Samen een hoop

Spreker

N. Boeder

Date
Sept. 21, 2025
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen. Wat een prachtige dag om bij jullie te mogen zijn. Samen één.! Zoals Kees ook al zei, ik was al bezig om de preek voor te bereiden.

! Het thema waar ik mee bezig was, was hoop. Dus we gaan het vandaag met elkaar hebben over samen één hoop. En dat wil ik doen vanuit Romeinen, Romeinen hoofdstuk 15, vers 1 tot en met 13.

En ik zal het jullie voorlezen in de Herzienestaatvertaling. Maar wij die sterk zijn, zijn verplicht de zwakheden van hen die niet sterk zijn te dragen en niet onszelf te behagen.

Laat daarom ieder van ons zijn naasten behagen ten goede tot opbouw. Want ook Christus heeft niet zichzelf behaagd, maar zoals geschreven staat, al de smaad van hen die u smaade is op mij gevallen.

Want alles wat eertijds geschreven is, is tot onze onderwijzing eerder geschreven, opdat wij in de weg van volharding en vertroosting door de schriften de hoop zouden behouden.

En de God van de volharding en van de vertroosting mogen u geven onderling eensgezind te zijn, in overeenstemming met Christus Jezus. Opdat u eensgezind met één mond de God en Vader van onze Heer Jezus Christus verheerlijkt.

Daarom aanvaardt elkaar, zoals ook Christus ons aanvaard heeft, tot heerlijkheid van God. En ik zeg dat Jezus Christus een dienaar van de besnijdenis is geworden terwille van de waarheid van God, om de belofte aan de vaderen te bevestigen en opdat de heidenen God zouden verheerlijken vanwege de barmhartigheid.

Zoals geschreven staat, daarom zal ik u beleiden onder de heidenen en uw naam lofzingen. En verder zegt hij, wees vrolijk heidenen met zijn volk.

En verder, loof de heren alle heidenvolken en prijs hem alle volken. En verder zegt Jezaja, de wortel van Izii zal er zijn en hij die opstaat om heerschappij te voeren over de heidenen, op hem zullen de heidenen hopen.

De God nu van de hoop, mogen u vervullen met alle blijdschap en vrede in het geloven, opdat u overvloedig bent in de hoop door de kracht van de heilige geest.

Het gras verdort en de bloem valt af, maar het woord van God blijft tot in eeuwigheid. De wereld snakt naar hoop.

Is het niet zo? Als we het nieuws opslaan, wat is er allemaal wel niet wat aan onzekerheden bestaat? Eenzaamheid. Klimaatcrisis.

En daarbovenop hebben we dan ook nog te maken met polarisatie. Mensen die tegenover elkaar staan. Of alleen maar te denken aan het feit dat het vandaag de begrafenis is van Charlie Kirk.

En dat doet iets met ons als samenleving. We voelen, christen en niet-christen, de toekomst is broos.

Er is cynisme, er is angst. En wat doe je daar dan mee? Hoe los je dat dan op? Veel mensen om me heen, op mijn werk, in de straat, Ze leven denk ik met een leus, pluk de dag.

En dat is hun manier om om te gaan met al die onzekerheid. Weet je, vandaag heb ik het goed. En laat ik er dan vandaag maar van genieten. Maar je voelt bijna al die onrust daarachter.

Het is een manier om je hoofd in het zand te steken. Je leeft voor het moment. En als de wereld dan vergaat, dan... Ja, wat blijft er dan over? Andere mensen hebben nog steeds hoop en ambities.

Ze maken zich druk over politieke richtingen. Over welvaart, over wetenschap, zelfontplooiing. Maar vaak zijn er ook mensen die inmiddels wat ouder zijn, die belanden dan in wat ze de midlifecrisis noemen.

Beloften blijken leeg. En mensen vragen zich af, is dit het dan? Is dit het dan? En de Bijbel is eerlijk. We lezen in Ephesus 2, vers 12, over mensen die zonder Christus waren, dat ze toen nog zonder hoop en zonder God in de wereld leefden.

En we lezen ergens anders in het Nieuwe Testament, dat als er iemand overlijdt, dat wij niet hoeven te rouwen, zoals mensen die geen hoop hebben. En die tekst, die vertelt ons dus, wat het grote onderscheid is tussen mensen die Jezus wel kennen en niet kennen.

Dat is hetzelfde verschil als leven zonder hoop in de wereld, en leven met hoop. Petrus, die schrijft het geprezen, zei de God en Vader van onze Heer Jezus Christus, die ons, overeenkomstig zijn grote barmhartigheid, opnieuw geboren deed worden, tot een levende hoop.

Door de opstanding van Jezus Christus. Zijn wij mensen met hoop? Want de wereld snakt naar mensen met hoop.

Er is hoop. En die boodschap is nodig. Volgens het RIVM geeft meer dan de helft van de jongeren aan geen vertrouwen te hebben in de toekomst.

Dat zijn jongeren die hier, morgen weer, in deze school rondlopen. Meer dan de helft geeft aan geen vertrouwen te hebben in de toekomst. En jongeren zijn eerlijk.

Ik weet niet of ik straks een huis kan kopen of uren. Ik weet niet of ik werk kan vinden, dat zekerheid geeft want alles verandert en wat ik vandaag leer, dat is over tien jaar niet meer nodig. In de politiek wordt meer gepraat dan geluisterd.

Ik maak me zorgen over de manier waarop we consumeren en over ons financiële systeem en of dat dan wel houdbaar is voor de toekomst. Veel jongeren weten niet of er wel een toekomst voor hen in het vooruitzicht ligt die het waard is om voor te leven.

Maar Jezus, Jezus, Jezus was in deze wereld en Hij wist dat wel. Want jouw toekomst was het Hem waard om voor te sterven.

Er is een hoop die groter is dan welke pijn dan ook. Een hoop die groter is zelfs groter dan de dood. Hij kent onze strijd en Hij wil ons vervullen met blijdschap en vrede in het geloven.

En in Hem is er een toekomst en een hoop die we samen met elkaar mogen vasthouden. En daarom is het belangrijk om na te denken over het thema samen één hoop.

In Epheser 4 schrijft Paulus En dan zegt Hij dit.

Eén lichaam zijn we. We hebben samen één en diezelfde geest zoals u ook geroepen bent tot één hoop. van uw roeping.

Onze roeping is hoopvolle mensen te zijn. Een hoopvolle gemeenschap te zijn in de wereld waarin we staan. En daar wil ik met jullie over nadenken door de tekst met elkaar uit te pakken.

En dan beginnen we van achteren terug naar voren. Ik wil graag beginnen bij vers 5 en 6. vers 5 en 6 zijn een gebed.

Een zegewens die Paulus doet. Hij schrijft dit. De God van de volharding en van de vertroosting mogen jullie geven onderling eensgezind te zijn in overeenstemming met Christus Jezus.

Opdat jullie eensgezind met één mond de God en de Vader van onze Heer Jezus Christus verheerlijke glorie brengen. Waarom bidt Paulus om eensgezindheid en gezamenlijke lofprijzing?

Nou, omdat die hoop niet iets individueels is, maar hoop is iets gemeenschappelijks. Want als wij samen die verbinding hebben die zoveel mensen kwijt zijn, zoveel mensen leven geïsoleerd, leven in eenzaamheid, leven in verdeeldheid, de wereld snakt daarnaar.

en als wij samen verbonden zijn en samen onze harten en onze gedachten richten op Hem die ons verlost heeft, op onze Heer en God, dan gebeurt daar iets, dan hebben we vanmorgen iets meegemaakt waar de wereld naar snakt, naar samen één zijn.

In het wij-zij-denken, in de polarisatie van onze wereld, hunkeren mensen naar gemeenschap, een gemeenschap die hen draagt en waar God in het midden staat. En hoop, hoop wordt zichtbaar in onze wereld als kinderen van God eensgezind samenleven.

Dat is een echte samenleving. En waar is die hoop dan op geworteld? Nou, dat lezen we in vers 3. Want ook Christus heeft niet zichzelf behaagd, maar zoals geschreven staat, al de smaad van hen die u smade, is op mij gevallen.

Zoals Kees het zei, hij heeft ons gekocht met zijn dierbaar bloed. Doordat alles smaadt die ons zou hebben gesmaadt op hem is terechtgekomen.

Onze hoop rust op Christus die ons droeg toen wij geen hoop meer hadden. Toen wij nog leefden in de wereld zonder God, zonder hoop, is hij voor ons gestorven.

Zoveel mensen hebben het gevoel dat ze alles zelf moeten dragen. Dat ze alleen voor staan. En zolang ze Jezus niet kennen, is dat ergens ook waar.

Maar Christus doorbreekt dat hij droeg onze last. Hij heeft de rekening betaald in onze plaats. En hij heeft er zijn handtekening onder gezet met zijn eigen kostbare bloed.

En als ik dan dat volgende vers, dat vers wat we gelezen hebben, al de smaad van hen die u smade is op mij gevallen, dat is een aanhaling van psalm 69.

En als we dat hele vers lezen, dan begint dat vers met dit, want de ijver voor uw huis heeft mij verteerd, al de smaad van wie u smade is op mij gevallen. De ijver voor uw huis heeft mij verteerd.

En dat wordt toegepast op Jezus. Als Jezus daar in de tempel komt en hij alle onzin eruit gooit. Omdat hij weet, mijn huis, het huis van mijn vader, is een huis van gebed voor alle volken.

De ijver van Jezus voor zijn huis heeft hem verteerd. Begrijpen we wat het hem gekost heeft, want wij zijn vandaag de dag dat huis.

Wij zijn de tempel van God. Zoals we hier samen komen. In de naam van Jezus. En die ijver, die passie van Jezus Christus voor zijn huis heeft hem verteerd.

En dat wordt als voorbeeld gebruikt door Paulus om te zeggen heb jij ook diezelfde ijver voor zijn huis. Heb je alles over om samen die gemeente te zijn, die tempel van God.

Dat deed me denken aan dit prachtige oude lied. Eén naam is onze hopen. Eén grond heeft Christus kerk. En ze rust in één doop en is zijn scheppingswerk.

Om haar als bruid te werven, zoveel houdt hij van ons. Kwam hij ten hemel af. Hij was het die door zijn sterven aan haar het leven gaf.

hebben we ook die hoop dat de poorten van de hel haar niet zullen overweldigen en dat tot de laatste dag de kerk van Jezus Christus door heel deze wereld zal schijnen als een lamp in het duister.

En hoe blijft die hoop dan leven? Want ik denk dat dat voor ons allemaal wel eens de vraag is. Als we door moeilijke tijden heen gaan, dan slepen we ons zelf door het leven, dan slepen we ons zelf misschien ook wel door het gemeenteleven.

Door het christenleven. En hoe blijft die hoop dan levend en brandend? Paulus legt uit in vers 4. Want alles wat eertijds geschreven is, niet alleen psalm 69, maar alles van het oude testament, het eerste testament, is geschreven tot onze onderwijzing, opdat wij in de weg van de volharding en vertroosting, door die schriften, de hoop zouden behouden.

En daar komen we bij de handleiding waar Kees het over had. De handleiding. Al die dingen zijn geschreven, zodat wij vertroost, bemoedigd, opgebouwd zouden worden.

En dat we zouden volhouden, zouden volharden. En de hoop zouden behouden. Dus als we de hoop dreigen te verliezen, dan hebben we dit boek nodig.

dat boek, wat een handleiding is, waarin we ook weer hoop mogen putten. Omdat God in de schriften zwart op wit aan ons zijn garantie heeft gegeven.

Waarin hij al die beloften aan ons geeft, die waar zijn en uit zullen komen. Want zonder zwart op wit beloftes wordt hoop al snel een illusie, een vage belofte van iemand lang geleden.

Wensdenken. Maar omdat God het heeft laten opschrijven en wij het mogen lezen, is het een anker voor ons geloof. In Hebreeu 6 staat dat wij tot hem, tot God de toevlucht hebben genomen om de hoop die voor ons ligt vast te houden.

En dan staat er dit, deze hoop hebben wij als een anker voor de ziel, dat vast en onwrikbaar is en rijkt tot in het binnenste heiligdom achter het voorrangsel.

Onze hoop, dat is niet maar een gevoel. Het is vertrouwen op Gods belofte die hij gedaan heeft in het woord en die vast liggen en die gestoeld zijn op de historische feiten van de kruising en de opstanding van Jezus waarin we kunnen zien dat hij doet wat hij beloofd heeft.

We leven in een cultuur van onzekerheid, van wankelende systemen en in al die veranderlijkheid en die snelle ontwikkelingen zoeken mensen hou vast.

De Bijbel geeft hou vast. Ik ben ooit in Jeruzalem geweest. Ik had het voorrecht dat er een goede vriend tegen mij zei ik wil iets met je gaan doen, jij mag met mij mee naar Jeruzalem.

En dan ben ik in de graftuin geweest. Tenminste we denken dat het daar was. Er is discussie over, maar het is een prachtige plek en hij lijkt er in ieder geval heel erg op. En dan kan je daar in de stilte van die tuin door dat kleine deurtje die graftonden in, want de steen is nog steeds weggerond.

En daar hangt een bordje. En er staat hij is hier niet. hij is opgestaan. Hij leeft. Weet je, hoop is lastig, want hoop is niet tastbaar.

Want dat wat je ziet, dat hoef je niet meer te hopen. Als het al zichtbaar is, dan is het een feit. Maar wij mogen hopen op iets wat we niet zien. En ik heb hoop, omdat ik iets niet heb gezien in het graf.

Want hij is boven. en als het hoofd behouden is, dan zal ook het lichaam behouden zijn. Hoop is dit, zeker weten dat God zijn belofte waarmaakt en vervult.

Christus overwon de dood. En door de kracht van de heilige geest in ons, diezelfde kracht waarmee hij is opgestaan, uit de dood, mogen wij delen in die nieuwe schepping. In die wereld waar we naar snakken.

Die wereld die vol is van gerechtigheid en eenheid. waar we ten volle de werkelijkheid van Jezus Christus mogen genieten. Hoe ziet dat er dan voor ons vandaag de dag uit?

En dat staat in vers 7. Daarom, daarom, als we dit allemaal hebben doordacht, daarom aanvaardt elkaar. Zoals ook Christus ons aanvaard heeft tot glorie van God.

wil je leven tot glorie, tot lofprijs, tot aanbidding van God die jou gered heeft, aanvaard elkaar. Wauw. Ik vind dat moeilijk.

Heel moeilijk. Ik vind het zo lastig als we het niet helemaal precies eens zijn over onze visie op de eindtijd. Of hoe we kringen moeten doen.

Of welke muziek we moeten zingen. Oh, wat vind ik dat lastig. Ik vind het zo fijn als we het gewoon honderd procent met elkaar eens zijn. Maar het is helemaal niet nodig.

We kunnen samen optrekken en met één mond onze Heer en verlosser groot maken. Ondanks al die verschillen. Want wij hebben iets wat dat ver overstijgt.

Wij hebben samen dezelfde levende hoop. De hoop dat er een dag komt dat we elkaar aankijken in de nabijheid van Jezus en dat we glimlachen om ons dommige ruzie van vroeger.

Ik kijk er naar uit. Ik kijk er echt zo naar uit. Elkaar ontvangen zoals Christus ons ontvangen heeft. Ons welkom heet in zijn nabijheid.

Weet je, mensen in deze wereld verlangen naar een plek waar ze niet afgewezen worden maar welkom zijn. En een gemeente die zo leeft is een profetisch teken van hoop.

Waar wij elkaar ontvangen zoals Christus ons ontving daar wordt hoop tastbaar. En daar voelen mensen zich thuis. Wat een getuigenis.

God geeft blijvende hoop. En dan komen we bij het kernvers bij vers 13. Die zegen vraagt dat gebed van Paulus tot God de God van de hoop mogen jullie mogen ons vandaag vervullen met blijdschap met vrede in het geloven op dat we samen met elkaar!

overvloedig zullen zijn in de hoop door de kracht van de Heilige Geest. Hoe wordt die hoop nu werkelijkheid? Dit vers laat zien dat dat iets boven natuurlijks is.

Wij kunnen niet nu besluiten heel hard ons best te doen om die hoop op te wekken. En misschien zit je hier wel en ga je door een hele moeilijke zware tijd en denk je ja maar ik zou zo graag dat sprankje hoop willen hebben maar hoe maak ik dan hoop?

En het antwoord is je maakt geen hoop je krijgt hoop want hoop komt van boven. God mogen je vervullen met hoop staat hier. Het is geen menselijke inspanning.

Hij vervult ons met hoop en hoe ontstaat dat dan? Hoe zijn wij overvloedig in de hoop? Nou dat doet de heilige geest in ons.

En dat komt door het geloof want in de kern van dit vers lezen we dat God ons wil vervullen met blijdschap en vrede in het geloven.

In het geloven. Het geloof van ons als mensen gaat samen op met de vervulling van de hoop en de heilige geest door God. Heb je geloof?

Wat is geloof? Geloof is vertrouwen. En ik wil dat duidelijk maken door het een keer om te draaien. Is jouw vertrouwen wel eens beschaamd?

Ben je wel eens opgelicht op Marktplaats ofzo? Ben je in de steek gelaten door iemand? Als je dat hebt meegemaakt dan had je eerst vertrouwen een misplaatst vertrouwen dat wel maar je had vertrouwen en toen dat beschaamd werd toen was je daardoor diep gekwetst geraakt teleurgesteld maar God is trouw hij laat nooit los wat zijn hand begonnen is te doen vertrouw je die God die de wereld zo lief heeft gehad dat hij zijn enig geboren zoon zijn alles gegeven heeft opdat een ieder die hem gelooft hem vertrouwt niet verloren gaat maar eeuwig leven heeft we zullen eerst ons vertrouwen op hem moeten stellen voordat hij dat vertrouwen kan waarmaken in jouw leven jezus zegt als ik terugkom zal ik dan nog geloof vinden op aarde dat is een confronterende vraag heb ik dat vertrouwen die naïviteit en die dat verlangen en die hoop voor de gemeente ondanks alles wat er wat er soms misgaat dat het goed komt echt dat doet me ook denken aan juist van die oude mensen dat zijn voor mij de bomen in het geloof de voorbeelden van die oude mensen dat waar je ook doorheen gaat die met zo'n kinderlijke eenvoudigheid tegen je zeggen het beste komt nog jongen het komt goed ik zou daar meer van willen hebben naar de mate waarin je gelooft geeft God jou zijn hoop vreugde in de Heer en vrede met God door de kracht van de Heilige Geest en weet je wat ik heb ontdekt door deze tekst die Paulus schrijft aan gelovigen in Rome als een afsluiting van zijn brief schrijft hij dat want zo meteen komt nog een stukje van hoofdstuk 15 en 16 en dan eigenlijk is dit al een beetje het slot deze zegenwens hij schrijft dit aan gelovigen of God jou mag vervullen met hoop maar we hebben ook die tekst gelezen uit Petrus dat we wedergeboren zijn tot een levende hoop dus als we al hoop vol zijn waarom zou

Paulus dit dan nog moeten schrijven blijkbaar moeten we stellen dat die hoop in ons leven niet altijd vervuld is maar dat het kan wegsijpelen dat er dingen gebeuren waardoor het kraantje onderaan het vat lekt waardoor die hoop steeds weer verdwijnt door alle teleurstellingen en ja we worden dagdagelijks geconfronteerd met de gebrokenheid van de wereld en daarom hebben we opnieuw en opnieuw en opnieuw die vervulling van de hoop nodig Hebreeën 10 zegt laten wij de beleidenis van de hoop onwrikbaar met elkaar vasthouden want hij die beloofd heeft is getrouwen wat heeft het nu te zeggen tot ons vanmorgen als we als we samen deze mooie dag hebben samen één vaak wordt er in de kerk op aangedrongen dat we samen één moeten zijn eenheid is belangrijk dat is vast niet de eerste keer dat je dat hoort en dat is ook niet voor niks want Jezus bad het zelf in Johannes 17 dat al zijn volgelingen één zouden zijn opdat de wereld gelooft dat u mij gezonden heeft eenheid is dus belangrijk voor ons getuigenis naar buiten toe als we uitreiken naar ons dorp maar als het alleen blijft bij de oproep we moeten samen één zijn want oneenigheid is schadelijk voor ons christelijk getuigenis dan dreigt er een opgelegde eenheid te ontstaan zonder echte verbinding werkelijke eenheid vloeit voort uit datgene wat we gemeenschappelijk hebben de woorden van Paulus wijzen ons vanmorgen op de gemeenschappelijke hoop die God ons gegeven heeft hoop op het herstel van alle dingen de komst van een nieuwe hemel en een nieuwe aarde dat is niet mijn droom dat is niet jouw ideaal maar het is de hoop die God geeft en dat is wat ons samenbindt en als we ons samen daarop richten dan gebeurt er iets dan gaan we ontdekken samen zijn we op reis naar dezelfde bestemming hou vol hou vol hij laat niet los en onderweg komen we hobbels tegen wellicht verschillen van inzicht over de route die we moeten gaan maar zolang we samen op diezelfde eindbestemming gericht zijn dan blijven we eensgezind dan verdwijnen onze verschillen niet maar ze worden overstegen door onze gemeenschappelijke hoop dan blijven we elkaar vast houden om samen met één mond de God en Vader van ons Heer Jezus

Christus de glorie te brengen en je zou daarom kunnen zeggen eenheid dat is geen doel maar het is een gevolg wie samen uitkijkt naar de komst van zijn koninkrijk die kan niet anders dan verbonden zijn met iedereen die diezelfde hoop met zich meedraagt en daarom nu van ons als gemeente naar jou persoonlijk misschien herken je het je bent christen je gelooft dat Jezus leeft dat je opnieuw geboren bent dat weet je je bent levend geworden tot een levende hoop en toch toch soms voelt die hoop ver weg soms lijkt het alsof de zorg en de pijn van het leven zoveel ruimte in je denken innemen dat je door heel die week heen rent en dat beeld wat Kees schetste dat zullen we misschien allemaal wel herkennen dat je nauwelijks iets van die hoop merkt en Paulus herkent dat ook in Romeinen 15 bidt hij hier niet alleen voor een eenheid in de gemeente maar vraagt hij

God om ons te vervullen met hoop zodat we daarin overvloedig zijn zodat we het kunnen uitdelen aan de mensen om ons heen zodat we ons zelf beschermen tegen negatieve gedachtes en uitspraken doen die zijn in lijn met wat God ons beloofd heeft je hebt hoop nodig om om te kunnen gaan om overeind te blijven als je te maken krijgt met tegenslagen met onrecht met verlies met rouw en daarom is deze zegewens vanmorgen een uitnodiging net zoals onze harten soms droog en door zijn kan de geest die hoop opnieuw in jou en mijn hart uitgieten door de kracht van de geest en zelfs als je de hoop nu niet voelt God wil je vullen niet half niet een klein beetje maar overvloedig de God van de hoop mogen je vervullen opdat je overvloedig bent in de hoop staat zodat je hart weer volstroomt van blijdschap en vrede in het geloven dat deed me denken aan dat vers als een hert dat verlangt naar water zo verlangt mijn ziel naar u heb je dat verlangen spreek het naar God uit zoals een hert dat verlangt naar water zo verlangt mijn ziel naar u en aan het eind van psalm 42 staat wat buig je jezelf neer o ziel dat is iemand die tegen zichzelf staat te praten wat ben je nou onrustig in mij hoop op God want ik zal hem weer loven hij is de volkomen verlossing van mijn aangezicht en mijn God dat mag je tegen jezelf preken dat sta ik hier ook te doen want ook ik heb elke dag nodig om hoopvol te zijn weet je als je er door deze deze boodschap heen achterkomt dat er misschien toch wel heel veel hopeloosheid en angst leeft in jouw gedachten dan dan wil ik je dit inzicht meegeven toen ik daarover nadacht toen besefte ik me dat angst en hoop heel veel op elkaar lijken want allebei richten ze zich richten ze zichzelf op iets wat je nog niet kunt zien angst is bang zijn voor iets wat zou kunnen gebeuren wat mis zou kunnen gaan maar hoop is iets waarvan je weet dat het zal gebeuren ook al kan je er nu nog niet de vinger opleggen ook al heb je nu nog geen bewijs en dat is het verschil angst vertelt het verhaal vanuit jouw eigen perspectief vanuit jouw beperkte gedachte dat alles je zal overspoelen en dat het je uit de hand loopt maar hoop vertelt het verhaal hetzelfde verhaal van dezelfde feiten uit

Gods perspectief hij ziet het totaal plaatje en hij heeft beloofd ik ben met je tot aan het eind van de wereld ik weet niet of je wel eens onderweg bent naar een plek waar je nog niet eerder geweest bent naar een stad in het donker je hebt je navigatie app aangezet alles is spannend anders maar zodra je die app opent dan zie je het totaal plaatje je ziet het van boven je weet ik moet bij de volgende kruising naar links en dan weer naar rechts je weet waar je bent je weet waar je heen moet je weet dat je veilig aankomt en zo is het ook met die hoop met die hoop die we kunnen vinden in de Bijbel het is een blik van boven op deze wereld en ons leventje is maar zo beperkt maar weet dat hij het totaal overziet en het beste komt nog ik ga afronden de wereld snakt naar hoop en wij ook en daarom mogen we tegen elkaar zeggen de God van de hoop heeft door

Jezus opstanding een onwankelbare toekomst voor ons vastgelegd betaald gekocht en de garantie hebben wij gekregen door de heilige geest die in ons woont en die die hoop in onze harten uitstort en kies daarom vandaag met elkaar op deze gemeentedag om ons leven niet te laten leiden door het verhaal van angst maar door het evangelie door het goede nieuws van Gods hoop hoop doet leven en als wij samen leven in een gemeenschap van hoop dan maken we Christus zichtbaar in een hopeloze wereld en daarom wil ik deze preek afronden met in de naam van Jezus in de naam van God deze zegen aan jullie te mogen geven de God van de hoop mogen jullie vervullen met alle blijdschap en vrede in het geloven op dat wij samen overvloedig zullen zijn in de hoop door de kracht van de Heilige Geest

Amen