Oudejaarsavond dienst Aanbiddern

Spreker

Auke Stoelinga

Date
Dec. 31, 2025
Time
19:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Dit is een stukje uit de Torah, de boeken van Mozes.! Vijf boeken van Mozes.! Het is geschreven tot onze lering, dat oude testament, dat staat in de Romeinenbrief.

En schriften die getuigen ook van de Heer Jezus. En dat kom je alle drie tegen, ook in dit stukje. En dat gaan we zo dadelijk, hoop ik, ontdekken. Dit is natuurlijk, dit is de geschiedenis van het volk Israël.

Dit is wat Israël moest doen. Dat was een opdracht van de Heren om zo te handelen. Maar er zitten lessen in, voor ons, in het hier en nu. En ik wil proberen die lijn van toen, naar wat het voor ons betekent, door te trekken.

Dus als je even terug gaat in de geschiedenis van Israël. Dan is het Jozef, de zoon van Jacob, die verkocht is door zijn broers. Die kwam in Egypte terecht, uiteindelijk.

Later kwamen zijn broers daar. En groeide uit tot een groot volk, zeg maar. Jacob ging er ook heen, het werd een volk. Ze bleven daar een hele poos. En op een gegeven moment kwam Mozes in beeld.

Ik vertel het even kort. De geschiedenis. En die verlosten hen. Althans de Heren was het uiteindelijk. Ze hadden al die plagen. En de tiende plaag was van het paasga. Dat ze moesten schuilen achter het bloed.

En toen verlosten de Heren hen. En hij gebruikte Mozes uit Egypte. Hij verlost het volk. En dat eerste stukje in het Nieuw Testament staat.

Ook ons paasga is geslacht. Wij zijn ook verlost van onze zonde. We zijn als het ware ook uit de wereld. Egypte is een beeld van de wereld. De wereld is een systeem dat politiek, sociaal, cultureel gebied, op allerlei gebied functioneert het.

Maar zonder rekening te houden met God. Israël is toen door God verlost. Ze konden zichzelf niet verlossen. Wij zijn ook, als het goed is, door de Heren verlost. Dat konden we niet zelf. Ook ons paasga is geslacht.

Wij hebben ook mogen schuilen. Net als Israël. Die schuilde letterlijk achter het bloed wat aan de deurposten zat. Maar wij hebben ook onze zonden mogen beleiden. We mogen weten, als we christen zijn, dat de Heren ons gereinigd heeft.

En dat we zijn verlost. Dat is de eerste stap. Maar toen het volk verlost was, dan kwamen ze in de woestijn. En vanuit waar ze de woestijn in kwamen naar het beloofde land was eigenlijk helemaal niet zover.

Maar ze hebben er veertig jaar daar verbleven in de woestijn. En dat was wel een beetje lang. Dat was eigenlijk niet de bedoeling van de Heren. En dat kwam door ongehoorzaamheid. Dat kwam door ongeloof.

Dat kwam omdat ze hun hart hadden verhard. En die woorden die ik nu noem, die staan in Hebreeën 3 en 4. En in Psalm 95, nu dat lezen. Het was niet de bedoeling dat ze daar veertig jaar zouden blijven, zeg maar.

Dat was niet de bedoeling. Maar dat kwam dus door die dingen die ik net zei. Dat ongeloof en alles. De bedoeling was dat ze in het beloofde land zouden komen.

En nou heb ik dat stukje gelezen hier. Deuteronomium. Daar staan ze op het punt, zeg maar, zo'n beetje om het beloofde land in te gaan. En dat is het land vloeiende van melk en honing. En eigenlijk hadden ze daar al na een paar dagen moeten zijn, horen te zijn.

En ik denk, als we het over aanbidden hebben, dan wil ik drie lessen zo hieruit halen. En de eerste is, zijn wij op de plaats waar de Heren ons wil hebben? En ik zal dat toelichten, want het volk Israël kon pas dit doen, wat hier beschreven staat, toen ze in het beloofde land waren.

Dat gebeurde niet in de woestijn, dat gebeurde niet in Egypte. Het kon pas toen ze hier in het beloofde land waren. Ik denk dat wij, de Heren, pas kunnen aanbidden.

En ik kom er straks wel op wat er verder over staat. Dan is het denk ik de bedoeling dat we niet ongehoorzaam zijn, niet ons hart verharden. Maar dat we luisteren naar de Heren.

Anders zijn we in geestelijk opzicht in de woestijn. Niet in Egypte, in de woestijn. Het zou zo moeten zijn in ons leven dat we echt recht staan voor de Heren.

De Heren gehoorzamen en leven met de Heren. Dan ben je in staat om te aanbidden. Niet als je ongehoorzaam bent. En die periode van 40 jaar, die wordt een aantal keren beschreven.

Ik heb ze hier bijvoorbeeld in Deuteronomium 1. Je mag het opzoeken, maar het hoeft niet, want ik lees drie stukjes en die gaan allemaal een beetje vlot misschien. Maar er staat in Deuteronomium 1, ik lees even vanaf vers 30.

Het is vooral wat over zijn geduld, over zijn genade, over zijn mededogen, over zijn medeleven.

In handelingen 13 wordt het ook nog een keer aangehaald, die periode. Dat ga ik ook even lezen. Dan staat handelingen 13, dan lees ik vanaf vers 18.

En Hij, dat is de Heren, heeft gedurende een tijd van omstreeks 40 jaren in de woestijn hun eigenaardigheden verdragen. Klinkt al niet zo heel positief. De Heren heeft hun eigenaardigheden verdragen.

En dan gaan we naar Psalm 95. Dan wordt die periode ook nog een keer benoemd. Daar staat in vers 10.

40 jaar heb ik mij geërgerd aan dat geslacht. Geërgerd, zegt de Heren, aan dat geslacht. Ik zei, het is een volk dwalende van hart. En zij kennen mijn wegen niet.

Daarom heb ik gezworen in mijn toren. Tot mijn rustplaats zullen zij niet komen. En die laatste twee teksten geven denk ik precies aan waarom ze in de woestijn niet konden aanbidden.

Dat komt pas toen ze gehoorzaam werden. En dat geldt voor ons in het geestelijke opzicht. Als wij ongehoorzaam zijn, als ons hart verhard is, als er ongeloof is in ons hart, dan kunnen we de Heren niet aanbidden.

De eerste voorwaarde is dat we zijn op de plaats waar Hij ons hebben wil. Hij wilde hen niet in de woestijn hebben. Hij wilde hen in het beloofde land hebben. Het land vloeiende van melk en honing. Tweede voorwaarde, dat lezen we vanaf vers 5.

Dus eerst moeten we zijn op de plaats waar Hij ons wil hebben. Dat ons leven, ons geestelijk leven op orde is met de Heren. Tweede, daarna zult gij voor het aangezicht, vers 5 van de Heren uw God betuigen.

Een zwervende Arameer was mijn vader. En hij trok met weinige mannen naar Egypte en verbleef daar als vreemdeling. Maar werd er tot een groot en machtig en talrijk volk. En toen de Egyptenaren ons mishandelden en verdrukten en ons harde slavenarbeid oplegden, riepen we tot de Heren.

Zij moesten erkennen wat hier staat. Dat ze zwervers waren. Wat is een zwerver? Die is doelloos. Wij waren voorheen ook doelloos. In een andere vertaling staat dat ze als een bedorven Syriër waren.

Nou, als iets bedorven is, is het rot. Wij moeten erkennen, beseffen dat we van nature, dat klinkt een beetje hard, rot zijn, maar dat we zondig zijn van nature. Dat we niet goed zijn van onszelf.

Dat is heel belangrijk, willen we kunnen aanbidden dat ze dat beseffen. Ze werden tot een grote machtig volk en ze werden mishandeld en verdrukt. Nou, als wij, wat hierachter staat, in ons harde slavenarbeid oplegden.

Wij waren ook slaven. Net als het volk Israël, we waren slaven van de zonde. En we hadden ook een harde meester. Een meester, Satan, die geeft alleen. Die neemt alleen en die geeft eigenlijk heel weinig.

Zo was hun situatie, dat moesten ze goed beseffen. Dat moesten ze oprecht verklaren voor de heren. En zo is het ook in ons leven. We moeten zijn op de plaats waar hij ons hebben wil. We moeten heel goed beseffen, iedere keer weer, dat we uit onszelf helemaal niks kunnen.

Dat we, zegt Paulus, ik ellendig mens. Toen was hij al gelovig. Maar dat we ellendig waren voorheen. Dat we zonder God waren, doelloos waren. Dat moeten we erkennen en beseffen.

En wat zaten er dan achter? Het enige wat ze toen gedaan hebben is, ze riepen tot de heren. En dan komen we bij het derde punt. Het eerste punt is, we zijn op de plaats waar de heren hier hebben wil. Twee, heel goed beseffen hoe onze toestand was voordat we de heren kenden.

En het derde, dit zijn prachtige versen vind ik. De heren hoorden, de heren zag, de heren leiden hen uit. Dan gaat het over het paasgaan. De heren brachten hen naar deze plaats.

Hij gaf hen het land. Dat is alles wat de heren deed. Hij deed alles voor hen. Ze hebben zelf niks gedaan. Het enige wat ze gedaan hebben, dat is roepen tot de heren. En de heren kwam daarop in.

En hij luisterde, hij hoorde en hij zag onze ellende. Zo is het ook in ons geval. En het is goed om te beseffen dat we zijn wat we waren. En dat de heren ons verlost hebben.

En dat er niets is van onszelf, van mij, wat eraan heeft bijgedragen. Het is alles volkomen zijn werk. En dan is het contrast ook op zijn groots.

Tussen wat we waren en wie hij is. Hij heeft alles volbracht. Hem komt dan ook alle lof en alle dank en alle eer toe. Dan gaan we verder.

En als ze dat dan gedaan hadden, ze waren op de juiste plek. Ze hadden besef van hun afkomst. Ze hadden besef van hoe groot de heren is en hoe machtig de heren was wat hij allemaal gedaan had. Dan moesten ze de eerstelingen van de vruchten bij elkaar scharrelen in een mand.

En die moesten ze brengen bij de priester. En die moesten ze daar neerzetten en aan de heren geven. En ze moesten zich, zoals het hier neer staat, neerbuigen en blij zijn. En dat spreekt denk ik van aanbidding.

En dit is een tekst, ik zal er zo nog wat over zeggen. En ik lees daarna nog vier andere teksten. Twee uit het Oude en twee uit het Nieuwe Testament, die ook over aanbidding gaat. En ik kan nu al zeggen, daar kom je steeds hetzelfde in tegen in die verschillende teksten.

Hetzelfde rode draad als het ware. Waar spreken die eerstelingen van? Dat is denk ik niet zo'n moeilijke vraag. Als je de concordantie pakt en je gaat zoeken op eerstelingen, dan kom je al heel gauw uit bij de Heer Jezus Christus.

Hij is de eersteling die uit de doden is opgestaan. Hij is het die de dood heeft overwonnen. Hij is ook de eerstgeborene. Hij is het hoofd van de gemeente en de eerstgeborene en wij zijn daarna gekomen.

Het staat niet in dit stukje, maar in Exodus 23 staat het, dat ze niet alleen de eerstelingen, wat van hem spreek moesten brengen, maar ze moesten ook het beste van de eerstelingen brengen.

Het beste. De Heer Jezus is de beste. Hij was zonder zonde. Hij was volmaakt. Er was niks onvolkomens in hem. Wat ze hier moesten doen, die vruchten van het land wat God hen gegeven had.

God had het land gegeven. God had het zaad gegeven. God had de wasdom gegeven. En van alles wat hij gegeven had, dat mochten ze aan hem, het beste aan hem aanbieden. En dat wijst heen naar Christus, volgens mij.

Bij aanbidding gaat het om Christus, wat hij gedaan heeft. Een andere tekst uit Genesis 22, dat is van Abraham die zijn zoon gaat offeren, Isaac.

Dan zegt hij tegen zijn knechten, wij gaan heen om te aanbidden en blijven jullie maar even hier. Wat gaat Abraham dan doen? Dan gaat hij Isaac offeren. En wat is Isaac?

Het is daar de vader die zijn zoon offert. Isaac was zijn geliefde zoon. Isaac was eigenlijk zijn enige zoon, echte zoon van Sarah. Isaac was de zoon der belofte.

Dat kun je ook allemaal toepassen op de Heer Jezus. Dat offer, die aanbidding van Abraham, het was een brandoffer trouwens. De aanbidding van Abraham. Hij heeft hem als het ware geofferd.

Hij heeft overwogen dat God bij macht er was om Isaac uit de doden op te wekken. Maar dat offer wat hij bracht, dat spreekt ook van de Heer Jezus die de enige was, die de geliefde zoon was en die de zoon der belofte was.

Ook hier zie je dat het gaat om aanbidding. Een andere tekst uit het Oude Testament. Dat is uit Leviticus 1. Daar wordt over het brandoffer geschreven. Ik zei al, Abraham bracht een brandoffer.

In Leviticus 1 staat het brandoffer en daarna komen alle andere offers. De eerste zeven hoofdstukken. Zonde en schuldoffer. Maar het eerste offer wat God heeft laten optekenen, dat is het brandoffer.

En dat heeft helemaal niks met zonde of schuld te maken. Dat was een vrijwillig offer. Er moest een gaaf dier geofferd worden. Het moest vrijwillig, dat zei ik al. En dat offer, dat spreekt, ik ga er nou niet helemaal over uitweiden, maar het spreekt van de enorme verheerlijking van de Heer Jezus Christus van zijn vader.

Daar spreekt dat brandoffer van. Het was een liefdelijke reuk. Dat lees je niet bij die andere offers van zond en schuld. Het was een liefdelijke reuk voor de Heer. De Heer Jezus, naar hem wijst het, zichzelf volkomen heeft overgegeven om de vader groot te maken.

Er is een volkomen toewijding aan de Heer. Dat zie je ook bij dit offer, dat spreekt van aanbidding ook, dat het weer slaat op Christus. Uit het Nieuw Testament, afgelopen zondag hadden we hier Hein Posma, en die noemde dat ook even kort.

Die hadden over de wijzen uit het oosten, die kwamen. En waarom kwamen ze? Ze kwamen om hem hulde te brengen, om Christus hulde te brengen. Om hem te eren. Om hem te aanbidden.

En hij hadden drie dingen bij zich. Goud, wierook en midden. Ze buigen zich daar. Dat spreekt ze van overgave, net als hier, van overgave, van aanbidding. En waar spreekt dat offer wat zij brengen van?

Dat spreekt alle drie opzichten weer van Christus. Van goud, van zijn heerlijkheid. Midden, dat spreekt van zijn lijden aan het kruis. En de wierook spreekt van zijn volkomen leven hier op aarde.

Het was allemaal tot eer van God. Ook in het Nieuwe Testament. Als het over aanbidden gaat, zie je dat het om Christus gaat en wat hij gedaan heeft voor de Vader. En de vierde tekst, die ik aan wil halen, en dat is ook de laatste.

Dat is uit de openbaring, en die lees ik even. Openbaring 5. En daar staat, en ik zag, vanaf vers 11, En ik hoorde een stem van vele engelen rondom de troon.

En van de dieren en de oudsten en hun getal was 10.000 tienduizendtallen. Dus dat is een enorme aantallen en duizenden duizendtallen. En zeggende, met luide stem, het lam dat geslacht is.

Het lam, dat wijs weer naar de heer Jezus Christus, gaat ook hier mijn aanbidding om hem. Het lam dat geslacht is, is waardig te ontvangen. De macht en de rijkdom en de wijsheid en de sterkte.

De eer en de heerlijkheid en de lof. En alle schepsel in de hemel en op de aarde en onder de aarde en op de zee. En alles wat erin is, hoorde ik zeggen, hem die op de troon gezeten is.

En het lam, zei de lof en de eer en de heerlijkheid en de kracht, dat in alle eeuwigheden. Ook hier staat het lam, dat voor ons geslacht is, de Jezus Christus weer, centraal.

En ik denk dat dat de kern is van aanbidding. Het gaat om hem en om hem alleen. Het gaat ook niet zozeer over onze verlossing. Tuurlijk zijn we daardoor verlost.

En tuurlijk is dat belangrijk. Maar bij aanbidding gaat het, naar mijn mening, en als ik dat zo hier uithaal, echt om wie hij is en hoe hij is, wat Christus is.

Hem komt alle lof en alle dank toe. En die vijf gedeeltes die ik gelezen heb, lees je nergens over wat het ons aangebracht heeft. Hoe belangrijk dat ook is. Hem komt alle lof, hem komt alle dank, hem komt alle eer toe.

En ik denk dat de vader daar het meeste van geniet als we hem zo aanbidden als het ware. Dat we de heer, als we aanbidden, zeggen, dit is de heer Jezus, die is zo geweldig voor mij.

En je kan allerlei aspecten bedenken die je benoemt. Het feit dat hij mens is geworden, dan bedenk het maar eens in hoeverre het te bedenken is. Als je God bent en bereid bent om mens te worden. Als je bedenkt dat hij een volkomen zonderloos mens was, maar hier op de aarde leefde, te midden van allerlei mensen die welzondig waren, die het moesten.

Er was geen plaats voor hen in eerste instantie. Als je bedenkt van zijn lijden aan het kruis, de eenzaamheid die hij heeft moeten doormaken. En ook toen hij moest roepen, mijn God, mijn God, waarom heb jij mij verlaten?

Zo'n eenzaamheid hebben wij nooit meegemaakt. Dat was de absolute eenzaamheid. Zelfs God had zich teruggetrokken. Wij kunnen ons eenzaam voelen, maar dan is de Heer er nog bij. Maar je kan over al die dingen, dat wil ik eigenlijk zeggen, kun je nadenken en zeggen, heren, wat fijn dat de Heer Jezus dat voor mij gedaan heeft.

Dank u wel voor hem. Dank u wel voor die onuitsprekelijke gave die u mij geschonken heeft. En ik heb dat wel eens gezegd hier. Ik vind dit zo'n prachtig vers uit Genesis 45.

Dat gaat over Jozef, zijn broers zijn er en alles. En dan zegt hij, en dat geeft volgens mij eigenlijk aan wat aanbidding is. Daar staat 45 vers 13.

Vertel dan aan mijn vader al de heerlijkheid die ik bezit. En dat is wat we mogen doen aan de vader. Vertellen de heerlijkheid die we gevonden hebben, of die we zien, in zijn zoon Jezus Christus.

En waarom zou de vader, heb ik me af zitten vragen, nou zo blij daarmee zijn? Als we dat doen, want hij is zelf ontzettend blij, mijn woorden schiet in te kort om te zeggen hoe blij hij met zijn zoon is.

Maar ik denk dat het komt omdat de Heer Jezus heeft God geopenbaard hier op aarde. Niemand heeft ooit God gezien. De enige geboren zoon, die aan de boezem van de vader is, die heeft hem ons doen kennen.

Of heeft hem ons verklaard. Wie mij gezien heeft, zegt de Heer Jezus, heeft de vader gezien. En de vader, die Heer Jezus ook, die zijn zo vol liefde, vol genade, vol reinheid.

Die zijn zo puur, zo barmhartig. En hij heeft dat geopenbaard. En God wil graag dat we hem leren kennen. En dat we dicht bij hem komen, aan zijn hart zijn. En dat we hem danken voor het feit dat wij die zo ellendig waren, nu zo dichtbij zijn gebracht.

Dankzij zijn zoon. En daarom mogen we hem, denk ik, tot in eeuwigheid loven, prijzen en danken. En ik dacht, misschien is dit een onderwerp voor nu, misschien ook niet. We hebben net, we zullen hem aanbidden gezongen met kerst.

We hebben het Eer zijn God gezongen. En dat is prachtig. Dat is heel mooi. En het is ook geweldig als we als aanbidders, die op een bijbelse manier aanbidden, hem in het nieuwe jaar gaan aanbidden.

In Johannes 4 staat dat de vader zoekt mensen die hem aanbidden in geest en waarheid. Het is het hartst verlangen van de vader dat we hem de eer geven die hem toekomt.

Waardig is het lam. Er is niks van ons bij. Waardig is het lam. Hem komt alle lof, alle dank en alle eer toe. Amen. Cristian gaat worden.