Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Het is heel fijn weer bij u in het midden te zijn. En vanmorgen wil ik met u nadenken over het volgende onderwerp. De heerlijkheid van het lichaam van Christus, de gemeente.
! Daar wil ik met u over nadenken. En we gaan eerst met elkaar een paar gedeelten uit de Bijbel lezen. En als u een Bijbel bij hebt, kunt u meelezen. Het eerste gedeelte vindt u in Romeinen 12, de versen 4 tot en met 6.
Romeinen 12, vers 4. Want zoals wij in één lichaam vele leden hebben en de leden niet alle dezelfde functie hebben, zo zijn wij, hoewel velen, één lichaam in Christus, maar ieder afzonderlijk leden van elkaar.
En nu hebben wij genade gaven onderscheiden naar de genade die ons is gegeven. Tot zover. En dan gaan we naar Romeinen 16, versen 25 en 26.
Romeinen 16. Hem nu die in staat is u vast te doen staan, overeenkomstig mijn evangelie en de prediking van Jezus Christus, overeenkomstig de openbaring van het geheimenis, dat door de tijden der eeuwen heen verzwegen was, maar dat nu geopenbaard is en door profetische geschriften onder alle heiligen bekendgemaakt is, over een inkomstige bevel van de eeuwige God om tot geloofsgehoorzaamheid te brengen.
Het laatste gedeelte wat we met elkaar gaan lezen, dat vindt u in de Efezenbrief, het tweede hoofdstuk, vers 11 tot en met 22. Dus Efezen 2.
Efezen 2. Vers 11.
U had geen hoop.
En wat zonde God in de wereld. Maar nu, in Christus Jezus, bent u die voorheen veraf was, door het bloed van Christus dichtbij gekomen.
Want hij is onze vrede, die beiden één gemaakt heeft. En door de tussenmuur die scheiding maakte, af te breken, heeft hij de vijandschap in zijn vleesten niet gedaan, namelijk de wet van de geboden die uit bepalingen bestond.
Opdat hij die twee in zichzelf tot één nieuwe mens zou scheppen. En zo vrede zou maken. En opdat hij die beiden in één lichaam met God zou verzoenen door het kruis, waaraan hij de vijandschap gedood heeft.
En bij zijn komst heeft hij door het evangelie vrede verkondigd. Aan u die veraf was en aan hen die dichtbij waren. Want door hem hebben wij beide door één geest de toegang tot de Vader.
Zo bent u dan niet meer vreemdelingen en bijwoners, maar medeburgers van de heiligen en huisgenoten van God, gebouwd op het fundament van de apostelen en de profeten, waarvan Christus Jezus zelf de hoeksteen is.
En op wie het hele gebouw, goed samengevoegd, verrijst tot een heilige tempel in de Heere, op wie ook u mede gebouwd wordt tot een woning van God in de geest.
De Evesebrief is een hele bijzondere brief, want in die brief aan de gelovigen te Evese besteedt de apostel Paulus bijzondere aandacht aan het eeuwige karakter van de gemeente van Jezus Christus.
En hij gebruikt drie beelden, die eigenlijk ook werkelijkheid zijn. Het eerste, de gemeente als tempel van God, vergeleken met de gebouw.
En de tweede, de gemeente als het lichaam van Christus, vergeleken met een menselijk lichaam. En de derde, de gemeente als bruid van Christus, vergeleken met een vrouw.
In het eerste hoofdstuk gaat het over het materiaal van de tempel. En dan gaat het in het tweede hoofdstuk verder.
Het gaat over de eeuwige geheimnis van de gemeente in hoofdstuk 3, en het gaat over de groei van het lichaam, de gemeente in hoofdstuk 4, en het gaat over de bruid in hoofdstuk 5. En tenslotte gaat het over de strijd van de gemeente, van het volk van God.
En dat wordt alles gezien in eeuwigheidslicht. En eerst kijkt de apostel achteruit. In het eerste hoofdstuk vers 4, daar staat omdat hij ons voor de grondlegging van de wereld in hem uitverkoren heeft.
En vers 11, In hem zijn wij ook een erfdeel geworden, wij die daartoe voorbestemd waren, naar het voornemen van hem die alle dingen werkt, overeenkomstig de raad van zijn wil.
Waar begint het werk van God? Het is voor de grondling van de wereld begonnen.
Maar waar begint het bij ons? Aan ons. Dat begint wanneer wij de openbaring van de Heer Jezus Christus ontvangen.
Het moment dat we zien wie hij werkelijk is, de zoon van God die één is met zijn vader. Hij is mensenzoon, maar ook godszoon.
Hij heeft de menselijke natuur en de goddelijke natuur. En omdat hij eenswillend is met de vader, zondigt hij niet. wat we daar zo prachtig hebben afgebeeld gezien, met die glazen.
Daarom kon hij, en hij alleen de straffen onze zonden op zich nemen, door vrijwillig aan het kruis te sterven. En dat dit offer aanvaard werd door God, dat werd duidelijk, toen de Heer Jezus opstond, uit de dood.
In de zoon, wie in de zoon gelooft, die heeft evig leven en komt niet in het oordeel. En op het moment dat we opnieuw geboren worden, ontvangen we dat eeuwige leven.
En ook worden we als kind van God opgenomen in de familie van God en schaamt de Heer Jezus zich niet ons zijn broeders te noemen. We worden zelfs deel van zijn lichaam, de gemeente van Jezus Christus, waarvan hij het hoofd is.
Allen die wedergeboren zijn, zijn leden van dat lichaam. En hoe heerlijk is dat dan. Als we visie krijgen op Gods doel, dan komt het hele volk van God binnen ons gezichtsveld.
Het is voor het hele volk van God, voor de hele gemeente, en God wil dat we dat zullen zien. In de versen 1, vers 17 en 18, daar staat op dat de God van ons Heer Jezus Christus, de Vader van de heerlijkheid, u de geest van wijsheid en van de openbaring geeft in het kennen van hem, namelijk verlichte ogen van uw verstand, of een andere vertaling staat, verlichte ogen van uw hart.
Om te weten wat de hoop van zijn roeping is, van de heerlijkheid van zijn erfenis in de heiligen. Paulus spreekt over dit geheimenis van Christus, dat aan hem en aan anderen door openbaring is bekendgemaakt.
Het was totaal nieuw, in het Oude Testament absoluut onbekend. En de apostelen moesten dit geheimenis bekendmaken, zodat wij, jij en ik, zouden begrijpen wat de gemeenschap aan dit geheimenis inhoudt.
Dat staat in vers 9. En vervolgens moet door de gemeente aan de overheden en aan de machten in hemelse gewesten de veelkleurige wijsheid van Gods bekendgemaakt worden, volgens het eeuwige voornemen dat hij gemaakt heeft in Christus Jezus onze Heer.
Wat is nu dat geheimenis van Christus? Het geheimenis dat Paulus in Romeinen 12 vers 4 en 5 zo beschrijft, want zoals wij in één lichaam vele leden hebben en de leden niet alle dezelfde functie hebben, zo zijn wij, hoeveel velen, één lichaam in Christus, maar ieder afzonderlijk leden van elkaar.
En wat bedoelt hij nou met één lichaam in Christus? Maar ieder afzonderlijk leden van elkaar. Hij legt uit dat God van voor de grondligging van de wereld een plan in zijn hart heeft gehad.
Dat de mens geworden zoon van God kwam bekendmaken. Een geheimenis. Een goddelijk geheim dat eeuwenlang verborgen is gebleven.
Maar dat nu door God aan zijn apostelen bekend is gemaakt onder Joden en niet-Joden. Dat staat in Romeinen 16 vers 25 en 26 wat we gelezen hebben.
En nu het ons bekend wordt gemaakt, zien we pas dat het verlossingswerk van het kruis, wat dat ten volle inhoudt. We zien dat het kruis van Christus, het hele werk van God, daar staat het centraal in.
Maar het kruis is een middel tot een doel. Het is niet een doel op zichzelf. Het goddelijke doel waartoe het moet leiden is wat Paulus noemt het lichaam van Christus.
Verlossing, vergeving, rechtvaardiging, bevrijding, heiliging, overwinnend leven, wandelen naar de geest, al die heerlijke vruchten van verlossing zijn er voor ons, maar niet alleen voor ons persoonlijk.
Het is de bedoeling dat ze ons verder brengen. Verlossing heeft te maken met het lichaam. Bevrijding heeft te maken met het lichaam. En persoonlijke heiliging heeft te maken met het lichaam.
Het doel van God is uiteindelijk één hemelse mens. Godzoon zelf. En allen die door geloof in hem, hem toebehoren.
Christus het hoofd en wij de leden. In de vz2 vers 14 en 16 staat, want hij is onze vrede, die de beiden, jood en niet-jood, één gemaakt heeft.
En door de tussenmuur die scheiding maakte af te breken, heeft hij de vijandschap in zijn vlees er niet gedaan, namelijk de wet van de geboden, die uit bepaling bestond. Opdat hij die twee in zichzelf, en dan komt het, tot één nieuwe mens zou scheppen.
En zo vrede zou maken, en opdat hij die beiden in één lichaam met God zou verzoenen door het kruis, waaraan hij de vijandschap gedood heeft.
Eén nieuwe mens. Uit wedergeboren joden en wedergeboren heiden ontstond dus één nieuw lichaam, dat door middel van het kruis.
En dat is heel bijzonder. In deze tijd denken we heel vaak individualistisch. Denken als ik het maar heb.
Als ik maar gered ben. Wat is nou dat ene lichaam, deze ene nieuwe mens? Wat is dit geheimenis van Christus dat Paulus heeft gezien?
In Romeinen 6 vers 6, dat kent u allemaal, spreekt hij over onze oude mens. Dat is die zondige natuur, die ik gerichte natuur, die van Adam geërfd hebben.
Paulus ziet die oude mens als met Christus aan het kruis genageld. Maar dan staat in Colossens 10 vers 10 en 11, dan spreekt hij over de nieuwe mens.
Als de plaats waar geen verschil is tussen wedergeboren mensen, van welk ras ook, of van welke stand, of van welk geslacht ook. Christus is alles in allen.
Wat is dat heerlijk? In die nieuwe mens zijn we met hem verenigd, we zijn met hem verhoogd en opgestaan.
Tussen de oude en de nieuwe mens staat het kruis. En met dit kruis wordt bedoeld, wat het best wordt weergegeven met de woorden, weg met hem. Het zijn de woorden die de massa riep, toen ze Jezus wilde kruisigen.
Het kruis betekent het absolute einde. God heeft het kruis bedoeld als het absolute einde van alles van de mens.
Die mens was niet te verbeteren. Die moest sterven. Er werd een doodvonden, zo vanuitgesproken.
En Jezus nam onze plaats in, en hij droeg in onze plaats het oordeel van God, en dat oordeel werd aan hem voltrokken. En hij die geen zonde gekend heeft, werd tot zonde gemaakt.
Het is bijna onvoorstelbaar. De heilige, de geliefde zoon, tot zonde gemaakt. Maar het kruis is niet alleen het einde, het is ook een begin.
Het begin van de nieuwe mens. De hemelse lichaam van Christus. Als de openbaring daarvan tot je hart doordringt, dan is dat iets geweldigs.
Als we het alleen maar met ons verstand weten, dan is het maar iets. Het is toch een groot verschil of je een stad als Jeruzalem, of je daarover leest in een reisfolder, of dat je door de straten van Jeruzalem loopt.
Visie, openbaringslicht, laat je deel hebben aan het leven, en het werkelijkheid ervan. O, die ontdekking van wat er aan de opstandingskant van het kruis ligt.
Wat voor ons al de weg van de bevrijding van onze oude, zelfstuchtige leven in adem is geweest, wordt dan de poort naar het nieuwe, gezamenlijke, eeuwige leven in Christus.
In zijn dood en opstanding ontvangen we in hem eenheid van leven. Het gaat niet God alleen maar om individuele, afzonderlijke christenen.
Op het moment dat we opnieuw geboren worden, worden we leden van zijn lichaam. En daarin wil God de mensen binnenbrengen. Dat is die nieuwe, hemelse mens.
En op het moment dat je het werkelijk ziet, ontvangen we de ervaring. De volle openbaring is voor de hele gemeente, en niet alleen voor afzonderlijke leden.
Wat door de gemeente bekend gemaakt wil worden, kan alleen door de gemeente gezien worden. In de vese 3 vers 10 en 11 staat, opdat nu door de gemeente aan de overheden, en de machten in hemelse gewesten, de veelkleurige, de veelvuldige wijsheid van God bekendgemaakt zou worden.
Volgens het eeuwig voornemen dat God gemaakt heeft in Christus Jezus onze Heer. Je kunt dus alleen als gemeente die wijsheid van God bekendmaken aan die machten in de hemelse gewesten.
En samen met alle heiligen kunnen we de mate van de liefde van Christus bevatten. En alleen met elkaar kunnen we tot alle volheid Gods vervuld worden. We hebben elkaar absoluut nodig.
Er zijn dingen die we niet met ons verstand kunnen bevatten. Het gaat erom of ze zien of niet zien. Het gaat erom dat God zo in mij en jou wordt geopenbaard.
En die twee zijn één. En dat kun je onmogelijk vergeten. Het grijpt je als je het licht wilt hebben, dan kun je het krijgen.
Om het niet te zien, om het niet te krijgen, moet je het buiten je sluiten. Het kleinste blaadje kan een ster bedekken. Je kunt de eeuwige heerlijkheden laten verbergen door iets onbelangrijks.
Maar als het licht ook maar het kleinste kans krijgt, dan vindt het zijn weg door het kleinste gaatje. En laat het je zien. Wat God bedoelt.
De lamp van het lichaam is het oog. En als het oog oprecht is, zal heel uw lichaam verlicht zijn. Zegt de Heer in Matthäus 6, vers 22.
Het geheim van geestelijke visie is de bereidheid de kosten daarvan te betalen. Dat betekent dat we een nederige openheid van geest moeten hebben voor de doodringende en onderzoekende licht van God.
Hij leidt zachtmoedigen in het recht en hij leert zachtmoedigen zijn weg. En vertrouwelijk gaat de Heer om met wie hem vrezen.
Zijn verbond maakt hij hun bekend. Psalm 25, vers 9 en vers 14. Hoe functioneert nou dat hemelse lichaam van Christus op aarde? We kunnen dat prachtig zien.
Want het principe daarvan werd bij de bekering en de roeping van Paulus duidelijk gemaakt. Hij was op weg naar Damascus en verscheen hem de Heer.
En de Heer zei tegen hem, ik ben Jezus die u vervolgt. Het vervolgen van diegene die in de Heer Jezus geloven, is dus het vervolgen van Jezus.
Wie aan zijn discipelen komt, die komt dus aan hem. Bedenk dat eens ook.
Zoveel gelovigen worden vervolgd. Ze komen aan Jezus. Deze woorden vertelde Paulus iets nieuws over de Heer en de zijnen.
Het bevel dat hij daarnaar kreeg, bevaalde hem bij de praktische gevolgen daarvan. Sta op, ga de stad in en daar zal u gezegd worden wat u moet doen.
Het zal u gezegd worden. Zonder de discipelen die hij zo bitter vervolgde, zou Paulus hulpeloos zijn.
De Heer zou hem niet zeggen wat hij moest doen buiten de levende gemeente om. Toen hij blind in Damaskus gekomen was, volgden hem lange uren van wachten.
In het begin kwam er geen mens. Moet u voorstellen, er ligt hij daar blind op de grond. Hij eet niet. Hij drinkt niet. Hij is helemaal van de kaart.
En pas na drie dagen van duisternis kwam er eindelijk iemand.
En het was, er staat van hem, een discipel. Die mensen die hij zo bitter vervolgde. En natuurlijk was Anadias een toegewijd man.
En hij mocht de helper zijn van die grote apostel voor de gemeente. Maar juist hierdoor wordt door Paulus het geheimnis van de gemeente bijzonder praktisch.
En ook Anadias, die de reputatie van Paulus natuurlijk heel goed kende. En alle reden had of bang voor hem te zijn. Je moet nu op een heel praktische manier uiting geven aan een wonder.
Van goddelijke genade. Van goddelijke genade in zijn eigen hart. En hij zegt, zal broeder.
Is toch bijzonder hè. Die twee woorden, zal broeder. En Jezus heeft de vijandschap weggebroken en al zijn vrees verjaagd.
Zijn eenvoudige groet is de erkenning door de gemeente van de lid van Christus. Christus. Deze eenvoudige daad maakt de nieuw gevonden eenheid van die twee mannen tastbaar.
En in één geest ontvangen ze instructies die God door God zijn bedoeld voor een wereldwijde invloed. Goddelijke 22 vers 14 en 16.
De gemeente is een hemelse realiteit en kan niet verdeeld zijn. Prijs God. Als hemelse realiteit is ze dus onverdeeld.
Ze is voor altijd één. Maar in de aardse vorm kan de gemeente heel verdeeld zijn. In haar hemelse leven is het lichaam onantastbaar. Maar in de aardse gestalte is het helaas waar dat ze beschadigd en verdeeld kan zijn.
En eigenlijk is dat met ons persoonlijk ook zo. Als God u en mij niet zou aanzien in Jezus Christus, zouden we nooit bij die troon van genade terecht kunnen komen.
Maar hij ziet ons in Jezus Christus. Zijn gerechtigheid wordt ons toegerekend. En in dat licht van God zijn we dus volmaakt.
En heilig. Maar is ons leven daarmee een overeenstemming? Heel vaak niet. En zo is het met de gemeente helaas ook.
De aardse gestalte is helaas beschadigd en kan ze verdeeld zijn. En de gemeente van Korinthe toont dat aan. Wat is dan het geheim van die praktische eenheid?
Hoe kunnen we die praktische eenheid beleven? Ook wij allen immers zijn door één geest tot één lichaam gedoopt. Het zijn slaven, het zijn vrije en wij allen zijn van één geest doordringd.
1 Korinthe 12 vers 13. Dat vind ik zo'n heerlijk vers. En dan in Evese 4 vers 4 staat. Één lichaam en één geest. Het lichaam is dus één omdat de geest één is.
De heilige geest is een persoon. En een persoon kan niet in stukken gesneden worden. Het ene lichaam moet de zichtbare uitdrukking worden van die ene geest.
En die geest zijn we altijd één. Het goddelijke feit is zeker. De vraag is of wij ons altijd inspannen de eenheid te bewaren door de band van de vrede.
Het startpunt voor geestelijke eenheid is leven. Nieuw leven. En we kennen het nieuwe leven omdat er een nieuw bewustzijn mee gepaard gaat.
Wanneer iemand opnieuw geboren wordt ontvangt hij een nieuw leven van God. Hoe weet hij dat hij het ontvangen heeft? Hoe weet hij dat hij het bezit?
Dat is door een nieuw bewustzijn ten opzichte van God en van de zonde. Als we zondigen verliezen we onze vrede en onze vreugde.
En dat bewijst dat er nieuw leven is. Omdat het leven van God de zonde haat. Er is een nieuw zondebewustzijn gekomen. En dit bewustzijn is niet alleen negatief ten opzichte van de zonde.
Het is ook heerlijk positief ten opzichte van God. De geest zelf getuigt met onze geest dat we kinderen van God zijn.
Je weet het of je weet het niet. In 1 Korinther 12, versen 12 tot en met 31, dat gaan we nu niet lezen.
Maar in dit gedeelte vinden we vier wetten die de praktijk mogelijk maken in een plaatselijke gemeente. Hier zijn we nu bij 1 in een stuk van de plaatselijke gemeente.
En de eerste wet daarvoor vinden we in de versen 15 en 16. En daar staat als de voet zou zeggen omdat ik geen hand ben, ben ik niet van het lichaam.
Is hij daarom niet van het lichaam. En als het oor zou zeggen omdat ik geen oog ben, ben ik niet van het lichaam. Is hij daarom niet van het lichaam. Wat zit daar voor wet in?
Met andere woorden, je moet functioneren. Zoals God je gegeven heeft door zijn geest. En niet zoals je zou willen zijn.
Omdat je niet iemand anders bent, hoef je nog niet ophouden jezelf te zijn. Het is alsof de voet zegt, ik wil een hand zijn. En omdat ik niet een hand ben, weiger ik om te lopen.
Zo'n weigering komt voort uit een vergelijkend hart. En alleen individualisme vergelijkt. Deze gewoonte om te vergelijken.
Dat trekken zien dat we het lichaam nog niet hebben gezien. Christus nog niet hebben gezien. Zeg eens wat het betere lid is.
De voet of de hand. Dat is toch onmogelijk. Als je er goed over nadenkt, dan kun je dat niet vergelijken. Hun plaats is in het lichaam is verschillend. En alle wij zijn even hard nodig.
En toch kleineren velen op deze manier een gave van God. Omdat ze niet speciale lid zijn dat ze bewonderen. Ze weigeren dan hun plaats in te nemen.
Of ze denken dat alle bediening begint en eindigt bij openbare bedieningen. En omdat ze geen gave hebben in het openbaar op de treden, doen ze maar helemaal niks. Dat is precies wat beschreven wordt in de gelijkenis van de mannen met de talenten.
Weet u wel, in Matthäus 25. Er was een dina met vijf talenten en een ander met twee en een derde met één talent. En die laatste, die begraaft dat talent in de grond.
Het lijkt op een broeder die zegt, ik heb niets bijzonders van de Heer gekregen. En daarom doe ik maar niets. Omdat anderen zo goed kunnen voorgaan in gebed, houd ik me maar stil.
Maar de gelijkenis leert ons nog iets praktisch. Als twee kunnen uitgroeien tot vier en vijf tot tien, dan kan één uitgroeien tot twee.
Pas als wij functioneren, dan ontdek je het leven. Dat wat God je opdaagt, doe dat. Want het lichaam kan niet zonder een lid.
Dan verarmt het. Het leven van de gemeente wordt de meeste schade toegebracht door al diegenen die hun talent begraven.
Als we eenmaal het hemelse lichaam gezien hebben, dan zullen we heel blij zijn dat we ook maar het kleinste aandeel mogen hebben in de functioneren van het lichaam.
Denk daar eens over na. Natuurlijk wijst de weigering te functioneren omdat je maar één talent hebt op verlangens en ambities in ons die buiten de wil van God gaan.
Of erger zelfs gebeliet tegen zijn wil. Maar nee, als het hem behaagt om je het grootste lid te maken, prijs de Heer. En als het hem behaagt er tegen om je het minste lid te maken, prijs de Heer.
Wees volkomen tevreden met zijn keuze en wees bereid daar te functioneren. Want de Heer geeft ieder wat. Paulus schreef, wij roepen ertoe op de moedelozen te bemoedigen.
In 1 Thessalonians 5 vers 14, maar daar staat letterlijk de kleine van ziel. We moeten degene die één talent hebben aanmoedigen omdat de Heilige Geest in hem en in haar woont.
Je kunt met alles wat je van de Heer gekregen hebt altijd dienen. Zijn verwachting moet op God zelf gericht zijn.
De eerste wet is dus dat we gebruiken wat we gekregen hebben. We moeten dus altijd de anderen dienen. En ontdekken dat we er zelf door gevoed worden.
Toen Jezus bij de put zat, had hij honger. En zijn discipelen had hij erop uitgestuurd om brood te kopen. En hij had ook dorst, want hij vroeg die Samaritaanse vrouw om water. Maar toen die discipelen terugkwamen, kon hij zeggen dat hij gegeten had.
Hij was versterkt door de wil van God te doen en die ene vrouw in haar nood te helpen.
De gemeenschap in het lichaam gaat altijd in twee richtingen. Ontvangen en geven. Als we alleen willen ontvangen, is er geen gemeenschap.
Ieder lid van het lichaam heeft dus een bediening die niet gemist kan worden. Nu gaan we naar de tweede wet kijken.
Voor het functioneren van het lichaam vinden we in de versen 17 en 18 er staat... Als het hele lichaam oog was, waar zou dan het gehoor zijn? Als het hele lichaam gehoor was, waar zou dan de reuk zijn?
Maar nu heeft God de leden elk van hen afzonderlijk in het lichaam een plaats gegeven zoals hij gewild heeft. Wat is dit voor wet? De wet is dat we in ons samenleven altijd ruimte moeten laten voor het functioneren van anderen.
Je moet niet proberen alleszelf te willen zijn en te doen. Niemand wil het lichaam maar op één punt zien functioneren. Natuurlijk kan het hele lichaam niet oog zijn.
En zo moet het oog ook niet proberen het werk van het hele lichaam te doen. De Heer heeft in het lichaam verscheidenheid geschapen. Een oor, een neus, naast een oog en een hand. Er is geen eenvormigheid.
Er is ook geen monopolie voor één orgaan. De eerste wet sloeg op hen die achterblijven. Deze wet is voor hen die teveel willen. Die het hele lichaam willen zijn.
Je moet niet proberen alles te willen doen. Luister in een bidstond. Ook naar anderen. En zeg daar amen op. En doe dat ook in gesprekken.
Je moet bereidheid hebben ook anderen te laten functioneren. Anders verhinderen we hun ontwikkeling. En daarmee de groei van het lichaam van de gemeente. Als je evangelist bent, dan moet je het vervolg aan de leraren overlaten.
Een belangrijke regel van het lichaam is... Hij die plant en hij die begiet zijn gelijk. 1 Corinthians 3 vers 8 Als lid moet je bereid zijn te ontvangen wat een ander lid te geven heeft.
Het teken van het kruis staat op alles wat buiten proporties is. Alles wat niet in Christus is. En wees bereid je helemaal tot die speciale gave te beperken.
En de anderen op hun terrein volkomen te erbiedigen. En blijmoedig te aanvaren. Dan komen we bij de derde wet. In de versen 21 en 22.
Het oog kan niet zeggen tegen de hand. Ik heb je niet nodig. Of het hoofd tegen de voeten. Ik heb jullie niet nodig. Ja, meer nog. De leden van het lichaam die het zwakste zijn...
zijn echter juist zeer noodzakelijk. Dat betekent dus dat we nooit moeten proberen andere leden af te snijden.
We moeten ons niet verbeelden dat we de taak van het hoofd kunnen overnemen... en de leden niet nodig hebben. Zwakheid of eigenaardigheid in de lid... geeft ons nog niet het recht om dat lid buiten te sluiten.
We kunnen ontdekken hoeveel we van anderen kunnen leren. Als we aan een medelid vragen... ons in een bepaalde moeilijkheid... te helpen en te bidden voor ons...
dan schakelen we het lichaam in om te functioneren. Elk lid is belangrijk voor het lichaam.
Zodat het optimaal kan functioneren. God brengt ons vaak in een situatie... waar we niet alleen doorheen komen. En daarvoor heeft God waardevolle medeleden.
Heerlijk is dat, hè? En dan kun je zo dankbaar zijn voor je broeders en zusters. De vierde wet vinden we in de versen 24 en 25.
God heeft het lichaam zo samengesteld... dat hij aan het lid dat tekort komt... groter eer gaf... opdat er geen verdeeldheid in het lichaam zou zijn...
maar de leden voor elkaar gelijke zorg zouden dragen. Wat de apostel hier zegt... is dat we elke scheiding absoluut moeten weigeren.
Scheidingen zijn volkomen verboden. De goddelijke wil is dat er geen verdeeldheid in het lichaam is. Geen verdeeldheid. Dat is een opdracht.
En dat kan... als we ons aan het hoofd houden. De gemeente als hemelse realiteit kan niet verdeeld zijn. En dat is heerlijk.
Zij is voor altijd één. Maar in de aardse vorm kan ze verdeeld zijn... en is ze helaas verdeeld. In haar hemelse lichaam is ze ontmaakt. En tastbaar in de aardse vorm is ze beschadigd en verdeeld.
In Korinthe was dat al te zien. En Paulus veroordeelt dit toestand. En niet mis te verstaan de woorden. Wat is dan het geheim van praktische eenheid?
Ik noem nog één keer weer dat vers. Uit 1 Korinthe 12 vers 13. Wij allen immers zijn door één geest in één lichaam gedoopt. Het zij dat wij Joden zijn.
Het zij Grieken. Het zij slaven. Het zijn vrije. Wij allen zijn van één geest doordringd. En in Vezen 4 vers 4 staat... Er is één lichaam en één geest.
Die teksten laten een opmerkelijk verband zien tussen het lichaam en de geest. De verborgen realiteit, de geest, heeft zijn tegenhanger in de openbaarheid, het lichaam.
Het lichaam is één omdat de geest één is. De heilige geest is één en kan niet verdeeld worden. Het ene lichaam moet de uitdrukking worden van die ene geest.
Er is altijd eenheid in de geest. Dat goddelijke feit is zeker. Hoe heerlijk is dat. En ten tweede, het leven is in de zoon.
En als we één moment los van Christus zouden zijn, zouden we geen leven hebben. Zonder hem kunnen we niets. We bezitten niets in onszelf.
En daarom moeten we aan het hoofd vasthouden. En zo ontstaat gemeenschap. Want Christus is niet verdeeld. Hij is één. En als we in gemeenschap met hem zijn, zal hij ons hart spontane liefde opwellen voor ieder die hetzelfde doet.
De plaatselijke gemeente is een manifestatie van Christus op aarde. En enkele in de 12 vers 27 schrijft Paulus aan de gemeente in Korinthe. Samen bent u namelijk het lichaam van Christus.
En ieder afzonderlijk leden. Zoals het hoofd Christus niet zonder het minste lid kan, zo kan geen enkel lid zonder een ander lid.
Die verantwoordelijkheid hebben we tegenover elkaar. Maar als dit waar is, van het leven van één kind van God, dan is het niet minder waar van het leven van het lichaam.
Het was het licht van God in Paulus. Hoe functioneert nou die gevoeligheid voor het lichaam van Christus?
In de eerste plaats zal er liefde zijn. 1 Johannes 3 vers 14 zegt, wij weten dat wij overgegaan zijn uit de dood in het leven, omdat wij de broeders lief hebben.
Alle die leden van het lichaam zijn, die hebben lief. En dat niet selectief. Met betrekking tot verdeeldheid, tot sectarisme, dat is onverdragelijk.
En helaas is dat nog een steeds veel voorkomend verschijnsel. Wij zijn allemaal leden en als alle leden de dienst van het lichaam vervullen. Hij leeft het lichaam ten volle.
Want alles hangt samen met het leven en de bron van het leven. Het hoofd is de bron van het leven. En als we allen ons aan dat hoofd houden, zijn we één.
En functioneert het lichaam. Amen. MUZIEK Background