Waarom is Pasen zo belangrijk

Spreker

J. van der Wal

Date
June 1, 2025
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen. Mooi om hier weer te zijn. Ik heb ook het idee dat iedere keer als ik hier kom, dat ik weer nieuwe mensen zie.! Heb ik het idee, misschien heb ik het mis, maar wel heel erg leuk.

! Ik ben blij om hier te zijn. Een paar weken geleden was het Pasen. En daar ben ik best even mee bezig geweest. Daar heb ik over nagedacht. Waarom is Pasen nou zo belangrijk?

We hebben een beetje het idee, Pasen is toch een beetje de opstanding van Jezus. Het grootste binnen het christelijk geloof. En ik was daarmee bezig, waarom is dat dan zo groot? Hoe leg je dat nou uit aan je ongelovige buurman?

Dus daar ben ik ingedoken en ik kwam erachter dat Pasen ook heel veel te maken heeft met onze toekomst. Met dat waar we naartoe gaan, met onze bestemming. Over de hemel.

En we hebben natuurlijk afgelopen week hemelvaart gevierd. En Jezus is niet alleen opgestaan. Hij is ook naar de hemel toe gegaan om een plek voor ons voor te bereiden.

En ook dat gaat weer over de hemel. En mijn vraag voor mezelf en ook voor jullie. Welk beeld heb je van de hemel, van de nieuwe hemel en de nieuwe aarde?

Van de bestemming die God voor ons heeft, die Jezus aan het klaarmaken is. En wat doet het beeld dat wij hebben, wat doet dat met ons? Is dat weinig?

Of zet het ons aan om dingen te doen of juist te laten? Om lijden te accepteren? Nou, dat is eigenlijk waar ik het vanmorgen over wil hebben. Ons beeld van de hemel. En dat doen we aan de hand van 1 Corinthe 15.

Paulus schrijft daar namelijk best wel wat over. Zowel over de opstanding als over het leven dat hierna komt. En dat is een vrij groot hoofdstuk. Ik ga niet alles lezen.

Ik ga drie stukken daaruit lezen. En we beginnen bij vers 12. En voordat we dat lezen is het wel even van belang. Er was een deel in die gemeente van Corinthe die eigenlijk niet zo geloofde dat Jezus was opgestaan.

Of niet geloofde dat Jezus fysiek was opgestaan. En daar reageert Paulus op. 1 Corinthe 15 vanaf vers 12. Ik lees het uit de NBV-vertaling. Andere vertaling is natuurlijk ook goed.

Ik denk dat je het prima kan volgen. Daar schrijft Paulus, maar wanneer nu over Christus wordt verkondigd dat hij uit de dood is opgewekt, hoe kunnen sommigen van u dan zeggen dat de doden niet zullen opstaan?

Want als de doden niet opstaan, is Christus ook niet opgewekt. Als Christus niet is opgewekt, is onze verkondiging zonder inhoud en uw geloof zinloos. Dan blijkt dat wij als getuigen van God over hem hebben gelogen, omdat we verklaard hebben dat hij Christus heeft opgewekt.

Want als er geen doden worden opgewekt, dan kan hij dat niet hebben gedaan. Wanneer de doden niet worden opgewekt, is Christus ook niet opgewekt. Maar als Christus niet is opgewekt, is uw geloof nutteloos. Bent u nog een gevangenen van uw zonde?

En worden de doden die Christus toebehoren niet gered? Als wij alleen voor dit leven op Christus hopen, zijn wij de beklagenswaardigste mensen die er zijn.

Maar Christus is werkelijk uit de dood opgewekt als de eerste van de gestorvenen. En in de HSV staat daar terecht als de eersteling van de gestorvenen. Nou, dat is iets heel interessants.

Dat kun je thuis nog eens nalezen, maar ik denk dat de meesten hier dat wellicht weten wat dat betekent. De eersteling van de gestorvenen. Mocht je dat niet weten, zoek het op, want dat vond ik echt fascinerend.

Goed, Paulus zegt eigenlijk, als Jezus niet is opgestaan, dan is uw geloof gewoon zinloos. En dat is niet wat Paulus gelooft. En dat laat hij ook zien, vers 31 tot 32.

Daar zegt hij namelijk, elke dag sterf ik opnieuw, broeders en zusters. Zo waar als ik dankzij Christus Jezus onze Heer trots op u kan zijn. Want in Ephesus heb ik op leven en dood gevochten.

Wat zou ik daarmee hebben bereikt als ik geen hoop had? Wanneer de doden toch niet worden opgewekt, kunnen we maar beter zeggen, laat we eten en drinken, want morgen sterven we. En als Paulus zegt eerst in het stukje hiervoor, Jezus is daadwerkelijk opgewekt uit de dood.

Hij is daar zo van overtuigd dat hij bedreigd is om te leiden, om zelfs te strijden op leven en dood voor dat gegeven. En dat is vanwege die opstanding. Hij zegt eigenlijk, ja als er geen opstanding is, ja laten we dan met elkaar gaan zuipen, wat maakt het dan uit?

Laten we maar feest vieren, ja. Dan heeft het allemaal geen zin. Dat is eigenlijk wat Paulus hier zegt. Nou, daar slaan we een heel stuk over en dan gaan we naar het einde van de brief. Daar zegt Paulus in vers 58.

Even tot zover.

Toen wij jong waren gingen wij met mijn ouders vaak op vakantie. En een tijdje hebben wij Zuid-Frankrijk aangedaan.

We gingen naar Zuid-Frankrijk, een paar jaar achter elkaar. En drie jaar daarvan gingen wij naar dezelfde camping in de Dordooi. Een vrij kleine camping, maar goed, er was een zwembad. Dus voor ons als kinderen was dat natuurlijk al prima. We konden lekker zwemmen en het was mooi weer.

We waren dolgelukkig. En dat eerste jaar leerde ik een jongen kennen waar ik heel goed mee op kon schieten. En wij gingen, ja, wij gingen die hele vakantie, trokken wij met elkaar op.

We gingen zwemmen, we gingen voetballen, we gingen kanoen over de Dordooi. Nou, dat was fantastisch. Dat was heerlijk. Fantastische vakantie. En het tweede jaar, dat was eigenlijk helemaal niet zo gepland. Maar het laatste moment zei hij m'ouw, laten we daar dan nog een keer heen gaan.

Want dat is wel goed bevallen. We gaan gewoon nog een keer zo'n vakantie. En wat wil nou het feit? Die vriend van mij, die was daar weer. Eigenlijk weer die hele vakantie. Nou ja, de Koning ter Rijk, het was fantastisch.

Weer met die vriend gespeeld. Een heerlijke vakantie gehad. Derde jaar, we wisten al wel een beetje van tevoren dat we zouden gaan. Wij weer naar die camping. En ik had mij daarop verheugd.

Ik zag dat voor mij, we gaan weer naar die camping toe. We gaan weer met die vriend van mij de hele vakantie optrekken. Ik zag het gebeuren. Maar wij kwamen daar aan en ik zag eigenlijk die vriend van mij niet.

Ik kwam een rondje over de camping gelopen. Zo groot was het niet, dus dat kon. En nergens was hun caravan. En ik vroeg me, we hebben elkaar dan gemist. En ik dacht, nou, ik houd gewoon in de gaten.

Ik houd de poort in de gaten. En dat deed ik dag in, dag uit. Hou ik die poort in de gaten. Ja, en ze kwamen niet. Op een van die laatste dagen zie ik opeens die auto van die vriend van mij, van die ouders van hem dan, zag ik de poort binnenkomen.

En ja, onze vakanties hadden eigenlijk niet overlap. Wij hadden nog één of twee dagen waarin ik vooral moest opruimen met mijn ouders. Dat wij samen konden zijn. Die vakantie was prima.

Ik was wel een beetje teleurgesteld. Ik denk dat je je dat kunt voorstellen. En dat zagen mijn ouders ook wel. En mijn vader zei, joh, Jeroen, jij gaat gewoon met mij mee. Over twee weken moet ik de caravan ophalen.

Die bleef daar namelijk staan. Ik moet die caravan ophalen. Ga jij met mij mee? En dan heb je nog even een paar dagen dat je met die vriend kan spelen. Terwijl ik dan die caravan aan het schoonmaken ben, aan het opruimen ben. En heb jij nog even een paar dagen met die vriend.

Nou, dat vond ik natuurlijk helemaal fantastisch. Maar niet per se zoals je misschien denkt, omdat ik dan nog een paar dagen met die vriend van mij had. Maar ik vond het helemaal fantastisch dat ik met mijn vader zo'n lange reis ging maken.

Dat was 1200 kilometer, 1300 kilometer. En ik mocht met mijn vader daarheen. Ik mocht namelijk, als we dan op reis waren, mocht ik de kaart lezen. We hadden geen navigatie, dat was dat in die tijd niet. En ik mocht de kaart lezen.

En dan mocht ik zeggen welke afslag we moesten hebben. En waar dan parkeerplaatsen waren. En dat vond ik helemaal fantastisch. Ik mocht schakelen. Dan moest ik heel goed luisteren wanneer mijn vader de koppelingen intrafte. Dan kon ik snel door.

Dat ging heel vaak goed. Soms niet. Het is nooit helemaal misgegaan. Maar het allerleukste vond ik, als wij dan bij zo'n tankstation kwamen.

Dan gingen wij dat tankstation binnen. En dan mocht ik wat lekkers en wat drinken uitzukken. Wij zijn thuis met vier kinderen. En dan mijn ouders met z'n zessen. Dat deden wij nooit. Wij hadden lauwe blikjes cola mee en kleffe broodjes.

Dat was zeg maar onze reis. En dat was prima. Daar was helemaal niks mis mee. Maar dat ik dus dat tankstation dan binnen mocht. En dan mocht ik een Twix kopen of wat dan ook. En een lekker koud colatje. Nou ja, ik was de koningtrek.

Dat vond ik helemaal te gek. En er waren allemaal van die kleine dingen. Die ervoor zorgden dat ik helemaal met die reis bezig was. Ik was helemaal niet bezig met waar we naartoe gingen. En dat ik nog een paar dagen met die vriend ging spelen.

Ik was helemaal met die reis bezig. Want er waren een paar dingen die ik helemaal te gek vond. Als je daar achteraan van terugdenkt. En als je wat ouder bent.

Ja, je gaat van stinkende parkeerplaats naar stinkende parkeerplaats. Dat is wat je doet. Het zijn kilometers asfalt. En een bloedheet. Oud, ik weet niet of je wel eens stil hebt gestaan met 30 graden zonder airco.

Is geen pretje. Dan wordt heel snel heel warm. Dat was eigenlijk. Dat was die reis. Terwijl de bestemming. Dat was een schitterende omgeving. Heerlijk weer. Fantastisch cool zwembad.

En hurktoiletten. Maar ja, dat was een Franse camping. Dus dat heb je dan. Ja, goed. Die bestemming was natuurlijk fantastisch. Het interessante is.

Door die paar geluksmomenten. Door die paar dingen die ik dan wel heel erg leuk vond. Was ik vooral met de reis bezig. En toen las ik dus hier wat Paulus zegt in vers 19.

Dat hij zegt. Als je nou alleen voor dit leven op Jezus hoopt. Nou, dan heb ik met je te doen. Eigenlijk is het gewoon sneu. Letterlijk zegt hij.

Dat is het meest beklagenswaardig wat je maar kunt bedenken. Dat is wat hij zegt. Eigenlijk zegt hij. Als je alleen maar met de reis bezig bent. En niet met dat waar je naartoe gaat.

Ja, dan heb je het mis. Dus dat is niet de bedoeling. Terwijl als we eerlijk zijn. Als ik eerlijk ben. Dan zijn we toch heel vaak wel gericht op het hier en nu. In hoeverre vind ik de reis belangrijker dan de bestemming.

In hoeverre maken we het nu groter dan straks. In hoeverre ben jij nu gericht op het hier en nu. In plaats van op dat wat er gaat komen. En het is niet gek dat we allerlei verlangens hebben.

Dat we dingen hebben waar we naar uitkijken. Of waar we heel erg van genieten. En dat is mooi hè. Dat we dat hebben. Het is heerlijk als die reis comfortabel is. En als je geniet van die reis. Daar is helemaal niks mis mee. Totdat het ervoor zorgt dat je eigenlijk alleen nog maar met die reis bezig bent.

Waardoor ben jij vooral met het nu bezig? Wat houdt jou af van dat waar we naartoe gaan? Wat zorgt ervoor dat je vooral met deze tijd bezig bent?

Er kunnen dingen zijn die leuk zijn. Maar goed, het leven is niet altijd leuk. De meeste hier, en misschien wel iedereen, die weet dat.

En soms gaan we van stinkende parkeerplaats naar stinkende parkeerplaats. Soms is het, weet ik hoeveel kilometers, heet asfalt. In een gloedhete auto. Dat is soms ook het leven hier en nu.

Dus van alles wat ons overweldigt. Ik weet niet hoe jullie dat hebben. Ik lag laatst in bed en ik werd wakker om vier uur s'nachts. Volgens mij moest een van de kinderen naar de wc.

Ja, die moesten ook naar bed om vier uur. Ja, zeker. Ja, maar goed. Eerlijk is eerlijk. Als je kleine kinderen hebt, die gaan soms naar de wc. Word je wakker van. Trek er door. Doen ook niet de lamp uit. Ik weet niet waarom niet.

Maar de lamp blijft gewoon de hele nacht aanstaan. Ik weet het niet. Maar goed. Ik lag dus wakker. En de ene gedachte naar de andere gedachte. Die buiten over elkaar heen. Om voorrang te krijgen op mijn bewustzijn.

En ik wilde eigenlijk alleen maar slapen. Ik was gewoon echt moe. En het lukte niet. Want er komt zoveel op ons af. Zoveel waar je iets van moet vinden. Helemaal in deze tijd. Ik weet niet of je dat zelf zo ervaart.

Maar ik ervaar dat echt zo. Er is zoveel wat er gebeurt in de wereld. Waar ik dan iets van moet vinden. Waar we ons mee vergelijken. Waar we aan gaan twijfelen. Soms zijn het kleine dingen. Goed.

Soms zijn het ook grote dingen. Grote dingen waardoor het soms best wel pittig is hier op aarde. Eerlijk is eerlijk. En wat zijn dan jouw stinkende parkeerplaatsen?

Wanneer voelt het voor jou als kilometers asfalt waar maar geen eind aan komt? En wanneer is het een bloedhete auto dat echt oncomfortabel is? Het leven is niet altijd leuk.

De reis is niet altijd comfortabel. Dat is wat het is. En Paulus weet wat dat is.

Paulus die weet wat het is als het niet allemaal soepel gaat. Paulus heeft enorm geleden. Dat weten we. Er wordt best wel heel veel over geschreven. En even in dit stuk specifiek zegt hij. Ik vecht in Evese op leven en dood.

Voor dit wat ik geloof. Maar juist die bestemming. Juist dat waar hij naartoe ging. Juist dat is zijn hoop. Juist dat is waarom hij dat allemaal kan verdragen. Dus zijn beeld van dat wat er gaat komen is zo groot.

Dat hij zegt hier moet ik maar doorheen. Het is even niet anders. De reis is oncomfortabel. Maar ik weet waar ik naartoe ga. En dat fascineert mij zo enorm.

Want dan denk je maar hoe is dat dan met mijn beeld? Wat doet dan het beeld van dat waar we naartoe gaan? Het beeld van de nieuwe hemel en de nieuwe aarde. Het beeld van dat huis dat God aan het maken is. Wat doet dat dan met mij?

Wat is dat beeld dan dat ik heb? En in alle eerlijkheid. Dat is soms best wel heel vaag. Heel abstract. Iets waar je eigenlijk helemaal niet heel erg enthousiast van wordt.

Het is een beetje alsof ik tegen mijn kinderen zou zeggen. Lieverts. Over vijf jaar gaan we iets doen. Dat jullie misschien wel leuk gaan vinden. Nou.

Ik kan je vertellen. Dan zeggen ze. Ja pa prima. Zeg het over viereenhalf jaar. Nog maar een keer. Want het interesseert me eigenlijk niet zo heel veel. Boeien. Zou mijn dochter zeggen. Ja terecht. Daar worden ze echt niet enthousiast van.

Zij denken nu niet iedere dag van oké we gaan aftellen. Want over vijf jaar gaan we iets doen wat we misschien wel leuk vinden. Maar in hoeverre is het beeld dat wij hebben van dat waar we naartoe gaan.

Van onze bestemming. Van de nieuwe hemel en de aarde. In hoeverre is dat niet zo'n vaag beeld. Wat eigenlijk niks voor ons doet. Paulus die is gefocust op die finish.

Op het einde. Op die bestemming. Voor hem is het geen wenstroom. Maar een realiteit in wording. Hij vecht. Hij leidt. Hij doet afstand van alles. Omdat hij weet wat er komt.

De hemel is voor hem zo echt. Zo tastbaar. En dat geeft alles kleur. Want waarom zegt Paulus eigenlijk. Waarom zou ik anders vechten. Waarom dan nog lijden. Waarom nog zwoegen. Waarom moet ik dan volhouden.

Als dat allemaal niet zo is. Ja en dat is interessant hè. Maar het is omdat hij weet dat de hemel wacht. Dat hij alles aan kan. De zweep slagen. De eenzaamheid. Het onbegrip. Want zijn ogen zijn gericht op die bestemming.

Hij is bezig met waar hij naartoe gaat. En dat verandert alles. En wij geloven ook wel in een hemel. Maar vaak is voor ons dat beeld vagen.

En zweverig en mistig. Een soort van geruststelling. Ja meer dan een geruststelling. Dan een drijvende kracht in ons leven. En we zeggen wel dat de hemel ons thuis is.

Maar we leven alsof het hier en nu ons thuis is. We zoeken gemak. Rust. Controle. Onze agenda draait om het hier en nu.

En we hopen wel. We hopen wel op de hemel. Maar verlangen vooral naar een comfortabel leven. Hier een rustige reis. De hemel.

Onze bestemming. Motiveert ons zelden. Tot lijden. Tot offers. Tot volhouden. Dat is het scherpe contrast dat Paulus hier laat zien.

In ieder geval met mijn leven. Misschien herken je dat wel. En voor Paulus was de hemel zo werkelijk. Dat hij alles er voor over had. En voor ons is de hemel vaak zo vaag.

Dat we er bijna niets voor over hebben. Voor Paulus was het beeld voldoende. Voldoende om hem echt aan te sturen.

Voldoende om te accepteren waar hij doorheen moest. Voldoende om het leven te leven wat hij leefde. En dit gedeelte zelf. Daar is hij heel duidelijk. Hij wil ervoor sterven.

Hij heeft het er vaker over. Eerder in deze brief. Dan heeft hij het over de wetloop. Hoe we naar voren moeten kijken. Naar de finish. En niet naar achter. En in Romeinen. Daar schrijft hij over. Over de schepping die in barens nood zucht.

In afwachting van de bevrijding. En dat wij mee zucht. In afwachting van die bevrijding. Paulus beschrijft in Romeinen. Die hoop.

Dat op het moment dat wij met onze mond beleiden. En met ons hart geloven dat Jezus Christus onze Heer is. Dat dat ook onze hoop is. En dat is cruciaal. Want dat maakt heel veel uit.

En we weten niet alles van onze bestemming. We hebben niet een volledig plaatje. We hebben nog geen beelden ervan gezien. Tenminste, ik niet. Is in een stukje openbaring. Wat daar best wel wat over gaat.

Maar de foto's en de video's ontbreken nog. Maar we weten wel genoeg. Het is niet zo dat we helemaal niks weten. En ik zou willen zeggen. Lieve mensen. Durf te dromen. Want jouw dromen zijn altijd nog kleiner.

Van dat wat het in werkelijkheid zal zijn. Ik zat laatst dat ik met het gezin zat aan tafel. En ik vroeg aan mijn kinderen. Hoe zou het er voor jou dan uitzien? Stel nou alles is mogelijk. En Joelle die zei.

Ik heb dan vier paarden. Dan ga ik galopperen over het strand. En Judah die zegt. Dan heb ik een glijbaan. Vanaf mijn slaapkamer dan. Zo de woonkamer in. Heerlijk als je er zo over na kunt denken toch.

En misschien is het helemaal niet waar. Misschien zelfs waarschijnlijk niet. Kan het schelen. Want het is nog zoveel meer. Maar ik zag dat er iets gebeurde in hun ogen. Dat ze dacht. Ja maar daar wil ik wel heen. Daar kijk ik wel naar.

Daar heb ik zin in. En opeens wordt het minder vaag. Als alles mogelijk is. Hoe ziet de hemel er voor jou dan uit?

Wat zou je zien? Wat zou je horen? Wat zou je voelen? Als je eens denkt aan het mooiste wat je ooit hebt meegemaakt.

Wat zou het nou betekenen als het nog mooier zou zijn? Hoe ziet het eruit? Als alles klopt. Hoe ziet dat eruit?

Er zijn best wel dingen die we wel weten. In dit gedeelte spreekt Paulus bijvoorbeeld over een lichaam. Het aardse lichaam dat zwak en lelijk is. Het is niet heel vriendelijk. Maar het is waarschijnlijk wel waar als je het vergelijkt.

En hoe dat dan gezaaid zal worden. En hoe er een sterk en schitterend hemels lichaam op zal staan. Het is een fysiek lichaam dat we zullen hebben. En dat is wat Paulus beschrijft.

Jesaja beschrijft van alles over de schepping. Over natuur. En over hoe wij daar dan in samenwerken. En hoe we niet meer bang zijn voor dieren. Ik zie voor me dat we weer gaan rafotten met een leeuw.

Of een potje stoeien met een beer. Openbaring schrijft over steden en volken. Over het hemelse Jeruzalem. Maar ook met poorten en volken die door die poorten heen komen.

Er wordt gebouwd. Er zijn culturen. Er zijn samenlevingen. Maar dan perfect. En ik geloof. En misschien zit ik er helemaal naast.

Maar ik geloof dat we heerlijke wandelingen gaan maken. Door Gods natuur. Over velden met fantastische dieren. Langs bergen. Onder water vallen door.

Weet ik het. Fantastische wandelingen. In alle rust en vrede. Het lijkt me zo heerlijk. En dat we kampvuuravonden met elkaar hebben. Waar we elkaar verhalen vertellen over dat. Wat God in ons leven heeft gedaan.

Dat we gaan reizen. Dat we sporten. Dat we gaan bouwen. Dat we bergen beklimmen. Dat zal misschien niet voor iedereen zijn. Maar dat lijkt mij ook heerlijk. Maar vooral dat we dan bij alles wat we doen.

Dat we zeggen. Heer wat is dit. Fijn. Wat is dit goed. En dat God zegt. Ja he. Want dat is hoe ik het heb bedoeld. Want God is daar.

Bij ons. In ons midden. Lieve mensen. Durf. Te dromen. Want het zal alleen maar groter zijn.

En soms zien we een voorproefje van straks. De meest gelukkige, mooiste en leukste momenten van hier op aarde. Zijn een voorproefje van dat wat we straks gaan ervaren.

Ik was een keer bij een vriend van mij. En die had een zwart doek over zijn plafond. En ik vroeg waarom heb je zo'n zwart doek. Hij zegt nou doe de deur maar dicht. En hij deed de gordijn dicht. En het werd helemaal donker in die kamer. En hij doet de lamp aan. En de lamp die achter dat doek schijnt.

Dat geeft allemaal kleine lichtjes door dat doek heen. Er zaten allemaal kleine gaatjes in. En ik ben ervan overtuigd dat dat die geluksmomenten zijn. Die we hier op aarde hebben. Een soort van kleine gaatjes.

Waarmee we kunnen zien wat er dan straks in de hemel zal zijn. Een voorproefje. Van straks. Jezus stond op uit de dood.

En dat geeft een belofte. Voor dat waar we naartoe gaan. Hij ging naar de hemel om een plek voor ons klaar te maken. En het wordt fantastisch. Het wordt nog zoveel mooier dan jij je kunt voorstellen.

En Paulus verlangen was zo groot dat hij bereid was om daarvoor te sterven. Maar zo gericht was hij op dat eindpunt. In plaats van op die reis.

Maak jouw beeld ook zo groot. Want het wordt fantastisch. Aan het begin stelde ik die vraag. Waarom is dit dan zo belangrijk? Waarom was die opstanding zo belangrijk?

En natuurlijk ook de hemelvaart. Waarom is dat zo groot? En hoe leg je dat nou uit? En ik hoop. Dat als je dat uitlegt aan iemand die niet gelooft dat je iets deelt van jouw verlangen. Iets deelt van die bestemming waar we naartoe gaan.

Iets deelt van hoe moeilijk het hier ook is. Dat het maar een reis is en dat we onderweg zijn. Onderweg naar onze bestemming. En dat het dan goed zal zijn. Ik hoop dat je iets deelt van die hoop.

Van dat enthousiasme. Van dat verlangen. Want lieve mensen. Het wordt fantastisch. Dat is het misschien nog niet. Maar dat wordt het wel. Durf te dromen.

Want het zal altijd groter zijn. Dan wat jij je kunt bedenken. En de mooiste momenten. De leukste momenten. De beste momenten van hier zijn voorproefjes.

Van dat wat we straks gaan ervaren. Want het wordt fantastisch. En dan wil ik eindigen eigenlijk zoals Paulus ook eindigde. Lieve mensen.

Hou vol. Nog even. We zijn er bijna. Zet je in voor Gods werk. Niets van wat je doet. Is voor niets.

We zijn onderweg met elkaar. Op reis. Geniet van die reis. Als die mooi is. Weet dat de reis ook een keer stopt. Als het pittig is. We zijn onderweg.

Onderweg naar huis. Amen. Amen.