Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Een goedemorgen allemaal. Fijn om hier weer eens te zijn. Over de een, zoals al gezegd werd.! Ik zal eerst even een slok nemen, dat heeft te maken met mijn thema. Dit glas is ongeveer tot de helft gevuld.
Wat zou een pessimist zeggen? Het is half leeg, klopt. Wat zegt een optimist? Het is half vol, bijna vol.
Maar wat zegt een christen? Wat zou een christen eigenlijk moeten zeggen? Ik zou zeggen, mijn beker vloeit over. Dat is wat David ook zegt, mijn beker vloeit over.
Dat is wat een christen zou kunnen zeggen, overvloed. En daar wil ik het over hebben, over overvloed. En in de Bijbel staat ook, in de Johannes evengeheel, dat de Heer Jezus zegt, ik ben gekomen, dat jullie leven hebben.
En overvloed, dat staat erachter. Overvloed. En ik had me van de week zitten voorbereiden en vanochtend las ik random een stukje. Twee Korinther, acht of negen of zoiets.
Daar staat dat, dat past heel mooi, dat de Heer Jezus rijk was. Maar hij is arm geworden, om ons het wil. Opdat wij rijk zouden worden, door zijn armoede.
Maar we hebben geen besef. We benaderen, denk ik, hoe rijk hij was. En we hebben ook geen besef aan hoe arm hij geworden is. Wat hij voor ons over heeft gehad, om ons uiteindelijk rijk te maken.
Het is een onvoorstelbaar diepe weg die hij voor ons is gegaan. En dan kunnen we hem verdanken. En dan moeten we hem ook iedere keer weer verdanken. En ik denk dat het heel goed is om over wat hij voor ons gedaan heeft echt te mediteren.
Dat klinkt misschien een beetje gek, maar over na te denken. En in te denken. Wat betekent dat nou, wat hij gedaan heeft? Want als je dat doet en een beetje gaat beseffen van wat hij gedaan heeft, dan kun je niet anders dan enorm onder de indruk komen.
En dan word je zelf kleiner. En dan wordt hij eigenlijk alleen maar groter. Hij is gekomen, hij die rijk was, is arm geworden, omdat wij rijk zouden worden.
En dan moet ik er wel even wat bij zeggen. Overvloed, zoals ik het bedoel. Dat wil niet zeggen dat we niet ziek kunnen worden. Ik denk dat we ook als christen, ook als hele trouwe discipel van de heer Jezus, ziek kunnen worden.
En als ik lees over Paulus in de Bijbel. Die had een doorn in het vlees, die had ook iets fysieks. Maar de heer had het namelijk niet weg. Als ik lees over Timotheus, dan schrijft Paulus aan.
Dat hij maar een beetje zijn advies van hem een beetje wijn moet drinken. Hij zegt niet, je hebt niet genoeg geloof. Neem maar een beetje wijn. Dan gaat het wel over. Dat is trouwens een heel mooi advies. En ik volg dat preventief op in het weekend.
Dan heb ik ook maar een glaasje wijn. Ik weet nooit wat goed voor is. Maar ik denk dat ziekte, dat hoort bij het leven. Dat is een gevolg van de zonde. En daar hebben we soms mee te dealen.
En natuurlijk is het goed als je ziek bent. Om daarvoor te bidden. En niet meteen naar de arts te rennen. Maar het is ook helemaal niet verkeerd denk ik. Om je verstand te gebruiken. En als je gebeden hebt. Je hebt echt iets serieus om wel naar een arts te gaan.
En soms kun je herstellen. En soms kun je niet herstellen. Maar in beide gevallen is de Heer er nabij. En ook overvloed wil ook niet zeggen. Dat je materiële rijkdom hebt.
Het kan. Maar ik denk dat in zijn algemeenheid niet het geval zal zijn. Materiële rijkdom. Het staat in de Bijbel. Indien wij delen in zijn lijden.
Denk ik niet in eerste plaats aan overvloed. Maar als wij delen aan zijn lijden. Of dat denk ik niet in eerste plaats aan rijkdom moet ik eigenlijk zeggen. Dan is het ook om te delen in zijn verheerlijking.
Zijn heerlijkheid. Ik denk dat lijden en overvloed heel vaak samen gaan. Toen Paulus en Silas in handelingen 16 in de gevangenis waren.
Ze waren vele malen zaten er met stokken geslagen. Mijn voeten zaten in het blok. In de boeien. Dat was ook niet zo fijn. Wat deden ze? Ze zongen liederen tot eer van God.
In die omstandigheden. In die moeilijkheden. Paulus schrijft aan de Romeinen. En daar stond hij eerst een hele hoop ellende op. Romeinen 8.
In dit alles. In al die ellende. Zijn wij meer dan overwinnaars. Dus ik denk dat het vaak samen opgaat. Leiden. Maar ook die overvloed.
Die geestelijke overvloed. Daar wil ik het met name over hebben. Ik vond het ook wel mooi dat we net dat lied zongen. Dat voor de kinderen. Komt tot mij. Alle die vermoeid en belast zijn. Als wij komen tot de Heer Jezus.
Voor het eerst komen. Met onze zondenlast. Dan wil hij rust geven. Dan mogen we de vrede van God gaan ervaren in ons leven. Dan mogen we weten dat het goed is.
Als we echt oprecht onze zonden hebben beleden. Dat het goed is tussen God en ons. Dankzij het offer van de Heer Jezus Christus. Maar die tekst ging verder. Dan zongen we dat we zijn juk op moesten nemen.
En dan zullen we ook vrede gaan krijgen. En dat is de vrede van God. En dat is een hele bijzondere vrede. En dat hangt veel dichter aan tegen het onderwerp. Waar ik het vanmorgen over wil hebben. De vrede van God.
Dat is een vrede die alle verstanden boven gaat. Dat is een vrede die los staat. Van de omstandigheden. Maar die alles te maken heeft met het feit. Dat de Heer nabij is.
Als David in Psalm 23 zegt. Zelfs al ga ik door een dal van diepe duisternis. Dat zijn de moeilijkheden. Maar de andere kant. Op hetzelfde moment. Ik vrees geen kwaad. Want gij zijt bij mij.
Zegt hij. Mijn beker. Iets verderop. Mijn beker vloeit over. Voor het oog van wie mij belagen. Of zoiets staat er geloof ik. De ene kant overvloeiende beker.
De andere kant. De vijanden. Die er ook zijn. Maar in die moeilijkheden. In die zorgen. In die pijn. Wil de Heer overvloed geven. Geestelijke overvloed.
Rust in het hart. Vrede in het hart. Blijdschap. In het hart. Dat wordt ook van de mensen uit Macedonië gezegd. Uit 2 Corinthen 8 of 9. Wat ik net zei.
Dat was een enorme blijdschap. Ondanks hun diepe ellende. Hun diepe armoede waar ze in zaten. Dus het kan. Dat ze blijdschap hebben. Dat we overvloed hebben.
In de zorg. Toen Daniel in de leeuwkouw zat. Nou er staat niet hoe hij zich gevoeld heeft. Maar ik zou me voor kunnen stellen. Als ik daar in ieder geval gezeten zou hebben. Dan zou ik knap in de piepzak hebben gezeten denk ik.
Wie kende die geschiedenis wel. Een hele nacht met die leeuwen. Lijkt me niet zo prettig. Maar ik denk aan de andere kant. Dat hij ook iets van Gods rijkdom ervaren heeft. Toen die leeuwen hem niks deden. Dat was niet zo gebruikelijk.
Want toen later degenen die hem beschuldig hadden. In die kuil geworpen. Werd het eerste wat die leeuwen deden. Dat is al hun botten. Hun verbreizelen zeg maar. Hun aanvallen. Wij kunnen met onze God.
In wat voor soort ellende dan ook. Toch vrede en rust. Gaan ervaren. En daar zou ik het over willen hebben. Aan de hand van het oude testament vanochtend.
Want het oude testament is geschreven tot lering voor ons. We kunnen dingen uit leren. En ook tot voorbeeld. En ik wil met name iets aanhalen. Een paar stukjes uit.
De geschiedenis van het volk Israël. En dat de lijn dan doortrekken naar onszelf. Want er zit een hele duidelijke lijn daarin. Als we denken aan het volk Israël.
Dan is het begin eigenlijk dat ze worden verlost. Door Mozes. Eigenlijk door de heren natuurlijk. Uit Egypte. Dat is eigenlijk het begin zeg maar. Van de verlossing.
En dan moeten ze een lam nemen. Dat moeten ze slachten. En ze moeten het bloed strijken aan de deurpost. En daarachter schuilen. En als ze dat doen.
Dan gaat de engel van het verderf voorbij. En dan blijft de eerstgeborene. Die blijft leven. En als ze het niet doet. Dan zal de eerstgeborene gedood worden. En zo worden ze verlost.
Dat is het paasga. En het staat in 1 Corinthians 5. Ook ons paasga is geslacht. Christus staat erachter. Christus is ons paaslam.
Wat voor ons geslacht is. En misschien heb ik het wel eens gezegd. Maar ik zeg het nog maar een keer. Want ik vind het altijd wel heel mooi. Die mensen in het oude testament. Dat waren allemaal. Die Joodse mensen.
Dat waren allemaal heel verschillende mensen. Net als wij hier. Allemaal heel verschillend zijn. Mensen misschien met een vastgeloof. En mensen met minder vastgeloof. Emotionele mensen.
En minder emotionele mensen. Maar wat is nou het mooie? Wanneer ging die engel van het verderf voorbij? Dat ging niet af van hun intellect. Dat ging niet af van hun emoties.
Dat ging af van het feit of ze gehoorzaamd hadden. En wat de heren gezegd had. Als ze dat bloed hadden gestreken. Geluisterd hadden. Naar wat de heren had gezegd. Dan ging die engel voorbij. En dat is mooi.
Zo geldt dat ook voor ons. Als wij geloofd hebben in het offer van de heer Jezus Christus. Dan mogen we weten dat de verderfengel voorbij is. En dat we zijn kinderen zijn. Hangt niet van ons gevoel af.
Want we kunnen ons soms heel goed voelen. Het volgende moment heel beroerd. En ben ik wel behouden. Daar hangt het niet van af. Het gaat erom over gehoorzamen. Maar het woord van God. Dat is belangrijk. Het volk Israël heeft dat gedaan.
Heeft dat opgevolgd. En ze zijn verlost. En ze komen in de woestijn. En daar hebben ze veertig jaar rondgedoeld. Er was geen overvloed in die woestijn op die manier.
Dat was niet de bedoeling. Er was af en toe wel een oase. Dat was genade van God. Maar er was geen overvloed. En hoe kwam dat? Dat was door hun ongehoorzaamheid. Van het woord van God.
In Hebraïe 4 staat. Door ongeloof en door ongehoorzaamheid. Omdat ze hun eigen weg gingen. Dingen deden die ze zelf goed vonden. Daarom hebben ze veertig jaar rondgedoeld.
In die woestijn. Maar de bedoeling was eigenlijk. Dat God ze zou verlossen. Natuurlijk moest ze even door die woestijn. Om in het beloofde land te komen. Het land vloeiende van melk en honing. We hebben het over overvloed. Het land vloeiende van melk en honing.
Daar wilden de heren ze hebben. En het land vloeiende van melk en honing. Is niet de hemel. Dat denk ik niet. Dat spreekt van leven en overvloed. Op dit moment. Wat we nu. Vandaag.
In 2026. Kunnen ervaren. In de hemel hebben we volgens mij geen vijanden. En in de hemel is geen strijd. Het spreekt van de overvloed. Die we nu. Hier op aarde al.
Als christenen. Kunnen hebben. Als we de lijn zo. Doortrekken. Goed. Dan dit allemaal gezegd hebbende. Wil ik even naar Joshua gaan.
En daar gaan we een paar stukjes uit lezen. Joshua 3. Dus het volk is verlost door de heren.
40 jaar daarvoor. We hebben die toestanden in de woestijn allemaal meegemaakt. En dan staan ze aan de rand van de Jordaan. Om het beloofde land. Het land vloeiende van melk en honing in te trekken.
En dan gaat Joshua dingen zeggen. In de opdracht van de heren. En ik ga zo een aantal van die dingen lezen. En die wil ik dan doortrekken naar onszelf. En het zijn geen trucjes.
Maar het zijn principes. Die we denk ik. Als we die toepassen in ons leven. Ons juk opnemen. Eigenlijk is dat het. Als we die toepassen in ons leven. Dan zou het wel heel gek zijn.
Als we niet iets van die overvloed gaan ervaren. Dan lees ik uit Joshua 3. Ik lees iedere keer even een stukje. En dan zeg ik wat over. En dan gaan we naar het volgende deel. Vanaf vers 1.
Toen stond Joshua smorgens vroeg op. Ze braken op uit Zittum. En kwamen tot aan de Jordaan. Hij en al de Israëlieten. En ze overnachten daar. Voordat ze overstaken.
En het gebeurde na verloop van drie dagen. Dat de beambten door het midden van het kamp gingen. En het volk geboden. Wanneer u de ark van het verbond van de Heer uw God ziet. En de Levitische priesters die hem dragen.
Moet u vanaf uw plaats opbreken. En hem navolgen. En volgen. Er moet echter een afstand zijn tussen u en de ark. Van ongeveer 2000 L lengte. U mag er niet dichterbij komen.
Opdat u de weg zult weten die u moet gaan. Want u bent die weg niet eerder gegaan. Zover. Het begint met een gebod. Het is niet een advies. Het is een gebod.
Het is een opdracht. Om dit te doen. En wat was het gebod? Ze moesten zien op de ark. Van de Heer God. Wat was die ark? Even in herinnering roepen. Dat was die kist.
Van hout gemaakt. Van acacia hout gemaakt. Die was met goud overtrokken. Die gerubs. Die stonden daar bovenop. In de ark had je drie dingen. Je had de staf van Aaron.
Die gebloeid had. Je had een kruik met manna in de staf. En je had de wet. Die was in de ark gelegd. Ook de tien geboden waren in de ark gelegd. Zij moesten zien.
Het volk Israël op de ark. Wat wil dat voor ons zeggen? Wij moeten denk ik zien. Op de Heer Jezus Christus. Waarom? Omdat alles aan die ark spreekt.
Van de Heer Jezus Christus. Ik zei al. Het is van acacia hout. Dat spreekt van zijn mens zijn. Hij was als een wortel uit dorre aarde. Het goud.
Waarmee het goud was overtrokken. Spreekt van de heerlijkheid. Van de Heer Jezus. In de Nieuwe Testament en openbaring lees je over de gouden straten. Goud spreekt van de heerlijkheid.
De glorie. De eer van God. In de ark. Die staf die gebloeid had. De staf van Aaron. Spreekt ook van de Heer Jezus. Er waren toen die twaalf staven.
Een eende van. Die van Aaron ging bloeien. En die bloeide amandelbloesem. En amandelbloesem is de eerste bloesem. In Israël die bloeit. Wat wil dat zeggen?
De Heer Jezus is opgestaan uit de dood. Het waren dode stukken hout. Maar er ging toch bloesem uit. Er ging opgestaan uit de dood. Hij was de eersteling die opstond uit de dood. Net als de amandel de eerste bloesem is in het land Israël.
Spreekt van hem. De kruik met manna. Spreekt van hem ook. Die het brood des levens is. Wat uit de hemel is neergedaald. Het Johannes evengede. Spreekt van de Heer Jezus.
De wet. Spreekt ook van de Heer Jezus. De wet die in de ark lag. In die kist lag. Spreekt ook van hem. In Psalm 40 zegt de Heer Jezus. Uw wet is in mijn binnenste.
De wet was ook in de ark. Alles aan die ark spreekt van Christus. Zonder ark. Als je doorleest in het oude testament. Was er ook geen verzoening. Als je denkt aan Leviticus 16.
Waar de grote verzoendag beschreven wordt. Dan speelde die ark een cruciale rol daarin. Er werd het bloed opgesprengd door de hoge priester. Eén keer per jaar. En dan deed die verzoening.
Als die weer naar buiten kwam. Verzoening voor het volk. Zonder ark is er geen verzoening. Zonder Christus is er geen verzoening mogelijk. God sprak ook.
Dat is het laatste wat ik daarover zeg. Via de ark. Tot het volk. Via Mozes. Via de ark. Dat Mozes staat ook in Exodus 25. En numerie kun je dat ook lezen. Dat hij sprak.
Via de ark. Zo spreekt God ook nu. Tot ons. Via. Door. Christus. Ark spreekt dus van Christus. Zij moesten zien op de ark. Wij als gelovigen.
Moeten ons oog richten. Op de overste leidsman. En de volleinder van het geloof. Jezus Christus. Dat is niet een vrijwillig advies. Dat is echt een gebod.
Zoals het hier ook staat. Dat moeten we doen. Willen we leven. En overvloed. Ervaren in ons leven. In de eerste plaats. Zien op hem. Maar wat staat er dan achter? Dat we opreken.
En hem volgen. Als je opreekt. We hebben een beetje gekampeerd weer van de zomer. Als je opreekt. Laat je alles achter. En dan ga je ergens anders naartoe. Nou zijn wij bereid.
Als christenen. Om op te breken. Om het anders te gaan doen. Dan we gedaan hebben. En achter hem aan te gaan. Achter de Heer Jezus aan. Het gaan doen. Zoals hij graag wil.
Dat we leven. Zoals geschreven staat. In zijn woord. Zijn we bereid. Om dat te doen. En zijn we bereid. Op te breken dus. En bereid om hem te volgen.
Achter hem aan te gaan. En misschien iets praktischer. Opbreken. Misschien zijn er ruzies onderling.
Als we doen wat de Heer van ons vraagt. Dan gaan we dat bijleggen uiteindelijk. En misschien op korte termijn. Dan gaan we dat bijleggen. En vergeven we. Dan wil opreken zeggen. Opbreken wil.
Ik noem me gewoon maar een paar dingetjes. Misschien zitten we al jaren te denken over. Zal ik me wel of niet laten dopen. De Bijbel zegt. Als je gelooft moet je laten dopen. Wat wij in de broederaad vaak horen. Als excuses.
Van ja. Ik vind het zo moeilijk. Om hier in een wit kleed te staan. Of ik vind het zo moeilijk. Om een getuigenis te geven. Of je het zo moeilijk. Om tegen mijn familie te zeggen. Dat soort redenen. Die komen meestal terug. Ja dat snap ik wel.
Maar dat is niet wat God van ons vraagt. Die zegt. Heel graag dat je gehoorzaamt. En als je in mij gelooft. Dat je laat zien. Aan de zichtbare andere mensen. Maar ook aan de onzichtbare werkelijkheid. Dat je voor mij gekozen hebt.
Gehoorzame. Beschikt de heren ook over. Jullie en mijn portemonnee. Of hou ik alles voor mezelf. En dan. Als er aan het eind van de maand.
Misschien nog wat over is. Dat ik dat dan afsta. Voor de heren. Of als er niks is. Dat helaas niet. Paulus geeft in de Korinthebrief. Van het eind. Een heel mooi advies. Hij zegt. Leg nou gewoon elke zondag.
Eerste dag van de week. Wat apart. En als ik dan kom. Dan kan ik dat meenemen. Voor anderen. Dat is gewoon een spaaradvies. En dat is denk ik gewoon goed. Want als je van tevoren spaart. Dan gaat het waarschijnlijk beter.
Dan wanneer je kijkt. Hou ik nog wat over. Aan het eind van de maand. Dat zijn gewoon een aantal dingen. Er zijn vast veel meer voorbeelden. Maar denk er eens over na. Ben je bereid om op te breken. Ben je bereid om de weg te gaan.
Achter de Heer Jezus aan. En dan staat het hier ook. Opdat u de weg zult weten. Die u moet gaan. Want u bent de weg niet eerder gegaan. Dus een andere weg is dit. Als wij die weg gaan. Dan zal het een andere weg zijn.
En wat ik dan in het Nieuwe Testament. Weer zo mooi vind. Dan lees je over de geboorte van de Heer Jezus. En dan komen die koningen. Met goud. Wie er ook in het midden. Komen ze aan. En Herodes die hoort dat.
En dan gaan zij via een andere weg. Gaan ze weer terug. Dat is mooi. Ze hebben een ontmoeting gehad. Met de Heer Jezus. Die hebben ze gezien. Hebben ze die geschenken aangeboden. Hebben ze aanbeden. Daar zongen we net over. En dan gaan ze via een andere weg terug.
In de Hebraïebrief wordt geschreven. Over de nieuwe en levende weg. Die we mogen gaan. Met hem. En als we dat doen. Dan gaan we iets van zijn overvloed ervaren.
Tweede punt wat hier staat. Vers 5. Ik zal het lezen. Alleen dit vers. Verder zei Joshua tegen het volk. Heilig u. Want morgen zal de Heerde wonderen doen in uw midden.
Heilig u. Heiligen wil zeggen afzonderen. Van het verkeerde. Van het zondigen.
En toewijden aan God. In de tabernakel. In de tempel had je allerlei heilige voorwerpen. En waarom waren die heilig? Omdat ze voor de dienst aan God bestemd waren.
Eigenlijk zou je kunnen zeggen. Als God ergens bezit van heeft genomen. Is het heilig. Nou mag God. Van jullie.
Van mij. Bezit nemen. God kan alles. Maar als wij zeggen. Ik ga mijn eigen gang. Dan respecteert God dat. Als wij zeggen. Heren. Hier ben ik.
Neem mijn leven. Laat het heer toegewijd zijn. Aan uw eer. Dan neemt hij als ware. Volop bezit van ons. En dan zijn we heilig. In die zin. Heilig is heel belangrijk.
Ik heb net over paasgaan gezegd. Dat was het eerste feest. Dat was het feest. De eerste van de zeven feesten van de heren. Het waren feesten van de heren. Waarom van de heren? Omdat de heren het verlangen had.
Om om te gaan met zijn volk. Iedere keer weer wilde hij feest vieren met zijn volk. Bij zijn volk zijn. Met zijn delen in dingen. Paasgaan was het eerste feest.
Het was een feest van één dag. Dat het lam geslacht werd. En ze die bloed moesten strijken aan de deurpost. Dat spreekt van het offer van de heer Jezus Christus. Voor ons. Maar direct aansluitend.
Had je een feest van zeven dagen. Dat was het feest van de ongezuurde broden. Dat begon meteen daarna. En met het feest van ongezuurde broden. Moesten ze in het oude testament. Al het zuurdecem moesten ze weg doen.
Uit hun huizen. Ze zingen het allemaal storgvuldig door. En dan deden ze het zuurdecem weg. En dat was een feest van zeven dagen. En die spreken van een periode. Die spreken eigenlijk in overdrachtelijke zin.
Van ons leven. Van een periode. Het aannemen van Christus is een gebeurtenis. Maar ons leven. Ons hele leven. Moeten we eigenlijk bezig zijn. Om het zuurdecem weg te doen.
Uit ons leven. En ons te vullen met het ongezuurde. Het Christus. Daar gaat het om. Ik zal een gedeelte lezen uit Timotheus. Over heilig zijn.
Ik hoop dat jullie een klein beetje geduld met me hebben. Want ik zit een beetje in de overgang. Sinds een paar maanden. Ik heb een andere bijbel gekocht. En de andere was ik makkelijk in thuis.
Maar nu moet ik af en toe even zoeken. Want je weet dan. Daar staat een streepje. Of het staat links of rechts. Maar dat heb ik bij deze niet. Maar ik lees uit. Ik zit al verkeerd. Zie ik. Thessalonissense.
Gaat over heiliging. Want dit. 1 Thessalonissense 4 vers 3. Dit is de wil van God. Dubbele punt. Uw heiliging. Dus afzondering van het verkeerde.
En toewijding aan hem. Er staat achter ook. Dat u uzelf onthoudt van ontucht. Porneo staat daar in het Grieks. Dat heb ik nog opgezocht. Onthouden van ontucht.
Alle vormen van seksuele ontucht. Daar moeten we ons van onthouden. En er staat achter verder. En dat ieder van u zijn lichaam. Dus dat gaat over je leven. Weet u bezitten in heiliging.
Dat is toewijding aan de heren. En eerbaarheid. En niet in hartstochtelijke begeerden. Zoals de heidenen. Die God niet kennen. Dus dat is die nieuwe weg. Dat is heel anders dan we eerst gingen.
Dat deden wat we zelf prettig vonden. Leuk vonden. Maar nu doen we niet meer zoals de heidenen. Die God niet kennen. Laat niemand zat er dan achter over zijn broeder heen lopen.
Zodat is zorgvuldig met elkaar omgaan. En hem bedriegen. Dat is niet de bedoeling. Door zijn handelwijze. Want de Heere is een bereker van dit alles. Dus de Heere zal uiteindelijk daar een oordeel over vellen.
Zoals wij u ook van tevoren gezegd en bezworen hebben. En dan komt hij nog een keer. Want God heeft ons niet geroepen tot onreinheid. Maar tot een leven in heiliging. En er komt een hele belangrijke zin achter.
Daarom. Wie dit verwerpt. Verwerpt niet de mens. Maar God. Je mag rustig vergeten wat ik allemaal gezegd heb. Maar dit is wat Gods woord zegt.
Als je dit niet doet. Dan verwerp je niet de mens. Dan verwerp je God. Dat is niet de bedoeling volgens mij. Ik meen dat prediker is een spreuker.
Die gooi ik altijd door elkaar. Er staat een tekst van. Laat uw klederen te alle tijden wit zijn. Dat spreekt van reinheid. Van zuiverheid. Van toewijding. En olie.
Ontbreken niet op uw hoofd. Olie spreekt van de heilige geest. Nou dat wij mensen mogen zijn. Die vol zijn van Gods geest. Die hem zijn toegewijd. Dan hebben we witte klederen.
Als varen aan. Dan leven we tot eer van hem. Zoiets van zijn overvloed ervaren. Ik sla een blad zij over. Stukje over.
Niet omdat het niet belangrijk is. Maar anders wordt het een beetje erg lang. Dan ga ik naar hoofdstuk 4. Dan ga ik weer even lezen. Vanaf vers 1. En dan staat er net gebeuren. Toen heel het volk.
Het oversteken van de Jordaan voltooid had. Dat de heren tegen Jozua zeiden. Neem voor u twaalf mannen. Uit het volk. Uit elke stam één man. En gebied hen.
Neem van hier uit. Neem van hier uit. Uit het midden van de Jordaan. Van de plaats waar de voeten van de priester staan. Voor uzelf twaalf stenen op. Neem ze uit u mee naar de overkant. En leg ze neer in het kamp.
Waar u deze nacht gaat overnachten. Daarop riep Jozua de twaalf mannen. Die hij had laten aanstellen uit de Israëlieten. Uit elke stam één man. Jozua zei tegen hen. Ga voor de ark van de heren uw God.
Uit naar het midden van de Jordaan. En laat ieder voor zich een steen op zijn schouder heffen. Volgens het aantal stammen van de Israëlieten. Dan riep hij ze allemaal met zo'n steen. Op dat dit een teken onder u zei.
Wanneer uw kinderen morgen vragen. Vragen zullen. Wat betekenen deze stenen voor u. Dan moet u tegen hen zeggen. Dat het water van de Jordaan. Werd afgesneden. Voor de ark van het verbond van de heren.
En toen hij door de Jordaan ging. Werd het water van de Jordaan afgesneden. Daarom zullen deze stenen. Voor de Israëlieten tot een gedenkteken zijn. Tot een eeuwigheid. En de Israëlieten deden.
Zoals Jozua geboden had. Ze namen twaalf stenen op. Uit het midden van de Jordaan. Zoals de heren tegen Jozua gesteld. Zegt dat. Volgens het aantal stammen van de Israëlieten. En ze namen ze met zich mee. Naar de overkant.
Naar het kamp. En legden ze daar neer. Jozua richtte ook. Dus dat is het tweede stapeltje. Stenen. Ook twaalf stenen op. In het midden van de Jordaan. Op de plaats waar de voeten van de priesters hadden gestaan.
Die de ark van het verbond droegen. Ze zijn daar tot op deze dag. En dan even vanaf 21. En hij zei tegen de Israëlieten. De heren. Die zei. Wanneer uw kinderen morgen aan hun vader vragen.
Wat betekenen deze stenen? Dan moet u uw kinderen laten weten. Op het droge stak Israël deze Jordaan over. Want de Heer uw God. Heeft het water van de Jordaan voor uw ogen doen opdrogen.
Totdat u overgestoken was. Zoals de Heer uw God met de schelfzee gedaan heeft. Die hij voor onze ogen heeft doen opdrogen. Totdat wij overgestoken waren. Op dat jullie.
Op dat geeft altijd een reden aan. Op dat jullie. Op dat alle volken van de aarde zouden weten. Dat de hand van de Heer sterk is. Op dat u de Heer uw God. Alle dagen vreest.
Dus de opdracht was om. Twee keer twaalf stenen. Uit. Te pakken. Eén stapeltje werd.
In de Jordaan gelegd. Later werd het overstroomd weer. Het stapeltje. En één stapeltje werd in het. Lege kamp werd gelegd. En dat was een teken. Of een gedenkteken.
Zoals het hier ook staat. Voor alle volken. Opdat alle volken van de aarde zouden weten. Dat de hand van de Heer sterk is. Staat hier. Nou.
Als ik dat nou overzet naar ons. Die stenen. Die getuigden. Van wat de Heer gedaan had. In het leven van het volk Israël.
Is in jullie. Is in mijn leven. Zichtbaar. Wat de Heer gedaan heeft in je leven. Is dat te merken. Aan je spreken. Aan je zwijgen soms.
Aan je doen en laten. Zijn wij een getuige. Van de Heer. Die stenen getuigden. Van wat de Heer gedaan had. Nou zijn wij getuigen. Laten we dat zien. Aan de wereld om ons heen.
Wat hij. In ons leven gedaan heeft. Laten we zien. Dat we onder de indruk zijn. Van zijn onvoorstelbare liefde. Zo groot. Dat wij zelfs zijn leven. Voor ons wilden geven.
Aan het kruis. Zijn wij getuigen. Van het feit. Dat hij. Altijd met ons is. Altijd met ons wil zijn. Dat hij voor ons zorgt. Als een herder.
Er is geen betere herder. Het is belangrijk. Dat we getuigen zijn. Van wie hij is. In spreuken of predikken. Er staat.
Een betrouwbaar getuige. Is een redder van levens. Zijn wij betrouwbare getuigen. Ben ik. Een betrouwbare getuige. Want dan kunnen we levens redden.
Voor de eeuwigheid. Als mensen iets proeven. Aan ons. Als we een geur van Christus zijn. Als we een levende. Een levende brief zijn. Niet een dode brief. Maar een levende brief.
Een betrouwbaar getuige. Is een redder van levens. De betrouwbaarste getuige. Was de heer Jezus zelf. In alles was hij getuige. Van God zijn zender.
En alles deed hij. Wat God van hem gevraagd had. En door zijn lijden. Zijn sterven. Zijn onnoemelijk veel mensen gered. Hij is een betrouwbaar getuige. Die een redder van heel veel levens is.
Zijn wij ook getuige. Van hem. Dat was het derde punt. Dacht ik. Het vierde. Dan ga ik naar hoofdstuk 5. En dan lees ik vanaf vers 3.
Is het geloof ik. 2. In die tijd zei de heren tegen Jozua. Maak u stenen messen. En besnijde de Israëlieten opnieuw. Voor de tweede keer. Dat klinkt een beetje gek. Dat is wat moeilijk.
Voor de tweede keer ons besnijden. Maar dat wordt zo uitgelegd. Toen maakte Jozua voor zich stenen messen. En besneed de Israëlieten op de heuvel van de voorhuiden. Dit was de reden waarom Jozua hen besneed.
Heel het volk dat uit Egypte getrokken was. De mannen. Alle strijdbare mannen. Waren onderweg gestorven in de woestijn. Nadat ze uit Egypte getrokken waren. Immers al het volk dat er uit trok was besneden.
Al het volk echter dat onderweg geboren was in de woestijn. Nadat ze uit Egypte getrokken waren. Hadden ze niet besneden. Want de Israëlieten waren 40 jaar onderweg in de woestijn.
Totdat heel het volk van strijdbare mannen. Die uit Egypte getrokken waren. Omgekomen was. Ze hadden niet. Ik zei dat straks. Zo hadden niet naar de stem van de heren geluisterd. En daarom had de heren hun gezworen.
Dat hij aan hen het land dat de heren aan hun vader gezworen had. Ons te geven niet zou laten zien. Een land dat overvloeit van melk en honing. Maar hun zonen heeft hij in hun plaats gesteld.
Jozua heeft hen besneden. Omdat zij de vooruit hadden. Want zij hadden hen onderweg niet besneden. En het gebeurde toen zij het besnijden van heel het volk voltooid hadden. Dat zij op hun plaats bleven in het kamp.
Tot ze genees waren. Verder zei de heren tegen Jozua. Vandaag heb ik. En er komt een heel belangrijk zinnetje. Vandaag heb ik de smaad van Egypte van u afgewenteld.
Daarom noemt men die plaats gilgal tot op deze dag. Gilgal betekent zoiets als afwintelen. Het volk werd besneden.
Letterlijk. Een stukje vel van de voorhuid. Het maandelijk geslachtsorgaan werd weggenomen. Het was letterlijk het vlees wegdoen. Wat betekent dat voor ons?
Betekent voor ons ook dat we ons hart als het ware laten besnijden. Dat we dingen afleggen. Als je de brieven van Paulus doorleest. Iedere keer staat er. Legt af.
En doet aan. Dat is de nieuwe weg. Doet aan. Legt af. Doet aan. Letterlijk moeten wij. In overdrachtelijke zin. Niet meer naar het vlees wandelen. Niet meer naar onze eigen wensen.
Onze eigen gedachten. Onze eigen verlangens. Maar we worden opgeroepen om te wandelen door de geest. Ons te laten leiden door Gods heilige geest. Er wordt hier gesproken over de smaad van Egypte.
Nou Egypte staat voor de wereld. Egypte was een land zeg maar wat economisch en cultureel en op sportief gebied. Op alle terreinen en maatschappelijk gebied functioneerde het.
En dat ging soms ook nog best goed. Maar het functioneerde zonder rekening te houden met God. En de christen die gekocht en betaald is. Normaal gesproken zou die altijd rekening met God willen houden.
En eigenlijk moeten houden. Maar de smaad van Egypte van hoe het allemaal geweest was in hun oude leven. Moesten ze afwintelen. En dat geldt ook voor ons.
We moeten het niet meer doen zoals het voorheen was toen we de heren nog niet kennen. Nu worden we opgeroepen om de heren te zoeken. En zat achter en leef zoek de heren en leef. En dan gaan we iets van die overvloed ervaren.
Legt af. En vooral doet aan. Ik heb vroeger een keer een spreker gehoord. Lang geleden. Maar die zei. We zitten eigenlijk allemaal op de school van God. En dat is ook zo.
We zitten allemaal op de school van God. En er staan twee lessen op het programma. Eén is afleggen. En de andere is aandoen. Afleggen wat van onszelf is. En doen wat van de Heer is.
Ziet men nu een tekst van Paulus erbinnen. Paulus heeft heel veel ellende meegemaakt in zijn leven. Hij schrijft aan de Filippense. Ik weet van overvloed. En ik weet van ellende.
Hij heeft moordaanslagen gepleegd. Hij heeft stokslagen gehad. Er is geen breuk geleden. Van alles en nog wat. Maar dan zegt hij. En dat vind ik heel mooi. Voor mezelf.
Ik heb geleerd. Dus dat was een proces. Ik heb geleerd. Om genoegen te nemen met de omstandigheden. Of het nou goed ging. Of niet goed ging.
Hij heeft geleerd. En dat heeft de Heer en hem geleerd. Genoegen te nemen met de omstandigheden. En iets verderop zegt hij. Ik vermag alle dingen in hem die mij kracht geeft. Christus die mij kracht geeft.
Maar dat wij ook mensen mogen zijn. Die leren. Want ons leven is een proces. Met vallen en opstaan. Ja. Dat is gewoon een proces.
Maar dat ook wij. Tijdens dat proces. Mogen groeien. Steeds meer naar de Heer toe. Steeds dichter naar hem toe. Er was van voorbeeld gehoord. Ook van een wiel. De wiel heb je spaken. Nou wij zijn als het ware allemaal spaken.
En in het midden zit de as. En naarmate wij als individuele spaken. Dichter bij die as komen. Komen we ook dichter bij elkaar. En dat is mooi. Naarmate we persoonlijk meer het zicht.
Op die Heer Jezus hebben. Hem willen volgen. Hem willen gehoorzaam. Ons leven aan hem willen toewijden. Dat juk opnemen. Dan komen we ook dichter bij elkaar. En dan worden dingen die daarvoor misschien heel belangrijk waren.
Eigenlijk veel minder belangrijk. Dan gaat het om hem. Wat is nou mooier dan dat het om hem gaat. Afleggen. De smaad van Egypte. Nog één punt lees ik.
Vanaf vers 10 in hoofdstuk 5. Terwijl de Israëliten in Geelgal hun kamp hadden opgeslagen. Hielden zij het paasga. Op de veertiende dag van die maand. In de avond op de vlakte van Jericho.
Ze aten de dag na het paasga. Van de opbrengst van het land. Wat eten ze? Dan aten ze ongezuurde broden. En geroost graan. Op diezelfde dag. Het manna hield de volgende dag op.
Nadat ze van de opbrengst van het land gegeten hadden. En de Israëliten hadden geen manna meer. Maar ze aten. In het jaar van de opbrengst van het land. Kana aan.
Ze aten van het paasga. Van de ongezuurde broden. Het geroosterd graan. En het manna. Het manna hield dan weliswaar op. Daar voeden ze zich mee.
De paasga. Heb ik al gezegd. Spreekt. Van de heer Jezus Christus. Die zijn leven voor ons heeft gegeven. Ongezuurde broden. Spreekt ook van Christus. Die volkomen ongezuurd was.
Die hier op aarde geleefd heeft. Als mens. Die geen zonde gedaan heeft. Die zelfs geen zonde gekend heeft. Er was volkomen ongezuurd. Het geroosterd graan. Spreekt ook van Christus.
Die de toren van God. Ondergaan heeft. Het vuur van de toren van God. Heeft hij ondergaan. Hij is nu in de hemel. Omdat hij voor ons.
Die zonde gedragen heeft. Die toren gedragen heeft. Het vuur van Gods toren. Heeft hij ondergaan. Hij is het graan. En het manna.
Dat zei ik straks ook al. Dat spreekt van hem. Het brood wat uit de hemel is neergedaald. Zij voelen zich eigenlijk. Als je het zo doortrekt. Met Christus. Nou. Waar voeden wij ons mee? Waar voed ik me mee?
Wat kijk ik op tv? Wat voor programma's? Er zijn mooie programma's. Er zijn ook waardeloze programma's. Wat doe ik? Wat voor boeken lees ik? Wat vul ik me mee?
Lees ik de Bijbel? Ik was op zo'n mannedag. Met Henk Binnendijker. Dat vond ik best wel confronterend ook. Die zei. We gaan een soort enquête doen. Steek je hand eens op.
Wie leest de vijf minuten per dag in de Bijbel? Het was een mannedag. Een christelijke mannedag. Dus er gingen best nog wel wat handen omhoog. Tien minuten. Dat was al. Ik weet niet meer hoeveel. Maar veel minder. Een kwartier was nog minder.
Een half uur was een enkeling. En dat is jammer. Want. Als wij ons weinig voeden. Met Gods woord. Ja. Dan zullen we ook geen sterke christenen zijn. Als wij ons in het dagelijks leven.
Niet goed voeden. Met gezond. En met gevarieerd eten. En met vitamine. En alles wat erbij hoort. Dan worden we gewoon ziek. Maar zo worden we geestelijk ook ziek. Het gaat erom dat we ons voeden. Eigenlijk met het beste voedsel.
Jezus Christus. En we hebben een hele Bijbel gekregen. En je hoeft echt niet de hele dag in die Bijbel te lezen. Daar gaat het niet om. Maar eigenlijk. Op elke bladzijde wat. Spreekt die Bijbel over de Heer Jezus. En het is soms goed om eens te denken.
Je kan soms een stuk lezen. En je weet niet eens meer wat je gelezen hebt. Dan kun je misschien beter een heel kort stukje lezen. En denken. Nou. Wat staat er in over de Heer Jezus? Staat er iets in over de Heilige Geest? Staat er iets in over wat ik moet afleggen?
Staat er iets in wat ik misschien anders moet doen? Een stuk soort vragen. En probeer het een beetje praktisch te maken. Je voedde met dat woord. En dat moet je niet alleen afvragen. Dan moet je het ook in de praktijk toepassen natuurlijk. Daar gaat het om.
Waarmee voeden wij ons? We zitten op internet. Het is heel handig. Heel makkelijk. Hele positieve dingen zijn er. Maar er zit een... Het is ook vreselijk wat erop staat op internet.
Nou als we daarnaar kijken. Dan zullen we geen leven en overvloed hebben. Als we ons daarmee voeden. En zijn we bereid om ons te voeden. Met het allerbeste voedsel. Jezus Christus. Om hem gaat het.
Jozua heeft dit allemaal gedaan. Met het volk. En dan staat er in vers 12. Het gebeurde toen Jozua bij Jericho was.
Dat hij zijn ogen opvloeg. En zag en zie. Er stond een man voor hem. Met een getrokken zwaard in zijn hand. Jozua ging naar naartoe. En zei tegen hem. Hoort u bij ons? Of bij onze tegenstanders?
Hij zei nee. Maar ik ben de bevelhebber van het leger van de heren. Nu ben ik gekomen. Toen hierop Jozua zich met het gezicht eraan. En de boog zich neerde. En zei tegen hem. Wat wil mijn heren?
Tot zijn dienaar spreken. Toen zei de bevelhebber van het leger van de heren. Tegen Jozua. Doe uw schoenen van uw voeten. Want de plaats waar u op staat is heilig. En Jozua deed dat. Jozua heeft gehoorzaamd.
En het volk ook. Hadden gehoorzaamd. Wat God tegen het volk gezegd had. Ze hadden gezien op die ark. Ze hadden zich geheiligd. Ze hadden die stenen daar neergelegd.
Dat was een getuigd is. Ze hadden zich besneden. De smaad van Egypte afgewenteld. En ze voedden zich met het voedsel wat ik noem het beste voedsel.
Met Christus. En dan staat er. Nu ben ik gekomen. Nadat Jozua en het volk dat gedaan hadden. Dan staat er. Nu ben ik gekomen. Niet daarvoor. Niet daartijdens. Toen ze gehoorzaamd hadden.
Toen kwam. Dat is de Heer zelf. Die verschijnt aan Jozua. En hij zegt. Ik ben de bevelhebber van het leger van de Heer. Jozua is er diep van onder de indruk.
Hij wierp zich met het gezicht aan aarde boog zich neer. En zei tegen hem. Wat wil mijn Heer tot zijn dienaar spreken? Als wij echt hem gaan gehoorzamen. Dat is mijn punt wat ik eigenlijk wil maken.
Dan zal de Heer zich ook aan ons gaan openbaren. Nu. Als we dat gedaan hebben. Indien gij mijn geboden bewaart. Ik ga het even opzoeken.
Johannes 14. Even opzoeken. Wie mij geboden heeft.
We hebben zijn geboden. We hebben zijn woord. En die in acht neemt. Dus die ook doet. Niet alleen lezen. Maar er niks mee doen. Die in acht neemt. Die is het. Die mij lief heeft.
Joshua had gedaan wat de Heer gezegd had. En wie mij lief heeft. Hem zal mijn vader lief hebben. En ik zal hem lief hebben. En mijzelf aan hem openbaren.
Als wij doen wat de Heer van ons vraagt. In ons dagelijks leven. En dat is niet altijd makkelijk. Het heeft wel alles te maken met onze wil. Met keuze.
Als wij doen wat hij vraagt. Dan zal de Heer zich op een of andere manier. Aan ons openbaren. En dan gaan we iets ervaren. Wat de omstandigheden ook zijn.
Ik heb zelf ook rot omstandigheden gehad. Maar de andere kant was dat. Het was zo bijzonder. Van de week. Van de week. Afgelopen week. Maandag waren we op een begrafenis. Van een gelovig iemand. Die had vijf jaar aan kanker geleden.
Huidkanker. En alleen medicijnen en zogen proberen. Maar overleden. Overleden. Die had vlak voor zijn overlijden gezegd. Ik zou mijn leven als christen zo weer doen.
Inclusief het lijden. Inclusief het lijden. En dat is mooi. Want de Heer was op zo'n bijzondere manier nabij geweest. Bij hem. Bij zijn vrouw. En dat merkte we ook. Dat merk je aan mensen.
Dat was gewoon kostbaar. En dat vond hij eigenlijk meer waard. Dan dat gedoe met ziekenhuizen. En die pijn. En al ellende. De Heer was met hem. Dat is een geweldige tuignis.
Dus ik wil afsluiten met deze tekst. Hebrea 6. Nee, 11.
Hebrea 11. Ik denk het staat er niet. Maar het verkeerde hoofdstuk. Hier staat. Zonder geloof. Is het echter onmogelijk.
God te behagen. Dus God vraagt. Geloof. In hem. Maar. Wie tot God komt. Moet geloven dat hij is. En dan komt hij. En dat hij een beloner is.
Van wie hem zoeken. Als wij hem echt zoeken. Als wij echt hem volgen. Gehoorzamen. Zijn woord toepassen. In ons leven. In de praktijk van alle dag.
Dan zal hij ons belonen. En dan zullen we iets van zijn rust. Wat we in dat lied zongen. Van zijn vrede. Van zijn overvloed. In ons leven mogen ervaren. En dat is heerlijk. Dat is er niet omdat wij dat gedaan hebben.
Dat is omdat hij dat in ons teweeg brengt. Het is pure genade. We hebben niks verdiend. Het is allemaal genade. Maar we hebben een geweldige God. We zongen liederen over. Dat God zo groot was. Dat is ook zo.
We hebben nog geen benul hoe groot God is. Ik moest denken toen we dat zongen aan die tekst. Als je zaaien. Dat de volken. Alle volken. Iedereen op de aarde. Zijn als een druppel aan een emmer. Of als een stofje aan de weegschaal staat er.
En God heeft dat gemaakt. Zo onvoorstelbaar groot is onze God. Laten we alsjeblieft ons leven. Ons hele hebben en houden. Aan hem geven. Tot eer van hem. En dan zullen we die overvloed ervaren.
Amen.