Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen broeders en zusters, fijn om weer in uw midden te zijn vanochtend.! Dat is altijd weer een vreugd om iedereen weer te zien, maar vooral ook om samen weer Gods woord te gaan openen.
En ik ben altijd gewend voordat ik dat doe iets te vertellen over wat er de afgelopen tijd gebeurd is binnen het werk van Stichting Israël de Bijbel. En dan weet ik wel dat u daar de afgelopen tijd al wat iets meer over hoort.
Maar ik wil twee dingen uitlichten waar ik zelf nou bij betrokken ben. En de eerste is dat ik net een boek heb uitgebracht en dat heet Geloofsdaden.
En het boek beschrijft twaalf verhalen van christenen die joden hebben geholpen tijdens de holocaust. En dan weet ik veel mensen die naar mij toekomen en die vragen, ja zijn die verhalen al niet bekend?
Maar ik merk in de praktijk dat we wel heel veel verhalen van verzetshelden kennen. We kennen ook nog wel de verhalen van Corrie ten Boom en haar familie. Maar wat ik zo vaak mis is nou juist welke rol het geloof heeft gespeeld bij wat ze hebben gedaan.
Hoe zij geïnspireerd door de Bijbel hun leven in de waagschaal hebben gelegd om het Joodse volk te helpen tijdens die donkere dagen van de holocaust. En vandaar dat ik hun verhalen in dit boek heb beschreven.
En daarnaast staat er bij elk verhaal verdiepende informatie. Want het viel mij op dat heel veel van deze mensen ook op hun beurt weer in een traditie of in een lijn staan.
Of dat er veel meer zijn geweest zoals zij. Of wat hun daden hebben uitgewerkt in de levens van anderen. Hoe anderen tot geloof zijn gekomen. En die verdiepende informatie staat er telkens bij om eigenlijk ook onszelf te vragen in welke lijn wij staan.
Want we horen heel veel ook over wat er verkeerd is gegaan tijdens de holocaust. Ook vanuit christelijke zijde. Maar ik denk juist dat als we naar de holocaust kijken dat ons een spiegel wordt voorgehoud.
En dat ons de vraag wordt gesteld in welke lijn we willen staan. Willen we staan in de lijn van mensen die wegkeken. Of staan in de lijn van mensen die op basis van de Bijbel, op basis van hun geloof in actie kwamen.
En wat gingen doen. Dus van harte aanbevolen. Ik heb hem na de dienst bij me mochten geïnteresseerd zijn. Dat kan zowel content als met de QR-code. Maar iets waar ik de afgelopen tijd nog veel enthousiaster over ben.
Is dat ik net een maand terug ben uit Thailand. En nou weet ik dat als mensen denken werk onder het Joodse volk Thailand. Hoe zit dat? Nou Thailand is enorm populair bij met name Israëlische backpackers.
Vorig jaar waren er zo'n 400.000 Israëli's in Thailand. Gigantische aantallen. En niet alleen backpackers, ook hele gezinnen die er heen trekken. En mensen die zich daar voor langere tijd vestigen.
De zogenaamde digital nomads die vanaf afstand werken. En daar eigenlijk wonen en werken. Nou waarom gaan er zoveel Israëli's naar Thailand? Israëli's zijn sowieso altijd reislustig.
Zeker na hun militaire diensttijd. Maar sinds de oorlog in Israël is het antisemitisme wereldwijd enorm toegenomen. En vandaar dat ze trekken naar landen waar het antisemitisme nog niet zo veel aanwezig is.
En Thailand is een van die landen. Waar ze eigenlijk relatief ongestoord tot rust kunnen komen. Vakantie kunnen hebben. Maar helaas dat ook zoeken in de verkeerde dingen. In de drugs, in de feesten, de Oosterse religies.
En eigenlijk proberen te ontsnappen aan de realiteit van de werkelijkheid in Israël. Van de constante oorlog en de druk die er is. En ik ben daar niet alleen geweest. Ik heb daar samen opgetrokken met een Nederlandse broeder.
Die daar samen met zijn vrouw Zenderling is. Hij is met een Thaise getrouwd. En ze werken daar onder de Thaï. Maar ook onder heel veel immigranten daar. Onder toeristen.
En we kwamen elkaar op het spoor. En hij heeft ook echt hart voor het Joodse volk. Dus we zijn daar samen op uitgeweest. Zowel in Bangkok als Chiang Mai. De tweede stad van het land in het noorden. Als in een klein dorpje nog noordelijker.
Wat vol backpackers zit. Je hoeft daar met twee stappen te zetten. Of je hoort alweer Hebraaus. En we zijn daarnaast ook naar de eilanden geweest. In het zuiden. Wat eigenlijk een beetje bekend staat als de feesteilanden.
Waar full moon parties zijn. En house parties. En mensen echt komen voor het nachtleven. En het is geweldig om juist op een plek als die de straat op te gaan. En ik moet zeggen. Het was soms zelfs dat er zoveel Israëli's waren.
Dat het bijna overweldigend was. Dat we haast niet meer wisten waar te beginnen. En wat is het geweldig om hen te midden van die duisternis. Die er daar ook is. Juist te mogen vertellen. Over hun eigen Messias.
Ons Heer Jezus. Hun Messias die in de eerste plaats voor hen kwam. En hen te vertellen dat hij degene is die de vermoeide rust wil geven. Juist te midden van alle spanningen.
En om hen Gods woord aan te bieden. En wat ons deze keer opviel was dat er zoveel openheid was. Ik ben gewend veel in gesprek te gaan. Maar ik heb nog nooit zoveel openheid ervaren.
Zoveel mensen die een Bijbel aannamen. En dat niet alleen. Met wie we vervolgens telefoonnummers uitwisselden. Dus toen ik twee weken thuis was. En Israël en de VS Iran aanvielen.
En de meeste Israëli's in de schuilkelders zaten. Zijn Karun. Mijn reisgenoot. Hij heeft een Thaise naam trouwens. Omdat hij ook in Thailand geboren is. Maar ik zijn Karun en ik alle contacten gaan appen.
En laten weten dat we juist in deze tijd ook voor hen bidden. En met hen meeleven. En het is geweldig wat voor gesprekken daar weer uit voortkomen. Dus van harte ook aanbevolen in de gebeden.
Er is heel veel werk te doen in Thailand. Bid voor Karun en Sandy zijn vrouw. Die er daarop uitgaan. Bid voor de andere werkers daar. Maar bid ook voor nieuwe werkers. Want er zijn zoveel gelegenheden daar.
En zo weinig werkers. Om erop uit te gaan. En eigenlijk kan ik nu zo de stap maken naar het woord wat we gaan openen. Want dat wil ik met u openen bij Romeinen 1.
En dan bij het bijzonder bij de tekst. We gaan het straks rustig lezen. Maar het bijzonder bij eigenlijk wat onze inspiratie als stichting is. Voor al dit werk. En dat is die tekst.
Ik schaam mij niet voor het evangelie van Christus. Want het is een kracht van God. Tot zaligheid voor ieder die gelooft. Eerst voor de Jood. En ook voor de Griek.
En dat is eigenlijk een beetje onze lijftekst. En ik weet, wij kennen veel partners, andere organisaties die onder het Joodse volk werken wereldwijd. En die baseren zich eigenlijk allemaal op diezelfde tekst.
Maar er zit ook een gevaar in. Want daardoor is het voor mij zo'n bekende tekst geworden. Dat je soms vergeet wat de woorden nog zeggen. Dat heb je soms met van die bekende bijbelgedeeltes.
En dan vergeet je eigenlijk de diepte van zo'n tekst. En wat ik ook merk is dat als ik die tekst noem in Christelijk Nederland. Dat er ook wel mensen zijn bij wie het wat irritatie kan oproepen.
Hoezo eerste Jood? God heeft toch geen voorkeursposities. Er is toch geen aanzien des persoons. En het evangelie is toch voor alle volken. En wat ik vanochtend met u wil doen is eigenlijk die tekst eens bestuderen en rustig gaan doorlopen en kijken wat er nou staat.
We gaan beginnen bij Romeinen 1 vers 13. Romeinen 1 vanaf vers 13 voor de context. Maar ik wil niet dat u er geen weet van hebt broeders.
Dat ik dikwijls het voornemen had naar u toe te komen. Om ook onder u enige vrucht te hebben. Zoals ook onder de andere heidenen. Tot nu toe was ik echter verhinderd.
Ik sta in de schuld bij Grieken en niet-Grieken. Bij wijze en onverstandige. Zo is wat in mij is gewillig om ook u die in Rome bent het evangelie te verkondigen.
Want ik schaam mij niet voor het evangelie van Christus. Want het is een kracht van God tot zaligheid voor ieder die gelooft. Eerst voor de Jood en ook voor de Griek.
Want de gerechtigheid van God wordt daarin geopenbaard. Uit geloof tot geloof. Zoals geschreven is. Maar de rechtvaardige zal uit het geloof leven.
Want de toorn van God wordt geopenbaard. Vanuit de hemel over alle goddeloosheid en ongerechtigheid van de mensen. Die de waarheid in ongerechtigheid onderdrukken. Omdat wat van God gekend kan worden hun bekend is.
God zelf heeft het hun immers geopenbaard. Want de dingen van hem die onzichtbaar zijn. Worden sinds de schepping van de wereld uit zijn werken gekend en doorzien.
Namelijk en zijn eeuwige kracht en zijn goddelijkheid. Zodat zij niet te verontschuldigen zijn. Tot zover het gedeelte wat ik met u wil lezen.
Eigenlijk is dit een stukje uit de inleiding van de Romeinenbrief van Paulus. En hier in dit eerste gedeelte van de Romeinenbrief.
Noemt Paulus al heel veel onderwerpen die hij later in zijn brief zal gaan uitwerken. Bijvoorbeeld de toorn van God over de hele wereld hebben we gelezen. De rol van het volk Israël die uitgebreid aan bod komt.
En de gerechtigheid uit het geloof. Misschien wel het hoofdonderwerp van de Romeinenbrief. En eigenlijk zou je vers 16 waar ik mee begonnen ben. Een kernachtige samenvatting van de hele brief kunnen noemen.
Maar eerst maar eens de vraag waarom schreef Paulus deze brief eigenlijk. Want ik denk dat het ons iets helpt begrijpen over dat Jood en Griek verhaal. De Romeinenbrief is best een uitzonderlijke brief.
Het is namelijk de enige brief die gericht is aan een gemeente waar Paulus nog niet zelf geweest was. Waar hij de mensen nog niet kende. En we weten niet helemaal zeker hoe de gemeente in Rome is ontstaan.
Waar hij de brief aan schreef. Want er is geen andere apostel geweest. En Paulus zegt zelf dat hij niet werkt waar een ander al gewerkt heeft. Het meest waarschijnlijk is dat de gemeente in Rome is ontstaan door gelovige Joden die bij de uitstorting van de Heilige Geest waren.
Want als we daarin overlezen in het begin van de handelingen dan zien we dat er Joden uit de hele toenmalige wereld waren. Waaronder ook uit Rome. En we lezen dat daar heel veel mensen tot geloof kwamen.
3000. En de kans is groot dat zij wat ze hebben gehoord hebben meegenomen naar huis toe. Dus waarschijnlijk bestond die gemeente in Rome in eerste instantie uitsluitend uit Joden.
En uit de brief kunnen we opmaken dat er gaandeweg in ieder geval ook niet-Joodse gelovigen bij zijn gekomen. Sterker nog, in het jaar 49 werden Joden uit Rome verbannen.
Dus er is ook een tijd geweest waarin de gemeente uitsluitend uit niet-Joodse gelovigen bestond. Maar ten tijde dat Paulus zijn brief schrijft zijn die duidelijk weer teruggekeerd.
Want we komen ze hier beide tegen. Het gaat telkens over Joden en Grieken waarbij dat woordje Grieken een aanduiding is voor de niet-Joden. Nou je kunt je voorstellen dat dat spanningen heeft gegeven binnen de gemeente.
Die twee groepen van verschillende afkomsten. Want met die afkomsten komen er ook allerlei vragen boven. Moeten we wel of niet de wet houden? Moeten we de feesten vieren? Welke invloed heeft mijn afkomst op mijn geloof?
En met deze achtergrond in het hoofd kunnen we heel goed plaatsen waarom het nou telkens in de brief over Joden en Grieken gaat. Omdat het zo'n rol speelt in de gemeente.
En we kunnen ons ook voorstellen waarom Paulus nou juist zo graag naar deze gemeente wil. Want er zijn nog geen andere apostelen geweest. En er leven heel veel vragen in de gemeente waar Paulus hen graag bij wil verder helpen.
Nou wat ik vanochtend wil doen is zou deze tekst met name Romeinen 1 vers 16 zelf doornemen. En kijken of ook wij antwoorden krijgen op onze vragen die we daar zo over kunnen hebben.
Nou in de eerste verse die we hebben gelezen. Daar beschrijft Paulus hoe graag hij naar Rome wil om ook daar zoals hij zegt enige vrucht van zijn werk te hebben.
Nou daar kunnen we misschien wel iets bij meevoelen. We kunnen ons heel goed voorstellen dat je graag naar een plek toe wilt waar je vrucht kan dragen voor God. Waar je daar naar uit kan kijken.
Maar Paulus kiest wel heel andere woorden bij wat hij hier beschrijft dan wij waarschijnlijk gekozen zouden hebben. Hij zegt niet alleen dat hij die naar verlangt om daar naartoe te gaan.
Hij zegt zelfs dat hij in de schuld staat. En dat zijn hele grote woorden. Deze woorden die zou je normaal gesproken eigenlijk alleen gebruiken voor bij iemand in de financiële schuld staan.
Het is alsof Paulus hier een briefje een schuldbekentenis ondertekent. Die hij heeft bij de gelovigen in Rome. Maar dat doet hij wel vaker zulke woorden. In 1 Corinthe bijvoorbeeld, hoofdstuk 9.
Dan zegt hij over het evangelie brengen. De noodzaak hiervan is mij immers opgelegd. En wee mij als ik het evangelie niet verkondig. En ik ben er eens wat commentaar op gaan naslaan in de voorbereiding.
En heel veel commentatoren wijzen hier op de opdracht die Paulus had gekregen om het naar de heinen het evangelie verkondigen. We kennen de meeste van ons zullen wel die geschiedenis kennen van hoe hij op de weg naar Damascus die opdracht krijgt.
En letterlijk wordt stilgezet. En we zien ook door zijn brieven heen dat alles wat hij verkeerd heeft gedaan, die vervolging van de gelovigen, dat het hem des te meer motiveert om dat goede nieuws te brengen.
En ik denk dat die beide dingen wel bijdragen aan dat woordje waar Paulus het over heeft. Dat hij in de schuld staat, de opdracht die hij had gekregen en zijn verleden. Hij had een bijzondere taak en hij had een heel heftig verleden.
Maar wat mij hier nou juist opvalt, is dat het eigenlijk veel verder gaat dan Paulus' opdracht. Want als dat zo was, dan zou je verwachten dat hij vertelt in de schuld te staan bij de heidenen.
Daar had hij een opdracht toe gekregen. Maar hij zegt, hij staat in de schuld bij Grieken en niet-Grieken, bij wijzen en onverstandigen. Met andere woorden, hij staat bij iedereen in de schuld.
Bij iedereen die de heer Jezus nog niet als zijn verlosser kent. En ik wil niemand een schuldgevoel aan praten vanochtend, maar Paulus doet dat eigenlijk wel.
We mogen er best eens over nadenken hoe dat bij ons zit, met die schuld. Hoe ziet u, hoe zie jij het brengen van het evangelie? Als een voorrecht?
Als iets wat heel mooi is om te doen? Iets is wat misschien voor enkele mensen die daar een roeping toe hebben gekregen? Of zien we het als een schuld die we hebben?
En daarmee gaan we verder naar het volgende stukje, waar Paulus zo schrijft. Hij schrijft, want ik schaam mij niet voor het evangelie van Christus. En ook dat is zo'n zin waar we misschien wel in kunnen meevoelen.
Schaamte is iets, denk ik, wat voor ons allemaal speelt. Of in ieder geval voor de meesten van ons, als het gaat over ons uitspreken over het evangelie. Het is niet helemaal toevallig dat het voor de meesten van ons makkelijker is om een gesprek met een wildvreemde te hebben, dan met mensen die we goed kennen, met onze buren of onze familie.
Ik ga liever naar Thailand om daar het evangelie te brengen, dan dat ik met de mensen in mijn eigen straat het evangelie deel. Niet omdat ze die nodig hebben, maar omdat die schaamte daar een rol bij spelt.
Laat het mij heel eerlijk zijn, angst, ongemak en schaamte spelen bij ons allemaal een rol, denk ik, als we het evangelie brengen. In ieder geval als ik voor mezelf spreek.
Maar waar komt dat vandaan, die schaamte en dat ongemak? En ik heb er voor mezelf eens over nagedacht en ik denk dat onze eigen trots, in ieder geval mijn eigen trots, daar een rol in speelt.
De angst om alleen te komen te staan, dat mensen je vreemd zullen vinden. Maar misschien ook wel gemakzucht, want als ik het evangelie in mijn eigen omgeving deel, dan vraagt het ook om een stukje van mijn eigen comfort op te geven.
Dan moet ik uit mijn comfortzone stappen. En dan is het denk ik goed om eens over na te denken voor onszelf. Wat staat ons in de weg om het evangelie te delen?
En maakt u zich daar geen zorgen bij? Ik vraag niet iedereen gelijk om fulltime evangelist te worden, om fulltime de straat op te gaan. Maar ik geloof wel dat God van ons allemaal vraagt om een getuige van hem te zijn in onze eigen omgeving.
Wat staat ons erbij aan de weg? En wat kunnen we daaraan doen? Laat ik het maar eens heel concreet maken. Ik hoorde dat er weer een evangelisatieactie is in de Laanstraat op de dag voor Pasen.
Wat staat u, wat staat jou in de weg om daar aan mee te doen en daar het evangelie te delen? Denk er eens over na en denk er eens over na hoe je die barrières kunt overkomen.
En tot zover onze eigen schaamte, maar laten we nog eens even teruggaan naar de tekst, naar wat Paulus eigenlijk zegt. Schrijft Paulus hier over schaamte vanwege mogelijk gezichtsverlies, zoals dat vaak bij ons speelt.
Ongetwijfeld heeft dat een rol gespeeld. Want Paulus had van oorsprong een positie met veel aanzien. Hij was carrière aan het maken binnen de Joodse wereld om daar een belangrijke leider te worden.
Maar weet u, die prijs van het gezichtsverlies, die had Paulus allang betaald toen hij tot geloof kwam. Toen heeft hij zijn geestelijke carrière daar al lang opgegeven.
Toen hij geroepen werd door de heer Jezus zelf. Ik denk dat het hier gaat over veel meer dan schaamte vanwege gezichtsverlies. Want wat stond er voor Paulus op het spel?
Dat was niet alleen gezichtsverlies. Hij schrijft later in 2 Timotheus 1. Schaam u dan niet voor het getuigenis van onze heren en ook niet voor mij, zijn gevangenen.
Maar leid met mij verdrukking om het evangelie. En dan schrijft hij iets verderop. Daarom onderga ik ook deze dingen. Maar ik schaam mij niet, want ik weet wie ik geloofd heb.
Weet u, de prijs die Paulus betaalde was geen gezichtsverlies. De prijs die Paulus betaalde was lijden, verdrukking, gevangenschap en uiteindelijk zelfs de dood.
Nota bene in de plaats waar hij deze brief naar schrijft, in Rome. Paulus had heel wat meer reden om te zwijgen over het evangelie dan wij. Voor hem stond er echt wat op het spel.
En toch, toch schrijft Paulus, ik schaam mij niet voor het evangelie. Ik ben bereid dat alles op het spel te zetten. Maar gelukkig vertelt Paulus ons ook waarom hij zich niet schaamt.
Want, zegt hij, want dat evangelie van Christus is een kracht van God tot zaligheid voor ieder die gelooft. En daarmee komen we bij het volgende stukje. Als ik u, als ik jou zou vragen persoonlijk om het evangelie te omschrijven.
Te beschrijven hoe jij het zou delen met iemand anders. Dan komen er waarschijnlijk allemaal net even iets andere antwoorden uit. Maar ik hoop dat als ik het zo na de dienst aan iemand zou vragen, dat iedereen mij iets zou vertellen over het sterven en opstaan van ons Heer Jezus Christus.
Over zijn hemelvaart en hoe hij voor ons een Heer en Verlosser is. En wat de betekenis is van zijn sterven en opstaan. Moet er in ieder geval in zitten. Dat is waar het om gaat. Maar ironisch genoeg is dat niet hoe Paulus het beschrijft.
Begrijp me niet verkeerd hoor. Paulus heeft het, als hij het over het evangelie heeft, wel degelijk over het sterven en opstaan van de Heer Jezus. Hij heeft het over hetzelfde. Maar hij geeft aan dat het evangelie niet alleen een boodschap is.
Niet alleen een verhaal wat je vertelt. Maar dat het evangelie bovenal een kracht is. Een kracht om levens te veranderen.
En als ik dat weer zeg in Christelijk Nederland. En ik heb dat heel vaak in onze gemeente tijdens de bijbelstudies gehoord. En zeggen medegeloveren. Ja, maar ik heb helemaal niet zo'n bijzonder bekeringsverhaal.
Want het onzin is dat eigenlijk als we dat zeggen. Ik heb niet zo'n bijzonder bekeringsverhaal. Ja, Paulus had een geweldig bekeringsverhaal. En je kent van die mensen die echt vanuit de duisternis in het licht tot geloof komen.
Dat zijn bijzondere bekeringsverhalen. Maar weet u eigenlijk. Als we de Heer Jezus kennen. Dan hebben we allemaal stuk voor stuk een bijzonder bekeringsverhaal. Bijzonder bekeringsverhaal.
Maakt niet uit hoe we tot geloof zijn gekomen. Waarom? Ons lot voor de eeuwigheid is veranderd als we tot geloof zijn gekomen. We hebben een toekomst die veranderd is van een eeuwigheid zonder God naar een eeuwigheid met God.
En dat niet alleen. Ook voor vandaag hebben we een relatie gekregen met onze schepper. We hebben vanochtend gezongen hoe goed het is om in zijn aanwezig te zijn. Dat daar volheid van vreugde is. Dat is iets waar we mogen proeven.
We kunnen gewoon met hem praten waar we ook zijn. Of dat hier vanochtend in de reddingszaak is. Of straks op de fiets. Of in de auto naar huis. Of waar dan ook. Wij kleine schepselen.
Een van de acht miljard mensen hier op aarde. We kunnen met God praten. En hij wil naar ons luisteren. Onze schepper. Toch hoort God ons. Weet je. Ons leven hier heeft betekenis gekregen toen we tot geloof kwamen.
Doordat God zelf er een doel mee heeft. Hij heeft een bedoeling met ons leven. En we beantwoorden alleen maar aan dat doel als we in contact staan met hem. Dan wil hij ons gaan gebruiken tot zijn doel.
En dat alles, dat kan alleen maar doordat de schuld van onze zonde is betaald. Die altijd in de weg stonden bij een heilig God te komen. Die zonde die we vanaf, we hebben vanochtend over de schepping gelezen.
Die er vanaf de zonde van waren. Die prijs voor de zonde is betaald. Alles wat in de weg stond om bij God te komen. Is weggenomen. Waarom?
Omdat de Heer Jezus zelf bereid was die prijs te betalen. Terwijl hij daar in de heerlijkheid bij God de Vader was. Was hij bereid alles op te geven. Als schepper een van zijn schepselen te worden.
Als een hulpeloos kind geboren te worden. En ook afhankelijk te zijn van een van zijn schepselen. Van zijn ouders. En op te groeien om vernederd te worden.
Door zijn eigen schepselen. Om te sterven aan dat kruis. Dat heeft hij voor ons gedaan. Voor u, voor jou, voor mij. En hoe kunnen wij dan nog zeggen dat we geen bijzonder bekeringsverhaal hebben.
Als dat in ons leven is gebeurd. Dan maakt het niet uit of we nou in een net christelijk gezin zijn opgegroeid. Of vanuit een heel heftig verleden komen. Maar dan hebben we een bijzonder bekeringsverhaal.
Dan hebben we iets bijzonders te vertellen. En als we dat gaan beseffen wat er in ons leven daadwerkelijk gebeurd is. Dan is het helemaal niet zo vreemd meer dat Paulus schrijft dat hij zich niet schaamt voor dat evangelie.
Dat hij leidde vervolging, gevangenschap en zelfs de dood er voor over had om die kracht de wereld in te brengen. Om die kracht bekend te maken.
En die boodschap die was er niet alleen in de tijd van Paulus die kracht. Die boodschap is er ook vandaag voor ieder die gelooft. Die gelooft. Dat is de enige voorwaarde om al die rijkdommen te krijgen.
Geloof dat hij voor ons, de Heer Jezus voor ons de prijs heeft betaald. Die enorme kracht is beschikbaar. En je hoeft alleen maar te geloven dat hij er ook voor jou is.
Wat een geweldig verhaal hebben wij te vertellen. Maar misschien zit u of zit jij hier wel en denk je. Ja David dat is een mooi verhaal.
Dat we allemaal een bijzonder bekeringsverhaal hebben. Maar ik heb helemaal geen bekeringsverhaal. Ik weet helemaal niet zeker of de Heer Jezus ook voor mij gestorven is. Ik ga hier netjes met mijn ouders mee elke zondag naar de dienst.
Of ik ben met een vriend of vriendin meegekomen. En dan kan ik je vertellen. Ik weet hoe het is. Ik heb zelf hier altijd jarenlang vooraan op de rij gezeten.
Netjes met mijn ouders mee. En ik geloofde het allemaal wel. Ik geloofde wel dat er een God was. Maar ik leefde niet met hem. Ik had niet mijn leven aan hem gegeven.
Weet je als dat je situatie is. Dan is die boodschap die ik net vertelde. Al die rijkdommen. Dan is die er ook voor jou.
Ook vanochtend. Dan kan er vandaag nooit verandering in komen. Ik weet persoonlijk hoe het je leven kan veranderen. Als je dat leert kennen.
Of je nou in de put zit of niet. Of het allemaal prima gaat. Je leven krijgt pas ware betekenis. Als je met die reëzes gaat leven. Dan kan je echt die volheid van vreugd gaan proeven.
Als je dat niet kent dan. Dan zou ik je willen uitdagen. Praat er straks na de dienst. Gewoon eens over door met iemand. Er zijn hier genoeg mensen die daar verder met je over willen praten. Ik ben zelf beschikbaar als je er vragen over hebt.
Maar ga ook. Ga je naar iemand toe. Stap naar een van de oudsten toe. Of iemand anders die naast je zit. En ga het erover hebben wat het betekent. Om te leven met die reëzes. Om een keuze voor hem te maken.
Want die geweldige kracht van het evangelie. Die waar Paulus het 2000 jaar geleden over had. Die kracht is er nog steeds. Omdat het een kracht van God zelf is.
Die onveranderd is. Nou tot zover kunnen we denk ik alleen maar. Helemaal heel enthousiast worden over wat Paulus hier allemaal schrijft.
Misschien soms met een beetje schroom. Omdat we nog wel wat van die schaamte kennen. En het misschien nog niet altijd zo beseffen hoe belangrijk het is. Dat evangelie te brengen. Maar dan. Dan gaat Paulus verder.
Dan staan er opeens die vier lastige woordjes. Eerst voor de Jood. En opeens lijkt het wel een beetje te gaan wringen. Want we hebben dat prachtige verhaal.
Over die kracht die voor iedereen beschikbaar is. Zonder aanzien des persoons. En dan staat het opeens. Eerst voor de Jood. En laat ik gelijk maar heel duidelijk zijn.
Laat er geen verwarring over bestaan. Jazeker. Het evangelie is er voor iedereen. Wie je ook bent. Wat je afkomst ook is. Iedereen die dat wil aannemen en geloven.
Die kan een leven met de Heer Jezus gaan leven. En bij iedereen die iets anders zegt. Moet je je heel goed afvragen of die de Bijbel heeft gelezen. Maar wat betekent eerst voor de Jood dan wel?
Want het staat er ten slotte wel. Nou allereerst is het denk ik een aanduiding van de volgorde. Waarin het evangelie de wereld over is gegaan. Als we de evangelie in handelingen op gaan naslaan.
Dan zien we dat er eigenlijk. In het begin van handelingen. Maar in de evangelie zeker. Eigenlijk alleen maar Joodse volgelingen van de Heer Jezus zijn. Die heidenen die daar tot geloof komen.
In de evangelie in het begin van handelingen. Dat zijn eigenlijk de enkelingen. De uitzonderingen. Het zijn stuk voor stuk Joden. En er komt pas verandering in als Petrus naar Cornelius gaat in handelingen.
En als Petrus dan gaat dan heeft dat heel wat voeten in de aarde. Maar we zien diezelfde volgorde terug in wat de Heer Jezus zegt. Als hij zegt in handelingen 1 vlak voor zijn hemelvaart.
U zult mijn getuige zijn zowel in Jeruzalem als in heel Judea en Samaria. En tot aan het uiterste van de aarde. Zien we diezelfde volgorde in terug.
Jeruzalem als beginpunt. Maar toewerkend naar het uiterste van de aarde. Eerste Jood dan de rest van de wereld. Diezelfde volgorde zien we zelfs terug als Paulus een plaats bezoekt.
Hij was geroepen voor de heidenen. En toch overal waar hij kwam. Ging hij eerst naar de synagoge toe. Om daar dat evangelie bekend te maken. En dan zegt hij in handelingen 13 vers 46 in een synagoge.
Het was nodig dat het woord van God eerst tot u gesproken zou worden. Maar aangezien u het verwerpt en uzelf het eeuwige leven niet waard oordeelt.
Zie wij wenden ons tot de heidenen. Dus blijkbaar zit er een bedoeling achter deze volgorde. Het was nodig. Zegt Paulus. Nou waarom was dit nou nodig?
En ik denk dat we het antwoord in Romeinen 2 vinden. Iets verder. Want die uitdrukking eerst voor de Jood. Die kennen we allemaal vanuit Romeinen 1. Maar Paulus gebruikt hem nog twee keer.
In hoofdstuk 2. En daar in hoofdstuk 2 gaat het over het feit dat iedereen schuldig staat voor God. Iedereen heeft gezondigd. En God zal erover gaan oordelen.
En dan lezen we in Romeinen 2 vanaf vers 5. Maar in overeenstemming met uw hardheid en uw onbekeerlijke hart. Hoopt u voor uzelf toornop tegen de dag van de toorn.
En van de openbaring van het rechtvaardig oordeel van God. Die ieder vergelden zal naar zijn werken. Want iedereen had gezondigd. Namelijk hun die met volharding het goede doen. En heerlijkheid.
Eer en onvergankelijkheid zoeken. Het eeuwige leven. Hun echter die twistziek zijn en ongehoorzaam aan de waarheid. Maar gehoorzaam aan de ongerechtigheid.
Zal gramschap en toorn vergolden worden. Verdrukking en benauwdheid zullen komen over de ziel van ieder mens die het kwade teweeg brengt. Eerst over de Jood. En ook over de Griek.
Maar heerlijkheid en eer en vrede over ieder die het goede werkt. Eerst over de Jood. En ook over de Griek. Want er is geen aanzien des persoons bij God.
Dus die volgorde van eerste Jood en dan de Griek. Die is er niet alleen bij het brengen van het evangelie. Maar die is er ook in Gods oordeel. Die is er in het brengen van verdrukking en benauwdheid voor iedereen die het kwade doet.
Eerste Jood en ook de Griek. En anderzijds aan het geven van heerlijkheid, eer en vrede voor ieder die het goede doet. Eerste Jood en ook de Griek. Dus er is een noodzaak om hen eerst het evangelie te brengen.
Omdat ook eerst het oordeel en de zegen over hen komen. Eigenlijk is het het eenvoudige Bijbelse principe dat van aan wie veel toevertrouwd is ook veel geëist zal worden.
Er is een grote verantwoordelijkheid bij hen vanwege hoe God hen gebruikt heeft. Wat hij hen heeft toevertrouwd. En daar eist hij ook verantwoordelijkheid over. Maar waarom is er dan zoveel aan hen toevertrouwd?
Want opnieuw lijkt het misschien wel een voorkeurspositie. En dat is een studie op zich, die ga ik vanochtend niet geven. Maar in het kort komt het erop neer dat God het Joodse volk had uitgekozen om zijn kanaal van zegen te zijn voor alle volken.
Zoals God het tegen Abram zegt dat in zijn nageslacht alle geslachten van de aardbodem gezegend zullen worden. Dus als God zijn reddingsplan gaat uitvoeren, dan is het logisch dat hij eerst naar het Joodse volk gaat.
Misschien heb je wel eens zo'n scène gezien in een boek of gelezen of in een film gezien, waarin dan de held van het verhaal een aantal gevangenen gaat bevrijden.
En wie bevrijdt je dan als eerste? Degene die je kunnen helpen om die andere gevangenen te bevrijden. Dus als God het evangelie gaat brengen, dan gaat hij dat eerst brengen naar degene die hij heeft bedoeld om zijn zegen, zijn kanaal van zegen voor de rest van de wereld te zijn, die daarbij kunnen helpen.
En vandaar dat Paulus nog een hoofdstuk verder in Romeinen 3 schrijft dat het Joodse volk de woorden van God zijn toevertrouwd. God gebruikte hen, het Joodse volk, om de wereld de Bijbel te geven, zijn woord te geven.
Maar daarvoor moest het eerst bij hen komen. Hetzelfde geldt voor de Heer Jezus zelf. In Romeinen 10 schrijft Paulus dat de Christus, de Messias, uit het Joodse volk is voortgekomen.
Hij moest eerst naar hen toe komen. Zijn boodschap werd in eerste instantie met hen gedeeld, zodat zij op hun beurt tot een zegen konden zijn voor de andere volken. Dat was tenminste de bedoeling.
Dus ziet u dat als er staat eerste Jood, dat het niets met aanzien des persoons te maken heeft. Integendeel, dat als het evangelie eerst naar de Jood zou gaan, dat het juist een middel is om iedereen te bereiken.
Dat God uiteindelijk altijd alle volken op het oog heeft gehad. Dus eerste Jood, zodat zij anderen tot zegen kunnen zijn. Maar het is dus ook eerste Jood, omdat ze met hun taak ook veel verantwoordelijkheid dragen.
En we hebben gelezen dat daarom het oordeel ook bij hen begint. En ook dat is in principe wat we vaker terugvinden, het Bijbel. Ik kan zo een hele lijst van teksten geven waarin het telkens blijkt dat het oordeel bij het huis van God begint.
Degene met de meeste verantwoordelijkheid. Van wie veel toevertrouwd is, zal ook veel geëist worden. Dus laat ik het nog eens op een rij zetten, heel duidelijk. Als we het evangelie brengen aan alle volken, maar niet aan het Joodse volk, dan luisteren we niet naar wat God zegt.
Als we alleen aandacht hebben voor het Joodse volk en de rest vergeten, dan luisteren we ook niet naar wat God zegt. Alleen als we het evangelie brengen voor een ieder, eerst de Jood en ook de Griek, dan doen we wat God van ons vraagt.
Nou, hoe zit dat in de praktijk? Betekent dat dat iedere gelovige alle volken moet bereiken? Nee, natuurlijk niet. Dat is onmogelijk. We kunnen niet zo stuk voor stuk de hele wereld rondgaan en allemaal alle volken bereiken.
Nee, je richt je op een bepaald volk als werker, of je richt je op je eigen omgeving. Elke zendeling verdiept zich in een cultuur, om daar zo goed mogelijk het evangelie te kunnen brengen.
Laat ik het eens illustreren met een voorbeeld van hoe Eerste Jood en ook de Griek vorm kan krijgen in ons geloofsleven. Misschien hebben jullie wel eens gehoord van Hudson Taylor, een bekende zendeling.
Hij was een Britse zendeling in China in de 19e eeuw. En zijn werk is van enorme betekenis geweest voor het werk in Azië. Sterker nog, het werk van OMF, zoals Thera daarbij betrokken is, dat is eigenlijk nog steeds een voortvloeisel uit wat Hudson Taylor ooit heeft opgezet.
In dezelfde tijd dat Hudson Taylor in China werkte, werkte John Wilkinson in Londen voor de Mild May Mission to the Jews.
Die naam mogen jullie meteen weer vergeten, maar hij werkte dus onder het Joodse volk, deze John Wilkinson. En elk jaar op Nieuwjaarsdag schreef Hudson Taylor een cheque uit, met een giftbedrag en die stuurde hij naar John Wilkinson.
En op zijn cheque, bij het geldbedrag, schreef hij dan, eerst voor de Jood. En Wilkinson, als hij de cheque had ontvangen, wat heet hij dan?
Dan schreef ook hij een cheque uit. Van exact hetzelfde bedrag als Hudson Taylor naar hem had geschreven. En dan schreef hij erop, en ook voor de Griek. En het schijnt dat ze die traditie volgens de vrouw van Hudson Taylor jarenlang hebben volgehouden.
En volgens de vrouw van Hudson Taylor verdubbelde ook nog eens elk jaar het bedrag wat ze naar elkaar overmaakte. Maar dat er zeiden. Maar het laat voor mij iets zien hoe we als werkers onder het Joodse volk, waar we als stichting in de Bijbel ons met naam op richten, maar ook werkers onder de andere volken schouder aan schouder moeten staan.
Niet los van elkaar, maar daarin samen optrekken. Heel mooi voorbeeld was toen Karun, dus de Nederlandse zendeling met wie ik optrok in Thailand, hij sprak uiteraard ook Thijs.
En dan waren we op weg onder de Israëli's. En er zaten in het voorvak van mijn rugtas altijd een aantal Thijse traktaten die Karun erin had gestopt. En dan hadden we een gesprek gehad met een Israëli in een winkeltje of in een café.
En dan vertrokken we. En dan wist ik al, dan moest ik even stilstaan, want dan kon Karun nog even een traktaat uit mijn tas trekken. Zo kon hij er makkelijk bij om die weer aan de Thijse winkeleigenaar of de Thijse restauranteigenaar te geven.
En zo is het prachtig hoe je daarin samen kan optrekken, schouder aan schouder kan straan. Dat is zo belangrijk. Het evangelie voor alle volken, eerste Jood en ook de Griek.
En daarmee wil ik ook gaan afronden. Ik hoop dat wat ik vanochtend heb gedeeld ons weer even heeft stilgesteld bij de basiswaarheden van het evangelie. En daar is toch veel meer over te zeggen, vooral vanuit de Romeinenbrief.
Dus ga er vooral induiken in die Romeinenbrief. Er zitten prachtige waarheden in om te gaan opgraven. Maar laten we ons naar aanleiding van vanochtend in ieder geval eens drie vragen stellen.
En misschien kunt u, misschien kunt jij die vragen heel concreet maken door er thuis eens over na te denken. De eerste vraag is, Misschien is het een mooie opdracht om thuis eens voor jezelf op te schrijven wat het evangelie in u en jouw leven bewerkt heeft.
Hoe het het leven compleet veranderd is. Ga er eens een lijst van maken wat voor veranderingen daaruit voortgekomen zijn. In onze geestelijke positie heeft het in eerste plaats een verandering teweeg gebracht.
In ons denken hopelijk. En als het goed is ook in ons praktische leven. En als we daar echt oprecht en goed over nadenken, dan krijgen we een indrukwekkend lijstje van wat er in ons leven gebeurd is hopelijk allemaal.
En de tweede vraag, als we dat lijstje hebben gemaakt is, De tweede vraag is, waarom schaam ik mij daar dan nog voor? Als dat zo'n kracht heeft, dat mijn leven daardoor veranderd is, Heb ik er dan niet alles voor over om dat met anderen te delen?
Dus de tweede vraag is, maak ook eens een lijstje van wat je in de weg staat, wat u in de weg staat, Om dat evangelie met anderen te delen.
Denk eens over na wat voor barrières daarbij meespelen en hoe we daar iets mee kunnen doen om die barrières weg te nemen. En als derde vraag, als ik over het evangelie nadenk, heb ik dan ook aandacht voor het Joodse volk?
Ik weet niet van iedereen persoonlijk hoe ze betrokken zijn bij het evangelie zoals jullie hier zitten. Dat kan op allerlei manieren, door gebed, door vrijwilligerswerk, door giften, door er zelf op uit te gaan.
We kunnen op zoveel manieren betrokken zijn bij het evangelie. Maar denk er eens over na welke dingen u, welke dingen jij nu doet, als het gaat om het evangelie, En hoe ook het Joodse volk in die dingen een plek kan krijgen.
Of dat nou gaat om erop uitgaan, om gebed, om giften, wat dan ook. Denk er eens over na, hoe we zo kunnen zorgen dat we dat complete beeld aandacht geven.
Maar vooral, laten we nooit vergeten dat het evangelie van Christus een kracht is van God tot zaligheid. Voor ieder die gelooft, eerst voor de Jood en ook voor de Griek.
Amen.