Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen. Fijn om in jullie midden te zijn. Ik begin met het volgende verhaal. Het was een koude winterdag in 1850 in Engeland.
! Een jongen van zo'n 15 jaar oud worstelde al langer tijd met een diep besef van zonde. Hij las de Bijbel, bad, zocht naar vrede met God, maar hij vond het niet.
Op een zondagmorgen wilde hij naar de kerk gaan, maar er kwam een hevige sneeuwstorm en de wegen waren bijna onbegaanbaar. Hij kon zijn kerk dus niet bereiken. Hij sloeg een zijstraatje in en hij kwam in een kleine methodistenkapel.
Hij ging er binnen. Er zaten maar een paar mensen. Door de storm was zelfs de predikant niet gekomen. Omdat de doner niet was, stond er een eenvoudige man op.
Waarschijnlijk een schoenmaker of kleermaker uit de gemeente. Het was geen grote spreker. En zijn tekst was Jesaja 45 vers 22. Wend u naar mij toe, alle gij einde de aarde.
Waar eigenlijk staat, kijk naar mij. Look unto me, wend u naar mij. Die man kon nauwelijks spreken. Maar hij bleef steeds hetzelfde herhalen. Dit vers zegt, kijk, look unto me.
Hij zei, je hoeft niks moeilijks te doen. Je hoeft geen geld te hebben om te kijken. Je hoeft geen geleerd man of vrouw te zijn. Je hoeft alleen maar te kijken. Toen keek de man ineens recht naar de jongen achter in de kapel.
En hij riep, jonge man, je ziet er ellendig uit. En de man vervolgde. En je zult ellendig blijven in dit leven en in het volgende.
Als je niet gehoorzaamt aan dit vers. Wend u naar mij toe, wordt behouden alle einde de aarde. Maar als je nu gehoorzaamt, zul je gered worden.
Jonge man, kijk naar Jezus Christus. Kijk, kijk, kijk. Op dat moment begreep hij het, die jongen van 15.
En later zei hij, ik had jarenlang geprobeerd te doen wat ik niet kon. Maar toen zag ik het. Ik hoefde alleen maar te kijken. En hij beschreef het zo.
Ik keek. En op dat moment was de last van mijn hart weg. En deze man, deze jongen was. Weet u dat?
Charles Hadden Spurgeon. Ik hoorde zijn naam al door de rijen gaan. Eén blik is genoeg. En dat is het thema van vanmorgen van mijn preek.
Eén blik op het kruis. En ik wil jullie meenemen uit het gedeelte van nummer 21. Waar we ook zien dat één blik, niet op het kruis, maar op de slang, de kopere slang, genoeg is voor genezing.
En dat datzelfde gedeelte onder andere terugkomt in Johannes 3. Waar één blik op de zoon die verhoogd is, eeuwig leven brengt. In deze lijdenstijd willen we vanmorgen extra inzoomen op het offer van de Heer Jezus.
Waar al profetisch over is gesproken in nummer 21. We gaan het lezen. En ik hoop vandaag dat we voor het eerst of opnieuw die blik op het kruis, die gelovige blik, op het offer van de Heer Jezus mogen werpen.
Hem daar eeuwig verdangbaar mogen zijn. En ook dat het ons leven elke keer weer zal veranderen. Nummer 21 vanaf vers 4. Het volk Israël is onderweg.
Ze mochten het beloofde land niet binnen gaan, omdat ze gezondigd hadden. En ze zijn bezig met een zwerftocht van 40 jaar. Om uiteindelijk wel weer bij het beloofde land aan te komen en binnen te gaan.
En ondertussen gebeurt er dit. Toen trokken zij van de berg Hor, dat is vers 4 van nummer 21, in de richting van de Schelfzee. Ze moesten namelijk om het land van Edom heen trekken, maar onderweg kon de ziel van het volk het niet langer verdragen.
Ze waren het zat. Het volk sprak tot God en tot Mozes. Waarom hebt u ons uit Egypte laten vertrekken om te sterven in de woestijn? Want hier is geen brood. En ook geen water.
En onze ziel heeft een afkeer van dit waardeloze brood. Het manna. Toen stond de Heer gifslangen onder het volk.
Die beten het volk en er stierf veel volk uit Israël. En het volk kwam naar Mozes toe. Ze zeiden, we hebben gezondigd. Want we hebben tegen de Heer en tegen u gesproken.
Bid tot de Heer dat hij de slangen van ons wegneemt. En toen bad Mozes voor het volk. En de Heer zei tegen Mozes, maak u een gifslang. Zet hem op een staak, een stok. En het zal gebeuren dat ieder die gebeten is, in leven zal blijven als hij daarnaar kijkt.
Toen maakte Mozes een kopere slang. Zet hem op die staak. En het gebeurde als de slang iemand beet, dat hij naar de kopere slang keek en in leven bleef.
Nou we zien hier een volk. Een enorme hoeveelheid mensen die door dat warme woestijnzand trekt. De ene generatie komt naar de andere.
Je zou zeggen een beetje uitzichtloze situatie om op die manier te reizen. En dan staat hij aan het eind van vers 4. Het volk kon het niet langer verdragen.
Ze waren het zat. Het was irritant. Het schoot niet op. Elke keer hetzelfde. Elke keer datzelfde eten. Ik kan me daar wel door voorstellen.
Dat je het zat wordt als je op die manier moet reizen. Er is een belofte gedaan. Er zijn al zoveel mensen omgekomen. En het einddoel ligt nog steeds niet in het verschiet. Nou wat ze hier doen is dat ze naar Mozes en naar God gaan.
En zeggen ten diepste. U hebt het verkeerd gedaan. Uw keuzes die u heeft gemaakt met ons die kloppen niet. Hier u heeft ons uit Egypte gehaald om te laten sterven.
Ze trekken eigenlijk heel Gods plan in twijfel met het volk. God is niet een zorgende God. Ja die hun een beetje geen brood en water voor zet. Dat doet God wel. Leest u de geschiedenissen maar.
Kortom. Ze zijn het gewoon helemaal zat. Hun relatie met God hoeft eigenlijk niet meer. Ze kunnen het zelf. Als zou je dat nou moeten samenvatten. Wat is nou de kern van de zonde hier.
Is dat ze onafhankelijk van God willen leven. Ze zetten God aan de dijk. En willen hun plannen eigenlijk zelf uitstippen. En als God niet had ingegrepen. Grote kans dat het volk terug had gegaan.
Naar Egypte. Alsof ze daar zoveel beter hadden. Ze waren denk ik de geschiedenis dat hun eerst geboren gedood werden. Die jongetjes even vergeten. En we zien dat God straft.
God ingrijpt. Ernstig ingrijpt. En hij zendt gifslangen. Wat uiteindelijk leidt tot de dood van velen. Ik denk velen is er lite jong oud.
Klein en groot. Aangrijpend moet dat geweest zijn. De jammerklachten. Rauw. En het verdriet die dat kamp doortrekt. De paniek. Wat moeten we doen? Het effect van de zonde.
Zoals Romeinen 6 vers 23 zegt. Het loon van de zonde is hier heel letterlijk de dood. Misschien komt de vraag bij je op.
Moet dat zo heftig? Moet dat zo stevig? Zo onomkeerbaar? Als een diep vraagstuk. Van hoe kunnen we accepteren dat een liefdevolle God zo hardhandig ingrijpt bij zijn volk?
Ik denk dat er twee aspecten zijn. God weet als ik niet zo ingrijp gaat het volk steeds verder in de zonde. Ik moet echt een streep trekken. Anders gaat het volk verder en neemt een rebellie alleen maar toe.
En de tweede is God is heilig. Hij moet zonde, overtredingen, rebellie, straffen tegen hem. Maar uiteindelijk straft God niet. Om het volk van zich af te duwen. Om te zeggen ik hoef jullie meer.
Ik ben het zo zat. Jullie hebben het zwaar. Ik heb het nog veel zwaarder om met jullie door die woestijn te wandelen. Want jullie zijn zo ontrouw. Ik doe alles voor jullie. Ik ben jullie zo genadig en elke keer staan jullie tegen mij op.
Hoeveel reden had God om te zeggen? Ik ben het zat. Mijn ziel heeft een afkeer van jullie. Ik hoef niks meer met jullie te maken te hebben. Dat is niet het doel van de straf van God.
Om dat te uiten. Nee, God straft ze om ze tot één keer te brengen en om ze terug te laten komen. Dus achter straf zit liefde.
Zo werkt het als het goed is bij ons ook. Als wij consequenties van verkeerde daden moeten bestraffen. Misschien even in de rol als ouders. Zit daarachter nooit je kind van je afdrijven als dat even betrekking heeft op je kind.
Maar heeft dat altijd als doel om het kind erachter te laten komen. Ik zit op een verkeerde weg. Zodat het terugkomt en opnieuw weer in de armen gesloten kan worden. Van liefdevolle ouders. Straf heeft altijd als doel om terug te keren.
De boetes die wij zelf moeten betalen zijn heel vervelend. Maar die hebben als doel om ons te beseffen niet meer doen. Want je brengt jezelf mogelijk in gevaar. Ik weet dat er ook verkeerd gestraft kan worden.
Met verkeerde motieven. Maar Gods bedoeling van de straf is aan de ene kant zijn heiligheid te tonen. En het feit dat hij dit niet tolereert als een heilig God. Maar aan de andere kant ook om zijn genade te laten zien van.
Er is een weg om terug te keren naar mij. Ik zelf denk als we het toch moeite houden met die gedachten dat er een straffende God is.
Dat dat iets zegt over ons Gods beeld. Dat we een te klein beeld hebben van God. Ik denk dat het dan ook niet helpt als je met die vragen worstelt.
Om dat helemaal gaan uit te dokteren. Hoe zit dat dan precies? Een heel theologisch vraagstuk daarvan te maken. Maar dat het veel beter werkt om je hart op God te richten. En hem beter te leren kennen.
Waardoor er ruimte ontstaat om deze raadsels van God te aanvaarden. Hem te laten zijn wie hij is. En eigenlijk de liefste geen antwoord te krijgen op de vraag.
Waarom zo op deze manier? Een te klein beeld van God is vaak de reden waarom we worstelen met deze thematiek. Nou weet je wat we hier zien? Ik kan er niet te lang bij stilstaan.
Zien we dat het volk hier tot bezinning komt. Ze komen erachter. We zijn een verkeerde afslag ingegaan. Hier verseven. En het volk kwam naar Mozes toe. Ze beseften.
We hebben gezondigd. We zitten in een rampzalige situatie. Waar we onszelf niet uit kunnen halen. We moeten terug. Ik denk met hangende pootjes. En ze zeggen tegen Mozes.
We hebben gezondigd. We hebben het fout gedaan. We hebben gerebeleerd. We hebben eigenlijk. Ja. Onze onafhankelijkheid aan God.
Laten zien. Maar we willen weer afhankelijk van hem zijn. Want we hebben tegen de Heer en tegen u gesproken. Opgestaan. Gerebeleerd. En dan komt het hun verzoek. Wil je helpen Mozes? Mozes wil je voor ons bidden.
Wil je voor ons bidden tot de Heer? Ze beseffen dat Mozes hen niet beter kan maken. En Mozes wordt als het ware ingeschakeld. Bid tot de Heer. Zodat hij de slangen van ons wegneemt.
Dus Mozes wordt ingeschakeld. Wat denkt u? Hoe zou Mozes dat gevonden hebben? Een goede leider is begaan met zijn kudde.
We hebben net afscheid genomen van een leider. Van een oudste. Een goede leider is begaan met zijn kudde. En ook al zal hij Mozes zich zwaar geïrriteerd hebben.
En boos geweest zijn vanwege hun zonde. Als Mozes te gevolgen van hun straf. Deze straf zie ik denk dat zijn hart gebroken is. Ik denk dat Mozes daar niet met een cocktail in zijn hangmat heeft gelegen.
En heeft genoten van dit tafereel in het volk. Nee ik denk dat Mozes misschien al aan het bidden was. Heere God het is terecht dat u ze straft. Maar moet het zo erg zijn?
Kunt u het niet wat minder doen? Kunt u niet stoppen met de straf? Wat denkt u? Een goede leider staat op de bres. Voor zijn volk. Goede ouders staan op de bres voor hun kinderen. Vrienden staan voor andere vrienden in de bres.
Leraren voor hun kinderen. Daar waar verantwoordelijkheid is. En leiderschap. Daar gun je nooit degene waar je verantwoordelijk voor bent. Onheil. Ik denk dat Mozes op zijn knieën heeft gelegen.
En dat ze hem aan moesten raken. Mozes wil je bidden? Ja daar ben ik al mee bezig. Alleen jullie moeten je bekeren. Dan kan er pas wat gebeuren. Maar nu kan ik echt vrijmoedig bidden. Want jullie erkennen dat je gezondigd hebt.
En je ziet dat God reageert. Mozes gaat bidden. We weten niet hoe lang dat heeft geduurd. En de Heer zegt in vers 8. Mozes ik heb je gebed gehoord.
Wat doet God? Neemt hij de straf weg? Want wat vraagt het volk? Vraagt het volk.
Wilt u een kopere slang maken dat wij daarnaar kunnen kijken en dat we genezen hebben als je kijkt? Nee het volk zegt. Ik wil dat die slangen die straf weg gaat. En wat gaat God doen? Gaat God de straf weg halen?
Nee hè? Hij zegt tegen Mozes in vers 8. Maak een slang. Giftslang. Koper. Moest hij smelten. Rode koper. Moest hij verzamelen. Maken. Heeft even geduurd.
Ik denk dat hij er heel veel haast mee gemaakt heeft. Spoed. Elke seconde telt. En hij moet die omhoog gaan houden. Met staak. Dus de slangen schuifelen nog steeds door het kamp.
Er is nog steeds doodsgevaar. Ze moeten nog steeds opletten waar ze lopen en waar ze slapen. Maar er wordt een voorziening aangebracht door de Heer. De verklaarders zeggen.
Als God in één keer de straf wordt weggenomen. Grote kans dat het volk al vrij snel weer. In dezelfde groef terecht was gekomen. Gewoon weer door was gegaan. Nee. God laat de straf bestaan.
Maar plaatst een staak. Een slang. Zodat er geloof is. Geloof moet zijn. Om naar dit middel tot redding te kijken. Antigif.
De straf was niet weg. Maar er kwam wel een uitweg. Voor ieder die wilde kijken. Die geloofde dat Yahweh werkelijk een voorziening wilde treffen. God voorzag.
Maar de mens moest kiezen. Vind ik heel mooi. De verantwoordelijkheid van God. En de verantwoordelijkheid van de mens. God brengt de voorziening aan. We lichten op een centrale plek.
Of misschien is Moos met spoed door dat kamp gegaan. Duizenden, duizenden mensen. Heeft hij geprobeerd om iedereen te laten kijken. In elke positie. Kijken. Je moet kijken. Want dan genees je.
Heeft iedereen gekeken? Soms heb je van die plaatjes. Die kinderboekjes. Van dat ouders met hun kinderen komen. En dat een vriend. Het hoofd op hef van een vriend.
Of dat sommigen wegkijken. We weten het niet. Ik kan me voorstellen dat er ook mensen zijn. Die hebben niet gekeken. Ik denk. Ja dag. Ik ga een beetje naar de slang kijken. Het beeld van wat mij heeft gedood. Of dreigt het doden. Dat is het beeld dat God gebruikt.
Ik moet als het ware naar mijn eigen zonde gaan kijken. Naar mijn eigen overtreding. Ja dat doe ik niet hoor. We weten het niet precies. Want het is een vreemde oplossing toch?
Het is een hele bijzondere oplossing. Dat datgene wat de mensen doden. Juist door God op een staak publiekelijk werd aangewezen. En daar moest je naar kijken. Je moest als het ware naar je eigen zonde kijken. Je eigen fout.
Oordeel. Vloek. En zo werd je genezen. Dus we kunnen zeggen dat de slang. De staak. Was een teken van oordeel en vloek. Wat je fout had gedaan. Ze hadden gezondigd.
Maar tegelijkertijd was het een symbool van Gods ontzettende grote genade. Dat alleen al door te kijken. Je hoefde niks te doen. Met je voorkomen genezen. Dus als het ware.
Ze keken naar de slang. Ze werden geconfronteerd met zichzelf. Hebben gezondigd. Maar tegelijkertijd opende daar de sluizen van Gods goedheid zich. En werden ze voorkomen genezen. Dat zal een ongelooflijk raadsel geweest zijn.
Dat je door te kijken naar zo'n slang. Kopere slang. Voorkomen genezen werd. Deze geschiedenis staat niet alleen letterlijk hier.
Op zichzelf. Op zichzelf. Geschiedkundig. Waar. Echt gebeurd. Om dat te verklaren naar ons als lezer. Uit de Torah. Maar het is als het ware.
Ook een verhaal. Misschien heb je dat wel eens. Dan heb je een heel lekker gebakje. En dan denk je dat je een slagroomgebakje hebt. Of een vanillengebakje. En dan eet je het op. En dan zit er opeens nog iets anders in.
Iets lekkers. Een chocoladelaag. Of een speculaaslaag. En dan eet je daar doorheen. En dan tref je in de kern. Prachtige kers nog aan. Dan denk je. Zo. Oh die zit er ook nog in. Nou weet u. Zo is het heel vaak ook met het woord van God.
Je hebt een soort eerste laag. Gewoon wat er letterlijk. Of poëtisch. Letterlijk gebeurd is. Of iets wat het wil zeggen in die tijd. Maar ga je graven. In die tekst. In dat gedeelte.
Staat er heel vaak nog meer in. Nog meer betekenissen. Nog meer lijnen. Vaak naar de toekomst. Nou dat is hier ook zo. Er zitten hier eigenlijk drie lijnen in dit gedeelte. Dit is de eerste lijn.
Gewoon zoals wij dat nu behandelen. Wat daar letterlijk gebeurd is in die woestijn. De tweede lijn is dat het een waarschuwing is voor de kerk. Daar ga ik nu vanmorgen niet teveel op in. Maar je kunt die tekst wel even opschrijven.
1 Corinthe 10. Vers 9 tot 11. 1 Corinthe 10. Vers 9 tot 11. Gebruikt Paulus dit gedeelte. Om de gemeente te waarschuwen. Heb niet hetzelfde gedrag.
Als de israelite. Het staat letterlijk. Het is een waarschuwing. Het is als voorbeeld. Als waarschuwing opgeschreven. Dat we Christus niet zouden verzoeken. Dat we niet onafhankelijk van God zouden leven.
Dat is de tweede lijn. U zou kunnen zeggen de tweede laag in het gebakje. Maar dan komen we bij de kers. Dan komen we bij het mooiste. God metselde als het ware deze geschiedenis.
In de muur van de tijd. En dan gaan we naar Johannes 3. Want daar haalt iemand deze geschiedenis. Als het ware eruit. Refereert eraan.
Laat er de werkelijke betekenis. Van doorschijnen. Dat is zo magnifiek. Hoe God dat doet in zijn woord. De lijn van oud naar nieuw. Laat iets in het oude testament gebeuren.
Dan gebeurt iets. Maar het heeft een enorme profetische betekenis. voor honderden jaren later. Johannes 3 vers 14 en 15. Ja Johannes 3 vers 14 en 15.
De overbekende tekst. Johannes 3 wordt vaak aangehaald. En hier zien we het. En zoals Mozes de slang in de woestijn verhoogd heeft. Nou wie zegt dit? Dit zegt Jezus. Dit zegt de Heer Jezus in gesprek.
Met een van de leiders van de farisees. Nou farisees weten niet zeker. Maar een van de leiders van de joden. Die s'nachts bij hem op bezoek komt. En die de vraag stelt. Hoe moet ik wederom geboren worden? Hoe kan ik het koninkrijk van God binnenkomen?
Ja dan zegt Jezus. Ja moet ik dat aan jou uitleggen? Jij bent een leider. Jij zou dat zelf moeten weten. En dan legt hij als vader de wedergeboorte uit. In de verse ervoor. En dan zegt Nicodemus.
Ja maar hoe dan? Vers 9. Hoe kunnen deze dingen dan gebeuren? En dan komt Jezus bij deze tekst. Hoe? Hoe word ik wederom geboren? Hoe kom ik het koninkrijk van God binnen? Nou. Misschien is dat ook wel je vraag van morgen.
Hier in deze dienst. Hoe kom ik het koninkrijk van God binnen? Hoe word ik wederom geboren? En krijg ik nieuw leven? Nou dan zegt Jezus dit tegen Nicodemus. En zoals Mozes de slang in de woestijn verhoogd heeft.
Hem hoog gehouden. Zo moet de zoon dus mensen verhoogd worden. Zie je de parallel? Het is de nummer die 21. Johannes 3. Met als doel.
Opdat ieder die in hem gelooft. Dus die gekeken heeft. Niet verloren gaat. Niet zal sterven. Maar eeuwig leven heeft. Zoals er daar genezing was.
Tegen het lichamelijke oordeel. Zo is hier. Biedt Jezus aan. Genezing. Voor ons geestelijk probleem. Met een eeuwige oplossing. Zoals de slang.
Een teken was van oordeel. En vloek. De toon van God. Een straf van de Israëliet. Zo is ook de zoon.
Een teken geworden. Van oordeel. Een vloek. Een straf. Op de zonde. De slang was een vloek.
Christus werd een vloek. 2 Korinther 5 vers 21. Want hem die geen zonde gekend heeft. Heeft hij tot zonde. Gemaakt. Gelaten 3 vers 13.
Christus is voor ons een vloek geworden. Omdat een ieder die aan het hout hangt. Vervloekt is. En als laatst. 1 Petrus 2 vers 24. Hij heeft onze zonden.
In zijn lichaam gedragen. Aan het hout. Op het hout. Dus zoals de Israëliet. Naar die slang keek. En als het ware. Naar zijn eigen oordeel keek. Zijn eigen straf. Zo zegt.
Jezus hier. Over zichzelf. Zo moet ik ook verhoogd worden. Zo hang ik ook. Aan het kruis. Dat een ieder die naar kijkt. Als het ware. De vloek ziet. De straf.
De zonde. Die hij of zij heeft gedaan. De slang droeg symbolisch. De straf.
De slang leefde niet. Het was een kopere slang. Maar Jezus. Christus. Droeg werkelijk het oordeel. Werkelijk de straf.
Werkelijk de vloek. Van God. Als levend mens. Hij is vlees geworden. Als levend mens. Hij werd een misdadiger.
Hoe noemen we iemand die steelt. Een dief. Hoe noemen we iemand die een moord heeft gepleegd. Hoe noemen we iemand die overspel heeft gepleegd.
Zo kunnen we nog wel even doorgaan. Het valt nog mee als we de zonde benoemen. Ja steden. Maar iemand die een dief wordt. Maar eigenlijk. Dat kwam bij elkaar op het kruis.
Toen Christus aan het kruis ging. Werd hij een dief. Werd hij een moordenaar. Werd hij een overspelige. Elke walgelijke zonde. Werd in hem gestraft. Dat werd hij. Daar.
Voor God. Waarom deed hij dat? Waarom deed hij dat? Waarom moest Mozes de slang.
Oprichten en verhogen. Waarom moest Christus verhoogd worden? Dat staat hier. Vers 14. Zo moet de zoon. Het was niet een soort toevallig samenloop van omstandigheden. Van joden die samen met Romeinen samenspanden.
Een plan beraamden. Dat was er ook. Waar ze ook verantwoordelijk voor waren. En dat ja. Het zo erop uitliep dat Christus aan het kruis moest. Nee we weten. Van eeuwigheid werd het besloten.
God rolde zijn plan uit. Uiteindelijk bracht de vader zijn zoon aan het kruis. Het moest gebeuren. Heilig moeten. Dwars door alles heen.
Jezus zei het. Ik moet naar Jeruzalem. En ik moet daar sterven. Ik moet gekruisigd worden. Het moet op deze manier. Om verzoening te brengen. Het is de enige manier om het goed te maken.
Tussen God en de mens. Het was de enige manier om de Israëli te redden. En zijn relatie tussen God en hemzelf. Op orde te krijgen. Was te kijken. Naar de verhogende slang.
En zo is het ook de enige oplossing voor ons als mens. Door te kijken. Naar de zoon van God. Omdat hij het teken van verzoening is. Het teken van redding. Het teken van genade.
Door een heilig. Moeten. God heeft hem openlijk. Ik wou het nog even zeggen. De slang was rood koper.
Er zit ook zo'n diepe symboliek in. Dat rode koper wijst naar het bloed van Christus. Als middel tot verzoening. En Romeinen 3 vers 15 zegt.
God heeft hem openlijk. Heeft hem publiekelijk. Aangewezen tot middel tot verzoening. Niet in het verborgen. Niet heel ergens in een achterkamertje voor een bepaalde slechte groep mensen.
Nee. Zoals de slang verhoogd moest worden. Publiekelijk. Zichtbaar. Voor iedereen. Zo moest de zoon. Dus mensen. Verhoogd worden. Voor iedereen. Ik denk dat Mozes echt geprobeerd heeft iedereen te bereiken met die slang.
Denkt u niet? En zo probeert God iedereen te bereiken met het offer, met het kruis van zijn zoon. Omdat dat het enige middel is voor redding.
Voor de israeliet kwam de oplossing voor zijn ziekte van buiten af. Onverdiend. Hij had gezondigd. Maar het werd hem toch gegeven. Door te kijken. Ontving hij leven. Zo ook wij.
Ziek door de zonde. Stervenziek. Wij zijn veel dieper aangetast door de zonde dan wij enigszins beseffen. Echt. Dat geloof ik echt. We weten dat het niet zozeer heeft te maken met het feit of wij veel of weinig zondige daden doen.
Die zijn niet goed. Maar dat is niet de kern van het probleem. De kern van het probleem is zonde. Is los van God leven. Die neiging in ons. Om op onze eigen benen te lopen. Zelfs als je gered bent.
Dat is de kern van de zonde. Daar had Adem geen last van. Dat was onmogelijk voor Adem. Om los van God te leven. Hij deed alles met God. Want dat was een bron. Het was een vreugde. En de kern van de zonde is dat dat afgesneden werd.
En wij zelf willen ontwikkelen. Zelf willen ontplooien. Zelf willen doen. Dat is de kern van de zonde. Daar hebben wij allemaal last van. Ik hoop dat ook dat u dat vanmorgen eerlijk herkent. Want dat is het begin van de oplossing.
Maar God heeft een oplossing gegeven. Hij heeft een middel tot verzoening gegeven. Christus zijn zoon aan het kruis te nagelen. Ik zat te denken.
Die koperen slang. God laat Mozes niet een vurige slang vangen. En die aan het kruis brengen. Misschien was toen Partij van de Dieren al in het kamp.
Nee, maar ik dacht. God is de slang genadig. Want hij moet een slang maken. Zodat hij niet een vurige gif slang op die staak hoeft te zetten. En dat beest maar kronkelen. Toen dacht ik van God is eigenlijk de slang heel genadig.
Maar wat doet hij met zijn eigen zoon? God timmerde zijn eigen zoon aan het kruis door de handen van misdadigers. Hij had geen genade.
Zijn zoon viel in ongenade. Het materiaal van zijn vakmanschap was zijn graf. Hout, spijkers.
Kronkelend van pijn omdat hij een ongenade gevallen was bij de vader. Zo indrukwekkend. En weet u? Het is een walgelijke straf. Walgelijke dood.
Niet te bevatten. Wat de vader daar deed. Maar wat nog indrukwekkender is, is wat in Jezaja 53 vers 10 staat. Deed hij dit met tegenzin. Denkt u dat Mozes met tegenzin de slang maakte?
Ook al snapte hij misschien niet hoe dat precies zat. Nee, Mozes heeft met vreugde die slang gemaakt. Zo snel mogelijk omdat het een reddingsmiddel was voor zijn volk. En zo heeft God met vreugde zijn zoon verbreizeld.
Zegt Jezaja 53 vers 10. Het behaagde de Heer hem te verbreizelen, te verpletteren, te vernietigen. Niet omdat God een sadist is. Niet omdat God het fijn vindt om zijn zoon pijn te doen.
Maar omdat hij wist, het is een middel, de uitkomst, die brengt iets goeds voort. En dat is alles waard. Het is het alles waard voor God om zijn zoon te doden. Omdat hij weet, de uitkomst is overwinning.
Is genezing, is redding, is hel. Het los geld door hem betaald. Dat was voldoende om de straf en de zonde te blussen.
Net zo vreugdevol als Mozes slang maakte en omhoog hield tot redding. Zo ook God met zijn zoon vanwege jou en mij. Dat is wat.
Hij had jou en mij op het oog. U. Door dit te doen. Daarom had hij de vreugde in om zijn zoon te verbreizelen. Zodat u kon kijken naar de zoon als middel tot verzoening.
Gratis en voor niks. Voor kijken hoef je niks te doen. Toch? En de slang moest de lucht in. Hij moest op een staak.
Hij moest hoog. Hij moest zichtbaar zijn. En zo moest het ook met Christus zijn. Hij moest verhoogd worden, zien we hier in de tekst. 14. Ik dacht altijd. Ja. Dat is verhogings, verhogings, verheerlijkings, een hemelvaart.
Maar weet u allereerst. Hier betekent het letterlijk, exegetisch. Iets omhoog halen. Een klein beetje omhoog tillen. U kunt dat nagaan in Johannes 8 vers 28.
In Johannes 12 vers 32. Daar staat het letterlijk. De reden waarom hij verhoogd werd. Daar sprak hij over. Om aan te tonen wat voor dood hij zou sterven. Christus moest als het ware een klein beetje boven het maaiveld uitgetild worden.
Met het kruis. Zodat iedereen hem zou zien. Zodat het niet in het verborgenen zou zijn. En daar werd hij op het allerdiepst vernederd.
En tegelijkertijd op het allerhoogst verhoogd. Begrijpt u dat? Ik begrijp dat echt niet. Het was zo vernederend om hem daar te zien. En te zien lijden.
En te sterven. Het was een straf voor misdadigen. Het was niks waard. Het was het laagste van het laagste van het laagste. Waar God zijn zoon doorheen niet gaat. En tegelijkertijd was het het hoogste van het hoogste van het hoogste. Want hij werd verhoogd in zijn dood.
In zijn vernedering verhoogd. Je zei er 52 vers 13. Zegt dat. Hij zal verhoogd worden. En verheven. Ja zeer hoog verheven. Ziet u het? Door het kruis. Door zijn dood.
Door zijn nederigheid. Door zijn opoffering. Dat de vader zijn hart leeg schon. Dat hij zei. Ik geef mijn zoon voor een verloren wereld. Omdat ik weet dat ze anders om zullen komen. En iedereen kan hem zien.
En zelfs Mozes rond sjouwde. Met die staak. Met die slang. Net zo lang totdat. Die gifplaag voorbij was. Op een gegeven moment heeft God beslist. Dat de gifslangen weg moesten denk ik.
Dat staat er niet. Net zo lang sjouwt God als het ware. Met het kruis van zijn zoon. Door de eeuwen. Door de geschiedenissen. Ook in 2026. En biedt hij zijn zoon aan. En zegt. Kijk naar hem.
En word behouden. Totdat de laatste dag komt. En de dood echt gedood zal worden. En er geen straf meer zal zijn. En de nieuwe hemel en de nieuwe aarde. Tot die tijd blijft God doorgaan.
Met het aanbieden van zijn zoon aan iedereen. Gelate 3 vers 1 zegt dat Paulus dat deed. Ik heb hem openlijk als gekruisigd geschilderd.
Ik heb hem aangeboden aan jullie. En hij gebruikt dat als vermaning. Omdat ze teruggevallen zijn. En allerlei dingen die niks met genade te maken hebben. Hoe kan je hem dan zien? Misschien is dat je gebed ook.
Hoe kan ik hem nou zien? Door te kijken. Door met geloofsogen te kijken. Een werk van God geest. Wat hij ook in het midden van ons wil doen. Door de prediking. Door het woord.
Door de aanbidding. De isalitie keek. Een afbeelding van wat hem doodde. En een blik was genoeg. Zo kijken wij naar Christus. Die daar stierf voor ons.
Hij stierf voor onze dood. Wat ons zou doden. Dat doodde hem. Jouw zonden doodde hem. Zodat wij nieuw leven konden ontvangen.
Is één blik genoeg. Ik heb daar erg mee geworsteld. Ook een beetje vanuit de kerkelijke achtergrond. Waaruit ik kwam. Hoe vaak moet je dan kijken.
En hoeveel zondebesef moet je hebben. Maar u zag het geheim bij Spurgeon. Hij keek van zichzelf af. De oplossing lag buiten hemzelf. Lag in het volbrachte werk van Christus.
Eén gelovige blik. Op de verhoogde Christus. Is genoeg. Voor wedergeboorte. Voor werkelijke redding. En hij heeft eeuwig leven.
Want kijkt u maar in vers 15. Ieder die in hem gelooft. Niet verloren gaat. Maar eeuwig leven. Heeft. Vol tot verleden tijd. Niet mocht ik nog eens een keer staan te kijken.
Hebben. Mogelijk. Misschien. Ben ik wel goed genoeg. Ik zondag nog steeds. Nee. Dus dat heeft. Eén blik.
Is genoeg. Om het eeuwige leefte te ontvangen. Alle zegeningen die in Christus Jezus zijn. Eén blik op het kruis. Dus. Breng me voor eens en altijd. Thuis.
U heeft ook een keuze om niet te kijken. God biedt de voorziening aan. Dan zal ik vanmorgen tegen u zeggen. U doet hem geen grote verdriet. Er is geen. Groter. Verdriet. Dat wij de vader aan kunnen doen.
Door niet. Voor het eerst. Of nieuw. Naar de zoon. Te kijken. Echt. En dat is ook hetgeen. Waar God bij ons op terug zal komen. Als je niet gekeken hebt. Is dit onze grootste.
Zonde. Dat we het offer van de zoon. Niet hebben gewaardeerd. God heeft gezegd. Ik heb alles gegeven. Ik kan niks meer doen. En jij hebt er geen. Behoefte aan.
En u kunt hem geen grote vreugde. Vanmorgen bezorgen. Door voor het eerst. Of opnieuw. Weer te kijken. Ook als je hem uit het oog bent verloren. Ook als je misschien afslagen genomen hebt.
In je leven. Waar je spijt van hebt. Of dat dingen. Jou zijn overkomen. En dat je gezegd hebt tegen God. Zo hoeft het niet meer. Dan kan je ook vanmorgen weer naar de Heer toe gaan. Naar het kruis toe gaan.
En door geloof te zien. Wat Hij voor jou deed. Weer vrijheid te ontvangen. Niet om hem nieuw geboren te worden. Maar om vrijheid te ontvangen. Vreugde te ontvangen. Misschien is uw cup helemaal leeg.
Uw beker helemaal leeg. Ik ontmoet ze wel eens. Wat oudere mensen. Die zeggen. Ja ik heb zo'n vreugde gekend. Ik heb zo met de Heer geleefd. Maar toen gebeurde er iets. Of het maakt een fout. En toen dacht ik. Ja. God ziet mij wel weer aankomen.
Ja. God ziet u weer aankomen vanmorgen. Echt. Opnieuw. Misschien voor de honderdste keer. Met dezelfde zonde. Maakt helemaal niet uit. Want daar is Hij voor aan het kruis gegaan. Van zondige mensen.
Die het zelf niet kunnen. En die Hem zoeken. En dan zegt Hij. Kom maar weer. Ik weet het al lang. En we moeten onze zonden beleiden. En we mogen niet zeggen. Van tevoren. Ja het maakt niet uit hoe we leven.
Dat is ook niet zo. Maar als we in zo'n situatie zitten. En we zien het. We hebben het verbruikt. Mogen we gewoon komen zoals het is. En God vindt daar vreugde in. Er is geen verwijt. Er is geen verdoemenis.
Romeinen 8 vers 1. In Christus Jezus zijn. Er is geen oordeel meer. Eén blik op het kruis. Brengt me voor eeuwig thuis. Waarom zou je niet kijken vanmorgen?
Waarom zou je dat niet doen? Geef mij één goede reden. Zei Spurgeon. Geef mij één goede reden. Waarom je niet zou kijken. En hij zei. Elke belemmering. Elk obstakel. Elke tegenwerping.
Die je misschien in je hart voelt opkomen. Is juist een reden. Om wel te gaan. Is juist een reden. Om wel naar Hem toe te gaan. Met lege handen. Eén blik op het kruis.
En nooit weer. Nee. Niet één keer nooit weer. Maar elke keer weer. We hebben het kruis zo nodig. Lieve mensen. We hebben zo nodig. Dat ons leven zich afspeelt rondom het kruis.
De gekruisigde Christus. Als symbool. Van vloek en oordeel. En van redding en geloof. Van redding en genade. Dat is geen gepasseerd station. Daarom is het ook al mooi.
Als een kruisje op je nek heeft. En dan als het ware. Kijkt u naar uw eigen zonde. Aan de linkerkant van die balk. Kijk je naar je eigen zonde. En dan zeg je. Oh. Wat had ik het verbruikt. Maar dan kijk je naar die andere balk.
En dan zie je op misschien wel de horizontale. En dan zie je. Dank u wel Heerde Jezus. Voor uw genade. Dat u mij wilde redden. Daarom heeft u nog een kruisje om. Of niet? Heel veel jongeren dragen trouwens. Een kruisje. En dan vraag je.
Wat betekent het? Dan kan je deze uitleg geven. Je kijkt naar je eigen zonde. Dat is een mooi middel om te evangeliseren. Maar weet u. Daar sluit ik mee af. Deze staak. Deze slang. Nadat de straf uitgewoed was.
En het rustig werd in het kamp. Is die nog 700 jaar meegegaan. Waarschijnlijk gewoon zichtbaar. Die slang. Schitterend. Daar waar de ark ging. En waar al die dingen gebeurden.
In de woestijnen. Later in het kanon. Daar is hij nog steeds geweest. 700 jaar lang. U kunt dat nakijken. In 2 Koningen 18 vers 4. Daar moest die slang kapot gemaakt worden. Omdat hij verkeerd gebruikt werd.
Maar die neer Hoestan. Die ging nog 700 jaar mee. En dat was een symbool van de Israëliet. Dat hij zag. Hé dat is God. Die is heilig. We kunnen niet spotten met Yahweh.
Het houdt ons wakker. Het houdt ons scherp. Maar we zien ook. Dat als we gezondigd hebben. En we keren terug naar hem. Zijn diepe genade. Dank u wel Heerde Jezus. Dank u wel. Zou misschien de Israëliet zeggen.
Dat hij mijn opa toen heeft gered. Of mijn oma. Die erbij was. En die mij daarover vertelde. Hoe God uiteindelijk zijn genade. Uitgoot. Door te kunnen kijken. Naar deze slangen.
Zo mogen wij ook vanmorgen weer zeggen. Ook als we het avondmaal vieren. En we kijken naar het kruis. We denken na. Over het offer van de Heerde Jezus. Dat we zeggen. Dank u wel. Dat u dat voor mij deed. Want weet u.
Het kruis. Als symbool. Houdt ons hart zacht. Als ik merk in mijn hart. Dat ik wrevelig word. En een beetje datzelfde gedrag. Als de Israëliet ga vertonen.
Dan weet ik. Ik ben te weinig bij het kruis. Ik ben te weinig bij de Heerde Jezus. Ik denk te weinig na wie hij is. En wat hij voor mij gedaan heeft. Want het kruis maakt ons hart zacht.
Het kruis maakt ons zachtmoedig. En nederig. Dat maakt dat je niet kan zeggen. Kijk eens. Dat heb ik gedaan. Of dat ik over een ander kan heersen. Of dat ik met mijn bijbelkennis.
Met zijn of haar hoofd kan slaan. Om op te scheppen. Nee. Bij het kruis. Kom je erachter dat je niks hebt. En hij alles wil geven aan je. Eén blik op het kruis.
Het kruis doet ons ook zeggen. Nee mijn leven. Laat het Heer toegewijd zijn aan uw eer. Het kruis zendt ook uit. Het maakt beschikbaar. Heer hier ben ik. U heeft dit voor mij gedaan.
Dit wil ik voor u doen. Het kruis zorgt er ook voor. Dat zonde macht die nog over ons leven heerst. Verbroken worden. Omdat we daar opnieuw Jezus in de ogen zien.
En dat hij zegt. Ik heb alle macht. Ik ben met je. Tot aan het einde van de aarde. Ook als je merkt dat je elke keer in diezelfde valkuil valt. Dezelfde zonde. Daar is bevrijding. Bij het kruis is kracht.
Daarom moeten wij niet denken. Eens gered. Altijd gered. Mooi geweest. Dank u Jezus. Nou ga ik mijn eigen gang. En ik ga met allerlei andere dingen bezighouden. Zelfs in het koninkrijk van God.
Met stokpaardjes. Uiteindelijk zult je merken. Die dingen geven je niet werkelijk vreugde. Het kruis. Het offer van de Heer Jezus. Hem als persoon. Dat geeft echt vreugde. En ik hoop dat we in deze lijdenstijd ook de tijd voor nemen.
Dat we opnieuw weer bij Jezus aan zijn voeten zitten. Dat we zeggen. Dank u Heer dat u dat voor mij wil doen. Dat ik weer mag komen zoals ik ben. Dat ik erachter mag komen. Dat u echt nederig. En zagmoedig bent.
Door één blik op het kruis. Zegt een oud-Johannes de Heer in die 72. Is er leven en hel. Is er leven voor u. En voor mij.
Zie gelovig op hem. Wordt behouden. En leef. Amen.