Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen. Ik ben goed te verstaan, ja? Super. Fijn om in jullie midden te mogen zijn. Het geldt om een kerk te gaan bouwen.
Nou, dat ben ik gaan doen. Ontstaan vanuit de huiskamer. De periode van corona kwam. En we groeiden op dat moment ontzettend hard. Nou, op een gegeven moment zat ik op de camping bij Maarten, was het volgens mij.
Nou, toen kwamen we wel eens met elkaar in gesprek. Jacques Brunt kwam bij ons spreken in de gemeente. En toen vroeg ik, joh, kennen jullie nog goede sprekers? Nou, toen zei die Bas van den Bosch. Broeder Bas van den Bosch uit Veenendaal. Ja, die moet je eens vragen.
Nou, er is altijd wel een beetje een link geweest met mij en deze kerk. Een van de broeders bij mij uit de gemeente ging de bijbelschool doen bij Hebron in Amerongen.
En toen ontmoette ik Job. En een goede dag met Job gehad. En ja, zodoende kwam het een keer te spraken. En werd ik uitgenodigd om hier vandaag bij jullie te zijn. Nou, dat vind ik ontzettend fijn.
Omdat ik van de Heer Jezus hou. Omdat ik hou van zijn woord. En om dat met elkaar te delen. Maar er ligt ook altijd, denk ik, een stuk gebrokenheid achter ons. Je gaat met elkaar door een weg heen.
Ook als kerk, als dingen. En ik hoop dat we daar ook met elkaar aandacht voor kunnen hebben. Een ander deel van gebrokenheid wat zichtbaar wordt in mijn leven is dat ik werk voor de organisatie Compassion.
En misschien toen je binnenkwam heb je daar ook wat van zien staan. Ik denk dat het zo'n zeven jaar geleden was in mijn leven dat ik ontzettend druk was.
Op dat moment had ik drie bedrijfjes die ik grunde. Op mijn 21ste begonnen met ondernemen. En zo'n zeven jaar geleden kwam er een moment in mijn leven dat eigenlijk de Heer van mijn gevoel echt aan mij vroeg van Jan.
Welk koninkrijk ben je nou aan het bouwen? Ben je nou je eigen koninkrijk aan het bouwen? Of wil je bouwen aan mijn koninkrijk? En toen heb ik best wel een radicale keuzes gemaakt. Ben ik er echt voor gegaan om te gaan bouwen aan het koninkrijk van Jezus.
Maar wat ik echt moest leren is dat de Heer de hoogmoedige op afstand heeft. En dicht bij de nederige is. Ik dacht in het begin ik kan dat allemaal wel. Ik ga het allemaal wel even doen. Maar dat is echt niet zo.
Als God zijn huis niet bouwde dan zwoegen de arbeiders voor niets. En dat is wel een van de dingen die ik moest leren. Maar dat is ook in wat ik zie in het werk wat ik doe voor Compassion.
Er is zo ontzettend veel gebrokenheid in de wereld. En dat doet eigenlijk twee dingen met mij. Enerzijds doet het met mij dat ik zeg Heer Jezus. Alsjeblieft kom zo spoedig mogelijk terug. Want we houden het niet lang meer uit.
Ook als je de ontwikkelingen nu in Israël ziet. En er is zoveel leed op deze wereld. En aan de andere kant roept het mij ook op. Dat ik zeg Heer je. Uw koninkrijk bent u al aan het bouwen. Het is niet iets voor straks. Het is nu ook al zichtbaar door ons heen.
Waar kan ik geplaatst worden zodat ik iets van uw koninkrijk zichtbaar kan maken. En vandaag heb ik eigenlijk het verlangen om met elkaar daarover na te denken. Maar ik geloof dat dat niet kan als we niet eerst zelf geraakt worden.
En daarom wil ik heel graag met u gaan naar een stukje vanuit 1 Johannes 1. De brief van Johannes. Als je de Bijbel bij je hebt. Hou hem bij je. Hou hem vandaag ook open. Want ik zal er meerdere keren naartoe gaan.
Omdat ik geloof dat uiteindelijk Gods woord door het woord heen kan de geest werken en kan ons raken. En ik wil beginnen met een klein stukje inleiding op de brief van Johannes.
We zullen straks naar het derde hoofdstuk gaan. Maar ik wil graag beginnen in het eerste hoofdstuk. Want het is goed om met elkaar te begrijpen. Wat was nou het verlangen van Johannes? Dat lezen we in die eerste paar versen.
Johannes begint zijn brief als volgt. Hij zegt wat er was vanaf het begin. Wat wij gehoord hebben. Wat wij gezien hebben met onze ogen.
Wat wij aanschouwd hebben. En onze handen getast hebben van het woord des levens. Want het woord is leven. En het is geopenbaard. En wij hebben het gezien. En wij getuigen en verkondigen u.
Het eeuwige leven. Dat bij de vader was. En aan ons is geopenbaard. En dan zegt hij. Wat wij gezien en gehoord hebben. Verkondigen wij u. Opdat ook u gemeenschap met ons hebt.
En deze gemeenschap van ons is er ook met de vader. En met zijn zoon Jezus Christus. En deze dingen schrijven wij u. Opdat uw blijdschap volkomen wordt. Dit is zo'n mooi verlangen waar Johannes mee begint.
Want hij zegt. Mijn geliefde kinderen. Hij spreekt heel vaak in de brief. Johannes spreekt hij over geliefde kinderen. Dit waren niet zijn fysieke nakomelingen. Maar dit waren zijn geestelijke nakomelingen.
En hij was bewogen bij hen. En als hij begint met het schrijven van deze brief. Dan zegt hij eigenlijk. Joh geliefde kinderen. Ik heb maar één verlangen. En dat verlangen is. Dat datgeen wat ik van Jezus heb gehoord.
Datgeen wat ik van hem heb gezien. Datgeen wat ik van hem heb aanschouwd. Ja zelfs datgeen wat ik heb getast. Dat jullie mijn geliefde kinderen. In dezelfde gemeenschap komen met die Jezus.
Zoals ik dat had. Als we iets horen. Dan kan het nog ver weg zijn. Als hier een brommer. Een paar straten verderop. Door de straat heen rast. Dan kunnen we dat met z'n allen horen. Maar dan kan het nog ver weg zijn.
Als je iets gaat zien. Dan moet het hier waarschijnlijk in de ruimte zijn. Of hier voorbij fietsen. Maar dan komt het al dichterbij. Als je het wil aanschouwen. Dan zit je met je neus erop. Dan kun je het lezen.
Maar als je iets tast. Dichterbij kan je niet komen. En Johannes zegt. Ik heb het verlangen mijn geliefde kinderen. Dat we daar komen.
Zodat uw blijdschap voorkomen wordt. En deze morgen heb ik dat verlangen ook. Omdat ik geloof dat als wij niet eerst geraakt worden. Door die liefde. Door datgeen wat Johannes van Jezus heeft gezien.
Dan is het onmogelijk dat wij in deze wereld een licht kunnen zijn. We moeten eerst zelf gevuld worden. Zodat met datgeen waar we mee gevuld zijn. Dat uit kunnen dragen.
Naar de ander. En ik denk dat onze tijd dat nodig heeft. Ik geloof dat onze tijd niet alleen hulpverleners nodig heeft. Maar bovenal ook hoopverleners.
Wij zijn degene die de levende hoop. Namelijk Jezus Christus. In onze mee mogen dragen. En deze morgen wil ik daar met elkaar naartoe gaan. En om dat te doen is het belangrijk. Om te weten wat Johannes.
De apostel Johannes. Die geliefde apostel was van Jezus Christus. Wat hij dan van Jezus heeft gezien. En wat hij dan van hem heeft gehoord. En om dat te doen. Ik kan natuurlijk alle evangelieën doorspitten.
Maar ik heb een klein beetje de beperkte tijd. Wil ik jullie meenemen naar Marcus 1. Want daar begint iets. En dat heeft mij de afgelopen tijd. Heeft me dat erg bezig gehouden. Want daar gebeurt iets bijzonders.
En dat heeft mij bemoedigd. En ik hoop ook dat het u deze morgen bemoedigt. Maar ook dat we met elkaar. Op deze manier. Ook mogen handelen in de wereld. Waarin we op dit moment staan.
En dan gebeurt het volgende. Op een gegeven moment. Gaat Jezus natuurlijk rond. En hij doet grote wonderen. En dan lezen we in vers 40. Marcus 1 vers 40. Lezen we het volgende. En er kwam een Melaatse naar hem toe.
Die hem smeekte. En voor hem op de knieën viel. En tegen hem zei. Als u wilt. Kunt u mij reinigen.
Even tot daar. Moet je even proberen voor te stellen. De Heer Jezus die reist rond. Waarschijnlijk had hij al een groep mensen achter zich aan. En dan komt er een moment. Dat er een Melaatse.
Het besluit neemt. Om naar Jezus toe te gaan. En een Melaatse in die tijd. Dat zullen jullie allemaal weten. Als je je Bijbel leest. Dan weet je waarschijnlijk vanuit de historische context. Ook wel. Dat een Melaatse was. Iemand die op afstand stond.
Van de maatschappij. Het was iemand die moest roepen. Als er mensen aankwamen. Onrein. Onrein. Onrein. Houd afstand. En deze man.
Die neemt het dappere besluit. Om naar Jezus toe te gaan. Maar de houding die hij heeft. Dat raakte mij. Want wat zegt hij? Hij zegt. Heren. Als u het wilt.
Dan kunt u het. Maar ik zou het misschien ook wel begrijpen. De vraag die eronder ligt. Als u het niet wilt. Want ik ben door iedereen verstoten.
En de hele dag moet ik onrein zijn. En ik sta op verre afstand van de totale maatschappij. Er is eigenlijk niemand die meer naar me omziet. En misschien.
Ben je hier deze morgen gekomen. En ervaar je dat ook. Ervaar je misschien afstand naar de maatschappij waar je in staat. Word je als onrein gezien.
Zijn er dingen in je leven gebeurd. Die ook gewoon niet goed waren. Die een lange nasleep met jezelf hebben. Of als je misschien eerlijk bent. En in de afgelopen week terugkijkt. Dat je zegt. Heren. Ik ben op afstand gekomen van u.
Er zijn zondes in mijn leven geweest. De afgelopen week. Waar ik misschien al tien keer vergeving voor heb gevraagd. En toch ben ik er weer ingevallen. En dat u diegene bent eigenlijk met die plekken op uw huid.
Dat u zegt. Heren. Ik ben onrein. En ik ben het niet meer waard om tot u te komen. En ik doe het dan nog maar één keer. Ik probeer het nog wel een keer. Maar ik zou begrijpen als u zou zeggen. Ik doe het niet meer.
Als ik terugkijk in mijn eigen weken. En in mijn eigen leven. Dan zijn er veel van dat soort momenten geweest. Dat ik zeg. Heren. Ik begrijp het eigenlijk niet goed. Dat u nog geduld met mij hebt. Ik maak er soms gewoon zo'n potje van.
Ik ben onrein. En dat ik tot Jezus kom. Met dezelfde houding als deze Melaatse man doet. En dat je zegt. Van heren. Als u het wilt. Ja dan kunt u het. Maar misschien begrijp ik wel dat u het niet meer wilt.
En dan gebeurt er iets. En dit is geweldig. Dit zegt zoveel over onze Heer Jezus Christus. En dan staat er. En Jezus. Innerlijk met ontferming bewogen.
Hij stak zijn hand uit. Hij raakte hem aan. En zei tegen hem. Ik wil het. En wordt gereinigd. En dat woordje.
Innerlijke ontferming. Waarover hier wordt gesproken. Dat is in het Engels. Het woord compassion. In de King James versie staat er. En Jezus was.
Moved by compassion. Maar als je het Griekse woord pakt. Dan is dat het woord splacht niet zo maai. Wie kent het woord splacht niet zo maai. Spreek je hand eens op. Sommigen.
Niet zoveel mensen. Ik zal het proberen uit te leggen. Want dit is zo mooi. Ik hoop dat wij wat meer. Van deze houding van de Heer Jezus mogen leven. Tenminste. Ik heb het nodig. Ik merk dat het me zo vaker aan ontbreekt.
Want het woord zegt eigenlijk twee dingen. Het zegt dit. Dat hetgeen wat jij ziet. Hetgeen wat er gebeurt. Dat raakt jou tot in het diepst van jou zijn.
Het raakt jou zelf zo diep. Dat eigenlijk je ingewanden zich omkeren. Laat me daar proberen een voorbeeld van te geven. Ik heb een klein zoontje. En ik weet nog dat hij voor de eerste keer op zijn fietsje stapte.
En hij was niet zo'n talent in fietsen. En hij begon te fietsen. En hij deed zo hard zijn best. En hij trapte en hij trapte. Maar hij had nog helemaal niet geleerd dat je niet te lang op zijn moet kijken. Om te zien of papa ook kijkt. En met dat fietsje stuit het hij over de kop.
En ik zie dat gebeuren. En op het moment dat dat gebeurt. Word ik tot in het diepst van mijn zijn geraakt. Want ik zie mijn geliefde zoontje. Die zo zijn best doet. En ik zie hem een vieze smak het maken.
En dat doet eigenlijk dit bij mij. Ik kom ook direct in beweging. Dus hetgeen wat ik zie gebeuren van mijn zoontje. Dat raakt mij. En de tweede deel van dat woord.
Dat zei ik eigenlijk al. Je komt in beweging. Het is eigenlijk alsof er paarden. Dat is wat dat woord eigenlijk zegt in het tweede deel. Dat de paarden voor de strijd klaarstaan. Met het schuim op de mond.
En ze kunnen niet wachten om in beweging te komen. En dat is wat dat woord inhoudt. Dus Jezus zag die Melaatse man. Hij laat zich raken tot in het diepst van zijn zijn.
Zijn ingewanden draaien zich als het ware om. En hij komt direct in beweging. En wat is de beweging die Jezus maakt? Hij strekt zijn hand uit. Hij raakt deze man aan. Hij kan niet dichter bij deze onreine man komen.
En hij zegt. Jij twijfelt er misschien aan. Maar ik wil het. Ik wil het. En wordt genezen. Dit is wat Johannes van Jezus zag.
Deze splacht niet zo mij. Deze innerlijke ontferming van Jezus. Die zien we vaker terug bij hem. Als hij scharen zag. Als hij grote groepen mensen zag. Die ronddwaalden als schapen zonder herden.
Dan was hij met innerlijke ontferming bewogen. Maar ook aan het einde van de evangelie. Als hij de weduwe ziet. Die haar enige geboren zoon is verloren. En dan ziet hij die tocht voorbij komen.
En dan staat dat Jezus innerlijk met de ontferming bewogen was. En dan komt hij in actie. Dan neemt hij die man weer terug. Die jongen weer terug. Maar toen ik in de voorbereiding was.
Toen werd ik het diepst geraakt. Door wat er beschreven staat in Johannes 19. Want Johannes zei.
Aan het begin van zijn brief. Ik heb een verlangen. En dat verlangen is dat jullie. Als mijn geliefde nakomelingen. Als mijn geliefde kinderen. Dat jullie in dezelfde gemeenschap komen.
Als waar ik in ben. Met Jezus Christus. En als je Johannes 19 openslaat. En je komt bij vers 26. Dan lezen we daar het volgende. Toen nu Jezus.
Zijn moeder zag. En de discipel die hij lief had. Bij haar zag. Staan. Zei hij tegen zijn moeder. Vrouw zie uw zoon.
En daarna zei hij tegen de discipel. Zie uw moeder. En vanaf dat moment. Nam de discipel haar in huis. Johannes was degene die bij.
De Heer Jezus. Aan het kruis stond. Johannes heeft het gezien. Toen ik daar in de voorbereiding over nadacht.
Toen dacht ik. Dan moet je eens voorstellen. Dat de Heer Jezus. De bewust voor heeft gekozen om de weg van het kruis te gaan. En terwijl hij daar hing. Voor de zonde van de mensen.
Voor de zonde van de wereld. Stonden de mensen onderaan zijn kruis. En die riepen. Als u dan God bent.
Als u dan de zoon van God bent. Kom dan van het kruis af. Toon het dan. Laat het dan zien. En Jezus had maar dit hoeven doen.
En er was een engelenmacht. Die was gekomen. En die had zijn macht en glorie kunnen tonen. Nou laat ik het anders zeggen. Hij had het niet eens nodig gehad.
Hij had het zelf kunnen doen. Maar weet u wat Jezus deed? Hij bleef hangen. Hij koos ervoor. Om te blijven hangen.
Waarom? Omdat hij wist. Door deze weg heen. Ben ik degene. Die de weg vrij maakt voor de mensen. Om terug te komen tot de Vader.
En de mensen die hem uitscholden. En die zeiden. Kom er dan vanaf. Toon dan uw glorie. Weet je wat Jezus zei? Vader vergeef het hen. Want ze weten niet wat ze doen.
En Johannes stond daarbij. En dat niet alleen. Terwijl Jezus daar hing. En de zonde van de wereld droeg. Zei hij tegen Johannes. Zoon zie uw moeder. En moeder zie uw zoon. Jezus was niet bezig.
Met zichzelf. Dus dit is de grootste openbaring van liefde. Die we ons hebben kunnen voorstellen. Jezus is niet in het graf gebleven. Hij heeft de dood overwonnen.
En hij is opgestaan. En hij leeft voor eeuwen. En hij heeft ons vrijgemaakt van de zonde. En door hem kunnen wij tot God komen. Jezus is de enige weg. De waarheid en het leven.
En Johannes zegt. Met deze Jezus. Met ditgeen. Wil ik jullie in contact brengen. Dit heb ik van hem gezien. Dit heb ik van hem gehoord.
Als je de brief van Johannes.
Thuis nog eens zou bestuderen. Wat ik zeer kan aanraden. Het is een confronterende brief. Maar wel eerlijk. Dan zul je merken. Dan zul je merken dat Johannes. Eigenlijk constant twee dingen doet.
Hij doet aan de ene kant. Doet hij je bemoedigen. Als lezer van deze brief. Probeert hij je constant te bemoedigen. Zie dan. Die heerlijkheid van Christus. Hij spreekt zo heerlijk over de Heer Jezus.
In deze brief. Maar aan de andere kant. Laat Jezus. Of Johannes. Ook altijd zien. Dat door datgeen. Wat we hebben ontvangen. Dat er ook beweging nodig is.
Dus het is. Bemoediging. Maar het is ook. Aanmoediging. Jezus. Laat zijn evangelie. Door de wereld heen gaan. En dat doet hij niet. Buiten ons om.
En daarom wil ik. Afsluiten met het lezen van. Een stukje vanuit 1 Johannes 3. Vers 16.
Daar wil ik graag beginnen. Dus 1 Johannes 1 vers. Of 1 Johannes 3 vers 16. En dan lezen we het volgende. Hieraan.
Leerden wij de liefde kennen. Dat hij. Voor ons. Zijn leven heeft gegeven. Ook wij moeten voor de broeders.
Het leven. Geven. Van grote vragen. Zullen we eens rustig. Naar die tekst kijken. Hieraan leerden wij.
De liefde kennen. Nou Johannes. Waraan leerden wij. De liefde kennen. Laten we het dan maar vragen. Nou zegt hij. Dat was dat diepe moment. Dat Jezus Christus. Zijn leven voor ons. Heeft gegeven. Hij.
Heeft voor ons. Zijn leven gegeven. Zegt hij. En die hij is met een hooglet. Dus Jezus. En dan zegt Johannes. En nu moet u het ook doen. Ik heb het nog niet gedaan.
Anders zou ik hier niet meer staan. En ik ken ook weinig mensen in mijn omgeving die het hebben gedaan. Misschien kent u mensen die daadwerkelijk weg zijn gegaan. Hun leven hebben gegeven. Nooit meer terug zijn gekomen.
Voor hun moeders. Ik ken ze persoonlijk niet. En het leek ook wel alsof Johannes dat realisme ook een beetje had. Dit is echt een grote stap. En ik geloof dat in die begintijd. Toen de discipelen net begonnen om de wereld over te gaan.
Dat het veel gebeurde. Dus vervolging was hoog. En de stierven daadwerkelijk. We kennen de verhalen van Stefanus. We kennen meerdere verhalen. Van broeders die hun leven gaven. Maar Johannes.
Die brengt hem in het volgende vers. Brengt hij hem wat dichterbij. Dus hij zegt. Je moet je leven geven. Maar zegt hij. Als dat dan niet gebeurt. Dan zegt hij het volgende. Wie dan de goederen van de wereld heeft.
En goederen hebben we allemaal. We hebben allemaal iets. De een heeft veel geld. De ander heeft veel spullen. De ander heeft misschien veel tijd. Tijd is ook gewoon iets goeds. Wat je kan gebruiken. Om het in te zetten voor anderen.
En hij zegt. Als je dan de goederen. Van de wereld hebt. En je ziet dat een broeder gebrek leidt. En hij zou zijn hart voor hem toesluiten.
Hoe kan de liefde van God dan in hem blijven? Johannes zegt. Ik heb het van Jezus gezien. Hoe hij zijn leven heeft gegeven. Dat was de grootste openbaring van de liefde.
Die we konden leren kennen in ons leven. En omdat dat zo is. Roep ik u ertoe op. Om je leven ook te geven. En als dat misschien te groot is of niet voorkomt.
Deel dan van de goederen die je hebt ontvangen. Of als je wat ziet gebeuren. Sluit dan in elk geval. Je hart niet toe. En dan staat er. Mijn geliefde kinderen.
Vers 18. Laten wij niet lief hebben met het woord of met de tong. Maar met de daad en in waarheid. Ik vind. Ik kan er makkelijk over praten. En dat doe ik veel in mijn werk.
Ik spreek veel over gebrokenheid. En over allerlei dingen die we zouden kunnen doen. Maar om daadwerkelijk de daad bij het woord te voegen. Vind ik een uitdaging. En toch roept Johannes ons ertoe op. Doe het.
Doe het. Niet omdat je een schuldgevoel hebt. Als u hier nu zit en gaat iets borrelen van. Oh ja. Ik moet het eigenlijk wel doen. Want dan haal ik een beter streepje bij Jezus ofzo.
Dan denk ik dat dat niet de goede houding is. Ook al kan het goed zijn in zichzelf. Maar nee. Wat zegt Johannes? Hij zegt omdat Jezus zijn liefde aan u opgeopenbaart.
Omdat u weet waar u vandaan komt. Welke weg hij is gegaan. Daarom vraag ik het jullie. Sluit je hart nou niet toe voor die broeder die lijdt. Laat het je hart raken.
Dan weet je wat er gebeurt als je het je hart raakt? Dan kan er een splach niet zo maar moment gebeuren. Als dingen ons hart raken. Dan kunnen er momenten zijn dat onze ingewanden zich omdraaien.
En dat je niet anders kan dan in actie komen. En ik geloof dat dat goed is. Ik was recent voor mijn werk in Oeganda. En als we dan op rij zijn.
Dan nemen we vaak een groep voorgangers mee. En ik weet nog goed. Wij kwamen in Oeganda aan. En we waren in de stad Kampala. En Kampala is echt een ontzettend ingewikkelde stad. Maar ja. Ik kwam er als westeling.
En wij moeten goed te eten en te drinken krijgen. Anders worden we geheidziek. En dan heb je helemaal niks meer aan die hele week. Dus wij kwamen in een hotel. En dat hotel dat was zo mooi. Dat we zelfs een zwembad op het dak hadden. Dat is echt bizar.
En ik weet nog. Sochtens werd ik wakker. En ik dacht. Het wordt een lange dag. Ik moest de groep leiden. En dat is altijd hard werken. Dus ik dacht. Nou weet je wat ik doe. Ik ga er op tijd uit. Neem een stukje stille tijd. En ik ga even zwemmen. Boven op dat dak. En ik zwom daar zo zo ochtends.
En ik keek uit over de stad Kampala. De zon kwam op. Na dat moment van zwemmen. Aangekleed naar beneden toe. Ontbijt. En er stond een ontbijt klaar. Nou jongen. Echt. Van de valkwaliteit.
Top. Lekkere croissantjes. Gevuld eitjes. Dingetjes. Echt. Ik had goed gegeten. Want ik dacht. Een lange dag. Ik moet goed eten. En na dat ontbijt.
Staat er buiten een busje klaar. En er wordt ons gevraagd. Van joh. Ga naar buiten toe. Neem plaats aan dat busje. En ik weet nog. We gingen zitten aan dat busje. Groepje voorgangers bij ons. En er werd verteld. Oké. We gaan naar een van de kerken toe.
Wij werken als Compassion altijd via de lokale kerk. En deze kerk. Die bevindt zich in een wijk. Dus niet west. Dus wij reden. En hoe verder wij eigenlijk met dat busje van het hotel afkwamen.
Zag je de omgeving veranderen. Je zag golfplaten huisjes. Misschien herken je ze wel. Als je zelf ook was op reis bent geweest. Ik zag dat de kinderen op straat speelden. Op tijd. Ik dacht. Ja. Mijn eigen kinderen zitten op school. De mensen zaten rondom vuurtjes.
Zaten wat te bakken. En op een gegeven moment verlaten wij de asfalt weg. En gaan wij rechtsaf een zandweg in. En je voelde de dreiging toenemen. Hoe de mensen naar je keken. En op een gegeven moment stopt die bus.
En de reisleider vanuit Oeganda. Die met ons mee was. Die ging staan. En die zei. Oké. Luister. Alles wat je bij je hebt. Wat waardevol is. Schouderringen. Alles moet hier zo achterblijven in de bus. Want de wijk waar we in gaan is niet veilig.
Tot tien jaar geleden. Hier de kerk startte met Compassion. Toen was het onmogelijk dat jullie hier zouden komen. Als dat moest. Dan moest dat onder militaire begeleiding. Dat hoeft niet meer.
Maar het is nog niet zo veilig. Dat we zeggen. Loop er maar gewoon in met alles wat je hebt. Dus wij stapten uit de bus. En buiten de bus stonden er een groepje mannen. Ons op te wachten van de lokale kerk. Van het project.
En wij liepen onder hun begeleiding naar die kerk toe. En we kwamen in de kerk. En waar het buiten dreigend was. Was het binnen heerlijk. Ik weet niet of je wel eens in een Afrikaans land bent geweest.
Maar zeker in Oeganda kunnen de mensen dansen. En zingen. Kunnen we wat van leren denk ik. En die kinderen die zaten. Zo. Er was ook zo'n podium. En die zaten met elkaar rondom de band.
En ze zaten op hun knieën met de handen omhoog. Kinderen van vijf, zes tot zeg maar zestien jaar. En ze waren de heren aan het aanbidden. En ik zal op het moment nooit vergeten dat we binnenkwamen. Buiten die dreigingen binnen dit ander verhaal.
En de lokale kerk ging wat vertellen over wat ze doen. En hoe ze uitreiken via door de kerk heen. Na deze gemeenschap toe. Die echt vol zat met schrik niet. Sekswerkers. Dieven.
In het verleden waren ze zelfs kinderoffers. Veel heksen. Veel geestelijke overheersing van de duisternis. En de pastor van die kerk die vertelde ons. Hoe hij echt de geestelijke strijd heeft gestreden.
Om de overheersing, de geestelijke overheersing terug te pakken. En toen hij die te pakken had met zijn kerk. Toen kon hij ook gaan werken aan een stukje heling van mensen. Om die uit te gaan rijken naar de kinderen.
Deze pastor is sowieso een bijzondere man. Hij heeft, ik heb hem laatst naar Nederland toe gehaald. Want hij heeft zelfs met Anne van der Bel nog bijbels gesmokkeld. In de tijd dat Idi Amin de tijd overheerste.
En de islamieten het land wilden overnemen. Het was verboden om bijbels. En hij heeft samen met Anne van der Bel de bijbels gesmokkeld. Dus deze man die is. Nou, ik zei toen ik dat hoorde zeg maar.
Toen dacht ik zo. En deze man was zo nederig. Hij heeft ervoor gekozen om op de meest moeilijke plek in Oeganda kampalen. Om daar zijn kerk te bouwen. Maar de heer had ook een moment voor mij.
Ik weet nog dat we die kerk buiten uit gingen. En buiten stond mijn lunch klaar. En zoals ik net al vertelde. Ik had goed ontbeten. Ik had helemaal niet zoveel trek. Het was warm. En ik wist wat we gingen eten op zo'n project.
Op zo'n project krijg je altijd een hondwarme banaan. Ik noem het even zo. Het is niet de banaan die je krijgt bij de Chinees. Rijst en kip. Waarvan we denken in Nederland zouden zeggen een beetje droog kip.
En ik had niet zoveel trek. Maar goed. We werden gezet onder een partytentje die klaar stond. Omdat er een beetje veel zon schijnt in Oeganda. En ik zat vlakbij een blauw hek. En ik werd geroepen.
En ik moest zo langs de tafel lopen met mijn bordje. En ik kreeg eten opgeschrept. En elke keer zei ik doe nou niet teveel. Klein beetje. Maar veel teveel op mijn bord. En ik loop terug naar mijn plastic stoel.
En ik ga zitten. En ik weet het nog precies. Ik zet het bord op mijn schoot. Waar ik geen zin heb. En op het moment dat ik ga zitten. Kijk ik zo achter me. En zie ik twee kinderen.
Aan de andere kant van het hek. En ze hangen met hun handjes in het hek. En ze kijken mij aan. En ze kijken naar mijn bordje met eten.
Waar ik geen zin in had. En ik keek hen terug aan. En ik zie dat hun ogen rood zijn. Ik zie dat ze veel te dunne armpjes hebben. Ik zie dat ze een bol buikje hebben.
En ze hebben kleren aan. Die zou ik in Nederland niet aan mijn kinderen geven. En ik zat daar met mijn bordje met eten. Waar ik geen zin in had. Want ik had die ochtend daarvoor al zo goed ontbeten.
En ik keek deze kinderen aan. Met de vraag in mijn hoofd. Hoe lang hebben jullie al niet gegeten? Ik weet het niet. En het meest beroerde was. Dat voordat we dat project opgingen.
Tegen ons was gezegd. Je mag het eten niet buiten uitdelen. Want dan wordt er omgevochten door die kinderen. Het is heel pijnlijk. Maar het is wat het is. En op dat moment draaide mijn ingewanden zich om.
En ik had al geen zin meer in dat eten. En daarna helemaal niet meer. Maar er was iets beroerds. Ik kon niet in beweging komen. Ik kon niet in actie komen. Ik weet nog dat ik er zat met een collega naast mij.
En ik keek haar aan. En zei ik aan. Dit is het meest beroerde wat er kan gebeuren. En ik weet nog dat we. De hele dag heeft me dat bezighouden.
En ik heb me daar zo ontzettend schuldig over gevoeld. Waarom ben ik degene die aan de goede kant van het hek zit? Waarom heb ik het zo goed? En toen ik terug zat in de bus naar huis. Terug naar dat luxe hotel.
Daar had ik de hele man nu in zoveel zin in. En toen ik terugkwam in Nederland. Bij mijn eigen gezin. En je loopt hier de supermarkt in. En je ziet 101 verschillende soorten pindakaas.
Waar we uit kunnen kiezen. Dan voel je je schuldig. Totdat er een moment kwam dat ik dit weer bij de heren bracht.
Dat ik de heren. Ik snap het niet. Waarom moest dit gebeuren? Had toch ook anders gekund. Ik had toch ook gewoon kunnen gaan zitten zonder die kinderen aan het hek. Toen ik de heren mij wat zien. Toen zei hij. Jan maar ik wil dat er dingen zijn die jou nog mogen raken.
Mag dat nog? Mag ik jou nog raken met iets van een stukje onrecht? Niet om jou een schuldgevoel te geven. De heren nam het schuldgevoel weg. Maar wel om ervoor te zorgen dat je in beweging blijft komen.
En nadat ben ik dat gaan delen op het werk. En heb ik daarover gepraat. En toen zei men ook van Jan. Maak er dit verhaal van. Want je kon misschien op dat moment niets doen. Maar nu mag je het verhaal delen.
Zodat mensen misschien in beweging blijven komen. Zodat er straks. En dat is echt mijn verlangen. Geen kinderen meer aan de andere kant van dat hek hoeven te staan. En ik weet dat het misschien vet idealistisch is. Maar ik geloof dat we ons op die manier mogen bewegen.
Waarom? Omdat Jezus ook naar mij heeft omgezien. Ik vond het mooi. Het broeder die. Ik kwam hier zo binnen. Die kende ik. En die zei ook van. Weet je. Soms voelt het de dingen die we doen. Als een druppel op een gloeiende plaat.
Als Compassion mogen we wereldwijd op dit moment. 2,3 miljoen kinderen ondersteunen. Dat is echt mega veel. Maar toch kan het op die massa van 740 miljoen. Mensen in extreme armoede voelen.
Als een druppel op een gloeiende plaat. Want toen zei ik wel. Maar jij zult net die druppel zijn. Als jij nou net die druppel valt. Die wel valt. En die die cirkel van armoede mag doorbreken.
Nou dat is mijn gebed voor deze kinderen. Dat zij niet op hoeven te groeien in die extreme armoede. Maar dat we met elkaar als broeders en zusters. Wereldwijd ook in verbinding met elkaar mogen zijn.
En dit vond ik zo bemoedig. Johannes doet eigenlijk hetzelfde in zijn brief. Laten we daar maar eens naar kijken. Want in vers 19 en 20 gaat Johannes over naar eigenlijk twee hele pastorale teksten.
Want ik heb net met jullie mijn eigen splacht niet zo maai moment van recent gedeeld. Maar misschien als je in je eigen leven terugkijkt. Zijn er ook momenten geweest dat er zoiets is gebeurd.
Of dat er momenten waren van gebrokenheid. Van ruzie. Van onenigheid. Van momenten waarin je eigenlijk misschien niet zo liefdevol hebt gehandeld. En dat kan echt gebeuren.
Dat herken ik ook in die situatie die je net beschreef. Dan kan dit gebeuren. Dat je eigen hart jou veroordeelt. Ik zeg joh wie ben jij nou om dit nog te mogen zeggen. Ben ik nou echt diegene die mijn goederen deelt.
Niet alleen in woorden maar ook in daden. En Johannes en dat vind ik zo heerlijk aan deze brief. Die gaat weer bemoedigen. Want hij zegt het volgende. En hieraan weten wij dat wij uit de waarheid zijn.
En zo zullen wij ons hart voor hem geruststellen. En dan zegt hij in vers 20. Want als ons hart ons veroordeelt. God is meer dan ons hart.
En hij weet alle dingen. Dus ons hart kan ons veroordelen. En heel eerlijk. Als mijn hart mij veroordeelt is het vaak ook nog terecht. Geweten is vaak best wel eerlijk met mij.
Alleen soms als mens merk ik gewoon. Ik ben te beperkt om wat dan ook te kunnen doen. Ik denk dat we dat met elkaar ook maar gewoon moeten zeggen tegen elkaar. Ja, excuse maar ik ben een beperkt mens.
Er zijn echt dingen die ik goed kan. Maar er zijn ook een heleboel dingen die ik helemaal niet zo goed kan. En ik wil ze graag leren. Maar heb een beetje geduld met me. En dan is dit zo bemoedigend.
God is groter dan ons hart. Hij weet het. Hij heeft zijn zoon gegeven. Omdat hij wist dat het voor ons onmogelijk was. Om zelf terug te komen bij hem. God kent u als geen ander. Maar weet je wat nou zo mooi is?
Dat Jezus in het evangelie zegt. Op het moment dat u vermoeid en belast bent. En ik denk dat we dat allemaal zijn zoals we hier zitten. Veel vermoeide mensen. Veel belaste mensen. De wereld is er vol van.
Maar weet je wat Jezus dan zegt? Kom dan tot mij. En ik zal u rust geven. Weet je wat ik vaak in mijn eigen leven probeer? Eerst keihard werken. Zorgen dat iedereen tevreden is.
En dan ga ik naar Jezus toe. En dan zeg ik. Ziet u wel? Doet best goed. En weet je wat Jezus dan zegt? Jongen je hebt het echt nog niet begrepen. Want het begint bij mij. Ik wil dat je komt als je vermoeid en belast bent.
En zeker dan gaan we samen naar dat doel toe. Waarin je groeit. En waarin je nieuwe stappen maakt. En ik zeg niet dat je moet blijven hangen in zonde. En oneenigheid en dat soort dingen. Maar doe het via mij. Kom nou als je vermoeid en belast bent.
En dat is zo mooi. Als we de tekst verder lezen. Dan staat er. En wat wij ook maar bidden. Oh nee. Geliefde. Als wij ons hart dan. Ons niet meer veroordeelt. Omdat we die tot rust hebben gebracht bij God. En dit is zo belangrijk.
Dan hebben wij vrijmoedigheid. Om tot God te gaan. Wat is er heerlijker. Dan dat je weet dat je vrijgewaard bent van je zonde. Dat er iemand is die jouw zonde last heeft gedragen. En dat je kan zeggen.
Heren God. Hier ben ik. Als een mens gebroken. Maar gerechtvaardigd in uw zoon. En ik wil niets liever dan tot u naderen.
En dan staat er. Als wij dat doen. Geliefde. Als wij ons hart dan. Ons niet meer veroordeelt. En wij hebben die vrijmoedigheid. Om tot God te gaan. Dan zegt hij. En wat wij ook maar bidden. Ontvangen wij van hem. Omdat wij zijn geboden in acht nemen.
En doen wat hem welgevallig is. En dit is zijn gebod. Dat wij geloven in zijn naam. De naam van zijn zoon. Jezus Christus. En dat wij elkaar lief hebben. Zoals hij ons een gebod gegeven heeft.
En wie zijn geboden in acht neemt. Hij blijft in hem. En hij in hem. En hieraan weten wij. Dat hij in ons blijft. Namelijk aan de geest. Die hij ons gegeven heeft.
En daar zou ik heel graag mee willen eindigen. Want ik geloof dat we dit niet buiten het werk van de heilige geest om kunnen gaan. Toen de heer Jezus op pad was met zijn discipelen. Kwam er een moment dat hij ging vertellen. Oké.
Ik ga sterven. En na mijn sterven ga ik opstaan. Maar dan ga ik terug naar de vader. En toen ontstond er wat paniek. Onder zijn discipelen. En toen zei Jezus. Nee luister.
Het is goed dat ik ga. Want als ik ga. Dan zal ik mijn helper zenden. En die helper die zal in u zijn. En weet je wat die helper heeft gedaan?
Die heeft een deel van de heer Jezus Christus gepakt. Staat er. Hij heeft het uit mij genomen. Zegt Jezus. En hij gaat het u verkondigen. Wij kunnen niet buiten het werk van de heilige geest om.
De heilige geest heeft maar één verlangen. En dat is dat wij onze blik op de heer Jezus Christus houden. We zijn met elkaar onderweg. Als gebroken mensen.
Die de heer Jezus wil gebruiken in zijn koninkrijk. Die soms placht niet zo maar momenten op ons leven plaatst. Dingen die ons raken. Zodat we in beweging kunnen komen. En ik geloof als we dat doen onder de leiding van de heilige geest.
Dan kan het niet anders dan dat als je terugkijkt uiteindelijk. Dat je zegt het was tot eer en glorie van Jezus Christus alleen. Want dat is het verlangen van de heilige geest. Dat hij het centrum vormt van alles wat we doen.
Maar dat vraagt wel dat we zijn geboden in acht nemen. Dat we gaan voor de heer Jezus Christus. Dat we elkaar lief hebben. Wat een uitdaging is.
Wat niet altijd makkelijk is. Als we er met elkaar voor gaan en ons laten raken. Dan geloof ik dat de geest er krachtig doorheen kan werken. Zullen we daar met elkaar om bidden.
Je liefdevolle vader. Dank u wel dat wij met vrijmoedigheid tot u mogen naderen.
Dat alleen in zichzelf al heren. Dat is zo'n grote wonder. En daar willen we u voor danken. En ik wil u bidden heren. Wilt u geven dat het niet als een vanzelfsprekendheid voor ons voelt.
Maar dat we ons er elke keer weer over verwonderen. En dat zoals Johannes dat zo mooi zei. Dat de liefde zichzelf heeft geopenbaard in uw zoon.
Hoe hij voor ons heeft geleden. Heren en ik bid u voor deze gemeente. Voor al deze mensen die hier vandaag zijn. Dat zij daardoor geraakt mogen worden. Heren hoe u uw leven gaf.
En dat terwijl u daar hing. Dat u zei vader vergeef het hen. Want ze weten niet wat ze doen. Heren maar ik bid u ook dat we mensen mogen zijn die bewogen zijn.
Die de dingen die in de wereld om ons heen gebeuren. Misschien ver weg. Misschien dichtbij. Dat dat dingen zijn die ons mogen raken. Dat we ons hart er niet voor toesluiten. Heren er zijn zoveel plekken in de wereld.
Waarin uw recht en uw heerlijkheid nog niet zichtbaar is. Heren maar dat kan misschien ook in ons eigen leven zo zijn. Heren misschien zijn er nu momenten in ons leven waarin we zeggen.
Heren. Er is afstand gekomen tussen ons. Misschien hoogmoedigheid in ons hart. Of een egoïstische kijk naar het leven waarin je alleen maar met jezelf bezig bent.
Heren dan willen we met elkaar beleiden dat. Dat het niet is wat van u is. En dan moeten we onze afhankelijkheid beleiden dat u met uw geest in onze harten werkt.
Zodat we een helder zicht mogen krijgen op wat uw verlangen is. Heren zodat er iets meer van het koninkrijk zichtbaar mag worden in deze wereld. Stukje bij beetje.
Verlangend uitzien naar de komst van uw zoon de Heer Jezus Christus die het volledige koninkrijk zal vestigen hier op aarde. Heren en zoals openbaring dat zo geweldig zegt.
Dan zal er geen traan meer zijn. Er zal geen rouw meer zijn. Heren er zal geen oorlog meer zijn. Heren er zullen geen kettingen meer zijn die gebonden worden.
Heren en na dat moment zien we uit. We verlangen ernaar. Heren Jezus komt u spoedig. Maar ik bid u ook. Dat u ons tot dat moment als een krachtig instrument in uw hand zult gebruiken.
Zodat er een groot licht van ons uit zal mogen gaan. Ook van deze gemeente hier in Buntschoten. Dat zij als een licht op een berg helder mogen schijnen van uw liefde. Niet omdat ze dat vanuit zichzelf putten.
Maar omdat ze geraakt zijn door uw liefde. Hoe u zelf hebt geopenbaard. Heren dank u wel voor wie u bent. Dank u wel dat u omziet naar ons. Heren we bidden u ook voor uw volk.
We bidden u voor plekken waar honger en onrechten is. Heren we bidden u voor plekken waar mensen gehouden worden als slaven. Heren er is zoveel gebrokenheid. En het overweldigt ons soms.
We kunnen het soms gewoon niet handelen als mens. Heren ik bid u dat u onze ogen zult openen. Voor dat deel waar u ons voor geroepen heeft. Heren wilt u daar een ieder op zijn eigen plek mee zegenen.
Zodat het alles mag meewerken tot eer en glorie van uw heerlijke naam. Amen.