van de Jood.

Niets met aanzien des persoons te maken heeft. Integendeel dat eerst de Jood. Juist een middel is om iedereen te bereiken. Dus eerst de Jood.

Zodat zij anderen tot zegen kunnen zijn. Maar ook eerst de Jood. Omdat zij met hun functie, met die taak, veel verantwoordelijkheid dragen.

En vandaar dat we lezen dat ook het oordeel bij hen begint. En dat is een principe dat we ook overigens vaker in de Bijbel tegenkomen. Ik kan zo een hele lijst teksten geven.

Waarvan telkens blijkt dat het oordeel bij het huis van God begint. Van wie veel is toevertrouwd, zal ook veel geëist worden. Dus laat ik het nog eens duidelijk op een rij zetten.

Als we het evangelie brengen aan alle volken, maar niet aan het Joodse volk, dan luisteren we niet naar wat God zegt. Als we alleen aandacht hebben voor het Joodse volk en hen op een voetstuk zetten en de rest vergeten, luisteren we niet naar wat God zegt.

Als we aandacht hebben voor het Joodse volk, maar vergeten hen het evangelie te brengen, het belangrijkste wat we te bieden hebben. Dan luisteren we niet naar wat God zegt.

Alleen, als we het evangelie brengen voor een ieder, eerst voor de Jood en ook voor de Griek. Dan doen we wat God van ons vraagt.

Nou, hoe zit dat in de praktijk? Betekent dat dat we allemaal alle volken moeten bereiken? Nee, dat is heel onpraktisch en haast onmogelijk.

Niemand van ons vraagt als Tera jarenlang is uitgezonden naar Taiwan, vraagt haar waarom ze niet in Brazilië het evangelie brengt of in Alaska.

Nee, dat is gewoon praktisch onmogelijk. God roept mensen soms voor bepaalde groepen, voor bepaalde volken. En elke werken die voor zo'n volk of een stam geroepen wordt, die verdiept zich in die cultuur, die leert de taal, om daar zo goed mogelijk het evangelie te kunnen brengen.

Maar laat ik eens illustreren met een voorbeeld hoe dat wel kan gaan. Misschien hebben jullie wel eens gehoord van Hudson Taylor. Een Britse zendeling in China in de 19e eeuw.

En zijn werk is van enorm belang geweest voor de verspreiding van het evangelie in Azië. En zijn werk wordt nog steeds voortgezet door OMF en door andere organisaties.

Maar in dezelfde tijd dat Hudson Taylor in China werkte, werkte John Wilkinson in Londen voor de Milt May Mission to the Jews. Nou, die naam hoefen jullie niet te onthouden, maar het is duidelijk.

John Wilkinson werkte in Londen onder het Joodse volk en bracht daar het evangelie. En elk jaar op Nieuwjaarsdag stuurde Hudson Taylor, het was nog de tijd van de checks, stuurde Hudson Taylor een handgeschreven check naar John Wilkinson per post voor zijn werk.

En wat schreef hij dan op die check? Eerst voor de Jood. En wat deed John Wilkinson zodra hij die check van Hudson Taylor had ontvangen?

Dan pakte hij zijn checkboekje en dan schreef hij een check uit voor exact hetzelfde bedrag als hij net ontvangen had. En die stuurde hij naar Hudson Taylor en hij schreef erop.

En ook voor de Griek. En volgens Hudson Taylor's vrouw is die traditie jarenlang doorgegaan en sterker nog verdubbelde ze elk jaar het bedrag. En ergens klinkt het misschien bijna als iets onzinnigs, maar ik denk dat dat het niet is.

Ik denk dat het iets laat zien van hoe we als werkers onder het Joodse volk en als werkers onder de volken schouder aan schouder moeten staan. Hoe we daarin samen moeten optrekken.

Ieder met onze eigen specialismes, met onze eigen focus. Maar samen. Om samen als gelovigen over heel de wereld, eerst de Jood en ook de Griek te bereiken.

En voor mij werd dat heel praktisch duidelijk in Thailand. In Thailand afgelopen februari en over anderhalve week weer trek ik samen op met Karun. Karun is een Thaïse naam, maar het is een Nederlandse broeder.

Zijn ouders waren ook OMF, de zendelingen in Thailand en toen hij daar werd geboren heeft hij een Thaïse naam gekregen. En Karun werkt eigenlijk onder de Thaï en onder de Burmeese vluchtelingen in Thailand en onder de groepen daar.

Maar wat zo mooi is, één dag in de week werkt hij onder het Joodse volk. En als we dan samen op pad zijn, dan komen we in zo'n toeristisch winkeltje waar al die Israëlse backpackers komen.

En dan hebben we een gesprek met een Israëlse backpacker over het evangelie en over zijn Messias. En dan geven we een backpackbijbel. En het mooie is, dan hebben we het gesprek afgerond, maar we staan nog wel in dat winkeltje.

En het was voor ons bijna een soort vast gebruik geworden, dat ik dan even mijn rugtas zo naar Karun draaide. Want in het voorvakje van mijn rugtas zaten Thaïse traktaten. En wat Karun dan deed, dan hadden we het gesprek erafgerond met de Israëli.

Dan trok hij een Thaistraktaat uit mijn rugtas. En dan liep hij vervolgens naar de winkeleigenaar toe, die Thaïse was. En ging daar met de Thaï een gesprek over het evangelie. En dan komt eerst voor de Jood en ook voor de Griek, of in dit geval en ook voor de Thaï, opeens heel dicht bij elkaar.

En daarmee wil ik ook rustig aan zo gaan afronden. Ik hoop dat wat ik vanochtend heb gedeeld vanuit Romeinen 1, ons weer eens even heeft stilgezet bij de basiswaarheden van het evangelie.

Dat we weer opnieuw ontdekken hoe ontzettend rijk we zijn. En daar is natuurlijk nog heel veel over te zeggen, vooral vanuit de Romeinenbrief. En ik hoop dat het ook een aanmoediging is om daar weer eens dieper in te duiken, om daar doorheen te gaan.

Maar ik wil afsluiten met wat huiswerk vanochtend. En ik wil jullie vragen om naar aanleiding van vanochtend voor jezelf, is de drie volgende vragen te beantwoorden.

De eerste vraag is, besef ik nog wat het evangelie in mijn leven heeft gedaan? En misschien kun jij dat heel praktisch maken.

Door een spennen papier te pakken en zo gewoon eens te gaan opzommen. Wat heeft het evangelie in mijn leven veranderd? In mijn geestelijke positie, in mijn praktisch leven.

En ik denk als we daar de tijd voor nemen, dat we allemaal een indrukwekkend lijstje krijgen. En de tweede vraag is, als ik dat lijstje zie, waarom schaam ik mij daar dan nog voor?

Als dat zo'n geweldige kracht heeft, heb ik er dan niet alles voor over om dat met anderen te delen? En het tweede wat we dan kunnen doen, is ook eens een lijstje maken met heel praktisch, wat staat mij nou in de weg om het evangelie te delen?

Of dat dan gewoon heel in het klein is met mijn buren en mijn collega's, of dat met straat evangelisatie is of langs de deur gaan of wat dan ook. Maar wat staat mij in de weg om het evangelie te delen?

En dan vervolgens praktisch na te denken. Hoe kan ik dat uit de weg ruimen? Misschien zijn het praktische bezwaren, misschien is het iets waar een broeder of zuster mee kan helpen.

Ga er eens over sparren. Wat heb ik nodig om het evangelie te delen? En als derde vraag, heb ik ook aandacht voor het evangelie als het gaat om het Joodse volk?

Ik weet niet van ieder van jullie hoeveel jij betrokken bent met het evangelie. Dat kan op zoveel manieren, door gebed, vrijwilligerswerk, door giften, door zelf op uit te gaan. Maar denk eens na over welke dingen jullie nu doen voor het evangelie en hoe je daarbij het Joodse volk een plek kan geven.

En laat ik jullie daarbij gelijk een heel praktische tip geven. Jos en Alinda gaan morgen op reis. En als Jos en Alinda op reis gaan, dan gaan ze niet namens zichzelf.

Dan gaan ze als een onderdeel van de gemeente, van het lichaam van Christus. Om daar vertegenwoordigers van het lichaam van Christus, van de heer Jezus zelf, in Griekenland te zijn.

Maar dat betekent dat ze met jullie in verbinding staan. En jullie gebed hard nodig hebben. Denk er eens over na hoe je niet alleen op zondagochtend dan een gebed voor ze uitspreekt, maar daar ook persoonlijk in kan meeleven.

En datzelfde geldt voor als Jacobin op reis gaat, ook hier vandaan. Van naar Israël toe. Bedenk hoe je daarin samen, schouder aan schouder, je kan inzetten voor het evangelie.

Zo kun je het heel praktisch maken. Maar het belangrijkste, en daar sluit ik mee af. Laten we vooral nooit vergeten dat het evangelie een kracht is van Christus.

Een kracht van God tot zaligheid voor ieder die gelooft. Eerst voor de Jood en ook voor de Griek. Amen. ***