Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Houdt u het nog een beetje vol? Ja? Ja. U moet de leerlingen zien, het achtste uur, het laatste uur van de dag, met deze temperaturen. En luisteren.
Dus dat moet je gewoon af en toe doen. Dus ik stel voor dat we nou een werkje gaan doen met elkaar. Nee hoor, ik heb een woord voor u. En dat wil ik beginnen met een gedicht.
En dan zul je zien dat het thema van vanmorgen is Onzichtbaar Dichtbij. Leven met hem, leef met God tussen hemelvaart en wedekomst. We hebben net gezongen, eens zullen wij leven, dan zullen wij leven.
Maar dat kunnen we eigenlijk nu ook al hoor. Maar hoe doen we dat dan met een onzichtbare God? Eerst het gedicht. Is dit het? Is dit het?
Het leven achter wat we zien, achter wat we geloven, omdat we niet zijn wat we dragen. Niet zijn wat we vragen. Niet zijn wat we weten. Niet wat we willen vergeten.
Het verleden en alle lasten. De scheuren in ons masker. Dit zijn wij toch niet? Dit is toch niet het leven? Want iedere zucht en al ons schreeuwen versmelt met een plan van eeuwen dat het duister zal doorbreken.
Waar het kwaad zal zijn geweken voor het goede dat zal blijven. Is dit nu mijn schrijven, om wat we nog niet zien, nog niet kunnen schouwen?
Achter alle dagen die benauwen ligt de eindeloosheid van volkomen. Is dat het dan? De dromen van een nieuwe aarde en een nieuwe hemel met de waarde van oneindige liefde.
Niemand die ooit nog kan grieven. Niemand die ooit nog kan verwonden. Een genezing zonder zonden. Zonder lege zwarte woorden. Geheimen.
Vals akkoorden van bestaan. Ja, daarvoor wil ik gaan. En hiervoor wil ik leven. Mij leren overgeven. Want is dit het echt?
Het leven achter alle tranen? Die wegen banen naar morgen geborgen in het leven dat verborgen is? Is dit het dan? Het geheim van een lam dat was geslacht voordat er lammen waren?
Een woning van de God die in tijdloze jaren zijn liefdevolle hart ontvouwt. Dat mij verbijstert en soms benauwd. Maar ook bevrijd van wie ik dacht te zijn.
Want hier en nu is het niet. De zorgen, de angst en de pijn. Opdat ik groeiend mag verwachten op volmaakte nieuwe gedachten.
In een nieuwe werkelijkheid. Boven seconden, uren, tijd. De God die alles in allen wordt. Dit is het leven.
Dit is wat er werkelijk is. Maar daar heb je wel een beetje geloof voor nodig. Om achter de werkelijkheid van het hier en nu te kunnen kijken naar een werkelijkheid die er ook is.
De werkelijkheid van God. Die we niet zien. En we zeggen toch we geloven hem. Lastig hoor om een relatie te ontwikkelen met iemand die we niet zien. En dat is nou precies vandaag waar we over gaan nadenken.
Een paar weken geleden, dat was de woensdag voor hemelvaart. Waren we met een hele klas op weg. Lopend op weg vanuit onze school naar een nabijgelegen centrum.
Waar mensen woonden en woonden met een beperking. En daar zouden we een rondleiding krijgen. In verband met een praktische opdracht voor de MAVO leerlingen. Onderweg ernaartoe liepen op een gegeven moment twee meisjes langs me.
En een van die twee meiden die vroeg. Meneer Lammers. Morgen is het hemelvaartsdag. Zo'n leuke vrije dag. En daarna hebben we ook nog vrij. Maar wat is hemelsvaart?
In hemelsnaam. Vond ik een leuke woordspeling. En Pinksteren meneer. Dat is het binnenkort ook. Kunt u me vertellen wat Pinkster is? Ik dacht. Nou die twee meiden denken wel eens na over de dingen.
Ik zeg. Nou ik zal jullie beloven als ik straks op school kom. Dat we in de les die we gaan krijgen. Ik in twee minuten alle feestige uitleggen. Die er zijn binnen het christendom.
Van kerst tot en met Pinksteren. Ik zeg. Jij mag een klokje bijhouden. Of ik dat inderdaad in twee minuten kan. Nou dat vonden ze wel een leuke uitdaging. Vertellen wat hemelvaart is.
Vertellen wat Pinkster is. Hoe doe je dat? En wat betekent dat? Wat er allemaal nog tussen zit. Tussen hemelvaart. Na Pinkster. En de terugkomst.
De wedekomst van de heer Jezus Christus. Want in handelingen 1. Staat geschreven. Een stukje over hemelvaart. Dat pak ik er even bij. In handelingen 1.
Vanaf vers 4. Dat staat niet in beeld. Lees ik het volgende. En toen hij met hen samen was. Beval hij hun. Dat zij niet uit Jeruzalem weg zouden gaan.
Maar de belofte van de vader zouden verwachten. Die u. Zij hij van mij gehoord hebt. Want Johannes doopte wel met water. Maar u zult met de heilige geest gedoopt worden.
Letterlijk staat er. U zult met heilige geest gedoopt worden. U mag me na de dienst vragen waarom. Niet lang na deze dagen. Zij dan die samengekomen waren.
Vroegen hem. Heren. Zult u in deze tijd. Voor Israël het koninkrijk weer herstellen. En hij zei tegen hen. Het komt u niet toe.
De tijden of gelegenheden te weten. Die de vader in zijn eigen macht gesteld heeft. Maar u zult de kracht van de heilige geest ontvangen. Die over u komen zal. En u zult mijn getuige zijn.
Zowel in Jeruzalem. Als in heel Judea. En Samaria. En tot het uiterste van de aarde. En nadat hij dit gezegd had. Werd hij opgenomen. Terwijl zij het zagen.
En een wolk ontrok hem aan hun ogen. Ik ga niet verder lezen. Want dit is de kern. Waar ik het even.
Ik moet hem even aanzetten. Waar ik het even bij. Waar we even bij stil gaan staan. Een wolk ontrok hem aan hun ogen. Vanaf dat moment.
Was Jezus niet meer zichtbaar. Voor zijn leerlingen. En weet je wat ik merk. Zolang ik mag spreken.
In diverse kerken en gemeenten. En ik ga van vergadering van gelovigen. Tot evangelische gemeenten. En van Nederlands gereformeerde kerk. Tot PKN. Mag op verschillende plaatsen komen.
Maar dat we allemaal ergens. Toch iets van Jezus. Of van God willen zien. En vooral. En dat is dan meer in de evangelische hoek. Meer van God willen ervaren.
Misschien gaan we daarom ook wel met z'n allen naar opwekking. Om iets te kunnen ervaren. In die grote gemeenschap van al die gelovigen. En dan als je dan de sing in hebt. Nou dan voel je God wel.
En misschien moeten we dat ook af en toe gewoon eens doen. Smaakt en proeft dat de heren. God goed is. Dat is iets wat je mag ontdekken. Dat hij zo is.
En het komt dan in onze ervaring. Maar als we die ervaring niet hebben. Hoe leven wij dan met hem? Hoe leven wij in een wereld.
Die steeds donkerder wordt. Steeds verwarrender. Gisteravond zat ik even wat muziek te luisteren.
Dat is een hobby van mij. Op YouTube had ik een paar concertnummers. Van een oude Amerikaanse trio. Peter, Paul en Mary. Zegt u waarschijnlijk helemaal niets.
Maar je moet het maar eens opzoeken. Maar Peter, Paul en Mary. Die hebben in 1988 een soort concert gegeven. Waar ze zongen over Blowing in the Wind. This Land is Our Land. En Puff the Magic Dragon.
Zegt u waarschijnlijk allemaal niks. Maar ik zat te kijken. En ik denk. Wat een sfeertje. De zaal zong allemaal mee. En ik dacht. Het leek net of het leven toen een stuk eenvoudiger was. Met eenvoudige liedjes.
Twee gitaren. Een zangerest erbij. Wat is het leven toch eenvoudig. En ik stuurde dat naar mijn kinderen op. En zei. Pap, dat herkennen we helemaal. Want wij vinden de wereld ook verwarrender.
Moeilijker. En weet je wat ook niet makkelijk is. Dat de God in wie wij geloven. Met heel ons hart. Dat we die niet kunnen zien.
En misschien denk je. Vanzelfsprekend. Maar dat betekent best wel wat. Hoe kan ik aan mijn kinderen in de klas uitleggen dat God bestaat. Terwijl ze hem niet kunnen zien. Hij is onzichtbaar.
Want een wolk. Ontrok hem aan hun ogen. Ontrok hem aan hun ogen. Vanaf dat moment niet meer zichtbaar. Ja een enkeling hoort. Hoort nog wel eens iets van God.
Van de heer Jezus. Soms in een droom. Moslims komen soms tot geloof. Omdat ze de heer Jezus aan een kruis zien hangen in een droom. Maar voor de rest. Ja een paudus. Die kreeg een openbaring van Jezus.
En werd toen een volgeling. En Johannes mocht iets zien. Hoe het in de toekomst zal gaan. Maar voor de rest. Wie heeft Jezus gezien? Ik moet zeggen dat ik dat een keer op een zondagmorgen vertelde.
Aan het begin van een preek. Dat ik zei tegen de broeders en zusters in de gemeente. Ik wil u wat doorgeven. Ik heb vanmorgen Jezus gezien.
Mijn jongste zoon die ging rechtop zitten in zijn stoel. Nou wat gaat pap nu vertellen? Toen ging hij nog mee naar de kerk. Wat gaat pap nu zeggen? Zeg ik ja.
Want ik lees namelijk in het woord van God dat wij lichaam van Christus zijn. En dat we als lichaam van Christus dus samen komen. Dus wat ik nu voor ogen zie. Is dat wat van Jezus zichtbaar is. Dus jullie zijn met elkaar lichaam van Christus.
Dus ik zie Jezus. Hij kwam thuis. Pap wat een onzin. Zo zei hij dat letterlijk. Wat een. Ik had toch verwacht dat je toch iets bijzonders zou vertellen. Dan zeg je dit. En is dit dan?
Jezus? Die zuster en die broeder? Nou dan laat ik daar verder niet over uitweiden. Want we moeten elkaar lief hebben. Maar dat was het antwoord. Zien we Jezus?
Zien we God? Nee. Hij is verborgen in de hemel. Hij is onzichtbaar. En wat betekent dat nu?
Wat betekent dat nu dat we hem niet zien? Dat hij verborgen is. Nu daar heb ik een aantal vragen bij. Bedacht. Wat betekent dat?
Ten eerste. Is God nu afwezig? Nu hij onzichtbaar is. Is hij letterlijk afwezig?
Bemoeit hij zich niet meer zo? Met de wereld. Waar is God dan? En we hebben misschien best wel gelovige antwoorden. Maar heel veel mensen kunnen daar niet zo 1, 2, 3 een antwoord op geven.
Het zou toch zo makkelijk zijn als ik kon zeggen. Kijk, Jeruzalem, loopt iemand rond? Dat moet hem zijn hoor. Die kennen wij. Is hij dan afwezig?
Nu hij onzichtbaar is. Is hij onbewogen? Nu hij niet zichtbaar is. Trek hij zich niet meer zoveel van de wereld aan? Is het zo dat hij ooit een keer iets begonnen?
En dat hij vervolgens als een klok maar de boel laat aflopen. Totdat het op een gegeven moment daar is dat het 12 uur is, zeg maar. Dat hij dan ingrijpt. En voor de rest, hij laat alles maar gewoon gebeuren zoals het gebeurt.
Dat gevoel hebben we misschien wel eens. Het gaat maar gewoon door. Het kwaad krijgt gewoon zijn gang. De oorlogen nemen gewoon toe. We moeten 5% nu gaan betalen aan de defensie.
Ik bedoel, waar is God in dit alles? En is hij dan nog wel bewogen om deze wereld? Soms is het gewoon te heftig wat we zien en wat we horen.
En de derde vraag. Is God machteloos nu hij onzichtbaar is? Kan hij eigenlijk ook niet zoveel?
Heeft hij besloten om zijn macht niet te laten zien? Omdat hij dat niet kan? Wij zeggen, natuurlijk kan hij dat wel. Dat is toch wat het woord van God ook zegt?
Ja, maar waarom zien we het dan niet? Zoals we misschien wel eens zouden willen zien. Het zijn best wel spannende vragen hoor. En daarom wil ik inzoomen op die vraag. Om nog wat nadere uitleg te geven.
Aan de hand van een aantal teksten. En ik lees het ook een beetje zo voor. Want ik heb tegenwoordig een nieuwe bril. Maar het is geen goede leesbril. Dus ik kijk even met u mee daar. De eerste tekst.
Is God afwezig nu hij onzichtbaar is? Nu, dan moet je eerst even afvragen waar woont? God. Waar is God letterlijk?
Nou, de eerste antwoord is hij woont in zijn heilig paleis. Wat zegt Psalm 11 vers 4? De Heere is in zijn heilig paleis. De troon van de Heere staat in de hemel.
Dat is het eerste antwoord wat je kan geven. God is daar in de hemel. Die kunnen we niet zien. Verborgen werkelijkheid. Maar daar is hij. En wat er met hemelvaart gebeurde is dat de koning weer terug is gekeerd naar het paleis.
En wij zingen dan met elkaar Jezus. Hij is koning. En dat is een prachtig lied. Want hij is zeker de koning van ons hart. Maar openbaring spreekt over een tekst dat hij koning zal worden op het moment dat hij zijn macht zal opnemen.
En dan zichtbaar koning zal worden over de hele aarde. Dat is best wel een spanningsveld als je die tekst leest naar wat wij ook hierin beleiden. Maar hij is niet alleen woonachtig in de hemel.
Wat staat er in Evese 3 vers 14 tot 17? Om deze reden buig ik mijn knieën voor de Vader van ons Heer Jezus Christus. Opdat hij u geeft naar de rijkdom van zijn heerlijkheid met kracht gesterkt te worden door zijn geest in de innerlijke mens.
Opdat, dat is het doel namelijk, dat Christus door het geloof niet alleen in de hemel woont, maar ook in onze harten. Het is een geweldig gegeven dat wij als we kinderen gods mogen zijn, dat hij woont in ons.
Onzichtbaar, maar ongelooflijk dichtbij. Want als je in het hart woont van iemand, dan kun je niet dichterbij je komen.
Dat is geen goed Nederlands woord, maar je begrijpt wat ik bedoel. Hij is heel dichtbij. Daarin doet hij een bijzonder werk. In dat hart, in onze ziel, in ons geweten, in onze hele persoonlijkheid. Daar woont hij met zijn geest, ook onzichtbaar.
Maar er gebeurt wel iets daar, in dat hart. Daar woont hij. Dus God is niet afwezig. Hij is aanwezig, alleen we kunnen hem niet zien. En wat doet hij daar dan?
O ja, hij is met kracht gesterkt worden. Er zijn momenten dat wij innerlijke kracht enorm nodig hebben. De energie om overeind te blijven, bij tegenslag, bij moeilijkheden.
En dan merk je soms ineens, God is er. Je kunt het dan anders ontmoeilijk uitleggen, maar jij weet het. Diep van binnen. Jij wordt erdoor gesterkt. Het kan soms zijn door een tekst van een broer of zuster die een kaartje stuurt.
Of een stukje Bijbel dat je opent. Of een preek dat je hoort. Maar ineens merk je het. Van binnen. God is er toch? Nee, hij is niet afwezig. Maar is hij dan betrokken?
Of is hij onbewogen met de dingen die in deze wereld gebeuren? Nu, leeft God wel mee met deze wereld nu hij zich niet laat zien?
Nu hij verborgen is in zijn heilig paleis. Leeft hij mee? En hoe weet je dat? Heeft God die emotie van meeleven? Ik noem het maar wat menselijker, want alles wat we over God trouwens kunnen zeggen, is wat we als mensen aan woorden hebben.
Ik hoorde laatst een broeder vertellen in een preek die mij zo diep raakte. Die had het over de eigenschappen van God. En die zei, is God absoluut almachtig?
Op het moment dat je dat zegt, zegt hij, kom je niet verder in een gesprek met iemand die daar wel eens aan twijfelt. Maar wat betekent almacht? Toen zei hij, almacht betekent wat voor een macht er ook in de wereld is, er is er eentje die meer is.
Is God dan absoluut al wetend? Als je dat zegt, komt het gesprek niet verder. Maar als je zegt, alles wat wij kunnen weten, God weet altijd meer.
En ik vond dat heel bijzonder om dat zo te ervaren, zo te horen, dacht ik, God is altijd groter, God is altijd meer. En wat we ook over God zeggen, het is altijd beperkt, onze woorden.
God is hij bewogen, is hij betrokken. Hoe gaat het in de geschiedenis en de toekomende geschiedenis, de komende tijden? Nou, iets daarvan wil ik laten zien aan de hand van een tekst uit Matthäus hoofdstuk 23.
En ik lees eerst even met u dat gedeelte. Matthäus 23 vanaf vers 37. Daar staat, Jeruzalem, Jeruzalem, u die de profeten dood en stenigt wie naar u gezonden zijn, hoe vaak heb ik uw kinderen bijeen willen brengen op de wijze waarop een hen haar kuikens bijeenbrengt onder haar vleugels.
Daar ligt iets van bescherming en liefdevolle betrokkenheid in. Maar u hebt niet gewild. Zie, uw huis wordt als een woestenij.
Het huis in Jeruzalem is de tempel. Zie, uw huis wordt als een woestenij voor u achtergelaten. Want ik zeg u, en hier komt dat onzichtbare weer van de Heer Jezus Christus, want ik zeg u, u zult mij van nu af aan niet zien.
Niet zien, niet meer zien. Totdat, u zegt, gezegend is Hij die komt in de naam van de Heer. U zult mij van nu af aan niet meer zien, totdat u zegt.
Hier heeft hij een directe verwijzing naar zijn wederkomst. Naar het moment dat het volk vol berouw zien wie zij doorstoken hebben.
Tot die tijd zijn ze verlaten. Worden ze verlaten. Staan ze alleen. Er moet een moment komen dat het hard uitgaat naar God en naar bekering.
En dat ligt in de toekomst. En dat is best wel spannend in deze tijd. Als je kijkt naar wat er allemaal nu daar gebeurt in Jeruzalem.
Of tenminste in Israël en de omgeving. Waar is Gods hand in dit alles? Sommigen weten het haar fijn uit te leggen. Die pakken de bijel erbij en zeggen, kijk, kijk, kijk, dit is wat er nu gebeurt.
Maar dat heb ik in mijn jeugd ook gehoord. En nog veel vroeger nog. En op verschillende momenten heb ik heel vaak de bijbel naast de krant kunnen leggen. En dan werd het mij precies uitgelegd om vervolgens een tijdje later te ervaren dat het toch niet zo is gegaan.
En dan zeg ik niet dat je het niet moet geloven. Maar ik zeg wel dat we soms wat genuanceerder moeten zijn. Hier staat in ieder geval een hele duidelijke aanwijzing. Het volk zal de Messias niet eerder meer zien.
Totdat ze zeggen, gelooft zij hem, gezegend, hij die komt in de naam van de Heer. Dan zullen ze hem weer zien. Dat is het totdat waar Hosea over spreekt.
Na twee dagen vol eenzaamheid en alleen zijn. Dat God zich teruggetrokken heeft. Verborgen heeft. Want daar heeft die verborgenheid van God mee te maken.
Dat onzichtbare van God heeft te maken met de geloofshouding van zijn eigen volk. Omdat zijn eigen volk niet de Messias heeft aanvaard.
Gelukkig zijn er wel uit zijn eigen volk niet vandaag en de dag wel weer Jezus accepteren. Die hoorden direct bij het lichaam van Christus. Denk ik. Zoals ik de Bijbel verstaat. Mag je ook naderdienst best met mij overvraagd hoor.
Maar polarisatie hou ik niet van. Zeg ik maar eventjes zo. Maar als het volk weer tot bekering komt, dan zullen ze zien. Maar dan gaat God ook zich openbaren weer opnieuw.
Daarom heet het boek ook openbaring. Want alles wat eraan vooraf gaat is verberging. Dat is de tijd waarin we nu leven. De verberging van God. De onzichtbare God. Maar als hij dan nu terwille van zijn volk verborgen is.
Wat leidt uiteindelijk tot bekering van het hele volk. Is God dan nu niet in staat iets te doen? Is hij dan machteloos?
Nu hij onzichtbaar is. Nu twee teksten. Eerst Matthäus 28 vers 18. Daar staat. En Jezus kwam naar hen toe. Sprak met hen en zei.
Mij is gegeven alle macht. In hemel en op aarde. Voordat hij naar de hemel ging sprak hij dit uit. Dat is hem dus ook gegeven. Maar de grote vraag is.
Oefent hij die macht dan ook uit? En dan zegt Paulus. Heel bijzonder. Deze tekst die heel veel mij geholpen heeft om te verstaan. Hoe ik vandaag met God kan en mag leven.
Nu zien wij echter niet. Dat alle dingen hem onderworpen zijn. Maar wij zien Jezus. Met geloofsogen. Maar we zien hem. Niet dat alle dingen hem onderworpen zijn.
Dat zien we niet. En dat vind ik heel verhelderend. Want we willen het allemaal wel zien. Maar je houdt zich bewust onzichtbaar totdat. Tot het grote totdat van zijn wederkomst.
Ja dan kan ik hier de preek mee eindigen. Ik zeg nou dit is dus ongeveer de verklaring. Waarom hij niet meer zichtbaar is. Waarom God zich verborgen heeft. Maar ja daar heb je niet zoveel misschien aan.
Ja hoogstens dat je theologische antwoorden krijgt. Maar wat betekent dat hier en nu voor je leven met God? En ik dacht weet je wat. Daar kan ik wat over vertellen. Maar ik heb drie kleine getuigenissen gevonden.
Die ik even wil laten zien. Wat dat kan betekenen. Eerst deze. Ik weet zeker dat God bestaat. Omdat ik een relatie met hem heb.
En ik denk zodra je ja zegt tegen die relatie met God. Kom je in een andere dimensie. Kom je ook in die geestelijke wereld. En ervaar je ook dingen anders.
En dat is heel moeilijk uit te leggen als je niet christen bent. Of als je dat niet zelf hebt ervaren. Maar ik weet gewoon doordat ik die relatie met hem heb. Doordat ik dagelijks met hem praat.
Of dat klinkt misschien raar. Maar ik bid dan tot God. En dan krijg ik niet altijd de stem terug hoor. Zeker niet. Maar dan spreek ik er wel eens door mensen heen. Of door bijbelteksten. Of ja dan voel ik me weer geruststeld.
Als ik even mijn problemen bij hem neerleg. En gewoon door die relatie met hem te hebben. Die levendige relatie. Die weet ik gewoon uit het diepst van mijn hart. Dat hij bestaat. Daar kan ik niet omheen.
Het heeft alles te maken met relatie. En relatie ervaren. Ze zegt ik kan het moeilijk uitleggen. Maar het is wel wat er leeft in mij. Twee.
Jij moet nu aan het woord. Ik vind het geloven in God wel eens moeilijk. Als ik zie dat er zoveel lijden is. Dat is natuurlijk een bekende vraag. Maar ook in mijn eigen persoonlijk leven heb je wel eens met lijden te maken.
Met het wachten op dingen. En dan vraag je je wel eens af. Waarom moet het zo lang duren God? Waarom grijpt u op dit moment niet in? En dat zijn diepe vragen. En die snijden soms als het ware in je eigen vlees.
Heel persoonlijk. Maar ook wereldwijd zie je natuurlijk allerlei ellende. En dan vraag je je wel eens af. Van God waarom grijpt u niet in. In die hongersnood. Of in die oorlog. Want zoveel miljoenen mensen gaan door zo'n diep dal.
Dat zijn wel eens lastige vragen. Ja. Hoewel onderhoud je de relatie met allerlei vragen. Nou. Die mag je dus wel stellen. En dan heb je ook een relatie als je die vragen durft te stellen.
Maar soms weet je niks meer te zeggen. De kracht van stilte heb ik moeten ontdekken. Want ik had vroeger niet zoveel met stilte. Maar wat ik heb ontdekt. In de stilte is dat er een muziekstuk klinkt.
Waarbij ik alleen maar hoef aan te sluiten. En dat is eigenlijk het ritme van Gods liefde. Die doorgaat. In een eeuwigke dans. En daar mag ik zomaar iets aan toevoegen. En de kracht van stilte is daarom ook.
Ja. Vreugde om er zomaar bij te mogen horen. Bij dit muziekstuk wat al bestaat. En dat betekent dat ik niet meer zo heel hard hoef te rennen. Alleen maar hoef te ontdekken. Wat mijn rol is in dit muziekstuk.
En in de stilte kun je nou eenmaal beter luisteren. Ja. De kracht van stilte. Kennen we dat. Dus relatie met de vader. Relatie met vragen.
En relatie in stilte. Dat is wat we in deze tijd kunnen leren. En daar heb je een paar dingen bij nodig misschien. Die ook eigenlijk ook weer onzichtbaar zijn. Want waar spreekt Jezus?
Hij spreekt over een onzichtbaar gebedsleven. Dat als je gaat bidden. Dan zegt Hij. Weet je wat je moet doen? Je moet naar een plekje gaan.
Waar je helemaal alleen bent. Waar je in de verborgenheid van het alleen zijn. Kan praten met de vader. Waarin je de dingen kan vertellen. Die op je hart liggen. Dat ziet verder niemand.
Maar jij kan daar die relatie oefenen. Ga niet op de hoeken van de pleinen staan. Bidden. Zoals de farisees deden. Of in een gemeenschap. Kijk eens hoe goed ik ben.
Nee. Zoek die plek in het verborgen op. Want daar is de vader. Ik moet zeggen dat ik best wel eens een klein probleempje heb met bidstonden. Het is niet verkeerd trouwens dat het gebeurt.
Dus zeg niet. Ronald heeft gezegd dat. Nee. Maar. Weet je wat dat dan is namelijk in bidstonden. Ik kan me zo moeilijk concentreren op de vader. Zeker als het een kringgebed is. Dan ben ik eigenlijk al aan het begin bezig.
Wanneer ben ik aan de beurt. En wat moet ik zeggen. En dan ben ik al aan het oefenen in mezelf. Dan ben ik toch 45 jaar christen. En nog heb ik dat. Ik zie een aantal mensen glimlachen van. Nou dat herken ik wel ja.
Dat snap ik wel hoe dat werkt. En dan ben je niet meer zo bezig met je gerichtheid op God. Maar je bent aan het luisteren aan de anderen. En ik heb wel eens een zuster gekend. En die gaf altijd tijdens een kringgebed de heer bij wel studie.
Heer die woord zegt. Heer die woord zegt. Dat weet hij al lang. Het is zijn woord tenslotte. Maar goed. Een paar van deze kleine dingetjes. Die maken wel eens dat ik het wat lastiger vind in een bidstond. Maar ik wil ze niet overslaan.
Want het is ook een stukje gemeenschap ervaar. Maar echt die vragen die je van binnen hebt. Zoek een plekje in het verborgene. Daar waar de vader is. Zegt de heer Jezus. En dan heb je een verborgen gebedsleven.
In de omgang met een onzichtbare God. Maar daar mag je ook gaan ervaren. Dat hij er wel is. Het is niet alleen een onzichtbaar gebedsleven.
Het is ook waar je je onzichtbare verdriet. Wat soms wel aan de buitenkant zichtbaar is. Maar wat jij misschien van binnen alleen maar verstaat. Zoals jij het kan verstaan.
Dat verdriet. En dan zeggen sommigen wel eens. Hé. God ziet het toch allemaal niet. Dat is wat in die psalm staat. Moet u maar eens lezen. God ziet het allemaal niet.
Waar is die God dan? En dan staat er zo mooi in deze psalm. Je mag hem erbij pakken om het voor jezelf even te lezen. Dan staat er zo mooi in deze psalm. God ziet het wel.
Komma. Opdat we het in zijn handen leggen. Wij kunnen misschien God niet zien. Maar hij ziet ons wel. En hij ziet ons beter dan wij onszelf kunnen zien zelfs.
En God ziet de dingen die een ander niet ziet. Dat hebben we net gezongen. En daar op die plek in de verborgenheid met de Vader. Mag je ook je verdriet en je vreugde. Al je emoties.
Alles wat er in je omgaat. Mag je daar brengen. En ook in zijn hand leggen. En dat bedoelen we gewoon mee. Je gaat het wat leren loslaten.
Terwijl het een andere kant nog aan je kan knagen. Laat je het ook weer los. Omdat je weet. Ik zie de Vader niet. Maar hij is in mijn hart werkzaam door zijn geest.
En in zijn zoon. En ik mag het dus bij hem neerleggen. Verborgen verdriet. En wat ook nog een derde deel is. En misschien is dat op die plek.
Ook iets waar God een vernieuwend werk gaat doen. En daar lees ik een klein gedichtje voor. En dat noem ik de kastanje. En dan laat ik even de tekst zien waar. Of de tekstgedeelte zien waar dat in voorkomt.
Niet een tekstgedeelte over een kastanje. Maar over de verborgen vernieuwing. De onzichtbare vernieuwing. En een beetje symboliek in de kastanje. Er ligt een diep glanzende vrucht verborgen in een onogelijke oude jas.
Die vanaf het begin ervoor moet zorgen dat er iets groeit dat er eerst niet was. Het wordt eens zichtbaar als het de stam los moet laten. Waardoor de vrucht zijn glans verwerft.
Trek het niet met kostenbaten. De winst is winst doordat het sterft. Zo mag ik door lijden heen gaan groeien in de oude lelijke jas van mijn bestaan.
Als het uit mag verdwijnen immers alle boeien die nodig zijn om op te staan. Maar nog niet. Ik moet nog even hangen. Aan de takken verbonden met de stam.
Naar het loslaten kan ik intens verlangen. Om ooit te zien wat door geloof heen kwam. En dat is die kastanje. En dat is die dagelijkse vernieuwing.
Want daar spreekt 2 Korinther 4 over. Dat wij innerlijk van dag tot dag vernieuwd worden. Zo. Dat is niet dat God af en toe een dagje overslaat.
Als jij een dagje overslaat met stille tijd ofzo. Nee. God is aan het werk. En dat doet hij dagelijks. En hij werkt aan een innerlijke vernieuwing. We worden steeds mooiere mensen.
Als we zo die verborgen omgang met God hebben. Worden we mooiere mensen. Het is net als die oude man. Ik heb het wel eerder denk ik hier gezegd.
Net als die oude man die voor de spiegel staat. En dan tegen God in zijn gebed zegt. Heer. Ik heb net die tekst gelezen over die dagelijkse vernieuwing. Hoe moet ik nou als.
Waarom moet ik nu als oude man. Nu wonen in zo'n oude zak. Zo zei hij dat. Ik word nieuw van binnen.
Maar van de buitenkant wordt het steeds minder. Ja dat zien we misschien ook wel. De maat ik wat oud word. Ik zie alles langs me om te meer gaan zakken. En dergelijke weet ik wel. Het wordt er niet mooier op.
Gelukkig vindt mijn vrouw dat niet zo. Dus ik ben blij om. Maar toch. Innerlijk vernieuwd worden. Dat is iets wat dagelijks gebeurt. In het verborgen. Onzichtbaar.
Niemand kan het aan de buitenkant zien. Ja tenzij het openbaar wordt. Wat God in je leven. Aan het doen is. En dan mag je ervan getuigen. Want dit is het ook.
Er komen veranderingen in ons leven. Dat zijn zichtbare veranderingen. Ik ben niet dezelfde Ronald meer als toen ik net tot geloof was gekomen. Er is een proces van verandering gekomen in mijn leven. Maar ik kan dat duiden als het werk van God.
Wat voor een ander niet altijd te snappen valt. Maar een ander kan misschien daar iets van zien. In jouw gedrag. In jouw leven. In jouw getuigenis. En er is ook een tot dat weer.
Want hij komt terug. En dan wordt het werk helemaal voltooid. Hij die in een goed werk is begonnen. Zal het ten einde toe voltooien. Als hij terugkomt.
Is dat niet iets waar we naar kunnen uitkijken? Dus God is onzichtbaar. Ja. We zien hem niet. Klopt. Is hij afwezig? Nee. Is hij onbewogen? Nee. Is hij machteloos? Nee.
Maar alles wat hij doet doet hij nu in het verborgenen. Totdat hij komt. En daar mogen we naar uitkijken. En we mogen daar ook van zingen. Dat Jezus Christus nu in ons leeft. Ik dacht ik heb een mooi opwegerslied erbij.
Hoeft de muziek ook niet te spelen. Mogen we gewoon met de band mee zingen. Zullen we dat doen met het volgende lied. Een hoop die zeker is als een geheimenis. Laten we danken.
Heer wat een geheim is het eigenlijk. Dat u door uw zoon en in uw zoon en door uw geest wil wonen in ons. Onzichtbaar.
Dichtbij. Dank u wel heer voor dat voorrecht. Dank u wel voor deze genade. Heer en als we dat beseffen. Dan voelen we ook af en toe.
Merken we het ook af en toe op. Hoe u vernieuwend bezig bent. Hoe oude dingen verdwijnen. Hoe nieuwe dingen komen. Hoe meer we ook mogen gaan lijken.
Ja. Op uw zoon. Het beeld dragen zijn en worden. Van uw eigen zoon. Dank u wel heer dat we ook zo gemeente mogen zijn.
Dank u wel dat we mogen leven met u. Wel onzichtbaar. Maar toch dichtbij. Amen. Dank u wel.