Wandelen uit ontferming van God

Spreker

J. Hendriks

Date
Oct. 19, 2025
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Tja, wat een prachtige woorden zongen we net, hè? Ik, ja, het raakte mij wel.!

En ik stond die broodjes smeren voor die kinderen. Dat moet dan. Dat is gewoon je plicht en je taak. Dat doe je gewoon als vader. En tijdens dat ik dat aan het doen was, toen bedacht ik me dit.

Dus daarom raakte dat nummer mij nu extra. Dat ik bedacht, of ik nou dat broodje sta te smeren, of heel goed mijn stille tijd in de ochtend zit te houden. Ik kan mij geen leven meer voorstellen zonder Jezus.

Dat is gewoon onmogelijk. Soms maak ik er een puinhoofd van misschien. Ga ik er te laat uitzocht eens. Maar het is onmogelijk dat er een scheiding plaatsvindt tussen Jezus en mij. En dat is alles te danken aan hem.

Dus die doen wij. Als we dat dan zo met elkaar kunnen zingen en kunnen beleiden, als u dat met mij mee mag beleiden. Dan bent u de meest gezegende mens op aarde. Zoals we dat zongen, dan hebt u alles.

In Christus. Mijn naam is Jan. Ik ben 35 jaar oud. Vader dus van 4 kinderen. De oudste is 12.

De jongste is 5. Ja, dat leert je ook een hoop over jezelf, zou ik maar zeggen. Die oudste begint een beetje te puberen en gaat naar de eerste. Dus dat is leuk. Ik mag inmiddels 13 jaar getrouwd zijn, iets meer dan 13 jaar getrouwd zijn met Judith.

Ontzettend lieve vrouw. Goeie vrouw. Wij wonen in Barneveld. Ik denk dat het een jaar of acht geleden is. Ik was op dat moment ondernemer.

Ontzettend druk. Drie bedrijfjes had ik. Alles ging me voor de wind. Dat ik, ik denk dat het bij een lezing van Oscar Lohuis was, zat. En dat Oscar mij, hij zei tegen de zaal, maar hij sprak mij aan.

Dat hij vroeg van joh, welk koninkrijk ben je nou aan het bouwen? Bouw je nou je eigen koninkrijk? Of bouw je aan gods koninkrijk? Nou, die hakte er behoorlijk in bij mij.

Ik dacht, ja, als ik misschien eerlijk ben, dan ben ik te veel bezig met mijn eigen koninkrijk. Dan ben ik dingen gaan veranderen. De Heer is dingen gaan veranderen.

En dat heeft er uiteindelijk in geresulteerd dat ik nu voor een prachtige organisatie mag werken die Compassion heet. Dat doe ik met heel veel liefde. Ik ben nog deels aan het werk bij een van de bedrijven die we hebben overgehouden.

De andere twee die hebben we verkocht. En daardoor kwam er ook veel meer tijd in ons leven met de kinderen, maar ook vooral met God. En dat is een wonderbare weg. Ik denk dat de mensen die dat kennen, dat de weg met de Heer nooit saai is.

Dat hij hoge pieken kent, maar ook diepe dalen. En die heb ik ook gekend. Dat ik dacht, ik moet echt voor de Heer gaan. Maar dat de Heer zei, zolang je voor me uitloopt, kan ik niks met je. Dus je moet eerst maar zo'n beetje je plek leren.

Nou, dat zijn processen, daar kun ik een hele preek over houden. Dat ga ik vandaag niet doen. Maar dat is een beetje de persoon die voor jullie staat. Ik ben een gebroken mens. En het is een voorrecht vandaag om met jullie het woord te mogen delen.

En ik hoop ook echt dat de Heer ons daardoor bemoedigt en opbouwt. Dat heeft mij in elk geval wel bemoedigd en opgebouwd. Nou, wat ik zei, ik mag voor Compassion werken. En ik vond het net zo mooi. Wat hier gebeurde met het opdragen van de kinderen, dat deed mij even realiseren.

Dat dat ook de kernwaarden zijn waarvan wij uit willen werken. Wij werken vanuit Compassion eigenlijk vanuit drie C's. En onze hoofd C is Jezus Christus. Wij geloven geraakt door zijn liefde, mogen wij in beweging komen.

En dat willen wij doen door de kerk heen. Onze tweede C, dat is de C van Church. Het is de kerk. Jezus Christus gaf de kerk in de wereld om als een helder licht te schijnen naar de omgeving om hen heen. En dat vond ik zo mooi.

Die kinderen werden hier opgedragen. En de oproep ook aan de gemeente. Neem deze kinderen op. In de kerk in de landen waarin wij werken, het zijn op dit moment 9000. We werken met 9000 kerken samen. Die elke zaterdag hun kerk openstellen om 250 tot 300 kinderen van de allerarmste op te vangen.

En wat ook getuigenis gaat daarvan uit. 2,3 miljoen kinderen die op zaterdag naar de kerk gaan. Of ze nou moslim zijn, hinduïst, boeddhist, atheist. Nou geef het een naampje.

Ze worden in de kerk opgevangen. Door mensen die geraakt zijn door de liefde van Jezus. En die die kinderen over Jezus vertellen. En die kinderen gaan naar huis, bemoedigd, opgebouwd. Beetje eten, beetje drinken, beetje voorzieningen.

Maar bovenal zeggen wij, als zij geraakt worden door de liefde van de heer Jezus Christus. Dan gaat er echt wat veranderen. We kunnen nog zoveel doen in de wereld. We kunnen nog zoveel mensen geld geven. Maar als er geen redding van binnenuit is, wat hebben we ze dan te bieden?

Nou, ik ben geraakt door dat verhaal. Dat merk je misschien. En daarom werk ik heel graag voor deze organisatie. Ik reis af en toe af naar de landen. Om daar ook het werk te mogen zien. Hoe de kerk echt in kracht uitstapt.

En zo vaak neem ik voorgangers uit Nederland mee. Die hebben er zin in ook om de boel te bemoedigen. Ze komen altijd bemoedigd thuis. Want hoe de kerk daar een maatschappelijk impact heeft. Ik weet niet hoe ze het voor elkaar krijgen.

Maar als daar de kerk weg zou gaan, dan heeft het hele dorp pijn. Dan voelt het hele dorp dat. En dat vind ik zo'n mooi getuigenis. Hoe zij als licht mogen zijn. Nou, dat is iets over mijzelf. Maar jullie zijn niet gekomen voor mij, hoop ik.

Zijn gekomen voor de Heer Jezus Christus. En daarom wil ik jullie deze morgen heel graag meenemen naar de Johannesbrief. De eerste Johannesbrief. En ik hou er echt van om gewoon door het woord heen te gaan.

Dus wat mij betreft hou je de Bijbel open op schoot. We zullen wat stuks met elkaar lezen. En ik wil de gedachten met jullie uitdelen. En het eerste, dat gaan we pakken vanuit 1 Johannes 1.

De eerste brief van Johannes. En ik ga straks naar 1 Johannes 3 toe. Dat zal een beetje de kern zijn waar we naartoe gaan bouwen. Maar ik wil heel graag hier beginnen. En dat doe ik met een reden.

Waarom? Omdat Johannes heeft een geweldig verlangen. Johannes die heeft natuurlijk met Jezus opgewandeld. Hij was op aarde. En hij mocht de werken zien die Jezus deed.

En dan gaat Jezus naar de hemel. En dan zendt hij zijn discipelen erop uit. Om natuurlijk dat evangelie te delen. En dan krijgt hij als het ware geestelijke nakomelingen.

Hij noemt dat in zijn brief vaak geliefde kinderen. Nou, ik spreek vandaag niet tot jullie als mijn geliefde kinderen. Maar wel als tot mijn geliefde broeders en zusters. Want dat verlangen wat Johannes had om zijn kinderen, om die daar naartoe te brengen.

Dat heb ik deze morgen ook. En dan gaan we lezen. Het staat het volgende. Ik lees HSV trouwens. Hij is in de Statenvertaling. Mocht je online meelezen, dan kun je die erbij pakken. Begin bij vers 1.

Vers 1.

En deze gemeenschap van ons is er ook met de Vader en met zijn Zoon Jezus Christus. En deze dingen schrijven wij u opdat uw blijdschap volkomen wordt.

Johannes begint zijn brief en hij zegt. Geliefde kinderen, ik heb zoveel van de Heer Jezus gehoord. Ik heb zoveel van de Heer Jezus gezien.

Ik heb zelfs dingen van hem aanschouwd. Als je iets aan schouwt, dan zit je er met je neus op. Ik heb zelfs dingen van hem getast.

En die gemeenschap zoals ik die had met de Heer Jezus Christus, zo wil ik dat u die gemeenschap met mij hebt met de Vader. Waarom?

Zodat onze blijdschap volkomen wordt. Als iets ver weg is, dan kunnen we het wel horen. Maar dan staat het nog behoorlijk ver van ons af.

Als hier een brommer door de straat en rijdt, dan hoor ik hem rijden. Ik zie hem niet. Als ik iemand wil zien, dan zal hij hier toch in de ruimte moeten zijn. Dan komt hij al dichterbij. Als ik iets aan schouw.

Ik heb aantekeningen in mijn Bijbel staan. Ik kan ze lezen, jullie niet. Dan moet je er met je neus bovenop zitten. Dan moet je dichtbij zijn. En Johannes brengt het tot het laatste. Totdat je het tast.

En als je iets tast, dichterbij kun je niet komen. En Johannes zegt, ik heb dat verlangen. Ik heb dat verlangen dat we Jezus op die manier kennen.

Dat we hem horen, dat we hem zien. Dat we hem aanschouwen en dat we hem tasten. En deze morgen heb ik dat verlangen ook. Met Johannes mee.

Dat we iets van Jezus zullen zien. Want toen ik in de voorbereiding was op deze preek. Toen moest ik keuzes maken. Ik zou jullie zo ontzettend veel kunnen vertellen.

En de Bijbel staat er vol mee. Johannes zelf heeft zelfs een evangelie geschreven. En aan het einde van dat evangelie zegt hij. Als ik alle dingen die ik van Jezus heb gezien. Zou opschrijven.

Dan zou de wereld te klein zijn om alle boeken te kunnen bevatten. Dus wij hebben maar een klein deel. En binnen dat kleine deel moet ik ook nog een paar keuzes maken. Maar toch is het goed om met elkaar daar naartoe te gaan.

Om ons onder de indruk te laten brengen van wat heeft Johannes dan gezien van Jezus. En het eerste waar ik jullie mee naartoe wil nemen. Dat staat beschreven in Marcus 1.

En als je mee wil bladeren heel graag. Marcus 1. Ik vind zelf het evangelie van Marcus een heel fijne evangelie. Omdat het gewoon soms lekker rauw en dichtbij komt. Omdat het soms een gevoel overbrengt wat ik wel kan pakken.

Wat ik wel kan vatten. En Johannes die reist natuurlijk met Jezus rond. En ik geloof dat een van de dingen die veel impact heeft gemaakt op Johannes.

Is dit. Waar we hiervan gaan lezen. En dat vinden we in vers 40. Marcus 1 vers 40. Marcus 1 vers 40. Jezus reist rond.

Hij doet veel wonderen. Hij geneest veel mensen. Hij gaat in gesprek met fariseeën. Met de mensen van het volk. En dan op een gegeven moment dan komt er een meelaatsen naar Jezus toe.

En dan staat er het volgende. En dan kwam een meelaatsen naar hem toe. Die hem smeekte. En voor hem op de knieën viel. En meelaatsen in die tijd stond op afstand.

Die moest roepen als hij eraan kwam. Onrein, onrein. Hou afstand van mij. Het was iemand die op afstand stond van de maatschappij. Iemand die niet onderdeel was van het geheel.

En deze man die komt bij Jezus. En hij valt voor Jezus op de knieën. En dan zegt hij iets. En wat hij zegt dat raakte mij. En hij zei. Als u wilt.

Kunt u mij reinigen. Deze man die komt bij Jezus. Hij valt op zijn knieën. En hij zegt. Heer als u het wilt. Dan kunt u het.

Maar de vraag daaronder is misschien wel. Of het antwoord wat hij zichzelf al had gegeven. Nou als u het niet wilt. Begrijp ik dat ook wel.

Want iedereen houdt mij op afstand. Ik ben onrein. Ik doe er niet toe. Ik weet dat u het kan. Maar als u het niet wilt. Ik bouw het maar vast in.

En wat mij raakt is dit. Ik kan soms die houding naar God toe ook hebben. Misschien u ook wel.

Dat je weet dat je van genade mag leven. Dat je de heren in goede tijden hebt aan beden.

Dat je grote woorden over hem hebt gehoord. Dat je dingen van hem hebt gezien. Maar dat je een houding kan ontwikkelen. Die zegt. Ja heren ik weet wel dat u mij kan genezen.

Ik weet wel dat u mijn onreinheid weg kan nemen. Maar wilt u het nog wel. Want ik heb in de afgelopen week. Voor de tiende keer een puinhoop van gemaakt. Ik heb mezelf weer bezoedeld.

Ik ben onrein geweest. In mijn gedachten. Misschien wel in mijn daden. In mijn woorden. En dat je als die onreine naar Jezus komt. Op je knieën valt.

Maar misschien een beetje hebt ingebouwd. Nou weten we hier. Als u het niet meer wilt. Dan begrijp ik het ergens wel. Want het is niet de eerste keer.

Het is ook niet de tweede keer. Ik lig hier voor de tiende keer. En wat er dan gebeurt. Dat zegt mij alles over Jezus.

Want wat staat er? Jezus die ziet dit gebeuren. Die ziet die man liggen. Die hoort die woorden van de man. En dan gebeurt er iets bij Jezus. En dit is geweldig. En Jezus.

Innerlijk. Met ontferming. Bewogen. Stak zijn hand uit. En raakte hem aan. Even voordat we doorgaan. Weet je wat hier gebeurt? Dat woord innerlijke ontferming.

Wat hier vertaald is in ons Nederlands. Wordt ook wel vertaald met warmhartigheid. Of met compassion in het Engels. Of met splach niet zo maai. In het Grieks.

Maar dit woord is een geweldig woord. Want wat hier gebeurt. Is dit. Dat woord splach niet zo maai. Bestaat uit twee delen. Het eerste deel is. Dat iets wat jij ziet gebeuren.

Dat jou dat raakt tot in het diepst van jou zijn. Laat me dat proberen te duiden. Ik heb een klein zoontje van vijf. Mijn jongste.

En ik vind het echt een schattig vriendje. En hij is motorisch goed. Maar fietsen dat kwam er niet zo in. Op de een of andere manier pakte hij dat niet. En op een gegeven moment. Ik had zo'n kleine fietsje.

Want hij moest natuurlijk ook op de grote fiets van zijn broer. Moest hij het leren. Want ik dacht. Ja zo'n klein fietsje. Waardeloos in mijn schuur. Maar toch een kleine fietsje. En zo'n heel klein fietsje. Met dan die korte traptjes. Daar ging hij mee door de straat op een gegeven moment.

Hij haalt dat onder de knie. En ik zat voor mijn huis. Op mijn stoel. Te kijken naar dat ventje. Hoe hij door de straat heen fietste. En op een gegeven moment. Kijk je naar papa. Papa kijk je hoe hard ik ga.

En in een keer klapt hij over de kop. En wat er toen bij mij gebeurde was dit. Ik zag dat ventje vallen. En dat raakte mij tot in het diepst van mijn zijn.

Want waar hij net nog zo blij was. En door de straat heen fietste. Lag hij nu hard op de grond. Gevallen. Huilend. Schreeuwend. Het kon niet anders dan dat mij dat raakte. Maar het tweede wat ik deed.

Was ik sprint naar hem toe. Ik blijf niet zitten. Nee ik kom in beweging. Ik ren naar hem toe. En het liefst zou ik zijn pijn pakken. En dat op mij nemen. Om mee te kunnen leven.

Zoals je dat bij zo'n klein ventje doet. Die pak je op. Die troost je. Geef niet op zeg je erbij. Dat kan gebeuren. Dat hoort bij leren fietsen. Dit is het woordsplag niet zomaar. Eén.

Ik zag dat ventje vallen. Het mag mij raken. Ik kan niet eens anders. Het is mijn zoontje. En het tweede wat dat woord zegt. Is dat ik in beweging kom. Ik ga niet blijven zitten.

Ik wil rennen. En dat is wat er hier bij Jezus gebeurt. Hij ziet die man komen. Melaats. Onrein. Op afstand. En hij zegt.

U kunt het wel. Maar als u het niet wilt. Ik begrijp het wel. Maar Jezus zegt. Nee nee nee nee. Hij laat zich tot in het diepst van zijn zijn raken. En hij komt in actie.

En hij zegt. Ik wil het. En wordt genezen. Geweldig hè. Dit is toch geweldig. Dit is wie Jezus is.

Jezus laat zich raken door dat wat hij ziet gebeuren. Laat ik het anders zeggen. Hij kan het niet niet doen. Hij kan niet niet in actie komen. Ik geloof echt dat de rondwandel van Jezus op aarde was afzien voor hem.

Dat hij de mensen zag struggelen. En ik bid vaak tot God dat ik deze bewogenheid mag hebben. Zoals hij dat had.

Ik merk dat het me heel vaak niet lukt. Ik kom op hele gebroken plekken in de wereld. Waarin armoede heerst. Waarin mensen tot keuzes gedwongen worden. Daar kun je je soms geen voorstelling bij maken.

En maar goed ook dat we dat niet kunnen. Maar ik vraag mezelf wel eens af. Mag het mij echt nog raken? Mag het nog? Misschien geldt dat voor u ook wel.

Als je nu om je heen kijkt in de wereld. Mogen de dingen die zich afspelen in de wereld. Ons op dit moment nog raken. Of zeg ik. Sa, sun pakkie aan. Ik heb het denk ik aardig voor mekaar.

Ik zit hier in een vrij en veilig en vredig land. Wat zich aan de andere kant van de wereld afspeelt. Is best. Maar ik geloof dat als wij. Weer in de positie durven te komen.

En ik moet daarin. Mezelf helemaal inschalen. Want ik kan het zo vaak niet. Want ik denk als ik me nu laat raken. Dan gaat het me wat kosten. Dan moet ik. En dat wil ik niet.

Maar als we dat weer gaan doen als christenen. Ik denk dat onze tijd erom vraagt. Dat het een tijd is die het nodig heeft. Hij is gepolariseerd. Hij is hard. Zowel links als rechts. En het is nodig.

Dat we ons weer laten raken. Niet door allemaal moeilijke thema's. Maar gewoon door de mens. Jezus ziet een eenvoudig mens komen. En hij laat zich raken.

Door het verhaal van deze persoon. Toen ik in de voorbereiding was. Toen. Was ik bezig met wat Johannes allemaal gezien heeft van Jezus.

En ik geloof dat wat in Johannes 19 beschreven staat. Dat dat hetgeen is wat Johannes het allerdiepst heeft geraakt.

En als je de Bijbel bij je hebt. Dan zou ik je willen vragen om daar naartoe te bladeren. Vers 25 lezen we namelijk het volgende. Johannes 19 vers 25.

Jezus is de weg naar Gogota gegaan. Hij heeft voor de rechters gestaan. Hij heeft voor het volk gestaan.

Er is een conclusie getrokken. Hij is schuldig. En hij moet gekruisigd worden. Ik denk als we daarover nadenken.

Met wat in ons is. Ik denk dat we niet kunnen bevatten. Niet in de buurt kunnen komen. Van wat dat moet geweest zijn. Dat je onschuldig. Als de Heer Jezus Christus. Wegeleid wordt.

Gehaat wordt. Geslagen wordt. En dan uiteindelijk. Dan hangen ze je aan een houten kruis. En wat daar dan gebeurt. Johannes stond erbij. Johannes stond aan de voet van het kruis.

En dat lezen we hier. En dan. Wat Jezus daar weer doet. Toen ik daarover nadenken. De Heer Jezus hangt daar aan een kruis. Gemarteld. Hij draagt de zonden van de wereld.

En dan gebeurt er dit. En bij het kruis van Jezus stonden zijn moeder. De zuster van zijn moeder. En Maria. Vrouw van Klopas.

En Maria Magdalena. En toen u Jezus zijn moeder zag. En de discipel die hij lief had. Dat is Johannes. Zo omschrijft Johannes zichzelf in zijn evangelie. Bij haar zag staan.

Zei hij tegen zijn moeder. Vrouw zie uw zoon. En daarna zei hij tegen de discipel. Zie uw moeder. En vanaf dat moment. Nam de discipel haar.

In huis. Moet je eens over nadenken. De Heer Jezus hangt daar aan een kruis. Onschuldig.

Er staan mensen onder aan zijn kruis. Die naar hem roepen. Als u dan de zoon van God bent. Kom er dan vanaf. Toon het dan.

Toon dan je macht. En hij had maar zo hoeven doen. Hij had het kunnen doen. Hij had de engelen macht er. De bij kunnen roepen. Nou hij had die in zijn hoden gehad. Hij had het zelf kunnen doen. En hij deed het niet.

Het enige wat hij deed was dat hij zei. Vader vergeef het hem. Want ze weten niet wat ze doen. Hij was met innerlijke ontferming bewogen over de mensen. Die onder aan zijn kruis stonden.

Want hij wist. Als ik nu van dat kruis afkom. Is het onmogelijk voor deze mensen. Dat zij terug kunnen komen bij mijn vader. We lezen in het evangelie.

Van Johannes ook. Dat Jezus de diepste vreugde. Vond. In de geest verheugde hij zich over het moment. Dat hij vertelde aan zijn discipelen.

Dat hun namen stonden opgeschreven in het boek des levens. Jezus kwam met één reden naar de aarde. En dat was. Om zijn vader te dienen. En om de mensen. De weg terug te leiden.

Naar zijn vader. En toen hij daar hing. Toen zei hij dat. Vader vergeef het hem. Want ze weten niet wat ze doen. Maar dat niet alleen. Ik vind het zo wel.

Hij had oog voor zijn moeder. Hij ging weg. En wat ziet hij gebeuren? En dan zegt hij. Dat ziet hij gebeuren. En dan zegt hij. Moeder zie uw zoon.

Zoon zie uw moeder. Hij is niet met zichzelf bezig. Hij draagt de zonde van de wereld. Maar waar is hij mee bezig? Met zijn moeder. En het kan niet anders.

Dan dat Johannes dit tot in het diepst van zijn zijn heeft geraakt. Ik vind het onvoorstelbaar. Johannes heeft het gezien.

En gelukkig mag het in het woord tot ons komen. En als je dan met mij meebladert naar de 1 Johannes brief opnieuw. En je gaat dan 1 Johannes 3 lezen. Dan geloof ik dat die woorden meer impact hebben.

Dat we ze beter begrijpen. Want wat zegt Johannes daar? En dit is zo mooi. Vers 16. 1 Johannes 3 vers 16. Hieraan leerden wij de liefde kennen.

Oké Johannes. Waaraan leerden wij de liefde kennen? Nou zegt hij. Hieraan. Waaraan. Wij leerden de liefde kennen. Dat hij. Dat is Jezus. Voor ons zijn leven heeft gegeven.

Ook wij. Moeten voor de broeders. Het leven geven. Wie dan de goederen van de wereld heeft.

En zijn broeder gebrek ziet lijden. Maar zijn hart voor hem toesluit. Hoe kan de liefde van God. In hem blijven. Johannes zegt.

Waaraan hebben wij de liefde leren kennen? Nou dat Jezus Christus. Voor ons. Is gestorven. De grootste openbaring van liefde.

Het grootste moment van bewogen zijn. Met innerlijke ontverming over dat wat hij zag. Over een verloren wereld. En als je de brief van Johannes. In de komende tijd nog eens goed zou doorspitten.

Dan wil ik je wat meegeven. Want Johannes doet eigenlijk steeds een aantal dingen. Hij doet namelijk dit. Hij moedigt je. Of hij bemoedigt je eigenlijk altijd in de eerste plaats. Denk als je de brief van Johannes gaat lezen.

Dat je erdoor bemoedigd wordt. Dat doet hij in het begin deel namelijk ook. Hij zegt. Wat ik van hem heb gehoord. Wat ik van hem heb gezien. Ik wil jullie in diezelfde connectie brengen met Jezus. En dat het je blij maakt.

Dat het je brengt tot volkomen blijdschap. Het bemoedigt je. Maar Johannes is ook een man van aanmoediging. Hij zegt.

Het kan niet zo zijn dat als wij bemoedigd zijn en dit allemaal weten. Dat er geen uitwerking is in ons leven. Hij moedigt aan. Want hij zegt. Als wij dit dan weten.

Als wij dan hier in de liefde hebben leren kennen. Maar wij zouden ons hart toesluiten voor het lijden van onze broeders. Hoe kan de liefde van God in ons blijven? En die is scherp.

Laten we maar eerlijk zijn. Hij is scherp. Ik vond hem scherp. Want hij voegt er nog bij. Mijn lieve kinderen laten wij niet lief hebben met het woord of met de tong. Maar met de daad en in waarheid. Nou ik kan aardig makkelijk praten kan ik je vertellen.

Daar waren jullie misschien al achter. Dat is niet een probleem hoor. Voor mij. Maar om er de daad bij te voegen. Om mij echt te laten raken.

Dat vind ik eng. Dat vind ik eng. Want dan moet ik wat en dan wil ik niet. En misschien herken je dat wel. Misschien herken je dat wel.

Dat je. Dat je denkt ja. Als het dan zo scherp staat. Kan dan inderdaad de liefde van God wel in mij blijven. Want ben ik wel echt bewogen met mijn broeder.

Deel ik wel echt van wat ik heb. Hou ik het toch liever een klein beetje voor mezelf. Weet je wel. Buitenwereld denkt allemaal wel van. Het is goed. Maar als we mee in mijn hart kijken. Herkenbaar of niet.

Of heb ik er alleen last van. Johannes bemoedigt. Hij moedigt aan.

En hij is eerlijk. En ik geloof dat we daar niets van af moeten doen. Maar Johannes is ook pastoraal. Mag goed ook. Want hij gaat verder.

Vers 19. En hieraan weten wij. Dat wij uit de waarheid zijn. En zo zullen wij ons hart voor hem geruststellen. Want als ons hart ons veroordeelt. God is meer dan ons hart.

En hij weet alle dingen. Het is bevrijdend hè. Ik heb wel eens last van een veroordelend hart. Helemaal als ik met deze thematiek bezig ben. En als ik de gebrokenheid van de wereld zie.

En als ik zie hoe mensen soms lijden. Echt lijden. En dat ik dan denk. En dan kan mijn hart mij gaan veroordelen. Dat slaat je lam.

Misschien herken je dat. Dat je lam gelegd wordt. Dat je denkt. Ik kan het niet. En ik red het niet. En ik wil het misschien ook wel gewoon helemaal niet. En dan zegt Johannes.

Maar weet dan dit. Dat God groter is dan je hart. Ik denk dat het twee dingen van ons vraagt. Eén. Is dat je eerlijk bent met God. Ga nou alsjeblieft geen verstoppertje spelen.

Hij weet het allemaal. Je kunt er maar beter voor hem uitstrooien. En eerlijk over zijn. Want dat werkt bevrijdend. Want dat is wat hier staat. Hij zegt.

Want als ons hart ons veroordeelt. En dat doet het zo vaak. Weet dan dat God meer is dan ons hart. Hij weet alle dingen. Hij weet alles. Speel nou geen verstoppertje.

Strooi het voor hem uit. En dan staat de geliefde. Als ons hart ons niet meer veroordeelt. Waarom veroordeelt het niet meer? Omdat het gered is door Jezus Christus. Daar zijn we eerlijk over.

Ik heb een schuld van 500. Ik deelde het vanochtend even in de bidstond. Ik heb een schuld van 500. Ik probeer er heel vaak een schuld van 50 van te maken. Lees thuis het verhaal in Lukas 7 maar eens.

Dan zul je het gaan begrijpen waarom ik het zeg. Maar ik probeer altijd een kleine schuld te hebben. Dat de heren zeggen. Nou hij doet wel aardig goed zijn best. Weet je wel. En ondertussen ben ik alleen maar bezig om mezelf te rechtvaardigen.

Maar weet je wat ik nodig heb? Dat ik dieper afzak in het bewustzijn van wat Jezus voor mij heeft gedaan. Jezus zegt. Zij die beseffen hoe groot hun schuld is. Hoe groter je schuld.

Hoe meer liefde naar mij. Zegt Jezus. En dat is zo. Dat strijdt bij mij van binnen. Want ik wil dat Jezus zegt. Je doet het eigenlijk best goed. En best oké jongen. Ja er zijn er zat in de wereld hoor.

Die hebben een schuld van 500. Maar jij. Goed gedaan jongen. Jij hebt een schuld van 100. Maar Jezus ziet die gedachtegang bij die fariseeën. En daar spreekt hij hem gewoon op aan. Hij zegt. Jij denkt dat je een schuld van 50 hebt.

En dat die vrouw hier aan mijn voeten een schuld van 500 hebt. Maar zo werkt het niet in het leven. Nou dit. Als wij zo eerlijk naar God kunnen zijn. Maar ook naar elkaar hier als gemeenschap. Nou dan wordt het een fijne bedoeling.

Want dan kan Gods geest daar doorheen werken. Gods geest werkt door het gebroken heen. Hoe raar ook. Nou dit. Als we dat kunnen doen. Ik gun het jullie.

Want dan. En dat is zo mooi. Geliefde. Als ons hart ons niet meer veroordeelt. Hebben wij vrijmoedigheid om tot God te gaan. En dan zeggen we. Heer hier zijn we. Gebroken. Niets waard.

Maar door u. Alles waard. Gekocht. Duur gekocht. Door uw zoon. Heer Jezus Christus. En dan staat er. En wat wij ook maar bidden. Ontvangen wij van hem. Omdat wij zijn geboden in acht nemen.

En doen wat hem wel gevallig is. En dit is zijn gebod. Dat wij geloven. In de naam van zijn zoon. Jezus Christus. En. Dat wij elkaar lief hebben.

Zoals hij ons geboden heeft. En wie zijn geboden in acht neemt. Blijft in hem. En hij in hem. En hieraan weten wij dat hij in ons blijft. Namelijk aan de geest die hij ons gegeven heeft.

Dit is belangrijk. Dit gaan wij niet kunnen vanuit eigen kracht. Als wij dit als mens zouden moeten gaan bewerkstelligen. Dan wordt het echt een pijnhoop.

Nog grotere pijnhoop als dat het al wel eens is. Maar als het Gods geest is. Die door ons heen mag werken. Dan kan het iets goddelijks gaan krijgen.

En dan is het ook niet meer van ons. Maar dan is het God in ons. God volledig met ons. Door ons heen. En dat vind ik zo bemoedigend. Johannes was een van die discipelen.

Die met Jezus stond. En dat Jezus ging praten. Van joh weet je er komt een tijd. En dan zal ik niet meer hier zo zijn. Ik ga terug.

Ik ga sterven. En wat er dan gebeurt bij die discipelen is dat er paniek komt. Hoe moeten we dat doen? Peter staat op. Nee, dat gaan we niet laten gebeuren. En dan zegt Jezus wel.

Het is goed dat ik ga. Het is goed dat ik deze aarde ga verlaten. En dat ik naar mijn vader ga. Waarom? Want dan zal ik mijn geest zenden. En die geest. Wat gaat hij doen? Die pakt een deel uit Jezus Christus.

Dat staat er letterlijk. Hij zal het uit het mijne nemen. En hij zal het u verkondigen. Nou dat is toch heerlijk? En die geest die mag in ons werken. En Johannes zegt.

Die geest hebben wij nodig om bij de waarheid te blijven. Om in liefde naar onze naasten te kunnen blijven staan. We mogen het van hem verwachten. Heerlijk. Laten we daar straks ook met elkaar voor bidden.

Dat die geest ook echt de ruimte krijgt. Ik wil afsluiten met een stukje vanuit openbaring 1.

Ik weet niet wie het was. De vrouw die op de viool speelde. Ik ken haar naam niet. Ze deelde iets over de grootheid van God. Ze deelde iets over dat wij moeten oppassen.

Want als wij dit doen. Dit lezen. Soms. Er zijn, laat ik het zo zeggen. Er zijn periodes in mijn leven geweest. Dat ik Jezus behandelde als mijn broekzakvriendje. En weet je wat voor een periode dat was?

Dat was een periode dat ik groot was als mens. Maar als ik groot ben als mens. Dan kan het niet anders zijn dan dat Jezus klein is. Want ik ben belangrijk.

En wat ik wil en wat ik vind. Dat moet er doorheen gedouwd worden. Het is niet linksom, dan wel rechtsom. En toen ik van de week weer openbaring 1 las. Toen was ik zo gigantisch onder de indruk.

Wat daar staat. En Johannes heeft dit gezien. En dan laten we dat lezen. Dit is geweldig. Laten we lezen vanaf vers 13. En te midden van de zeven kandelaren.

Zag ik iemand. Die op de zoon des mensen leek. Johannes was in verwarring. Hij had met Jezus op aarde rondgelopen. En toen kreeg hij die openbaring in de hemel.

En dan staat er iets. Ik vind dit. Hij keek om. En hij zag iemand die gekleed is in een gewaar tot aan de voeten. En op de borst omgort met een gouden gordel.

Zijn hoofd en zijn haren waren wit als witte wol als sneeuw. En zijn ogen waren als een vuurvlam. Dit moeten we soms tot ons door laten dringen.

De Heer Jezus nu verheerlijk in de hemel. Zit daar met een gewaar tot op zijn voeten. Gouden gordel om. Ogen als een vuurvlam. Dat is niet mis.

Die kijken niet even in de ogen en zeggen. Nou. Zullen we een beetje onderhandelen? Mijn deel, jouw deel? Hoe doen we het? Nee. En zijn hoofd en haren waren als witte wol.

Als sneeuw. En zijn ogen waren dus als een vuurvlam. En zijn voeten waren als blinkend koper. Gloeiend gemaakt in de oven. En zijn stem klonk als van vele wateren.

Van de zomer ben ik in Slovenië geweest. Daar heb je veel waterstromen. Nou als je ernaast zit hoor je niets anders dan dat water. Het ruist. Het druist. Het maakt herrie.

Het kan zelfs angstaanjagend zijn. Zoveel geweld dat water naar beneden kan komen. En dat is de stem. Het klonk als een geluid van vele wateren. En hij had zeven sterren in zijn rechterhand.

En uit zijn mond kwam een twee snijdend scherp zwaard. En zijn gezicht was als de zon schijnbaar in haar kracht.

Toen ik hier vanochtend heen kwam. Dan rijd ik natuurlijk zo mooi dat stukje langs Amersfoort. En de zon kwam een beetje op. Nou hij scheen in mijn spiegeltje. En dan achter. Daar kan ik er al niet in kijken. Laat staan als je de zon recht in je gezicht ziet schijnen.

En wat staat hier? Hij schijnt als de zon in haar kracht. De zon die ik vanochtend opkwam kwam net op. Zag. Dat was een kleine zon.

Maar de volle zon. Daar kunnen wij niet eens in kijken. Als die opkomt dan hebben we het warm. Nou op hoeveel afstand staan we ervan? Daar kun je ook van alles van denken en vinden. Maar het gaat om de grootheid.

En wat er dan gebeurt met Johannes. Dat kan ik mij helemaal voorstellen. En toen ik hem zag. Toen hij dit zag. Viel hij als dood aan zijn voeten. En dat kan ook met ons gebeuren.

Als het Johannes al overkwam die Jezus kende. Laat staan wij. Als deze macht en glorie. Als Jezus zich op deze manier openbaart. Als hij op deze manier zichtbaar wordt.

Dan is het onmogelijk dat ik als zondaar zou kunnen bestaan voor hem. Dat ik zou kunnen blijven staan. En dat gebeurt ook met Johannes. Johannes valt als dood aan zijn voeten.

Maar dan komt het hart van de Heer Jezus openbaar. Ik vind dit zo geweldig. Als we dit horen. Als we dit tot ons door laten dringen. Weet je wat dat bij mij kan doen?

Dat Jezus wat op afstand kan komen van mij. God heilig. Als de zon. Ik kan er niet in kijken. Onmogelijk voor mij. En dan creëert dat een afstand.

Ik als zondaar. En Johannes die lag daar ook voor dood. En wat gebeurt er dan? En toen hij hem zag.

Viel hij als dood aan zijn voeten. En hij. Dat is Jezus. Legde zijn rechterhand op mij. Het is Jezus die de afstand overbrugt.

Die is ontstaan met Johannes. Hij ziet Johannes liggen. Hij strekt zijn hand uit. Hij legt hem op zijn hand. En wat zegt hij? Wees niet bevreesd.

Als ik dit lees van Jezus. Als ik denk aan de heiligheid van Jezus. Dan kan ik bevreesd raken. Dan kan ik denken. Hoe kan ik voor hem bestaan? En Jezus overbrugt de afstand naar Johannes.

En hij zegt. Wees niet bevreesd. Ik ben de eerste. En ik ben de laatste. En de levende. En ik ben dood geweest. En zie. Ik ben levend tot in alle eeuwigheid.

Amen. En ik heb de sleutels van het rijk. Van de dood. Ja. Van de dood. En zelf. Wat een bemoediging. Het is de Heer Jezus.

Die de afstand overbrugt. Die de dood heeft overwonnen. Hij is de eerste. En hij is de laatste. Ik ben blij dat ik dat niet hoef te doen. Maar ik wil wel krachtig staan.

geraakt door zijn liefde. Geraakt door zijn bewogenheid. Om verschil te kunnen maken. In deze wereld. Tot eer en glorie van zijn grote en machtige naam.

Omdat er geen andere naam onder de hemel is. Die de lof en de eer en de prijs verdient. Dan hij alleen. En ik zie uit naar de dag. En ik denk jullie met mij.

Dat Jezus terug zal komen. Dat we met hem zullen zijn. Dat hij het middelpunt van alle dingen zal zijn. En wat is het mooie. Hij mag het al zijn in ons leven. Wij mogen daar iets van weer spiegelen in deze wereld.

En ik geloof dat hij spoedig zou kunnen terugkomen. Dat geloof ik echt. En dat de wereld best gek is geworden. Maar als het nog even duurt. Ook geen probleem. Maar ik wil tot die tijd wel als een bruikbaar instrument in zijn handen zijn.

Om de liefde van Jezus Christus te laten zien. En ik hoop dat u dat met mij doet. Want dan zal er gezegd worden. Heer Baan. Daar staat de gemeente. En dat is een licht op een berg. Die schijnt helder. Van rust en liefde en vrede.

En dat zullen ze niet van zichzelf hebben. En dan zegt u dat klopt. Dat hebben we van Jezus Christus en Hij alleen. Zullen we bidden om de geest. Dat die geest dit in ons zal werken. Heren dank u wel voor uw heerlijke woord.

Heren Jezus dank u wel voor uw ontferming. Heren dank u wel dat u zich liet raken. Heren en dat is misschien als we het woord zo tot ons nemen gebleven bij personen die we lezen in de Bijbel.

Maar heren wat dank ik u dat we dat mogen betrekken op onszelf. Heren want wij waren niets beter. Wij waren geen haar beter. Wij stonden op net zo'n grote afstand van u. Heren en wat wil ik u danken.

Dat u zich lief raken. Dat u met innerlijke ontferming bewogen was over mensen. Over zonden. Heren dank u wel dat u zichzelf hebt geopenbaard.

Heren en dat we de liefde hebben mogen leren kennen in het feit dat u u zelf hebt gegeven. Heren ik bid u dat de geest in deze gemeente krachtig mag werken met dit getuigenis.

Heren zodat de veeden hier in de omgeving van Baarn, in de omgeving van waar we ook geplaatst zijn, tot u zullen komen. En zullen zeggen heren we kunnen het niet zelf. We willen alleen nog maar staan op het offer, op het volmaakte offer dat u bracht.

Heren dank u wel voor uw woord. Dank u wel voor deze gemeente. Wilt u aan zegenen. Natuurlijk echte kinderen zegenen. Heren ik bid u dat ze jong gegrepen zullen zijn door uw liefde. Dat ze dit zullen pakken.

Dat het iets van hen mag zijn. Zodat ook zij weer tot eer en glorie van uw naam mogen leven. En op die manier weer als een licht mogen schijnen. Helder in deze duistere wereld.

Heren dank u wel voor deze morgen. Wilt u de rest van de dienst ook zegenen. En dank u wel dat we met u mogen zijn. In Jezus naam.

Amen.