Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Een hele goede morgen, broeders en zusters. Fijn om deze morgen weer in u en jou midden te zijn.! Ik ben onder de indruk van het werk in Curaçao, wat we net voorbij zagen.
Ik ben ook onder de indruk van de reddingsarcts, wel in Baren als ook in Buntschoot, dat jullie als gemeente echt zo betrokken zijn op al die zendingswerkers. Iedere keer als ik hier kom spreken of in Baren spreek, dan is er weer een nieuwe zendingswerker die wat deelt of waarover verteld wordt en waar gericht voor gebeden wordt.
En jullie zijn echt een voorbeeldgemeente daarin. Ik spreek op heel veel plekken, maar zoveel betrokkenheid als ik vanuit de reddingsarcts altijd ervaar richting het zendingswerk.
Dat is echt heel bijzonder om te zien. We zijn ook enorm dankbaar, zoals u weet. Joss en Linda, die zijn verbonden aan Israël de Bijbel, de stichting waar ik voor mag werken.
En ja, ik ben enorm dankbaar ook dat we die gezamenlijk zo mogen uitzenden. Jullie als gemeente, wij als organisatie, dat er een samenwerking is. Afgelopen vrijdag sprak ik ze nog.
Zoals u weet zitten ze momenteel in Haifa. En daar volgen ze een cursus, modern hebreeuw, zo'n Oepan cursus. Het is heel leuk om ze daarover te horen, want elke dag krijgen ze les op de universiteit.
En dan smiddags gaan ze de straat op en dan gaan ze hun Hebreeuws in de praktijk brengen. En ja, dat is natuurlijk allemaal heel gebroken momenteel. Zinnetjes in het Hebreeuws en gesprekjes aanknopen in het Hebreeuws.
Maar het is geweldig om te horen welke ingangen ze ook weer hebben voor het evangelie. En hoe ze het woord van God zo verspreiden in Haifa. Dus ja, geweldig om te zien hoe de Heere daar doorheen werkt.
Ik wil u vanmorgen meenemen naar Genesis 15. En ik vond het wel mooi wat Jacobi net zei. Dat je aansprak dat het een bijbelgetrouwe gemeente is.
Nou, vanochtend willen we ook echt het woord induiken. Namelijk in Genesis 15. Waar we lezen over een heel bijzonder verbond wat de Heere God sloot met Abram.
Een paar hoofdstukken daarvoor in Genesis 12. Daar lezen we over de roeping van Abram. En ja, daar ontvangt hij een zevenvoudige belofte.
Waaronder een land, een groot volk wat er uit hem zou voortkomen. En dan hier in Genesis 15 wordt zijn roeping bevestigd. En wordt er een heel bijzonder verbond gesloten.
Nou, laten we eerst dat hoofdstuk met elkaar lezen. Genesis 15. En ik lees vanuit de Herzienestatenvertaling. En dan staat het volgende. Na deze dingen kwam het woord van de Heere tot Abram in een visioen.
Wees niet bevreesd, Abram. Ik ben voor u een schild, uw loon zeer groot. Toen zei Abram, Heren, Heren, wat zult u mij dan geven aangezien ik kinderloos heenga en de bezitter van mijn huis deze Eliezer uit Damascus zal zijn?
Verder zei Abram, zie, mij hebt u geen nageslag gegeven. En zie, iemand die in mijn huis geboren is zal mijn erfgenaam zijn. Maar zie, het woord van de Heere kwam tot hem.
Deze man zal uw erfgenaam niet zijn. Maar iemand die uit uw eigen lichaam voortkomt, die zal uw erfgenaam zijn. Toen leidde hij hem naar buiten en zei, kijk toch naar de hemel en tel de sterren als u ze kunt tellen.
En hij zei tegen hem, zo talrijk zal uw nageslacht zijn. En hij geloofde in de Heren en die rekende hem dat tot gerechtigheid.
Verder zei hij tegen hem, ik ben de Heren die u uit Ur van de Galdeeën geleid hebt om dit land te geven om het in bezit te hebben. Hij zei, Heren, Heren, waardoor zal ik weten dat ik het in bezit zal krijgen?
Hij zei tegen hem, hou voor mij een driejarige jonge koe, een driejarige geit, een driejarige ram, een tortelduif en een jongeduif. Hij haalde al deze dieren voor hem, deelde ze doormidden en legde de stukken tegenover elkaar.
De vogels deelde hij echter niet. En er kwamen roofvogels op de kadavers af, maar Abram joeg ze weg. En het gebeurde toen de zon bijna onderging dat er een diepe slaap op Abram viel en zie een grote schrikwekkende duisternis viel op hem.
Toen zei God tegen Abram, weet wel dat uw nakomelingen vreemdelingen zullen zijn in een land dat niet van hen is. Zij zullen hen dienen en men zal hen 400 jaar onderdrukken.
Maar ook zal ik over het volk dat zij zullen dienen rechts spreken en daarna zullen zij met veel bezittingen wegtrekken. Maar u zult in vrede tot uw vader heen gaan.
U zult in goede ouderdom begraven worden. De vierde generatie zal u terugkeren, want de maat van de ongerechtigheid van de Amoriten is tot nu toe niet vol.
En het gebeurde dat de zon onderging en het donker werd. En zie, er was een rokende oven en een brandende fakkel die tussen de stukken doorging. En op die dag sloot de heren een verbond met Abram.
En zei aan u nageslacht heb ik dit land gegeven van de rivier van Egypte af aan tot de grote rivier de Euvraat. De Kenieten, de Kenazieten, de Kadomenieten, de Hethieten, de Ferezieten, de Revaieten, de Amorieten, de Kadanieten, de Gerazieten en de Jebusieten.
Ik hoop dat ik het allemaal goed heb uitgesproken, broers en zusters. Ja, als we dit hoofdstuk zo een bladzijde terugslaan, dan begint dat met de woorden na deze dingen kwam het woord tot Abram.
Die betekent dat er iets aan vooraf is gegaan. Wat is daar dan precies aan vooraf gegaan? Nou, broers en zusters, in het hoofdstuk daarvoor in Genesis 14, daar vinden we die geschiedenis dat Lot wordt meegenomen door Kedelaomer.
En Kedelaomer, dat was de wereldbeheerser van die tijd. Hij kwam vanuit het oosten, waarschijnlijk vanuit het gebied van Babylon en hij trok met andere koningen op naar dat gebied van Canaan.
En hij nam Lot, de neef van Abram, mee. En Abram, die gaat er dan achteraan, die bevrijdt Lot, die verslaat deze koningen en dan keert hij weer terug naar huis.
En dan lezen we dat de koning van Sodom hem tegemoet komt. En die wil hem dan allemaal bezittingen geven, die mag hij dan houden. En dan staat er in vers 22 van Genesis 14, maar Abram zei tegen de koning van Lot, Dus we zien dat Abram die bezittingen van de koning van Sodom resoluut afwijst.
En dat heet Abram zodat hij niet later kon zeggen dat hij Abram rijk had gemaakt. En Abram die had daar eigenlijk niet echt vrienden mee gemaakt.
In eerste instantie had hij Kedelaomer en die koningen had hij verslagen. En hij had ook die bezittingen van de koning van Sodom had hij afgewezen.
En je kunt je zo voorstellen dat Abram een beetje bevreesd raakte van, Ja, wacht eventjes, maar wat als zij zich allemaal ineens tegen mij gaan keren. En dat Abram bevreesd was, dat blijkt ook uit het eerste vers van Genesis 15, waar de Heer hem dan tegemoet komt in een visioen.
En zegt Abram, wees niet bevreesd. Ik ben voor u een schild. Een loon, uw loon zeer groot.
Abram, hij hoeft er niet bevreesd te zijn. Weet u, toen ik daar zo tijdens de voorbereiding over nadacht, toen dacht ik, ook wij kunnen bevreesd raken als wij de dingen van deze wereld resoluut afwijzen.
Als wij daarin niet meegaan. Mijn vrouw die zit in, hoe noem je dat, een schoolraad. Van een christelijke school, waar onze kinderen op zitten, van een christelijke basisschool.
En twee weken geleden hadden zij het over de bibliotheek. En wat bleek, in die bibliotheek stonden allemaal boeken, ook van hekserij en noem maar op. Die boeken van Paul van Loon, noem ze allemaal maar op.
En er ontstond een gesprek. En een deel van die ouders zijn christelijk. En die zeggen, ja maar, dat maakt toch allemaal niet zoveel uit. Weet je wel, de geesten en die boeken.
Nou ja, moet je dat allemaal zo zwart-wit nemen. Op het moment, broeders en zusters, dat je dat resoluut afwijst. Dat je niet meegaat in de dingen van deze wereld. Dan word je vreemd aangekeken.
Zelfs door broeders en zusters, die net als jou naar de kerk gaan, naar een gemeente gaan. Het is zo belangrijk, broeders en zusters, om te weten dat als je de weg van de heren daarin bewandelt, niet meegaat in de dingen van deze wereld, maar dat resoluut afwijst, dat je niet bevreesd hoeft te zijn.
Als je de weg van de heren gaat, dat je mag weten dat de heren daarin is. Abram, hij had juist gehandeld. En de heren, hij komt hem tegemoet in een visioen.
Hij was voor Abram een schild. Hij had Abram die overwinning op Kedelenomer gegeven. En hij hoefde ook niet bevreesd te zijn op het moment dat Kedelenomer en de anderen zich tegen hem zouden keren.
De heren, hij zou hem beschermen. En dat niet alleen de heren, hij was ook Abrams loon. Hij voorzag in wat Abram nodig had.
Het was naar de mens gesproken natuurlijk een prachtig aanbod wat Abram hier krijgt. Al die bezittingen, al die rijkdommen. Maar Abram, hij was niet afhankelijk van de koning van Sodom.
En laten wij ons daar ook altijd van bewust zijn, broeders en zusters, dat wij nooit afhankelijk zijn van de rijkdommen die de wereld ons soms aanbiedt. En soms kun je te maken krijgen met een stuk verleiding, net als bij Abram.
Waarbij je een knieval kunt maken. Als je merkt dat de dingen, dat de intenties niet zuiver zijn, weet je altijd van bewust dat wij nooit afhankelijk zijn van anderen. De heren, hij is ons loon.
Hij voorziet in wat we nodig hebben. En het bijzondere is dat datzelfde principe dat de heren Abrams loon is en Abrams schild is, dat je dat ook later terug ziet bij het verbond wat God met Israël sloot.
Ook daar zie je dat de heren Israëls schild was. Dat is heel bijzonder als je de wet daarop naleest, de Torah daarop naleest. Maar Israël hoefde niet bang te zijn voor haar vijanden, wist u dat?
Zolang ze maar trouw bleven aan de heren. Zolang ze maar bleven wandelen in die geloofsvoetsporen van hun vader Abram. Het bijzondere was ook dat Israël zich helemaal niet zorgen hoefde te maken om haar loon.
Nee, de heren was Israëls loon. En dat kun je ook lezen in Deuteronomium 8, dat hij de schatkamers van Israël vulde. Dat hij zorgde dat, ook als het ging om de oogst, dat hij op tijd regen gaf, zodat dat tot bloei zou komen.
Hij zorgde daarvoor. Hij was Israëls loon. En we kunnen dat natuurlijk allemaal niet één op één op ons van toepassing brengen. Want het volk stond daar onder rechtstreeks de zegen- en vloekprincipen.
Maar als het gaat om de geestelijke principes, broeders en zusters, maar ook dat de heren dag aan dag voorziet, dan mogen we op de heren zien. Hij is ontschild. Hij voorziet in wat we nodig hebben.
En als we denken aan dat de heren ons schild is, dan moeten we automatisch natuurlijk ook denken aan Efezen 6, toch of niet? Dat de heren onze wapenrusting geeft.
En als je het hebt over die geestelijke wapenrusting, dan moeten we ons altijd ook bewust zijn dat onze strijd in die zin niet hier op aarde is, maar in de hemelse gewesten.
De heer heeft ons een hemelse positie gegeven. Een geestelijke wapenrusting die we moeten hanteren. En daarom dat ook als we het hebben over die geestelijke strijd in ons leven, dan moeten we niet zelf aan de slag gaan, onze eigen wapens gaan hanteren door bijvoorbeeld heel gedisciplineerd te leven of heel gedisciplineerd die strijd aan te gaan.
Nee, we moeten gebruik maken van godswapens. Die geestelijke wapenrusting. En als je het dan hebt over het schild, dan staat dat symbool voor het geloof.
Het geloof. En dat zullen we vanmorgen met elkaar zien, dat het geloof ook alles draait in het leven van Abraham. Alles in zijn leven draaide om het geloof.
Dat kenmerkt het leven van Abraham. Zo zullen we vanmorgen met elkaar zien. Als we terug gaan naar Genesis 15, dan komt Abraham toch wel een beetje met een probleem.
Want ja, de heren, hij had in Genesis 12 gezegd tegen Abraham dat er uit hem een groot volk zou voortkomen. Maar weet u, in het hoofdstuk daarvoor, in Genesis 11 vers 30, daar lezen we Sarai, nu was onvruchtbaar en zij had geen kind.
Ja. Dus Sarai was onvruchtbaar. Zij kon geen kinderen krijgen.
Genesis 11. En dan in Genesis 12 kunnen we lezen dat God de belofte geeft dat er uit hen een groot volk zou voortkomen. Naar de mens gesproken had de Heere God Abraham dus een onmogelijke belofte gegeven, toch of niet?
Ja. En hier in Genesis 15 moet Abraham rond de tachtig jaar zijn geweest. En ja, ook voor hem begonnen de dagen wel een beetje te tellen.
En in die tijd was het anders dan in onze tijd. Ik weet niet wie van u rond de tachtig is. Maar daar moet je nu niet meer denken aan kinderen, toch? Of wel? Nou, in die tijd was het anders, want mensen werden een paar honderd jaar oud, helemaal in die beginperiode.
Maar ook voor Abraham begonnen die jaren wel een beetje te tellen. En we zien dat de twijfel bij Abraham toeslaat. Hoe moet dat nou? Gaan dan al die beloften over, ook van het erfgenaam schap op zijn knecht Eliezer?
Is hij dan de erfgenaam? Zoals in die tijd ook gebruikelijk was. Maar de Heere, hij blijft bij zijn belofte. En dan lezen we in vers 4 van Genesis 15, maar zie het woord van de Heere kwam tot hem.
Deze man zal uw erfgenaam niet zijn, maar iemand die uit uw eigen lichaam voortkomt, die zal uw erfgenaam zijn. Toen leidde hij hem naar buiten en zei, kijk toch naar de hemel en tel de sterren als u ze kunt tellen.
En hij zei, zo talrijk zal u nageslacht zijn. Ik kan me nog herinneren, een van de reizen dat ik naar Israël ging, dat ik op een gegeven moment een overnachting maakte in de Negev woestijn.
Ik weet niet wie van u wel eens in Israël is geweest en ook in die Negev woestijn is geweest. Maar we sliepen daar bij zo'n camel range. En we kwamen daar s'avonds laat aan en ik weet nog met mijn collega dat we daar een hele lange tijd hebben staan kijken naar die sterrenhemel.
Zo enorm indrukwekkend. We kunnen ons daar hier eigenlijk weinig een voorstelling van maken in Nederland. Maar als je daar naar de sterrenhemel kijkt, het is zo talrijk.
Zoveel sterren in zoveel verschillende formaten. En dan te bedenken dat de Heere God ze allemaal bij naam kent. Dat hij de aantallen kent.
Zoals we ook lezen in Psalm 147. Hij telt het aantal sterren. Hij noemt ze bij hun naam. Bijzonder hè? Wat een groot en geweldig God hebben wij.
En wat een bijzondere belofte krijgt Abraham hier van de Heere. En dan lezen we in vers 6. En hij, Abraham, geloofde in de Heere.
En die rekende hem dat tot gerechtigheid. Boes en zusters, nou gaan we een laagje dieper. Want hier in de Bijbel wordt voor het eerst gesproken over gerechtigheid door het geloof.
Dat is hier in Genus 15 kun je daar voor de allereerste keer over lezen. En weet u, dit is een van de belangrijkste uitspraken uit de Bijbel.
Zonder deze uitspraak had Paulus niet de Romeinenbrief kunnen schrijven. Had Paulus niet een brief aan de gelaten kunnen schrijven. Dat is hierop gefundeerd.
En daarom dat het ook heel belangrijk is om met elkaar Romeinen 4 erbij te pakken. Romeinen 4. Want broeders en zusters, in Romeinen 4 vinden wij het goddelijk commentaar op Genesis 15.
Dus als je Genesis 15 leest, moet je altijd Romeinen 4 daarnaast leggen. Want daar vinden wij het goddelijk commentaar. En hou ook een boekenlegger erbij bij Romeinen 4.
Want daar zullen we vanmorgen nog een paar keer op terugkomen. In Romeinen 4, laten we allereerst lezen. Vers 3, daar wordt dit vers aangehaald.
Daar staat Romeinen 4 vers 3. Want wat zegt de schrift? En Abram gelooft de god en het is hem tot gerechtigheid gerekend.
Voordat we verder lezen in Romeinen 4 is deze vraag. Waarom wordt Abrams geloof pas in Genesis 15 gerekend tot gerechtigheid?
Ik bedoel, heeft Abram dan voor Genesis 15 geen geloof laten zien? Dat kun je niet zeggen toch of wel? Nee. Want ja, als je het hebt over Genesis 12, waar hij die roeping ontvangt om zijn land en zijn familie te verlaten, daaruit spreekt wel geloof, toch of niet?
Ja. En dat lezen we ook in Hebreeën 11 vers 8. Daar staat door het geloof is Abram toen hij geroepen werd, gehoorzaam geweest om de weg te gaan naar de plaats die hij tot erfdeel ontvangen zou.
En hij is weggegaan zonder te weten waar hij zou komen. Nou, daar spreekt wel geloof uit, toch of niet? Dus wat we zien is dat voor Genesis 15 eigenlijk al Abram geloof toont.
En we hadden het net over Kedelaomer, maar het is nog wel een stap in geloof om vijf koningen achterna te gaan en die te verslaan, toch of niet? Ja. Dus, Abram heeft veel eerder in zijn leven geloof laten zien.
Dat is al veel eerder in zijn leven geopenbaard. Waarom wordt nu pas zijn geloof gerekend tot gerechtigheid? Iemand een idee?
Nou, broeders en zusters, de sleutel ligt hierin dat zijn geloof hier wordt verbonden aan opstanding. Ik zie sommigen van u kijken, opstanding, ik heb nergens in Genesis 15 gelezen over opstanding, toch of wel?
Nee, en daarom is het zo belangrijk om Romeinen 4 ernaast te leggen, want dat is een goddelijk commentaar op Genesis 15 van wat hier gebeurt. En dan lezen we, let maar op, in Romeinen 4 vers 17.
Dus waar heeft Abram in geloofd?
Nou, Isaac, de zoon van de belofte, was er nog niet.
En toch riep God al alsof hij er wel was. Die beloofde, zo'n Isaac, was er nog niet. Nogmaals, Sarai was van nature, zo lazen we net in Genesis 11, onvruchtbaar.
Let op wat ik nu zeg. Haar moederschoot was verstorven, was dood. Er kon naar de mens gesproken geen leven ingroeien, toch of wel?
Nee. En toch zei de heren tegen Abram, jouw nageslacht zal zo talrijk zijn als de sterren aan de hemel. En wat lees je?
Abram geloofde. Ja. Hij vertrouwde de heren op zijn woord. Hij vertrouwde de heren dat hij leven kon brengen.
In die reeds verstorven moederschoot van Sarai. En dan gaat het verder. Broeders en zusters in Romeinen 4. Laten we verder lezen, vers 18. En hij heeft tegen alles in gehoopt en geloofd dat hij een vader van vele volken zou worden.
Overeenkomstig wat gezegd was, zo zal u nageslacht zijn. En niet verzwakt in het geloof, heeft hij er niet op gelet dat zijn eigen lichaam reeds verstorven was.
Hij was ongeveer 100 jaar oud. En dat ook de moederschoot van Sarai verstorven was. En hij heeft aan de belofte van God niet getwijfeld door ongeloof, maar werd gesterkt in het geloof.
Terwijl hij God de eer gaf. En hij was er ten volle van overtuigd dat God ook machtig was te doen wat beloofd was. Daarom ook is het hem tot gerechtigheid gerekend.
Abram die geloofde in feite in opstanding. En nou zien we in dat leven van Abram, en dat wil ik heel even schetsen, ook groei daarin.
Want hier in Romeinen 4 wordt er ook al verwezen verderop naar het leven van Abram dat hij 100 jaar was. Maar laat me dit heel even schetsen.
We hebben net met elkaar gelezen, Genesis 15. Dat Abram geloofde dat God bij machtig was om hem, ondanks die verstorven moederschoot van Sarai, een groot nageslacht te geven.
Hij geloofde in de God die doden leven maakt. Maar dan gebeurt er iets in het leven van Abram. En dan komen we in Genesis 16 terecht.
En u moet bedenken, Genesis 16, dat was niet een week later, daar zat weer jaren tussen. Want, ja, die zoon van de belofte die kwam niet.
En we zien Abrams worsteling daarin. En in Genesis 16 zien we eigenlijk maar weinig terug van het rotsvaste vertrouwen van Abram. En we zien dat Abram en Sarai zelf stappen gaan ondernemen.
Door Abram gemeenschap te laten hebben met de slavin van Sarai, Hager. En eigenlijk blijft er van dat geloof van Abram, wat hij had in Genesis 15, weinig over.
In Genesis 15 handelt Abram naar de geest. En houdt hij vast aan de belofte die de Heer hem had gegeven. In Genesis 16, let op wat ik zeg, handelt hij naar het vlees.
Ja. En die zoon van het vlees, zoals de Bijbel hem ook noemt, die kwam Ishmael. En dat heeft geleid tot heel veel spanning in zijn huis. Spanning tussen Hager en Sarah.
Spanning tussen later Ishmael en Isaac. En als je kijkt naar het huidige Midden-Oosten conflict, dan is het een en al spanning, terwijl het in feite broedervolken zijn.
Maar God is trouw. Hij is een waarmaker van zijn woord. En uiteindelijk die zoon van de belofte komt, Isaac. En broers en zussen, dan gaan we verder naar het leven van Abraham.
Want, wat gebeurt er dan? God die gaat hem op de proef stellen, toch? Of niet? Ja. Genesis 22. Wat moet hij doen?
Hij moet zijn enige geboren zoon van de belofte offeren. Offeren. Ja. Naar de mens gesproken onmogelijke vraag. En let op wat ik nu zeg.
In Hebreeën 11 vers 18 geloofde, of we lezen we, dat hij overlegde bij zichzelf dat God bij machten was hem, Isaac, zelfs uit de doden op te wekken.
Dus toen Abraham klaar stond met dat mes, om zijn enige geboren zoon van de belofte te offeren, toen geloofde hij dat God bij machten was om Isaac uit de doden op te wekken.
Hij geloofde in opstanding. En daarom, broeders en zusters, zien we in heel dat leven van Abraham dat zijn geloof verbonden is met opstanding.
Dat begint al in Genesis 15. Waar hij geloofde dat de Heer leven kon brengen in die moederschoot van Sarai.
En dat eindigde met een prachtig hoogtepunt daar in Genesis 22, waar hij geloofde dat God bij machten was Isaac uit de doden op te wekken.
En let op, dat geloof werd hem gerekend tot gerechtigheid. Dat geloof in de opstanding, in de God die doden levend maakt.
En broeders en zusters, dat was het geloofsfundament van Abraham. Maar als het goed is, is dat ook ons geloofsfundament, toch of niet?
Want laten we maar lezen in Romeinen 4. Daar onderstreept Paulus dat, dat ons geloof valt of staat met geloof ook in die opstanding van de Heer Jezus.
Romeinen 4 vers 23. Nu is het niet alleen te willen van hem geschreven dat het hem gerekend is, maar ook te willen van ons. Aan wie het zal worden toegerekend.
Aan ons namelijk die geloof in hem die Jezus, onze Heer, uit de doden opgewekt heeft. Die om onze overtredingen is overgeleverd.
En let op. En opgewekt om onze rechtvaardiging. Rechtvaardiging. Opgewekt om onze rechtvaardiging.
Zonder opstanding kan er geen rechtvaardiging plaatsvinden. En daarom dat het zo belangrijk is dat wij altijd vasthouden aan de opstanding van de Heer Jezus Christus.
Dat we dat altijd verdedigen. Er zijn heel veel die eigenlijk deze prediking loslaten. En je ziet in heel veel prediking dat het gericht is op het lijden en het sterven van de Heer Jezus.
En hoe hij als mens werd afgewezen. Maar boeders en zusters, ons geloof staat of valt met geloof in de opstanding. Hij is gestorven.
Hij is ook opgestaan. Hij leeft. En Paulus die houdt ook een vurig pleidooi in 1 Corinthe 15. Waar hij echt hele stevige taal gebruikt.
Van als je dat loslaat. Is je geloof zinloos. Even heel plat gezegd. Boeders en zusters. Maar dan zitten wij hier eigenlijk voor niks. Samen. Kunnen we net zo goed naar huis gaan.
Zo cruciaal is de opstanding. Dan gaan we terug naar Genesis 15. Want op die rechtvaardiging door het geloof volgt dan ook de verbondssluiting.
En in dat verbond daar bevestigde Heer de belofte die hij aan Abram had gedaan met betrekking tot het land. Laten we lezen vers 7 van Genesis 15. Verder zei hij tegen hem.
Ik ben de Heer die u uit Ur van de Galdeeën geleid heeft om u dit land te geven om het in bezit te nemen. En hij zei heren heren.
Waardoor zal ik weten dat ik het land in bezit zal krijgen. Dat maakt de Heer hem dan vervolgens duidelijk. Vers 9. Haal voor mij een driejarige jonge koe.
Een driejarige geit. Een driejarige ram. Een tortelduif. En een jonge duif. En dan vervolgens vindt die verbondssluiting plaats.
Een belangrijke vraag is hier. Wie sluit hier nou het verbond? Is dat Abram? Nee, als we goed lezen is dat de Heer God toch of niet?
Het gaat van hem uit. Hij zegt tegen Abram, zegt hij. Haal voor mij. Het was voor hem. En zo is dat ook met de Heer Jezus Christus.
Het ging van God uit. Het offer wat de Heer Jezus bracht. God zond op zijn tijd zijn zoon van de belofte. En hij gaf zijn zoon als losprijs voor ons.
Het gaat van God uit. Hier in Genesis 15. Maar ook als het gaat om het volmaakte offer van de Heer Jezus. En Abram die haalt dan die dieren. En die snijdt ze door midden op die twee duiven na.
En die legt ze dan tegenover elkaar. Nou al deze dieren. Die spreken natuurlijk ook weer van het grote offer van de Heer Jezus Christus.
Dat is weer een aparte studie. Ik kan er niet uitgebreid op ingaan. Maar om een paar dingen te noemen. Het valt op het waren jonge dieren die in de kracht van hun leven stonden. En zo is dat eigenlijk ook met het leven van de Heer Jezus.
Op 33-jarige leeftijd bracht hij dat offer. Hij stond in de kracht van zijn leven. Er wordt gesproken over een geit. Een geit die later bij Israël ook weer werd gebruikt als zondoffer.
Denk aan Yom Kippur. De geit die die zonden wegdroeg voor het volk. En dat zie je natuurlijk ook terug bij de Heer Jezus. Hij die de zonden voor ons weg heeft gedragen.
Op het kruis van Gogotar. Het getal 3. Wat aan de ene kant natuurlijk spreekt over driejarige optreden van de Heer Jezus.
Maar het getal 3 wat we in de Bijbel ook voortdurend zien. Dat dat verbonden is aan opstanding. Dat is echt een prachtige studie. Moet u voor uzelf maar eens doen. Overal waar dat getal 3 naar voren komt.
Heel vaak is dat verbonden aan opstanding. Lees voor uzelf. Vanmiddag maar eens Hosea 6. Denk aan die drie dagen en nachten van Jona.
En zo is het ook met de Heer Jezus die na drie dagen opstond uit de dood. Dat getal 3 in de Bijbel. Dan wil ik nog even ingaan op die roofvogels.
Want wat opvalt, boeders en zusters, in vers 11, is dat er roofvogels komen. En wat doen die roofvogels? Die komen op die geslachte dieren af.
Op die kadavers. Die roofvogels die dat offer proberen weg te pikken. En als je in de Bijbel op zoek gaat naar vogels die dat weg proberen te pikken, weg proberen te roven, dan is dat in de Bijbel nooit positief.
Wie van u kent de geschiedenis daarvan? De zaaijer, ja. En de schenker en de bakker, ja.
De schenker en de bakker die krijgen alle twee een droom. En die droom van de bakker gaat dan over manden met brood. En dan komen de vogels. En die pikken dat weg. En dat was niet een hele positieve droom.
Een paar dagen later werd hij opgehangen. En pikten die vogels dat vlees van zijn lichaam. En precies wat u ook net aangaf, ook bij die gelijkenis van de zaaijer, lezen we in Lukas 9 vers 5, dat er dan een deel van het zaad langs de weg viel.
En de vogels die aten dat op, die roofden dat weg. En weet u wat de uitleg dan is? Dan staat er, zij bij wie langs de weg gezaaid wordt, zijn zij die het horen.
Maar daarna komt de duivel en die neemt het woord uit het hart weg, opdat zij niet geloven en zalig worden. De vogels die dat weg pikken.
En ook hier in Genesis 15 zien we daarin heel duidelijk de hand van Satan die dat offer probeert weg te pikken. Satan die wilde voorkomen dat dat verbond met Abraham werd gesloten.
Dat verbond waar ook Israël op mag pleiten als het gaat om het nageslag, maar ook als het gaat om de landbelofte. Belangrijk verbond wat hier gesloten wordt.
En Satan die dat probeert weg te pikken. En nogmaals, dat gaat ook om het evangelie. Overal waar dat evangelie gepredikt wordt, met name het evangelie van de dood en opstanding van de heer Jezus Christus.
Daar zie je dat de Satan er altijd bij de kippen bij is, dat hij probeert dat offer weg te roven. En daarom dat het zo belangrijk is, broeders en zusters, dat als jong gelovigen, die dus net tot geloof zijn gekomen, dat we die altijd omringen, dat we altijd met ze meewandelen, dat we altijd met ze optrekken.
Ik weet het ook nog in het begin van mijn eigen leven, toen ik net tot geloof kwam, dat ik in het begin alle kanten opging. En dat ik zo blij was, dat ik, mag ik het zo zeggen, veteranen in het geloof om me heen had.
Die zeiden, kom op. Zo belangrijk om te wortelen in het geloof. Te verstaan ook die waarheden met betrekking tot de opstanding van Christus. Wat het betekent om met hem in die hemelse gewesten te staan.
In het overwinningsleven te staan. Te wortelen in het geloof. Het bijzondere is dat Abram tijdens die verbondsluiting in een diepe slaap valt.
En ja, u weet het waarschijnlijk wel, maar in die tijd was het gebruikelijk bij een verbondsluiting dat je beiden door die doormidden gesneden dieren trok.
En daarmee liet je zien van bij een afspraaksrending dat de schuldige dan hetzelfde lot moest ondergaan. Dus je trok er alle twee doorheen. En het bijzondere is dat alleen de Heere er doorheen trekt.
Wat laat zien dat het gaat om een eenzijdig verbond. Een onvoorwaardelijk verbond wat hier gesloten wordt met Abram. En de Heere, hij gaat door die stukken als een rokende over en een brandende fakkel.
En die rokende over dat spreekt van oordeel. En die brandende fakkel die spreekt van hoop op de verlossing. We zien dat onder andere ook in Jezaja 62 en Zagia 12 terug.
Nou wat opvalt broeders en zusters is ook die dikke duisternis die over Abram komt. Is u dat ook opgevallen?
Vers 12, dan staat er en zie een grote schrikwekkende duisternis viel op hem. En in vers 13, daar lezen we ook over die 400 jaar dat het volk onderdrukt zou worden.
En broeders en zusters, dat is eigenlijk ook heel kenmerkend voor de geschiedenis van Israël. Het volk voor Gods plan met Israël. Het volk wat onderdrukt wordt.
Het volk wat ook door duistere periodes heen gaat. En dat zien we ook in Exodus 2 waar verwezen wordt naar deze geschiedenis uit Genesis 15.
Je hoeft dat niet op te zoeken, maar let op. Wat daar staat, daar staat. Het gebeurde vele dagen daarna, toen de koning van Egypte gestorven was, dat de Israëlieten zuchten en het uitschreeuwden vanwege de slavenarbeid.
En hun hulpgeroep vanwege de slavenarbeid steeg omhoog tot God. En toen hoorde God hun gekerm en God dacht terug aan het verbond met Genesis 15.
En hij ontfermde zich over zijn volk. Het volk moest eerst door verdrukking heen gaan.
Door een periode van duisternis, van lijden, voordat ze uiteindelijk door de heren bevrijd werden en gebracht werden naar dat beloofde land.
Wat ik net al zei, dat is ook een rode draad wat we terugzien in de geschiedenis van Israël. Het volk wat door duisternis gaat.
Het volk wat door de eeuwen heen zoveel heeft geleden. Denk in dit verband ook aan de holocaust. Waar het volk te maken kreeg met schrikwekkende duisternis, met onzagwekkend lijden zoals we ook hier in zien terugkomen.
En drie jaar later werd de staat Israël opgericht. Toch broeders en zusters, werd die droom van Theodor Hetzel, een van de belangrijke grondleggers binnen het Zionisme Theodor Hetzel.
Die had een droom dat als die staat Israël er zou zijn, dat dat uiteindelijk het antwoord zou zijn op al het antisemitisme. En dat het volk in vrede zou kunnen leven.
En als we vandaag de dag 2025 kijken, dan zien we dat het wereldwijd antisemitisme nog nooit zo groot is geweest.
En we zien dat, ik heb dat vaker hier gezegd, dat het wereldwijd antisemitisme heel sterk ook verbonden is met de dingen die gebeuren in en rondom Israël. Als de spanning in Israël toenemen, heeft dat zijn weerslag op de Joden buiten Israël.
Dat merken wij ook achter elkaar in het werk van de Bijbelverspreiding. En weet u, de Bijbel leert dat in de toekomst, Zagia 12, uiteindelijk alle volken zich tegen Jeruzalem zullen keren.
Dat is nu nog niet. Maar die tijd gaat wel komen. Een tijd van benauwdheid. Een tijd van schrikwekkende duisternis, van onzagwekkend lijden.
En toch, broeders en zusters, wacht Israël en daarmee sluiten we af nog een heerlijke belofte. Namelijk vers 18.
Daar lezen we op die dag, sloot de heren een verbond met Abram. En zei, aan u nageslacht heb ik dit land gegeven van de rivier van Egypte tot aan de grote rivier.
De rivier de Euvaat. Nou, broeders en zusters, afgelopen twee jaar hoor je voortdurend die slogan, from the river to the sea.
Ja. En met die river bedoelen ze de Jordaan. En met die sea bedoelen ze de Middellandse Zee. Maar de Bijbel leert dat er nog een geweldige belofte voor het volk Israël ligt weggelegd.
Een andere rivier. Niet de rivier de Jordaan, maar zoals we hier lezen van de rivier de Euvaat tot aan de rivier in Egypte, de Nel. Een gigantisch groot gebied.
Wat hen is beloofd. Ik weet niet hoe u naar deze belofte kijkt, maar ik geloof persoonlijk dat deze belofte straks bij de wederkomst van de Jezus Christus werkelijkheid zal worden.
En ik geloof ook dat in dat grondgebied ook de Arabische volken daar deel aan zullen krijgen. De nazaten van Ismaël.
Er wacht nog een geweldige verzoening in het Midden-Oosten. Ook tussen Jood en Arabier. En bovenal tussen Israël, de Arabieren en tussen God.
Er wacht nog een geweldige verzoening. Straks bij de wederkomst van de Jezus Christus. En ik merk vaak zo'n belofte uit Genesis 15.
Dat dat heel snel wordt toegepast op de huidige staat Israël. Maar boeders en zussen, een hele belangrijke vraag die we onszelf ook deze morgen moeten afstellen. Of moeten stellen, sorry.
Moeten afstellen, moeten stellen. Is hoe deze belofte zich verhoudt tot wat God nu doet. En wat hij nog gaat doen in de toekomst. Ja, er liggen nog geweldige beloften weggelegd.
Maar is het zo dat Israël nu maar heel hard moet vechten en moet knokken. En haar IDF haar heel sterk moet maken. Zodat ze uiteindelijk dit hele grondgebied van de Euvra tot de NL kunnen bemachtigen.
Is dat de weg, de manier om toegang te krijgen tot deze belofte? Nee, broeders en zusters. Zo werkt het niet. Hoe krijgt Israël dan wel deel aan deze belofte?
Wanneer wordt deze belofte dan wel vervuld? Wat is dan de sleutel? De sleutel is dit. Let op wat ik zeg. Dat Israël gaat wandelen in de geloofsvoetsporen, de geloofsvoetstappen van hun vader Avram.
En dat is wat we Israël bovenal moeten toebidden. Dat ze de heren gaan zoeken. Dat ze als volk zijn naam gaan aanroepen. Zeg ik daarmee dat de huidige staat Israël dus niet in overeenstemming is met de provincie?
Nee, dat zeg ik helemaal niet. De huidige staat Israël moest opgericht worden. Omdat al die eindtijdprovencie betrekking hebben rondom de wederkomst van Christus.
Het moest gebeuren. Maar er wacht Israël ook nog een geweldige belofte in de toekomst. En wat ik net al zei. De Bijbel leert dat Israël als volk zal gaan door een tijd van benauwdheid.
En dat is de tijd waarin wij nu terecht zijn gekomen. Waarin we zullen zien dat Israël steeds meer alleen komt te staan. Net als in de tijd van Egypte dat het volk in benauwdheid de naam van de heren begint aan te roepen.
Dat de heren zich over zijn volk gaat ontfermen straks. Dat hij hen gaat verlossen. En dat hij hen straks heel Israël zal terugbrengen naar het land. Ja deze heerlijke belofte uit Genesis 15 gaat vervuld worden.
Maar niet buiten de bekering van Israël. En buiten de wederkomst van de Heer Jezus Christus om. We gaan afsluiten. Zoals Israël nog altijd op weg is naar die erfenis.
Waar we over kunnen lezen in Genesis 15. Die erfenis waar ze nog steeds naar op weg zijn. Om die te ontvangen. Wat gaat door lijden, door verdrukking heen.
Om uiteindelijk te komen tot die heerlijke belofte. Zo zijn wij boeders en zusters ook onderweg. Naar onze erfenis. De Bijbel leert dat ons nog een beter, namelijk een hemels vaderland staat te wachten.
En voordat we dat hemelse vaderland binnen gaan. Weten we dat dat vaak ook gepaard gaat dwars door lijden heen. Zoals we net vanochtend ook hoorden van onze broeder.
Jan heet die geloof ik. Jan Visser. Die wacht om dat hemelse vaderland binnen te gaan. Maar die ook nu door een periode van lijden heen gaat.
En toch mogen we broeders en zusters over de dood heen kijken. En mogen we weten dat het lijden van deze tegenwoordige tijd niet opweegt tegen de heerlijkheid die ons staat te wachten.
Net als Abraham zijn we vreemdelingen. We zijn bijwoners. Ons wacht nog een heerlijke erfenis. Daar in de hemel. Glorie voor zijn naam. Amen.
Zullen we de heren danken. Liefdevolle vader in de hemel.
Dank u wel heer voor deze morgen. Dank u wel dat we zo net in alle rust ook uw woord mochten overdenken. Dat we mochten stilstaan bij deze bijzondere geschiedenis uit Genesis 15. Waar we mochten zien dat Abraham ook gerechtvaardigd werd door het geloof.
Heer het geloof in de God die doden levend maakt. Geloof in de opstanding. Heer en ik wil zo bidden voor ieder van ons dat dat ook ons geloof mag zijn.
Dat we niet alleen geloven in de dood van de heer Jezus. Dat we alleen stilstaan bij zijn lijden, bij zijn sterven. Wat heel belangrijk is en waar hij alle zonden op zich heeft genomen.
Maar dat ons geloof ook verder rijk. Dat we ook geloven dat u hem uit de doden heeft opgewekt. De wereld begrijpt daar niks van. De wereld die kan daar niks mee. Maar wij weten op grond van uw woord dat het zo enorm belangrijk is.
Dat we mogen weten dat u leeft. Omdat ja ook wij daardoor leven. Lieve vader dank u wel voor deze rijke geschiedenis. Dank u wel dat we ook nog werden bepaald bij de heerlijke belofte die nog liggen weggelegd voor uw volk Israël.
We weten dat dat ook gepaard zal gaan door lijden. Maar dank u wel dat we mogen weten dat er een moment zal komen dat ze uw naam zullen aanroepen. Dat zij vanuit hun geestelijke dode positie ook in het leven zullen komen.
We zien uit naar uw komst. Lieve vader ik wil zo bidder ook voor ieder van ons. Wilt u ook deze prediking zo verder uitwerken in onze harten. Wilt u ook zo met ons meegaan als we straks ook naar huis gaan.
Heer dank u wel voor wie u bent. En dat we ook deze week ons oog weer gericht mogen houden op de volleinder van het geloof. De heer Jezus Christus. Glorie voor uw naam.
Amen.