Strijden voor het geloof binnen de gemeente

Spreker

E. Postma

Date
Jan. 18, 2026
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen allemaal. Fijn om weer hier te zijn.! In een wereld die ver weg is van God.

Dus ook voor de gemeentes in Nederland anno 2026. En de brief die gaat over het verdedigen van het geloof binnen de gemeente.

Dat is net zo belangrijk als dat je je gelooft verdedigd buiten de gemeente. En ik heb deze overdenking ook echt voorbereid met de gedachte dat er ook in elke gemeente mensen zijn die de ruggengraad van de gemeente vormen.

En ook zij hebben bemoediging nodig om de gemeente te blijven leiden de goede kant op. Soms zijn we zo bezig met elkaar om goed te zijn voor elkaar dat confrontatie niet meer mogelijk is.

De gemeente als een grote warme deken die alles bedekt. Dat er geen... Ja, eigenlijk dat er een soort onnatuurlijke scheiding ontstaat tussen ontgermen en terechtwijzen.

Tussen pastoraat en tucht. Nou fijn, laten we gaan lezen. Heel veel tekst, maar ik hoop dat je je eigen Bijbel bij je hebt en ik hoop dat de mensen via het scherm het ook nog kunnen lezen.

Judas, een dienstknecht van Jezus Christus en een broer van Jacobus aan de geroepene, die door God de Vader zijn geheiligd en die door Jezus Christus worden bewaard.

Mogen barmhartigheid en vrede en liefde voor u vermeerderd worden. Geliefde, toen ik mij er met alle inzet toe zette u te schrijven over de gemeensappelijke zaligheid, werd ik genoodzaakt u te schrijven met de aansporing om te strijden voor het geloof dat eenmaal aan de Heilige overgeleverd is.

Want er zijn sommige mensen binnengeslopen die tot dit oordeel al lang tevoren opgeschreven zijn. God de Lozen, die de genade van onze God veranderen in losbandigheid en die de enige Heerzer God en onze Heerde Jezus Christus verlogenen.

Maar ik wil u eraan herinneren, u weet het eens en voorgoed, dat de Heer, nadat hij het volk uit het land Egypte verlost had, vervolgens hen die niet geloofde, de gronden heeft gericht.

En ook de engelen die hun oorspronkelijke staat niet hebben bewaard, maar hun eigen woonplaats verlaat hebben, het heeft hij voor het oordeel van de grote dag met eeuwige boeien in de duisternis in verzekerde bewaring gesteld.

Evenzo is het met Sodom en Gomorra en de steden eromheen, die op dezelfde wijs als zij hoererij bedreven hebben en een ander vlees achterna zijn gegaan.

Zij liggen daar als een waarschuwend voorbeeld, doordat zij de straf van het eeuwige vuur ondergaan. Niettemin bezoedelen deze dromers ook nu op dezelfde wijze hun lichaam en zij verwerpen het gezag en lasteren al wat eer toekomt.

Michael, de aartsengel, echter durfde toen hij met de duivelrede twiste en een woordenwisseling had over het lichaam van Mozes, geen lastelijk oordeel tegen hem uit te brengen, maar zij mogen de heren u bestraffen.

Maar deze mensen lasteren alles waarvan zij geen kennis hebben en met de dingen die zij, net als de redeloze dieren van nature wel begrijpen, richten zij zichzelf te gronden.

Wee hun, want ze zijn de weg van Kaaien ingeslagen en hebben zich om het loon in dwaling van Biliam gestart en zijn door het tegenspreken als van Korach omgekomen.

Deze mensen zijn schandvlekken bij uw liefdemaaltijden. Als zij met u de maaltijd gebruiken, doen zij zichzelf onbeschroomd te goed. Ze zijn wolken zonder water die door de winden heen en weer gedreven worden.

Ze zijn als bomen in de late herfst zonder vrucht, tweemaal gestorven en ontworteld. Ze zijn wilde golven van de zee die hun eigen schandalen opschuimen.

Dwaalsterren voor wie de diepste duisternis tot in eeuwigheid bewaard wordt. Ook voor hen heeft Henoch de zevende vanaf Adam geprofiteerd toen hij zei, zie de Heer is gekomen om met zijn tienduizenden heiligen om over allen het oordeel te vellen, alle goddelozen onder hen terecht te wijzen en voor alle goddeloze daden die zij op goddeloze wijze bedreven hebben en voor al de harde woorden die zij goddeloze zondaars tegen hem gesproken hebben.

Ze zijn het die morren, die klagen over hun lot, die naar hun eigen begeer te wandelen. Hun mond spreekt hoogdravende woorden terwijl zij mensen naar de ogen zien terwille van voordeel.

Maar u, geliefde, herinnert u zich de woorden die voorzicht zijn door de apostelen van onze Heerde Jezus Christus, dat zij u gezegd hebben dat er in de laatste tijd spotters zullen zijn die naar hun eigen goddeloze begeer te wandelen.

Zij zijn er die scheuringen veroorzaken, natuurlijke mensen die de geest niet hebben. Maar uw geliefde, bouw uzelf op in uw allerheiligst geloof en bid in de heilige geest.

Bewaar uzelf in de liefde van God en verwacht de barmhartigheid van onze Heerde Jezus Christus tot het eeuwige leven. En ontferm je over sommigen en ga erbij met onderscheid te werk.

Red andere echter met vrees en rokken uit het vuur. U moet ook het onderkleed haten dat door het vlees bevlekt is. Aan hem nu, die bij macht is, u voor struikelen te bewaren en u smetteloos te stellen voor zijn heerlijkheid in grote vreugde.

De alleenwijze God, onze zaligmaker, zij heerlijkheid en majesteit, kracht en macht, nu en in alle eeuwigheid. Amen.

Tja. Wat een tekst, hè? Misschien dat even landen. Maar Judas begint te schrijven aan de geroepenen die door God de Vader zijn geheiligd en die door de Heerde Jezus Christus worden bewaard.

Als u een kind van God bent, dan bent u geroepen. Dat gaat over wat God in het verleden al aan u gedaan heeft.

U bent geheiligd door de Vader. Dat gaat over uw positie nu. En u bent ook bewaard door Jezus Christus. Dat gaat ook over uw toekomst.

Nu, als dat zo is, dan mag ook de zegen van de eerste verse van de Judasbrief u ook gelden. Dat barmhartigheid en vrede en liefde voor u vermenigvuldigd worden.

Niet opgeteld, maar vermenigvuldigd. Overvloed van barmhartigheid, vrede en liefde dus. Je zou er gemakkelijk overheen lezen.

Maar wat is dit toch een mooie start van deze brief. Vindt u ook niet. En in die lijn had Judas eigenlijk wel verder willen schrijven.

Een mooie bemoedigende brief. Met een positieve boodschap over gemeenschappelijke redding. Het zou een geweldig mooie brief kunnen zijn.

Maar Judas voelde zich genoodzaakt te waarschuwen. Dat ken je vast ook wel. Er is een feestje op handen. Laten we zeggen in een klas met kinderen.

Het is voor het eerst dat alle kinderen het woord onmiddellijk goed hebben gespeld bij diktee. En vanmiddag mogen ze van de juf apenkooien. Maar het wordt bedorven.

bedorven door iets naast. Er wordt een kind gepest. De juf moet ingrijpen. En het feest gaat niet door. Jammer. Maar het gaat hier om veel meer dan een paar die de sfeer verpesten.

In de gemeente waar Judas aan schrijft dreigt eigenlijk de hele zaak te ontsporen. En wat moet je doen als dat gebeurt? Wel nu Judas die trekt hier duidelijk een grens.

Hij noemt niet per se naam en toenaam maar hij ontrafelt waar het misgaat en waar het naartoe leidt. En daarbij richt hij zich niet per se op degene die het probleem veroorzaken maar vooral op degene die de gemeente moeten beschermen.

En zo kom ik bij mijn eerste belangrijke les strijdt samen voor het geloof. Judas legde verantwoordelijkheid om te strijden voor het geloof bij de gemeente.

We kunnen kennelijk niet aannemen dat God alles gaat voorkomen. En we kunnen ook niet de duivel de schuld geven en er verder niks aan doen. Nee wij hebben hier een taak.

Zij moesten strijden voor het geloof en daarvoor was een aansporing nodig. Je kunt kennelijk niet gedogen. Je moet het geloof beschermen. Nu is het woord geloof bij ons al gauw innerlijk en verstandelijk en daarom vind je al direct kopjes in je bijbel terug dat het zou gaan om dwaarleeraars.

Maar voor een jood is geloof ook vooral doen en handelen. In lijn met je geloof leven. Het is niet alleen je innerlijk je individualisme maar ook de waarde van de groep.

De brief gaat niet alleen over foute leer maar ook over een foute houding en gedrag. Geloof en na je geloof leven moet samen gaan.

Dat vraagt God van ons. En nou verbonden met die aansporing is Judas nadruk op dat oordeel. De voorbeelden over Israël uit Egypte de engelen en Sodom en Gomorra ze laten zien dat God uiteindelijk zal oordelen.

God laat niet met zich spotten. Als Israël bevrijd werd uit Egypte en toch het land niet in mocht zou ons dat dan ook kunnen overkomen.

Nou ik geloof dat inderdaad in de eerste plaats de oudsten en de diakenen een belangrijke rol hebben in het hoede van de gelooswandel. En daarom kiezen we ook oudsten en diakenen niet op een democratische manier maar veel meer omdat de gemeente erkent dat de heren ze daartoe aanstelt.

Jullie gaan nu zo'n traject in. Het is mooi om te zien hoe de heren dat zal leiden. Oudsten en diakenen die vallen als herders onder de oppe herder en zij moeten dus ook opstaan als de eer van God in het geding is.

Dat kan zijn in iemands leven maar ook in het gemeenteleven. Maar het is te makkelijk om het allemaal op hen af te schuiven.

We hebben hier allemaal een verantwoordelijkheid in. Een van de moeilijkste dingen die ik ooit heb gedaan was toen ik oudste was en toen ik echt tucht moest toepassen bij een man in de gemeente.

We hebben toen als oudste na een lang traject die man uit de gemeente gezet. In de hoop dat hij tot inkeer zou komen. Maar vervolgens zag je dan dat sommige gemeenten rustelijk vriendschappelijk contact hielden.

Dat ze verjaardagsbezoekjes zetten. Dat ze daar foto's van zetten op Facebook. Wat denk je wat dat doet met de Bijbel roept op dat iedereen zijn aandeel pakt in het vertroosten, het bemoedigen en het vermanen.

Wij roepen ertoe op, staat er in 1 Thessalonians 5 vers 12 broeders hen die ordeloos leven terecht te wijzen, de moedeloze te bemoedigen, de zwakke te ondersteunen en met alle geduld te hebben.

En in Colossense 3 vers 16 laat Christus worden in al hun rijkdom in u wonen, onderricht en vermaan elkaar in alle wijsheid. En in Jacobus 5 vers 19 broeders en zusters als een van u afdwaalt van de waarheid en een ander laat hem daarheen terugkeren, dan mag hij weten wie een zonder van de dwaalspoor terugbrengt, redt hem van de dood en wist tal van zonden uit.

Jacobus 5 vers 19 En natuurlijk u moet ook uzelf toetsen, want je kunt een splinter wel bij een ander weg willen halen, maar dan moet die balk toch eerst uit je eigen ogen, leert de Heerde Jezus ons zelf.

En de vraag is dan dat als mensen waarschuwen hoe de rest daarop reageert. Is er nog gezeglijkheid voor elkaar? Hoe zit dat met jou?

Mogen mensen jou nog aanspreken? Kun je nog vermaand worden? Ben je nog bereid te leren wat andere christenen je voorhouden? Met alle geduld?

Vind je dat alleen maar lastig? Doe je er iets mee? Toets je het? Neem je het nog mee naar je binnenkamer? Want dan heb je direct een weerwoord. En andersom, durf jij nog mensen aan te spreken?

Te vermanen, te bemoedigen, de goede keuze te maken? Of is dat niet mogelijk? Ik ga door naar de tweede les.

Hoe weet je nu dat je voor het geloof moet strijden binnen de gemeente? Wat zijn nou eigenlijk de goede criteria? Waar zou je op moeten letten? Voordat Judas de symptomen en de consequenties benoemt, gaat Judas eerst in op de wortels van de waarschuwing.

En hij noemt daarbij twee dingen. De eerste is dat de genade veranderd wordt in losbandigheid. En de tweede is dat de Heerde Jezus niet meer als Heer wordt gezien.

Ik denk dat dat twee dingen zijn die onlosmakelijk bij elkaar horen. Het zijn als het ware twee belangrijke toetsstenen. En daarom wil ik er wat aandacht aan besteden.

De eerste is genade veranderen in losbandigheid. Daarin zie je dat het geloof niet alleen iets is voor je hoofd, maar juist ook te maken heeft met je gedrag.

Normaliter zou de genade namelijk moeten leiden tot een leven van navolgerschap, van dankbaarheid, van heiliging, van godsvlucht. Maar hier gebeurt dus het tegenovergestelde.

Paulus zegt in Romeinen 6, zullen wij dan maar zondigen zodat de genade toeneemt? Er zijn dus mensen die de genade van God zien als een soort vrijbrief om hun eigen leven voor te zetten.

Zo van, oké, ik ben verzekerd, dus ik kan nu wel roekeloos leven. Ik heb een airbag, dus die bocht kan ik wel afsnijden. Een boek dat mij persoonlijk altijd heeft geïnspireerd, dan is het boek Navolgerschap van Dietrich Bonhoeffer.

De foto van die meneer daar. Hij was een Lutherse predikant en hij is in de gevangenis gekomen omdat hij opstond tegen Hitler. Hitler, en daar heeft hij dat boek geschreven.

En in het eerste hoofdstuk maakt hij duidelijk onderscheid tussen wat hij noemt goedkope genade en kostbare genade. Hij zegt, goedkope genade, dat is genade die geleerd wordt die niks kost.

Jouw vraagt niks van je en het kost je niks. En als je dat nodig hebt, dan krijg je gewoon vergeving van je zonde. En dat is voor iedereen. Dat is goedkope genade, zegt hij.

Maar hij zegt, de Bijbel leert ons kostbare genade. Hij schrijft, Jezus stierf niet om alleen onze redder te worden, dat is er onderdeel van, maar hij stierf om onze heer te worden.

En daarom is kostbare genade iets wat God alles kostte, en dat het dus ons ook alles mag kosten. Het vraagt van ons dat onze levens veranderen, dat we Christus navolgen.

En als je dan nog verder kijkt, dan zegt hij, kostbare genade is niet alleen maar vergeving van je zonden, maar is vergeving en rechtvaardiging van de zon daar.

Dat gaat dus veel dieper. Hij zegt, dat is ook niet voor iedereen, dat volgt op berouw en bekering. En hij brak een lans voor kostbare genade, om zo te komen tot navolging van Christus.

Een andere filosoof zei ooit, God zal mij wel vergeven, het is zijn vak. Ik dacht, dat is een citaat dat gaat over wat mensen goedkope genade noemen. Dan kan je maar door met je leven, als je er zo over denkt.

Ik denk dat deze visies op genade nauw samenhangen met hoe je naar God kijkt. Ik denk dat goedkope genade samenhangt met een sentimentele kijk op wie God is.

Een soort goedsak. Een karakteractuur van wie hij werkelijk is. En daarom is het tweede punt van Judas nauw verbonden met het eerste. Het ontkennen van het gezag van Christus.

Dat Jezus niet God is, de Heer, de Gezalvde. De tekst in de Bijbel is duidelijk geschreven in enkelvoud. De Heer is God, maar ook de Heerde Jezus is Heer en God.

Maar zij zagen het werk van Jezus gelijk aan elke andere spirituele leider. En als we het gezag van de Heerde Jezus vervangen door iets anders, ja dan is dat ook het begin van het einde.

We kunnen bijvoorbeeld de mening van de maatschappij meer gezag toekennen. Of onze gevoelens. Familierelaties kunnen soms ook meer gezag toekennen.

En ja, het is zelfs mogelijk de gemeente als warme deken belangrijker te vinden dan het gezag van Christus. Hoe vrom we dat ook verpakken, dat is niet goed.

Dan nu de volgende versen, die schetsen de consequenties van genade goedkoop maken. En het gezag van de Heerde Jezus ontkennen. Als je het gezag van God niet kent, dan verlies je vanzelf het vertrouwen dat hij uiteindelijk zal overwinnen.

Je verliest de hoop. Zoals het volk het vertrouwen verloor toen de verspieders terugkwamen. Als Christus geen heer is in je leven, nou ja, dan stapt je eigen ik weer op de troon.

Kain's jaloezie, Biliams geldzucht en Korach's ambities zijn daar voorbeelden van. En het verwerpen van het gezag van God en goedkope genade leiden logischerwijs dus tot zonde.

Je gaat onnatuurlijk gedrag vertonen die niet past bij een koninkind van God. Zoals engelen hun rijk verlieten en onnatuurlijk gedrag vertoonden, was dat bij Sodom ook zo.

En het niet accepteren van het gezag leidt er logischerwijs ook toe dat je het oordeel van God gaat ontkennen. Het eindigt met morren, klagen, onvrede en tenslotte het oordeel.

Herken je deze twee punten in onze tijd? Alle mensen zijn kinderen van God, was laatst nog de titel van een boek. Is dat zo?

Komt broeders en zusters tegen die niet kunnen leven met een rechtvaardig oordeel van God. Ze ontkennen de hel, hier bedoelt eeuwig vuur, en ze denken dat alle mensen gered worden.

Ik zie ook wel een ontkennen van geestelijk gezag, van mensen, maar ook van engelen. Plaatjes van engelen, als je zo'n wolkjes als mollige kindjes.

Ik zeg je, een engel is veel meer dan dat. En het evangelie verandert in een soort zelfhulp, een bron van inspiratie die jouw leven verrijkt.

Een psychologische benadering waar je eigen ik centraal staat. Het verstaan van de boodschap achter je emoties en dat soort dingen. Gemeentelijke samenkomsten worden niet meer een gemeenschappelijk opbouwen van elkaar.

Het dienen van de liefde. Om samen God te eren, om je voor te bereiden op een nieuwe week van navoegenschap. Nee, het draait alleen maar om jouw ervaring. Je zet van levenslessen, dat is dan de preek geworden.

Aanbidding, zoals we hier gedaan hebben, staat los van hoe je leeft door de week. Oké, hoe moeten we daar dan mee omgaan als dit speelt? Hoe kun je anderen helpen?

En daarover gaat dan mijn derde en laatste les. Dat haal ik uit het laatste stukje van Judas.

Dus ik heb het hier nog één keer er even opgezet. Maar uw geliefde bouw u zelf op in uw allerheiligst geloof en bid in de Heilige Geest. Bewaar u zelf in de liefde van God en verwacht de barmhartigheid van onze Heerde Jezus Christus tot het eeuwige leven.

En ontferm u over sommigen en ga erbij met onderscheid te werk. Red andere echter met vrees en rukken uit het vuur. U moet ook het onderkleed haten dat door het vlees bevlekt is.

Wat staat u en ik te doen?

Als we dan die oproep hebben gehoord. Wat staat de gemeente te doen? Judas geeft ons drie lessen die ik met die kleurtjes heb aangegeven.

De eerste les gaat over wat we zelf kunnen doen om sterk te staan. Want gezond leven is natuurlijk nog altijd het beste medicijn om niet ziek te worden. De tweede les gaat over wat jullie kunnen doen om elkaar te helpen.

En de derde les gaat over wat God doet om jullie te bewaren. Ik loop ze alle drie met je door, maar ik wil eigenlijk de meeste tijd besteden aan dat tweede deel.

Wat jullie kunnen doen om elkaar te helpen. Judas begint hier met geliefde. Voor hij komt met een oproep wil hij eerst nog eens een keertje voor de derde keer in de brief duidelijk maken dat je geliefd bent.

En dat is een belangrijk punt. Jullie weten dat je geliefd bent, maar dat jullie elkaar ook zo zien als geliefden in Christus Jezus.

Dat is een belangrijke basis. En vanuit die gedachte komt hij dan met opbouwen in het heilige, exclusieve, kostbare geloof. Dat wil zeggen dat jullie elkaar aansporen om te leven als heiligen.

Om de zonde niet toe te laten en toegewijd te zijn aan het volgen van de Heer Jezus. En dan volgt de oproep om samen te bidden, te aanbidden, te smeken in de heilige geest.

Het bouwen aan de gemeente, dat doe je niet in eigen kracht, maar je stelt je afhankelijk op. En je zoekt de leiding van de heilige geest.

Want alleen door de geest kan je de Heer Jezus als Heer beleiden, zegt de Bijbel. En vervolgens roept hij op om elkaar te bewaren. Elkaar te beschermen.

Niet onachtzaam te zijn. En de laatste oproep betreft dan het verwachten. Het verwachten, het uitzien naar de komst van de Heer Jezus. Leven vanuit hoop.

Het klaar willen zijn voor de komst van de Heer Jezus heeft een heiligende werking op de gemeente. En je ziet al dat in deze hele E-linia zowel de Vader als de Zoon als de Heilige Geest betrokken zijn.

En dan kom ik tot het tweede gedeelte. We verwachten al de barmhartigheid van de Heer Jezus bij zijn komst. Maar wij mogen dat nu ook vast uitleven.

Het Griekse grondwoord voor barmhartigheid, ontferming en redding, dat is allemaal exact hetzelfde woord. Verder is het Grieks in die zinnen behoorlijk moeilijk te vertalen.

En dat zie je dan ook wel als je bijvoorbeeld, ik heb hier de MBV, is naast de HSV gezet. Dan zie je gewoon dat er wat verschillen zijn. Wat mij bijvoorbeeld opvalt, dat de HSV lijkt te spreken over twee groepen mensen.

En de MBV over drie. Waar het in ieder geval om neerkomt, is dat we mogen helpen, maar dat je dat wel met wijsheid moet doen.

Of, en hoe je kunt helpen, hangt af hoe de persoon staat tegenover de dwaring. Is die persoon nog aan het twijfelen? Nou, dan is een goed gesprek misschien genoeg.

Of, of zit die persoon al in het vuur? Met andere woorden, is die al in de verleiding? Als je iemand uit het vuur wilt halen, ja, dan moet je snel en daadkrachtig optreden.

Anders is het gewoon te laat. Dus veel meer confronteren. Of is die persoon nog een stapje verder gegaan en is die onderdeel van de verleiding geworden?

Is die niet alleen besmet, maar is die ook besmettelijk geworden? Hoe het ook zei, Judas leert dat je je moet ontfermen met vrees. Dat wil niet zeggen dat je niet moet helpen, maar dat je soms ook jezelf moet beschermen.

Wie iemand uit het vuur wil rukken, kan ook gemakkelijk zijn eigen handen branden. En die zin over dat onderkleed, dat vies is geworden, zeg maar die vuile onderbroek, gaat er natuurlijk over dat als je mensen wilt helpen die in zonden zijn gevallen, je niet zelf deel moet zien te krijgen aan die zonden.

Ik denk dat we hier een belangrijk punt te pakken hebben. En ik wil daarom iets uitzoomen. Soms zijn we zo geneigd te helpen en dat is ook prachtig.

En dat is ook echt iets wat hoort bij het volgen van de Heerde Jezus. En soms lijken er ook helemaal geen grenzen aan te zitten. Ik heb dat vaak zien gebeuren. Mensen die eindeloos hulp krijgen van het pastorale team, waarvan je je afvraagt of ze nu echt geholpen willen worden, of dat het een manier van leven is geworden.

Broeders en zusters die zo ver doorgaan met helpen dat ze er zelf aan onderdoor gaan. Is dat de bedoeling? Zijn er hulpsituaties waarin we onszelf en onze relatie met Christus schade aan kunnen doen?

En als ik er zo voor nadenk, dan zie ik dat de Heerde Jezus ook niet iedereen hielp. Ik denk aan het begin van zijn bediening. Toen hij heel veel mensen genast en de volgende dag de hordes nieuwe zieke mensen kwamen en Simon hem komt opzoeken.

En Simon zegt dan tegen hem, iedereen is naar u op zoek. Je bent populair aan het worden. Maar de Heerde Jezus zegt, laten we al ergens anders heen gaan. Naar het dorp hier in de omtrek.

Dus wanneer moet je nu helpen en wanneer moet je oppassen? En wat heeft dit te maken met goedkope genade? Ik denk dat je moet oppassen als mensen hulp gaan zien als hun recht en jouw plicht.

Ze claimen je. Jouw bediening verandert in knechterij. Ze zullen nooit dankbaar zijn. Ze verwachten het gewoon van je. Jura schrijft over mensen die naar hun eigen begeerden wandelen.

En ook moet je oppassen als mensen geen verandering zoeken. Ze vinden het wel makkelijk zo. Ze nemen geen verantwoordelijkheid voor hun leven. Jura schrijft, ze zijn wolken zonder water die door de winden en weer gedreven worden.

Ze zijn als bomen in de late herfst zonder vrucht. Tweemaal gestorven en ontwikkeld. En Paulus zegt ergens, wie niet wil werken zal niet eten. Helpen kan betekenen dat je iemand steunt die niet kan lopen.

Maar niet dat je iemand draagt die weigert te lopen. Er zijn ook mensen die blijven klagen. Jura schrijft over, zij die morgen die klagen over hun lot.

Wat je ook doet, ze blijven hangen in negativiteit. En daarmee nemen ze alle vreugde weg. Het klagen is een manier van contact maken geworden. Het is ze niet te doen om een werkelijke verandering.

Hun ontevredenheid is zelf het probleem. En ze zullen ontevreden blijven, ook over de hulp die je biedt. Het stopt niet. En als laatste, er zijn mensen die je hulp vragen op basis van leugens.

Als je naar ze luistert, dan weet je nooit precies wat klopt. Wat verzonnen is. Wat overdreven is. Je krijgt je vinger niet achter het echte probleem.

Hun verhalen zijn bedoeld om in te werken op jouw gemoedschuld. Je empathie. Om je voor hun karretje te spannen. Judas schrijft, hun mond spreekt hoogdravende woorden.

Terwijl zijn mensen naar de ogen zien te willen van voordeel. En als je er dan achterkomt. Dat je werkelijkheid er toch anders in elkaar zit. Dan kan je als hulpverlener zo bedrogen voelen.

Als je dat overkomt, gaat je eigen vertrouwen schade lijden. Je twijfelt aan elk normaal hulpverzoek. Wat ik mij moest realiseren is dat jouw en mijn hulp een verlengstuk zijn van de genade van Christus.

Dus als mensen zo omgaan met jouw hulp, gaan ze zo ook om met de genade van Christus. Zoals Heinrich Heine zei, God zal mij wel vergeven, het is zijn vak.

Jezus zal nooit zo hun heer worden. Hij blijft hun hulpje. En het is dan zaak om net als de vader de verloren zoon los te laten. Totdat hij tussen de varkens tot inkeer kan komen.

Jouw hulp moet dat niet in de weg gaan staan. Want pas toen de zoon terugkwam, vond hij de kostbare genade van de wachtende vader.

Het betekent dus dat je soms nee moet kunnen zeggen. Dat je grenzen stelt en weet wanneer je een stap achteruit zet. Ik sluit af met het laatste stuk wat God doet om jou in de gemeente te bewaren.

Weet je, als het allemaal van ons afhangt, hè? Dan redden we het niet. Maar we hebben nog God die macht heeft. Eén die al wijs is.

Eén die kan redden. Eén die je voor struikelen kan behoeden. Die macht heeft hij. Dus blijf in hem.

Hij zal het plan dat hij begon met jou en mij voltooien tot op de dag van de Heer Jezus Christus. Er is geen verlosser als hij. Judas eindigt met deze prachtige lofprijzing aan God.

Om het perspectief weer te verbreden. Om de gemeente te bemoedigen. Het is een perspectief van grote vreugde. Het is niet alleen een lofprijzing, maar ook een zegen die we aan elkaar mogen doorgeven.

Deze nieuwe week in. Amen. Maar ook nog eens goed uit wat hij probeertert.