Verheerlijk mij

Spreker

Wim Jansen

Date
March 8, 2026
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen. Het is goed om hier samen te zijn.! Omdat de Heere God goed is.!

Woorden van de Zoon naar de Vader. Een bijzonder stukje. En dan is het goed om eventjes precies te zien waar dit gedeelte staat.

Want Johannes 16 eindigt in vers 29 met de woorden Zijn discipelen zeiden tegen hem, de Heere Jezus Zie, nu spreekt u openlijk en gebruikt u geen beeldspraak.

Nu weten wij dat u alles weet en dat het voor u niet nodig is dat iemand u vragen stelt. Hierom geloven wij dat u van God uitgegaan bent.

En de Heere Jezus wachtte als het ware op deze reactie van de discipelen. De erkenning dat de Vader hem gestuurd had.

Erkenning is een belangrijk woord. En dan sluit hoofdstuk 16 af met de woorden van de Heere Jezus. Dus deze dingen heb ik tot u, tot de discipelen gesproken.

Omdat u in mij vrede zult hebben. In de wereld zult u verdrukking hebben. Maar heb goede moed, ik heb de wereld overwonnen. En dan komt Johannes 17.

En als Johannes 17, als de Heere Jezus is uitgesproken, dan gaat hij met de discipelen naar de overzijde van de Beketron. Naar de hof van Gethsemane.

Op die tijdstippen spreekt de Heere Jezus in Johannes 17 tot de Vader.

En het ademt, als het ware, als we het goed tot ons door laten dringen, een volmaakte heerlijkheid uit. Toewijding en liefde lezen we in dit hoofdstuk.

Met eerbied gesproken. De Heere Jezus opende zijn hart naar de Vader. Op het tijdstip dat hij zou gedood worden.

Dat hij zou sterven. We gaan het lezen. Dit sprak Jezus. En hij sloeg zijn ogen op naar de hemel en zei.

Vader, dit is het uur. Het uur is gekomen en verheerlijk uw zoon, opdat ook uw zoon u verheerlijkt. Zoals u hem macht gegeven hebt over alle vlees, opdat hij evig leven geeft aan allen die u hem gegeven hebt.

En dit is het evige leven, dat ze u kennen, de enige waarachtige God en Jezus Christus die u gezonden hebt. Ik heb u verheerlijkt op de aarde.

Ik heb het werk volbracht dat u mij gegeven hebt om te doen. En nu verheerlijk mij, Vader, bij uzelf. Met de heerlijkheid die ik bij u bezat voordat de wereld er was.

Ik heb uw naam geopenbaard aan de mensen, aan de disciplen, die u mij uit de wereld gegeven hebt.

Zij waren van u en u hebt ze mij gegeven. En ze hebben uw woord in acht genomen. Nu hebben zij erkend dat alles wat u mij gegeven hebt, bij u vandaan komt.

Want de woorden die u mij gegeven hebt, heb ik hun gegeven. En zij hebben ze aangenomen. En ze hebben daadwerkelijk erkend dat ik van u uitgegaan ben.

En hebben geloofd dat u mij gezonden hebt. Dat hebben we net in hoofdstuk 16 ook gelezen. Vers 9. Ik bid voor hen.

Ik bid niet voor de wereld, maar voor hen die u mij gegeven hebt. Want zij zijn van u. En al wat van mij is, is van u. En wat van u is, is van mij.

Ik ben in hen verheerlijkd. Ik ben niet meer van deze wereld, maar deze zijn in de wereld. En ik kom naar u toe, Heilige Vader.

Bewaar hen die u mij gegeven hebt in uw naam. Opdat zij één zullen zijn, zoals wij. Toen ik met hen in de wereld was, bewaarde ik hen in uw naam.

Hen die u mij gegeven hebt, de discipelen. Ik heb ze bewaard en niemand uit hen is verloren gegaan. Dan de Zoon van het Verderf. Judas.

Opdat de schrift gevuld wordt. Maar nu kom ik naar u toe en spreek dit in de wereld. Opdat zij ten volle mijn blijdschap in zichzelf hebben.

Ik heb hun uw woord gegeven. En de wereld heeft hen gehaand. Omdat zij niet van de wereld zijn. Zoals ik niet van de wereld ben.

Ik ben niet. Ik bid niet dat u hen uit de wereld wegneemt. Maar dat u hen bewaart voor de boze. Zij zijn niet van de wereld.

Zoals ik niet van de wereld ben. Heilig hen door uw waarheid. Uw woord is de waarheid. Zoals u mij in de wereld gezonden hebt, heb ik ook hen in de wereld gezonden.

En ik heilig mijzelf voor hen. Op dat ook zij geheiligd zijn in de waarheid. En ik bid niet alleen voor dezen.

Maar ook voor hen die door hun woord in mij zullen geloven. Op dat zij allen een zullen zijn. Zoals u, Vader, in mij en ik in u.

En dat ook zij in ons een zullen zijn. Op dat de wereld zal geloven dat u mij gezonden hebt. En ik heb hun de heerlijkheid gegeven die u mij gegeven hebt.

Op dat zij één zijn zoals wij één zijn. Ik in hen en u in mij. Op dat zij volmaakt één zijn.

En op dat de wereld erkent dat u mij gezonden hebt. En hen lief gehad hebt zoals u mij hebt lief gehad. Vader, ik wil.

Ik wil dat waar ik ben ook zij bij mij zijn die u mij gegeven hebt. Op dat zij mijn heerlijkheid zien die u mij gegeven hebt.

Omdat u mij hebt lief gehad voor de grondlegging van de wereld. Rechtvaardige Vader, de wereld heeft u niet gekend. Maar ik heb u gekend.

En deze hebben erkend dat u mij gezonden hebt. En ik heb hen uw naam bekendgemaakt. En zal die bekendmaken.

Op dat de liefde waarmee u mij hebt lief gehad. En ik in hen. Een bijzonder gedeelte.

Waarin we de Heer Jezus horen spreken tot de Vader. Het staat geschreven voor de kruisiging.

Maar het gaat over een periode na de kruisiging. En het thema boven de meditatie van vandaag is.

Verheerlijk mij. Maar de Heer Jezus kennende door het woord weten we dat hij altijd de eer van de Vader op het oog had.

En we lezen dan ook verheerlijk mij opdat ook de Zoon de Vader zal verheerlijken. Lieve mensen er staat heel veel in de Bijbel.

En als we de Bijbel open slaan dan kan het zomaar gebeuren. Dat we iets lezen wat onze bijzondere aandacht trekt. En zo verging het mij ook met dit gedeelte van Johannes 17.

Eén lange monoloog van de Zoon met zijn hemelse Vader. Een gebed zouden we ook kunnen opmerken.

Maar vooral ook duidelijk een gesprek naar de Vader. Waar de Zoon als het ware zijn hart opent. En laat zien hoeveel hij geeft.

Ook om zijn discipelen die straks alleen achterblijven. Hij sloeg zijn ogen op naar de hemel.

En hij zei, het uur is gekomen. En wat ging eraan vooraf? Als we de hoofdstukken uit Johannes 12 tot en met 16 lezen.

De laatste week die vooraf ging aan het lijden en sterven van de Heer Jezus. Wordt er daar heel veel gesproken. En met name tussen de Heer Jezus en de discipelen.

Sommige dingen begrepen ze niet. Maar andere dingen wel. Zoals we ook net al gelezen hebben in hoofdstuk 16. Dat ze het nu begrepen. En erkenden dat de Heer Jezus was uitgegaan van de Vader.

Bedenk dat dit gesprekken zijn met en tegen de discipelen. In eerste instantie gaat het niet over u en mij.

De laatste uren die vooraf gingen aan de kruisging van Jezus op Golgotha.

Wordt beschreven vanuit vele ooggetuigen. En we zien dan ook steeds het perspectief verspringen. Ze wisselen tussen verschillende personen.

En ik zal er een aantal noemen. Johannes natuurlijk, de schrijver van dit boek. Petrus en andere discipelen. Kajafas, Procula, de vrouw van Kajafas.

En Kajafas zelf natuurlijk. Of Pilatus, sorry. Procula, de vrouw van Pilatus. Herstel. Paulus, Annas, Herodes. Simon van Sirene.

Jozef van Arimitea. Maria, de moeder van Jezus. Maria Magdalena. Enzovoort. En Thomas en daartussendoor verplaatst het perspectief zich naar de donkere kant.

Achter de schermen waar de Satan met behulp van de schriftgeleerden en Judas ook zijn plan uitvoert.

En een enkele keer, en dat is heel bijzonder, wordt ons een blik gegeven in de belevingswereld van de Heer Jezus zelf.

En dat is met name dit hoofdstukje in de Bijbel. Waar gaat het precies over, broeders en zusters?

Allereerst over de Zoon en de Vader. De Zoon en de Vader in volkomen harmonie. We zouden dit hoofdstukje in drie gedeeltes kunnen opsplitsen.

De eerste vijf versen waar het gaat om een gebed van de Zoon om verheerlijk te worden zoals van voor de grondlegging.

De versen 6 tot en met 19 gaan vooral over de discipelen. De Heer Jezus is betrokken bij zijn discipelen toen nog elf.

Een gebed om bewaging in deze wereld. Want zij zouden, zij gaan het geweldige werk van de Heer Jezus voortzetten.

Dan de versen 20 tot en met 26 kunnen we zien als een gebed om de eenheid van alle gelovigen.

Verheerlijk uw Zoon. Opdat ook uw Zoon u verheerlijkt. De Heer Jezus plaatste zichzelf als het ware achter het kruis.

Als we dit hoofdstukje lezen. Alsof zijn werk op aarde al was volbracht. Vers 4. En met betrekking tot zichzelf zei hij.

Ik ben niet van deze wereld. Maar ik kom naar u toe, Vader. En regelmatig horen we de Heer Jezus deze woorden uitspreken.

Ik ben niet van deze aarde. Maar ik kom naar u toe. Niet van deze wereld.

Waar verlangde de Heer Jezus na? Welke plaats was dat? Als we lezen van voor de grondlegging der wereld. Wat moeten we ons daarbij voorstellen?

Hebt u een idee? Nou, dat kunnen we ook terugvinden in het woord van God. Laten we spreukenacht maar eens opzoeken.

Spreukenacht in het Oude Testament geeft ons een inkijkje in de tijd van voor de grondlegging. Spreukenacht in het Oude Testament geeft ons een inkijkje in de belevingswereld van de Heer Jezus zelf.

Zo ook in spreukenacht. We lezen naar de versen 22 tot en met 31. De Heer, dat is God de Vader, bezat mij, de Heer Jezus, aan het begin van zijn weg.

Denk maar aan hoe de Johannesbrief begint. In het begin was het woord en het woord was bij God en het woord was God. Al voor zijn werken van oudsher, voordat de tijd begon.

Van evigheid ben ik gezalf geweest. Vanaf het begin, vanaf de tijden voordat de aarde er was.

Toen er nog geen diepe wateren waren, was ik geboren. Toen er nog geen bronnen waren, zwaar van water, voordat de bergen waren verzonken, voor de heuvels werd ik geboren.

Was ik er al. Hij had de aarde en de velden nog niet gemaakt. Evenmin als het begin van de stofjes van de wereld.

In vers 27. Toen hij de hemel gereed maakte, was ik daar. Wie? De Heer Jezus.

Toen hij een cirkel trok over het oppervlak van de watervloed. Toen hij de wolken daarboven sterk maakte. Hij de bronnen van de watervloed versterkte.

Toen hij voor de zee zijn plaats bepaalde, zodat het water zijn bevel niet zou overtreden. Toen hij de fundamenten van de aarde verordene, was ik bij hem zijn lievelingskind.

Zijn trootholkind. Ik was dag aan dag zijn bron van blijdschap. Ten alle tijden spelend voor zijn aangezicht.

Al spelend in de wereld. In de voortijd van zijn aardrijk. En mijn bron van blijdschap vond ik bij de mensenkinderen.

Niet bij de engelen. Daar zien we al een stukje van Gods raadsplan. Dat de Heer Jezus bereid was om voor u en voor mij naar deze wereld te komen.

Daar vond hij blijdschap. Aan het begin van het Johannes-Evangelie staat dat de Heer Jezus in de schoot, in de boezem van God de Vader is.

En dat hij van daaruit ons de Vader openbaart. De Vader bekend maakt. Zoals ook in hoofdstuk 17.

Daar gaan we naar terug in het Johannes-Evangelie. Na die tijd verlangde de Heer Jezus terug. Een unieke band tussen de Vader en de Zoon.

Hoe moet hij ernaar uitgezien hebben om terug te keren naar zijn vader? We kunnen ons daar een klein beetje bij voorstellen, denk ik.

33 jaar was hij op aarde geweest. Daar geconfronteerd met de zonde. Met afwijzing.

En nu kwam het hoogtepunt van zijn verwerping in beeld. Goocheltaan als hoogtepunt van de verheerlijking van de Vader.

Dat ga ik uitleggen. De Heer Jezus begint dit hoofdstuk met te zeggen dat het uur gekomen is. Het uur waarop de Vader volkomen verheerlijk wordt.

En dat heeft te maken met Goocheltaan. We kunnen het zo zeggen. Zijn werk op aarde. Om de Vader te verheerlijken vindt zijn eindpunt en zijn hoogtepunt op Goocheltaan.

Aan het kruis van Goocheltaan. Lieve mensen, vaak kijken we naar het kruis van Goocheltaan als een plaats waar de Heer Jezus het grootste lijden heeft doorgemaakt.

En dat is waar. Vaak kijken we naar Goocheltaan als de plaats waar de Satan ontrouwd is.

En dat is het ook. Heel vaak kijken we naar Goocheltaan als de plaats waar de Heer Jezus onze zonden, onze schuld heeft weggedragen.

Dat hij voor ons het oordeel heeft gedragen. Dat is zeker waar. Maar kijken we eveneens naar het kruis van Goocheltaan waar de zoon de vader op zijn hoogst heeft verheerlijkt.

Want dat is ook waar. Niet een tragisch incident wat daar plaatsvond.

Maar een doelbewuste keuze van Gods liefde. Alles wat de Heer Jezus op aarde meemaakte, ook in zijn laatste uren, was van tevoren bekend.

Steeds lezen we, ook in dit hoofdstuk, op dat vervuld zal worden wat geschreven staat. Zo ook in vers 12. Op Goocheltaan liet de Heer Jezus ten diepste zien wie de vader is.

Daar werd de liefde van God geopenbaard. Daar wordt de vader verheerlijkt. En hoe wordt dat gezien?

Als we iemand verheerlijken, dan gaat het erom dat we zijn karaktereigenschappen, zijn persoonlijke goede eigenschappen, dat we die tentoonspreiden.

En dat heeft de Heer Jezus gedaan door aan het kruis te gaan. Door te laten zien wat er in het hart van God de Vader was.

Liefde voor zijn schepselen. De Heer Jezus heeft God de Vader verheerlijk. Heeft geopenbaard alles wat goed aan hem is.

En aan God is alles goed. Dat heeft de Heer Jezus gedaan. De liefde is daar geopenbaard. Door zijn eigen zoon. Hij gaf zijn leven voor vijandige zonders.

De Heer Jezus ging de weg die niemand gaan kon. God de Vader gaf zijn zoon, zijn geliefde zoon, om tot zonde gemaakt te worden.

En daar werd ook Gods heiligheid geopenbaard. Doordat God zelfs zijn eigen zoon, de zoon van zijn welbehagen, verliet.

Verliet vanwege de zonden die op hem werden gelegd. Daar werd de gerechtigheid geopenbaard.

Doordat Jezus Christus tot zonde werd gemaakt. De zonde werd geoordeeld. Zonde verzachting.

Zonder verzachting van het oordeel heeft de Vader de zonde geoordeeld. Doordat hij zijn hand uitstak naar zondaren, naar vijanden.

Schuldige zondaars zoals u en ik. Dat deed hij door zijn zoon te offeren. En daarmee werd de Vader verheerlijk.

Omdat de Heer Jezus daardoor ook het hart van de Vader liet zien. Ik kom naar u toe.

Heilige Vader hebben we gelezen. En dat gaat heel ver. Heilige Vader. De heiligheid vereiste dat God zijn aangezicht moest verbergen.

Moest verbergen voor hem, voor zijn geliefde zoon. Die leed aan het kruishoud. Het besef dat God de Vader de heilige is, vormt om zo te zeggen, een antwoord op de uitroep van de Heer Jezus.

Mijn God, mijn God, waarom hebt u mij verlaten? De heilige God kon geen gemeenschap hebben met de zondendrager.

Dit gaat ver. Wat de Heer Jezus daar heeft meegemaakt, kunnen we niet beschrijven, nog bedenken.

Mijn God, mijn God, waarom hebt u mij verlaten? We gaan naar vers 20 en 21. En ik, de Heer Jezus, bid niet alleen voor deze, de elfen, maar ook voor hen die door hun woord in mij zullen geloven.

Het is ook tot ons gekomen. Zeker als wij geloven. Opdat zij allen één zullen zijn, zoals uw Vader in mij en ik in u.

En dat ook zij in ons één zullen zijn. Opdat de wereld zal geloven dat u mij gezonden heeft. Daar kunnen we over nadenken.

In hoeverre beantwoorden we daar als christenen aan? De Heer Jezus verlangde erna dat de disciplen uiteindelijk zouden zeggen, en we weten het zeker.

We zien het. We erkennen het. U bent door de Vader gezonden. Maar de mensen om ons heen, zien zij onze eenheid en leidt dat tot erkenning in deze wereld?

De eenheid waarover de Heer Jezus tegen de Vader spreekt, staat niet op zichzelf. Ze moet functioneren in deze wereld die hem verworpen heeft.

En de Heer Jezus geeft uitdrukkelijk aan niet voor de wereld te bidden, maar voor hen die de Vader hem gegeven heeft. De disciplen.

Toch heeft hij zijn oog op de wereld gericht. Lees maar in vers 21. Opdat de wereld gelooft dat u mij hebt gezonden.

En in vers 23. Opdat de wereld erkent dat u mij hebt gezonden. En hen hebt lief gehad zoals u mij hebt lief gehad.

De gemeente, ook zoals we hier bij elkaar zitten, is een levend organisme. Het lichaam van Christus. En de vele christelijke gemeenten wereldwijd vormen één uniforme gemeente die aangestuurd wordt door Christus in de hemel.

En alle scheuringen, splitsingen, conflicten te spijt. Er is een eenheid die zich over kerkgrenzen heen strekt en die alle volgelingen van de Heer Jezus met elkaar verbindt.

We zijn één in hem. Niet te min, niet te min is alle ruzie, oorlog, twist en aanfluiting voor zowel de gemeente als voor de Heer Jezus.

Maar ook voor deze wereld. Met de eerste christenen in handelingen ging het best wel goed. In de hoofdstukken 2 en 3.

Ze hadden alles gemeenschappelijk. Harmonie. Ze waren eensgezind. Vonden respect bij het volk. Ze werden erkend. Er was geloof en erkenning.

In die korte tijd helaas. Want daar is vandaag de dag, op eerlijk te zijn, weinig van te zien.

En misschien, broeders en zusters, moet de erkenning van de wereld wel wachten. Totdat hij zelf met de zijnen zal verschijnen.

Het staat zo mooi omschreven in 2 Thessaloniciens 1 vers 10. Daar lezen we wanneer hij zal gekomen zijn om op die dag verheerlijk te worden in zijn heiligen.

En dat zijn is de gemeente. En bewonderd te worden in allen die geloven. Want dat is belangrijk.

Daar gaat het over in dit hoofdstuk. Dat de heerlijkheid zichtbaar wordt. Dat er eenheid is. We gaan naar vers 24. Ik wil, spreekt de heer Jezus.

Waar komen we dat tegen? Een enkele keer. Meestal is het niet mijn wil, maar uw wil geschieden. Dat gebeurt ook enkele uren na dit bijbelgedeelte.

In de hof van Gethsemane. Maar hier spreekt de heer Jezus duidelijk over. Ik wil. En dan lezen we.

Vader, ik wil. Dat waar ik ben, ook zij bij mij zijn. Die u mij gegeven hebt. Waarom? Opdat zij mijn heerlijkheid zien.

Hij wil graag dat de disciplen en alle volgelingen. Allen die geloven. Gaan zien. De heerlijkheid. Die hij bij de Vader bezit.

Opdat zij mijn heerlijkheid zien. Die u mij gegeven hebt. Omdat u mij hebt lief gehad. Voor de grondlegging van de wereld. Dat aanschouwen.

Van die heerlijkheid. Brengt wel iets bijzonders teweeg. Want. We lezen in 1 Johannes 3 vers 2.

Wij weten. Dat als hij geopenbaard zal zijn. Wij hem gelijk zullen zijn. Want. Wij zullen hem. Zien. Zoals is.

We zullen aanschouwen. De heerlijkheid. De heerlijkheid. Die de heer Jezus bezit bij de Vader. En dat is van een hogere orde. Dan de heerlijkheid. Die wij zullen ontvangen.

We zullen. Met hem. In de heerlijkheid mogen delen. Dat is waar. Maar de heerlijkheid. Die we zullen aanschouwen. Die de heer Jezus bezit bij de Vader.

Is van een andere orde. En vanuit. Jezus woorden. In vers 25. Stelt hij nu nogmaals.

Dat hij hun. De naam van de Vader. Heeft bekend gemaakt. Hij heeft op een duidelijke wijze. Getoond. In woord. En daad. Wie God de Vader is.

Betreffende. Zijn heiligheid. In vers 11. Zijn rechtvaardigheid. In vers 25. En nu. In dit vers. Wat betreft zijn. Liefde.

Met hun. Worden weer. In de eerste plaats. De disciplen bedoeld. Maar daarnaast. Ook via hun getuigenis. In de wereld.

Met alle gelovigen. En ook u en mij. Vandaar dat de Heer Jezus. Ook heel duidelijk je vervolgt.

En ik zal bekend maken. Het gaat door. De naam van God. Zal bekend gemaakt moeten worden. Toen. Door de Heer Jezus. Daarna door de apostelen.

En nu. Door u. En door mij. Namelijk. De naam van de Vader. Op dat. Allen.

Gaan geboren. Gaan geloven. En dan de vraag. Kent u de Vader? Kent u de Vader?

Met deze laatste woorden van zijn gebed. Ingeleid door het laatste. Op dat. Het woordje op dat. Komt hier voor de elfde keer naar voren.

Vat Jezus de wens. Van alle gelovigen. Als het ware. Samen. Belicht. Vanuit de liefde. Van God de Vader. Dit alles.

Omvattende doel. Van de liefde. Is dat. God. De Zoon. Heeft liefgehaald. En dat. Dat. Die liefde. Ook.

In de gelovigen. Mag zijn. De liefde. Waarmee. God de Vader. Hem. Heeft liefgehaald. Dat het ook in. Hem. Mag zijn. En dan komt er nog bij.

En ik. In hen. De liefde van God. In ons. En de Heer Jezus. Zelf. In ons. Want.

De Heer Jezus. Wil. Zelf. In ons. Wonen. Hij. Wil. Ons hart. En ons leven. Vullen. Waarmee.

Is jou. Waarmee. Is uw hart. Gevuld. Hebt u. De Heer Jezus. Lief. Paulus.

Die had het helemaal begrepen. Hij schrijft in 1 Korinther 2 vers 9. Maar het is zoals geschreven staat. Wat geen oog heeft gezien. En wat in geen.

En geen oor heeft gehoord. En in geen mensen hart is opgekomen. Dat is wat God. Bereit heeft voor hen. Die hem lief hebben.

En Petrus. Die geeft er wat andere woorden aan. In 1 Petrus 1 vers 8 lezen we. Hoewel u hem niet gezien hebt.

Hebt u hem toch lief. Hoewel u hem nu niet ziet. Maar gelooft. Verheugt u zich met een onuitsprekelijke vreugde. Een heerlijke vreugde.

Hebt u. Heb jij hem lief. Hebt u zijn genade in uw leven toegelaten. Dan is uw oude leven met hem gekruisigd.

In dit hoofdstuk doet de Heer Jezus alsof het allemaal achter de rug is. Dat het al volbracht is. Door zijn opstanding.

Hebt u evig leven. En dit is het evige leven. Lezen we in vers 3 of 4. Dat zij u kennen.

De enige waarachtige God. En Jezus Christus. Die u gezonden hebt. Een nieuwe schepping. In Christus zijn we.

Het oude is voorbij. Het is allemaal nieuw geworden. Hebt u hem werkelijk lief. Dan verheerlijkt u hem.

Zijn naam. Ook in dit leven. Dan verwacht u hem. Dan verlangt u erna. Om hem te ontmoeten. We hebben gelezen.

We hebben gelezen dat de Heer Jezus intens met zijn hele wezen verlangde om terug te gaan naar de Vader.

En zo mogen wij ook vol verwachting uitzien. En tot die tijd. Mogen we hem.

In gehoorzaamheid dienen. Mogen we van hem getuigen. Mogen we zijn naam bekend maken. En dan wil ik afsluiten.

Met de laatste woorden van de Heer Jezus uit dit prachtige hoofdstukje 17. En dan wil ik afsluiten.

Amen.