Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Ja, op verzoek van Hans de Spreker zal ik enkele bijbelgedeelten samen met jullie lezen uit Genesis 37 en ook hoofdstuk 42 tot en met 45.
En dan had hij hem prachtig bovenkleed voor hem laten maken in allerlei kleuren. De broeders zagen wel dat hun vader het meest van Jozef hield en daarom konden ze Jozef niet uitstaan en kon er geen vriendelijk woord voor hem af.
Op een keer had Jozef een droom. Toen hij die aan zijn broers vertelde, kregen ze een nog grotere hekel aan hem. Toen Jozef broers er eens op uitgetrokken waren, zei Israël tegen Jozef, ga jij eens naar hen toe en breng mij dan verslag uit.
Zijn broers die zagen hem al van ver en nog voordat hij hen had bereikt hadden ze een plan beraamd om hem te doden. Toen zei Juda, laten we hem verkopen in plaats van hem om te brengen.
Hij is tenslotte onze broer. De Midjaniter brachten Jozef naar Egypte en verkochten hem aan Potiphar, een hoveling van de varo.
Varo. Toen slachten ze een bokje, pakten ze Jozef veelkleuriger gewaad en dompelden dat in het bloed. Jacob herkende het en riep uit, Jozef is verscheurd.
Toen Jacob hoorde dat er graan in Egypte was, zei hij tegen zijn zonen, ga er naartoe en koop daar graan voor ons, zodat we niet van de honger omkomen. En zo kwamen Israël zonen graan kopen.
Jozef was de hoogste machthemder in het land en iedereen moest graan bij hem kopen. En toen zijn broers voor hem verschenen, bogen ze zich diep voor hem neer.
Jozef die herkende zijn broers wel, maar zij herkenden hem niet. Hij herinnerde zich wat hij hier over had gedroomd. En hij zei, jullie zijn spionnen.
Als jullie werkelijk eerlijke mensen zijn, moet een van jullie hier gevangen blijven. De rest gaat naar huis met graan om de honger van jullie gezinnen te stillen. En breng me dan jullie jongste broer om te bewijzen dat jullie de waarheid hebben gesproken.
Ze zeiden tegen elkaar, dit is onze straf. Omdat we ons niets hebben aangetrokken van de smeekbeden van onze broer. Ze wisten niet dat Jozef hen verstond.
Jozef liep bij hen vandaan, omdat hij zijn tranen niet kon bedwingen. Daarna gaf Jozef zijn dienaren bevel in ieders voerzak het geld terug te leggen.
Eén van hen maakte zijn zak open. Daar lag zijn geld, boven in de zak. En de moed zonk hen in de schoenen. Waarom doet God ons dit aan?
Weer terug bij hun vader, de zonen, vertelden ze hem alles. Jullie maken mij kinderloos. Jozef is er niet meer.
Simeon is er niet meer. En nu willen jullie ook nog Benjamin bij me weghalen. De hongersnood bleef het land teisteren. Jacob zei, ga er nog eens heen om wat voedsel voor ons te kopen.
En Jude antwoordde, die man heeft ons ten strengste gewaarschuwd dat we hem niet onder ogen mogen komen. Als we onze broer niet meebrengen.
Geef de jongen nu maar aan mij. Dan hoeft niemand van ons om te komen. Ik wil persoonlijk borg voor hem staan. En zo vertrokken de mannen naar Egypte. Toen Jozef thuis kwam, zag hij zijn broer Benjamin staan.
Toen haast hij zich weg, want bij het zien van zijn broerschoot zijn gemoed vol. Jozef beval zijn hofmeester. In de zak van de jongste moet u ook mijn beker stoppen.
Jozef zei, degene bij wie de beker is aangetroffen, die wordt mijn slaaf. Judah zei, staat u alstublieft toe dat ik als slaaf bij u blijf in plaats van de jongen?
Hoe zou ik immers zonder die jongen naar mijn vader kunnen teruggaan? Ik zou het verdriet van hem niet kunnen aanzien. Toen kon Jozef zich niet langer goed houden.
Laat iedereen weggaan. Zo was er niemand bij toen Jozef zijn broers vertelde wie hij echt was. Hij barstte in tranen uit. Wees niet bang en maak jezelf geen verwijt.
God heeft mij voor jullie uitgestuurd om jullie leven te redden. Dan geef ik nu graag het woord aan Hans.
We hebben wat versen gelezen uit hoofdstukken uit Genesis. Ik ben maar een beetje van uit te gaan dat voor een aantal van jullie, een flinke aantal van jullie, het verhaal van Jozef en zijn broers niet helemaal onbekend is.
Mocht het nou wel zo zijn, dan moet je je buurman of je buurvrouw even aanstoten en zeggen van, leg me even het verband uit. Goed? Als ik die versen lees dan denk ik, mij mij mij, wat was dat op een verschrikkelijk arrogant mannetje.
Jozef. 17 jaar oud. Liefelingetje van zijn vader. Hij haalt zijn broers tegenover zijn vader Jacob naar beneden.
Alle roddels die er rond gaan, vertelt hij aan zijn vader. En alsof het niet genoeg is, komt hij ook nog eens een keer met een aantal rare dromen.
Wat een over het paard getilde snotneus. Sorry voor de tieners, want het is helemaal niet leuk. Dat gaat hier over 17-jarigen.
Maar ik hoop dat als ze door het verhaal heen gaan, dat jij je niet onder deze tieners gaat. Althans, niet helemaal. Genesis.
Boek van het begin. Vorige keer heb ik al met jullie nagedacht over ik vertrek, over het vertrekken van Abraham naar Garan, uit Garan.
Je zou kunnen zeggen, in het eerste boek van de Bijbel, Genesis, gaat het over de eerste beginselen, de basisprincipes van onze relatie met God en de relatie van de familie Israël.
Begint met vertrekken. Met loslaten. Alles achter je laten. Jezus die zegt dat ook later.
Volg mij en laat alles achter. Het eerste boek gaat eigenlijk over Israël als familie. Familie.
En het tweede boek gaat meer over Israël als natie. Als je als families niet in vrede naast elkaar kunt wonen en leven, kun je ook als natie geen stabiele samenleving vormen.
Kom daar later nog op terug. In Genesis gaat het heel veel over rivaliteit tussen broers. jong tegenover oud.
koeien en abel. Isaac, Israël. Jacob en Esau. En hier Jozef. De jongste en zijn broers.
Jozef. Ik zei al, wat een arrogant mannetje, Jozef. En als ik heel eerlijk ben, vind ik het eigenlijk niet zo vreemd dat zo'n houding van Jozef bij zijn broers jaloezie opwekt.
Jaloesie. Daar hebben wij natuurlijk geen last van. Maar misschien je buurman. Omdat de ander, jaloezie, omdat de ander het verder schopt dan jij.
Vergeleken bij die ander, stel jij niet zoveel voor. Je voelt je klein. Je voelt je onbetekenend. Maar ja, je kunt zeggen wat je wil.
Maar Jozef sprak wel de waarheid. Die dromen waren geen onzin. Die had hij ook werkelijk gehad. Hij had gelijk.
En eigenlijk kun je er dan niet tegenop. Manoeuvreert je in een vervelende positie. Einde van alle tegenspraak. Want het is toch de waarheid.
Zoals een stel pas geleden bij ons. De man die zonde een aantal feiten op waarin hij even aangaf. Waarin zijn vrouw volkomen verkeerd zat. Hij gaf de feiten weer, zei hij.
Ik ben toch eerlijk. En tegelijkertijd voelde zij zich vooral door zijn toon gedisqualificeerd. Een beetje meer genade.
Een klein beetje meer takt. Invoelingsvermogen. Zou geen kwaad kunnen. Oké. De waarheid moet gezegd worden. Maar hoe zeg je het?
En wanneer zeg je het? En wat zeg je wel, wat zeg je niet? En als jij goed gebek bent. En de ander reageert heel secundair. Of heel gevoelig.
Wees er dan van bewust. Wees je er van bewust dat je verbaal. Heel veel schade kan berokkenen bij een ander. En dat je de ander in een machteloze hoek drijft.
We hebben als gezin in een moeilijke periode gezinstherapie gehad. En in die gezinstherapie kwam het eruit dat ik samen met mijn zoon nogal erg dominant waren.
In het gezin. Ik had mijn woordje aardig thuis. Ik kon mijn woorden ook goed formuleren. En vrij direct. En ik heb heel vaak naar Adeline en naar de kinderen moeten erkennen dat dat absoluut niet oké was.
Ik kan me zo goed voorstellen dat die broers van Jozef een gigantische hekel aan hem kregen. En in deze teksten lees je dat ook.
Hun boosheid nam maar toe en nam maar toe. En het werd steeds erger. Het werd zo erg dat het helemaal uit de hand liep. Waarom trekken we niet eerder aan de bel?
Waarom laten we het in conflicten? In gevoeligheid. In dingen waarin een ander ons kwetst. Waarom laten we het vaak zo ver komen?
Zo ver dat er haast geen weg meer terug is. Hoeveel stellen wij al niet over de vloer hebben gehad. Waarvan ik denk waarom kom je nu pas? Eigenlijk is er nu niet zo heel veel meer aan te doen.
Het loopt dus uit de hand. Ze verkopen Jozef als slaaf. En ze moeten aan pa Jacob een enorm geraffineerd smoesverhaal aan de neus hangen.
Om hun verschrikkelijke daad te camoufleren. En met gigantische gevolgen. Een vader die verteerd wordt door verdriet.
Broers die gebukt gaan onder schuldgevoel. Lees je daar nu nog niets over. Maar later komt dat wel naar boven. En dan stel ik mezelf een vraag.
Wie is hier nou eigenlijk de slaaf? Is dat Jozef? Die door zijn broers verkocht wordt? Zijn het zijn broers?
In zo'n situatie word je zomaar slaaf van jezelf. Van je ego. Van jouw gelijk. Van jouw boosheid.
En dan breekt er hongersnood uit. Letterlijk. Geen brood meer op de plank. Ze worden gedwongen om naar Egypte te gaan.
Om daar brood te gaan inslaan. Letterlijk. Hier letterlijk. Bij jou en mij. In conflict situaties. In dingen waarin je gekwetst bent.
Waarin er zoveel gevoeligheden liggen. Misschien wel honger in figuurlijke zin. Ten midden van die ingewikkelde relatie. Honger naar erkenning.
Honger naar liefde. Honger naar verbinding. Honger naar gewoonte mogen zijn wie jij bent.
En dat is een honger. Die jij niet wil voelen. Je wringt je in allerlei bochten. Moeilijk is dat hè.
Om te erkennen dat je hulp nodig hebt. Als je er samen niet meer uitkomt. En die hongersnood. Drijft de broers.
Zonder dat ze het zelf beseffen. In de armen van Jozef. Ik sla nu natuurlijk nu een heleboel over. Ik vertel niks over hoe Jozef. In Egypte is terecht gekomen.
Wat er allemaal is over gekomen. Zijn gevangenschap. De vrouw van Potiphar. Die hem beschuldigd. Enzovoort. Enzovoort. Er waren twee dromen die Jozef in de ellende brachten.
En er waren twee dromen. Van de faro. Die hem bevrijden. Die hongersnood. Drijft dus de broers.
Zonder dat ze het beseffen. In de armen van hun broer. Jozef. Wat een verhaal. Maar hier gloort.
Al wel een klein beetje hoop. God mengt zich. Zonder dat die broers. En Jozef. Het in de gaten hebben. In de strijd.
Je kunt zo opgeslokt. Zijn. In jouw leven. Door je eigen sores. Door de ellende. Met een ander. Als je serieuze problemen hebt.
Dan raak je zo makkelijk. Het zicht op God kwijt. Dan zie je niet meer. Dat God er ook. Aanwezig is. Je voelt je zo.
Op jezelf teruggeworpen. Maar bizar. In dit verhaal. God is. Erbij. Dit verhaal staat echt in de Bijbel.
Nog. In het begin nog wel. En dan komen dus de broers. In Egypte. Bij Jozef terecht. En een stukje van die rare dromen.
Van Jozef. Komen dus uit. Want de broers. Buigen diep. Voor Jozef. Ze herkennen hem niet.
Jozef. Jozef. Hen wel. Wat een schok. Voor Jozef. Stel je voor.
Hij hield er misschien wel rekening mee. Dat hij zijn familie nooit meer zou terugzien. En daar staan ze. Plotseling. Vlak. Voor hem.
Herkenning. Maar ook. Herinnering. Zijn eigen vlees en bloed. Maar ook.
Degene die hem als koopwaar. Hebben verkwanseld. Hun verlangen. Als hij zijn broer ziet. Naar verbinding.
Maar ook boosheid. Komt naar boven. Over datgene wat hem. Allemaal is aangedaan. En hier wint niet de verbinding.
Maar hier wint de boosheid. Misschien. Is jouw boosheid. Die jij natuurlijk niet kent in je leven.
Naar die ander. Ten diepste een uiting. Van onmacht. Omdat je de verbinding. Waar je zo naar verlangt. Niet tot stand kunt brengen.
Of misschien wel niet wil brengen. Misschien is het wel een schreeuw. Een schreeuw van kom dichterbij. En wijs mij niet af.
En Jozefs boosheid. Eerst kregen zijn boze emoties de overhand. Maar dan herinnert hij zich dus zijn droom.
En dan wordt zijn boosheid niet meer geleid door pure emoties. Maar die boosheid wordt gecontroleerd.
Geraffineerd. Uitgekinkt. Uitgekinkt. Zijn dromen. Die hij had gekregen. Worden een. Machtsmiddel. Een geestelijk.
Machtsmiddel. En hij pakt. En hij pakt ze aan. Op het meest delicate. Wat je je maar kunt voorstellen. Mijn jongste broer.
Benjamin. Na Jozef was Benjamin. Het meest geliefde kind. Van zijn vader Jacob. En daarmee.
Door zijn jongste broer in te zetten. Plaatst hij zijn broers. Voor een. Onmogelijke opgave. En eigenlijk zou je kunnen zeggen.
Dat hij zelfs hier niet alleen maar zijn broers pakt. Maar ook zijn vader. Hij pakt ook zijn vader. Op het meest gevoelige.
Wat je voor Jacob maar kunt bedenken. De enige zoon. Die voor zover hij weet. Nog maar over is. De enige zoon van zijn grote liefde.
Rachel. Dus zit hier ook iets in. Van wraak op zijn broers. Maar ook wraak. Op zijn vader. Want eigenlijk begon het toch allemaal bij zijn vader.
Die hem altijd voortrok. Daar is het toch allemaal bij begonnen. Boosheid kan je.
Kan zich zo vastzetten. In je leven. Dan is het dus niet meer. Alleen een emotie. Maar dan wordt het een strategie. Om die ander eronder te krijgen.
Een patroon. En natuurlijk. Het ligt niet aan jou. Het ligt aan de ander. Of het ligt aan mijn omgeving.
Waar ik uit voortkom. Of het ligt aan mijn opvoeding. Mijn ouders hebben het niet best gedaan. Je bent slachtoffer.
Zo begrijpelijk hè. En soms ook zo waar hè. Maar ondanks alles in jouw leven. Je blijft altijd verantwoordelijk.
Voor je eigen reactie. En hoe denken de broers. De broers koppelen wat er met ze gebeurt. Het onmogelijke.
Waar die man die voor ze staat. Ze weten niet dat het Jozef is. Ze koppelen direct aan die grote fout. Die ze destijds hebben gemaakt. Met hun broer.
Jozef. Al lijkt het alsof hun schuld. Geen rol meer speelt. Er hoeft maar iets te gebeuren in hun leven. En het is er weer. Dat knagende gevoel.
Het ligt zo onder de oppervlakte. Ondergronds speelt het voortdurend. In hun gedachten. Als de dag van gisteren.
Zien ze de angst van Jozef. In zijn ogen. Zie je nog. Wat er in die ander omgaat.
Als je gekwetst bent. Als je boos bent. Als je vindt dat de ander helemaal verkeerd zit. Je kunt zo bezig zijn met datgene waar jij. Wat jou is aangedaan.
Dat je eigenlijk geen oog meer hebt voor die ander. En wat er bij die ander allemaal gebeurt. Jozef. En Jozef. Hoort.
Wat ze tegen elkaar zeggen. Dat wisten ze natuurlijk niet. Een Egyptenaar. Hoe kon hij nou verstaan. Wat ze tegen elkaar zeiden. Maar hij hoort het.
Hij hoort hun woorden. En achter de schermen. Zodat zijn broers het niet kunnen zien. En horen. Laat Jozef zijn tranen de vrije loop.
Het snijdt door zijn ziel. Het raakt zijn broers. Wat er is gebeurd. Maar het raakt ook hem. Als hij het berauw bij zijn broers ziet.
Het zit dieper dan je denkt. Dieper bij jezelf. Dieper bij die ander. En is dat die ten diepste. Wat eigenlijk pijn in ons leven zichtbaar maakt.
Een diep verlangen. Nadat je het met elkaar goed hebt. Een worsteling. Om dat uit te spreken. Naar die ander. Maar nee.
Dat doen we niet. We houden onszelf groot. We houden controle. We laten het niet uit de hand lopen.
De afstand. Tussen broers en Jozef. Lijkt mijlen ver. En tegelijkertijd. Ten diepste. Zo dicht bij elkaar.
Jozef zou natuurlijk alle reden hebben. In zijn leven. Om definitief. Niks meer met zijn broers te maken te willen. Wat kan iemand jou geweldig pijn doen.
En je diep kwetsen. Jozef staat op het punt om zijn broers nog één keer heel hard te raken. Benjamin.
Benjamin. Benjamin. Benjamin. Benjamin. Jacob's lieveling. De enige. Slaaf maken.
Zijn broers. Zoals zijn broers hem ooit slaaf maakt. Hij kan zijn broers niet meer pijnigen.
Als daar. Maar eindelijk. Als hij de wanhoop bij zijn broers ziet.
Knapt hij. Hij kan het niet langer aanzien. Hij maakt zichzelf bekend. Hij maakt het met zijn broers weer goed.
En hij omhelst ze. Een hartverscheurend huilen. Is het gevolg. In het hele paleis te horen.
Kun je nagaan. Een onderkoning. Een machthebber. Die. Zo hartverscheurend huilt. Dat iedereen. In de wijde omgeving.
Het hoort. Jozef dreigde volledig verstrikt te raken. In zijn boosheid. Wat een bevrijding.
Moet het voor hem geweest zijn. Alles. Kwam eruit. Alles. En zo komen we bij vergeving.
Nergens in dit gedeelte. Lezen we heel expliciet. Dat zonde. Die er is gebeurd. Wel degelijk is gebeurd. Wordt beleden aan elkaar. Of dat er vergeving wordt geschonken.
Alhoewel. Als je goed leest. Is God ook. In dit hele gebeuren. Tussen Jozef en zijn broers. Bezig. Om die broers.
Tot inkeer te brengen. Het begint. Het begint erbij. Als Jozef. Hem beschuldigt. Van spionage. En ze. Beeming moeten halen.
Om te bewijzen. Dat ze niet liegen. En dan zeggen dus de broers. Tegen elkaar. En Jozef.
Hoort dat dus. Dit is onze straf. Omdat we ons niets hebben aangetrokken. Van de smeekbeden van onze broer. Terwijl we zagen dat die doodsbenauwd was.
Eigenlijk zou je kunnen zeggen. Hier klinkt dus al een bekentenis door. Bekentenis. Het was fout. Falikant fout. Wat wij hebben gedaan.
En ze hebben berauw. En later. Zien we dat het nog verder gaat. Als Juda. Tegen Jacob zegt. Ik wil persoonlijk voor Benjamin instaan.
Want zijn vader. Jacob wil natuurlijk niet. Want ze Benjamin meenemen. Naar Egypte. Hij zegt. Dan ben ik ook nog eens een keer. Die zoon kwijt. Ik ben er al zoveel kwijt. En dan ook nog eens een keer.
Benjamin. En dan zegt. Juda. Ik wil persoonlijk. Borg staan. Voor Benjamin. Eigenlijk spreekt Juda hier.
Expliciet de belofte uit. Dat de grote zonde. Die ze hebben begaan. Niet nog een keer. Zal plaatsvinden. Ja.
Dat is een mooie belofte. Maar laat maar eens zien dan. In de praktijk. In de praktijk. En dan zien we iets heel bijzonders. Als Jozef dreigt om Benjamin slaaf te maken.
En de andere broers vrij zijn om te gaan. Dus Jozef zegt. Benjamin is vanaf nu mijn slaaf. En jullie zijn vrij.
Wat doen ze? Dit is echt een test. Want de verleiding is gigantisch groot. Om hier. Om hier hun fout. Die ze hebben begaan met Jozef.
Te herhalen. Door Benjamin achter te laten als slaaf. En zelf vrij uit te gaan. Maar dan.
Staat Juda op. En dan zegt Juda. Ik bied me aan als slaaf. In plaats van Benjamin.
Ze hebben geleerd. Van hun fouten. Ze weerstaan de verleiding. Om deze fout.
Die ze hebben gemaakt. Opnieuw te maken. Ik wil nog een paar dingen zeggen. Over vergeving. Vergeving is niet alleen belangrijk.
Voor het herstellen van relaties. Dat in de eerste plaats. Maar vergeving is vooral ook heel erg goed voor jezelf. Het bevrijd je.
Uit het slaaf zijn. Van je wrok. En van je haat. Vergeven. Is ook niet iets.
Wat je zomaar doet. Zoals. Een tijd geleden. De ouders. Van een slachtoffertje. Van een schietpartij. In Amerika.
Een dag. En na. Uitspraken. Ik vergeef. De schutter. Oh. Ik geloof absoluut. In de oprechtheid. Maar.
Ik dacht. Dit gaat wel heel erg snel. Het heeft God. Alles. Gekost. En weet je wat ik nogal een beetje lastig vind.
In het hele verhaal. Ik had het eigenlijk wel mooi gevonden. Als Jozef. Zelf. Ook iets. Had laten zien. Van. Zijn eigen aandeel.
In het. Allemaal fout gaan. Van wat er allemaal is gebeurd. Het was wel mooi geweest. Als hij dat ook had benoemd. En dat is. Voor zover ik kan lezen.
Niet gebeurd. Vaak is dat toch zo. Dat je allebei. Als er een conflict is. Of als er een gekwetsheid is. Een boosheid is.
Dat je allebei een aandeel hebt gehad. En ook al ligt de fout. Voor het overgrote deel. Bij de ander. Zie ook.
Je eigen aandeel. En breng die. Onder ogen. En leer ervan. God is.
In dit conflict. Tussen Jozef en zijn broers. Met al zijn vezels. Betrokken. Hij gebruikt Jozef. In het hele verhaal.
Om de honger van zijn kinderen. Te stillen. Het is in elke situatie in ons leven. Hoe moeilijk ook. En hoe zondig ook.
En hoe verkeerd ook. Elke keer weer zijn grote verlangen. Dat we door onze problemen heen. Er als mooiere mensen uitkomen.
De broers die wilden hem het zwijgen opleggen. We zullen wel eens zien. Wat er van die mooie dromen. Van die opschepper. Uitkomt.
En uiteindelijk. Door hem het zwijgen op te leggen. Werken ze mee aan de redding van velen. Dat doe ik me ergens aan denken.
Vergeving. Is. De basis van ons bestaan. Als God er niet alles aan had gedaan.
Om ons te vergeven. Dan zaten jij en ik hier niet. Leven met God. Is leven van en leven uit vergeving.
Hoe moeilijk ook. Maar vergeving ontvangen. En geloven. Dat het echt klaar is. Is zo moeilijk.
Want als Jacob sterft. Dat lezen in hoofdstuk 50. Het laatste hoofdstuk van Genesis. Dan komt toch weer die angst. Bij die broers naar boven.
Nu onze vader niet meer leeft. Het zou het wel eens kunnen zijn. Dat onze broer Jozef alsnog denkt. En nu. Nu hij er niet meer is.
Kan ik echt. Alsnog. Me verreken. En dan zegt Jozef. Wees maar niet bang. Ik kan de godsplaats niet innemen.
Jullie hadden kwaad tegen mij in de zin. Dus ja. Hij benoemt het wel. Maar God. Heeft dat ten goede gekeerd.
Om te bewerken. Om te bewerken. Dat een groot volk. In leven blijft. Het boek Genesis eindigt.
Met vergeving. Waar relaties binnen families en gezinnen. Goed zijn. En waar we met elkaar eraan werken.
Om het goed te laten zijn. Kun je ook bouwen aan een gezonde samenleving. Vergeving is de basis van ons bestaan.
Eruit leven en ervan leven. Daar moeten we het in ons leven van hebben. En niet alleen wij. Maar dus ook. Dat zien we hier. Israël.
Eerst als familie. En zo meteen in Exodus. Als natie. En dat is nog steeds zo. Het volk van God.
Israël. Heeft het nog altijd. Moet het nog altijd hebben. Van vergeven van. En vergeven uit. Ik moest denken.
Aan. Dat. Zoals de broers. Tegen Jozef zeiden. Weg met hem. Zeiden ook de joden.
In het nieuwe testament. Tegen Jezus. Weg met hem. Ze verkopen hem niet als slaaf. Maar ze doden hem. Hij sterft.
Hangt aan een kruis. En zonder dat ze het zelf beseffen. Hebben ze meegewerkt. Aan de redding. Van een heel volk. Het verkopen van Jezus.
Als slaaf. Nee. Het doden van Jezus. Is uiteindelijk. De oorzaak geworden. Van. Vergeving. Jezus.
Die. Een nieuw leven. Mogelijk maakt. En dat zijn volk. Redt. Het enige wat wij. En wat het volk Israël nodig heeft.
Is dat ze. Hun grote broer. Joshua. Herkennen. Herkennen als hun messias. Herkennen als de enige.
Echte. Bevrijder. Want leven. Uit. En van vergeving. Is het enige. Wat werkelijk vrij maakt.
Amen. Ik wil graag met jullie bidden. Vader in de hemel.
Wat bent u toch ongelooflijk eerlijk. We zongen dat ook in een lied. Wat bent u toch ongelooflijk eerlijk. Dat dit soort verhalen.
In uw boek zijn gekomen. Dat u niet denkt. Laat ik het er nou maar uit. Weglaten. Maar dat u het. Pontifikaal plaatst.
En zo uitgebreid. Vijf hoofdstukken lang. Midden in ons zondige bestaan.
Midden in een bestaan van ons vol fouten. En mislukkingen. Bent u toch op een of andere manier.
Lang niet altijd zichtbaar. Maar wel aanwezig. Het is onvoorstelbaar. Dat u door zo'n hele geschiedenis heen. Van Jozef en zijn broers. Dat u.
Toch tot uw doel komt. En zo kwam u ook tot uw doel. Toen uw eigen zoon. Liet kruisigen.
Liet verraden. En uiteindelijk. Was die kruisiging. En die opstanding. De oorzaak van.
Redding. Niet alleen van ons. Maar van velen. Heer. We bidden u. Of u wil geven.
Dat. Zoals wij hier zitten. Dat we dat allemaal. Kunnen omarmen. Ik bid u.
Dat uw volk. Israël. Het omarmt. Heer. Ik ervaar dit. Dit hele gebeuren.
Ook als een enorme bemoediging. Want. Ook al maak ik. Soms gigantische fouten. Is er in ons gezin. Ook in het verleden. Zijn er dingen niet goed gegaan.
Echt misgegaan. Dat u toch daar dwars doorheen. Aanwezig was. En dat u vernieuwing heeft aangebracht. Dat u relaties heeft gered.
Dat u ons leven. Heeft gered. En heer. Het went nooit. Het went.
Nooit. En wat is het dan. Een verademing om te weten. Dat u niet verandert. Dat u erbij blijft. En dat u zegt.
Ik zal altijd weer jou opzoeken. Of zoek mij op. Verwacht het van mij. Ik laat je niet vallen. Ook dat zongen we in een lied.
Wat we ook hebben gedaan. U houdt ons vast. Wees bij ons. Zegen deze gemeente. Ik bid u dat in Jezus naam.
Amen.