Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen broers en zussen. Fijn om deze eerste zondag van het jaar elkaar weer te ontmoeten in de naam van onze Heer, dat je ook Jezus mocht volgen in je wandel en in je handel.
En dat je, hoewel het leven misschien niet altijd even makkelijk is geweest, vooral ook Gods trouw en zegen hebt mogen ervaren in het jaar dat achter je ligt, als je daar zo eens bij stilstaat en terugkijkt.
Het is alweer 2026, de eerste zondag van het jaar, werd net ook al genoemd. Er ligt weer een nieuw jaar voor ons. En de vraag is dan altijd, wat zal dat jaar dan ons brengen? Wat gaat er gebeuren?
Nou, mijn verlangen is dat we samen Jezus mogen volgen met een open Bijbel. Dat we in onze omgang met God en ook met elkaar echt mogen fungeren als het lichaam van Christus.
Dat Hij vooral ook centraal mag staan in onze levens en we naar Hem, die het hoofd is, mogen toegroeien. Mijn verlangen is echt dat we God beter mogen leren kennen in het jaar dat voor ons ligt.
En wat daarbij van groot belang is, is onze persoonlijke omgang met God, met de Heren. We weten dat God heel dichtbij is gekomen door zijn Zoon Jezus Christus naar deze aarde te sturen.
Maar hoe dichtbij laten we Hem eigenlijk komen in ons eigen leven? God verlangt naar een intieme, persoonlijke omgang met zijn kinderen.
En Hij verheugt zich daar ook in. En Hij verlangt ernaar dat wij ook leren om dichtbij Hem te zijn en in Hem te verblijven. Om in zijn nabijheid te verkeren. Hij verlangt naar die persoonlijke omgang met zijn kinderen, zoals we hier ook bij elkaar zijn gekomen deze morgen.
Dat is ook waar ik deze morgen met jullie over wil spreken. Over een persoonlijke omgang met God in het jaar dat voor ons ligt. Een persoonlijke omgang met God in 2026.
En ik wil daarbij de focus leggen op hoe we dat vaak dan ook noemen, de stille tijd van een christen. Het wordt een thematische preek, dus we gaan deze morgen naar verschillende bijbelgedeelten kijken.
En jullie mogen alvast het eerste gedeelte erbij pakken, Psalm 63. Psalm 63. En terwijl je dat opzoekt, is het goed om jezelf vooraf eens de vraag te stellen.
Welk beeld roept die persoonlijke omgang met God in jouw gedachten op? Dus waar moet je aan denken als we spreken over de persoonlijke omgang met de heren?
Denk even terug aan het afgelopen jaar. Denk je dan aan een intense vreugde? Word je daar ontzettend blij van als je terugdenkt en kan je er echt van genieten?
Of voelt die omgang met God en tijd met hem doorbrengen juist als een verplichting?
Lees je bijbel, bid elke dag, van jongs af aan geleerd, maar ja. Moet je denken aan een gevoel van frustratie? Of misschien zelfs wel een knagend schuldgevoel als ik hier begin over te spreken?
Waar moet jij nou aan denken? Welke gedachten roept die persoonlijke omgang met God bij jou op? Probeer dat eens helder te krijgen voor jezelf.
Nou, als ik eerlijk ben en daar persoonlijk antwoord op zou moeten geven, dan denk ik toch wel een beetje aan een mix van dat alles. Een mix van vreugde. Soms ook wel een beetje een verplichting.
Wat frustratie af en toe. En ook wel eens een schuldgevoel. En wat dat betreft voel ik me ook niet per se de juiste persoon om hier vanmorgen met jullie over te spreken.
Want ik ben zelf daarin ook nog regelmatig zoekende. Van hoe geef je nou die geestelijke omgang met God vorm in jouw leven? Ik ben daarin nog onderweg en ik zal er later ook nog wat over vertellen.
Maar ik geloof dat we daarin samen mogen zoeken en samen mogen optrekken. Waarbij mijn verlangen is dat we echt weer enthousiast mogen raken van die persoonlijke omgang met de heren.
Van die intimiteit met onze vader door zijn zoon en met de heilige geest. En dat we daar elkaar deze morgen ook in mogen aanvuren en mogen bemoedigen. Als ik lees over de gelooshelden die voor ons een voorbeeld zijn in de Bijbel.
Maar ook later in de biografieën die zijn geschreven. Dan lees ik over hun persoonlijke, vertrouwelijke, geestelijke omgang met God.
Zij verbleven echt in zijn nabijheid. En ik hoop dat we daar deze morgen iets van mogen proeven. Dat we ook voor het nieuwe jaar dat voor ons ligt met dat verlangen naar God toe mogen gaan.
Om God echt te leren kennen. En hem te ontmoeten. Door zijn woord en in gebed. Dat we die omgang met de heren mogen blijven vasthouden.
Of juist opnieuw mogen ontdekken. Nou, we gaan deze morgen naar drie dingen kijken. Allereerst gaan we kijken naar het verlangen van David. Naar het verlangen van David in de persoonlijke omgang met God.
Dan gaan we kijken naar de moeite van Marta. Naar de weerbarstige praktijk. En we sluiten af met praktische lessen uit het leven van Mozes. Dus het verlangen, de moeite en enkele praktische lessen.
Nou, allereerst het verlangen. Ik hoop dat je Psalm 63 inmiddels hebt kunnen vinden. We gaan daar uit de eerste negen versen lezen. Psalm 63, de eerste negen versen.
En daar staat het volgende. Psalm van David. Toen hij in de woestijn van Juda was. O God, u bent mijn God. U zoek ik vroeg in de morgen.
Mijn ziel dorst naar u. Mijn lichaam verlangt naar u. In een land door en dorstig zonder water. Zo heb ik u in het heiligdom aan schuilt.
Uw macht en uw heerlijkheid gezien. Uw goede tiernijd is immers beter dan het leven. Daarom zullen mijn lippen u prijzen. Zo zal ik u loven in mijn leven.
In uw naam zal ik mijn handen opeffen. Mijn ziel zal als met vet en overvloed verstarig worden. Mijn mond zal roemen met vrolijk zingende lippen. Wanneer ik aan u denk op mijn bed.
Over uw pijnzinde nacht waken. Voorzeker. U bent een helper voor mij geweest. Onder de schaduw van uw vleugels zal ik vrolijk zingen. Mijn ziel klamt zich aan u vast.
Komt achter u aan. En uw rechterhand ondersteunt mij. Nou, tot zover eventjes. David. Een man naar Gods hart.
Zo wordt hij vaak in de Bijbel genoemd. We kennen zijn leven. Hij is flink in de fout gegaan. Maar ondanks zijn grote fouten. Zijn ernstige zonden. Wordt zijn leven juist ook gekend.
Door een diep. En oprecht verlangen. Naar God. David was iemand die God boven alles verlangde. En dat zien we ook terug in deze psalm. We lezen over zijn verlangen naar God.
En zoals we hebben kunnen lezen in vers 1. Heeft David deze psalm opgeschreven. In de woestijn van Juda. Dat is waarschijnlijk ook in de periode geweest dat hij op de vlucht is geweest.
Voor zijn zoon. Voor zijn zoon Absalom. Zijn zoon wilde hem namelijk om het leven brengen. Dus David verkeerde echt die grote onzekerheid in zijn leven.
Omdat hij op dat moment echt letterlijk werd bedreigd. En tijdens die moeilijke omstandigheden. Ten midden van de woestijn. Waar het droog en door is.
Waar het echt een beproeving is om staanend te blijven. En op God te vertrouwen. Tijdens die periode. Heeft hij deze psalm geschreven. En je proeft zijn verlangen naar God.
Het spat er bijna vanaf om het zo maar te zeggen. Hij zegt in vers 2. O God. U bent mijn God. U bent het. Wie ik zoek. En wanneer? Vroeg in de morgen.
Mijn ziel dorst naar u. Mijn lichaam verlangt naar u. Je leest hier echt over een intens verlangen naar God. Je zou bijna kunnen zeggen. Bijna een honger.
Naar God. Zijn dorst naar God. Is als het ware een geestelijke weerspiegeling. Van de woestijn. Waar hij op dat moment verkeerde. Een land door en dorstig zonder water.
Zo dorstte David ook. Naar God. In vers 3 spreekt David over het verleden. Hij schrijft.
U heb ik in het heiligdom aanschouwd. En daar heb ik uw macht. En uw heerlijkheid gezien. David denkt hier terug aan die vreugdevolle herinneringen.
Van zijn ontmoetingen met God. En het heiligdom binnen de muren van Jeruzalem. Hij is daar naar binnen gegaan. Om God te aanbidden. En te ontmoeten. En daar heeft hij God mogen aanschouwen.
Iets van zijn heerlijkheid mogen proeven. En die omgang. Die is David niet vergeten. Sterker nog. Hij verlangt weer terug naar die omgang met God. Zoals hij dat destijds heeft mogen meemaken.
En in de versie die volgen. Zie je hoe David dat met zijn hele wezen. Met zijn ziel en lichaam. Zijn hele bestaan. Ja kenbaar probeert te maken. Bij zijn hemelse vader. Lees maar bij mij mee.
Hij prijst God met zijn lippen in vers 4. Hij looft God met zijn tong. En heft zijn handen op in vers 5. Zijn ziel verlangt naar God.
En hij roemt God met zijn mond in vers 6. En dat van vroeg in de morgen. Zie vers 2. Tot laat in de avond. Zie vers 7.
Al die tijd is David met God bezig. Zijn gedachten gaan uit. Naar God. En we lezen in vers 9. Dat zijn ziel zich vastklamt.
Aan God. Deze psalm spreekt echt over een intens verlangen. Naar onze hemelse vader. En je wordt er eigenlijk gewoon een beetje stil van.
Als je dit tot je door laat dringen. David die had gedronken. Van de bron. Van het levende water. En hij kreeg de smaak te pakken.
Om het zo maar te zeggen. Hij verlangde ten midden van zijn omstandigheden. Ten midden van het lijden. Maar naar één ding. Of misschien beter gezegd. Naar één iemand.
Namelijk naar zijn hemelse vader. Herken je dat? Herken je waar David over spreekt? Herken je dat verlangen naar God in je eigen leven?
Mijn vraag deze morgen aan jou is. Heb je iets van Gods heerlijkheid mogen proeven?
In die persoonlijke omgang met je hemelse vader. Door zijn zoon en de heer Jezus Christus. Ben je het bekend met God van nabijheid. In je dagelijkse ontmoeting.
Door zijn woord. In gebed. En ook in aanbidding. Of is dat eigenlijk al iets van al heel lang geleden? Dan moet je eigenlijk bekennen.
Dat je dat dan een beetje bent kwijtgeraakt. De eerste liefde van Christus. Kun je het nog herinneren? Sommigen van ons aten het woord letterlijk op.
Maar ik ben gewoon eerlijk. Hoe lang is het geleden dat je met dat verlangen waar David hierover schrijft. Tot God bent genaderd. Weet je het doel van die persoonlijke omgang met God is.
Dat je bekend wordt met je hemelse vader. Hem dagelijks ontmoeten. En genieten van zijn aanwezigheid. In vreugde. En in blijdschap. Het doel van die persoonlijke omgang met God is God ontmoeten.
En te leren over hem. Over wie hij werkelijk is. Het is wandelen met je hemelse vader. En dan ons drukken bestaan. Even praktisch. Betekent dat gewoon een dagelijks moment.
Dat je apart zet. Voor gebed. En voor het lezen. Van Gods woord. En dan op dat moment je gedachten laat vullen. Met zijn waarheid. En met zijn liefde.
Het is praten. Met God. Door gebed. En naar God luisteren. Door zijn woord. Het is God en zijn zoon Jezus bewonderen. En danken.
En zijn woorden met je meedragen. En hem volgen. Persoonlijke omgang met God is tijd voor God. En tijd met God. En het is eigenlijk iets heel bijzonders.
Henk Binnendijk heeft gezegd. Het is de schepper van de hemel en van de aarde. De eeuwige God. Die ons aanbiedt.
Om met hem om te gaan. En dat hangt er dagelijks ook nog. Een zondig mens. Met een heilig God.
Is eigenlijk toch wel heel bijzonder hè. Of niet dan. Mijn vraag aan jou is.
Hoe is het met jouw intimiteit. Met God de Vader. Ik moet denken aan een aantal jaar geleden. 2020. Toen alles op slot ging in verband met corona.
Mijn wereld werd in één keer. Een stukje kleiner gemaakt. Ik was toen 25 jaar oud. En twee jaar daarvoor in 2018. Heb ik bewust de keuze gemaakt voor Jezus. En me toen laten dopen.
Ik vond ergens wel fijn die rust. Tijdens de corona. Maar ik merkte ook dat mijn geloof in God. Wat begon te wankelen. Met name vanwege het wegvallen. Van deze wekelijkse samenkomst.
Op zondagmorgen. Nou lang verhaal. Kort. Ik ervoer dat ik op een gegeven moment. Echt voor een keuze stond. Laat ik het geloof nu los.
Of ga ik ermee door. Want als het zo verder gaat. Dan dwaal ik gewoon af van het geloof. En ik kan me dat echt nog wel goed herinneren. Uiteindelijk koos ik met een verlangen naar God.
Voor dat laatste. En ik wilde graag Jezus volgen. En Hem gehoorzamen. Dat was mijn verlangen. Niet alleen geloven. Maar ook echt volgen. Dat was en is nog steeds mijn verlangen.
Maar toen kwam die volgende uitdaging. Mijn persoonlijke omgang met God. Lezen in de Bijbel in Gods woord. Ik haalde mijn voeding vaak uit tweede hand.
Door naar muziek en preken te luisteren. Maar zelf eerste hands uit Gods woord te lezen. Nee. Dat was er van mij echt niet bij.
Ik had namelijk één heel groot probleem. Ik had al mijn hele leven een hekel aan lezen. Ik las nooit. Alleen tenzij het moest van school.
En dan nog ging ik online op zoek naar een samenvatting. Van het boek. Zodat ik mijn verslag kon maken. Zo ernstig was het. Maar sinds ik ben gedoopt heb ik verschillende pogingen gedaan.
Om te lezen in de Bijbel. Om stil te worden voor God. En naar hem te luisteren. Om het boek van onze hemelse vader persoonlijk tot me te nemen. En soms dan lukte dat eventjes.
Maar heel vaak gewoon niet. Ik had gewoon een hekel aan lezen. Ik heb hier toen heel specifiek voor gebeden. En ook gevast. En ik schuif niet vaak mijn gebeden op.
Maar dat heb ik toen wel gedaan. En in mijn gebed proef ik mijn verlangen terug naar het woord. Dat ik ervan mag gaan houden. En God ook mag danken dat hij dat aan ons heeft gegeven.
Zelfs aan onze eigen taal. En ik bad dat ik het woord zou betrekken in alle keuzes die ik zou maken in het leven. Nou. Ik kan jullie wel vertellen wat dat gebed is verhoord.
Lezen is inmiddels mijn grootste hobby geworden. Eigenlijk doe ik niets liever. Ik heb inmiddels een hoop boeken. Allerlei soorten bijbels, verklaringen. En allerlei andere soorten christelijke lectuur.
En eigenlijk is het een beetje uit de hand gelopen. Althans. Dat zegt mijn vrouw dan natuurlijk wel. Daarbij. Goed.
Waarom deel ik dit? Ik vertel dit om ergens iets te delen van die strijd die ik heb ervaren in mijn persoonlijke omgang met God. Maar ook gewoon om te vertellen dat dat verlangen naar God ook iets is wat je bij hem bekend mag maken.
Je mag daarom vragen. En als het verlangen daar is, maar je worstelt met het woord en gebed zoals ik dat ook deed. Maak het gewoon bekend bij de heren. En God zal je geven wat nodig is.
Terugkeren naar die eerste liefde. Zien op Jezus. Kijken naar zijn schoonheid. En naar zijn heerlijkheid.
En naar alles waarin hij volmaakt is. Waarin hij uitblinkt in zijn prachtige namen. Naar zijn indrukwekkende daden. En zijn kostbare uitspraken.
Oh wat is het heerlijk. Om je daarin te verheugen. En ook je te verwonderen. In die persoonlijke omgang met God. In het jaar wat voor ons allemaal ligt.
We gaan door naar ons tweede schriftgedeelte deze morgen. We gaan een paar versen lezen uit Lukas 10. Lukas 10. We hebben het gehad over het grote verlangen van David richting God.
Over die heerlijke omgang met de Vader. Waar David over spreekt. En vanuit dat verlangen. Vanuit die gedachte. Ja landen we nu weer even met beide voeten op de grond.
Naar de realiteit. De weerbarstige praktijk. We gaan kijken naar de moeite die velen van ons. In die persoonlijke omgang met God ervaren.
En dat gaan we doen aan de hand van Lukas 10 vers 38 tot en met 42. Jezus en de twaalf discipelen zijn er onderweg.
En die reizen door een dorpje. En daar ontmoeten ze Martha die hen uitnodigde om binnen te komen in haar huis. En we lezen vervolgens in Lukas 10 nogmaals vanaf vers 38 het volgende.
Het gebeurde toen zij onderweg waren dat hij, Jezus, in een dorp kwam. En een vrouw van wie de naam Martha was ontving hem in haar huis.
En ze had een zuster die Maria heette. Die ook aan de voeten van Jezus zat en naar zijn woord luisterde. Maar Martha was druk bezig met het bedienen.
Nadat zij erbij was komen staan, zei zij. Heren, trekt u zich niet aan dat mijn zuster mij alleen laat bedienen. Zeg toch tegen haar dat ze mij helpt.
En Jezus antwoordde en zei tegen haar. Martha, Martha. U bent bezorgd. En maakt u druk over veel dingen. Maar slechts één ding is nodig. En Maria heeft het goede deel uitgekozen.
Dat niet van haar zal worden afgenomen. Nou, tot zover even dit stukje. Beeldertje even in.
Je krijgt Jezus en de twaalf discipelen op bezoek. Dertien mannen die hongerig zijn en bij jou onverwachts komen eten. Je gedachten worden alle kanten opgetrokken. Je denkt aan die uitgebreide maaltijd die je graag wilt voorbereiden.
En serveren. Een volgerecht, salade, vlees, groenten, broodjes, een dessert. Iets lekker om erbij te drinken. Noem het maar op. En je vliegt van hot naar her om het allemaal maar voor elkaar te krijgen.
En dan uitgerekend je eigen zus, Maria. Die je dan niet helpt. Maar gewoon bij Jezus zit. En helemaal niets aan het doen is.
We kennen het verhaal, hè. Martha die raakt geïrriteerd. Die wordt boos. Die onderbreekt Jezus terwijl hij aan het praten was.
En maakt in boosheid en bitterheid bekend dat ze zich enorm ergert aan haar zus, Maria. Nou, voordat we stil gaan staan bij de reactie van Jezus, wil ik hier heel even de vergelijking maken met velen van ons vandaag de dag.
We leven in een gehaaste maatschappij. We hebben het allemaal super druk. We zijn 24 uur per dag, 7 dagen per week bereikbaar.
Met die kleine telefoontjes van ons. Er ligt een constant druk op ons om haar te verbeteren en te presteren. We worden dagelijks opgejaagd door digitale prikkels.
En ons brein wordt totaal overbelast. Het aantal mensen met burn-out klachten en overspanning in Nederland, dat blijft ook maar groeien.
Het is ongelofelijk eigenlijk. We maken onszelf allemaal helemaal gek. En ik merk die drukte ook bij mezelf. We blijven doorhollen.
Weet je, Marta die werd hier door het dienen beheerst.
Door de drukte werd zij beheerst. En ze wist van geen ophouden. En even voor de duidelijkheid. Met die gastvrijheid van Marta is natuurlijk helemaal niks.
Mis mij. Net zoals heel veel andere dingen waar wij ons ook dagelijks mee bezighouden. Maar in de drukte daarvan raakten de prioriteiten van Marta verstoord. En haar verkeerde prioriteiten, die zorgden er uiteindelijk voor dat Marta de vreugde zelfs van het dienen verloor.
Ze raakte gefrustreerd. Dat is gevolgd dat ze een zeldzame ontmoeting. Een zeldzame persoonlijke ontmoeting. Met de Heerde misloopt. Om van koning Jezus persoonlijk te horen.
En door hem geraakt te worden. Tijdens een christelijke conferentie werd een vragenlijst afgenomen.
En in die vragenlijst werd gevraagd. Waar zul je je het ergst voor schamen als je in de hemel komt? En wat had je graag willen veranderen in je leven?
De meerderheid van de reacties was. Mijn stille tijd. Mijn persoonlijke omgang. Met God. Helaas kunnen we als gelovigen onze focus verliezen.
Wat er echt toe doet. Maar al te vaak laten we zoals Marta ons leven bepalen door de dingen die veel minder belangrijk zijn. En weet je. Trouw zijn op je werk.
Thuis. En ook in de kerk. Is allemaal heel belangrijk. Maar dat mag nooit onze trouw richting God. Onze tijd met hem. Vervangen. Marta die maakte zich zorgen over het brood dat het lichaam voedt.
Terwijl de focus van Maria lag op het brood des levens. Dat de ziel voedt. Marta maakte zich onnodig veel zorgen over aardse zaken. Waardoor ze datgene vergat wat echt nodig en belangrijk is in het leven.
Namelijk luisteren naar zijn woorden. En in zijn nabijheid verkeren. En Jezus antwoordt dan ook. Marta, Marta. Nou. Vul daar maar je eigen naam in deze morgen.
U bent bezorgd en maakt u druk over heel veel dingen. Maar slechts één ding is nodig. Zegt Jezus. En Maria, je zus, heeft het goede beeld uitgekozen. Dat niet van haar zal worden afgenomen.
Maria zat aan de voeten van de heiland. Laat tekenen ook haar leven. Dat was de praktijk in haar leven. Aan de voeten van Jezus.
Dat is de plaats van een leerling. Daar mag je opkijken naar het aangezicht van je meester. En dan mag je zien dat hij zijn oog ook op jou opslaat.
En dan mag je zijn woorden als het ware indrinken. En daar maakt hij jou de weg, de waarheid en het leven bekend. In zijn nabijheid mag je zoveel leren en zoveel ontvangen.
Als je naar die oudere broers en zussen kijkt in deze gemeente. Dan proef je er ook wat van. Die hebben zo'n lange wandel met de Heer al achter de rug. Het geeft Jezus zoveel vreugde in zijn hart.
Als hij ziet dat hij zijn volgelingen. Dat hij echt graag met hem ook in zijn nabijheid wil verkeren. Geen persoonlijke omgang met God is gewoon een gemis.
Het is zelfs gevaarlijk. Want er is maar één manier waarop een ieder van ons kan groeien. En staande kan blijven. En dat is door de dagelijkse gemeenschap met onze God.
Door zijn woord en gebed. En we weten het allemaal hè. Ik sta hier niks nieuws te vertellen ofzo. Als we onze ogen niet gericht houden op onze gids en leidsman.
Dan verliezen we hem uit het oog. En dan zullen we ook afdwalen. En ook die verhalen kennen we. Hoe verder we van hem op afstand gaan leven. Hoe kwetsbaarder we ook worden voor de vurige pijlen van Satan.
Het is zo belangrijk om elke dag tijd vrij te maken. Om in de nabijheid van de goede Herder te zijn. Zodat je gesterkt en bemoedigd mag worden. En ook zo je dag mag beginnen.
En daarom mag ik je opnieuw vragen. Hoe is het met jouw intimiteit met de Vader? Hoe is het met jouw persoonlijke omgang met zijn Zoon, de Heer Jezus?
Het is weer een jaar voorbij gevlogen. En er ligt ook weer een nieuw jaar voor ons. En hoe zal dat jaar eruit komen te zien?
Wordt het een jaar waarbij je echt aan de voeten van de Heer Jezus gaat zitten. En geniet van die gemeenschap met hem. Van die intimiteit. In je relatie met God. En je ook laat vormen en kneden. En hem echt zal volgen.
Of wordt het een jaar waarbij je in alle drukte op de automatische piloot blijft doorhollen. En zo je christelijke wandel vervolgt.
Met een stoffige Bijbel. Die op de plank blijft liggen. Waarbij het woord van God meer zal aanvoelen als een droog werkboek. Dan een levend...
Levend woord. Een levende liefdesbrief van de Vader. Hoe zal dat jaar er voor jou en ook voor mij uitzien?
Aan Jezus ligt het in ieder geval niet. Jezus staat aan de deur. En die klopt. En hij wil binnenkomen om die maaltijd met je te houden. Maar dan moeten wij natuurlijk wel die deur openmaken.
En dat heb ik zelf ook weer de afgelopen tijd gemerkt. En opnieuw geleerd. In 2025 begon ik met het woord. Vroeg in de morgen. Met een groot verlangen. Ik begon enthousiast.
Maar halverwege het jaar... zakte dit langzaam weg. Ik heb mijn persoonlijke omgang met God. Mijn binnenkamer.
Echt verwaarloosd. Ik had mijn prioriteiten gewoon niet meer scherp. En dat kwam op een avond heel diep bij me binnen.
En ik weet het nog heel goed. Ik had mijn dochter laat in de avond in mijn handen om haar de fles te geven. En ik zat even heerlijk stil. Alleen met mijn dochter. En de rest was al lekker vertrokken in een diepe slaap.
En toen er een fles op was... legde ik mijn dochter zo bij me neer. Je kent het wel, hè? Even lekker knuffelen. Ze viel in slaap. En ik bleef even wat langer zitten.
Deed mijn oortjes in. En ik luisterde naar wat christelijke liederen van Keith Green. Keith Green. Een zanger. Voor mij toen nog helemaal onbekend.
En toen kwam datgene waar ik deze preek mee begon. Het schildgevoel. Die frustratie. Het verlangen. Er in één keer uit. Weet je wat hij zingt?
Hij zingt... My eyes are dry. My faith is old. My heart is hard. And my prayers are cold.
In een ander lied zingt hij... Jezus roze van de muur. En je kan zelfs even uit je bed. En dat raakte me diep.
En ik schaamde me gewoon. Ik wist hoe belangrijk die dagelijkse omgang met Jezus is. En toch was het er al een tijdje niet meer van gekomen. En ik zag in mezelf een Marta die alles met mij bezig was.
Met heel veel goede, mooie dingen en plannen. En met ook heel veel goede bedoelingen ook. Veel werk voor de Heer. Maar ik heb mogen leren dat de Heer van het werk belangrijker is...
Dan het werk van de Heer. Het christendom is in essentie een relatie met de levende God. Wat als logisch gevoel ook leidt tot een levend geloof.
We moeten in contact blijven met de levende God. En hem vroeg in de morgen zoeken. En dat betekent gewoon discipline. En jezelf afleggen. En je zal niet altijd die nabijheid ervaren van de Heer waar David zo prachtig over schrijft.
Maar als het goed is, zijn we tot geloof gekomen. En niet tot gevoel. Soms zal het er zijn, maar niet altijd. En ik geloof echt dat die persoonlijke omgang met God zo ontzettend belangrijk is.
En daarom hamer ik deze morgen daar ook zo op. Het is echt het geheim van een God vrezende broer of zus. De afgelopen tijd ben ik opnieuw bepaald dat wanneer ik de Bijbel lees, ik geen kennis wil vergaren.
Maar ik wil een persoon ontmoeten. Ik wil luisteren naar een persoon. Naar de levende God. En ik wil hem ontmoeten. In woord en in gebed. En ik heb gemerkt dat hoe meer we stilstaan bij zijn schoonheid en zijn heerlijkheid.
Hoe meer we hem ook willen zoeken. En hoe meer we ons in het zoeken van God ook bewust worden van zijn liefde. Ja, hoe meer we hem ook leren kennen.
En hoe meer we hem willen leren kennen. Hoe meer we naar hem gaan verlangen. En hoe meer we naar hem gaan verlangen en tijd doorbrengen zijn nabijheid.
Des te meer gaan we ook op Jezus lijken. En dat is toch wat we willen. We gaan door naar ons derde.
En tevens laatste schriftgedeelte. Exodus 34. We hebben inmiddels gekeken naar het grote verlangen van David.
Over zijn omgang met de vader. Ook hebben we gekeken naar de moeite van Martha. De weerbarstige praktijk in onze omgang met de heren. En nu gaan we kijken naar enkele praktische lessen uit het leven van Mozes.
Die ons het aankomende jaar ook kunnen helpen in de omgang met de heren. Veel van deze lessen heb ik mogen leren tijdens mijn tijd op de Bijbelschool.
Waar we een boekje mochten lezen over onze persoonlijke omgang met God. En in Exodus 34 lezen we over een ontmoeting van Mozes met God. En van die persoonlijke ontmoeting kunnen we dus een hoop leren.
We gaan vanwege de tijd niet het hele hoofdstuk lezen. Maar we gaan vers 2 lezen tot en met 5. Ja. Exodus 34 vanaf vers 2.
Daar zegt God tegen Mozes. Wees tegen de morgen gereed. Vervolgens moet u in de morgen de berg Sinaï opklimmen. En daar op de top van de berg voor mij gaan staan.
Maar niemand mag met u mee naar boven klimmen. En ook mag op heel de berg niemand gezien worden. Het kleinswij in de runderen mogen zelfs niet tegenover de berg grazen.
En toen hiel Mozes twee stenen tafelen uit zoals de eerste. En Mozes stond vroeg in de morgen op. Klom de berg Sinaï op zoals de Heer hem geboden had. En nam de twee stenen tafelen in zijn hand.
En toen daalden de Heer neer in een wolk. Ging daar bij hem staan. En riep de naam van de Heer uit. Nou, tot zover even dit gedeelte. Het is een bekend gedeelte.
Het hoofdstuk herstelt God het verbond met Israël. Na het Gouden Kalf. En uiteindelijk schuift hij zijn woorden, de tien geboden, op de twee stenen tafelen. Nou, wat kunnen we nou leren van deze ontmoeting?
Ik wil hier kort bij stilstaan. Dus we gaan hier een beetje snel doorheen lopen. Allereerst die vers 2. Onze ontmoeting, onze omgang met God.
Die begint bij een goede voorbereiding. Er staat namelijk wees gereed. En ga voor mij staan. Met andere woorden, Mozes maakt zich gereed voor zijn ontmoeting met God.
En als we dat even praktisch maken en naar vandaag de dag halen. Kies dan een tijd en een plaats uit om bij de Heer te zijn. En ga op tijd naar bed. Zo belangrijk. Neem voldoende nachtrust.
Sta vroeg op in de morgen. En zorg dat je wakker bent. En sommigen hebben daar een bakje koffie voor nodig. Prima. Geen probleem. En leg vervolgens alles ook gewoon even weg.
Alles wat je afleidt, je telefoon. Weg ermee. Maak je gereed. Doe wat nodig is om je voor te bereiden voor die ontmoeting. Sommige van ons dingen eerst een lied.
Of lezen een psalm. Maar bereid je voor. En besef ook dat je God mag ontmoeten. Het tweede wat we leren lezen we in vers 3. We lezen daar dat niemand met Mozes mocht meegaan.
Dus die ontmoeting met God. Dat is een persoonlijke ontmoeting. Het is privé. Het is één op één. Het is uit eerste hand van God ontvangen.
Dus niet via een preek. Niet via een studie of een podcast of een dagboekje. Heel veel goeds is daarover te zeggen. Maar dat zijn allemaal dingen uit de tweede hand.
Die je voor de persoonlijke ontmoeting met God. Juist even moet laten liggen. Want dat kan later altijd nog. Persoonlijke ontmoeting. De derde les vinden we in vers 5.
Daar lezen we dat de heren neerdaalden in een wolk. Hij daalde neer in een wolk. En daaruit kunnen we opmaken dat. Op het moment dat we ons apart zetten voor die ontmoeting met de heren.
Ja God ook aanwezig is. Dat hij erbij is. En dat mogen we ook beseffen. Wat ik vaak in een kort gebed zeg. Om me daarvan ook een beetje bewust te maken.
Is gewoon goede morgen heer. Uw dienaar meldt zich. En ik wil u ontmoeten deze morgen. Wilt u maar tot mij spreken. Door uw levende woord.
En door zo te beginnen maak ik me bewust van zijn nabijheid. Het heeft ook alles te maken met de vierde les die we lezen in vers 8.
Daar zien we namelijk dat Mozes zich neerknielt ter aarde. Nou daar begint eigenlijk je stilletijd mee. Zou je kunnen zeggen. Met een stukje aanbidding.
En dat helpt je ook om te weten tot wie je nadert. Het helpt je om in ontzag hem te erkennen als de levende God. Als jouw schepper. En we leren hier van Mozes dat hij dus tot de vader naderen in aanbidding.
Dus begin je ontmoeting met God. Met een stukje lofprijs en dankzegging. Voor te zeggen wie hij is. En wat hij voor jou heeft gedaan. Bijvoorbeeld met de woorden uit vers 6.
Lees maar bij me mee. Daar staat. Bamhartig en genadig. Geduldig en rijk aan goede tierenheid en trouw. Dat is wie u bent heer. Dank u wel. In vers 10 tot en met 28 komen we bij de vijfde les.
Als je het gedeelte zou lezen. Dan zie je dat God aan Mozes allemaal instructies en allemaal aanwijzingen geeft. En eigenlijk is dit het moment om je Bijbel erbij te pakken. En te lezen en je geestelijk te laten voeden.
Met zijn woorden. Met zijn liefde. En met zijn waarheid. En die woorden ook echt overdenken. Zodat ze ook echt bij je binnen mogen komen. Dat is heel belangrijk.
Daarom zal ik straks ook nog wat meer over vers 5 zeggen. Maar dit is dus het moment om je te laten voeden met Gods woorden. En naar hem te luisteren. En dan zal hij jou de weg wijzen.
Door zijn levende woord. De zesde les komen we tegen in vers 27. Daar zegt God namelijk tegen Mozes.
Schrijf deze woorden voor uzelf op. Nou. Als we dat ook weer even naar de vandaag de dag vertalen. Dan zouden we kunnen zeggen. Maak notities. Schrijf en mankeer.
Noteer datgene wat je mocht leren. En mocht ontdekken. En dat helpt jou ook om het persoonlijk te houden. En die ontmoeting met God. Ja. Persoonlijk te kunnen maken.
En ook daardoor ook de boel te kunnen onthouden. Dus maak notities. Les 7. In vers 35. Daar lezen we dat Mozes werd veranderd.
Door die persoonlijke omgang met de heren. Dus hij werd echt van binnenuit. Werd hij vernieuwd. En dat werkte helemaal door naar buiten. En zijn gezicht.
Die glanste helemaal. Die straalde helemaal. Het moet echt een bijzonder moment zijn geweest. Oftewel.
Die ontmoeting met de heren. Dat doet iets met je. Het doet iets met je. Als je dag begint met de grootste. En belangrijkste ontmoeting van die dag.
Met je hemels vader. Je wordt geestelijk gevormd. En vernieuwd. En tot slot. Nummer 8.
Uit vers 31 en 32. Mozes deelt vervolgens datgene wat hij van God heeft geleerd ook met anderen. Er staat namelijk.
Mozes riet hem bij zich. En sprak tot hem. Met andere woorden. Deel ook gewoon vrijmoedig met anderen. Denk bijvoorbeeld aan je man of aan je vrouw.
En vertel wat je gehoord en geleerd hebt. En praat er ook met elkaar over. Het is belangrijk in een huwelijk ook. Om ook dat geestelijke voedsel met elkaar te delen. En elkaar daarin ook te bemoedigen.
Nou. Dat waren de praktische lessen van Mozes. En om aan les 5 nog wat meer woorden te geven. Moest ik aan een van de geloofse helden denken uit de kerkgeschiedenis.
Namelijk aan George Muller. Ik weet niet of sommigen van jullie hem al kennen. Hij is wereldwijd bekend geworden. Door zijn werk met weeskinderen in Bristol.
In Engeland. En wordt vaak omschreven. Als de man van geloof en van het gebed. En dat komt. Omdat hij er volledig op vertrouwde.
Dat God zou voorzien in alle financiële middelen. Hij vroeg nooit om geld aan de mensen. Alleen in gebed aan God. En het bijzondere was dat er elke keer.
Precies op tijd. In genoeg geld binnenkwam. Om voor al die weeskinderen te zorgen. Telkens werden zijn gebeden verhoord. Soms moest hij er even op wachten.
Maar het gebeurde. Het is heel bijzonder om zijn biografie te lezen. En in zijn boek vertelt hij ook wat zijn persoonlijke omgang met God. Wat dat betekende zeg maar.
Wat dat betekende in zijn dagelijkse leven. Hoe hij begon met het woord en ook in gebed. En let op. Hij schrijft dat hij op een gegeven moment heeft geleerd.
Om datgene wat hij las in de Bijbel. Ook echt te overdenken. Er op te kouwen. Zodat. Zo schrijft hij.
Mijn hart ook echt gebracht kon worden. In het ervaren van die gemeenschap met de heren. Hij beschrijft dat het overdenken van Gods woorden. Een hele belangrijke les is.
Die hij heeft moeten leren. En dat bracht enorm veel zegen in zijn leven. Nou. Dat heb ik persoonlijk ook zelf mogen ontdekken. Het overdenken van Gods woord.
Je echt even. Ja concentreren. Op Gods waarheid. En je gedachten daarmee vullen.
En er echt even op kouwen. Ons. Echt even laten voeden. En laten verteren. En dat houdt praktisch in. Dat we zijn woorden lezen.
En nog een keertje lezen. En stilstaan bij een bepaald vers. Er over bidden. Er over nadenken. Zodat het woord ook echt kan landen van het hoofd.
Naar het hart. En dat je op die manier ook gemeenschap met God mag ervaren. Weet je.
Met ons hoofd kunnen we gewoon heel veel en heel snel lezen. Maar het hart. Dat werkt niet op diezelfde snelheid. Er is tijd nodig om Gods woord tot ons te nemen.
Er op te kouwen. En er even van te genieten. Voordat we ook echt iets van zijn heerlijkheid mogen proeven. En het ook een levensveranderende uitwerking mag hebben in ons leven. De Bijbel.
Vooral in de psalmen. Staat vol met oproepen om Gods woord echt te overdenken. Dan zie je het scherm van enkele tekstverwijzingen. Zonder overdenking zal Gods waarheid niet in ons blijven.
En dan helemaal niet in ons vluchtige bestaan. Waarom heeft iemand ooit gezegd. Lezen in Gods woord zonder overdenking. Is als het doorslikken van rauw en onverteerd voedsel.
Rauw en onverteerd voedsel. Echte overdenking richt zich op God.
Op Jezus. En op de waarheid. Sommigen hebben overdenking omschreven als een bij. Die landt op een bloem. En daar blijft zitten. Om alle zoetheid eruit te zuigen.
Een prachtig beeld. Om het even praktisch te maken. Heb ik een aantal woorden bedacht. Die beginnen met een B. Die ons hierbij kunnen helpen.
Dan gaan we aan het einde van deze preek toe. Een aantal woorden met een B. Die mij kunnen helpen met het overdenken van Gods woord. En die wil ik gewoon met jullie delen.
En zie je dat alsjeblieft niet als een vaststaande. Een enige methode om de Bijbel te lezen. En te overdenken. Maar wellicht kan het sommigen van jullie wel helpen.
En ook tot zegen zijn. Dus we gaan hier even doorheen. Zes woorden die beginnen met een B. Ik zal ze een voor een op het scherm tonen.
Allereerst gaan we kijken naar bewonderen. Als je de Bijbel leest. Met het verlangen om God te ontmoeten. En van hem te leren.
En je hebt zojuist een stukje gelezen. Begin dan met de vraag. Wat mag ik hier vandaag over leren van God? Wat mag ik leren in dat stukje wat ik zojuist heb gelezen over wie hij is?
En over zijn Zoon, de Heer Jezus en de Heilige Geest. Wat kan ik leren over zijn karakter? Over zijn verlangens en zijn handelen? Wat schrijft dit gedeelte over mijn Heer?
Dat is bewonderen. De tweede is bedanken. Waar mag ik God voor danken? Voor loven en voor prijzen.
Wat heb ik zojuist mogen lezen waar ik God voor mag danken in blijdschap en in vreugde? Denk aan zijn eigenschap bijvoorbeeld. Of een belofte.
Of jouw identiteit in Christus. Zomaar even wat voorbeelden om God echt te bedanken. Voor wie hij is en wat hij heeft gedaan. Nummer drie is beleiden.
Hoe zou ik moeten reageren op de Bijbelse waarheden die ik zojuist heb gelezen? Is er een zonde die ik moet vermijden of beleiden? Maakt God me duidelijk dat er op dit moment iets in de weg staat?
Je hoeft dit natuurlijk niet krampachtig te gaan zoeken. Maar je mag wel gewoon die vraag stellen. God, wilt u mij duidelijk maken waarin ik ongehoorzaam of omstandig ben geweest? Naar u of naar anderen?
En dat vervolgens beleiden en vragen om vergeving. Gaan we naar nummer vier. Bewandelen. Ook weer, hoe kan ik reageren op datgene wat ik zojuist heb gelezen?
Is er een voorbeeld dat ik kan volgen? Is er een gebod dat ik moet gehoorzaam? Zijn er dingen die ik vandaag kan meenemen en kan toepassen in mijn wandel? Om dat te overdenken en in de praktijk te brengen.
Dat is het bewandelen. Been nummer vijf is bewaren. Welke tekst mag ik vandaag of deze week bewaren in mijn binnenkamer?
Welke tekst is waardevol om uit het hoofd te leren en dus te memoriseren? Welke waarheid mag ik de komende tijd ook met me meedragen? Het is ontzettend goed en belangrijk om dat te doen.
Mocht dat uiteraard ook lukken. En als laatste B. Bidden. Lees biddend je Bijbel. Begin er mee en eindig er mee.
En bid tussendoor. God danken voor wat hij door deze tekst heeft laten zien. En wat God tegen je heeft gezegd door zijn woord. God ook vragen om die geleerde lessen in de praktijk ook te brengen.
En zijn woorden ook te bewaren in het hoofd en in het hart. Dat waren de zes B's. Tot slot.
We gaan afronden. We hebben deze morgen gesproken over het verlangen naar die persoonlijke omgang met de Heer. Maar ook over de moeite in het zoeken van die persoonlijke omgang met God in onze drukke bestaan.
We hebben ook gekeken naar wat praktische lessen die ons kunnen helpen in de dagelijkse ontmoeting met de Heer uit het leven van Mozes. Mag ik je aanmoedigen om het komende jaar wat voor je ligt je echt toe te wijden in die dagelijkse omgang met de Heer.
Ik zou ook gewoon even willen zeggen. Geef de voorkeur aan het licht van Jezus door zijn woord te openen in plaats van het licht van je tv of van je mobiel.
En maak het echt een dagelijkse prioriteit in je leven. Dagelijks je laten voeden. Net zoals David, Jezus en Mozes. En net zoals het volk van Israël. Die er ook elke dag op uit moest gaan.
Voor de manna. En voor de kwartels. En dat zal niet altijd even makkelijk zijn. Het vlees zal zich verzetten. Die wil niet eerder gaan slapen.
En die wil ook zeker niet eerder op gaan staan. Kom op zeg. Dus die voorbereiding kan soms echt een strijd zijn. Maar zie het niet als een verplichting.
Dat heb ik gedaan in het verleden. Maar zie het juist als een geweldige gelegenheid. Om de God van het heelal. Jouw schepper.
Persoonlijk te mogen ontmoeten. En te leren kennen. En te luisteren naar zijn stem. In plaats van al die andere stemmen.
Die je de rest van de dag zal horen. En wees naar het horen van deze preek alsjeblieft. Niet ontmoedigd.
Als je de afgelopen tijd je binnenkamer hebt verwaarloosd. Maar zie vandaag juist als een nieuwe uitnodiging. Om je daarin voor de eerste keer.
Of opnieuw. Aan toe te wijden. Aan die persoonlijke omgang met de Heer. En weet dat God verlangt naar een intieme persoonlijke omgang met zijn kinderen. En hij verheugt zich daar ook in.
Als we in zijn nabijheid verkeren. Maar weet ook. Dat een diepe. En rijke persoonlijke omgang met God.
Waar vele geloofshelden over schrijven. Ook echt tijd nodig heeft. Intimiteit. Kost tijd.
Maar zoek hem alsjeblieft. Uit eerste hand. Want alleen dan zal je hem echt leren kennen. En dan zal je zien dat je geestelijk zal groeien. En je steeds meer op Jezus mag gaan lijken.
En je daarin ook mag verheugen. Daarom wens ik jullie echt een gezegende omgang met de Heer in het komende jaar. Dat voor ons ligt. Amen.