Waar is jouw thuis

Spreker

H. Waagmeester

Date
May 31, 2026
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Merken van het thuis zijn. En waar is je thuis? Misschien kunt u daar even een minuutje over nadenken om het even goed tot je door te laten dringen.!

Ik hoop dat u ondertussen al een beetje een antwoord hebt, maar de rest krijgt u natuurlijk door de preek. Ik lees Rut 2 vers 2 tot 14. En Rut, de Moabitische, zei tegen Naomi, laat mij naar het veld gaan en aren lezen, achter hem die mij genegen zal zijn.

En zij zei tegen haar, ga mijn dochter. Ze ging dan heen en kwam en las op in het veld achter de maaiers. Bij geval trof zij het stuk land van Boaz, die uit het geslacht van Elimelech was.

En zie, Boaz kwam uit Bethlehem. En hij zei tot de maaiers, de heren zijn met u. En zij zeiden tot hem, de heren zegenen u.

Toen zei Boaz tot zijn knecht, die over de maaiers gesteld was, bij wie behoort deze jonge vrouw? De knecht, die over de maaiers gesteld was, antwoordde, dat is een jonge vrouw uit Moab, die met Naomi meegekomen is uit het veld van Moab.

Zij heeft gezegd, laat mij toch oplezen en inzamelen bij de schoven achter de maaiers. En zo is zij gekomen en ze is bezig geweest van de morgenstond af tot nu toe.

Het is iemand die weinig thuis zit. Hierop zei Boaz tot Rut, hoor eens mijn dochter. Ga niet oplezen in een ander veld en ga ook niet hier vandaan.

Sluit u dan aan bij mijn arbeidsders. Gij ziet daar het veld voor u, dat men bezig is te maaien, en ga achter haar aan. Heb ik de knechten niet verboden u lastig te vallen?

Hebt gij dorst? Ga dan naar de vaten en drink van hetgeen de knechten scheppen. Toen wierp zij zich op haar aangezicht, boog zich ter aarde en zei tot hem, Waarom betoont gij mij uw gunst, dat gij uw oog slaat op mij, hoewel ik een vreemdelingen ben?

En Boaz antwoordde haar, Mij is omstandig meegedeeld alles wat gij voor uw schoonmoeder gedaan hebt na de dood van uw man, en hoe gij uw vader en uw moeder en het land uw geboorte hebt verlaten, en gegaan zijt naar een volk dat gij tevoren niet kende.

De Heer vergelde u uw daad, en uw loon van de u ontwerkt ten deel van de Heer, de God van Israël, onder wiens vleugelen gij zijt komen schuilen.

Daarop zei zij, Gij betoont mij wel uw gunst, mijn Heer, want gij hebt mij vertroost, en naar het hart van uw dienstmaagd gesproken, hoewel ik niet de gelijke ben van één uwer dienstmaagden.

Toen het nu etenstijd was, zei Boaz tegen haar, Kom hierheen, en eet van het brood, en doop uw beten in de azijn. En ze ging zitten naast de maaiers, en hij reikte haar geroostkoren toe.

Zij at, en werd verzadigd, en hield over. En ik mag met jullie lezen Matthäus 25, vers 31 tot en met 40.

Dus Matthäus 25, vers 31 tot en met 40. Wanneer de Zoon des mensen komen zal, in zijn heerlijkheid, en al de heilige engelen met hem, dan zal hij zitten op de troon van zijn heerlijkheid.

En voor hem zullen al de volken bijeengebracht worden, en hij zal ze van elkaar scheiden, zoals de herder de schapen van de bokken scheidt. En hij zal de schapen aan zijn rechterhand zetten, maar de bokken aan zijn linkerhand.

Dan zal de koning zeggen tegen hen die aan zijn rechterhand zijn, Kom, gezegende van mijn Vader, beërf het koninkrijk dat voor u bestemd is vanaf de grondlegging van de wereld.

Want ik had honger, en u hebt mij te eten gegeven. Ik had dorst, en u hebt mij te drinken gegeven. Ik was een vreemdeling, en u hebt mij gastvrij onthaald.

Ik was naakt, en u hebt mij gekleed. Ik ben ziek geweest, en u hebt mij bezocht. Ik was in de gevangenis, en u bent bij mij gekomen. Dan zullen de rechtvaardigen hem antwoorden, Heren, wanneer hebben wij u hongerig gezien, en te eten gegeven, of dorstig en te drinken gegeven?

Wanneer hebben wij u als een vreemdeling gezien, en gastvrij onthaald, of naakt, en hebben u gekleed? Wanneer hebben wij u ziek gezien, of in de gevangenis, en zijn bij u gekomen?

En de koning zal hun antwoorden, Voor waar, ik zeg u, voor zover u dit voor een van de geringste broeders van mij gedaan hebt, hebt u dat voor mij gedaan. Thema is, waar is je thuis?

Waar ben jij thuis? Is dat de plek waar je woont?

Als je alleen bent, misschien, heerlijk, alleen, of samen, ben je daar echt thuis? Of je bent importe, je komt helemaal niet uit Baren, maar je komt ergens anders uit Laan, Limburg bijvoorbeeld.

En je denkt bij jezelf, is dit nou echt mijn thuis? Limburg is eigenlijk meer mijn thuis. Ik denk dat zo'n vraag, van waar is je thuis, een belangrijke vraag is.

Een plek, zo zie ik het thuis zijn, een plek waar je weet, dat je jezelf mag zijn. Wie je ook bent, of wat je ook bent, dat je gekend bent, dat je geliefd bent, dat je welkom voelt.

Je kunt zelfs een vreemde zijn, zelfs onder de mensen die je kent. Misschien dat je je ook, een vreemde soms voelt, in je eigen kerk.

In de gemeente. Of je, voelt je een vreemde in deze wereld. Als je ziet, hoe het allemaal toegaat in ons land, in de wereld.

En als het nieuws weer, tot je komt, en je overspoeld wordt, door een hoop geweld, en een hoop negativiteit. is, dan kan je wel eens het gevoel bekruipen, is dit wel de wereld waar ik me in thuis voel?

Je geboorteplek zal maar, Iran zijn, of Afghanistan. En op een of andere manier, ben je hier in ons land terechtgekomen.

Misschien vanwege vervolging, van je geloof, of van je politieke overtuigingen. Je bent hier terechtgekomen, en wat is dan jouw thuis? Ik kom met veel vluchtelingen in aanraking, en ik merk aan ze, dat ze vaak zich verscheurd voelen.

Hun hart ligt daar. Want daar, is hun man, of zijn de ouders. Je hart ligt daar, bij je land, je volk, je familie.

En je probeert, voorzichtig, hier, in een totaal vreemde omgeving, in een vreemde cultuur, een bestaan op te bouwen, tenminste, als het je vergund wordt.

En je te settelen. Waar is je thuis? We zien de laatste tijd, ongelooflijk veel geweld, en polarisatie, als het gaat om het migratievraagstuk.

Grote, demonstraties, die vaak uitlopen, op geweld. zelfs de vluchteling, die zich heeft verschanst, in een gebouw, is haast niet meer veilig. Om hem heen, worden de struiken, in de fik gestoken.

Wat een verdeeldheid, is er in ons land, als het gaat om het vluchtelingenvraagstuk. En ik heb het idee, dat die verdeeldheid, niet aan de kerkdeuren voorbij gaat.

We zien woningtekort, we hebben daar zelf, onlangs mee te maken gehad, we hadden een prachtig huis op het oog, waar we konden gaan wonen, waar we zo naar uitzien, te wonen al zo lang, in een heel klein huurhuisje, zonder onze eigen spulletjes.

En toen kregen we het bericht, dat die woning, werd toegewezen, aan statushouders. Dan komt er wel eens, een lelijke gedachte bij je op.

Maar ik ben heel blij, dat ze daar nu wonen, en worden opgevangen, en een heel mooi thuis hebben. Vragen die misschien ook, wel bij je opkomen, zijn we eigenlijk hier nog wel echt, in Nederland.

We zien de bedreiging, misschien, van andere godsdiensten, van de islam. Of we denken, het zijn allemaal gelukszoekers, die hier komen. Of verkrachters. Ik ben de laatste tijd, veel bezig in de Torah, de eerste vijf boeken, van onze Bijbel.

En ik kwam daar, een heel apart asielverhaal tegen. De ouders van Jozef, Jacob, en zijn familie.

Er is hongersnood, en ze worden naar Egypte gedreven. En ze worden daar, waar Rempel, dankzij Jozef, natuurlijk, onder andere, heel gasvrij ontvangen.

Ze krijgen een aparte plek. Goze. Gasvrij, maar wel apart. En wel heel mooi, dat je op een gegeven moment ook ziet, dat ze zelfs worden ingezet, als economische krachten.

Prachtig. Zo belangrijk, dat mensen die hier, die in ons land komen, werk hebben. Dat ze kunnen integreren. Dat ze zich, waardevol voelen. Van betekenis kunnen zijn.

Andere mensen ontmoeten. Kunnen wennen, aan een andere cultuur. Maar ja, het volk Israël, de familie van Jacob, groeide en groeide en groeide.

En op een gegeven moment, begonnen de geluiden in Egypte, steeds harder te klinken. Dat volk wordt veel te groot. Ze zijn met teveel. En het loopt uiteindelijk uit, op onderdrukking.

Waar ken ik het van? We zien het eigenlijk in ons eigen land, ook gebeuren. Je bent vreemdeling. Je bent vreemd.

En het is een triest gegeven, een universeel menselijk gegeven, dat er heel vaak mensen, die anders zijn dan wij, dat we die ook minder achten.

Ik had zelf enige tijd gereden, een conflict met iemand, uit een hele andere cultuur, omdat ik natuurlijk veel met ze in aanraking kon. We begrepen elkaar niet.

En dat had alles te maken, met onze culturele context. In de Bijbel, gaat het enorm vaak, dat lees ik ook, in die eerste vijf boeken van de Bijbel, gaat het heel vaak over, vreemdeling zijn.

Abraham, wordt vreemdeling genoemd, Isaac, Jacob, Jozef, Mozes, en vele anderen. Ze worden allemaal, getypeerd als vreemdeling.

Heel apart, als Jacob in Egypte komt, en hij maakt kennis met, de faro, en de faro vraagt, beleefd, naar zijn leeftijd, dan is het antwoord, wat Jacob geeft, heel kenmerkend.

Jacob zegt, het getal, van de jaren, van mijn vreemdelingschap, is 130 jaar. Apart antwoord. Met andere woorden, zegt Jacob, mijn leven, is een en al, vreemdelingschap.

Vluchten, wegtrekken, geen bestemming vinden. En hij vervolgt, weinig in getal, en kwaad zijn al mijn levensjaren geweest, en ze hebben niet bereikt, het getal, de levensjaren, van mijn vader, in de dagen, van hun vreemdelingschap.

Met andere woorden, het was niet alleen maar, het leven van Jacob zelf, wat gekenmerkt werd, door vreemdelingschap, maar het werd ook gekenmerkt, het leven werd ook, daardoor gekenmerkt, van zijn eigen vader, Isaac, en van zijn opa, Abram.

Abram, werd door God geroepen, uit het huidige Irak, en hij werd migrant. Ga naar het land, dat ik je zal wijzen.

En daar was hij een vreemdeling. Hij moest noterbenen, een stukje grond kopen, om zijn eigen lieve vrouw, te kunnen begraven.

Hij had helemaal niks. Niets was van hem. Het hele Joodse volk, is een verhaal van vreemdeling zijn.

430 jaar, hebben ze als vreemdeling, als slaven gewoond, in Egypte. En dan komen ze, eindelijk, ook nog eens een keer, na 40 jaar omzwerven, in de woestijn, komen ze in het beloofde land.

eindelijk, thuis. Nou, God zegt iets anders. God zegt, het land behoort mij toe, en jullie zijn slechts vreemdelingen, die met mij te gast zijn.

Dus zelfs het beloofde land, was niet hun land. Ze waren daar gast, en vreemdeling.

Dat wordt ook van ons gezegd, in de Bijbel, in het Nieuwe Testament, worden ook wij vreemdelingen, bijwoners genoemd. met andere woorden, hier is, uiteindelijk, niet onze, bestemming.

Net als migranten, die in ons land verblijven, zou je kunnen zeggen, ook wij, als gelovige mensen, als volgers van Jezus, zijn op een bepaalde manier, verscheurd.

We mogen hier wonen, maar we zijn, vreemdelingen, gasten, een tijdelijk verblijf. Uiteindelijk, is het land, waar we wonen, thuis, wat we hebben, hier op aarde, niet onze bestemming.

Nee, er wordt gezegd, van Abraham, onder andere van Abraham, ze keken rijkhalsend uit, naar een veel beter. vaderland. Het hemelse, vaderland.

Dus als je op dit moment, het antwoord zou moeten geven, waar is nou echt, jouw thuis? Dan is ons echte thuis, ons werkelijke thuis, is bij God.

Bij hem, zijn we altijd, welkom. Door God, bij God, zijn we gekend, en geliefd. door hem, worden we gezien.

Waarom vertel ik dit allemaal? Vertel ik dit, om ons, met elkaar te stimuleren, om ons meer of meer, terug te trekken, uit deze wereld.

heerlijk, heerlijk weg te zwijmelen, in de programma's van Floortje, naar het andere eind van de wereld. Of het programma, wakker worden in Paraguay.

Nee, nee, dat wou ik eigenlijk niet tegen jullie zeggen, en ook niet tegen mezelf. Want als je weet, wat het is, om vreemdeling te zijn, deze wereld, stelt ons dat in staat, en roept het ons op, om er in deze wereld, ook echt voor die ander te zijn.

Dat was ook, wat er van Israël werd gezegd. Heel opvallend, dat in die eerste vijf boeken, heel sterk de nadruk wordt gelegd, op het zorgen, en het betrekken, van de vreemdeling, in alles wat het volk deed.

Onze grote held is Jezus. Hij gaat ons voor. Hij verlaat zijn thuis. De plek bij zijn vader.

Hij laat zijn vader achter, om bij ons te willen zijn. En dat doet hij niet als vluchteling. Maar dat doet hij, uit vrije beweging.

En hij zegt van zichzelf, zelfs, dat hij geen plek heeft, om zijn hoofd, te rusten, te leggen. En Jezus, legt met klem, dat lazen we in Matthäus 25, legt met klem bij ons neer, om er te zijn voor die ander.

Door zich volledig te identificeren, met de vreemdeling. Jezus identificeert zich, volledig, met de vreemdeling. Hij zegt, waar jij het, voor de vreemdeling hebt gedaan, heb je het voor mij gedaan.

Dus met andere woorden, als je dus, er wil zijn voor die ander, die zo anders is, als jij, die niet op jouw spoor zit, of een hele andere cultuur, vanuit een hele andere cultuur, vandaan komt.

Er zijn voor die vreemdeling, voor die ander, voor die hele totaal andere persoon, betekent, er zijn voor Jezus. Met andere woorden, al die vreemdelingen, die naar ons toekomen, zijn allemaal kansen voor ons, als kerk, als christen, om Jezus te ontmoeten in hen.

In de vreemdeling, zegt Jezus, kom ik naar jou toe. Het is nogal wat.

Het is een vraag, die ik mezelf veel stel. Ben ik dat? Hoe belangrijk is voor jou, en voor mij, gastvrijheid?

Als je er voor mij wilt zijn, zegt Jezus, dan moet je er dus ook zijn, voor die vreemdeling. En zoals zoveel in ons leven, gaat God ons hierin voor.

Het is ook mooi om te zien, ook in die boeken, die eerste vijf boeken van de Bijbel, hoe vaak je ziet, dat God, mensen opzoekt, op een hele bijzondere manier opzoekt, juist als ze vluchten.

Kwetsbare en onzekere mensen, tussen twee werelden in. We zien het bij Isaac, als hij op de vlucht is, vanwege honger.

We zien het bij Jacob, als hij op de vlucht is, voor zijn eigen broer Ezo. En vaak is het op hun vlucht, dat ze voor het eerst, een echte ontmoeting met God hebben.

Het lijkt erop, dat God zich juist verbindt, aan onzekere mensen, die op de vlucht zijn, of op reis zijn.

Er zijn diverse getuigenissen bekend, van vluchtelingen, die dromen, van Jezus, terwijl ze Jezus nog nooit hebben ontmoet, nog nooit een christen hebben ontmoet, of dat ze een engel zien, of dat ze hele bijzondere gebedsverhoringen, meemaken in hun leven, terwijl ze God helemaal niet kennen.

Ik vind een heel bijzonder verhaal, is het verhaal van Hagar. De vluchteling, Hagar. Hagar is gevlucht, voor haar wrede, heerseres, Sarai.

En als ze dan vlucht, dan komt ze, ten einde raads, bij een put, in de woestijn. En bij die put, in de woestijn, verschijnt aan haar, een engel van de Heer.

En hij zegt tegen Hagar, Hagar, slavin van Sarai, waar kom jij vandaan? En waar ga je heen?

Net zoals toen Adam, zich schaamde voor God, omdat hij van die verboden vrucht had gegeten, dat God naar hem toekwam, en hij zei, Adam, waar ben je? En hier zegt hij tegen Hagar, waar kom jij vandaan, en waar ga je heen?

Het lijkt me een overbodige vraag, voor God. Hij wist dat natuurlijk al lang. Maar wat ik hierin proef, is dat God naast haar gaat staan, of naast haar gaat zitten.

En dat hij toont, dat hij wil weten, wat gaat er in jou om? In jouw vlucht? Wat houdt je bezig? Wat zijn je zorgen? Wat is je verdriet?

God, God, door middel van deze engel, nodigt haar uit, om haar pijnlijke verleden, en haar wanhopige toekomst, met hem te delen.

En dan vervolgt hij, ik zal je heel veel nakomelingen geven. En de eerste nakomeling die ze ontvangt, is Ismaël. En Ismaël betekent, God zal horen.

En dan is de reactie die Hagar geeft, zo ontzettend mooi. Hagar die zegt, u bent een God van het zien.

Want, zei ze, heb ik hier niet hem gezien, die naar mij heeft omgezien? Prachtig. Hagar voelt zich gezien, op haar vlucht, gekend, geliefd.

En ze heeft hem gezien. Hij die haar thuis liet komen. Ik vind dat zo mooi, dat ze God typeert, als een God van het zien.

Die vreemdeling, die vluchteling, die asielzoeker, hier in het asielzoekerscentrum, volgens mij zitten er 150.

Worden ze door ons gezien? Is de vreemdeling bij ons welkom? Mag de vreemdeling, haar pijnlijke verleden, en onzekere toekomst, met jou delen?

Mag ze thuis voelen, bij jou? En mag ze thuis komen, bij God, als ze bij jou is?

Ik moet aan nog een andere asielzoeker denken, in de Bijbel. We hebben erover gelezen, uit Rut. Rut komt uit het vijandige Moab, in Israël.

en ze zoekt werk. heel verstandig. heel verstandig. en dan komt ze terecht op de akkers van Boas. en hoe reageert, en hoe reageert Boas, op deze asielzoeker?

In de eerste plaats, dat lezen we hier, hij is geïnteresseerd, in wie zij is. ze was waarschijnlijk, oh, ze was waarschijnlijk een hele mooie vrouw. maar ik denk dat het verder ging bij Boas.

hij was werkelijk geïnteresseerd, in wie ze is. ze vraagt, die ik regelmatig aan mezelf stel, ben ik echt geïnteresseerd, in die ander?

ik heb een keer, een aantal gesprekken, jaren geleden, met een psychologe gehad, Will Doornemal. en ze heeft mij, in mijn drive om mensen te bereiken, heeft ze mij getypeerd.

en ze heeft tegen mij gezegd, Hans, jij bent product gebonden. ze was natuurlijk weer echt, zo'n psychologe uitspraak. en daarmee bedoelde ze, het geeft je eigenlijk, alleen maar voldoening, als de ander Jezus aanneemt.

als hij dat niet doet, heb je er eigenlijk, geen voldoening bij. maar ze zegt, is het ook oké, als je gewoon met die ander, vrienden bent.

met andere woorden, gaat het je alleen maar, om de ziel van de ander, of gaat het je om, die hele mens? Boas is geïnteresseerd, in Rut.

in deze verse lezen we, dat ze contact, dat hij contact met haar legt. En dat hij haar werk aanbiedt. Dat is mooi.

Hij helpt Rut om te integreren. Zo kunnen wij mensen helpen. helpen, bij de taal leren, om een zinvolle besteding te hebben, zo te betrekken, in vrijwilligerswerk.

Wat ik ook begrijp, van Boas, is dat hij haar veiligheid, garandeert. Nou, dat is op het ogenblik, ook geen, overbodige luxe. met andere woorden, komen wij wel echt, voor ze op.

Durven we onze stem, te laten klinken, wanneer vluchtelingen, als zonderbokken, worden aangewezen. Ik heb soms, de stoute gedachte, dat we als christenen, en als kerken, soms te vaak, stil blijven.

En wat ik ook, zie bij Boas, dat Boas, leert de mens, achter de vreemdeling, kennen.

Voor mij, had het heel belangrijk geweest, lezen over hun achtergronden. Laat je informeren. Wat is die andere cultuur, die ander, die zo anders is als jij, soms lastig.

Andere gewoonte, andere beleving, ander geloof. Maar het kan ook, zo enorm verrijkend zijn. Tenminste, dat is mijn ervaring. Wat Boas ook doet, hij behandelt, Rut gelijkwaardig.

En hij nodigt haar uit, om samen te eten. Geen onderscheid. In Christus, is er nog Jood, nog Griek.

De eerste gemeente, was multicultureel. Er was toegang, voor iedereen. En eten? Nou, dat heb ik wel geleerd.

Als je met andere culturen in contact komt. Over het algemeen, is samen eten, in andere culturen, belangrijk. En tenslotte, hij deelt zijn geloof.

Wat voor motivatie, heb ik nog meer nodig? we weten, we weten, we weten, wat het is, om vreemdeling te zijn, als christen, in deze wereld. Dit is niet, ons thuis.

onze held, Jezus, identificeert zich, met de vreemdeling, en hij gaat ons voor. De vreemdeling, ligt in ons land, onder vuur.

Wordt als zondebok neergezet. En aan Rut en Hagar zien we, dat ze ons ook heel veel te bieden hebben. Een prachtig getuigenis, laten ze allebei achter.

Ik sluit af. Willen wij, die ander, die zo anders is, de vreemdeling, die zoekend is, die geen thuis heeft, wil jij ze een thuis bieden?

Mensen, het zendingsveld ligt vlak bij ons. En wil je ze daardoor ook thuis laten komen, bij God? Durven wij onze mond open te doen, en durven wij voor ze op te staan?

Laten we een momentje stil zijn. Als web toe ile weg weg doen.

TIMяти queremos kunnen weer kunnen š합니다. Heer, u bent een God van het zien.

U zag Hagar op de vlucht, ten einde raad, alleen.

En u ging naast haar zitten, sloeg een arm om haar heen. En zij herkende u als een God van het zien. Een God die ziet.

Heer die God, daar mogen wij bij horen. Wij mogen u kennen in ons leven. Wij hebben mogen ervaren wat het is om bij u thuis te komen.

We hebben een gemeenschap hier in Baarn, waar we elke zondag bij elkaar komen. De reddingsark, een thuis. Een thuis waarin we om elkaar heen staan.

Waarin we elkaar zien. Waarin we om elkaar geven. Maar vlak buiten ons, in de wereld hier om ons heen, misschien maar een paar kilometer van ons vandaan, zijn 150 mensen die uit andere culturen komen en op zoek zijn naar een thuis.

Die hun eigen thuis kwijt zijn. Die verlaten zijn van familie. Vaak van ouders. Van hun partners.

Van hun kinderen. Heer en wij mogen ze een thuis bieden. Heer natuurlijk snap ik dat we niet alles aankunnen.

Maar ik ben er diep van overtuigd dat we mensen die echt in nood zijn, nooit de deur mogen wijzen.

Zeker wij niet. Die weten wat het is om vreemdeling te zijn in deze wereld. Heer, ik bid u, wilt u ons hart openen voor die ander.

En wilt u geven dat wij ook mensen mogen zijn van het zien. Dat die ander zich gezien voelt. Niet alleen gelaten wordt.

Dat kunnen we ons niet permitteren. Jezus zegt, als jij de vreemdeling helpt, help je mij.

Als je de vreemdeling niet helpt, dan help je mij niet. Dan laat je mij zitten. Dat is nogal een boodschap.

Heer, en dat roept natuurlijk ook vragen op. En dat snap ik ook. Dat vinden we vaak ook weer lastig. Heer, werk in ons hart.

Geef dat we een thuis mogen bieden aan mensen. Niet alleen aan elkaar. We hebben het goed met elkaar. Ik vervoer dat ook weer vanmorgen toen ik hier binnenkwam. Dat je even samen zit in de gebedskamer.

Dat we fijn contact hebben. Dat we plezier hebben met elkaar. Dat we samen de Bijbel openen. Samen bidden. Dat we ervaren dat we er mogen zijn.

Wat een kostbaar iets. Heer, dat hebben we in ons. Omdat u dat in ons heeft gelegd. In deze gemeente ook. Heeft gelegd. Geef dat wij een thuis mogen zijn voor de vreemdeling.

Voor degene die anders is. De uitkast van deze wereld. De zondebok van deze wereld. Uiteindelijk was u.

De zondebok. U werd beschuldigd. U werd alles kwalijk genomen. U werd aan een kruis gehangen.

En u overwon de dood. De eenzaamheid. De zonde. De ellende. Het verdriet.

U stond op uit de dood. U gaf nieuw leven. Aan ons. En via ons mag het ook weer uitgedeeld worden aan anderen. Wees zo bij ons Heer.

In Jezus naam. Amen.