Yom Kippur

Date
Oct. 5, 2025
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen allemaal, shalom. Ja, als we het over Israël hebben vandaag de Israël zondag. Dan is het natuurlijk eigenlijk iedere zondag dat we het over Israël hebben, want eigenlijk bijna de hele Bijbel gaat over Israël.

En vanmorgen tijdens de bid stond, voordat de dienst begon, ging het even over ja, wat is het soms moeilijk om iemand lief te hebben. Zelfs een broeder of een zuster lief te hebben.

En als het nou gaat over Israël, daar heeft Johan natuurlijk ook al een aantal dingen over gezegd. Je houdt niet van iemand om wat hij gedaan heeft, maar om wie hij is.

Dat is wat de Bijbel leert. God, die houdt van ons niet omdat wij dingen gedaan hebben, maar om wie wij zijn. En dat is met Israël precies hetzelfde. Wij houden van dat volk, omdat het het volk van God is.

Omdat dat dat hele speciale volk is, dat God op een hele bijzondere manier in deze wereld heeft gebracht. Als hij dat niet gedaan had, was het volk er nooit geweest.

En dat volk is er nog tot op de huidige dag, maar het is, zoals de profeten ook zeggen, en bijzonder ook Ezekiel, het is een hardnekkig volk. Het is een volk met een diamante voorhoofd.

En ze zijn niet bereid om te luisteren als volk, hè. Maar het geweldige is dat er onder hen altijd mensen zijn geweest die wel hebben geluisterd.

En die inderdaad de Messias hebben gezien. En hoe zie je de Messias? Dat laat ons Christus zien. Hier zien wij Christus. In zijn woord.

Het zijn de schriften die van hem getuigen. En het is de Bijbel die Christocentrisch is. Vandaag gaan we het dus hebben over Yom Kippur.

Dat was al heel even aangegeven. Afgelopen donderdag heeft het Joodse volk Yom Kippur gevierd. Maar we gaan eerst met een heel bekend, voor de Joden in ieder geval, lied beginnen.

Het Shema Israël. Hoor Israël, de Heer onze God, is één. En dat is de beleidenis van Israël, zou je kunnen zeggen. ZANG EN MUZIEK Dan het laatste stukje is geprezen.

Zijn de heilige naam, onze koning tot in eeuwigheid. Yom Kippur. Een hele bijzondere dag. De allerheiligste dag, zegt men, voor Israël.

Maar het is ook een hele mysterieuze dag. Het opmerkelijk is, als je in het oude testament leest, en ook in het diewe testament, dat je nergens leest dat Yom Kippur gevierd wordt. Peestdag wordt gevierd.

Het loofguttenfeest wordt gevierd. Het wekenfeest wordt dan uiteindelijk ook gevierd. In handelingen. Maar over Yom Kippur lezen we eigenlijk helemaal niet. Geen enkele keer dat het gevierd wordt.

Door het Joodse volk. In Leviticus hoofdstuk 16 staat er een heel lang hoofdstuk, waar alles over Yom Kippur wordt beschreven, tot in de kleinste details. En toch viert dat volk.

In de Bijbel in ieder geval niet. Natuurlijk hebben ze het gevierd. Maar het wordt ons niet vermeld. En dat Yom Kippur daar, ook de Hebraïenschrijver, grijpt daar diverse keer op terug.

Hebraïenen, dat zijn Joodse mensen, de Hebraïers, tegenover de Grieks sprekenden in de tijd van handelingen. De Hebraïens die trouw waren aan de wet.

En de Grieks sprekenden die toch wel meer wereldgezind waren. En die Hebraïen daar, daar is deze brief de Hebraïen aangericht.

En we gaan uit Hebraïen 9 lezen. Het is natuurlijk heel bijzonder om te zien hoe die Bijbel is ingedeeld. Je hebt natuurlijk eerst de vijf boeken van het Nieuwe Testament. Dat is geschiedenis. De evangelieën en handelingen.

Dan krijg je negen brieven van Paulus aan de gemeente. Dan krijg je de pastorale brieven. En dan krijg je negen brieven die dan met Hebraïen beginnen.

Aan de gemeente, dat begint met Romeinen. Een hele leerstellige brief. Hoe zijn wij gerechtvaardigd? En de Hebraïen, die tweede groep zeg maar, begint ook met een hele leerstellige brief.

En dat is Hebraïen. En dat eerste gedeelte vanaf Romeinen tot en met Thessalonissense, dat eindigt met de toekomst. Thessalonissense. En Hebraïen, die negen Bijbelboeken eindigen met de toekomst, een openbaring.

En ik persoonlijk geloof dat Hebraïen niet aan de gemeente geschreven is, maar aan Joodse gelovigen. Joodse gelovigen die in de tijd van handelingen leefden.

En ik denk dat die Hebraïen tot en met openbaring ook een hele bijzondere rol gaan spelen straks voor het Joodse volk in de toekomst. Maar goed, dat is even terzijde.

In Hebraïen hoofdstuk 9, daar lezen wij, daar lees ik even het laatste vers van hoofdstuk 8 mee. Als hij spreekt van een nieuw verbond, heeft hij daarmee het eerste voor verouderd verklaard.

En wat oud is verklaard en wat verouderd, staat op het punt te verdwijnen. Dat ook het eerste verbond, verordeningen voor de eredienst en het aardse heiligdom. Er was immers een tabernakel ingericht.

In het eerste gedeelte daarvan was de kandelaar en de tafel met de toonbroden. Dat werd het heilige genoemd. Maar achter het tweede voorhangsel was het gedeelte van de tabernakel dat het heilige der heiligen werd genoemd.

Met een gouden wierookvat en de ark van het verbond, die geheel met goud overtrokken was. In deze ark lagen de gouden kruik met het manna en de staf van Aaron die gebloeid had en de stenen tafelen van het verbond.

En bovenop deze ark waren de geeroeps van Gods heerlijkheid, die het verzoendessel overschaduwden. Over deze dingen zullen wij nu niet stuk voor stuk spreken. Dit alles was nu zo ingericht.

In het eerste deel van de tabernakel gingen de prizers voortdurend binnen. Om de diensten te volbrengen. In het tweede deel echter ging alleen de hoge priester eenmaal per jaar binnen.

Niet zonder bloed. Dat hij voor zichzelf offerde en voor de afdwalingen van het volk. Daarmee maakte de heilige geest dit duidelijk. Dat de weg naar het heiligdom nog niet openbaar gemaakt was.

Zolang de eerste tabernakel nog in gebruik was. Deze was een zinnenbeeld voor de tegenwoordige tijd. In overeenstemming daarmee werden er gaven en slachtoffers geofferd die niet in staat waren om hem die de dienst verrichtte, wat zijn geweten betreft, tot volmaaktheid te brengen.

Hij betrof hier alleen voedsel en dranken en verschillende wassingen, vleeslijke verordeningen die opgelegd waren tot de tijd van de betere orde. Maar toen is Christus verschenen, de hoge priester van de toekomstige heilsgoederen.

Hij is door de meerdere en meer volmaakte tabernakel gegaan, die niet met handen is gemaakt, dat is, die niet van deze schepping is. Hij is niet door het bloed van bokken en kalveren, maar door zijn eigen bloed, eens en voor altijd binnengegaan in het heiligdom.

En heeft daardoor een eeuwige verlossing teweeggebracht. Tot zover dit gedeelte uit het woord van God. En dat de Heer het ook zal zegenen aan ons hart. Ja, de ark van het verbond, die in het heilige der heiligen stond in de tabernakel, later in de tempel, is het centrale object voor Yom Kippur.

Het gaat om die ark. En ik vond het heel frappant dat we vanmorgen net uit 1 Konikken, hoofdstuk 16, even die tekst voor deze maand hebben gelezen.

Want dat staat in een gedeelte, 1 Konikken, hoofdstuk 16, ik weet niet of je dat ook nog eens meegekregen hebt. Maar daar gaat het over David, die dan de ark van het verbond naar Jeruzalem brengt.

Die ark was bij de Filistijnen geweest. En wordt dan uiteindelijk via het huis van Obed-Edom naar Jeruzalem gebracht. In vers 1 staat, toen zij de ark van God de stad binnen brachten, zetten ze die midden in de tent die David ervoor gespannen had.

En ze brachten brandtoffers en danktoffers voor het aangezicht van God. En dan geeft David ook opdracht om vanaf nu de heren te loven en te prijzen, onder andere met de psalm die daar dan opvolgt.

Heeft heel veel overeenkomsten met psalm 96. Zing voor de heren heel de aarde, breng de boodschap van zijn heil van dag tot dag. Nou, die ark staat er dan dus in de tent die daar David gespannen heeft in Jeruzalem.

Maar de tabernakel stond in Gibeon. Want dat lezen we in de dagen van Salomo. Als hij uiteindelijk dan tot koning wordt, dan gaat hij naar de hoogte van Gibeon.

Want daar stond de tabernakel. En dan gaat hij daar voor het aangezicht van God zijn. Dus de tabernakel stond in Gibeon. En de ark stond in Jeruzalem.

En dat heeft jaren geduurd. De hele regeringsperiode van David. En de eerste dagen van Salomo tot uiteindelijk de tempel gebouwd was.

Was daar de ark in Jeruzalem. En de tabernakel in Gibeon. Hoe vier je dan Yom Kippur? Waar die ark een wezenlijk onderdeel van is.

Een onlosmakelijk onderdeel. Hebben ze toen niet gevierd? We weten dat niet. Het staat niet erbij. Maar praktisch gezien was dat natuurlijk niet mogelijk. Want in dat Leviticus 16.

Daar wordt heel uitgebreid beschreven. Hoe dat precies ging met die tabernakel. Met die twee onderdelen. Met de voorhof. Waar die offers gebracht moesten worden. Enzovoort. Dus het is eigenlijk een hele mysterieuze dag.

Die Yom Kippur. Maar wel een hele belangrijke dag. Het punt is natuurlijk ook dat Israël vandaag dus Yom Kippur viert. Maar eigenlijk Yom Kippur niet kan vieren.

Want dat bloed waar die hoge priester zo mee bezig was. Dat moest binnengebracht worden in dat heiligdom. En dat moest op die ark worden gesprenkeld.

Maar sinds de verwoesting van de tempel. Kunnen er geen offers meer gebracht worden. Het is eigenlijk natuurlijk met alle Joodse feesten. Vanaf Pesach tot en met loofhutten. Dat men die eigenlijk niet meer kan vieren.

Omdat bij al die feesten moesten er offers gebracht worden. Iedere keer opnieuw. Werd dat heel uitgebreid voorgeschreven. Maar toen de tempel verwoesterd.

Hebben de rabbijnen. Geprobeerd met alle macht. En alle kracht. En alle ideeën die ze hadden. Om dan toch nog een soort zinvolle feesten te maken. Door allerlei inzettingen. Door allerlei dingen.

Plichtplegingen enzovoort. Maar het is niet meer dat. Wat God uiteindelijk had voorgeschreven. En dat is natuurlijk een punt. Al die feesten horen bij dat oude verbond.

En het is waar we even mee begonnen zijn. In Hebraïën 8 vers 13. En als hij spreekt van een nieuw verbond. Heeft hij mij het eerste voor verouderd verklaard. En wat oud is verklaard.

En wat verouderd. Stad op het punt te verdwijnen. Er is een nieuw verbond ingesteld. Door het offer van de Heer Jezus. In de nacht dat hij verraden werd.

Neemt hij dan die wijn. Beker. En dan zegt hij. Dit is het bloed van het nieuwe verbond. En dat nieuwe verbond. Dat was natuurlijk. In die wijn werd dat afgebeeld. Maar dat verbond werd pas gesloten.

Toen de Heer Jezus stierf. Want het is zijn bloed. Op grond waarvan God dat nieuwe verbond heeft gesloten. Dat verbond wat bedoeld is voor Israël.

En waar uiteindelijk ook Israël in gaat delen. En waarvan wij. Naar mijn inzicht. De geestelijke zegeningen hebben. Maar dat oude verbond. Als dat nieuwe verbond is.

Dan zegt hij. Heeft het eerste voor ouders verklaard. En wat oud is verklaard. En wat voor ouders staat op het punt te verdwijnen. En ik persoonlijk denk. Dat Paulus. Ik geloof dat Paulus Hebraïe geschreven heeft.

En die heeft dat. Aan het eind van zijn leven. Zeer waarschijnlijk geschreven. In ieder geval. Voor het jaar 70. Voor de verwoesting van de tempel. En dat dus in feite. Hij misschien hier al aangeeft.

De verwoesting van de tempel. Wat oud is verklaard. Dat woord staat op het punt te verdwijnen. En de mensen. Dit Joodse volk. Kon dus niet meer.

De offers brengen. Kon niet meer de feesten vieren. Zoals God ze bedoeld had. In feite geeft God daarmee dus aan. Je moet niet van dat oude. Maar je moet naar het nieuwe. En dat is de boodschap.

Die de apostelen brengen. En die ook de Hebraïerschrijver brengt. Dat uiteindelijk men zich op de Messias moet richten. En niet op de offers. Die gebracht werden in tabernakel. Of tempel.

Die allemaal beelden waren. Lessen. Praktische zinvolle beelden. Van wat de Messias uiteindelijk zou gaan doen. Nou in ieder geval.

Bij het eerste verbond zegt hij. Daar was dus een eredienst. En een aardsheiligdom. Een aardsheiligdom. Dat staat natuurlijk tegenover een hemelse heiligdom. Want dat aardse heiligdom.

De tabernakel. Was een afbeelding. Van het hemelse heiligdom. Mozes moest het maken. Zoals hij het had gezien. Op de berg. Precies maken. Zoals hij het gezien had.

En als je een openbaring leest. Dan lees je het ook over een tabernakel in de hemel. Dan lees je ook over een altaar wat er staat. Een reukofferaltaar. En over lampen die genoemd worden.

In ieder geval. Die tabernakel. Die was dus ingericht met een bedoeling. Drie delen. De voorhof. Het heilige. En het heilige der heiligen.

Ik denk ook dat dat een soort afbeelding is. Van ja. De manier waarop wij naar God kijken. Je hebt de eerste. Dat eerste gedeelte.

De voorhof. Daar werden de offers gebracht. Het tweede gedeelte. Dat was voor de priesters. En het derde gedeelte. Dat was heel. Eén keer per jaar. Voor de hoge priester. Wij leven in deze wereld.

Waar het offer is gebracht. Op deze aarde is het offer gebracht. Wij leven als het ware in de eerste hemel. De tweede hemel. Het heilige. Dat is van de luchtlaag tot aan de sterren.

En achter de sterren. Daar woont God. Dat is het heilige der heiligen. Dat wordt waarschijnlijk ook in die tabernakel. Tot uitdrukking gebracht. En dan beschrijft de apostel.

Hier. Dat hij zegt. In dat eerste gedeelte. Dat was de kandelaar. En de tafel met de toonbroden. Als je de tabernakel binnen ging. Stond links de kandelaar. En rechts de tafel met de toonbroden.

Zegt hij maar. Achter het tweede voorrangsel. Daar. Het heilige der heiligen. Daar was een gouden wier ook vat. In de ark van het verbond. Die me heel met goud overtrokken was.

Maar als we de Bijbel een beetje kennen. Ik hoop dat je het oude testament kent. Dan zeg je. Hé. Hier klopt iets niet. Want uiteindelijk stond er in dat eerste gedeelte. Daar stond inderdaad die kandelaar.

In de tafel van de toonbroden. Maar er stond ook nog een gouden. Reuk of veraltaar. En in het heilige der heiligen. Daar stond alleen maar de ark. Maar hier zegt de Hebraïenschrijver.

In het heilige der heiligen. Daar stond een gouden wier ook vat. En de ark van het verbond. En daarmee grijpt hij dus terug. En gaat hij laten zien. Wat er op Yom Kippur was.

Want op Yom Kippur was dat is inderdaad. De uitzondering. Dat heilige der heiligen. Daar was een gouden wier ook vat. En het was de priester. De hoge priester. Die. En dat kunnen we lezen.

Onder andere. In Leviticus. Dat hij dus. Een gouden wier ook vat moet nemen. Laten we even kijken. Leviticus 16. Leviticus 16.

De vierde keer 16. Vanaf vers 11. Dan moet de Aaron de jonge stier als het zondoffer dat voor hem zelf bestemd is aanbieden.

En voor zichzelf en zijn gezin verzoening doen. En de jonge stier als het zondoffer dat voor hem zelf bestemd is slachten. Verder moet hij van het altaar van voor het aangezicht van ik ben een vuurschaal vol vuurige kolen nemen.

Met beide handen vol fijn gestoten geurig reukwerk. En dit binnen het voorhang zal brengen. Hij moet dan het reukwerk op het vuur leggen voor het aangezicht van ik ben. Zodat de wolk van het reukwerk het verzoendeksel dat boven de getuigenis is bedekt.

En hij niet zal sterven. Hij moet dan een deel van het bloed van de jonge stier nemen. En met zijn vinger op het verzoendeksel sprenkelen aan de kant naar het oosten toe. En voor het verzoendeksel moet hij zeven keer met zijn vinger van dat bloed sprenkelen.

Daarna moet hij de bok slachten die als zondoffer voor het volk bestemd is. En zijn bloed binnen het voorhang zal brengen. Hij moet met zijn bloed doen zoals hij met het bloed van het jonge stier gedaan heeft.

En dat op het verzoendeksel en voor het verzoendeksel sprenkelen. Zo moet hij het heiligdom verzoening doen vanwege de onreinheden van de israelite. En vanwege hun overtredingen.

En overeenkomstig al hun zonden. Zo moet hij ook met de tent van ontmoeting die in hun midden staat. Ten midden van hun onreinheden. Hier zien we dus dat op Yom Kippur moest er vuur genomen worden van het reukofferaltaar wat in het heilige stond.

Dat moesten de hoge priester nemen. Dat in een gouden schaal doen. Handen vol reukwerk nemen en dan achter het voorhangsel gaan. Daar moesten die schaal neerzetten.

Dat reukwerk erop doen. En dat reukwerk bedekte dan het verzoendeksel. Want daar woonde God. God woonde tussen de gerubs. Dat vind ik zo ongelooflijk.

Dat die gigantisch grote God. De schepper van hemel en aarde. Dat hij zich zo klein gemaakt heeft. Dat hij daar aanwezig is. Tussen die gerubs. Op het verzoendeksel.

En daar moet hij dan naar buiten gaan weer. Dan moet hij het bloed nemen van de stier die voor hem en voor zijn gezin is geslacht. En dan moet hij dus ermee sprenkel op het verzoendeksel en voor het verzoendeksel.

Uit Leviticus lijkt het zo te zijn dat hij dan helemaal weer naar de voorhoofd moet. Om die bok te slachten die voor het volk bestemd is. Dan neemt hij weer dat bloed. Gaat hij weer dat heiligdom binnen.

Dus hij gaat drie keer het heilige de heilige binnen. En komt er dan ook weer drie keer uit. En wat er dan met die schaal met reukwerk gebeurt. Laat hij die daar staan.

Of neemt hij die bij de derde keer mee terug. Dat weten we helemaal niet. In ieder geval. Zo wordt er verzoening gedaan. Yom Kippur.

Dat is de grote verzoendag wordt dat vaak gezegd. Omdat er in het Hebraïeus staat Yom Kippurim. Dat is een meervoud. En dat wordt dan gezegd. Ja dat betekent grote verzoendag. Maar je kan ook zeggen het is een dag van verzoeningen.

Kippurim. Van verzoeningen. En er waren natuurlijk diverse groepen. En diverse dingen die verzoend moesten worden. De tent moest verzoend worden. Het priesterdom moest verzoend worden.

Het volk moest verzoend worden. Het altaar moest verzoend worden. Allemaal dingen die verzoend moesten worden. Door dat bloed. Dat door de hoge priester daar op de ark werd gesprenkeld.

Maar. Het was allemaal een heenwijzing naar. Een heenwijzing naar de Messias. Naar dat wat de Messias uiteindelijk zou gaan doen.

En dat is wat natuurlijk ook de Hebraïe schrijver natuurlijk erover zegt. Kijk dan dat bloed van die bokken en stieren. Dat kon nimmer de zonde wegnemen. Jom Kippur betekent de dag van bedekking.

Daar zit het woordje kafar in. Bedekken. En dat is in feite wat ook de Heer daarmee doet. Hij bedekt de zonden. We hebben ook met elkaar gelezen in Hebraïe in hoofdstuk 9.

Dat er dan staat dat er in die ark. En daar lag dan de gouden kruip met het manna. De staf van Aaron die gebloeit had. En de stenen tafelen van het verbond. Maar als je het oude testament leest.

Dan zie je dat die staf of die gouden kruik met manna. Als de eerste keer dat manna gegeven wordt. Dan moet Mozes een kruik vullen met manna. En die moet hij voor de getuigenis leggen.

Of zetten. En als die opstand er is van Korach, Datum en Abiram. En uiteindelijk dan God duidelijk maakt. Wie de uitverkoren door hem uitverkoren hoge priester is. Dat is door de middel van de staf van Aaron die bloeit.

Dan moet die staf van Aaron voor de getuigenis worden gelegd. En in de getuigenis, daar liggen de twee stenen tafelen. De twee stenen tafelen.

Als Mozes de eerste twee stenen tafelen kapot heeft gegooid. Als een beeld van ze hebben de wet gebroken. Dan moet hij een tweede set. Dat moet hij dan zelf maken.

Dan moet hij mee naar boven gaan. Die eerste waren door God gemaakt. Maar hij moet zelf stenen tafelen uithouden. Dan moet hij naar boven. God beschrijft die tafels. Dan komt hij naar beneden. En dan had hij al een houten kist moeten maken.

Dan moest hij ze inleggen. En dan later zegt hij, ik heb ze in de ark gelegd. Dus van de houten kist gingen ze naar de gouden kist. Dat is ook wel een geweldig beeld.

Want die tene tafel was het woord van God. En het is de Heer Jezus die eerst kwam in een menselijke gedaante. In alle eenvoud. In alle nederigheid.

Als het ware. Als gewoon heel eenvoudig hout. En vervolgens bij zijn opstanding werd het hout werd goud. De opstanding. Toen werden de stenen tafelen in de gouden ark gelegd.

Maar in die gouden ark lagen dus niet die ark die je kruipt met mannen. En die staf. En de Hebraïe schrijver zegt. Ja, ze liggen er wel.

Want in feite hadden ze daar wel moeten zijn. Kijk, en die ark is een beeld van de Heer Jezus. Bij die ark vond de verzoening plaats. Of op die ark vond de verzoening plaats. En het is de Heer Jezus die de verzoening heeft tot stand gebracht.

Voor jou, voor mij. En ik hoop dat we allemaal zoals we hier zijn. Dat kunnen beleiden. Hij stierf voor mij. Wij hebben de verzoening door Jezus kostbaar bloed.

Maar het is uiteindelijk zo dat die ark. Dat is een beeld van de Heer Jezus. In die ark liggen natuurlijk die stenen tafelen. Hij is het woord.

Bij hem is het woord te vinden. Maar daar ligt dus ook die gouden kruik met manna. En dat manna is dat brood dat uit de hemel gegeven is. Waarvan de Heer Jezus zegt in het Johannes Evangelie.

Ik ben het levende brood. Of ik ben het brood dat uit de hemel gegeven is. En wat dan de wereld het leven geeft. Hij is het brood. En die staf van Aaron.

Hij is de ware priester. De Heer Jezus is het door God aangewezen priester. Niet naar de ordening van Aaron. Maar naar de ordening van Melchizedek. Dus met andere woorden.

Die dingen horen eigenlijk wel allemaal in die ark. En aan de andere kant kan je zeggen. Ja. Het is ook eigenlijk wel bijzonder dat die stenen tafelen liggen erin. Die door Israël gebroken zijn.

Die staf van Aaron die spreekt van de opstand van Israël. Althans een deel van hen. Omdat zij net als Aaron wilden zijn. En het manna dat spreekt ook van het feit dat op een bepaald moment ze zeggen.

We walgen ervan. We willen het niet meer eten. We eten het nou al jaar in jaar uit. Dus het was ook in feite dat daar in die ark lagen dus die voorwerpen.

Die te maken hadden met zonde. Met opstand. Met ontevredenheid. En ook dat werd bedekt met dat bloed. Wat is het geweldig. Dat God de verzoener is van zonde.

En dat hij dat zelf tot stand heeft gebracht. Dat kunnen wij mensen niet tot stand brengen. Heel lang geleden sprak ik nog wel eens in Helmond.

En er is natuurlijk de Rooms-Katholiek daar. En dan kwam ik voorbij een kapelletje. En daar stond boven. Verzoen u met God. Nou dat gaat niet. Daarbij hebben ze gezegd.

Laat u met God verzoenen. Wij kunnen onszelf niet met God verzoenen. Laat u met God verzoenen. Door de Heer Jezus. Door zijn koosbaar dierbaar bloed en dood. En opstanding.

Het is de Heer Jezus die uiteindelijk is verschenen. Zegt Paulus in Romeinen. Sorry in Hebreeën 9 vers 11. Maar toen is Christus verschenen.

De hoge priester van de toekomstige heilsgoederen. Het woordje heil staat bij mij schuin gedrukt. Dus het is nou eigenlijk goederen. Maar eigenlijk zou ik kunnen zeggen van de goede dingen.

Hij is de hoge priester van de toekomstige goede dingen. Alle goede dingen die hij tot stand heeft gebracht. Door zijn lijden. Door zijn sterven. Door zijn opstanding.

Die ons ten deel vallen als gelovigen op grond van genade. Daar is hij de hoge priester van. En hij is door de meerdere en meer volmaakte tabernakel gegaan. Dat is de tabernakel in de hemel.

Hij is vanaf deze aarde. Door de eerste hemel. Dat was in de eerste hemel. Is in de tweede hemel doorgegaan. En in de derde hemel. Hij is de hemelen doorgegaan. Zo is dat inderdaad gebeurd.

En dat is niet de tabernakel van deze schepping. En hij is niet door het bloed van bokken en kalvenen. Maar door zijn eigen bloed. Op grond van zijn eigen bloed.

Is hij het heiligdom binnen gegaan in de hemel. Sommige mensen zeggen. Ja hij ging met zijn bloed naar binnen. Dat kan niet. Het bloed is op aarde gestort. Dan daar moest de verzoening plaatsvinden.

Er was bij een boom gezondigd. En bij een boom. Een kruis. Daar werd het bloed gestort. Als verzoening voor de zonde. En hij is dus die tabernakel ingegaan.

Op grond van dat bloed. Als de hoge priester. En heeft een eeuwige verlossing teweeg gebracht. Staat er in mijn vertaling. Je zou ook kunnen vertalen.

Een eeuwige verlossing teweeg gebracht. Hebbende. Die verlossing heeft hij teweeg gebracht. Op het kruis. En op grond daarvan. Is hij het heiligdom binnen gegaan.

En het is dat bloed. Dat ons ook reinigt. En heiligt. Van al datgene. Van afdwalingen in ons hart. In ons leven. Yomkepoer.

De dag van verzoeningen. Die Hebreeuwse feesten. Hebben allemaal te maken met Israël. En we zeggen inderdaad. Tot en met handelingen. Het wekenfeest.

Ja daarom staat de gemeente. Dat geloof ik ook. Maar het was in eerste instantie Israël. Het was het wekenfeest van Israël. En dat betekent dat die toekomstige feesten.

In die zevende maand. Zoals. Bezuimgeschal. Of de feest van de Bezuimden. Yomkepoer. En Lofutten. Hebben ook te maken met Israël. Dat kan niet anders. We moeten één lijn aan houden.

En dat. Dat feest van geschal. Of een verschil van inzicht over. Is dat nou Bezuimgeschal. Of Shofargeschal. In ieder geval. Het is geschal. Ik denk dat dat persoonlijk heenwijst.

Naar de terugverzameling van Israël. Als de Heer Jezus zegt. In Matthijs 24. Dat als hij komt. Zijn engelen zal uitzenden. Met een bazijn van groot geluid. En ze zullen zijn uitverkoren. Bijeenzamelen. Van alle uithoeken van de wereld.

Dat gaat over Israël. Dat is niet in 1948 gebeurd. Maar dat gaat straks in de toekomst gebeuren. Als de Messias komt. Dan worden ze terugverzameld. Een bekeerd Israël.

Wordt terugverzameld naar het land. Ze moeten buiten het land tot bekering komen. Dat zeggen de profeten. En dan komt ook Yomkepoer. De grote verzoendag.

In de zin van. De vervulling daarvan. En dat was ook zo mooi. Gisteravond zat ik nog zo over na te denken. En toen schoot me ineens te binnen. Wat er staat in Deuteronomium 32. Dat is het lied van Mozes.

Een heel lang lied. Een soort psalm zou je bijna zeggen. En dan staat daar. Wat Israël allemaal zal doen. Aan verkeerde dingen.

En dan eindig ik met. 39 tot 43. Van Deuteronomium 32. Zie nu in dat ik.

Ik die ben. Er is geen God naast mij. Ik dood. En ik maak levend. Ik verwond. En ik genees.

En er is niemand die uit mijn hand redt. Want ik heb mijn hand op naar de hemel. En zeg zo waar ik in eeuwigheid leef. Als ik mijn glinsterend zwaard wet.

Mijn hand het grijpt voor het oordeel. Zal ik de wraak laten terugkomen op mijn tegenstanders. En het hun die mij haten vergelden. Ik zal mijn pijlen dronken maken van bloed.

En mijn zwaard zal vlees eten. Van het bloed van de gesneuvelde en de gevangenen. Van het hoofd van de vijand met zijn loshangende haar. Juich heidenen met zijn volk.

Want er zal het bloed van zijn dienaren wreken. Hij zal de wraak laten terugkomen op zijn tegenstanders. En zijn land en zijn volk verzoenen. Het is precies hetzelfde woord in het Hebraaus kafar.

Als met Yom Kippur. Hij zal zijn land en zijn volk verzoenen. Dat gaat gebeuren. Bij de wederkomst van de Messias. De Heer Jezus Christus.

Hij gaat zijn land en zijn volk. Het is het land van God. Het is het volk van God. Dat gaat hij verzoenen. En dan zal Israël uiteindelijk het loofvuttenfeest gaan vieren.

Waar in Zachariah hoofdstuk 14 over gezegd wordt. Dat zelfs ook de heidenvolken naar Jeruzalem moeten opgaan. Om het loofvuttenfeest te vieren. Voor de heren. Wat een geweldige toekomst.

Wat een geweldige boodschap. Dat de heren inderdaad vanuit die verzoendag. Met al die rituelen. Dit Israël niet meer kan vieren. Dat uiteindelijk God tot zijn doel komt.

En Israël brengt op de plaats die hij ervoor bestemd heeft. Wat een geweldige God. Wat een geweldige Messias. Wat een geweldige boodschap vinden we.

In zijn woord. Geprezen. Zij zijn naam. Amen. Ik ga nog afsluiten met Adon Acavot.

Dat betekent. U bent de heren der heerlijkheid. U bent de koningen der koningen. U bent de zon der gerechtigheid. Met genezing onder uw vleugels. Wordt ook in Messiaanse gemeente gezongen.

Zij zijn naam.

Jak dan naar uw också jför spoelen. You are the God of glory.

You are the King of kings. You are the Son of righteousness.

With healing in your wings. You are the Son of righteousness.

With healing in your wings. We willen u loven prijzen en aanbidden, almachtige trouwe God.

De God en Vader van ons Heer Jezus Christus. Dank u wel dat u de God van Israël bent. En dat dat land Kanaan uw land is. Waar uw volk uiteindelijk zijn bestemming zal vinden.

We willen u danken heren voor uw werk dat u doet door dat volk. En dat we daar de geweldige zegeningen van mogen ervaren. We willen u danken voor uw woord dat u via dat volk aan ons gegeven hebt.

We willen u hartelijk danken voor de Messias, uw Zoon, de Heer Jezus Christus. Die mens werd in en binnen het Joodse volk. Hij was een Jood. En hij is degene die onder de wet heeft geleefd.

Om uiteindelijk die wet te volbrengen. U bent degene heren die uw leven gaf. Omdat u ons lief had. Omdat u uw volk lief had. En daar willen we u voor loven en voor prijzen.

Het feit dat u bent gestorven, maar bovenal dat u bent opgestaan. Dat u de levende heiland bent. En dat we u mogen verwachten. Dank u wel heren dat u ook met uw volk wilt zijn.

U weet de hele situatie. U weet de inhoud. Maar wij mogen bidden voor hen. Dat u harten aanraakt. Ogen opent. Tot andere gedachten brengt.

Ook binnen de regering. En we bidden ook voor de hele situatie met de Palestijnen. Die klem zitten tussen die machten waar ze dan aan overgeleverd zijn. We bidden heren dat er spoedig een oplossing gevonden wordt.

Dat er rust en vrede mag komen. Niet alleen voor Gaza, maar ook voor de Palestijnse gebieden. We bidden heren dat u wilt werken onder uw volk. En zegen daartoe de verspreiding van uw woord en de verkondiging van uw woord.

En we nu danken heren dat we dat volk lief hebben. Omdat het uw volk is. Omdat u het lief hebt. En dat u een geweldige, wonderbare genade en ook een geweldige tijd voor hen hebt weggelegd.

Dat bidden we allemaal in die wonderbare naam van de Heer Jezus. En uit genade. Amen. Amen.