Het aangezicht van God in twee geschiedenissen

Spreker

R. Lammers

Date
April 12, 2026
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Prachtig. Ja, heel bijzonder om vandaag bij jullie te zijn in deze toch wel bijzondere dienst.! Ik moet zeggen dat ik het onderwerp van de preka bepaald had voordat ik dit alles wist.

Maar het sluit wel mooi aan, denk ik. Dus dat is altijd goed als je dat mag vaststellen. En ik heb mijn dingetje vergeten. Dat is makkelijk, kan ik zelf even doordraaien.

Tenminste, niet zelf, maar de PowerPoint. U ziet het onderwerp. Gods aangezicht, of het gezicht van God in twee geschiedenissen.

En dit is eigenlijk deel twee. Maar dan zegt u misschien, waar heb ik dan deel één gehoord? Nou hier niet. Maar deel één heb ik een paar weken geleden doorgegeven in waren.

Toch een beetje hetzelfde. En dit onderwerp sluit erop aan, maar is ook geheel zelfstandig te beluisteren, zeggen ze dan. Maar mocht u zeggen, ik wil gelijk ook wat verdieping hebben achteraf, dan zou ik zeggen, beluister op de kijk op YouTube nog even de preek die in Baren onlangs is gegeven.

Ja, want waar gaan we het over hebben? Over het gezicht van God, oftewel het aangezicht van God. Je had het net in je gebed ook over, van we komen voor uw aangezicht, maar wat zeggen we dan eigenlijk?

We gaan eerst even kijken naar een filmpje. En let u vooral op de gezichten. Een filmpje gemaakt door MSC International over vluchtelingen en elkaar echt zien.

Nu wil ik u... Nee, ik ga niet vragen of u dat ook gaat doen in de gemeente. Ik zei dat tegen mevrouw, u zegt dat laatje. Niet doen. Nee, maar het in elkaar zijn ogen kijken en dan oogcontact proberen te maken.

Ik heb het eens gedaan in de werkweek. Dat is onze introductieweek op school. En dan heb ik het gewoon tegen de kinderen die uit vijftien verschillende basisscholen een week bij elkaar waren om elkaar te leren kennen als nieuwe klas.

Afgelopen jaar heb ik gewoon gevraagd van. Kijk elkaar eens één minuut, één minuut maar, in de ogen. Dat vonden ze al moeilijk. Want ja, wat zie je dan? We spreken vandaag over het aangezicht van God.

Het woord gezicht in de Bijbel komt in het Oude Testament 2100 keer voor. Waarvan ongeveer 100 keer toegepast op het gezicht van God.

Maar waar denken we dan aan? Letterlijk een fysiek gezicht. Nu, de vertaling die het beste in overeenstemming is, is aangezicht.

Want dat is het gewoon letterlijk. Maar als we dat wat willen vertalen naar vandaag, is dat het woordje gelaat. En dat betekent eigenlijk dat wat aan de binnenkant zit, komt via het gezicht aan de buitenkant.

Dus wat je ziet en wat je opmerkt. Nou, als je naar dit filmpje kijkt, dan zie je al die emoties in de gezichten. Als je elkaar echt diep in de ogen kijkt, komt er iets los.

En nu is mijn vraag aan jullie deze. Wat zou er met jou gebeuren als je God letterlijk zou kunnen zien van aangezicht tot aangezicht?

En misschien is God dan voor je gevoel nog een beetje te abstract of te groot. Dan wil ik je ook helpen door te zeggen van, bedenk eens dat jij na de opstanding van Jezus Christus een ontmoeting hebt met hem.

En dat jullie tegenover elkaar gaan zitten, zoals in dit filmpje, en elkaar dan gaan aankijken. Bedenk dan eens even, wat zou er met je gebeuren?

Ga jij je enorm geliefd voelen en wilt er een grote blijschap in je hart op, omdat je hem mag kennen? Omdat je weet dat hij je op het oog heeft, letterlijk?

Of komt er wat schuld en schaamte vrij, omdat hij jouw binnenkant kan zien? Meer nog dan je zijn binnenkant kan zien. Wat gebeurt er met je?

Komt er juist veel verdriet boven? Kijk naar die moslimvrouw die in de ogen keek van een Joodse man. En er kwamen tranen in haar ogen. Wat heeft ze allemaal meegemaakt?

Wat hebben anderen haar aan gedaan? Wat is haar levensverhaal? Als wij in de ogen kijken van de Heer Jezus Christus, de opgestaande Heer, in de ogen van God mogen kijken, van aangezicht tot aangezicht, hem zien.

Wat komt er dan bij je boven, denk je? Nu, wij gaan vandaag twee verhalen, en ik noem het ook niet verhalen, alleen maar geschiedenissen.

Ik had eerst verhalen willen zeggen, maar ik geloof dat een van jullie een keer heb gezegd, hier in de gemeente, je gelooft toch wel dat het echt gebeurd is. Toen dacht ik, dat zeg ik dus nooit meer. Maar we gaan twee verhalen, geschiedenissen, bekijken, waarin dat woord aangezicht een belangrijke, bepalende rol speelt.

En de ene keer gaat het over het aangezicht van mensen, en de andere keer over het aangezicht van God. Maar feitelijk gaan er twee verhalen over dat thema, het gezicht van God, het aangezicht van God.

En u kent de belangrijkste, misschien wel de, nou belangrijk, misschien een van de mooiste teksten als zegebeden, als het gaat om het aangezicht van God. Ik kijk even of u dat allemaal uit het hoofd kent.

De Heer is, en hij, en hij doet zijn, en geven u, ja, nou dat was de preek.

En hij zal zijn aangezicht over ons doen lichten. Wat betekent dat, dat hij zijn licht over ons doet schijnen? Nou, we gaan het ook bestuderen dan aan de hand van twee verhalen, twee geschiedenissen.

Dus de hoofdpersoon in deze geschiedenissen, zien God van aangezicht tot aangezicht. We gaan kijken of dat letterlijk zo is, en we gaan ontdekken wat ermee wordt verteld.

En vervolgens gaan we ons eigen leven daaraan spiegelen. We gaan ons spiegelen aan deze gebeurtenissen in onze relatie met God.

Om een diep besef te krijgen hoe vertrouwelijk God met ons wil omgaan. Dat is meer dan we ons kunnen voorstellen. De twee geschiedenissen zijn het verhaal van de verzoening tussen Jacob en Ezou.

En de andere geschiedenis is dat het aangezicht van God in relatie tot Mozes, waarin Mozes op een gegeven moment vraagt, laat me toch u zien op de berg.

Zinaï, mag ik u gezicht zien, zegt hij als het ware. We beginnen met Jacob. De kleinzoon van Abraham, de zoon van Isaac en broertje van Ezou.

En die twee broers, Ezou en Jacob, hebben een ingewikkelde geschiedenis. Want door bedrog heeft Jacob van Ezou, heeft Jacob door zijn bedrog moeten vluchten voor de moordneigingen van zijn broer.

En vervolgens is hij naar een ander land gegaan en is gaan werken bij zijn oom Laban. Om na jaren daarvoor gewerkt hebben, weer terug te keren naar het beloofde land. Maar onderweg een obstakel.

Namelijk, hij zou weer een ontmoeting krijgen met die Ezou, die toen hij wegging uit huis, zei ik vermoord die gast. Die mag niet langer meer leven.

Hij heeft de zegen ontstolen en mijn geboorterecht. Dat is geen makkelijk mannetje dat. Die moet er niet meer zijn. Maar die zou hij weer ontmoeten. En in zijn hart is Jacob bevreesd voor die ontmoeting.

Hij heeft inmiddels een hele familie, vrouwen, kinderen, aangetrouwden. En hij zou dus Ezou gaan ontmoeten. Bang is hij daarvoor. Zal zijn broer wraak willen nemen?

Nou, we beginnen te lezen in Genesis 32, de versen 20 en 21. En ik heb ze voor u hier opstaan. Maar lees gerust in uw eigen Bijbel mee.

Ik heb het uitdaging. We zien de Statenvertaling. De Statenvertaling ook een beetje in combinatie. Omdat daar het woord aangezicht ook letterlijk terugkomt. Dus voorafgaande ontmoeting met Ezou.

Denkt Jacob bij zichzelf. Ik zal zijn aangezicht verzoenen. Met dit geschenk. Dat voor mijn aangezicht gaat.

En daarna zal ik zijn aangezicht zien. Misschien zal hij mijn aangezicht aannemen. En al zo ging dat geschenk heen. Voor zijn aangezicht.

Toch hij zelf vannachtte die nacht in het leeg. Wordt in deze twee versen vijf keer gesproken. Over dat Hebreeuwse woord panin. Dat dus aangezicht of gelaat betekent.

En drie daarvan gaan we even wat toelichten. Er wordt gesproken over het aangezicht verzoenen. Van Ezou. Het aangezicht zien van Ezou.

En het aannemen van Jacobs aangezicht. En wat betekenen dat deze versen. Nou we gaan eerst naar die eerste zeven kijken. Het aangezicht verzoenen. Bedekken betekent dat letterlijk.

Of het aangezicht bedekken dat letterlijk verzoening betekent. Het is verzoening teweeg brengen. Het is in liefde verenigen. Van twee partijen. Die tegenover elkaar staan.

Nou we weten inmiddels. Jacob was bang. En wilde zo graag dat het weer goed kwam. Tussen hem en zijn broer. En ook niet alleen tussen hem en zijn broer. Maar eigenlijk ook voor het welzijn van zijn hele familie.

Hij maakte zich behoorlijk veel zorgen. Maar zijn hart ging uit naar vergeving. Naar genade. Naar verzoening. Zou hij weer op goede voet kunnen komen te staan.

Met zijn eigen broer. Hij wilde als het ware zijn aangezicht zien. Hopen betekent dat letterlijk symbolisch gezien op de goedheid van de ander.

Namelijk dat de ander je goed gezind is. En jou dus genade en een gunst wil verlenen. Jacob wist namelijk niet hoe Ezou hem tegemoet zou treden.

Maar hij hoopte op vergeving. Op genade. En de derde dus. Het aangezicht aannemen. Verheffen. En daar kom je ook weer dat woordje tegen dat ook in die prachtige zegebeden staat.

De heren verheffen zijn aangezicht over u en geven u vrede. Zelfde woordje wordt hier ook gebruikt. Het aangezicht verheffen. En dat betekent het totaal helemaal aanvaarden en aannemen van de ander.

In het schenken van vergeving. Jacob zocht vergeving. Maar wilde ook door zijn broer weer helemaal aanvaard en aangenomen worden. Jacob hoopt als het ware dat Ezou zijn blik zou verheffen.

Op Jacob. En hem dan zou aanvaarden en aannemen. Als een god. Want dat is zo bijzonder.

Jacob wilde Ezou gunstig stemmen. Hij had een hele hoop geschenken uitgezocht. En die geschenken gingen als het ware voor hem uit. Dat betekent voor zijn aangezicht uit. Voor zijn persoon uit. En dat is allemaal feitelijk niet letterlijk.

Hoewel het aangezicht dat voor hem uit gaat. Gaat dus over de hele persoon van Jacob. Dat geschenk ging voor hem uit. Maar vooral dat Ezou gaan zien wat er aan de binnenkant zou zijn van hem.

Aan de buitenkant. En andersom. Ook bij Ezou zelf. En dan staat er dit. Nee, dat gaan we zo meteen doen.

Nou, deze gedachte vormde het einde niet van het verhaal van Jacob. Want voordat hij inderdaad zijn broer gaat ontmoeten. Heeft hij eerst een worsteling.

Een strijd. Een strijd met God. Een worsteling. Tot de morgen. Een hele nacht lang. En op het laatst erkende hij dat hij met God zelf gestreden had.

En dat hij dus van aangezicht tot aangezicht God gezien had. Zoals staat in dit vers. Dat God of dat Jacob de naam Pineel aan hem aan de plaats gaf.

Want zei hij, ik heb God gezien. Van aangezicht tot aangezicht. En mijn leven is gered. Dat is best wel heel bijzonder. Want later.

En dat gaan we dadelijk ook nog zien bij Mozes. Wordt er gezegd dat niemand het aangezicht van God kan zien en kan blijven leven. Dan kun je niet meer bestaan. God is de groot. God is de heilige. God is niet te bevatten voor ons mensen.

Maar als Jacob dat dan gezien heeft. Dan zou je kunnen zeggen. Dat God zich aan Jacob heeft geopenbaard.

Zichtbaar gemaakt. En als God zich in het oude testament zichtbaar maakt. Op de een of andere manier. Doet hij dat feitelijk altijd in de tweede persoon van de godheid. Dat is gewoon een theologisch gegeven.

En de tweede persoon van de godheid is feitelijk de heer Jezus Christus. Dus als waar een voorafgaand gegeven. Dat God zich op die manier bekend maakt aan mensen.

Soms wordt het ook de engel des heren genoemd. Maar dat is een andere verhaal. Maar daar worstelt hij dus feitelijk met God. En je zou kunnen zeggen met Christus.

En hij is sterker. Dus hij wordt op de heup geslagen. En hij krijgt een nieuwe naam. Israël. Maar.

Hij herkende en herkende in de worsteling. Dus inderdaad dat hij met God geworsteld heeft. En dan hem gezien heeft. Van aangezicht tot aangezicht.

En. Hij hoopte dat. Ezo zou doen. Wat God met hem gedaan heeft. Namelijk hem aanvaarden. Hem helemaal zien.

En. Hem bewaren. Sparen. In het leven laten. Nou. Deze worsteling. Met God. Vormde de brug.

Tot ontmoeting. Met Ezo. En dan wil die Ezo feitelijk al die geschenken die hij wil aanbieden. Helemaal niet ontvangen. Hij wilde om niet.

Zijn broer vergeven en genade schenken. Maar daarop zegt Jacob. Nee toch. Als ik toch genade in uw ogen gevonden heb. Neem het geschenk uit mijn hand aan. Want ik heb uw aangezicht gezien.

Alsof ik het aangezicht van God zag. En u bent mij goed gezien geweest. Dat is een bijzondere tekst. Helemaal niet. Ik heb uw aangezicht gezien. Ik heb uw gezicht gezien. Alsof ik in de ogen van God keek.

En zo ervaarde hij genade. Vergeving. En het leven wat hem dus opnieuw geschonken werd. Want dat doet genade met de mens. Het brengt liefde.

Het brengt leven. Het brengt acceptatie. Het brengt ook rust in de strijd. En weet je. Dat was toen. Dat is nog zo. Weet je. Wij hebben onze worstelingen soms ook met God. En als oudster zul je ook je worstelingen gaan hebben.

Worstelingen om gemeenteleden. Waar je een gesprek mee hebt. Misschien de worstelingen in je eigen hart. In jullie eigen hart. En we worstelen met de dood. We worstelen met verdriet. We worstelen met wanhoop. We worstelen met heel veel zaken in ons leven.

En dat kan onze strijd ook wel eens beïnvloeden. Die we dan hebben met God. Maar het is wel de God van genade. Het is wel de God van leven. Het is wel de God van liefde.

Vergeving. En zo wil hij dat we hem in de ogen kijken. En dat vinden wat in zijn ogen verborgen ligt. U zult merken in de geschiedenis die ik vandaag lees.

Dat er regelmatig wordt gezegd. Dat Jacob, maar ook Mozes zometeen. Genade vond in de ogen van de heren. En dat is twee kanten op. God is genadig. Maar als wij in zijn ogen kijken.

Wat vinden we dan? Dat wat we zoeken. Namelijk genade. Het is een andere manier waarop je die tekst leest. Maar ik vind het altijd zo mooi. Wat vind je in de ogen van God als je hem zoekt?

Nou, je vindt genade in de ogen van God. En hij is ook genade voor jou. Alsof ik God gezien heb, zegt Jacob.

En u bent, Ezo, mij goed gezind. Nou ja, dat is dus genade. En ik denk, welke bediening je ook in de gemeente wil uitoefenen. Je kunt het alleen dankzij genade.

Er zit geen verdiensten van jezelf bij. Als ik naar mijn eigen leven kijk. In mijn bediening als spreker, als voorganger. En daarin ook als oudste. Heb ik zoveel proberen te doen soms in eigen wijsheid.

En dan wordt er vanmorgen eventjes gezegd. Zo in de ontmoeting met de anderen. Steun op uw eigen inzicht niet. Dan dacht ik, nou, ik moet toch even nog vandaag even naar mijn preek kijken.

Want wie weet hè. Goed, de tweede geschiedenis. De tweede geschiedenis is de geschiedenis van Mozes en Gods aangezicht. Mozes als leider en bemiddelaar van zijn volk.

En het is een deel uit dat leven van Mozes. En misschien kennen we dat leven van Mozes wel. Heb je daar genoeg bijbelstudies over gelezen. En de bijbel daar zelf over gelezen. Of op de zondag school erover gehoord.

Maar wij beginnen ons verhaal bij een hele bijzondere tekst van hoe Mozes met God omgaat. Namelijk deze. Exodus 33 vers 11.

Nu dan.

Als ik dan inderdaad genade heb gevonden in uw ogen. Maak mij toch uw weg bekend. Dan zal ik u kennen.

Want hij is de weg hè. Dan zal ik u kennen. Met als doel. Ik genade zal vinden in uw ogen. Maar ook zie aan dat dit volk uw volk is.

Want God had in zijn hart besloten. Dat hij niet verder wilde trekken met dit volk. Daar hadden ze teveel voor verbruid. Vanwege een afgod en een gouden kalf.

En hij zeide. Moet mijn aangezicht meegaan. Om u gerust te stellen. Hoe vaak hebben we elkaar daar een stukje mee kunnen bemoedigen. Met die vraag. Een hele bijzondere vraag die ook ons hart raakt.

Moet mijn aangezicht met u meegaan. Om u gerust te stellen. Toen zei hij tegen hem. Als uw aangezicht niet meegaat. Laat ons dan van hier niet verder trekken.

Want hoe moet het anders bekend worden. Dat ik genade heb gevonden in uw ogen. Nou dat is natuurlijk een prachtige tekst. Als je in een bediening komt. Maar gewoon in alle opzichten. Je kunt niet verder trekken in je leven.

Zonder de genade van God. Zonder dat hij met zijn genade. Met zijn hele wezen. Met zijn binnen en buitenkant zou je kunnen zeggen. Met ons mee trekt. En dat doet hij om ons gerust te stellen.

En wat hebben wij die rust nodig. En dan gaat de tekst verder. Toen zei de heren. Tegen Mozes. Ook dit woord dat u spreekt zal ik doen.

Want u hebt genade gevonden in mijn ogen. En ik ken u bij uw naam. Toen zei Mozes. Toon mij toch uw heerlijkheid. Want dat is dan het verlangen wat daaruit voortkomt. Hij heeft al gesproken.

Met God. Van aangezicht tot aangezicht. En dan zegt hij. Maar ik wil ook nog eens heel uw heerlijkheid zien. Ik wil nog meer zien. Maar ja dat ga je krijgen. Vanuit die ontmoeting met God. Toon mij toch uw heerlijkheid.

Maar hij zei. Ik zal al mijn goedheid bij u voorbij laten komen. En in uw aanwezigheid zal ik de naam van de Heer uitroepen. De ik ben die ik ben. Jawé.

En ik zal genadig zijn voor wie ik genadig zal zijn. En ik zal mij ontfermen over wie ik mij ontfermen zal. Weet je deze Mozes had een hele vertrouwelijke relatie met God.

Als een vriend. En wat is een vriend? We kennen het bekende spreekwoord. Een vriend is iemand die alles van je weet. En toch van je houdt. En ook al zijn plannen met jou deelt.

Nou dat doet God met Mozes. Maar zag Mozes nou werkelijk het gezicht van God. Als hij met hem sprak. Van aangezicht tot aangezicht. Ik denk dat hij zich bewust werd.

Van de volle aanwezigheid van God. In de ruimte waarin hij met God verkeerde. De tent. Zijn tent. En dan is het bijzonder.

Om in deze geschiedenis het hele gesprek te lezen. Dat de Heer heeft met Mozes. En het woord aangezicht wordt dan ook meerdere keren gebruikt. Die eerste keer dan.

Van aangezicht tot aangezicht. Spreken met God. Ken je dat? Dat gevoel. Dat je in de ruimte zit. En dat je praat met God. En dat hij echt in alle opzichten gewoon aanwezig is.

Ik beluisterde een podcast onderweg hier naartoe. Ik zit anderhalf in de auto. Dan heb je altijd tijd voor een podcast. En dat was Brandstof van Groot Nieuws Radio. En het ging over een gesprek met een schrijfster.

Die had geschreven over de namen van God. Heel mooi gesprek. En haar meest bijzondere naam van God was Yahweh. Waar ze het meest door geraakt werd.

En het moeilijkste vond hem over te schrijven. Maar in de betekenis van de altijd aanwezige. En ik vond dat zo mooi. God is altijd, overal, op elk moment, in elke ruimte aanwezig.

Dan kun je praten met hem. Als een vriend. Ja, maar hij is daar te groot voor. Maar zo vertrouwelijk wil hij wel zijn. Als een vriend. En dan die tweede.

Moet mijn aangezicht met u meegaan om u gerust te stellen. Want dat hebben wij nodig. Dat had het volk ook nodig. En God gaat uiteindelijk ook mee.

En dat is alleen maar dankzij Gods genade. En dan vraagt Mozes de heerlijkheid van God nog meer te zien. En het gezicht van God.

En dan antwoordt God zo. Hij zei verder. U zou mijn aangezicht niet kunnen zien. Want geen mens kan mij zien en in leven blijven.

Dus de volle heerlijkheid van zijn wezen kun je niet zien. Ook zei de heren. Zie hier is een plaats bij mij waar u op de rots moet gaan staan. En het zal gebeuren als mijn heerlijkheid voorbij trekt.

Dat ik u in een kloof van de rots neer zal zetten. En u met mijn hand zal bedekken. Totdat ik voorbij gegaan ben. En zodra ik mijn hand wegneem.

Zult u mij van achteren zien. Maar mijn aangezicht zal niet gezien worden. Vond ik altijd een hele merkwaardige tekst. Zie je dan eens een stukje rug of zo. Ja dat mag je dan bedenken.

Maar eigenlijk zegt hij. Je kunt iets van mij zien nu. En nogmaals als God zich openbaart. Openbaart zij zich in de tweede persoon. Dus ik denk dat Mozes daar iets zag van.

De heer Jezus. Hoe ik me dat dan ook verder moet voorstellen. Maar nog niet in de volle heerlijkheid van het letterlijk kunnen zien in de ogen. Van hem. Pas met de komst van de heer Jezus.

Kon je in zijn ogen kijken. En de woorden horen van de heer Jezus. Wie mij ziet. Ziet de vader. Nu en we eindigen dan deze geschiedenis met Mozes.

Met het gegeven dat het effect had. Op Mozes. Die ontmoeting met God. Daar op de berg Sinai. En dat hele gesprek. Wat hij daar heeft gehad. Hij ging namelijk stralen.

Op een buitengewone manier. Je zou ook kunnen zeggen. Hij bespiegelde in zijn eigen gelaat. Iets van de heerlijkheid van God. Aan het volk.

En dan staat er in Genesis 34. Vanaf vers 29. En het gebeurde. Toen Mozes van de berg Sinai afdaalde. De twee tafelen van de getuigenis waren in Mozes hand.

Toen hij van de berg afdaalde. Dat Mozes niet wist dat de huid van zijn gezicht glansde. Omdat de heren met hem gesproken had. Toen kwam glans uit.

Hij had een soort heerlijke glans over zijn gezicht. En Aaron. En al de Israëlieten. Keken Mozes aan.

En zie de huid van zijn gezicht glansde. Daarom waren zij bevreesd. Om dichter bij hem te komen. En Mozes riep hen echt bij zich. Aaron en al de leiders van de gemeenschap.

Keerden naar hem terug. En Mozes sprak tot hen. En daarna kwamen al de Israëlieten naar voren. En hij gebood hen alles wat de heren met hem besproken had. Op de berg Sinai.

Nadat Mozes geëindigd had met hen te spreken. Legde hij een doek over zijn gezicht. En in de voorbereiding van deze twee keer. Viel me dat heel erg op. Dat toen hij nog sprak met zijn volk.

Over de dingen die God met hem besproken had. Al de bepalingen van hoe God met zijn volk wilde omgaan. Toen straalde hij. En zagen ze dat ook. En toen hij uitgesproken was.

Toen pas ging het doek over zijn gelaat. Want ze konden het feitelijk niet verdragen. Wat de uitkomst was van alles wat God hen had gezegd. Want dat zou pas werkelijkheid. En welke verdragen kunnen worden bij de komst van de heer Jezus Christus.

Want Mozes heeft de wet gegeven. Maar de heer Jezus sprak over een nieuw verbond. En dan kwam er een doek over zijn gezicht.

Kijk. Paulus geeft die commentaar op. Op deze hele geschiedenis. Dat effect wat het had op het gelaat van Mozes.

En dan zegt hij. Maar telkens. En dat is in twee Korinthe. Nee dat is niet waar. Ik ben even een stap te ver. Deze tekst wil ik eerst nog even met jullie doornemen.

Maar telkens wanneer Mozes voor het aangezicht van de heren kwam. Om met hem te spreken. Deed hij de doek af. Dus in zijn persoonlijke ontmoeting met de heer Jezus. Ging die doek elke keer af. Of met de heren God.

Totdat hij weer naar buiten ging. En wanneer hij naar buiten gegaan was. Sprak hij tot de Israëlieten wat hem geboden was. En als de Israëlieten aan het gezicht van Mozes zagen. Dat de huid van het gezicht van Mozes glansde.

Dan deed Mozes de doek weer over zijn gezicht. Totdat hij naar binnen ging. Om met hem te spreken. Nou prachtige verhalen over het aangezicht van God. In de ontmoetingen van Jacob en Mozes met God.

Maar je zou ook kunnen zeggen. En dan ga ik naar het commentaar van Paulus. Wat moet ik eigenlijk met deze geschiedenis. Wat kan ik nou met deze verhalen in de praktijk van mijn leven met God. Heel mooi om dit allemaal te lezen over dat aangezicht van God.

En ook wel fijn wat je erover zegt. Dat je persoonlijk met hem kan omgaan. Als met een vriend en dergelijke. Maar wat moet ik precies met die verhalen. Nou dan kunnen we even kijken naar het commentaar van Paulus.

Op de geschiedenis met Mozes. Daar beginnen we dan even mee. En nou komt de tekst die ik wel wilde laten zien. Deze. Uit 2 Korinther 3 vers 17 en 18. Waar staat de Heere nu is geest.

En waar de geest van de Heere is daar is vrijheid. En dan staat er zo mooi. En dat is dus het commentaar. En je zou het hele hoogstuk moeten lezen. Waarom dit commentaar zo hier wordt gegeven. Want dat zou een hele nieuwe preek vragen.

Maar wij allen nu die met onbedekt gezicht. Onbedekt. Het hoeft niet meer een sluien voor en derken. Alle sluien zijn weggenomen. De heerlijkheid van de Heere. Als in een spiegel aan schouwen.

Worden van gedaante veranderd. Naar hetzelfde beeld. Van heerlijkheid tot heerlijkheid. Zoals dit door de geest van de Heere bewerkt wordt. Dat is wel bijzonder.

Wat wordt over ons gezicht nu gezegd. Vanuit dit gedeeld. Vanuit deze tekst. Als gelovigen nu. Nou wij mogen de heerlijkheid van de Heere zien. Als in een spiegel.

En dan ging ik me een beetje voorstellen. Wat dat dan betekent. Want een andere vertaling zegt. Wij mogen de heerlijkheid van de Heere weer spiegelen. Als. Iets anders dan in een spiegel aan schouwen.

Maar wat zie je. Als jij in de spiegel kijkt. Als ik in de spiegel kijk. Dan zie ik mezelf. Tenminste. Goed werkende spiegel doet dat. En we zien.

We kunnen de heerlijkheid van de Heere. Als in een spiegel aan schouwen. We kunnen de heerlijkheid van de Heere weer spiegelen. En toen dacht ik bij mezelf. Wat ik een keer iemand had horen zeggen.

Dat hij elke morgen opstond. En in de spiegel keek. En toen tegen zichzelf zei. Jij jongen. Dat was een man. Jij jongen. Jij bent een geliefd kind van God.

En met die liefde in je hart. Mag je nou de dag ingaan. Dat zei hij elke morgen als hij in de spiegel keek. En waarom? Omdat hij in het. Zijn eigen gezicht keek.

Maar wist. Dat God ook. Naar hem keek. En eigenlijk. Die woorden in zijn hart invluisterden. Jij bent mijn geliefd kind. Dat is een oefening.

Kun je gewoon leren. Om je geliefd te voelen. Ik heb niet altijd hoor. Dat ik. Als ik in de spiegel kijk. Dat ik me dan zo geliefd voel. Ik heb ook wel eens momenten.

Dat ik niet in de spiegel durf te kijken. Dan schaam ik mij. Maar als ik me dan deze woorden in herinnering neem. Dat we met een onbedekt gezicht. Naar God mogen gaan. Dan is het iets heel bijzonders.

Hij neemt alle schuld. Schaamte weg. Dat heeft hij gedaan. Door zijn kruisdood. En door zijn opstanding. En zijn eindig komende macht van de dood. Dat hoeft ons niet meer te beïnvloeden. En dan mogen wij in de spiegel kijken.

En tegelijkertijd zijn heerlijkheid. Wie hij is. Weerspiegelen. Zoals een meisje bij mij in de klas een keer zei. Nadat ik iets over de heer Jezus had verteld. En dat kunt u in de vorige treek nog een keer horen.

Hoe dat verder is geweest. Die zei. Meneer Lammers. Ik wil u even iets vertellen. U bent ge-jeezest. Ge-jeezest. Hij zei. Ja. U heeft het over Jezus.

Maar afgelopen zondag. Ben ik. In mijn kerk. Heb ik het vormsel ondergaan. Ik ga u niet verder uitleggen. Wat het vormsel is. Maar dat betekent ja zeggen. Op de dood. Een soort beleidenis.

Binnen de katholieke kerk. En daar heb ik een bijbel gehad. En sindsdien. Is hier Jezus dicht bij me. Maar. Ik zie het in u ook hoor. U bent ook helemaal ge-jeezest. Net als ik. En toen kwam er nog een vriendin bij.

Want het was pauze. En ik ben ook ge-jeezest. Het waren er twee in de klas. Maar weet je. Daar heb ik niks voor hoeven doen. Ik heb het dus blijkbaar. Op de ene of andere manier.

Weerspiegeld. Ik heb in de spiegel gekeken. Ik heb de heerlijkheid van de Heerde gezien. Die hij voor mij heeft. Dat is even heel persoonlijk dan. En ik weerspiegel dat.

En ik laat het weer zien aan de kinderen in de klas. En ze zien het. Tenminste. Twee hadden het opgemerkt. En vonden mij nu ge-jeezest. Ja weet je.

Waar de geef van de Heerde is. Is vrijheid. En in de omgaan met God. Gaat dit ook zo werken. Je gaat om met hem. Van aangezicht tot aangezicht. Hij is betrokken bij heel jouw bestaan.

Je ziet niet letterlijk gezicht. Maar in jouw gezicht. Mag je ook weten hoe God naar jou kijkt. En je hoeft geen doekje er meer over te doen. En dan mogen schaamd en schuld verleden tijd zijn.

Vreugde en aanbidding daarvoor in de plaats komen. Verdriet kan geuit worden. Maar hoop wordt ervaren. En gegeven. En je gaat letterlijk stralen. Dus wat is de les?

Leef. Nou laat ik het zo maar zeggen. Leef uit genade in de tegenwoordigheid van God. En verander naar het beeld van Christus. Zoals wij wel eens vroeger zongen. Tenminste bij ons in de kerk.

Maak mij een beeld van u. Zo vol van oogmoed, liefde en trouw. Maak mij een beeld van u. En hoe zit het dan met het verhaal van Jacob? Wat mogen we daaruit leren dan?

En dat is dan tot slot. Want het is al een lange zits van morgen. Wat mogen we leren uit het verhaal van Jacob? Nu twee dingen. We waren laatst op visite bij de ouders van de vriendin van mijn jongste zoon.

En vermogende ouders. En zijn dagelijks werk van hem was... Hij zat in commissariaten van verschillende grote bedrijven en dergelijke. En hij werd ook wel eens gevraagd om te bemiddelen als er sprake was van aan wie het bedrijf zou worden doorgegeven binnen het gezin.

En hij sprak toen tijdens ons etentje over twee broers. Die feitelijk allebei de erfenis mochten ontvangen van vader. Maar één zou de bedrijf kunnen voortzetten.

Ja, vader wilde eigenlijk allebei. Maar dat vonden zij allebei niet goed. Want de één wilde alles en de ander wilde ook alles. Alleen het bedrijf leiden. Want ze vonden zich allebei geschikt.

Helemaal geschikt en de ander juist niet. Dus ontstond behoorlijk wat wrijving tussen die broers. Nou, uiteindelijk is het zo geworden dat één het bedrijf mocht overnemen en de ander werd uitgekocht. Zo heet het dan.

En het ging niet meer goed met het bedrijf. Het bedrijf ging failliet. En dat kwam door de halsdarrigheid van twee broers die niet meer elkaar zagen.

Maar slecht geld en prestige en de eer en dergelijke. Maar niet meer elkaar. Als er geen verzoening plaatsvindt, dan blijft wrok en vijandschap over.

Maar een ander verhaal is het verhaal wat dichterbij komt. Is het verhaal van mijn eigen jonge broer die in 2019 is overleden.

En die had in de laatste jaren van zijn leven geen contact meer met zijn twee zonen uit een eerder huwelijk. Ik ga u verder besparen wat voor een narigheid en een pijn daarachter ligt.

Maar hij leed er wel onder. Maar hij lag op zijn sterfbed. Hij zou echt binnen een paar weken overlijden. Overlijden. En ik dacht, het kan niet zo zijn dat hij zijn kinderen niet meer ziet voor het overlijden.

Dus ik heb contact opgenomen met die jongens. Ik had adresgegevens. En ik vertelde hem, jullie vader, jouw vader, ieder persoonlijk, jouw vader ligt op sterven.

Hij zou jullie weer een keer in de ogen willen zien. En het hele bijzondere was, en ik had er ook intensief voor gebeden, dat ze daar positief op zouden reageren.

Dat ze allebei zeiden, dan gaan we naar papa. Maar ze hadden al jaren geen contact. Ze zeiden er ook bij, maar ik wil wel dat jij er dan bij bent. De eerste kwam, de kamer binnen, het ziekenhuis kwam, de kamer binnen.

En ik zag dat ze elkaar zagen. Letterlijk. Ze keken elkaar in de ogen. En wat gebeurt er dan? Als dat echt gebeurt, dan ontstaat die verbinding waar je ook in het begin naar keek.

Er ontstond weer verbinding. En heel veel wrok en pijn en onbesproken dingen vielen weg in het aanzicht van de dood. En ik zag dat, en na twee minuten zei ik, jullie redden het wel alleen.

Hoef ik niet bij te zijn. Ga met elkaar in gesprek. En dat deden ze. Zowel de oudste deed dat, als de jongste. En er stond verzoening, er ontstond iets buitengewoon kostbaars in het laatste moment van het leven van mijn broer.

En als ik er nog aan terugdenk, dat ontroert mij dat ten diepste. Want dit is wat het dus mogelijk maakt als je elkaar besluit weer echt te zien. En als jij in een of andere manier in je leven rondloopt met wrok, met iets wat onverzoenlijk lijkt te zijn.

Ik geloof ergens dat er altijd wel een weg is tot verzoening en vergeving. Het kan heel erg moeilijk zijn. Maar durf elkaar eerst weer eens gewoon in de ogen te kijken.

Zie je in dat programma van familiedenair ook regelmatig. Dat dan en dingen wegvallen. Soms gaat dat niet goed. Dat geloof ik ook. En ik ben zo reëel om dat ook gewoon te zeggen. Maar zij keken elkaar weer aan.

En er lag weer verbinding. Omdat je op die manier ook mag bekijken hoe God ons ziet. Nou, en dan ben je zelf een zege geworden.

Hoe eindigt dat verhaal van die worsteling van Jacob? Ik laat u niet gaan, tenzij gij mij zegent. Dat is zo mooi, hè? En dat doet God dat ook nog. En zijn naam wordt Israël.

En er verandert van alles in het leven van Jacob. Dus ja, daar wil ik dan ook mee eindigen. Even luisteren naar Sela. Laat ons een zege zijn. Laten we danken.

Vader in de hemel. Dank u wel dat we u mogen kennen. Dat we vertrouwelijk met u om mogen gaan. En dat u met ons wil praten als met een vriend.

En dan voelen wij ook en ervaren wij ook uw genade. Uw liefdevolle aandacht voor ons in alle opzichten. Uw liefdevolle nabijheid.

In strijd, in pijn, in onverwerkte dingen. En in verwerkte dingen. Dank u wel, Heer, dat u nabij bent. Dat u de aanwezige bent. En dat u dat aan Jacob liet zien en aan Mozes.

Maar in de Heer Jezus Christus. In het kennen van hem ook aan ons. Dank u wel dat we door uw geest daarin geleid mogen worden. Om u steeds dieper te leren kennen.

Steeds vertrouwelijker te worden. Zodat niets meer in ons hart verborgen is voor u. Hoewel dat al zo is. Maar dat wij het niet verborgen houden door het niet uit te spreken. Dank u wel, Heer, dat u nabij bent vandaag.

In alle zegeningen die we ook mogen verwachten. En dank u voor uw goedheid en genade. Amen.