Wat als het anders gaat

Spreker

E. Postma

Date
Nov. 30, 2025
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen allemaal. Fijn om jullie weer te ontmoeten en samen Gods woord te openen.! Ik heb voor deze morgen een passage uitgezocht uit Psalm 44. Ik weet niet of er een de biemerpresentatie is. Ah, kijk eens, dat werkt ook. Nou, geweldig. En de titel van deze... Moet dat deze... Oké.

Staat hij aan? Ja, hij staat aan. Gaat lukken. De titel van deze overdenking deze morgen, dat kunt u daar lezen. Wat als het anders gaat dan je op grond van Gods beloftes zou verwachten?

Wat als de beloftes van God niet uit lijken te komen? Wat als je toegewijd bent aan God en toch geen vrucht of zegen ziet op het dienen van Hem?

Vroeg of laat, als u de Heer Jezus volgt, komt u op zo'n moment en dan heeft u met deze vraag te maken. En daarom is het ook een thema dat dwars door de Bijbel heen te vinden is.

En een van die plekken waar deze vraag behandeld wordt is Psalm 44. Deze psalm is eigenlijk een van de heftigste protesten tegen onverklaard lijden.

Israël zag zichzelf als een leger van God. En normaal was het zo dat God met en voor Israël streed. En als ze met Hem leefden en op Hem vertrouwden, dan was Hij hun beschermer.

En als ze niet op God vertrouwden en zich overgaven aan zondige praktijken, dan verloren ze van de vijanden om hun heen. Nou, dat kunnen we vinden keer op keer.

Van Mozes tot Maniachi. Maar wat nu als het anders gaat? Wat nu als het volk van Israël op God vertrouwde, met Hem leefde en toch werd verslagen?

In Psalm 44 wordt gezocht naar antwoorden op die vraag. Laten we dat samen lezen. Ik heb hier de tekst uit de Herziende Statenvertaling.

U kunt het ook in uw eigen Bijbel lezen. Voor de koorleider. Een onderwijzing van de zonen van Korach.

God, met onze oren hebben wij het gehoord. Onze vaderen hebben het ons verteld. U hebt een werk gedaan in hun dagen. In de dagen van van ouds.

U hebt de heidevolken met uw hand verdreven, maar hen geplant. U hebt de volken kwaad aan gedaan, maar hen zich laten uitbreiden. Want zij hebben het land niet door hun zwaard in bezit genomen en hun arm heeft geen verlossing gegeven.

Maar uw rechterhand. Uw arm en het licht van uw aangezicht. Omdat u hun goed gezind was. O, u bent mijn koning, o God.

Gebied volkomen verlossing voor Jacob. Door u stoten wij onze tegenstanders neer. In uw naam vertrappen wij wie tegen ons opstaan. Want ik vertrouw niet op mijn boog.

Mijn zwaard zal mij niet verlossen, maar u verlost ons. Van onze tegenstanders. U maakt wie ons haten beschaamd. In God roemen wij de hele dag.

Uw naam zullen wij voor eeuwig loven. Selah. Niettemin hebt u ons verstoten.

Het is schande gemaakt. Omdat u met onze legers niet opricht. U doet ons terugdijnsen voor de tegenstander. En wie ons haten plunder ons uit de baten van zichzelf.

U geeft ons overal schapen om op te eten. U verstrooit ons onder de heidevolken. U verkoopt die wolk voor weinig geld. U verhoogt een prijs niet eens.

U maakt ons tot smaad voor onze buren. Tot spot en schimp voor wie ons omringen. U maakt ons tot een spreekwoord. Onder de heidevolken.

En doet de natie het hoofd over ons schudden. De hele dag ziet mijn schande voor mij. En schaamte bedekt mijn gezicht. Vanwege de stem van wie mij hoont en lastert.

Vanwege de vijand en de wraakzuchtige. Dit alles is ons overkomen. En toch hebben wij u niet vergeten of uw verbond verlogent.

Ons hart is niet teruggeweken. En onze schreden zijn niet van uw pad geweken. Ook al hebt u ons in een oord van jakhalzen verpletterd. En ons met een schaduw van de dood overdekt.

Als wij de naam van onze God hadden vergeten. En onze handen hadden uitgebreid naar een vreemde God. Zou God ons dan niet onderzoeken. Want hij weet wat er in het hart verborgen ligt.

Maar om u worden wij de hele dag gedood. Wij worden beschouwd als slachtschapen. Word wakker.

Waarom zou u slapen heren? Ontwaak. Verstoot ons niet voor altijd. Waarom zou u uw aangezicht verbergen? Onze ellende en onze onderdrukking vergeten. Want onze ziel ligt neergebukt in het stof.

Onze buik leeft aan de aarde. Sta op. Ons de hulp. Verlos ons omwille van uw goede tierenheid. Nou het is duidelijk hè.

Deze psalm is geschreven naar aanleiding van een verloren gevecht. En het volk is meegevoerd naar een vreemd land. U verstrooit ons onder de heidene staten.

Deze psalm dat is duidelijk een onderwijzing. Zoals in vers 1 staat. De bedoeling is dat je van deze psalm leert. En dat wij groeien in wijsheid.

Maar het is ook een klaaglied van het volk. Het is geschreven in de wijvorm. En tenslotte is het ook een gebed. God wordt direct aangesproken.

Nou de opzet van deze psalm wordt wel eens vergeleken met zo'n sigurat. U kent dat wel. Zo'n toren die steeds een kleinere etage heeft. En daar bovenop, daar is dan dat eigenlijke heiligdom.

Nou zo ook deze psalm. Het eerste gedeelte bestaat uit tien stroven. Dan heb je een stuk dat uit acht stroven betaalt. Dan zes. En dan uiteindelijk vier. En dat laatste stuk is dan ook het eigenlijke gebed.

Het eigenlijke zoeken naar God. En elke etage in de psalm die bouwt op elkaar voort. De eerste etage gaat over vertrouwen.

En daarop voort komt dan een tweede gedeelte. Dat gaat over verslagenheid. Het derde gedeelte gaat over volharding. En dan hebben we de vierde etage.

En dat gaat over verzoek. Over het echte verzoek. Ik stel voor dat we deze psalm eens doorlopen. En overdenken aan de hand van deze vier woorden.

Om dan tenslotte de overstap te maken naar het Nieuwe Testament. Want daar zit een prachtige voortgaande openbaring in. Op basis van deze psalm.

Je zou het kunnen noemen een extra etage. En wel eigenlijk maar uit één vers. En die gedachte die zal ons ook veel meer verbinden met het feit dat vandaag één advent is.

Waarbij we toch stilstaan dat de Heerde Jezus is gekomen en nog gaat komen. Goed, de eerste etage. De basis is vertrouwen.

En wel vertrouwen vanwege God handelen in het verleden. Deze psalm die gaat uit van een groep gelovige mensen die werkelijk op God vertrouwen.

En ze herinneren God aan het verleden. En wat ze zelf gehoord hebben over de inbezitneming van het land. In vers 2 tot 4 kun je dat vinden. Ze herinneren God aan zijn liefde voor Israël.

Ze beleiden God als hun God en spreken hun vertrouwen in hem uit. In vers 4b staat een heel belangrijk punt.

Uw rechterarm, uw arm en het licht van uw aangezicht omdat u hun goed gezind was. Een andere vertaling zegt, uw handen en uw kracht en uw liefde hebben dat gedaan omdat u van hen houdt.

Gods liefde is de oorzaak van zijn handelen. Hij houdt echt van hun. Het is huwelijkstaal tussen God en Israël.

Het is God die hun het land gaf. Het was zijn zegen die de overwinning bracht. En juist dat maakt dat ze op God willen vertrouwen.

En niet in hun eigen kracht willen steunen. En dat beleiden ze persoonlijk, maar ook als collectief. Er staat, want ik vertrouw niet op mijn boog, mijn zwaard zal mij niet verlossen.

En de conclusie vind je dan in vers 9, wat met een celade boel nog eens extra onderstreept. In God roemen wij de hele dag.

Uw naam zullen wij voor eeuwig loven. En dat brengt ons dan bij de vraag waar jouw vertrouwen op God is gebaseerd.

Waaruit ken je zijn liefde? Zijn redding? En ja, dat mag, nee ik zou zelfs zeggen dat moet gefundeerd zijn op grond van historische feiten.

Ons vertrouwen in God is gebaseerd op een werkelijke vleeswording van de Heerde Jezus. Een werkelijke wandel. Een werkelijke kruising en een werkelijke opstanding.

Hij leeft. En wat dat betreft zijn ervaringen in het verleden een garantie voor de toekomst. Toch? En wij geloven dat ook persoonlijk.

Wij mogen putten uit onze eerde ervaringen met God. Hoe hij ons steden trok toen we tot geloof kwamen. Hoe hij ons hielp om in de vrijheid te gaan leven.

Af te rekenen met zonden. Misschien ons karakter veranderde. Hoe hij je hielp toen het moeilijk was. Een persoonlijke ontmoeting.

Een genezing van een ziekbed. Zijn zorg bij armoede. Hij doet dat echt. En misschien heb je ook wel het voorrecht dat je uit een gelovige familie of zelfs een familielijn komt.

Wanneer Gods daden van generatie op generatie worden doorverteld. Misschien een mooie redding tijdens de oorlog of bij de watersnoodramp. Dat is geweldig mooi.

En al die herinneringen waar je nu misschien zelf aan denkt. Die helpen om te getuigen wie hij is. Om God te roemen. Om hem te eren. Te loven.

En te prijzen. Zoals ook in deze psalm gebeurt. Maar. Dat betekent niet dat God verplicht is. Om altijd op die manier te helpen.

Die ervaringen mogen niet verworden tot een soort wetmatigheid waar God aan moet voldoen. Want enerzijds is God volledig te vertrouwen.

En anderzijds is hij soeverein. En dat hebben we te accepteren. En dat is het punt waar deze psalm mee worstelt. Want je denkt.

Oh met zo'n geloofshuiding. Nou dan moet het wel goed komen. Denk je dan. God zal wel nu doen wat hij altijd heeft gedaan. Nu zullen ze wel God gaan prijzen. Omdat hij ook de vijanden in het heden heeft verslagen.

Maar dat blijkt dus anders uit te pakken. We komen uit bij de tweede etage. Verslagenheid en verwarring.

Vanwege de nederlaag door de vijanden. De versen 10 tot en met 17. Het begint met niet te min.

Of ondanks. Ondanks dat we u de hele dag loven. Ondanks al dat vertrouwen in u. Dat we in u hadden. Ondanks wat u in uw liefde in het verleden heeft gedaan.

Heeft u ons nu verstoten. U heeft ons belachelijk gemaakt. Want u hielp ons deze keer niet. Het lied verandert in een gebed.

Met grote vrijmoedigheid. De klacht lijkt gewoon niet ver af te zijn. Van een hart verwijt aan God. Hoe kan de God van de vader nu de kinderen verstoten.

En toch gaat vers 11 tot en met 13 daarover. Ze zijn verslagen. Want God streekt niet voor hen. Ze zijn geplunderd. Ze zijn afgeslacht. Ze zijn afgevoerd.

Ze leven nu in ballingschap. Ze waren wel makkelijke prooi geworden. Een kudde waar de herder bij wegliep. En de wolven hun gang liet gaan. Het is zo pijnlijk allemaal.

Vers 13 drukt het heel bitter uit. U verkoopt uw volk voor weinig geld. U verhoogt hun prijs niet.

Daarin klinkt toch het verwijt dat God hen niet meer waardevol vond. En vers 14 tot 17 gaat dan over dat belachelijk maken.

In vers 8 werden de vijanden nog geschaamd gemaakt door God. Maar nu lijkt zijn volk aan de beurt te zijn. De buren, de volk om me heen spotten. Ze schimpen.

Ze schudden het hoofd. Ze honen. In plaats van in God te roemen is er schaamte. In plaats van de hele dag de herder te loven is het een bedekt gezicht.

Herkennen wij die ervaring. Je volgt de Heer. Maar het leidt niet tot het resultaat dat je op grond van zijn beloftes verwachtte.

Je bidt om genezing of bevrijding. En het lijkt niet te gebeuren. Een gelovig stel dat een huwelijk start op de manier die God onderwijst.

Ze zijn er klaar voor om kinderen te ontvangen. Ze op te voeden in de vrezen van de heren. En dan is er sprake van onvruchtbaarheid. Of ouders van een gezin dat de kinderen heel bewust wil opvoeden vanuit Gods woord.

Ze zien hun gezin als een eerste zendingsterrein. Waarin kinderen volgen de heren niet. Een jonge voorganger of een evangelist of een muzikant die vele mensen bemoedigt.

En verder brengt op de weg naar God toe en plotseling overlijdt. Waarom moest die zegen nou stoppen? Een groep christenen die een levend getuigenis is en al biddende mensen wil wijzen op de Heer Jezus.

Maar er komt geen vrucht. Het lijkt wel of het getuigenis niet bevestigd wordt door de Heilige Geest. En de buren en de collega's die zien het ook.

Dus ze vragen aan jou. Als God zo is als jij zegt. Waarom gebeurt er dan dit en dat in jouw leven? Het punt is niet dat we God niet gelooft of vertrouwen.

Maar het komt over of God alsof God zijn. Aandeel niet pakt. Zijn beloftes niet waarmaakt. Alsof hij slaapt.

De psalmist legt de verantwoordelijkheid bij God. Ik vind dat nogal wat. Ik zou veel eerder de verantwoordelijkheid bij mezelf zoeken.

Of bij mensen. Wij maken vast ergens een fout. Wij hebben misschien nog onbeleden zonden. Of we hebben er niet genoeg voor gebeden. Of we hebben te weinig geloof gehad. Of we zijn in eigen kracht gegaan.

Nou, de psalmist zegt natuurlijk niet dat hij nooit gezondigd heeft. Of dat ze nooit gezondigd hebben. Zijn punt is, is dat ze zijn verbond niet verbroken hebben.

Ze hebben geen afgoderij gepleegd. Nou, ik denk in ieder geval dat God liever heeft dat jij met je verslagenheid bij hem komt.

Dan dat je hem gaat negeren. Of stopt om hem te vertrouwen. En zo komt dan de volgende etage in beeld. Vers 18 tot 23 gaat daarover.

De volgende versen beschrijven aan de ene kant vastberadenheid om te volharden. En aan de andere kant blijven vragen waarom God niet handelt.

Vers 18 en 19 gaan over die vastbereidenheid. Ze willen God niet verlogenen. Ook al zijn ze niet in het land van de belofte, maar in een oord van jakhalzen.

Toch willen ze vasthouden aan het verbond met God. Volharding is een belangrijk thema in de Bijbel. En het is vandaag niet zo'n gewild onderwerp.

We willen alles en we willen het nu. Maar God wil ons opvoeden tot volharding. Door uw volharding zult u uw leven verkrijgen, zegt de Heer Jezus in Lukas 21.

Het is een essentieel onderdeel van een gezond geloof. En het kan alleen geleerd worden door beproeving heen. Weet dat beproeving van uw geloof voor warning teweeg brengt.

Staat er in Jacobus 1 vers 3. Maar dan is het wel belangrijk dat die volharding een actief uitzien is naar een oplossing die van God komt.

Wij geloven niet in een soort boeddhistisch niks. Een soort afleren van het verwachten van God. Nee, het is een blijvend uitzien.

Elke keer die vraag leggen, waarom handelt u niet, Heerde God? Ik wil eigenlijk deze morgen toch ook waarschuwen.

Voor een soort valse vroomheid die uitloopt in passiviteit. Zoiets van, oh we kunnen er zeker van weten dat niets buiten Gods wil gebeurt. Dus het onrecht en het verlies, dat moeten we maar accepteren.

Ik zou dan met de psalm willen zeggen, waarom dat fatalisme? Waarom doe je zo machteloos? Waarom bid je niet?

Geloof je dan niet meer in de kracht van het gebed? Hebben we een zwak gebedsleven doordat we te weinig op God vertrouwen? Nou, dat was bij deze psalm zeker niet het geval.

Juist die combinatie van trouw en geen antwoord, leidt tot die enorme frustratie die we lezen in deze verse. Ze blijven God zoeken en ze verwachten een antwoord van hem.

Verwacht jij nog een antwoord op je gebed? Blijf je nog volharden in de gebedslast die je hebt gekregen?

God weet wat er in jouw hart leeft. En zo komen we dan tot de vraag hoe je dan moet bidden. En dat lezen we dan in de laatste verse.

Ze besluiten de psalm met het eigenlijke gebed. Roep tot God om op te staan en te hulp te komen.

Word wakker! Waarom zou u slapen, Heer? Ontwaak, verstoot ons niet voor altijd. Waarom zou u uw aangezicht verbergen?

Onze ellende en onze onderdrukking vergeten? Want onze ziel ligt neergebukt in het stof. Onze buik kleeft aan de aarde. Sta op ons te hulp.

Verlos ons omwille van uw goede tierenheid. Zou jij zo durven bidden? Terwijl je weet uit psalm 121 dat God niet slaapt of sluimert?

Ik zou dat niet zomaar durven. Maar deze psalm doet dat wel. Hij brengt zijn vragen bij God. Zou je zo mogen bidden?

Hier wordt het zo gedaan. Maar misschien is het dan wel goed te beseffen dat het wakker worden en slapen hier anders bedoeld wordt dan in psalm 121.

De taal hier is niet die van een slaapkamer, maar van een leger. Zoals in Richteren 5 vers 12. Deborah wordt opgeroepen om te ontwaken. Dat wil niet zeggen dat ze uit de bed moet staffen.

Maar dat ze in actie moet komen en het gevecht met de vijand moet aangaan. Of zoals Mozes bij het vertrek van de ark telkens zei. Sta op heren, laat uw vijanden overal verspreid worden.

En hen die u haten van uw aangezicht vluchten. Dat heeft niets te maken met slapen. Het gebed om een overwinning door God zetten ze in geloof voort.

Zelfs nu de eerste gevechten verloren lijken te zijn. Dat is wat hier bedoeld wordt. En waarom blijven ze dit bidden? Vanwege de goede tierenheid van God.

Keer op keer wordt de liefde van God als vertrekpunt genomen voor dit gebed. Ze kennen zijn karakter en daarom blijven ze volharden en op hem vertrouwen.

Dit is geen gebed uit ongeloof of twijfel, maar uit geloof. Je mag God aan zijn beloftes houden. En op dit punt aangekomen kunnen we dan misschien iets zeggen over de goedheid van God.

We moeten goedheid niet verwarren met vriendelijkheid. Vriendelijkheid is niet hetzelfde als liefde. Vriendelijkheid is niet geïnteresseerd in groei bij die ander, maar wil alleen maar dat die ander comfortabel door het leven gaat.

Geen pijn hoeft te lijden. Maar liefde verwacht veel meer. Het wil dat die ander groeit.

Dat het beste ontstaat. Ook al doet die verandering pijn. Als we God vragen dat weg te nemen, dan vragen we feitelijk om minder liefde van hem.

Nou, de eerste christenen, die hebben deze laatste woorden, vers 27. Sta op ons de hulp, altijd opgevat in het licht van het evangelie, als zijnde beantwoord door de God die de doden opwekt.

En zo plaatst deze uitleg ons op weg naar het Nieuwe Testament. Wat is daar geschreven over deze psalm?

Paulus noemt hem, namelijk deze psalm. Allereerst iets over voortgaande openbaring in de Bijbel. In het boek Jezaja wordt gesproken over de leidende knecht.

U weet dat wel. Daar zijn verschillende plekken van. In de eerste plaats is die leidende knecht Israël. Maar in de daarom volgende passage, als je verder leest in het boek Jezaja, dan is die leidende knecht een persoon.

Een persoon die deed wat Israël had moeten doen. Eén die ultiem gehoorzaam was aan God. Een persoon die daarmee de erg genaam van de belofte van Israël zou zijn.

Eén die het ware Israël is. De positie van het volk dat God gehoorzaam wil zijn, en toch als slachtvee wordt behandeld, vindt zijn vervulling in die persoon.

In de Heerde Jezus Christus. Hij is het lam dat geslacht is. En Paulus citeert dan vers 23 van deze psalm in de Romeinenbrief.

In Romeinen hoofdstuk 8. Waarom doet hij dat? En wat kunnen wij ervan leren? Zoals hij tegen deze psalm aankijkt.

Kunnen we zo een stap verder komen dan de openbaring van het Oude Testament? Welk licht werpt dat op de toepassing ervan voor ons persoonlijk?

Laten we de tekst eens lezen. Hij is heel bekend. Wat zullen wij dan over deze dingen zeggen? Als God voor ons is, wie zal tegen ons zijn?

Hoe zal hij, die zelfs zijn eigen zoon niet gespaard heeft, voor ons allen overgegeven heeft, ons ook met hem niet alle dingen schenken.

Wie zal de beschuldigingen inbrengen tegen de uitverkorenen van God? God is het die rechtvaardigt. Wie is het die verdoemd? Christus is het die gestorven is.

Ja, wat meer is, die ook opgewekt is, die ook aan de rechterhand van God is, die ook voor ons pleit. Wie zal ons scheiden van de liefde van Christus?

Verdrukking? Benauwdheid? Vervolging? Honger? Naaktheid? Gevaar? Verzwaard? En dan komt het citaat.

Zoals geschreven staat, want omwille van u worden wij de hele dag gedood. Wij worden beschouwd als slachtschapen. Maar in dit alles zijn wij meer dan overwinnaars door hem, die ons heeft lief gehad.

Want ik ben ervan overtuigd dat nog dood, nog leven, nog engelen, nog overheden, nog klachten, nog tegenwoordigen, nog toekomstige dingen, nog hoogte, nog diepte, nog enig ander schepsel ons zal kunnen scheiden van de liefde van God in Christus Jezus, onze Heer.

Deze passage in Romeinen 8 is een soort conclusie van de voorgaande hoofdstukken, 5 tot en met 8 in de Romeinenbrief.

Het is een boodschap van hoop. We zijn in Christus een nieuwe schepping. Wat kan ons nu nog scheiden van zijn liefde? Al het lijden dat ons kan overkomen, kan ons niet afhouden van onze nieuwe status en de liefde van God in de Heerde Jezus.

Er is een onverbrekelijke band tussen hem en ons. U bent meer dan overwinnaar door zijn liefde. Net als die bokser die een toernooi opging en al zijn vijanden versloeg, hij had alles overwonnen en hij kreeg een geldprijs en hij kwam thuis bij zijn vrouw en hij gaf die prijs aan zijn lieve vrouw.

En op dat moment was die vrouw meer dan overwinnaar, zeg maar. Zo mogen wij ook de prijs delen die de Heerde Jezus heeft behaald door de vijanden te verslaan.

In hoofdstuk 5 tot en met 8 citeert Paulus eigenlijk heel weinig bijbeltekst in de Romeinenbrief.

En dan komt opeens dat citaat. En het citaat lijkt op het eerste gezicht in volledig contrast te staan met deze hoofdvolle passage.

Vers 23 van Psalm 44 gaat toch juist over wanhoop en verwanning. Het verschil kan gewoon haast niet groter zijn.

Maar om u worden wij de hele dag gedood. Wij worden beschouwd als slachtschapen. In dit vers komt het beeld van schapen weer terug uit vers 11 van de Psalm.

Om u, zegt de tekst. Het is niet onze fout, maar uw keuze dat wij lijden. Ondanks het verbond beschermt u ons niet. Hij verwijt God dat hij niet ingreep om zijn volk te verdedigen tegen de aanvallen van hun vijanden.

Maar er zit in deze tekst ook een ander aspect. Vers 18 van Psalm 44 gaat over verbondstouw.

Vers 22 gaat over dat God weet wat er in hun hart leeft. Namelijk dat ze God willen dienen. En daarom hebben de rabbijnen, maar ook de Griekse vertaling van het Oude Testament, de Septuagint, de tekst zo gelezen dat Israël de rol van slachtschapen op zich neemt.

Om God te eren en hem trouw te zijn. Maar om u trouw te zijn, om u te eren, aanvaarden we dit lijden.

Ze nemen de rol van de leidende knecht uit Jezaja dus op zich. En daarom werd deze bijbeltekst dagelijks gebeden in de tempel in de tijd van de Maccabeën.

En dat is niet onbelangrijk, want Paulus was een rabbijn en hij kende deze uitleg. Dus hoe groot het contrast ook lijkt, Paulus citeert deze tekst.

Waarom doet hij dat? En welke lessen kunnen we daaruit leren? Ik zie er drie. Drie korte lessen die ik met jullie zou willen delen.

Drie verklaringen. De eerste les is dat de psalmcitaat binnen Paulus betoogt, functioneert als een bewijs voor de stelling dat lijden ook onderdeel is van ons bestaan.

De Bijbel leert nou helemaal geen welvaartschristendom. Nee, juist in midden van alle verdrukking, of benauwdheid, of vervolging, of honger, of naakheid, of gevaar, of het zwaar, ervaren we dat niets ons kan scheiden van zijn liefde.

Als het gebeurt, zouden we er niet verrast door moeten worden. Maar hoe bijbelst deze verklaring ook is, deze gedachte ook is, het kan niet de volledige uitleg van deze tekst zijn.

Want Paulus is immers niet zozeer bezig met de vraag over het lijden zelf, maar met de vraag of het lijden ons kan scheiden van de liefde van Christus. En daarnaast is de citaat uit de psalm juist een protest tegen het lijden.

Dus dan kom ik bij de tweede les. De tweede les is dat het evangelie het ultieme antwoord van God is, de gebedsverhoring op de klaagzang van psalm 44.

Ga nog eens met me mee naar vers 35. Daarin stelt Paulus een vraag. Oh, ik heb de verse er niet bij geplakt, maar dat kan je dan even in je eigen Bijbel opstoelen.

Maar hij stelt zijn vraag, wie zal ons nog kunnen scheiden van de liefde van Christus? Die vraag moet dan als het ware even indalen.

En daarom citeert hij die klaagzang uit de psalm. Oh ja, er is zoveel onbegrepen lijden. Kan dit ons dan scheiden van de liefde van Christus?

Zou al dat lijden kunnen betekenen dat Christus gestopt is ons lief te hebben? En dan komt de triomf uit vers 37. Nee, in dit alles zijn we meer dan overwinnaars door hem die ons heeft lief gehad.

Niets kan ons scheiden van de liefde van God in Christus Jezus. Onze Heer. Dat is het ultieme antwoord van het evangelie. Klagen mag.

Je mag het lijden en het verdriet bij God brengen. Hij kan daartegen. Maar weet u ook dat juist de goede boodschap van Jezus' komst en zijn overwinning Gods antwoord zijn.

Een antwoord op onze vragen. En daarmee blijft Paulus denk ik dicht bij de originele betekenis van de tekst.

In de psalm 44. En in Romein hoofdstuk 8 vers 23 daar staat ook al dat Paulus zegt dat we zuchten in onszelf. Dat is een vorm van zucht en klagen bij ons.

Ons. Ondanks dat we een nieuwe schepping zijn. Het is wachten op de volkomen verlossing bij de wederkomst. Advent. In vers 18 heeft Paulus het ook over het lijden van de tegenwoordige tijd die niet opweegt tegen de heerlijkheid die ons nog geopenbaard zou kunnen worden.

Troost elkaar dus. Met deze woorden. En dan kom ik tot de derde les. De derde les is dat het citaat door Paulus gezien moet worden als een vorm van aanbidding.

Deze verklaring slijt dus als het ware aan zoals de rabbijnen en de mensen in de Septuagint deze tekst eeuwenlang hebben gebeden en gelezen. De vernieuwing die de Heerde Jezus heeft gebracht is niet dat het lijden in deze tijd stopt maar wel dat het een functie en een betekenis heeft gekregen.

In tegenstelling tot psalm waar het lijden zinloos lijkt te zijn heeft het kruis van de Heerde Jezus met zich meegebracht dat zijn en ons lijden een functie kan hebben in de realisatie van Gods plan.

Zoals de Heerde Jezus het lam is dat geslacht is zijn wij te willen van hem ook gerekend als slachtvee. Zoals dat nam dat geslacht is de overwinning behaalt in het boek openbaring zo mag ons lijden op de een of andere manier bijdragen aan de overwinning.

We staan op overwinningsgrond. Dat hebben we gezongen in het lied dat jij opgaf. Dit is een verband tussen het lijden nu en de heerlijkheid van de toekomende tijd.

En op deze wijze sluit het citaat ook goed aan op Romeinen 12 vers 1 waar toch immer staat dat we onze lichaam aan God mogen wijden als een levend offer, heilig en voor God welbehagelijk.

Dat is onze redelijke eredienst. De vraag of iets ons kan scheiden van de liefde van Christus is dus nu twee kanten op beantwoord.

Enerzijds zal de liefde van Christus ons nooit stoppen, maar aan de andere kant zal niet ons kunnen stoppen hem lief te hebben.

Het klagen is omgezet in een bidding. Het lijden is overwinning geworden. En al deze drie redenen.

Verklaring van het lijden, het evangelie als antwoord op het lijden en het lijden als bijdrage aan de missie van God. Ze kunnen ons misschien helpen om met het lijden om te gaan.

Ze helpen ons het lijden te plaatsen in de overwinning die behaald is aan het kruis en de liefde van God. En daar wil ik dan ook maar mee afsluiten.

Is niet de liefde van God en de liefde tot God de hele basis van Psalm 44? We mogen daarom in lijn mee beleiden, bidden en meer dan overwinnaars zijn.

We hebben echt niet zelf het land veroverd. Nog ons zwaard, nog onze lichamelijke kracht heeft ons bevrijd. Nee, Gods kracht en zijn zorg hebben dat gedaan omdat hij ons lief had.

Sta op heren, help ons, bevrijd ons te willen van uw goedheid en liefde. Maranatha. Amen.