Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen broeders en zusters. Heel fijn om in jullie midden te mogen zijn en jullie te mogen dienen met het woord. Ik hoop dat de broeder die ziek is, dat hij snel mag opknappen.
Toch fijn om het woord met jullie te mogen delen vanmorgen. Ik zal me eerst even voorstellen. Mijn naam is Anne Keijzer. Ik ben getrouwd, 20 jaar al, met Elisa.
Wij hebben drie kinderen. Mijn oudste zoon is mee vanmorgen. Wij hebben de heren elf jaar mogen dienen op het zendingsveld in Senegal met Ednos 360.
Dat is een zendingsorganisatie misschien beter bekend onder de oude naam New Tribes Mission. Die zich richt op de meest onbereikte volken van deze wereld. Dat zijn gebieden, volken waar geen kerk is.
Waar de mensen geen toegang hebben tot gods woord. Dat zijn de plekken waar we willen zijn en waar we willen werken. Wij zijn nu zo'n drieënhalf jaar weer terug als gezin.
En mogen nu het leiderschap leiding geven aan de zendingsorganisatie hier in Nederland. Daarvan kennen wij ook Jos en Alinda. Die bij ons ook in training zijn geweest voordat ze met Israël en de Bijbel zijn uitgegaan.
Maar fijn dat jullie hen uitgezonden hebben en ondersteunen en voor hen bidden. Dat hebben ze nodig. En dat is altijd een vreugde om dat te zien.
Ik zal straks ook nog even wat lectuur neerleggen van Ednos 360 van de zendingsorganisatie. Mocht u daar ook interesse naar hebben. We hebben ook een bijbelschool voor jonge mensen die zich willen voorbereiden.
Of gewoon in de jaar ertussenuit willen om gods woord te bestuderen. Goed. Vanmorgen wil ik met jullie stilstaan bij een prachtig thema. De liefde van God.
En dat wil ik eigenlijk doen vanuit het Oude Testament. We denken vaak dat de liefde van God meer zichtbaar is in het Nieuwe Testament. Maar dat is niet waar. God is dezelfde.
En ik wil dat doen vanuit het boek Hosea. Want vanuit het boek Hosea kan je echt het hart van God zien. De liefde van God. En het is zo.
Want tegen de achtergrond. In dat boek tegen de achtergrond van een zondig en overspelig volk. Zien we de liefde van God voor zijn verbondsvolk Israël.
En dit zullen we gedramatiseerd zien worden. Tussen de profeet Hosea en zijn vrouw Gomer. En we gaan zien dat de Heere God een naïverig God is. Dat wil zeggen een jaloers God.
Die alles op alles zet om zijn bruid Israël te heroveren. En tegelijkertijd zien we in het boek Hosea ook de Heere God als een liefhebbende vader.
Een vader die zijn kind niet loslaat. Maar het in liefde straft en tuchtigt. En dan niet om het te verstoten. Maar juist om het met koorden van liefde weer terug te trekken.
En het te herstellen. Goed, we gaan lezen in het boek Hosea. Het eerste boek van de kleine profeten. Na het boek Daniel.
We gaan heel wat lezen. Dus ik lees vanuit de HSV. Mocht u een MBV 21 hebben, dan lopen de hoofdstukken niet helemaal synchroon. Dan weet u dat.
We lezen uit hoofdstuk 1. Het woord van de heren dat gekomen is tot Hosea, de zoon van Beeri. In de dagen van Uzia, Jotam, Agas, Hiskia, de koningen van Juda.
En in de dagen van Jerobeam, de zoon van Joas, de koning van Israël. Het begin van het spreken van de heren door Hosea. De heren zei tegen Hosea, ga.
Neem voor u een vrouw van de hoererijen en kinderen van de hoererijen. Want het land wens zich in schandelijke hoererij van de heren af. Hij ging en nam Gomer, een dochter van Diblaïm.
Ze werd zwanger en baarde hem een zoon. Toen zei de heren tegen hem, geef hem de naam Jisraël. Want nog even en ik zal de bloedschulden van Jisraël vergelden aan het huis van Jehu.
En ik zal het koningschap van het huis van Israël wegdoen. Op die dag zal het gebeuren dat ik de boog van Israël zal breken in het dal van Jezraël. En zij werd opnieuw zwanger en ze baarde een dochter.
Daarop zei hij tegen hem, geef haar de naam Lorugama. Want ik zal mij voortaan niet meer ontfermen over het huis van Israël. Want ik zal hen zeker wegvoeren. Maar over het huis van Juda zal ik mij ontfermen.
En ik zal hen verlossen door de heren hun God. Ik zal hen echter niet verlossen door boog, door zwaard, door strijd, door paard of door ruiters. En toen zij Lorugama niet meer de borst gaf, werd zij weer zwanger.
En zij baarde een zoon en hij zei, geef hem de naam Lo-Ami. Want u bent niet mijn volk. En ik zal er voor u niet zijn. Toch zal het aantal Israëlieten zijn als het zand van de zee dat niet gemeten en niet geteld kan worden.
En het zal gebeuren dat in de plaats waar tegen hen gezegd is, u bent niet mijn volk. Tegen hen gezegd zal worden, kinderen van de levende God. Dan zullen de Judeërs bijeengebracht worden samen met de Israëlieten.
En zij zullen voor zich één hoofd aanstellen. En uit het land oprukken. Want groot zal de dag van Jezraël zijn. Zeg tegen uw broeders Ami en tegen uw zusters Roegama.
Dan lezen we in hoofdstuk 2, vanaf vers 13. Daarom zie ik zelf ga haar lokken. Haar de woestijn inleiden.
En naar haar hart spreken. Ik zal haar daarvandaan haar wijngaarden geven. En het dal van Agor tot een deur van hoop. En daar zal zij zingen als in de dagen van haar jeugd.
Als op de dag dat zij weg trok uit het land Egypte. Ja, op die dag zal het gebeuren, spreekt de Heer. En dat u mij zult noemen mijn man. En mij niet meer zult noemen mijn baal.
En dan vanaf vers 18. Ik zal u voor eeuwig tot mijn bruid nemen. Ja, ik zal u tot mijn bruid nemen in gerechtigheid en in recht. In goede tierenheid en in barmhartigheid.
In trouw zal ik u voor mij als bruid nemen. En u zult de Heere kennen. En dan nog hoofdstuk 3. De Heere zei tegen mij, ga opnieuw.
Bemin een vrouw die bemind wordt door haar levensgezel. Maar overspelpleeg zoals de Heere de Israëlieten bemind. Hoewel zij zich wenden tot andere goden en houden van rozijnenkoeken.
Voor vijftien zilverstukken en anderhalve homergerst kocht ik haar toen voor mij. En ik zei tegen haar, u moet veel dagen bij mij blijven. U mag geen hoererij bedrijven.
U mag geen andere man toebehoren. En ook ik zal niet bij u komen. Want de Israëlieten moeten veel dagen zonder koning en zonder vorst blijven. Zonder offer en zonder gewijde steen.
Zonder evel en afgodsbeelden. Daarna zullen de Israëlieten zich bekeren en de Heere hun God zoeken en David hun koning.
Zij zullen zich in diep ontzag tot de Heere en zijn goede tierenheid wenden. In latere tijd. Tot zover het woord van God.
Voordat we het verhaal induiken is het denk ik wel goed om wat historische context te geven.
Als eerste profiteerde Hosea tot het Noordrijk. Dat is het Tienstammenrijk, Israël. Ook wel Efraïm genoemd. En volgens ons opschrift ontving en profiteerde Hosea het woord van de Heere gedurende de regeringen van koning Uzziah, Jotam, Agas en Hiskia.
Dat zijn de koningen van Juda in het zuiden. En gedurende Jerobeam II de koning van Israël in het noorden. En dan hebben we het over een tijdspan van zo'n 45 jaar in de tweede helft van de achtste eeuw voor Christus.
En gedurende deze begintijden kende Israël een grote periode van welvaart en stabiliteit. Ja, als we het noordelijk koninkrijk van Jerobeam II en het zuidelijk koninkrijk van Juda zouden combineren.
Dan zouden de twee gecombineerd ongeveer gelijk zijn aan wat koning Salomo had tijdens het gouden tijdperk van Israël. Het was zeg maar als een tweede gouden eeuw voor de natie.
Er was heerschappij, er was stabiliteit en er was rijkdom. Maar ondanks deze welvaart was er een diepgaande en morele crisis.
Israël vertrouwde niet op God, maar het zocht veiligheid bij buitenlandse machten zoals Egypte en Assyrië. Maar wat nog erger was, was dat het volk ontrouw werd aan de heren en de afgoden achterna liep.
Ja, de heren zelf zegt het wat steviger aan het einde van vers 2. Hij zegt daar, want het land wens zich in schandelijke hoererij van de heren af.
En dan doelt hij in het bijzonder op de Baal-dienst, waarmee Israël overspel pleegt. Ja, Baal werd als weergod aanbeden. En het had zogezegd zeggenschap over de landbouw, over de vruchtbaarheid, over de regen en dus ook over de productiviteit.
En de verleiding was daarom groot om Baal te aanbidden. En dat ging gepaard met vreselijke, immorele praktijken. En dan in hoofdstuk 4 geeft de heren de bron van het probleem.
Hij zegt, mijn volk is uitgeroeid. Mijn volk komt om, zegt de MBV, omdat het zonder kennis is. Ze kennen de heren niet.
Ze zijn zogezegd niet met hem vertrouwd. Ja, de godsdienstige rituelen waren populair, maar het volk ging ten onder door gebrek aan ware geestelijke kennis.
Aan omgang met de heren. En dan na de regering van Jerobeam 2, dat is in het jaar 753 voor Christus, komt er echt een kanteling en krijgen we echt de meest roerige en benarde tijd in de geschiedenis van Israël.
Want wat volgt zijn slechts stuiptrekkingen van een ten dode opgeschreven rijk. Want binnen een tijdsbestek van zo'n 30 jaar kreeg het volk te maken met maar liefst zes koningen.
Zes koningen in 30 jaar en de meeste van hen vermoorden elkaar. En in 722, bekend jaartal, voor Christus werd Samaria, de hoofdstad van Israël, verwoest door de Assyriërs.
En werd het volk in ballingschap genomen om vervolgens op te gaan in de volken. Ja, het was voor het volk Israël het tienstammenrijk einde oefening. En het is tegen die context, gemeente, dat ik vanmorgen drie aspecten van Gods liefde wil behandelen.
Alle drie, de aspecten in hoofdstuk 1, 2 en 3. In hoofdstuk 1 zien we Gods onvolwaardelijke liefde. In hoofdstuk 2 zien we Gods lokkende liefde.
In hoofdstuk 3 zien we de prijs van Gods liefde. Dus Gods onvolwaardelijke liefde in hoofdstuk 1, Gods lokkende liefde in hoofdstuk 2 en de prijs van Gods liefde in hoofdstuk 3.
Maar als eerste Gods onvolwaardelijke liefde. Vers 2 zegt het begin van het spreken van de heren door Hosea. Ga, neem voor u een vrouw van de hoererijen en kinderen van de hoererijen.
Maar wat moet Hosea doen? Hij moet trouwen met een vrouw van wie hij van de heren al te horen heeft gekregen dat zij overspelig is. En volgens sommige uitleggers beveelt God Hosea om met een tempel prostituee te trouwen.
Maar dat kunnen we niet zomaar van dit woord afleiden. Daar bestaat een heel ander woord voor, wat hier niet wordt gebruikt. Een vrouw van door hoererijen wil zeggen een door hoererij gebrandmerkte vrouw.
De MBV 21 zegt trouwen over spelige vrouw. En dat zou dan profetisch verstaan moeten worden. Dat wil zeggen met het oog op de toekomst.
Gomer zou in het begin trouw zijn aan Hosea, net zoals Israël aan de heren toen het uit Egypte kwam. En pas later van God afweek. Nou zo waarschijnlijk ook Gomer.
Maar hoe het ook zij, hoe we het ook exact moeten verstaan, is ook weer niet heel belangrijk. Want de boodschap verandert daardoor niet. Israël is ontrouw geworden.
En God wil hen tot zich terugtrekken met koorden van liefde. En hij geeft daarom Hosea een hele moeilijke opdracht. Misschien wel de moeilijkste van al de profeten.
Vers 2b zegt ga. En daar hebben wij een uitroepteken bij gezet. Er is zeg maar geen discussie mogelijk. Neem voor u een vrouw van de hoererijen.
En kinderen van de hoererijen. Maar waarom zou iemand dat doen? Waarom zou je trouwen met iemand die hoererij in zijn hart heeft?
Waarom zou je trouwen met iemand die jou nooit zal lief hebben? Waarom zou je trouwen met iemand die jou altijd ontrouw zal zijn? Iemand die je altijd verdriet doet.
Iemand die steeds de hort op is. Ja, waarom zou je ervoor kiezen om van iemand te houden die van iedereen zal houden?
Behalve van jou. Waarom zou je jezelf dat aandoen? Nou, mensen kunnen veranderen. Nou, zeker. Zeker. In Christus kunnen mensen veranderen.
Prijs de Heer. Maar we weten al dat Gomer dat niet gaat doen. Waarom? Nou, ze wordt gekenmerkt door hoererij. En ze zal kinderen gaan hebben van de hoererij.
Maar waarom zou je trouwen met iemand waarvan je weet dat die nooit zal veranderen? En je eigenlijk alleen maar zal blijven beledigen en kwetsen? Je zult eenzaam zijn, ook al ben je getrouwd.
Je zult verlaten worden, ook al ben je verbonden. Waarom zou je jezelf dat aandoen? Ja, menselijk gezien zou je jezelf dat nooit aandoen. Nooit.
Maar dit is niet Hosea's beslissing. Dit is Gods beslissing. En waarom? Omdat dit exact is wat God deed met Israël.
Ja, dit gaat zo diep. Gods liefde is wat dat betreft onuitputtelijk. Aan het einde van vers 2 lezen we, want het land wendt zich in schandelijke hoererij van de heren af.
Het verlaat Yahweh. En God deed dit met Hosea, omdat dit is hoe God zijn volk lief had. En je vraagt je af, waarom? Waarom zou God dat doen?
Nou, Deuteronomium 7 geeft ons het antwoord. U hoeft het niet op te zoeken. Het mag wel. Maar ik zal het u voorlezen. Daar staat de Heere, uw God heeft u uitgekozen.
Uit alle volken op de aardbodem. Om voor hem tot een volk te zijn dat zijn persoonlijke eigendom is. Niet omdat u groter was dan al de andere volken heeft de Heere liefde voor u opgevat.
En u uitgekozen. Want u was het kleinste van alle volken. Maar dan vragen we ons af, maar waarom dan? Waarom verkoos hij Israël boven alle andere volken?
Nou, niet omdat je zo speciaal bent, Israël. Niet omdat je zo groot bent en zo bijzonder. Nee, wat staat er? Maar vanwege de liefde van de heren.
Vanwege de liefde van de heren. Zo simpel. En tegelijkertijd zo onbegrijpelijk diep. Omdat Yahweh liefde voor je heeft opgevat.
Ja, God koze voor om Israël liefde te hebben. Zonder enige externe reden. En hoe moeilijk dit ook te bevatten is. Dit is de diepgaande werkelijkheid van Gods liefde.
Nee, er was niets. Maar dan ook niets. In het volk Israël zelf. Waarom God het ging lief hebben. En je kan Ezekiel 16 er thuis op naslaan. Want er was werkelijk niets aantrekkelijks aan dit volk.
Kijk, toen ik mijn vrouw Elisa voor het eerst zag. Daar aan de overkant van de straat. In de deurenopening van mijn ouderlijk huis. Ja, kijk. Dat was liefde op het eerste gezicht.
De allereerste reden voor mij. Het was haar schoonheid. Ik vond haar gewoon echt ontzettend knap. En tuurlijk, toen ik haar leerde kennen.
Kwamen er allemaal andere redenen bij. Haar liefde voor de Heer. Haar wijsheid. Zelfs haar boevigheid en haar grapjes. Maar dat zijn allemaal redenen waarom ik me tot haar aangetrokken voelde.
Maar bij God is dat anders. Zijn liefde is nooit van ons afhankelijk. Er zijn bij hem geen voorwaarden om ons lief te hebben. Waarom niet?
Zijn liefde is puur. Zijn liefde is onaangetast. Het komt zeg maar uit God voort. Er zijn geen externe eisen. God koze voor om hen liefde te hebben.
En trouw te blijven aan het verbond dat hij met hen gesloten had. Maar dat verbond had hij met hen gesloten vanwege de liefde van de Heren. We lezen verder in vers 3.
Hij ging en nam Gomer, een dochter van Dibleim. En ze werd zwanger en baarde hem een zoon. Hosea gehoorzaamt. Hij neemt Gomer als zijn vrouw. En ze krijgen hun eerste kindje.
En dit is hoogstwaarschijnlijk nog geen kind van de hoererijen. Dit eerste kind is waarschijnlijk Hosea's eigen kind. Leest u maar mee. Zij werd zwanger en baarde hem een zoon.
Ziet u dat? Dat lezen we niet van de andere kinderen die Gomer krijgt. Die zijn volgens Hosea 2 wel door overspel verwekt. En dan lezen we verder in vers 4.
Toen zei de Heren tegen hem. Geef hem de naam Jizraël. Want nog even. En ik zal de bloedschulden van Jizraël vergelden aan het huis van Jehu. En ik zal het koningschap van het huis van Jizraël wegdoen.
En net zoals de twee zonen van Jezaja ook betekenisvolle namen kregen. Krijgen de kinderen van Hosea die ook. De eerste zoon heet Jizraël. En Jizraël betekent God zal zaaien.
Of God zal verstrooien. En het is het laatste waarop hier gezinsspeeld wordt. Jizraël spreekt van oordeel. En het geeft het spoedige einde aan aan Jizraël.
Het volk zal verstrooid worden onder de volken. Vanwege haar hoererij. En God wil door de naam van Hosea's eerste kind heel duidelijk zijn.
Als jullie je niet bekeren, zal dit je einde zijn. Want het volk toen, maar ook nu, in onze generatie, neigen we eigenlijk naar datzelfde denkbeeld.
We denken, oh God is een God van liefde. God is een God van genade. Het zal allemaal wel goed komen met mij. Een beetje zo proberen we de zonde goed te praten. God begrijpt mij wel.
God ziet het wel door de vingers. Ik heb dit gewoon even nodig. Het komt straks wel weer goed. Mis. God is heilig. God kan de zonde niet door de vingers zien.
De zonde kan voor hem niet bestaan. Hij moet met de zonde afrekenen. En we weten dat dat rechtvaardig is. We snappen dat.
Toch? En dat is precies ook waarom we onze eigen kinderen straffen en corrigeren. Waarom? Omdat we van hen houden. Denk maar eens aan spreuken 1324, waar staat, wie zijn zoon de stok onthoudt, haat zijn zoon.
Maar wie hem lief heeft, die tuchtigt hem. En natuurlijk, dit moet in een context van liefde gebeuren. En in de zonde is de zonde.
En in de zonde is de zonde. Isaiah 14, vers 2, roept hij het uit. Bekeer u, Israël, tot de Heren, uw God. Want u bent gestruikeld door uw ongerechtigheid. Neem deze woorden met u mee.
Bekeer u tot de Heren. Als u hier vanmorgen bent en u kent de Heren niet. U wandelt niet met hem. U leeft in zonde. Dan zegt de profeet, bekeer u.
Neem deze woorden mee naar huis. Bekeer u tot de Heren. Maar deze generatie van het tienstammenrijk bekeert zich niet. Ze verdienen het niet eens om lief gehad te worden.
Kijk maar eens hoe de volgende dochter genoemd wordt. In vers 6. Geef haar de naam Lorugama. Want ik zal mij voortaan niet meer ontfermen over het huis van Israël.
Lorugama betekent geen ontferming. Geen medelijden. Er is bij het volk geen bekering. Geen berauw.
Ik zal ze zeker wegvoeren, zegt de tekst. De MBV zegt, alsof ik hen steeds zou moeten vergeven. Het is natuurlijk hoogst ongewoon om je kind een naam te geven die zo'n negatieve lading heeft.
Ik denk dat Gomer ook niet blij is geweest met de namen van deze kinderen. Ziet u het al voor zich? Elke keer als ze het eten klaar hebt, dat ze naar de voordeur gaat en dat ze zegt, je zult verstrooid worden.
Geen medelijden. Niet mijn volk. Het eten is klaar. Wat een schaamte voor dit volk.
Ja, Israël moest opmerken dat God hen waarschuwde door middel van dit profetengezin. Hosea 11 vers 4 zegt, ik trok hen met menselijke touwen, met koorden van liefde.
Maar Israël is de ontferming niet waardig. Noem haar lo-ro-gama. Ja, ze moeten het op de harde manier leren. En God zegt als het ware, door al je daden verdien je geen ontferming.
Ik zal mij voortaan niet meer ontfermen. Ik zal hen zeker wegvoeren. Alsof ik hen steeds zou moeten vergeven. Nee, God is echt boos. Hij is echt boos met een heilige boosheid. Maar, zegt vers 7, over het huis van Juda zal ik mij ontfermen.
En ik zal hen verlossen door de heren hun God. Nou, was Juda dan zoveel beter? Nou, eigenlijk niet. Ja, er waren sporadisch wel goede koningen.
Die deden wat goed was in de ogen van de heren. Denk maar aan Hiskia en Josia. Maar over het algemeen was Juda net zo overspelig. Maar wie stampt er af van het nageslacht van Juda?
Ja, de heren wil als het ware zijn plan al laten doorschemeren. En dan wordt Gomer opnieuw zwanger. We lezen in vers 9 en hij zei, geef hem de naam Lo-Ammi.
Want u bent niet mijn volk en ik zal er voor u niet zijn. Dat is radicaal. Terwijl er in de vorige naam alleen nog maar sprake is dat God geen ontferming meer heeft over zijn volk.
Wordt hier in de naam van het derde kind de uiteindelijke breuk aangegeven tussen Yahweh en zijn volk. Ja, Lo-Ammi roept wat dat aangaat associaties op.
Met het begin van de geschiedenis van Israël. De tijd dat de heren Israël mijn volk in het Hebraeus Ami noemde. En nu door de geboorte van dat derde kind zegt God, Lo-Ammi.
Niet mijn volk. En moet u eens letten op dat laatste zinnetje wat daarna komt. En ik zal er voor u niet zijn. Dat heeft de HSV goed vertaald.
Als u dat zinnetje nou eens zou veranderen in een positieve zin, wat zou er dan staan? Ik zal er voor u zijn. En waar doet u dat aan denken?
Dat is de betekenis van de verbondsnaam, toch? Yahweh, ik ben die ik ben en die er zijn zal. Ja, letterlijk vanuit de grondtekst staat hier in vers 9, U bent niet mijn volk en ik zal voor u de ik ben niet meer zijn.
Dat is heftig. Gods volk wordt tijdelijk verstoten. Ze wordt zogezegd het huis uitgezet. Lo-Ammi.
Dat is de taal van echtscheiding. God verbreekt het verbond. En hij heeft daar alle, alle recht toe. Maar zou God echt van een generatie kunnen scheiden?
Nou, we zien het hier gebeuren. Jullie zijn niet meer mijn volk. En ik ben jullie God niet meer. Dat is de hardheid van de zonde. En God kan de zonde niet door de vingers zien.
Hij is rechtvaardig in al zijn oordelen. Maar weet u? God houdt zelfs van diegenen die het verdienen om verstrooid te worden.
Van hen die de ontferming ontwaardig zijn. En van hen die het verdienen om tijdelijk verstoten te worden en tijdelijk niet meer de nabijheid van de ik ben te ervaren.
En we komen hier in een spanningsveld. Welke maar aardig wat moeite en veel overpijnzing heeft gekost. Ik heb echt zitten stoeien met deze hoofdstukken. Anne, het ging toch over de liefde van God?
Zeker. Zeker. Maar nu zegt God, u bent mijn volk niet meer. En ik zal er voor u niet meer zijn. Als je het boek Hosea leest, dan lijkt het alsof God soms ook niet meer weet wat hij moet.
Dat is natuurlijk niet zo. Maar dat voelt zo. Hoofdstuk 6 vers 4 zegt, wat moet ik met je beginnen, Efraïm? Wat zal ik u doen?
Hoofdstuk 11 vers 8 zegt, hoe zou ik u prijs geven, Efraïm? U uitleveren, Israël. Ja, God is rechtvaardig en hij moet de zonde straffen. Maar de andere kant is Gods onvoorwaardelijke liefde.
Hoe kan ik u prijs geven, Israël? Vers 8 van het hoofdstuk zegt, mijn hart keert zich in mijn om. Al mijn medelijden is in mij opgewekt. Ik wil je niet kwijt, lieverd, zegt hij als het ware tegen zijn bruids.
Begrijpt u het spanningsveld? Toch, vers 10. Nu krijgen we zogezegd een intermezzo. We stappen even de chronologie uit.
Alsof God het niet langer houdt. Alsof God zichzelf niet kan bedwingen en hij moet al de afloop vertellen. Op het moment dat God de scheidingsbrief overhandigt, Israël de deur uitzet in ballingschap, zegt vers 10, toch zal het aantal Israëlieten zijn als het zand van de zee.
Dat niet gemeten, niet geteld kan worden. Met andere woorden, ja ik heb je weggestuurd. Ja het Sine-Ive-Bond is gebroken. En toch zal ik je nog steeds alles geven wat ik je heb beloofd.
Ik zal ervoor zorgen dat elke zege, alles wat ik je liefde voor heb gegarandeerd, dat je dat toch zult ontvangen. Ja op het moment dat God hen in ballingschap stuurt, is er toch die toch.
De onvoorwaardelijke liefde van God die de boventoon voert. Prachtig toch? En na dit profetisch intermezzo pakt hoofdstuk 2 de draad weer op in het verhaal.
En dat heb ik genoemd Gods lokkende liefde. Maar voordat dat gebeurt, gaat de heren haar eerst aanklagen en tuchtigen. Om vervolgens haar de woestijn in te lokken en daar tot haar hart te spreken.
En dit brengt ons eerst in de rechtbank. En het is niet zomaar een rechtbank, dit is een hemelse rechtbank. Hoofdstuk 2 vers 1 zegt, klaag uw moeder aan, klaag haar aan, want zij is mijn vrouw niet en ik ben haar man niet.
Ja, de oproep om gomer, dat wil zeggen Israël, aan te klagen, wordt gericht tot de God vrezende binnen datzelfde Israël.
Om hun moeder aan te klagen. Het is een getrouw overblijfsel dat Gods kant kiest tegenover de zonde. Ja, God roept Israël voor de rechtbank en dan volgen er drie aanklachten.
Hij klaagt haar aan voor afgoderij, twee voor ondankbaarheid en drie voor hypocrisie. En te beginnen in vers 2 tot 4a klaagt God Israël aan voor afgoderij.
Het volk is ontrouw, het is de kanonitische regengod Baal gaan aanbidden. En het is haar verbondsgod Yahweh totaal vergeten. En de heren zegt in vers 1, doe je hoerij weg.
Bekeer je, anders. Anders, zegt vers 2. Dan zal ik je weer uitkleden, zoals op je geboortedag. Dat is weer Ezekiel 16. En je maakt als een woestijn door en dood.
En de tweede aanklacht vinden we in vers 4b tot en met 8 en dat is ondankbaarheid. In plaats van de ware God te danken voor zijn zegeningen, zien we in vers 4b dat ze achter haar minnaars blijft aangaan.
Want ze is in de veronderstelling dat de afgoden voorzien in al haar noden. En aan het einde van vers 7 zien we zelfs dat ze alle door God gegevenen, dat ze dat gebruikt voor de Baal.
Dat is het toppunt van ondankbaarheid, zou ik zeggen. Israël dankt haar afgoden voor Gods zegeningen. De koren, de nieuwe wijn, de olie, het zilver, het goud.
En spendeert dat vervolgens weer aan diezelfde afgoden. En we mogen onszelf ook hier afvragen, wat doe ik met hetgeen wat God mij toevertrouwd heeft, wat God mij gegeven heeft.
Spreek ik mijn dankbaarheid uit, dagelijks, aan de gever. Ja, we moeten ons blijven bedenken dat elke goede gave en elk volmaakt geschenk van boven is en neerdaalt van de Vader der lichten.
Ja, de Heer zal de Israëlite er echt bij bepalen dat hij de gever is en dat hij het is die voorziet in al haar noden. God had het volste recht om zijn volk te verlaten. Maar in plaats daarvan koos hij ervoor om hen te tuchtigen.
Wat gaat hij doen? Vers 5. Hij gaat haar weg met dorens omheinen, zodat haar bewegingsvrijheid beperkt wordt. Hij zal haar ommuren, zodat zij haar paden niet kan vinden.
We hebben dit niet gelezen, maar dit is de tuchtiging. Dit is Israël in ballingschap. Dit is de belegering van Assyrië. Ze wordt meegenomen in ballingschap, zodat ze niet meer als nazi achter de afgoden achterna kan.
Ze zal het proberen, kijk maar in vers 6, maar ze kan ze niet vinden. En dan denkt ze aan de Heer. Ik zal terugkeren naar mijn vorige man, want toen had ik het beter dan nu.
Maar helaas ontbreekt de beleidenis van zonde. Er is van berauw geen sprake. Kijk maar in vers 7. Zij erkent echter niet dat ik het ben.
En dan komt die derde aanklacht, die van hypocrisie. In vers 9 tot en met 12. Want ja, als je terugkeert naar je man, maar er vindt echt geen verandering plaats in je hart, dan is dat hypocriet.
Ze is nog steeds gericht op de baals. Kijk maar, ze viert de Joodse feesten wel. Dat zien we in vers 10. De nieuwe maansdagen, de wekelijkse sabbaten, en al haar feestdagen, denk maar aan het Pesach en het Loofhuttefeest.
Dat doet ze allemaal wel. Maar het is alleen godsdienstig in vorm. Het is zonder God zelf. Het is zo hypocriet als het maar kan. En daarom vers 10 zal God al haar vreugde doen ophouden, omdat het een vreugde is waar hij geen deel van uitmaakt.
Vers 12. Ik zal haar de dagen van de baals vergelden. Met andere woorden, ik zal haar straffen voor de feesten die ze aan de baals wijden, waarop ze offers bracht. Hoe deed ze dat? Ja, God gaat Israël straffen.
En soms denken we dat Gods liefde aan de ene kant staat, en zijn oordeel en zijn tucht aan de andere kant.
Net of dat ze tegenover elkaar staan. Net alsof dat ze elkaar uitsluiten. Maar dat is natuurlijk niet zo. Als we onze kinderen opvoeden, en hen soms moeten straffen, corrigeren, dan zeggen we niet, lieve schat, je weet dat we van je houden, maar nu even niet.
Nu moet ik je straffen, voor wat je gedaan hebt. Dat zou niet kloppen. Net of dat we van onze kinderen houden, en soms even niet.
Nee, Gods liefde zegt niet, we houden van je maar, maar zegt, ik hou van je, en daarom doe ik wat ik doe.
Het is een daad van liefde. En zo tuchtigt God zijn volk en ons. Gods liefde zegt niet, we houden van je maar, maar zegt daarom doe ik wat ik doe.
Hij tuchtigt ons, niet ondanks zijn liefde, maar omdat hij lief heeft. En hij was niet zacht met Israël. Hij vernederde haar, hij sloot haar in, hij nam haar alles af.
Maar luister, dat deed hij niet uit vreedheid. Dat deed hij niet om haar te gronden te richten, maar dat deed hij uit liefde. Om haar tot bekering te brengen.
God vecht voor zijn bruid. Hij vecht voor zijn bruid, en doet alles in zijn macht, om haar opnieuw voor zich te winnen. Doet u dat ook, broeders?
Ik ken u niet. Maar vecht u ook voor uw bruid? God is ons hier tot voorbeeld.
Hij doet er alles aan in zijn macht, om haar opnieuw voor zich te winnen. Kijk maar in vers 13. Daarom. Daarom zal ik haar lokken.
Haar de woestijn in leiden. Dus hij sleept haar niet aan haar haren de woestijn in. Nee, hij overtuigt haar. Hij lokt haar. Met zijn lokkende liefde.
En wat gebeurt er dan? Hij zal naar haar hart spreken. Dat wil zeggen, hij gaat haar opnieuw het hof maken. Hij gaat haar, ja, met alle eerbied, hij gaat haar opnieuw versieren.
Net zoals Boas tot het hart sprak van Rut en haar zo het hof maakte. Rut 2, vers 13. En dat gaat hij ook met zijn bruid Israël doen in de toekomst.
Hij zal tot haar hart spreken en ze zal daar in de woestijn tot bezinning komen en haar eigen schaamte doen beseffen. Ze zal haar zonde inzien en daar diep, diep berauw over hebben.
Het zal zijn zoals Salomo zo prachtig beschrijft in zijn hoogliet. Wie komt daar op uit de woestijn leunend op haar liefste? Ja, in dit gedeelte blijft de metafoor van het huwelijk centraal staan.
De verbondsbreuk met Israël zal worden hersteld. Zoals de Heer in de tijd van Mozes Israël huwde in de woestijn, dat is de verbondssluiting op de Sinaï, zo trouwt hij haar straks voor de tweede maal op dezelfde plek.
En vanaf dat moment zal God al haar wijngaarden, vers 14, teruggeven en het dal van Agor zal zijn tot een deur van hoop.
Nou, wat is dat dal van Agor? Dat is de plaats waar Agan in Jozef 7 gestenigd werd. Een plaats die normaal gesproken model staat voor oordeel en straf, zal straks worden tot een plaats van een nieuw begin.
De Heer zegt als het ware, laten we opnieuw beginnen. Laten we doen alsof dit nooit gebeurd is. Laten we opnieuw beginnen. En juist het feit dat God hen terugneemt, dat hij hen opnieuw aanneemt, alles wil vernieuwen, hen wil vergeven, is vanwege de liefde van de Heer.
Vers 15, op die dag zal het gebeuren, spreekt de Heer, dat u mij zult noemen mijn man en mij niet meer zult noemen mijn baal. Er zal zelfs vers 17 een verbond gesloten worden met de dieren van het veld.
De vogels in de lucht en de kruipende dieren in het veld. Er zal ook geen oorlog meer zijn. Kijk maar, een boog, zwaard, een strijd zal ik van de aarde doen verdwijnen. Waar lijkt dit op? Dit is het duizendjarig vrederijk.
Vers 18, Ik zal u voor eeuwig tot mijn bruid nemen. Ja, ik zal u tot mijn bruid nemen in gerechtigheid en in recht, in goede tierenheid en in barmhartigheid. In trouw zal ik u voor mij als bruid nemen en u zult de Heer kennen.
Wat eerst het probleem was in hoofdstuk 4, ze kenden de Heer niet. Zelfs straks in de toekomst zullen ze de Heer kennen. Vers 22, En ik zal haar, Israël, voor mij in de aarde zaaien.
Daar heb je die andere betekenis van dat woord Israël. En mij ontfermen over Lo-Ru-Gama. En ik zal zeggen tegen Lo-Ammi, U bent mijn volk. En hij zal zeggen, Mijn God.
En zo is er in dit verhaal een begin en er is een einde. Israëls ontrouw heeft gevolgen gehad. Israël is getuchtigd. Al heeft de generatie van toen zich niet bekeerd.
Kijk maar in vers 7, Zij erkent echter niet dat ik het ben. Dat is verdrietig genoeg tot op heden zo. En daarom ook dat Jos en Alinda daar een hart voor hebben om onder de joden te werken.
Maar straks zal God Israël een tweede woestijn ervaring geven. En hij zal daar tot haar hart spreken. Israël zal zich bekeren en ze zullen hem aanschouwen. Ja, er is aan dit verhaal een begin en er is een einde.
Maar er is ook een midden. En dat midden is zeer belangrijk. Want ja, God is rechtvaardig en hij zal de zonde oordelen. Maar we zien ook Gods liefde en ontferming.
Maar hoe match je die met elkaar? Hoe kan dat nu? Wat is er ergens in het midden van dit verhaal gebeurd? Hebben we iets gemist? Ja, we hebben iets gemist.
Hoofdstuk 3 van Hosea is dat midden. Hoofdstuk 3 is wat het begin en het einde aan elkaar verbindt. Het is de schakel tussen hoofdstuk 1 en 2. Want hoe kan God al hun, maar ook onze ongerechtigheid vergeven?
Hoe kan hij alles veiligstellen? Hoe kan hij dat alles bewerkstelligen en veranderen? Er moet iets gebeuren. Er moet een prijs betaald worden. En dat gebeurt ook.
Er wordt ook een prijs betaald. Ja, broeders en zusters, het evangelie vinden we ook in het Oude Testament. We hebben in hoofdstuk 1 gezien Gods onvoorwaardelijke liefde. In hoofdstuk 2 Gods lokkende liefde.
En in hoofdstuk 3 zien we hoe ver God bereid was om te gaan om zijn volk en ook ons te redden. Tot slot en kort. Hoofdstuk 3. De prijs van Gods liefde.
We lezen in vers 1. Ga opnieuw. Bemin een vrouw die bemind wordt door haar levensgezel. Maar overspelpleegt zoals de heren de Israëlieten bemind. Hoewel zij zich wenden tot andere goden.
Hoewel hij haar naam hier niet noemt zijn de meeste uitleggers het erover eens dat dit gomer is. Want anders valt het hele beeld van de vrouw in Israël weg. Het is Israël wat overspelpleegt.
Maar door zijn onvermoeibare liefde laat hij haar niet los. In hoofdstuk 1 vers 2 zei God ga en neem. En hier in hoofdstuk 3 zegt hij ga opnieuw bemin.
En dat kleine woordje opnieuw zegt eigenlijk alles. Hosea moet opnieuw naar Gomer gaan en haar lief hebben zoals God zijn volk lief heeft. En dan gebeurt het volgende.
Kijk maar vers 2. Voor 15 zilverstukken en anderhalve homer gerst kocht ik haar toen voor mij. Hosea moet zijn vrouw loskopen. Gomer is de slaaf van een ander geworden. Ze dacht vrij te zijn door achter al die minnaars maar aan te kunnen gaan.
Maar ze is de zonde gaan dienen. Ze is letterlijk maar ook figuurlijk een slaaf geworden van een ander. Een slaaf van de zonde en een slaaf van een ander. En de prijs om een slaaf los te kopen bedroeg volgens Exodus 21 maar liefst 30 zilverstukken.
30 zilverstukken. Ten eerste moeten we beseffen dat dit voor Hosea een hele hoge prijs was. Een offervaardige prijs. Hij had maar 15 zilverstukken.
Maar dat was niet genoeg. En het beeld hier is dat hij zogezegd alle laadjes en alle zakken moest openen. Alle aardekruiken en manden ondersteboven moest gooien om maar aan spullen van waarde te komen.
Het kostte hem letterlijk alles maar dan ook alles om haar terug te kunnen kopen en haar uit de slavernij te redden. Broeders en zusters wat is het beeld hier? Wat is het moment in de geschiedenis waarop God de ultieme prijs betaalde?
Waarbij hij alles gaf. Het beste wat hij had. Om ons als slaven uit de zonde terug te kopen. We gaan het straks vieren en gedenken door de tekenen van brood en wijn.
Het is de kruisdood van Gods Zoon. Dit is de prijs van Gods liefde. Het betrof zijn Zoon. En er is niemand maar dan ook niemand waarvan God zoveel houdt als van zijn eigen Zoon.
Dit is mijn Zoon in wie ik mij een welbehagen heb. Er is niemand waar God meer van houdt dan van zijn ene geboren Zoon. En soms vragen mensen zich wel eens af houdt God wel van mij?
Misschien dat je hier ook wel bent vanmorgen en dat je denkt houdt God ook wel van mij? Maar dan zegt God ik heb de hoogste prijs betaald. Het meest offervaardige heb ik opgeofferd.
Ik heb het meest kostbare wat de hemel bevat heb ik gegeven. Mijn eigen Geliefde Zoon! Natuurlijk hou ik van je! Hosea betaalde een waarde van dertig zilverstukken.
Eeuwen later ontving Judas dertig zilverstukken. Maar God gaf iets veel groters. God gaf zijn Zoon. Broeders en zusters dit is de prijs van Gods liefde.
En Johannes 4 vers 9 zegt hierin is de liefde van God aan ons geopenbaard dat God zijn enige geboren Zoon in de wereld gezonden heeft. Dat wij zouden leven door hem. Hierin is de liefde.
Niet dat wij God lief gehad hebben maar dat hij ons heeft lief gehad en zijn Zoon zond als verzoening voor onze zonden. Ik ga afronden. Vers 3 en 4 Ik zei tegen haar u moet veel dagen bij mij blijven u mag geen hoererij bedrijven u mag geen andere man toebehoren en ook ik zal niet bij u komen.
Want de Israëlieten moeten veel dagen zonder koning en zonder vorst blijven zonder offer en zonder gewijde steen zonder evel en afgodsbeelden. Broeders en zusters dit is Israël vandaag.
We leven wat dat betreft in vervulde profetie. Dit is een tuchtmaatregel die moet zorgen voor een proces van bezinning en lautering. Israël is vandaag zonder vorst en zonder koning want het verwierp haar koning.
het is zonder offer want er is geen tempel en als er geen tempel is zijn er ook geen priesters en als er geen priester is is er ook geen evel dan kan de heren ook niet geraakpleegd worden.
Ze zijn ook zonder gewijde steen en afgodsbeelden want die zijn allemaal door de ballingschap vernietigd. Deze bedeling van Israëls isolement wat dat is het is een bedeling die wordt door God tevens gebruikt om zijn gemeente zijn kerk bijeen te brengen totdat de volheid van de heidenden is binnen gegaan zegt Romeinen elf.
Maar daarna daarna vers 5 van Hosea daarna daarna zullen de israelieten zich bekeren en de heren hun god zoeken en David hun koning.
Het uiteindelijke herstel van Israël onder de zegerijke regering van de ware David de koning der koningen de heren Jezus Christus zal beginnen als het volk terugkeert en zich bekeert.
Want het gaat gebeuren. En nu mogen we God zijn dank al zien dat joden terugkomen en zich bekeren en de Messias beleiden.
Maar straks zal het volk zich geheel bekeren. Er zal een overblijfsel zijn. En als hier vanmorgen iemand is die de heren niet persoonlijk kent of misschien ken je hem wel vanuit huis maar wandel je niet langer meer met hem dan zegt de heren door de profeet Zacharia keer terug naar mij spreekt de heren van de legermacht dan zal ik naar u terugkeren keer terug naar mij dan zal ik naar u terugkeren.
Als je hier vanmorgen bent en je twijfelt aan Gods liefde wees dan verzekerd van zijn liefde voor jou en kom tot hem hij heeft het aller allerbeste gegeven zijn eigen zoon zo zeker als israël hun koning had verworpen in het verleden en zo zeker als ze nu zonder koning zijn in het heden zo zeker komt straks de koning ter koning jezus messias en aan zijn koninkrijk komt geen eind broeders en zusters we zien in dit verhaal god de vader die zijn volk israël maar ook ons als gemeente onvoorwaardelijk lief heeft en wanneer hij zijn geliefde ziet afdrijven gaat hij haar met zijn lokkende liefde achtervolgen tot haar hart spreken om haar tot bekering en bezinning te brengen maar we zagen ook wat het begin en het einde met elkaar verbindt we zagen hoe gods rechtvaardig oordeel over de zonde en de vergeving van zonde mogelijk zijn geworden door het offer van zijn zoon ja de prijs van gods liefde laten we samen bidden ja heren we zeggen u zo dank voor deze tijd van morgen dat we vanuit uw woord opnieuw herinnerd mochten worden heren aan u onvoorwaardelijke liefde heren hoe u ervoor koos om liefde te hebben voor uw eigen verbondsvolk vanwege de liefde van de heren had u hen uitgekozen heren we kunnen daar niet bij het is zo simpel maar zo onbegrijpelijk diep aan de andere kant heren er is niets en ook niets speciaals aan het volk maar toch heeft u ervoor gekozen heren om haar liefde te hebben en bent u trouw trouw aan het verbond want u bent altijd dezelfde heren dank u wel dat dat u niet loslaat maar dat u achtervolgt dat u lokt met uw liefde dat u overtuigt dat u wilt overwinnen in de herstel tussen u en uw volk maar ook met ons heren als u ons ziet afdrijven dan achtervolgt u ons dan tuchtigt u ons omdat u ons zo lief heeft heren dank u wel dat u rechtvaardigheid uw straf over de zonde maar ook uw liefde samen kunnen komen in het offer van uw eigen zoon heren wat we straks ook gaan gedenken in de tekenen van brood en wijn heren het waren wij zelf die die kruisdood verdiend hadden heren maar u heeft de zonde niet door de vingers gezien maar u heeft het op uw eigen rechtvaardige zoon gelegd om ons te redden dat een ieder die in hem gelooft niet verloren gaat maar eeuwig leven zou hebben heren we zeggen u duizendmaal duizendmaal dank heren ik bid ook als hier vanmorgen iemand mag zijn die u niet kent of die misschien wel wekelijks hier naar de kerk gaat omdat die mee moet of ontdekt mag worden ontdekt mag worden aan wat het u gekost heeft en hoe liefdevol u bent hoe goed u bent heren kom zo tot uw doel vanmorgen met uw woord uw woord is krachtig en we
bidden vader dat u de naprediker mag zijn van dat woord we bidden dit in jezus naam amen