Groter dan je vragen

Spreker

R. Lammers

Date
June 28, 2026
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Als het zo heel erg warm is, vertelde iemand mij deze week, werken de hersenen trager.! Dus ik zal wat langzamer spreken vanmorgen. Misschien helpt het.

! Nou, als het gaat om het woord van God worden we enthousiast. En dan hoop ik toch dat onze hersenen het meekrijgen. Groter dan je vraag is het thema vandaag.

En ik wil met u gaan nadenken over het boek Job. Mijn vraag aan jullie is, wie heeft het afgelopen jaar in het geheel het boek Job doorgelezen?

Eén broeder. En een zuster daar? Kijk, wat zijn er dan twee? Ja, drie zelfs. Nou, ik kwam er tegen in mijn Bijbel in een jaar.

En die volg ik in de auto op weg naar school. En het boek Job raakte mij in het voorlezen. Want dan hoor je die stemmen die daar allemaal klinken van de vrienden van Job. Als het ware in een gesprek die heel erg sterk is en ook wel wat vragen oproept.

Maar God is groter dan je vragen. Daar gaan we over nadenken. En in voorbereiding op deze preek heb ik mijn brugklas, waar ik mentor van ben geweest het afgelopen jaar en nog tot een paar weken nog, gevraagd of zij mij wilde helpen bij de preek.

Nou, ze keken mij een beetje glazig aan wat ik daar dan mee zou bedoelen. Ik zeg nou, ik ga binnenkort praten over of nadenken en spreken over het thema groter dan je vragen.

En vragen die je aan God kan stellen. En ja, ik wil jullie eigenlijk vragen om de komende tien minuten, het briefje dat je nu voor je ligt, het witte velkje, om daar één vraag op te schrijven die je aan God zou willen stellen.

En of hij nou wel of niet bestaat. Bedenk even. En als je God een heel moeilijk gegeven vindt, doe dan wensmachine. Dat je één wens, één vraag wil stellen waarvan je ook hoopt en verwacht dat het binnen een maand ook beantwoord zal worden.

Welke vraag zou jij dan aan God willen stellen? Of aan de wensmachine? Nou meneer, dat vind ik best moeilijk, zei er eentje. Wat moet ik dan zeggen?

Ik zeg nou, geen vraag over wereldvrede of zo. Ik zeg, dat is te algemeen. Ik zeg, probeer het zo persoonlijk mogelijk te maken. Nou, ik heb ze gekregen. Niet van allemaal, maar ik heb er een selectie uitgepakt die ik mee wil nemen en mee wilde nemen ook voor deze dienst van vanmorgen.

En dat zijn best wel pittige vragen. Zoals bijvoorbeeld van een meisje wiens zus, wie ik in de rouwsteungroep heb gehad, twee jaar geleden.

En in de hoop dat zij ook het komende jaar zich zou inschrijven. Dat heeft ze niet gedaan. Maar ze heeft wel de vraag gesteld. Waarom overkomt het mij dat mijn vader is overleden? Zo jong.

Zij moet opgroeien zonder vader. Ja, ze mochten het anoniem doen, maar soms kon ik aan de vraag ontdekken wie het was. Waarom overlijden sommige mensen heel vroeg en blijven anderen heel lang leven?

Weet je in het verlengde daarvan. Ja, soms lijkt het allemaal een beetje oneerlijk, hè? Of deze. Waarom heeft mijn overgroot oma last van dementie en herkent ze mij niet meer?

Dat kan toch echt wel een dingetje zijn natuurlijk, hè? Als je vroeger wel met oma, overgroot oma dan kon praten. Of deze. De vragen gingen ook echt alle kanten uit.

Deze heftige vraag. Hoe kan één man die hele erge dingen heeft gedaan, maar wel christen is, naar de hemel gaan? Maar een ander die hele goede dingen heeft gedaan, maar geen christen is, naar de hel?

Ja, dat leeft, hè? Is het allemaal wel zo eerlijk bij God? Ik zal u niet zeggen dat ik alle vragen in deze dienst ga beantwoorden. Dat gaat niet gebeuren. Hiervan is de moeder zwanger, vermoed ik.

Want de vraag die werd gesteld is, wordt mijn broertje gezond geboren? Ja, kan ook even een dingetje zijn wat in jou leeft, hè? Of waarom praat mijn beste vriendin steeds minder met mij?

Ik mis het zo hoe het was. Dat kan echt, echt een ding zijn, hoor, in de brugklas. Je bent zo op zoek naar vrienden, vriendinnen, waar je op school mee kan optrekken.

Dat is ontzettend belangrijk. En als je dan een vriendin hebt en die praat dan niet meer met je en je weet eigenlijk niet waarom, dan kan het heel lastig zijn. Waarom gaan mensen die niet in God geloven naar de hel?

Poeh. Het lag een beetje in het verlengde van die andere vragen, hè? En dit is waarschijnlijk van een moslimmeisje. Ook daarvan kon ik de herkomst wel betalen, want met één moslimmeisje in de klas.

Ben ik één van die mensen die naar het paradijs gaan? Als je toch binnen een maand een antwoord krijgt, zou dat geweldig zijn natuurlijk. Ja. Maar om niet al te zwaar te eindigen, kwam er ook een leuke vraag tussen.

Maar het kan ook best een rol spelen. Dus daar wil ik dan met enige glimlach erbij ook even over hebben. Waarom zie ik op de ene dag er zoveel geweldiger uit dan op een andere dag?

Ja. Hoe zie ik eruit, hè? Je kijkt in de spiegel en je denkt, nou, vandaag is het niks. Maar gisteren was het alles. Ja. En ze stonden erover de diva's. Ja.

Kinderen en vragen. Groter dan je vragen is het thema. En we gaan dan nadenken over de vragen van Job.

Maar hoe gaat dat verhaal van Job? Nou, dan dacht ik, ik kan een paar dingen doen. De preek is ontstaan ooit als een preek voor jongeren. En ik dacht, weet je wat, ik haal de filmpjes eruit en ik ga aan jullie die gemiddeld iets ouder zijn dan de jongeren, ik ga dat gewoon vertellen.

Maar de filmpjes zijn eigenlijk best sterk. Ik denk, weet je wat, ik laat ze gewoon zien. Dan zien we een deel van het verhaal van Job. En daar kijken we dan ook even naar. We starten het eerste filmpje, dat kan ik zelf doen.

Dus Job begint met een vreemd verhaal dat plaatsvindt ergens boven in de hemel. Wat beschreven wordt als een soort hemelskommando centrum. God is daar met een aantal engelachtige wezens die de zonen van God worden genoemd.

En ze melden zich allemaal voor hun dienst. En God verwijst naar een man. Job, zijn dienaar. En laat zien hoe rechtvaardig en goed hij is. En dan komt een van die engelachtige wezens dichterbij.

Hij wordt in het Hebraeus de Satan genoemd. De Satan? Wie is dat? Nou, dit woord is eigenlijk een titel die letterlijk de tegenstander betekent. Van de hele groep is hij degene die Gods manier van het besturen van de wereld in twijfel trekt.

En hij zegt dat Job God misschien helemaal niet lief heeft. Hij gedraagt zich alleen maar goed omdat God hem beloont. Als God alle goede dingen die hij Job heeft gegeven zou wegnemen, dan zouden we zien wie hij daadwerkelijk is.

Dus hij denkt dat Job gewoon slim gebruik maakt van het systeem. Precies. Misschien gehoorzaamt hij alleen maar om te krijgen wat hij wil. Dus God gaat akkoord met dit experiment en staat toe dat de Satan Job laat leiden.

En Job verliest alles en iedereen waar hij om geeft. Het is rampzalig. En onthoudt dat hij dit helemaal niet verdiend heeft. Dat heeft God zelf gezegd. Het opmerkelijke is dat Job te midden van al zijn lijden God nog steeds prijst.

Tenminste in hoofdstuk 1 en 2. Maar in hoofdstuk 3 komen we erachter hoe hij zich daadwerkelijk van binnen voelt. Hij laat zich uit in een gedicht dat onthult hoe ellendig hij zich voelt.

Het is een lange, uitgebreide vervloeking van de dag waarop hij werd geboren. Ja. Hoofdstuk 1 en 2 van Job vertelt dit verhaal.

En dan staat er zo'n mooie zin die wij dan ook wel eens gebruiken. Op de een of andere manier de Heer heeft genomen. Of de Heer heeft gegeven. De Heer heeft genomen. De naam van de Heer zij geprezen.

Of zij gelooft. En in dit alles staat er dan nog bij geschreven zondigde Job niet. En schreef God niets ongerijmst toe. Hoofdstuk 1. Hoofdstuk 2 staat bijna dezelfde opmerking.

Alleen dan staat erbij geschreven dat Job in dit alles met zijn lippen niets ongerijmst zei.

Dus hij was wel in zijn hart aan het strijden over dat wat hij zei. De Heer heeft gegeven. De Heer heeft genomen. De naam des Heeren zij gelooft.

Hij zondigde met zijn lippen niet. Er kwam niets meer over zijn woorden. Tenminste op dat moment. En dan zit hij daar. En dan zit hij daar in zijn ellende.

God heeft hem alles afgenomen. Zelfs zijn gezondheid. En dan zitten daar een aantal vrienden bij hem. En die zwijgen een hele week. Lijkt me ook heel erg verstandig. In die situatie.

Om een week lang te zwijgen. Om als het ware daarmee je medelijden te tonen. Daarmee te zeggen wij leven nu echt met je mee Job. En dan is het opmerkelijk dat niet de vrienden maar Job begint te spreken.

En dan krijgt hij reacties. Maar Job begint te spreken en gaat vragen stellen. Welke vragen? Nou ik ben door het hele boek Job heen gegaan.

En ik heb al de vragen genoteerd. En ik heb een selectie gemaakt van een aantal vragen. Die Job heeft. En die dan worden gesteld. Ik denk aan zijn vrienden. Maar ook aan God. De eerste.

Waarom? Gelijk in hoogst 3 al. Ben ik niet van de baarmoeder af gestorven. Waarom ben ik niet dood gegaan bij mijn geboorte? Dan had ik al deze ellende niet meegemaakt.

Dan had ik nu niet zo zwaar moeten lijden. Dan had ik deze rouw. Deze diepe rouw. Het verlies van mijn kinderen. Niet hoeven meemaken. Had ik het verlies van alles wat mij lief en diepbaar is.

Niet hoeven mee te maken. Ik had beter niet kunnen geboren worden. Waarom dan toch? Wat is dit alles? En u moet weten. God heeft hem ook niks uitgelegd over de reden waarom hij zo moest lijden.

Maar daar kom ik dadelijk op terug. De tweede vraag. Waarom geeft God aan een ellendige het levenslicht. En het leven aan bitter bedroefden van ziel.

Zo voelde hij zich. Bitter bedroefd van ziel. Hij kent alleen maar lende en verdriet. Plosseling.

Binnen een hele korte tijd. Waarom geeft u dan aan mij het levenslicht? Ik ben diep en bitter bedroefd. Ik heb duizend en een vragen nu.

Waarom verbergt ga u aan gezicht. En houdt u mij voor een vijand. Een rechtstreekse vraag aan God. Met eigenlijk de vraag die erbij zit. Waarom Heere God in de hemel luistert u niet naar mij?

Waarom lijkt het alsof ik u vijand ben geworden? Hij kreeg het in zijn systeem, in zijn denken, in zijn hart niet meer rond. En hij dacht, God heeft zich tegen mij gekeerd.

Hij heeft zijn aangezicht voor mij verborgen. En ik ben zijn vijand geworden. Hoe kan dat? Wat heb ik überhaupt dan gedaan waardoor dit is gebeurd?

Waarom leven de goddelozen en worden zij oud? Want hij kijkt om zich heen. En hij ziet gewoon dat mensen die niets met God te maken hebben, die los van God leven, gewoon een lang leven kunnen hebben.

Een gezond leven, een goed leven. Waarom leven de goddelozen en worden zij oud? En wordt zelfs hun vermogen groot. Nu moet je bedenken dat hij ook een heel groot vermogen had, maar dat in één keer allemaal verloor.

Hij denkt bij zichzelf, ik snap het niet. En hoe moet ik eruit komen? Weet je wat? Ik ga, en dat ook mede als reactie op alles wat zijn vrienden hem vertelden.

Ik zou willen dat ik een rechtszaak kon gaan beginnen. Waarbij ik God aanklaag. Waarbij ik tegen hem vertel dat het allemaal niet eerlijk is.

Want ik wil dat hij luistert. En ik ga dat met trots doen. Ik ga dat als een koning doen. En ik leg de hele last van mijn vragen gewoon op mijn schouders. En zoals een vorst sta ik recht overeind.

Dat is Job. Kijk maar. Och, had ik maar iemand die naar mij wilde luisteren. Zie mijn ondertekening, mijn handtekening in de aanklacht. Laat de Almachtige mij antwoorden.

En laat mijn tegenstander, zoals die God ervaarde. Laat mijn tegenstander een aanklacht op schrift stellen. Zou ik die dan niet op mijn schouder dragen?

Ik zou die op mij binden als een kroon. Het getal van mijn voetstappen zou ik hem bekend maken. En als een vorst zou ik tot hem naderen. Mijn aanklacht, maar ook zijn aanklacht zal ik met me meedragen.

En ik zal het laten zien. Dit is de reden waarom. Maar ik draag het wel als een vorst, want ik ben onschuldig. Ik weet niet waaraan ik schuld heb. Tja, dat zijn heftige vragen.

En die kunnen wij ook hebben. Die heftige vragen. De dingen die gebeuren in de wereld. De vreselijke rampen die er plaatsvinden. Venezuela. Afgelopen week.

Je kunt het haast niet zien. Als de berichten doorkomen op het journaal. Van die moeder die haar twee kinderen zocht. Van het huilen van de moeder die haar kinderen verloren heeft.

De vreugd als er dan toch een babytje wordt gered. Maar ook die pijn, het verdriet van zoveel zinloos geweld door de natuur. Je ziet de grote wereldleiders.

Die maar kunnen doen wat ze willen. En in voorspoed leven. Een van de kinderen in de klas vroeg wanneer gaat Poetin eigenlijk dood? Tja, die leven daar ook mee.

Met dat soort vragen. En Trump eigenlijk gelijkertijd dan liefst. Ja, ik zeg het niet hè. Dat zijn de kinderen. Maar dit zijn wel vragen die leven. Maar al die dingen die kunnen nog.

Die grote dingen van het wereld gebeuren. Die kunnen nog een beetje langs jou heen gaan. Je kunt je er zelfs nog een beetje van afsluiten. Kijk maar gewoon geen journaal meer. Lees de krant maar niet meer. Het is allemaal te pijnlijk en te moeilijk.

Maar als het jou zelf gaat betreffen. Als het lijden jou gaat raken. Als het allemaal heel persoonlijk wordt. En je begrijpt God niet meer.

Mag je hem dan vragen stellen. Maar wat moet je met al die vragen? Je wilt toch antwoorden?

Je wilt duidelijk antwoorden. En ik ken dat van mezelf hè. Als ik terugkijk op mijn leven met God. Dan was ik al een vrij jonge man die in de bediening kwam. Ik denk 21 jaar en ik heb mijn eerste preek gegeven.

En zo in de loop van de jaren inmiddels al zo'n duizend preken gegeven. Maar ik zie een ontwikkeling. In de eerste 10, 15 jaar van mijn christens zijn. Ook al spreken. Had ik antwoorden.

Ik kon heel precies uitleggen hoe het plan van God in elkaar zat. Kan het nog wel hoor. En precies vertellen van hoe dat allemaal ingedeeld was. In bedelingen en eeuwen en dergelijke.

En ik kon dus uitleg geven waarom er lijden was in deze wereld. En hoe dat zal aflopen en dergelijke. En met overtuiging. Of het altijd even pastoraal is geweest weet ik niet.

Denk het niet. Als ik terugkijk. Maar wel met de behoefte als jonge man. En misschien herken je je daar ook wel in als je nog jong van hart bent. Of gewoon jong.

Je wil antwoorden. Je wil duidelijkheid. Je wil vooral zekerheden. Maar hoe mate ik ouder ben geworden. Is dit veranderd. Is het niet meer die grote. Wat moet ik met al die vragen.

Ik wil graag antwoorden. Is de vraag anders geworden. De vraag is nu. Hoe kan ik leven met de vragen. Hoe kan ik leven met de vragen.

Zonder direct. Een antwoord te hebben. Terwijl het plan van God overeind blijft staan. Dat verandert niet. Maar hoe kan ik ermee leven. Nou Job ging ook antwoorden zoeken.

En ja. Waar doe je je antwoorden plaatsen. Waar probeer je je antwoorden te vinden. Als je jong bent. Dan ga je naar je ouders toe. Hoe kan het nou. En dan wil je daar over praten. En als je wat ouder bent.

Dan kies je je vrienden. Of je kies je gemeenteleiders. Je oudsten. Of gewoon je kring waar toe je behoort. En je probeert het daar zo open mogelijk te stellen. Als we dat al proberen.

Job gaat naar zijn vrienden. Hij legt zijn nood ook neer. Ten midden van deze vrienden. Die een week lang eerst gezwegen hebben. En dan heb je drie soorten vrienden. Het preek kan heel lang worden.

Als ik al die vrienden helemaal uitgebreid met jullie ga doornemen. Dat doe ik niet. Maar ik wil wel een karakterschets geven van deze vrienden. De eerste. Elivas.

Zijn naam betekent God is edel. Goud. En dan. Is Elivas de ervaringsdeskundige. Zou je hem vandaag kunnen noemen.

Degene die ook wel iets heeft meegemaakt. En op grond van wat hij dan heeft meegemaakt. Heel duidelijk aan Job kan vertellen. Van Job je beleidt God wel met de mond. Maar het goud van jouw woorden.

Houdt uiteindelijk geen stand Job. Je moet je bekeren. Want je moet wel iets verkeerd hebben gedaan. Anders zou je dit lijden niet zo overkomen. A moet altijd volgen.

Of B moet altijd volgen op A. Dat is logisch. Dus. En vanuit mijn ervaring. Wat ik heb meegemaakt. Job luister naar mij. Overdenk je zonde. Bekeer je.

Want dit moet wel het geval zijn. Nu in Job 42. Vers 7 staat. Zo helemaal aan het eind van het boekje Job. Nadat de Heer uiteindelijk gesproken heeft tot Job.

Dan staat er. Nadat de Heer deze woorden tot Job gesproken had. Gebeurde het dat de Heer tegen Eliphas. De themaniet zei. Mijn toren is ontbrand tegen u.

En tegen u twee vrienden. Want u hebt niet juist over mij gesproken. Zoals mijn dien naar Job. Toen ik dat hoorde in de auto op weg naar school.

En ik hoorde deze tekst opnieuw eigenlijk. Toen stokte mijn adem. Want ineens realiseerde ik mij. Dat in de antwoorden van Eliphas.

Wil dat. En die laatste. Sova. Dat die. Niet rechts spraken van God. Dat in die antwoorden die gewoon in de Bijbel staan.

Er dus dingen staan die niet rechts spreken over God. Er staat in de Bijbel dingen die niet rechts spreken over God. Zo. Ga daar maar eens aan staan. Welke dingen zijn dat dan? En daar wordt je godsmild.

Ook door opgebouwd. Wat je allemaal over God kunt lezen. Maar als dat nou niet correct is. Wat je juist in die antwoorden leest. Ja. Mijn adem stokte.

Toen dacht ik. Oké. En de uitdaging was er. Om al die antwoorden op een rijtje te zetten. En wat klopt er dan allemaal niet. En het gekke is. Dat er een aantal dingen. Ook gewoon elders in de Bijbel worden verteld.

En dan wel kloppen. Voor je gevoel. Ik daag jullie uit. Om dat eens te doen. Hij heeft niet goed van mij gesproken. Job moest voorbeelden doen voor hem en zijn andere twee vrienden.

De tweede vriend. Bildad. De zoon van de strijd. Je zou hem kunnen noemen de man van de traditie. De man van de kerk. Van de antwoorden door de eeuwen heen. Vraag het maar aan je voorouders.

Die wisten het ook. En die wisten het zelfs beter dan jou. Job. Je kunt wel zeggen dat jij een goed en grondig geloof hebt. Maar kijk naar de traditie. Hoe is het altijd verkondigd? Wat is er altijd gezegd?

Als jij gezonderd hebt, dan zal daar straf op volgen. Als je het niet goed hebt gedaan, moet je de gevolgen dragen. Dus je moet wel iets foutes hebben gedaan. A is A. B is B. Wat goed is, is goed. Als jij geen fouten hebt gemaakt, zou God al lang hebben ingegrepen.

Daarom strijd jij nu Job. Bildad, zoon van de strijd. Zijn antwoorden lagen in de lijn van zijn naam. Maar ook daarin, in de antwoorden van Bildad, lagen dus allerlei uitspraken die niet recht spraken van God.

Dan krijg je nummer drie. Zovaar. Het betekent kleine, tjelpende vogel. Een soort geluid wat niet uit je oren meer gaat. Zo'n piepend geluid als het ware.

En hij is degene waarvan je zegt, hij weet het allemaal zeker, want de Heer heeft het hem geopenbaard. Je zou haast zeggen, de pinkste broeder, maar daar ben ik toch een beetje voorzichtig in.

Van de geest heeft mij duidelijk gemaakt dat jij, en dan precies zo'n aanklag krijgt, die de geest dan duidelijk zou hebben gemaakt. En hou toch op met je gezeur Job.

Het was een vriend hè, maar hou toch op met je gezeur. Je verdient eigenlijk nog meer straf, want je hebt verborgen zonden. Die weet je zelfs nog niet. Maar de geest heeft mij laten zien dat jij wel verborgen zonden moet hebben.

God weet dingen van jou die je zelf nog niet eens weet Job. Dus bekeer je. Dan wordt het weer goed. En bij iedere vriend gaat Job in opstand komen.

Weerlegt hij de woorden van zijn vrienden. En ook het antwoord van Sofa was niet juist. Hij sprak niet juist van God. Dan heb je nog een vierde vriend.

Opmerkelijk is, van hem wordt niet gezegd dat hij niet juist sprak van God. Met zijn antwoord leidde hij eigenlijk de ontmoeting van Job met God zelf in.

Hij zei, ja, weet je, die troost van die andere drie, dat is geen echte troost. Maar misschien mag je iets van mij leren. Ik ben wel jong.

Maar mijn God is hij, betekent zijn naam. God is mijn God. En Job, God is groter dan jouw vragen. Groot is de kracht van zijn hart, staat in een van zijn toespraken.

Groot is de kracht van zijn verstand. Waar hart en verstand bij elkaar komen, zit in God. Kijk dus omhoog, Job. Onderzoek het hart en het verstand van God.

Wie is hij werkelijk? En hij sprak wel goed over God. En God gaat dan antwoorden. Elke beschuldiging vertedigt Job zijn onschuld.

En Job is onschuldig. Dat is hij zeker. En hij zit ook in een emotionele achtbaan. Op sommige momenten is hij ervan overtuigd dat God nog altijd wijs en rechtvaardig is.

Ja, en op andere momenten twijfelt hij aan Gods goedheid. Hij beschuldigt God er zelfs van dat hij roekeloos, oneerlijk en corrupt is. Dus aan het einde van de dialoog eist Job dat God zichzelf persoonlijk komt verantwoorden.

En God doet dat. Hij komt in de vorm van een grote stormbol. God geeft Job echter geen direct antwoord. Hij vertelt Job niet over het gesprek met de sataan. Ja, hij doet iets heel anders.

Hij neemt Job mee op een virtuele tour door het universum. Hij laat Job zien hoe groot de wereld is. En hij vraagt aan hem of hij in staat zou zijn om de wereld slechts één dag te besturen of te begrijpen.

Hij laat Job zien hoe gedetailleerd de wereld is. Dingen die we misschien elke dag zien, maar eigenlijk helemaal niet begrijpen. Maar God begrijpt ze wel. Hij kent het allemaal door en door.

Hij besteedt aandacht aan de schoonheid en werking van het universum op manieren die we ons niet eens kunnen voorstellen. En op plaatsen die we nooit zullen zien. Tot slot laat God aan Job twee wonderbaarlijke wezens zien.

En schept hij op over hoe geweldig ze zijn. Ja, ze zijn gevaarlijk. Ik bedoel, ze zouden je kunnen doden zonder zelfs maar te knipperen. En God zegt dat ze niet kwaadaardig zijn.

Ze maken zelfs deel uit van zijn goede wereld. En dat is het dan. Dat is Gods hele verdediging. Het is een beetje raar. Ik bedoel, waar ging dit allemaal over? Het lijkt erop dat het hierom gaat.

Vanuit Jobs perspectief lijkt het alsof God niet rechtvaardig is. Maar Gods perspectief is oneindig veel groter. Wanneer God beslissingen neemt, werkt hij op een dynamische manier met een heel universum aan complexiteiten.

En dat is wat God zijn wijsheid noemt. Dus wanneer Job aan God vraagt om zich te verdedigen, is dat eigenlijk absurd? Hij kan dit soort complexiteit niet bevatten. Zelfs niet als hij het zou willen.

Dus wat betekent dit voor ons? Nou, het maakt dat Job zich nederig voelt. Hij is nooit te weten gekomen waarom hij heeft geleden. En toch kan hij in vrede leven en met ons zag. Ja, maar toch hebben wij het moeite om de dingen vanuit het perspectief van God te kunnen zien.

We verstaan het niet. Het is allemaal veel te groot. Ons leven is dit. En mijn vraag aan jullie, en misschien heb ik het bijvoorbeeld wel eens eerder gebruikt, maar misschien komt het weer terug in de herinnering of misschien heb je het nog nooit gezien.

Maar wat zie je hier? Wie zou me dat even kunnen vertellen? Ja? Ik zie een hand zo. Of is het gewoon... Hoi.

Ik zie de zwarte stip. Wie heeft de stip ook gezien? Nou, je moet ook werkelijk een beetje blind zijn. Wil je de stip niet kunnen zien, hè? Want je oog wordt er onmiddellijk helemaal naartoe getrokken.

En dit voorbeeld heb ik al in diverse preken zo door het hele land heen gebruikt. En ik heb nog nooit een antwoord gehoord dat afweekt van dit antwoord, namelijk ik zie een zwarte stip.

Ik heb nooit eens gehoord het antwoord ik zie een groot wit veld. Nee. Iedereen had het over de zwarte stip. De zwarte stip, broeders en zusters, dat zijn onze ervaringen.

Dat is wat we voelen. Dat is wat we meemaken. Dat is wat we beleven. Als wij pijn en lijden en verdriet en angsten en spanningen hebben, dan voelt dat zo sterk.

Dat al onze focus daar dan ook op gericht is. En dat is volkomen logisch. De broeders vanmorgen had het over wat is het antwoord op al deze vragen.

En die zei, dat is ons hart. En dat klopt ook. Ik zal je hem absoluut niet tegenspreken, maar ik had een ander antwoord in gedachten. Mijn antwoord was, ja, we zijn mensen. Dat klopt namelijk ook, mensen met een hart, hè.

Oké, dan komt het weer samen. Maar die zwarte stip is onze ervaring. En daar richt zich onze aandacht op. Als wij moeite hebben. En sterker nog, die zwarte stip lijkt steeds groter te worden.

Als we niet op de een of andere manier ook oog willen hebben voor de werkelijkheid achter de werkelijkheid. Het bestuur van God achter wat we zien.

Achter wat we ervaren. Die hele grote complexe wereld die God bestuurt. Die wij nooit echt kunnen begrijpen. Dan blijven wij op onze problemen gefocust.

Maar als we die werkelijkheid wel gaan zien. Ja. Ik wil niet zeggen dat ze weggaan. Maar het wordt wel een stuk anders. En dat perspectief kreeg Job eigenlijk door geen antwoord direct te krijgen, maar de grootheid van God te zien.

Hij kreeg het antwoord, Job, God is altijd groter dan jouw vragen, jouw lijden. En ik vind het bijna toegekoop.

Die jonge spreker komt dan weer boven van, kijk, dit is het nu. Klaar. En ik besef me heel goed dat de beleving nog steeds dit kan zijn. En daar moet je ook pastoraal mee weten om te gaan binnen de gemeente.

De zorg hebben voor elkaar is de zwarte stip zien. Maar ook iets kunnen vertellen over de grote werkelijkheid van God. En het boek eindigt mooi.

Want, ja, Job krijgt alles terug. En zelfs het intweefoud. En ja, is dat dan een beloning van God? Nou, laten we nog even kijken naar dit filmpje.

Maar daar eindigt het boek niet. Want hierna geeft God Job het dubbele terug van wat hij heeft verloren. En dit is opnieuw verrassend. Ik bedoel, is dit een beloning? Zegt God, gefeliciteerd Job, je hebt deze uitvoerige test doorstaan.

Nee, het hele boek heeft juist duidelijk gemaakt dat toen Job alles verloor, dat geen straf was. Dus het terugkrijgen is ook geen beloning. Dus waarom krijgt hij het dan terug? Ja, wat er gebeurt, toch vertrouwen op God.

Job heeft dat geleerd, maar hij kreeg niet alles terug als beloning. Hij kreeg het als geschenk. En dan denk ik aan het allergrootste geschenk wat ons is gegeven.

Als God voor ons is, wie zal tegen ons zijn? Hoe zal hij, die zijn eigen zoon niet gespaard heeft, maar voor ons allen overgegeven heeft, ons met hem niet alle dingen schenken?

In Christus hebben wij het leven ontvangen. In Christus hebben wij het perspectief ontvangen. In Christus hebben wij het antwoord ontvangen van zal de dood winnen? Nee.

Zal het lijden winnen? Nee. Zal de pijn voortduren? Nee. Er komt een einde aan. En in hem hebben wij dat geschenk al ontvangen.

Terwijl je de zwarte stip kan beleven, is de werkelijkheid nog veel en veel groter dan ons lijden nu. Daar heb je soms wel geloof voor nodig om dat te kunnen zien.

En een stukje vertrouwen. En misschien moet je dat gewoon ook leren. Door je uit te spreken over je pijn. Door je uit te spreken over je lijden. En niet met goedkope antwoorden aankomen als je daarna luistert, maar wel iets laten proeven van de nabijheid van God.

De God die er altijd zal zijn. En deze belofte geeft. Ik hoorde een luide stem uit de hemel zeggen, zie de tent van God is bij de mensen.

En hij zal bij hen wonen en zij zullen zijn volk zijn. En God zelf zal bij hen zijn. En hun God zijn. En God zal alle tranen van hun ogen afwissen.

En de dood zal er niet meer zijn. Ook geen rouw. Jammerklacht of moeite zal er meer zijn. Want de eerste dingen zijn voorbij gegaan. Ik heb onlangs deze preek ook in een andere gemeente gegeven.

En toen kwam er een broeder in de afloop naar voren. En die zei, ik heb geazeld vanmorgen om naar de dienst te komen. Want ik zat met mijn moeder in de auto op weg naar de dienst. En daar kregen we te horen, via de telefoon, dat mijn broer is overleden.

In Zwitserland. Ik heb hem gisteravond nog gesproken. En we zeiden tegen elkaar, zullen we gewoon naar huis gaan. Dit is te groot. Dit is te pijnlijk. Dit is zo moeilijk.

Broer was al jaren ernstig ziek. Maar plotseling overlijden, dat was niet in de directe verwachting. Mijn moeder zei, ik wil graag naar de dienst. Ik heb het nu nodig, denk ik. Ze hoorden deze woorden.

En ze werd geraakt. En de broeder die vertelde, dat het dus niet toevallig was. En weet je, soms komt God uit onverwachte hoeken en eens zomaar even binnen.

En dan krijg je de woorden die je op dat moment nodig hebt. En dat zal echt niet voor iedereen altijd, op elk moment zijn. Maar voor deze broeder en zijn moeder, kwam het precies op tijd.

En zei, ik heb nog steeds een hele hoop vragen, maar God zal er altijd zijn. En even daarvoor had ik op grond van deze prediking een gebed opgeschreven in de vorm van een gedicht.

Zoals morgens bij het ontwaken. En ik dacht, daar wil ik dan ook de dienst, deze prediking mee eindigen. En het gedicht, dat ik noem het Jobsgebed, heet groter dan mijn vragen.

Lieve vader, ik heb best wel wat vragen over het leven, het lijden en de strijd in mijn hart. Hoe kan ik groeien? Waar is de start van een leven dat genoeg vertrouwen en geloof heeft, zodat ik meer besef dat ik leef dan dat ik tekort schiet?

Want vader, het verdriet is soms te veel. De tranen zijn soms niet tegen te houden. De dagen van kinderlijk vertrouwen zijn soms afwezig en duren soms te lang.

Dan ben ik alleen maar bang dat het nooit overgaat. Maar toch, ik weet dat in die woord staat dat u uw nabijheid belooft. Juist midden in die dagen.

U bent immers groter dan mijn vragen. U bent immers groter dan mijn pijn. En juist dat is meer dan ik ooit vroeg.

Juist dat is nu meer dan genoeg. Het is uw naam. Ik zal er zijn. Ik zal mijn vragen blijven stellen, maar soms zal ik ook zwijgen in de strijd.

Zo maakt u mijn hart bereid u te geloven in alles wat u zegt. Want waar het leven mij niet wordt uitgelegd, vind ik uw grootste geschenk.

En als ik daaraan denk, vind ik de moed om door te gaan. Het is uw zoon die mij in alles is voorgegaan.

De dood wint niet en daarin ook niet de pijn. Het is uw naam. Ik zal er zijn. Amen. Laten we danken.

Vader, u heeft niet voor niets uw grote naam aan ons bekendgemaakt door uw woord. Ik zal er zijn. Ik zal er altijd zijn. In het verleden, met de pijn die ons daarin is aangedaan.

In het heden, verdriet wat we nu soms meemaken, maar ook de toekomst. Dat wat ons nog kan overkomen. U bent er altijd bij. U zult er altijd zijn.

Heer, en misschien ervaren we het wel eens als een grote zwarte stip. En verduistert dat de werkelijkheid achter wat we zien en voelen. Maar ik dank u wel voor die werkelijkheid.

Dat het nooit een einde heeft en nooit een einde zal hebben. De stip zal verdwijnen, maar u blijft. Dank u wel daarvoor.

Amen. Dank u wel.