Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen. Die zijn er nog lekker bij hoor ik wel. Goedemorgen.! Goedemorgen. Ik heb een hele tijd geleden hier een keertje een inleiding gehouden op de Filipijnse brief.
! Veel van jullie hebben ook nog die brief bestudeerd in dit seizoen. En ik zelf heb ook het hele jaar gepreekt uit de brief van Paulus aan de Filipijnse. Of dit hele seizoen.
En vanmorgen wil ik ook een stukje weer nemen uit Filipijnse. Filipijnse 4. En dan vanaf verse 10.
Filipijnse 4, de tiende vers. En daar begint Paulus met de woorden. En ik ben zeer verblijd geweest in de heren.
Ik ben zeer verblijd in de heren. En het bijzondere van die brief van Paulus aan de Filipijnse. Is dat het wordt ook wel de brief genoemd van de vreugde van de blijdschap.
Omdat Paulus heel veel oproept om blij te zijn. En als we kijken naar de omstandigheden waar Paulus op dat moment in zit.
Dan waren dat nou niet bepaald de omstandigheden om je over te verblijden. Paulus zat gevangen in Rome. Waarschijnlijk toen hij deze brief schreef. En we weten nu dat dat was in afwachting op de doodstraf.
En dat hij uiteindelijk daar de matteldood zal sterven. En hij zit daar dan een hele tijd gevangen in enorme onzekerheid.
En dan zegt hij dus. En ik ben zeer verblijd geweest. Ik ben zeer verblijd geweest in de heren. En hoe krijgt die blijdschap vorm?
We lezen dat in de heren. Zonder de heren is er geen echte blijdschap. Echte blijdschap is er alleen in de heren.
Uiteindelijk het is allemaal in de heren Jezus. Alles is voor Jezus. Alles is door Jezus. Alles is tot Jezus. Het draait allemaal om de heren Jezus.
En als Paulus zegt. Ik ben zeer verblijd geweest in de heren. Nou zonder de heren Jezus was er voor Paulus geen blijdschap geweest. Want er was niet zoveel nog voor Paulus om zich over te verblijden.
Als je de heren Jezus eruit laat. En waar is hij dan deze keer blij over? Nou zegt hij dat uw denken aan mij eindelijk weer opgebloeid is.
U hebt ook wel steeds aan mij gedacht. Maar u hebt de gelegenheid niet gehad om het te tonen. Nou Paulus is blij.
Want Paulus die zegt dan van. Ja het was jullie eerst niet gelukt om te laten merken dat je nog aan mij denkt. Maar nu hebben jullie het kunnen laten zien.
Dat je me nog niet vergeten was. Ze hebben aan Paulus gedacht. Paulus die in lijden was. Vanwege zijn geloof. Paulus die dieplijden kende op dat moment.
Vanwege zijn geloof. En het werd vanmorgen al genoemd. En het is het eerste punt wat ik ook voor mezelf eruit had gehaald. Denk ik nog wel eens aan mijn vervolgde broers en zussen.
En ik merk eigenlijk dat ik ze heel vaak gewoon vergeet. En de vraag is. Ja kunnen onze vervolgde broers en zussen. Kunnen die met Paulus zeggen.
Jullie hebben aan ons gedacht. Wat geweldig. We hebben het gemerkt dat jullie ons niet vergeten zijn. Nou ik moet eerlijk bekennen.
Heel vaak vergeet ik ze wel. Behalve op momenten dat jullie weer mee geconfronteerd worden. Van de week was er bij ons op de inloop. Een man uit Pakistan. En hij is gevlucht.
Omdat daar inderdaad. Inderdaad. Zijn hele familie met de dood bedreigd is. Een aantal flink mishandeld waren. Gevangen gezet waren. En uiteindelijk is hij gevlucht met zijn gezin.
En dan denk je er weer even aan. Omdat het heel dichtbij komt. Of ik heb mensen vlakbij ons wonen. Die zijn vanwege hun geloof gevlucht vanuit Iran. En die zijn hier.
En die missen alle familie. Want hun hele familie is nog daar. Maar ze moesten vluchten. Want ze waren daar niet meer veilig. En dan denk je er weer even aan. Maar ik moet eerlijk bekennen.
Dat er ook gerust een hele week voorbij gaat. En ik nooit denk aan mijn vervolgde broers en zussen ver weg. En daarom die eerste vraag die je mee mag nemen vandaag.
Denk je nog wel eens aan je vervolgde broers en zussen. En ik zei het al. Deze brief van Paulus noemen ze ook wel de brief van de blijdschap.
En de vraag aan ons allemaal is. Ja ben je nog een beetje blij? Is er nog een beetje blijdschap hier vandaag? Ja kijk. Ah mensen. En dat is eigenlijk het tweede.
Wat ik mee wil geven vandaag. Ben je nog een beetje blij? Als we kijken naar de brief van Paulus. Van de Filippense. Paulus had genoeg om helemaal niet blij te zijn. En toch. In hoofdstuk 1.
Begint hij al. En roept hij ons op. En dan zegt hij. Als je bidt. Bid altijd met blijdschap. Altijd. Paulus is ook vaak lekker ongenuanceerd.
Hij zegt niet. Ja als je nou bidt. Vergeet dan niet om ook nog. Je blijdschap te tonen. Nee. Altijd met blijdschap. Ik moet eerlijk zeggen.
Als ik vaak bid. Dan zeg ik. Ja heren. Waarom dit? Waarom dat? En al heren. Help hier. En help daar. En hoe kan dit? Ja. Dan druipt de blijdschap er niet echt af.
Maar Paulus zegt. Niet. Bid af en toe met blijdschap. Maar bid altijd met blijdschap. Ja. En ik denk. Er zijn altijd dingen waar we blij over kunnen zijn.
Al is het over de Heer Jezus zelf. Wat een ongelooflijk geweldig iets. Dat we een God hebben. Die naar deze wereld kwam. Die mens werd. Omdat hij waanzinnig van mij hield.
Die bereid was zijn leven voor mij te geven aan het kruis. En dat ik mag weten als ik in hem geloof. Dan mag ik altijd leven. En dat ik mag beseffen. Jongens. Dit leven hier.
Met al zijn moeilijkheden. Met alle ellende. Is zo'n klein stukje. Op een kilometerslange eeuwigheid. En wat maak ik me druk over dit kleine stukje.
En wat ben ik soms weinig bezig met die kilometerslange eeuwigheid. En maar als ik bedenk wat we hebben in de Heer Jezus. Of wat ik niet zou hebben zonder de Heer Jezus.
Ja eigenlijk niks. Hij is alles voor mij. En als ik daaraan denk. Dan mag ik blij zijn. En dan kan ik bidden met blijdschap. En Paulus die zegt.
Hij zegt ook dat hij blij is in hoofdstuk 1. Met de verkondiging van het evangelie. Zegt hij. Oh hij zit gevangen. Hij zit in allerlei ellende. Zegt hij. Ben zo blij met de verkondiging van het evangelie. En zelfs als het gebeurt door mensen.
Die eigenlijk tegen Paulus zijn. Dan zegt hij. Oh maar ze verkondigen de Heer Jezus. Daar ben ik blij mee. Ja in ieder geval heel positief klinkt dat. In hoofdstuk 2.
Zegt hij ook. Ja en maak mijn blijdschap maar compleet. En ook dat jullie één zijn. Dat ik blij mag worden van jullie eenheid.
Ja en die eenheid. Dat is met onze broeders en zusters ver weg. We hebben één hemelse vader. We zijn allemaal kinderen van God. En we mogen ons één voelen met onze broeders en zusters ver weg.
Maar ook in Almere. Kan ik je vertellen. Er is maar één kerk in Almere. En ook hier in Bunschoten Spakenburg. Is maar één kerk hier. Is echt maar één kerk.
Als God naar beneden kijkt. Dan ziet hij niet vijftig kerken. Er is maar één kerk. En God heeft maar één kerk. Helemaal wereldwijd. Er is maar één kerk.
En ook. Als hij zegt. Dat wij. Het lichaam van de Heer Jezus Christus zijn. Dat de kerk het lichaam is. Er is maar één lichaam. En dan staat er.
Als één dit leidt. Dan leiden alle mensen mee. Alle leden leiden mee. En het werd al genoemd. Eén op de zeven christenen in het lichaam heeft te maken met zware vervolging.
En het zou zo moeten zijn dat we het voelen. En ik preek vandaag ook heel hard voor mezelf. Dat ik denk. Ja voel ik het echt.
Leid ik mee. Met die mensen die zo hard te lijden. Ja ja. Even als ik zo'n filmpje zie. Dan krijg ik even een brok in je keel. Waar leiden we echt met ze mee. Als Paulus het heeft over blijdschap.
Dan zegt hij ook. Ja ik laat me vooral ook blij worden dat jullie allemaal één zijn. Dat we dat ervaren. Één lichaam. Één kerk. En Paulus zegt ook in hoofdstuk 2.
Al wordt mijn leven als een offer uitgegoten. Ik verblijd mij. Ja dat is nogal een statement. En Paulus leven werd als een offer uitgegoten.
Want er gebeurde nogal wat in zijn leven. En dan zegt hij. Ik verblijd mij. Verblijd u met mij. Lieve mensen. Christenen zijn blije mensen. Heel veel mensen die niet geloven.
Die hebben altijd het idee. Dat christenen die zijn. Ergens hebben ze een ontmoeting met God gehad. En daar hebben ze een klein glaasje gekregen. En er zat enorm zuur citroenspul in.
En dat werkt hun hele leven door. En daarom kijken ze altijd zo zuur en zo moeilijk. Maar christenen zouden blije mensen moeten zijn.
En juist misschien wel dat je nog blij kan zijn in moeilijke omstandigheden. Dat zou ons getuigenis ook mogen zijn. En dan zeg je. Ja maar dat kan niet uit mezelf.
En ik dacht het net nog toe aan het bidden waarin in ons groepje. Weet je wel. Hoe kunnen. Hoe zouden mensen daar. Hoe kan je vergeven. Hoe kan je nog blij zijn. Kan niet. Het kan alleen maar door Jezus.
Als Jezus gaat werken in je hart. Dan kunnen dingen die onmogelijk zijn mogelijk worden. Sommigen van jullie weten het. Mijn vrouw is alweer heel lang geleden gelukkig.
Ze is alweer 10, alweer 13 jaar genezen. Maar ze is drie jaar heel ernstig ziek geweest. En het was echt uitzichtloos. En juist in die tijd droeg zij zoveel en zoveel vreugde uit.
En dat kan alleen maar door de Heer Jezus. Misschien de grootste getuigenis geweest in haar leven die jaren. En door Jezus kan het. Kunnen we ons verblijden.
Want christenen zijn blijde mensen. En niet dat Paulus het zo makkelijk heeft. En dat Paulus dan zeg je. Ik ben nooit droevig. Ik vroeg hem wel eens af. Waarom zit Paulus in die brief de hele tijd. Verblijt u.
Wees blij. Verblijt u. Wees nou blij. Verblijt u. Dan denk ik. Ja dat heb je nou al tien keer gezegd Paulus. Hij blijft het maar zeggen. Waarom?
Ja ik denk. Omdat het super belangrijk is. Anders zou hij het niet de hele tijd herhalen. En daarnaast denk ik ook omdat hij weet dat het heel moeilijk is. Dus dat hij het blijft herhalen.
Want hij laat ook soms zien dat hij het zelf moeilijk vindt. Want hij zegt soms ook. Dan zegt hij ik ben droevig. En gelukkig is Euphoriditis. Daar heeft hij het dan over.
Niet gestorven. Zodat ik niet droevheid op droevheid op droevheid heb. En dat hij het ook allemaal niet meer zou trekken. En dan toch zegt hij. Ja maar weet je.
Ik hoef meer. Als jullie nou blij zijn. Zegt hij dan. Dan hoef ik minder droevig te zijn. Kan ik ook weer een beetje blij zijn. Dat is ook mooi hè. Dat je elkaar hebt.
Dat je weet. Ja ik heb een ander. En daardoor. En als die blij is. Dan kan ik ook weer blij zijn. En dat je ziet. Als mijn broer of zus niet meer blij kan zijn. Dan kan ik naast diegene gaan lopen.
En als hij niet meer kan bidden. Dan kan je zeggen. Ik wil voor je bidden. Als hij geen woorden meer verheeft. Kan je zeggen. Ik wil een woorden aangeven. Als hij zegt. Ik kan niet God meer prijzen.
Dan kan je naast hem gaan staan. Dan is een gegeven met je hand. Maar we gaan samen God prijzen. En als je dat gaat ervaren. Dan kan je in je droevheid. Weer een beetje blij zijn. Dat je kan zeggen.
Wow. Ik heb heel veel droevheid. Maar als ik in die redding zag. Als ik daar van hoor. Of als ik daar mensen van ontmoet. Dan word ik weer zo blij. Echt.
Die maken me allemaal zo. Zo ontzettend blij gewoon. Die mensen. Zo zou het moeten zijn. Onder elkaar. En. Ja Paulus zegt ook nog.
Verblijt je ten alle tijden. In hoofdstuk 2. Ja dat ook nog zoiets. Ja hij zegt niet. Ja probeer in de meeste tijd. Een beetje blij te zijn. Maar ten alle tijden. En waarom.
Nou want in bergen en in dalen. Overal is God. En daar kan je blij over zijn. Dat je zegt. Ja maar de Heer is altijd bij me. Ook als ik het moeilijk heb.
Ik ben toch wel blij. Dat God bij mij is. En dat Hij in mij wil werken. En Paulus zit. In alle ellende. En toch zegt hij.
Ik ben zeer. Verblijd. Als we zouden kijken naar Petrus. Ja die. Die onderstreept die badschap van Paulus ook. Petrus zegt bijvoorbeeld in 1 Petrus 4.
Vers 12. Schrijft hij in zijn brief. Geliefde. Laat de hitte. Van de verdrukking onder u. Die tot uw beproeving dient. U niet bevreemde.
Alsof u iets vreemds overkwam. Als je vervolging ervaart. Zegt hij. Ja kijk daar dan niet van op. Alsof dat vreemd zou zijn. Ik denk.
Als het in Nederland gebeurt. Dan gaan we vreemd opkijken. Maar het kan zomaar gebeuren. We noemden. Ik noemde het net nog even. Vorige week 60.000 man.
Op de zingin. Op opwekking. En dan sta je daar. En dan dacht ik. Ja daar hoeft ook maar. Hé gek. Daar zijn die met een rugzakje op. Hier. Het terrein op is gekomen. En dat kan zomaar misgaan.
En dan hoeft er in 1 kerk in Nederland. Ergens ook een keer iemand binnen te lopen. Het kan gewoon. Het is echt wel mogelijk. En dan zegt Petrus. Ja als dat nou gebeurt. Kijk dan niet vreemd op.
En dan zegt hij. Maar. Verblijdt u. Naar de mate waarin u gemeenschap hebt. Aan het lijden van Christus. Nou. Hij zegt. Wees maar blij dat je dan mag lijden.
Nou ik denk wel. Dat Petrus. Misschien wel de enige is geweest. Die echt blij was. Dat hij mocht lijden. Omwille van de naam van Christus. Dat hij op een gegeven moment. Zegt. Oh ik ben geslagen.
Ik heb gevangen gezeten. Ze hebben me mishandeld. Ik ben zo blij. Ja. Ja. Dat je de heks. Wat is het misgegaan. Daar in zijn hersenkamer.
Maar hij was hartstikke blij. En ik denk. Dat Petrus. Een van de weinigen was. Die echt blij was. En ik denk. Dat ik weet waarom. Alleen. Het is wel mijn eigen theologie.
Maar ik denk. Petrus. Petrus. Die had gezegd. Heere Jezus. Oh moet ik met u sterven. Allaat iedereen u in de steek. Wat er ook gebeurt.
Ik ben met u. En niet heel veel later. Liet hij Jezus in de steek. Verlogende hij Jezus drie keer. Dat hij hem totaal niet kende. Sloeg hij op de vlucht.
En er kwam gelukkig verzoening. Naar de opstanding. En hij zei. Petrus. Heb je mij echt lief? Ja. Ja. Echt. Heb je echt lief? Ja. Ja. Echt. En ik denk. Toen Petrus.
Mishandeld werd. Er gevangen had gezeten. En toen hij. Vol had gehouden. Ik hoor bij Jezus. Dat hij toen dacht. Ziet u wel. Heere Jezus. Ik ben een echte. Nu heb ik het waar gemaakt.
Wat ze mij ook aandoen. Ik laat u niet in de steek. En nu weet ik het. En nu sta ik er echt voor. En nu heeft u het gezien. En dat hij dacht. Oh. Gelukkig. Dat ik zoveel slag heb gehad.
Want. Nou. Nou is het beproefd. Mijn geloof. Nu ben ik een echte. Nu is het duidelijk. Ja. Hoe graag willen wij ons verblijden onder alle omstandigheden.
Verblijden over de Heere Jezus. Die alles voor ons gaf. En als we kijken. Maar.
Die brief in Filippense. Dat staat er in vers 11. Dat staat dan. Niet dat ik dit zeg vanwege gebrek. Want ik heb geleerd tevreden te zijn.
In de omstandigheden. In de omstandigheden waarin ik verkeer. Hij zegt niet. Ik heb geleerd. Om blij te zijn. Over de omstandigheden. Maar in de omstandigheden. Waarom.
Omdat. Die. Als je de brief daarvoor zou lezen. Omdat hij zegt. Ik kan blij zijn. Over de Heere Jezus. En ik kan blij zijn. Over zijn gemeente. Over de andere christenen. En de vraag is.
Ja. Kun je dat ook zeggen. Mijn omstandigheden zijn misschien minder. Maar ik word wel blij van Jezus. En ik word wel blij van de mensen hier in de gemeente. En vers 12 zegt hij dan.
En ik weet wat het is. Vernederd te worden. Ik weet ook wat het is. Overvloed te hebben. In elk opzicht. En in alles ben ik ingewijd. Zowel in verzadigd te zijn.
Als in honger te lijden. Zowel in overvloed te hebben. Als gebrek te lijden. Nou Paulus. Die heeft zijn offer wel gebracht. In het leven. Hij is een keer gestenigd.
Toen dachten ze dat hij dood was. Maar dat was toch niet. Hij heeft op zee rondgedreven. Schipbreuk geleden. Hij is overvallen door rovers. Hij heeft honger geleden.
Hij heeft heel veel gevangen gezeten. Hij heeft verdriet gehad. Over de gemeente. Hij heeft verdriet gehad. Over andere christenen. Die zich tegen hem keerden. Hij had heel veel tegenstand.
Hij heeft veel ziekte doorgebracht. Paulus kende het. Hij wist wat het was om zijn leven te offeren. En nou jij en ik. Weten wij wat het is om soms een offer te brengen.
Echt waar. Ik vind dat een zorgwekkend iets. In christelijk Nederland. Dat we eigenlijk niet meer weten wat het is om een offer te brengen.
Als ik hoor hoe vaak mensen tegen mij zeggen. Mark je moet echt een beetje meer om jezelf denken. En minder hard werken. En dan zeg ik. Hoezo? Ja het is echt teveel wat je doet.
Het offer is te groot. Wie bepaalt dat? Als mensen dat tegen me zeggen. Dan denk ik vaak. Sorry aan mijn hoofd. Welk offer heb je het over?
Ik doe het met liefde. Zeg ik dan. Hij zegt. Ja word je dan nooit moe? Ben je dan soms niet helemaal kapot? Oh jawel. Maar zo wat? Waar hebben we het over? Laatst zei de mensen.
Waarom leef je nog steeds van een vriendenkring? Want je kan nu ook gewoon in dienst komen. Dan ga je. De arbeider is zo loonwaard. Dan ga je meer verdienen.
En dan heb je toch ook wel eens een keer recht op. Na al die jaren. En waarom blijf je altijd van een vriendenkring leven? En dan ga ik meer verdienen. En dan wat?
Dan zeg je. Je hoeft dat offer niet meer te brengen. Welk offer? Ik heb een eigen huis. Ik heb een auto. Ik ga op vakantie. Ik heb een mooi pak aan. Welk offer moet ik brengen?
Hou op met mij. Moet ik meer verdienen dat ik nog een keer op vakantie kan? Of misschien een groter huis? Of duurdere kleding? Een mooiere auto? Welk offer heb ik gebracht?
Ik heb geen offer gebracht. God heeft elke dag gezorgd. En weet je. Ik heb dat laatste gesprek met iemand. En die wilde een paar uurtjes in de week minder gaan werken.
Maar dan kon hij een dag in de week gaan dienen bij ons in Almere in de missie. Maar hij moest er goed over nadenken. Want zei hij. Ja. Als ik dan maar vier dagen werk.
Ja. Dan. Ja. Ik moet misschien wel een offer brengen. Ik zeg. Welke offer moet je brengen? Wat kan je niet meer doen? Hij zegt. Ja. Ik weet niet of ik bijvoorbeeld met Tesla nog kan rijden. Hou op met mij.
Ik sprak met iemand. Die vroeg ik of die één keer per week kan helpen op de kinderclub. Waar allemaal kinderen zitten. Die uit gezinnen komen. Waar niks gebeurt met de Heerde Jezus. Waar moslim kinderen zitten.
Die hun hartje aan Jezus willen geven. Dat de vader dan zegt. Je mag er nog wel heen gaan. Maar je mag niet meer bidden tot Jezus daar. En ik spreek met iemand.
Kan je één keer in de week op die club helpen? En die gaat vier keer per week naar de sportschool. Om zulke spierballen te krijgen. En dan zegt hij. Ja. Maar dan kan ik misschien nog wel nog maar drie keer per week sporten.
Zo wat een offer. Nee. Misschien kan je ook wel minder Netflixen. Of misschien kan je minder voetbal kijken. En deze dingen mensen noemen wij in Nederland een offer.
Tjonge jonge. Weet je. Ik moet misschien hard werken. Ik ben ook veel vrienden verloren. Die niks meer van me moeten weten. Maar in Korea. In Noord-Korea.
Verdrinken christenen in een tank met ontlasting. Dat is een offer. Omdat ze zeggen. Ik sta voor Jezus. Als je er meer over wil weten.
Kan ik je een boek aanbevelen. Zij mocht je de hemel niet zien. De Heer Jezus Christus. Hij stierde van een kruis voor ons.
Dat was een offer. De offers die wij moeten brengen. Als we dat een offer noemen. Moeten we onze mond met zeep gaan spoelen. Echt waar. Weet je.
God gaf zijn zoon. Hij gaf alles voor ons. En wat geven wij. Paulus die zegt dan. In vers 13.
Alle dingen zijn mij mogelijk. Door Christus. Die mij kracht geeft. Alles is mogelijk. Hoe? Door Christus. Door Christus kun je alles doorstaan. Als ik naar mijn eigen leven kijk.
Alles is mogelijk. Oh ja. Halleluja. Alles is mogelijk. Ik heb zoveel wonderen mogen zien. En toch. Ik ben gewoon een pietje paniek. Echt. Altijd weer. Gelukkig een vrouw.
Die kent het woord stress niet. Dus dat is heel fijn. En als je kijkt. Dan denk je. Oh ja. Nee. Maar ik is altijd positief. En vol energie.
En heel enthousiast. Als je me ziet. Als niemand kijkt. Dan ben ik soms heel iemand anders. Dan kan ik heel depry zijn. Ben ik heel pessimistisch. Zie ik het allemaal helemaal niet zo.
Worstel ik met God. Maar besef wel. Alles is mogelijk in Christus. Paulus en Silas. Ze zaten een keer in de gevangenis. Met hun handen en hun voeten.
En een blok. En wat staat er. Zij loofden. Zij prezen de Heer met liederen. Ze zaten met hun handen en voeten. In een kelder. In een blok. En ze zaten. Halleluja. Preis de Heer.
Ja. Alles is mogelijk. Hoe konden zij dat doen? Omdat alles mogelijk is in Christus. En natuurlijk. God kan ook al ons lijden wegnemen.
Dat is mogelijk. Want wat onmogelijk is bij mensen. Is mogelijk bij God. Hij kan al ons lijden wegnemen. Hij kan iedereen genezen.
Ik heb grote wonderen gezien. En het kan allemaal. Maar veel vaker. Verandert God ons. En mij. En niet de opstandigheden. Want doet God het altijd?
Die wonderen en die tekenen? Nee. Ja. Het doet wel wonderen en tekenen. Maar vaak wat anders dan wat wij verwachten. Soms wat anders dan wat wij verwachten. Want ja.
Ontlopen wij al het lijden? Nee. Sterker nog. De Heer Jezus zegt. Ze hebben mij vervolgd. Ze zullen ook u vervolgen. En ze hebben mij zonder reden gehaat.
Ze zullen ook u haten. Kortom. We zijn gezegend nog. Nog met hoe het hier gaat. Timotheus. Hij belooft het ons zelfs. In zijn brief. Daar zegt hij.
Alle. Die vroom. En in eenheid. Met Christus Jezus willen leven. Zullen worden vervolgd. Dat is mooi. Dat is allemaal beloftes in de Bijbel. Kan je jou vastklampen.
Als je Jezus volgt. Het wordt je beloofd. Er komt ook vervolging. Ja. Wat hebben we hier in Nederland? En misschien hier op het dorp nog wat anders.
Maar over het algemeen. Een kleine kerk in vrijheid. Geen weerstand. Maar ook weinig christenen. En weet je. Als we kijken.
Soms gaat het ook zo in vervolging. Als we kijken naar Syrië. Waar dit ook uitkwam. Daar vluchten de christenen massaal weg. En het lijkt in ieder geval. Of de kerk daardoor uitkrimpt.
Althans de zichtbare kerk. Want we weten niet wat er in het geheim gebeurt. Maar vaak gaan vervolgingen. De groei van de kerk ook samen. Vaak gaat het hand in hand.
En dat was al zo in de tijd van de Bijbel. In inhandelingen acht slaan de christenen op de vlucht. En dat betekent dat het evangelie. Dat gaat helemaal de wereld over. Het heeft een geweldig effect.
Het gaf een enorme groei van het evangelie. Dat ze zich gingen verspreiden. En als we vandaag kijken in landen als China. In Nepal. In Cambodja. En in Mongolië.
Daar groeit het aantal christenen enorm. Dat gaat sneller dan de bevolkingsgroei. En dat is ondanks zware maatschappelijke en wettelijke restricties.
Maar de illegale en de ondergrondse huiskerken. Die komen echt als paddenstoelen uit de grond. Dus de vraag is.
Soms zijn we beter af. Of worden wij een lauwe kerk. Omdat we misschien vervolging missen. Ja. Als ik zelf al kijk.
Die mevrouw zei. Wat er ook gebeurt. We gaan wel naar de kerk. We gaan wel. Zou ik ook gaan. Zou ik ook nog zin hebben om te preken.
Of zou ik denken. Nou. Ik weet het niet. En ook als we kijken. Wat bid ik. Bid ik. Heer stop de vervolging. In China.
En dank u wel. Dat we hier in vrijheid leven. Of zeg ik. Heer geef uw kerk de kracht. Geef uw kerk de kracht. En geef die vervolgde kerk.
Een dubbel deel van uw geest. En heer geef opwekking daar. En geef opwekking in Nederland. O heer. Als ik vorige week op de Pinksterconferentie op opwekking.
Ah. Er wordt een vurige beden om opwekking. Maar kunnen we ook bidden. Heer geef. Geef opwekking in Nederland. Desnoods door vervolging. Maar geef opwekking.
We hebben het er voor over. Is dat ons verlangen. Is mijn verlangen zo groot. Dat ik dat er voor over heb. Welk offer ben ik bij de eid te brengen. Hoe vurig ben ik.
Wat is het mij waard. Dat mensen verloren gaan. En nu geef ik alles. Om mensen die. Die. Jezus niet kennen. Met Jezus in aanraking te brengen. Maar wat is het.
Wat is het mij werkelijk waard. Wat heb ik er voor over. Wat mag het me kosten. En daarom is het offer van Jezus. Het waard. Om ook zelf echt een offer.
Te brengen. Is Jezus het waard. Welke zaak. Is voor jou. En voor mij. Belangrijker. Dan je eigen leven. Wie zijn leven zal willen behouden.
Zegt de Heer Jezus. Die zal het verliezen. Wie het verliest. Die zal het behouden. En dan. En neem deze regel ook maar mee vandaag.
Ga die wel goed onthouden. Ben je bereid. Om niet alleen te leven. Voor Jezus. Maar ook te sterven voor Jezus. We zeggen.
Ik geef mijn leven aan u. Maar ben je bereid. Om niet alleen voor hem te leven. Maar ook voor hem te sterven. Je leven niet alleen. Aan Jezus te geven. Maar ook bereid zijn.
Je leven voor Jezus te geven. Als dat moet. En welk offer moeten we nog brengen. Nou. We gaan er even wat sneller doorheen.
Dus ik lees even vers 14, 15 en 16. Van Filippense 4. En daar zegt Paulus. Toch hebt u er goed aan gedaan. Dat u gedeeld hebt in mijn verdrukking.
En ook u Filippense weet. Dat ik in het begin van het EVG. Die toen ik uit Macedonië vertrok. Geen enkele gemeente mijn deugelmoot werd. In de rekening van uitgaven en ontvangst.
Dan u alleen. Want ook in Thessalonica. Hebben u mij. Een en ander maal iets gestuurd. Voor wat ik nodig had. Nou Paulus zegt. Jullie hebben in mijn lijden gedeeld.
En in de verdrukking. En jullie hebben in mijn onderhoud voorzien. En hij zegt. Ze waren daarin de enige. We hebben net gecollecteerd. Door de open doors. Maar ook daar is het goed om over na te denken.
Geven we ook aan de vervolgde kerk. Voorzien we ook in hun onderhoud. En in vers 17 zegt Paulus dan. Niet dat ik de gaven zoek. Maar ik zoek de vrucht.
De vrucht die op uw rekening toeneemt. Hij zoekt de vrucht. En niet de gaven. Hij zegt. Ik zoek niet dat geld. Maar ik zoek de vrucht.
Die op de rekening toeneemt. Ik zoek de vreugde die stijgt. Ik zoek de blijdschap die toeneemt. Ik zoek het liefdes tegoed. Dat toeneemt. Ik zoek de vrede die toeneemt.
In alle omstandigheden. Als dat maar mag toenemen. En dan in vers 18 zegt hij. Maar ik heb alles ontvangen. En ik heb overvloed. Ik ben geheel voorzien.
In de gevangenis. Wachtend op de matteldoud. Helemaal voorzien. Nu ik door middel van epifreditis ontvangen heb. Wat door u gezonden was.
Als een aangename geur. Een welgevallig offer. Welbehagelijk voor God. Sommigen vragen zich af. Wat is er nou precies naar Paulus toegebracht.
Door die epifreditis. Want hij heeft het er eerder in de brief ook al over. Het lijkt toch te gaan om geld. Maar hij zat in de gevangenis. Dus ik denk. Waar had hij dat dan voor nodig? Moest hij geld hebben om een proces te voeren.
Om privileges te krijgen. Om zijn brieven te verspreiden. Of brachten ze toch zijn geschreven brieven die hij nodig had in de gevangenis. We weten het niet. Wat ik wel weet.
Die epifreditis die kwam van Filippi naar Rome. Dat is ongeveer een dikke duizend kilometer. Dat ging niet met een Tesla. Dat was flink entlopen.
Misschien had hij ergens nog een stukje paard en wagen. Mogen we hopen. Of een paard of een kameel. Maar waarschijnlijk verlopen. Misschien nog een stukje varen. Maar het was een enorme reis.
Deze man die had wat over voor de vervolgde kerk. In de vorm van Paulus. Die heeft een enorme reis gemaakt. En de epifreditis mag deze daad van liefde zien.
Als een offer voor Paulus. Nee als een offer voor de Heerde God. En in vers 19 zegt hij dan. Maar mijn God zal u overeenkomstig zijn rijkdom voorzien.
Van alles wat u nodig hebt. In heerlijkheid. Door Christus Jezus. Als je vrijgevig bent. Geloof het. Dan zul je ook Gods voorzienigheid gaan zien.
En dat is niet. Zoals ik laatst. Iemand hoorde preken hier in Nederland. Van duizenden mensen. Niet te noemen kerk vandaag. Maar die man die stond daar te preken.
Van ja deze week. Vorige week heb ik nog een borstje weggegeven. En deze week kan ik misschien wel een Ferrari weggeven. Hij zegt. Want ja als je geeft.
Zul je dubbel zoveel terug ontvangen. Dus ja dat zal allemaal toenemen. Hij zegt. Ja ik geef steeds grotere auto's weg. En hij schept er ook nog wat op. Over zijn boot met personeel. Nog wat andere dingen.
Dat is niet wat er bedoeld wordt. Niet van ja als je geeft. Dan ga je dubbel zoveel terugkrijgen. Dus. Dat is prosperity. Daar geloven we niet in. Het is Gods voorzienigheid.
Als je jouw leven offert. Dat je ook echt gaat ervaren. Dat hij voor je zorgt. Dat hij erbij is. En niet voor alles. Dat hij niet zorgt voor alles wat ik vind.
Wat ik nodig heb. Maar voor alles waarvan hij vindt. Dat ik het nodig heb. En dat is genoeg. En het is allemaal door de Heerde Jezus. Als je hem hebt.
Dan ben je zo rijk. Dat nog dood. Nog leven. Nog boven op de bergtop zitten. Nog door de diepste dalen gaan. Nog vervolging.
Nog vreugde. Nog alle vrijheid. Dat ook maar ietsje van Jezus Christus zal kunnen scheiden. En dat is die rijkdom. Waar je zo blij over mag zijn. Wat niemand je kan afleken. En daarvoor kunnen we in het laatste vers zeggen.
Onze God ervader nu. Zij de heerlijkheid. In alle eeuwigheid. Hem zij de heerlijkheid. Hierin herkennen we zijn grootheid. Zijn almacht.
Alles is uit Jezus. Alles is door Jezus. Alles is tot Jezus eer. Tot in alle eeuwigheid. Die hele geweldige eeuwigheid. Dit piepkleine stukje.
Het is niks vergeleken met de eeuwigheid. Zegt paus ook het lijden hier weegt niet op. Tegen de heerlijkheid straks. Tegen die eeuwigheid. Nou. Drie dingen.
Om mee te nemen vandaag. Het eerste. Denk aan je vervolgde broeders en zusters. En ik zei al. Ik preek heel hard tegen mezelf ook. Maar denk aan je vervolgde broeders en zusters.
En het tweede. Wees blij in de Heer Jezus. Laten we laten zien dat christenen blije mensen zijn. Dat is aantrekkelijk. Ook voor de wereld. Die zich veel zorgen maakt.
En laten ze zien dat wij ons verheugen. Er was door alle zorgen heen. Want dat wij ons verheugen in de Heer Jezus. En dat wij een helper hebben. En een trooster. En nog zoveel meer.
En dat wij genade kennen. En dat wij zicht hebben op een eeuwigheid. Ik krijg steeds meer zin in de hemel. Ik wil niet dood.
Maar ik wil wel snel naar de hemel. Wees blij in de Heer Jezus. En de derde. Wees bereid. Om niet alleen te leven. Maar ook te sterven voor Jezus.
Als het moet. Geef alles voor hem. En om het Paulus af te sluiten. Uit zijn brief van de Korintha. Een andere brief weer.
En daar zegt hij. Daarom schep ik vreugde in mijn zwakheden. In beledigingen. In nood. In vervolging.
In ellende. Die ik onderga. Omwille van Christus. Want in mijn zwakheid. Ben ik sterk. En dat komt. Allemaal door Jezus.
En door wat hij in ons kan doen. Want ik kan het niet. U kan het niet. Jij kan het niet. Maar je kan het. Dankzij Jezus. En dat is het prachtige.
Weet je. Die mensen uit de Philippi Syrie. Ze kunnen nooit vergeven. Uit zichzelf. Onmogelijk. Maar er zijn er velen die het kunnen. Dankzij Jezus. Ze kunnen nooit de moed verzamelen. Om weer naar de kerk te gaan.
Maar ze kunnen het. Dankzij Jezus. En daarvoor. Daarvoor. Zullen we zeggen. Hem zij de heerlijkheid. In alle eeuwigheid. Amen. ***