Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen broers en zussen. Ja, jullie zien het al waar we vandaag over na gaan denken met elkaar.! Het omzien naar elkaar.!
Het is de zin. En dan moet ik gelijk al, schiet me te binnen, moet ik iets bekennen. Want ik heb in de voorbereiding, ik ben hiermee bezig geweest.
Ik ben er zelf doorheen gegaan. En dan ben ik vanmorgen eigenlijk gelijk geconfronteerd met het omzien naar elkaar. En mijn vrouw Carmen, die is op dit moment ziek.
Die heeft wat koorts. En ik heb praktisch naar haar omgezien. Ik heb haar koffie gegeven. Maar eigenlijk heb ik helemaal niet geestelijk naar haar omgezien. Ik heb niet gevraagd, hoe gaat het nou echt met je?
En nou ja, dat moet ik eigenlijk gelijk maar bekennen. Terwijl ik hiermee bezig ben geweest en ik ben er doorheen gegaan, zie ik dat ik zelf eigenlijk ook al elke keer die boodschap weer voor mezelf nodig heb.
Want misschien denk je wel, geestelijk omzien naar elkaar, dat is toch meer iets voor de oudsten. Dat is meer iets voor mensen die een bepaalde bediening hebben, die een bepaalde gave hebben, die pastoraal kunnen omzien naar de ander.
En ik denk dat daar misschien wel een deel van waar is. Maar, nou ja, zoals ik vanmorgen al geconfronteerd werd met een vrouw die ziek is en die moeite heeft, zo worden wij ook met elkaar geconfronteerd op zondag, zoals we elkaar tegenkomen, dat we iemand zien die verdriet heeft.
Die moeite heeft. Waarvan misschien wel een dierbare is overleden. En wat doe je dan? Wat ga je doen als je iemand ziet die in rouw is, die verdriet heeft, die pijn heeft?
Nou, ik vind dat eigenlijk wel eens lastig. Wat moet ik nou precies doen? Soms, dan sta je erbij en kijk je ernaar. En dan denk je van, ja, wat moet ik zeggen? Wat moet ik doen?
En misschien zeg je maar helemaal niks, omdat je bang bent dat je misschien wel iets verkeerd zegt. Nou, wat kunnen wij in deze situaties doen?
Nou, dan denk ik dat er maar één grote voorbeeld is met hoofdletter, waar we van kunnen leren van iemand die in zulke situaties ons het voorbeeld laat zien.
En dat is namelijk onze Heer Jezus Christus. En ik wil deze morgen kijken wanneer de Heer Jezus meeloopt op onze weg vanuit het gedeelte van de Emmausgangers uit Lukas 24.
Ik weet niet of hij het doet. Ja, hij doet het wel. En ik denk dat het verhaal bekend is bij velen, de Emmausgangers. We hebben net gezongen, werd net verteld dat we toeleven naar Goede Vrijdag en Pasen.
Daarvoor is net, de hele Leidensweg heeft plaatsgevonden van de Heer Jezus die naar het kruis ging. Die daar zijn leven gaf, die daar stierf.
En de discipelen en de Emmausgangers en de mensen die dicht bij hem stonden, die waren verslagen. Hun hoop leek wel verdwenen. Alles leek ingestort te zijn.
En dan gebeurt het dat juist daar op weg naar Emmaus, dat daar de Heer Jezus naast hen komt lopen. En dit gedeelte laat ons eigenlijk zien hoe de Heer Jezus omgaat met mensen in verdriet.
En dan moet ik eigenlijk gelijk zeggen, we moeten dit gedeelte nu niet zien als een soort handleiding. En een soort stappenplan, een methode van hoe de Heer Jezus hier met mensen omgaat. Zo moeten wij ook dus van A tot Z helemaal zo met elkaar omgaan.
Maar laten we dit gedeelte tot ons doordringen en daar principes uit halen die wij ook kunnen toepassen in de omgang met elkaar omgeestelijk naar elkaar om te zien. Want waarom is het belangrijk dat we zo naar elkaar omzien?
We gaan binnenkort beginnen in de kringen ook over het gemeente zijn. En de afgelopen weken heeft u al vaker de tekst misschien wel gehoord dat wij het lichaam van Christen zijn. En wat staat er dan in de Bijbel?
Als één lid leidt, dan leidt er eentje, dan leidt er een paar. Nee, dan leiden alle mensen mee. En zo zijn wij eigenlijk verbonden met elkaar.
Wij geloven niet alleen maar in de Heer Jezus Christus, maar wij dragen ook elkaars lasten. En dat is wat we vaak wel vergeten. Dus daarin, door het omzien naar elkaar, wordt het zichtbaar wat het betekent dat wij zijn lichaam zijn.
Nou, laten we het gedeelte met elkaar lezen. Jullie hebben het al opgezocht. Lukas 24. En dan van af vers... Even kijken.
Van af vers 13. Laten we eerst vers 12 nog even lezen. Want daarvoor lezen we dat de vrouwen bij het graf waren geweest. Dat de engelen zijn en die zeggen, waarom zoekt u de levende bij de doden?
Hij is hier niet, maar hij is opgewekt. De Heer Jezus is levend. En dan gaat Petrus daar naartoe. Hij stond op, snelde naar het graf. Vers 12. En toen hij vooroverboog, zag hij alleen de linnendoeken liggen.
En hij ging weg en verwonderde zich over wat er gebeurd was. En dan komen we bij het gedeelte wat we met elkaar deze morgen overdenken. En zie, twee van hen gingen op diezelfde dag naar een dorp dat zestig stadien van Jeruzalem verwijderd was.
En waarvan de naam Emmaus was. En zij spraken met elkaar over al deze dingen die gebeurd waren. En het gebeurde terwijl zij met elkaar spraken en van gedachten wisselden dat Jezus zelf bij hen kwam en met hen meeliep.
Maar hun ogen werden gesloten gehouden zodat zij hem niet herkenden. En hij zei tegen hen, wat zijn dit voor gesprekken die u al lopend met elkaar voert? En waarom ziet u er zo bedroefd uit?
En de een van wie de naam Cleopas was, antwoordde en zei tegen hem, Bent u als enige een vreemdeling in Jeruzalem dat u niet weet welke dingen daar in deze dagen gebeurd zijn?
En hij zei tegen hen, welke dan? En zij zeiden tegen hem, de dingen met betrekking tot Jezus de Nazarener, die een profeet was, machtig in werken en woorden voor God en heel het volk.
En hoe onze overpriesters en leiders hem overgeleverd hebben om hem ter dood te veroordelen en hem gekruisigd hebben. En wij hoopten dat hij het was die Israël zou verlossen.
Maar al met al is het vandaag de derde dag sinds deze dingen gebeurd zijn. Maar ook hebben sommige vrouwen uit ons midden die vroeg in de morgen bij het graf geweest zijn, ons verstel toen staan.
En toen zij zijn lichaam niet vonden, kwamen ze zeggen dat ze zelfs een verschijning van engelen gezien hadden, die zeiden dat hij leeft. En sommige van hen die bij ons waren, gingen naar het graf en troffen het ook zo aan, als de vrouwen gezegd hadden.
Maar hem zagen zij niet. En hij, de Heer Jezus, zei tegen hen, O onverstandigen en tragen van hart, dat u niet gelooft al wat de profeten gesproken hebben.
Moest de Christus dit niet leiden en zo in heerlijkheid ingaan? En hij begon bij Mozes en al de profeten en legde hun uit wat in al de schriften over hem geschreven was.
En ze kwamen dicht bij het dorp waar ze naartoe gingen en hij deed alsof hij verder zou gaan. En zij drongen er bij hem op aan en zeiden, Blijf bij ons, want het is tegen de avond en de dag is gedaald.
En de Heer Jezus, hij ging naar binnen om bij hen te blijven. En het gebeurde toen hij met hen aan tafel aan lag, dat hij het brood nam en het zegende.
En toen hij het gebroken had, gaf hij het aan hen en hun ogen werden geopend. En zij herkenden hem, maar hij verdween uit hun gezicht. En zij zeiden tegen elkaar, Was ons hart niet brandend in ons toen hij onderweg tot ons sprak en voor ons de schriften opende?
En op datzelfde moment stonden zij op en keerden terug naar Jeruzalem en vonden de elf discipelen en hen die bij hen waren bijeen. Die zeiden, de Heer is werkelijk opgewekt en is aan Simon verschenen.
En zij vertelden wat er onderweg gebeurd was en hoe hij door hen herkend was bij het breken van het brood. Tot zover. Ja, wonderlijk verhaal als we dit zo lezen.
En hier gaan we dus met elkaar doorheen. Maar voordat ik dat wil doen, wil ik eerst even iets duidelijk maken. En dat wil ik doen aan de hand van een gebeurtenis van iemand die iets heeft opgeschreven.
Een voorganger in het zuiden van het land. Over een ernstige gebeurtenis in zijn leven. En waarom doe ik dit? Ik denk voordat we hier doorheen gaan, moeten we duidelijk hebben, als we naar mensen willen omzien, dan moeten we beseffen dat het niet alleen maar de zichtbare dingen zijn die veranderen, of iets, maar dat er ook innerlijk heel veel met iemand kan gebeuren.
Nou, dat wil ik uitleggen aan de hand van dit stuk. En ik citeer het volgende stuk uit een artikel. Daar zegt een broeder, die zegt het volgende.
Mijn vader stierf toen hij 39 jaar oud was. Ik was zelf 16 jaar en vond hem midden in de nacht naar een hartstilstand.
Er was geen ziekbed, geen voorbereiding. En dit trauma heeft grote invloed gehad op mijn leven. Ook omdat er geen hulp en geen begeleiding was.
Familie en vrienden wisten zich geen raad. In die nacht verloor ik niet alleen maar mijn vader, maar ook mijn vrienden die zich terugtrokken uit onmacht.
Ze wisten niet hoe ze met mij om moesten gaan. Ik verloor ook volwassen mannen en vaders om mij heen, omdat zij geen noodzaak meer zagen om bij ons over de vloer te komen.
Ik verloor ook de onderlinge verbinding binnen ons gezin. En we verloren de financiële zekerheid, omdat het inkomen van mijn vader verdween.
Deze broeder gaat verder in dat artikel. En dan zegt hij, maar het moeilijkste waren niet deze tastbare verliezen.
Het zwaarst woogende innerlijke verliezen. Want ik verloor mijn identiteit. Ik verloor mijn eigenwaarde. Ik verloor mijn vertrouwen in relaties.
Ik verloor het geloof dat God voor mij zorgde. En ik verloor mijn levensdoel. Deze gebeurtenis is misschien wel herkenbaar ook in je eigen leven.
Misschien herken je wel wat aspecten. Verlies of een bepaalde gebeurtenis in je leven is altijd meer dan wat zichtbaar is. Maar we moeten oog hebben voor het innerlijke wat er in iemand gebeurt.
En daarom, voordat we hiermee verder gaan, wilde ik dit dus zeggen, als we naar iemand willen omzien, is het eigenlijk en dan geestelijk omzien zoals we net zagen, dan vraagt dat aandacht voor wat er in iemand gebeurt.
Nou, laten we naar de Emmausgangers gaan. Laten we kijken wat er bij hen gebeurde. De discipelen, en ook deze Emmausgangers, die waren dus diep geschokt.
Moet je je realiseren. Sommigen hebben alles achtergelaten om de Heer Jezus te volgen. En ze dachten, Hij is de lang verwachte Messias. en ze liepen jaren met hem mee, drie jaar lang, en ze volgden zijn onderwijs.
En op een gegeven moment werd hij gevangen genomen, was er zelfs één van hem, van hen die hem verraden had. En nadat hij gevangen genomen werd, was er ook één van hen die hem verlogend had.
En de discipelen hadden gedacht, wie kan ik nu nog vertrouwen? Wie ben ik zelf nog? Hun grootste verlies was niet alleen maar zichtbaar, maar was ook innerlijk. Ze verloren hun zekerheid, hun hoop, en het gevoel van betekenis.
Hun roeping leek weggevallen. En we gaan met elkaar naar deze punten kijken, wanneer de Heer Jezus meeloopt.
Want wat gebeurt er? Juist op dat moment, terwijl ze eigenlijk in Jeruzalem zouden moeten blijven, keren ze weg, zijn ze eigenlijk, hier zie je eigenlijk al dat een richting helemaal zoek is.
Ze lopen weg, naar Emmaus, en daar gebeurt iets beslissends. Juist op dat moment, staat er in vers 15, komt de Heer Jezus zelf bij hen, en hij loopt met hen mee.
Dat is heel bijzonder. De Heer Jezus zet hier de eerste stap, en dat geeft aan dat hij mensen opzoekt, die vastgelopen zijn in verdriet en verwarring.
Niet deze Emmausgangers vonden hem, maar hij zoekt hen op en vindt hen. En dat is de genade die vooraf gaat. En eigenlijk zien we dat al door de hele Bijbel heen, helemaal aan het begin al.
Toen Adam en Eva zondigden, wat deed de Heerde God? Hij zocht Adam op. Adam, waar ben je? We hoorden onlangs ook in de preek over Gods volk door de woestijn.
God ging met hen mee, hij zocht hen op en hij ging hen voor. En dat doet hij dus ook met deze twee mannen die radeloos zijn en die op een of andere stoffig weggetje lopen naar Emmaus.
Wat doet de Heer Jezus? Hij zoekt hen op en komt naast hen lopen. Broeder, zuster, laat dit allereerst al een bemoediging voor ons zijn.
In wat voor situatie je op dit moment ook zit of waar je ook in terecht gaat komen, weet dat je door de Heer Jezus niet gemeden wordt. Hij laat jou niet links liggen omdat je verdrietig bent of wat dan ook, maar hij zoekt je juist op.
Laat dat een bemoediging dus zijn. Hij zoekt hen op, hij komt naast hen lopen, hij dwingt zichzelf niet op, maar hij loopt in het tempo van de MS-gangers.
Hij gaat eigenlijk daarmee midden in hun verdriet staan en dat laat ook voor ons iets zien. Wanneer wij iemand zien worstelen, wanneer wij iemand met verdriet zien, wat moeten wij doen?
Niet gelijk gaan praten en allerlei oplossingen gaan aandragen. Wat vaak helpt is dat je er gewoon voor iemand bent. het gaat er meer om wat je dat je er bent dan wat je zegt.
En daarom ook voor ons als gelovigen, als broeder en zuster die elkaar willen helpen, we mogen meelopen, we mogen luisteren en juist als het zwaar wordt is het zo belangrijk dat we dit met elkaar doen.
maar nu zul je misschien wel afvragen, ja oké, maar hoe kan ik nou de ander helpen? Hoe kan ik nou die liefde van de Heer Jezus ook zien in de ander en uitdragen naar de ander?
Dat heeft denk ik alles te maken met allereerst je eigen persoonlijke omgang met de Heer. Wanneer je jouw omgang met Hem zoekt en hebt en levendig houdt en dagelijks met Hem contact hebt door zijn woord in gebed, dan proef je daar ook iets van de genade die de Heer Jezus aan jou toont en de liefde die Hij voor jou toont, zodat je uiteindelijk ook de ander gaat zien door de ogen van de Heer Jezus en dat je met innerlijke ontwerming ook bewogen kan zijn met de ander en dat je ziet van ja die genade die ik dagelijks ontvang van de Heer en die ik gekregen heb die heeft die ander ook nodig.
De Bijbel zegt ook wij kunnen lief hebben omdat Hij ons eerst lief gehad heeft. En daarom een vraag ook weer aan ons hoe is onze dagelijkse omgang met de Heer zoeken wij zijn aangezicht op?
Nou de MS-gangers zijn op weg en ik weet niet of je daar wel eens bij stilgestaan hebt maar wat de Heer Jezus hier doet vind ik eigenlijk heel apart. Want wat zegt Hij dan? In vers 18 of vers 17 staat er wat zijn dit voor gesprekken die jullie voeren met elkaar?
Als je daarover nadenkt is het toch raar dat de Heer Jezus dat zegt? Hij is God Hij weet alles al Hij weet wat er in ons leeft sterker nog Hij is zelfs onderdeel van wat allemaal in die voorgaande dagen gebeurd is Hij is daar de hoofdpersoon van en toch vraagt Hij hier aan deze mannen wat is er aan de hand?
Vinden je dat niet onmerkelijk dat Hij dat vraagt? Hij doet dat niet omdat Hij het niet weet maar omdat Hij hen de ruimte wil laten geven wat er van binnen in hun leeft Hij wil gehoor geven en luisteren naar de feiten en de gevoelens van deze mannen Hij laat hen daarom vertellen en ook hier zie ik weer een les in voor ons mensen die vastgelopen zijn die verstrikt zijn in hun verdriet en hun moeite die hebben niet eerst een oplossing nodig maar die hebben een luisterend oor nodig en het is zo helend als je gewoon soms al jouw verdriet onder woorden kan brengen ik heb het pas nog meegemaakt met een broeder waarmee ik opliep en doordat hij het eigenlijk vertelde wat er aan de hand was merkte ik dat hij bepaalde dingen op een rijtje kon zetten en dat het voor hem hielp niet dat alles opgelost was maar het hielp hem al een klein beetje op weg om verder te gaan en ik betrap mij er vaak op dat dat als je naar iemand luistert ook in de moeite dat je eigenlijk helemaal niet heel goed luistert en dat je eigenlijk een beetje informatie aan het op aan het verzamelen bent van oké diegene zegt dit diegene zegt dat en dan aan het einde kom je met een soort conclusie en zeg je oké ik weet wat eraan scheelt je moet dit en dit doen en je en je komt met een of andere bijbelstudie over rauw en verlies verwerking hartstikke mooi goed bedoeld maar op dat moment zit iemand verstrikt in zijn verdriet en kan diegene dat helemaal niet aan op dat moment of misschien nog iets bonter je luistert wel naar iemand maar voor je het weet neem je het gesprek gewoon over en zeg je oh wat vervelend dat je zo ziek bent ja weet je mijn mijn tante heeft dat ook gehad en die ja die is nog heel oud ermee geworden en die had een hele bukkertlist heeft nog helemaal kunnen afwerken ja dat klinkt wel heel bot wat ik zeg maar dat gebeurt geregeld en ik betrap mij er zelf ook misschien niet in deze mate maar zo zie je hoe gemakkelijk je een gesprek kan sturen zonder dat je echt met onverdeelde aandacht naar iemand kan luisteren en wat heeft iemand nodig een luisterend oor iemand die volledig gericht is op jou en op jouw verdriet en dat doet de heer Jezus ook want je ziet hier een heel stuk dat de
Emma en Schangers uitspreken en daar kun je theologisch heel veel dingen over zeggen daar ga ik nu aan voorbij maar ze zeggen onder andere wij hoopten dat hij het was wij hoopten dat hij die profeet was ze noemden de heer Jezus daarvoor in vers 19 een profeet en ik denk dat toen ze met de heer Jezus opliepen dat zij wisten nee maar hij is de profeet uit Deuteronomium 18 dat er uit hun midden iemand zou opstaan en ik denk dat ze zeker geweten hadden hij is de messias maar toen hij daar stierf was hun hoop verdwenen en daarin zie je hun geloofsleven hun geloof heeft een knauw gehad en ze zien het niet meer helder en ook daarin zien we als iemand dus vastloopt en allerlei dingen ook maar noemt en zegt moet je diegene niet gelijk veroordelen en zeggen van dat klopt helemaal niks van wat je zegt maar laat diegene uitspreken zonder veroordeling zodat diegene zijn of haar verdriet onder woorden kan brengen wat leren we hiervan omzien begint niet met praten maar dat begint met het aanwezig zijn nou de MS-gangers hebben een heel relaas gehouden de heer Jezus heeft aandachtig naar ze geluisterd hij heeft ze niet onderbroken en misschien heeft hij deze natuurlijk al eerder zegt hij wel welke dingen dan hij heeft misschien wel wat vragen gesteld geen sturende vragen dat moet je ook niet doen als je met iemand naar iemand wil luisteren dat je door je vraagstelling het gesprek stuurt maar de heer Jezus heeft geduldig geluisterd en dan gebeurt het hij gaat spreken en wat zegt hij dan in vers 25 o onverstandige en tragen van hart dat klinkt dat klinkt wel hard dat klinkt alsof de heer Jezus boos is en zegt oh wat zijn jullie toch een stelletje dom horen dat jullie niet begrijpen wat er dan in de schriften allemaal staat zou de heer Jezus op deze toon wat tegen ze gezegd hebben in boosheid ja die woorden zijn echt hard o onverstandige en trage van hart maar ik denk dat heer Jezus dit niet uit boosheid doet maar uit liefde hij wil hen helpen om hen beter te begrijpen wat er in de schriften over hem staat en hen zo te leren om te groeien in hun geloof en daarom zegt hij dus dit uit liefde o broeders wat zijn jullie onverstandig dat jullie het niet begrijpen ik wil het jullie zo graag uitleggen en wat doet hij dan hij opent al de schriften hij opent hij begint dan bij Mozes bij de eerste vijf boeken en ik denk niet dat de heer Jezus alle boekrollen bij zich had en dat hij dat zo allemaal ging voorlezen maar dat geeft maar hij deed dat uit zijn hoofd wat ook gebruikelijk was in die tijd en ook hierin zie ik weer een les voor ons hoe goed kennen wij
Gods woord hoe goed kunnen wij dat ook toepassen en memoriseren als we het memoriseren dat we ook de tekstgedeeltes kunnen ophalen in momenten als iemand dat nodig heeft en de heer Jezus die opent het woord en hij corrigeert hun denken dat zo vertroebeld is door hun verdriet en hij laat zien door het woord te openen door zichzelf te laten zien dat alles wat er gebeurd is in de afgelopen dagen dat dat past in het plan wat God al van tevoren bedacht had dat lijden van hem was niet zomaar een gebeurtenis het liep God niet uit de hand maar het was onderdeel van Gods plan wanneer wij het moeilijk hebben wanneer wij wanhopig zijn wanneer wij verdriet hebben als wij door onze tranen heen het niet meer zien zitten dan moet er iemand van opzij komen moet iemand naast ons komen staan om mee te lopen die luistert naar wat er met ons gebeurd is die kijkt naar onze situatie en die in al onze pijn in al onze wanhoop in al onze boosheid in al onze angst in al onze paniek in al onze schaamte en misschien in al onze zondigheid ons aan de hand wil laten ons aan de hand wil nemen en ons wil vertellen over de Heer Jezus Christus de levende Heer en dan bedoel ik niet dat wij de naam van de Heer Jezus moeten gebruiken als een soort doekje voor het bloeden want ook dat kom je vaak tegen van oh maar wat verschrikkelijk wat er aan de hand is maar God laat alle dingen meewerken te goede voor hen die hem lief hebben en hij is het toch bij of
Filipense 4 vers 4 verblijt u te alle tijden in de heren ja dat zijn wel hele mooie woorden maar we moeten dat wel en alle fijngevoeligheid brengen bij mensen want besef wel dat zij het niet meer helder zien niet omdat ze dat moet willig doen maar door alles wat er gebeurd is zij kunnen op dat moment niet begrijpen dat God genadig is dat het vreugdevol is om juist God te leren kennen je moet hen stap voor stap helpen om het zicht te krijgen weer op de Heer Jezus en dat is een heel moeilijk punt want aan de ene kant willen we liefdevol met de ander omgaan en door de ogen van de Heer Jezus zien maar tegelijkertijd moet er ook een moment komen dat wij de waarheid voorhouden en dat wij zoals de Heer Jezus dan zegt o onverstandig en trage van hart dat wij dan misschien niet in deze bewoording maar dat wij stap voor stap iemand laten zien wie Christus is en wat hun situatie ook ja wat dat mag doen ook op dit moment en daarom dat we aan elkaar gegeven zijn om elkaar op weg te helpen en hoe doen we dat dan?
kijk we kunnen hier aan de koffie kunnen we met elkaar praten en kunnen we misschien het een en ander aanhoren maar dat gaat best wel vluchtig maar hoe kunnen we dit in praktijk brengen dat we naar iemand toe gaan dat we zeggen broeder, zuster ik kom naar je toe en ik ga voor je bidden zullen we samen bidden?
nee maar ik kan niet bidden ik ik ik ben zo verdrietig ik kan het op dit moment niet geen probleem ik bid voor jou en we gaan Gods aangezicht zoeken we gaan zijn woord openen en ik wil je laten zien vanuit het woord en ik snap het misschien vind je het ontzettend moeilijk en ik begrijp het ook niet altijd maar laten we zijn woord openen en gaan kijken wat zegt Gods woord over dat er hoop is?
wat zegt Gods woord over dat hij trouw is? wat zegt Gods woord over dat wij kinderen van hem mogen zijn en dat niks hem ontgaat en dat hij altijd betrokken is op ons leven of verzin het maar en laten we zo elkaar opzoeken elkaar stapje voor stapje het kan soms een heel lang proces zijn ik ben er bewust van maar zo wil God zijn woord gebruiken om ons harten weer hoop te geven omzien naar elkaar geestelijk omzien is samen naar Christus gaan en naar de Bijbel wijzen en dan de MS-gangers zijn bijna thuis aangekomen en dan gebeurt het dat ze vragen dat doet de Heer Jezus of hij verder wil gaan en dan vragen ze aan hem blijf bij ons dat is toch wel heel iets opmerkelijks ook weer want doordat ze zeggen blijf bij ons geeft iets aan dat ze hem vertrouwen het begint al avond te worden dus gebruikelijk zou ook wel zijn dat hij dus daar gaat blijven slapen want een vreemdeling laat je niet zomaar weer gaan dus dat geeft wel iets aan dat ze hem echt kunnen vertrouwen en dat ze hem dus uitnodigen en dat is ook iets voor ons wanneer wij ons verhaal willen doen in onze moeite dan moeten we ook iemand kunnen vertrouwen ik snap dat je niet aan iedereen je hele leven en hebben houden kunt vertellen en je gaat het niet altijd aan de grote klok hangen maar zijn er mensen ook hier in de gemeente die je kunt vertrouwen waar je naartoe kunt gaan en waar je je verhaal kan doen en waar je mee kan praten en die er ook voor jou wil zijn nou wat doet de heer Jezus hij doet daar ook een belangrijke stap want hij blijft hij dringt zichzelf niet op wij kunnen ons vaak heel erg opdringen van ik wil je graag helpen en wat dan ook maar het moet wel van beide kanten komen en de heer Jezus die neemt hier een heel belangrijk besluit door te blijven en wanneer wij dus oplopen met iemand en die stap ook maken om te blijven als het ware en er voor diegene te zijn wees ervan bewust dat dat heel veel kan kosten wees ervan bewust dat je midden in hun lijden terechtkomt dat kan iets met jou doen je moet ook weten van kan ik dat ook aan de heer Jezus neemt hier het risico om betrokken te raken op hun leven maar dan ze gaan eten de heer Jezus zegent het brood hij breekt het hij deelt het uit en wat gebeurt er dan de ogen van de mannen gaan open niet omdat ze het opeens allemaal zo scherp zien maar omdat God hun ogen opent ze zien het opeens dit is
Jezus ook hierin zien we een troostvolle les voor ons als we oplopen met iemand wij kunnen niemand tot geloof brengen wij kunnen niemand de ogen laten openen dat is God die dat doet wij mogen meelopen wij mogen spreken maar Gods geest bewerkt dat in de harten van mensen en de volgelingen de emmenschangers die begrijpen het ineens en ze zeggen Jezus leeft we zijn niet al die tijd alleen geweest hij liep met ons mee hij was bij ons in ons verdriet en dat is toch geweldig dat we dat opeens nu zien en terwijl ze dat zeggen tegen elkaar en terwijl ze dat beseffen verdwijnt de heer Jezus uit hun uit hun zicht en dan zeggen ze tegen elkaar brandde ons hart niet toen hij onderweg met ons sprak hun hart was veranderd dat betekent niet dat hun pijn in een keer weg was dat betekent dat hun hart weer leeft dat de situatie niet in een keer totaal anders was maar
Christus had zichzelf aan hen bekend gemaakt en dat is ook wat geloof met ons doet wanneer wij optrekken met iemand en God opent je als het ware jouw ogen weer dan zijn je omstandigheden niet in een keer weg maar dan kun je juist door die omstandigheden zien krijg je het juiste zicht wat God wie God is en wat hij ook met jou wil doen juist op dit moment en dan weet je en dan besef je ook op dat moment ook hoe donker jouw weg ook is op dat moment dat hij met jou meegaat dat hij aanwezig is en dat kan voor iemand misschien een heel lang proces zijn maar houd moed en ook als je met iemand optrekt houd moed en houd houd je zicht ook als meeloper om zo maar te zeggen houd je zicht op Jezus en richt je oog op hem en dan kunnen ze eigenlijk niet blijven zitten ze staan op het is al donker geworden en toch gaan ze terug naar Jeruzalem om daar naar de andere discipelen te gaan en hen te vertellen
Jezus leeft en dat horen ze daar ook van de andere discipelen Jezus leeft het is allemaal niet voor niets geweest dat wat er in de afgelopen dagen gebeurd is maar hij leeft en hij is met ons mee geweest en dat gebeurt er wanneer iemand tot geloof komt wanneer iemand weer zicht krijgt helder zicht krijgt op wie de Heer Jezus is wanneer je hem weer ontmoet dan blijft dat niet alleen maar bij woorden maar dan komt er beweging in je hart en dan komt er hoop in je leven en dan komt er een verlangen dat je het niet voor jezelf wil houden maar dat je anderen daarin wil bemoedigen en dan wil ik je ook vragen neem die vrijmoedigheid ook om het hoeft niet altijd hier maar juist in de kringen of in een op een gesprekken om te vertellen wat Heer Jezus voor jou doet en wat Hij gedaan heeft om te verkondigen dat Hij leeft dat Hij leeft in jou en dat jij hoop hebt en dat is ook zo mijn verlangen en ons verlangen als oudste voor ons als lokale gemeente dat wij dicht bij Christus mogen leven in de eerste plaats dat Hij centraal mag staan en dat zijn hoop zichtbaar wordt door ons heen zodat we zijn liefde kunnen uitdragen naar elkaar echte verandering komt door een ontmoeting met de levende
Heer Jezus we hebben nu deze punten behandeld we hebben dit gedeelte met elkaar bekeken en nogmaals dit is niet een stappenplan maar ik hoop dat je principes meeneemt hieruit in de omgang geestelijke omgang naar elkaar toe maar samenvattend over wie of wat gaat het nu in dit gedeelte gaat het over de emmuisgangers gaat het over hun verdriet in de eerste plaats of kunnen we zeggen dat het over iemand anders gaat ik denk dat we in de eerste plaats dit gedeelte moeten zien dat het maar om één persoon draait het gaat allemaal om de Heer Jezus Christus het begint allemaal bij Hem want we hebben gezien
Hij is degene die mensen opzoekt Hij is degene die zichzelf bekend maakt door zijn woord en Hij is degene die harten kan veranderen en ons denken kan veranderen en ons richting geeft in ons leven en zie je eigenlijk als je die punten ziet hoe je dat helemaal kan samenvatten dit is het evangelie Hij komt tot mensen die Hem niet zoeken wij hebben allemaal gezondigd en missen de heerlijkheid van God wij willen eigenlijk niet naar God toekomen maar Hij zocht juist in onze zondigheid ons op en is naar deze wereld gekomen en is die weg gegaan Hij heeft zichzelf geopenbaard Hij is die weg gegaan naar het kruis en is die leidensweg heeft Hij doorstaan en is daar gestorven voor jou voor mijn zonde zodat er weer verzoening mogelijk is zodat we naar Hem toe kunnen gaan zodat we een ontmoeting kunnen hebben met God en Hij heeft zijn leven gegeven aan het kruis van Gogota waar we ook vanmorgen over gezongen hebben en daarmee verandert Hij ons
Hij vergeeft onze zonde Hij vernieuwt ons door zijn geest die in ons woont en Hij leidt ons wij kunnen daarom hoop hebben niet omdat wij Hem vasthouden maar omdat Hij ons vasthoudt niet omdat wij de weg wel kennen maar omdat Hij zelf de weg is namelijk de weg de waarheid en het leven daarom ligt onze hoop niet in wat wij doen ook niet in met het omzien naar elkaar met wat wij allemaal doen maar in wat Christus voor ons heeft gedaan uit die genade mogen wij leven en uit diezelfde genade mogen wij ook naar elkaar omzien Amen