Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Lieve mensen, een heel goedemorgen. Fijn om jullie te ontmoeten en samen Gods woord te openen.! Dankjewel Henk voor dit gebed. Dankjewel voor jullie steun. We hebben ontzettend veel blijken van steun gekregen de afgelopen weken.
Echt onvoorstelbaar, ook uit deze gemeente. Dus ik wil iedereen heel hardelijk danken voor jullie woorden en voor jullie gebeden. En het is heel fijn om hier weer te zijn. Ik wil met jullie lezen misschien wel een van de meest bekende gedeelten uit de Bijbel.
Lukas 15, de gelijkenis van de verloren zoon. De gelijkenis van de verloren zoon. Misschien kan het geluid iets harder, want ik heb het indruk dat ik wat moet aanzetten. Als deze niet goed gaat, kan ik ook deze gebruiken.
Oké, laten we samen lezen. Lukas hoofdstuk 15, vanaf vers 11. En we denken daarover, ja ik wil eigenlijk als titel boven deze overdenking, deze prediking zetten.
Een vader die omhelst. Een vader die omhelst. Lukas 15, vanaf vers 11. En hij zei, een zeker mens had twee zonen.
En de jongste van hen zei tegen zijn vader, vader geef mij het deel van de goederen dat mij toekomt. En hij verdeelde zijn vermogen onder hen. En niet veel dagen daarna maakte de jongste zoon alles te gelden.
En reisde weg naar een ver land en verkwiste daar zijn vermogen in een losbandig leven. En toen hij er alles doorgebracht had, kwam er een zware hongersnood in dat land en begon hij gebrek te leiden.
En hij ging heen en voegde zich bij een van de burgers van dat land en die stuurde hem naar zijn akkers om de varkens te wijden. En hij verlangde ernaar zijn buik te vullen met de schillen die de varkens aten, maar niemand gaf hem die.
En nadat hij tot zichzelf gekomen was, zei hij, hoeveel dagloners van mijn vader hebben brood in overvloed en ik kom om van honger. Ik zal opstaan en naar mijn vader gaan.
En tegen hem zeggen, vader, ik heb gezondigd tegen de hemel en tegenover u. Ik ben het niet meer waard uw zoon genoemd te worden. Maak mij als een van uw dagloners, als een van uw arbeiders.
En hij stond op en ging naar zijn vader. En toen hij nog ver van hem verwijderd was, zag zijn vader hem. En deze was met innerlijke ontferming bewogen. En hij snelde hem tegemoet en viel hem om de hals en kuste hem.
En de zoon zei tegen hem, vader, ik heb gezondigd tegen de hemel en tegenover u. Ik ben niet meer waard uw zoon genoemd te worden. Maar de vader zei tegen zijn slaven, haal het beste gewaad tevoorschijn en trek het hem aan.
En geef hem een ring aan zijn hand en sandalen aan zijn voeten. En breng het gemeste kalf en slacht het en laten we eten en vrolijk zijn. Want deze, mijn zoon, was dood en is weer levend geworden.
Hij was verloren en is gevonden. En zij begonnen vrolijk te zijn. Tot zover. Nou, wat deze, het is natuurlijk een verhaal dat de heer Jezus hier vertelt.
Het is natuurlijk niet echt gebeurd, maar het is een gelijkenis. Maar het is een prachtige gelijkenis. Die ons heel duidelijk iets zegt over wie God is. En over de liefde van God de Vader.
En in het verhaal gaat het zo dat deze jongste zoon, de vader had twee zonen. En de jongste zoon die wil het geld hebben wat hem zou toekomen als zijn vader zou overlijden.
Zijn deel van de erfenis. Zijn deel van wat hij zou krijgen in dat geval. Maar zijn vader was nog helemaal niet overleden. Dus in onze tijd zou het grof zijn om aan je vader te vragen.
Mag ik nu al het deel van mijn erfenis dat mij toekomt als u zou overlijden? En in die tijd was het ook grof om dat te vragen. En daarmee zei die zoon eigenlijk dat hij uitzag naar de dag dat zijn vader er niet meer zou zijn.
Dat moet die vader heel veel pijn hebben gedaan. Maar die vader die doet het. Die vader die geeft wat hem zou toekomen. Hij verdeelt zijn vermogen onder zijn beide zonen.
En die jongste zoon die gaat dit te gelden maken en die reist weg. Hij gaat wegs van zijn vader. Het gras is altijd groener aan de andere kant van het hek.
Als je kijkt naar het gras van je buren dan lijkt dat groener omdat je van de zijkant ernaar kijkt en niet van boven. En zo is het. En hij dacht in een ver land daar kan ik een fijner leven hebben.
Hij dacht daar zal ik gelukkig worden. Daar zal ik tot mijn doel komen. Daar zal het beter met mij gaan. Dus hij gaat naar dat verre land en dan gaat hij zijn geld gebruiken.
En hij verkwist het in een losbandig leven. Hij heeft vrouwen die hij vast kan houden. Hij heeft drank die hij kan drinken. En hij gaat van feestje naar feestje. En hij heeft vrienden zolang hij geld heeft.
Maar daarna is zijn geld helemaal op. En heeft hij ook geen vrienden meer. En al die vrouwen die hij heeft vastgehouden die blijken ook helemaal niets te betekenen voor hem. En die gaven ook helemaal niks om hem.
En dan komt hij in grote armoede en eenzaamheid terecht. En dan heeft hij geen eens geld meer om zichzelf te voeden. En dan krijgt hij een baantje bij iemand die een soort veehouder is.
En dan mag hij de varkens gaan hoeden en weiden. Maar hij kan niet eens eten wat de varkens te eten krijgen. En dan komt hij tot zichzelf.
Hij komt tot zichzelf. En hij beseft dat het gras niet groener was aan de andere kant van het hek. Hij beseft dat hij een grote fout heeft gemaakt door van de vader weg te lopen.
Van zijn eigen vader weg te gaan. En hij komt tot berauw. Hij krijgt verdriet. In het woord berauw zit het woord rouw. En dat betekent verdriet. Hij krijgt verdriet over zijn zonde.
Dat is een goede zaak. Dat is heel goed. Als je gaat treuren naar Gods wil. Als je droevenis naar Gods wil krijgt vanwege je zonde. En dat is wat hij krijgt. En dan staat er dat hij op een gegeven moment tegen zichzelf zegt.
Ik zal opstaan. Naar mijn vader gaan. En tegen hem zeggen. Vader ik heb zondig tegen de hemel en tegenover u. Ik ben niet meer waard uw zoon genoemd worden. Maak mij als een van uw dagloners.
En dan denkt hij als volgt. Nou ik heb het natuurlijk helemaal verbruikt bij mijn vader. Ik kan natuurlijk niet meer zijn zoon zijn. Ik kan niet zomaar terugkomen. Maar wat ik ga doen.
Ik wil wel terug naar mijn vader. En dan zal ik aanbieden. Om voor hem te gaan werken. Ik zal zijn arbeider. Ik zal zijn dagloner worden. En ik zal de komende dertig jaar gaan werken voor mijn vader.
Om iets terug te verdienen. Van datgene. Dat ik. Dat ik allemaal heb verspild. En dat ik. Over de balk heb gegooid. En dan staat er.
Hij stond op. En ging terug naar zijn vader. Maar dan. De manier. Waarop die vader. Reageert. Daar gaat het mij vanmorgen om. En denken we met elkaar na over. De omhelzing.
Van de vader. Want. Denk eens even na. Over wat die vader. En die moeder. En die broer. Voor pijn hebben geleden. In de eerste plaats. Je zoon gaat van je weg.
Je zoon wil niet meer bij je wonen. Dat doet heel veel pijn. In de tweede plaats. Dat hij vroeg om de erfenis. Wat ik al zei. Dat hij eigenlijk zei van. Nou. Ik zou het wel fijn vinden.
Als u er niet meer zou zijn. Want dan heb ik tenminste mijn erfenis. In de derde plaats. De schande. Die hij over de families heeft gebracht. De naam van de familie. Die daarmee door het slijk is gehaald.
En wat mensen ervan gedacht en gezegd zouden hebben. En. Ook die broer die natuurlijk. Pijn had gekregen. Pijn was gedaan. En de moeder. Denk eens aan het moederart.
Denk eens aan. De pijn in het hart van de moeder. Van deze jongen. Wat ook weer de vader diep moet hebben geraakt. Als het goed is. Hou je als. Echt genoot.
Nog meer van je vrouw. Dan van je kinderen. Het beste wat je voor je kinderen kan doen. Is het meest van je vrouw houden. Maar door een van de kinderen. Werd zijn vrouw heel veel pijn gedaan. Dat allemaal.
En dan zou je zeggen. Ja. Als die vader hem zag aankomen. Dan zouden wij waarschijnlijk reageren. Met. Wacht even. Nu komt er iets in mij op. Waardoor ik gereserveerd ben.
Dan zouden wij zoiets hebben. Oké. Nu moet ik even bepalen. Hoe ik mij zal opstellen. Want. Dit kan natuurlijk niet zomaar. We kunnen dit niet zomaar. Vergeten. Of zoiets.
Maar wat is het beeld. Dat Jezus schetst. Dat. Toen de vader. Hem van verre. Zag aankomen. Toen hij nog ver. Van hem verwijderd was. Bij de eerste blik.
Die de vader heeft. Op zijn verloren zoon. Op zijn zoon. Die hemzelf. Zoveel pijn. En kwaad. Heeft gedaan. Bij de eerste blik. Is er bij deze vader.
Totaal geen gereserveerdheid. Totaal geen vroeging. Totaal geen. Met jou heb ik nog wel. Een appeltje te schillen. Helemaal niet. Maar hij snelt hem tegemoet.
Hij laat zijn gereedschap staan. Hij laat alles staan. Wat hem bezighoudt. Hij gaat naar zijn zoon toe. Hij snelt hem tegemoet. Staat er. Als wij één stap naar God doen.
Dan doet hij tien stappen naar ons. En hij was met innerlijke ontferming bewogen. En zodra hij bij zijn zoon is. Begint hij te huilen.
En hij valt huilend zijn zoon om de hals. En hij kust zijn zoon. En weet je. Die zoon die gaat dan praten. En die zegt dan wat hij wilde zeggen.
Vader ik heb gezondigd. Tegen u en tegenover God. Ik ben niet meer waard. Om uw zoon genoemd te worden. En dan wil hij nog noemen. Ik ga dertig jaar voor u werken. Ik ga dertig jaar voor u werken.
Om iets van de schuld terug te betalen. Maar de vader laat hem niet uitpraten. De vader laat hem dat niet eens meer zeggen. Want dat staat er dan niet. Dat hij dat nog zegt. Dat kan hij niet meer zeggen.
Want de vader die valt hem in de reden. Of de vader stopt hem eigenlijk door tegen zijn slaven te zeggen. Haal het gemiste kalf. En haal het beste gewaar tevoorschijn.
En trek het hem aan. Doe hem een ring aan zijn hand. Want hij is mijn zoon. De zoon met het familie zegel. Doe het aan zijn hand. En sandalen aan zijn voeten. Want hij is geen slaaf. Maar hij is mijn zoon.
En dan laat het gemiste kalf geslacht worden. We gaan eten en vrolijk zijn. Want mijn zoon was verloren maar is gevonden. Hij was dood. Maar hij is weer levend geworden.
Dit is de omhelzing van de vader. Dit is onlogische liefde. Dit is niet verdiend. Dit klopt niet ergens.
Dit klopt niet. Maar zo gaat God met ons om. Dit is het evangelie van Jezus Christus. Dit is het evangelie dat God zijn zoon naar deze wereld heeft gezonden.
En hem is aangedaan wat ons aangedaan zou moeten worden. Hij heeft de straf gedragen die wij zouden moeten dragen. Hij is gestorven zodat wij mogen leven.
En daarom kan de vader tegen de verloren zoon zeggen. Hij was dood maar hij is levend gevonden. En hij zal niet worden gestraft voor wat hij heeft gedaan. Dat is onlogische liefde.
Als jij nog twijfelt of God van je houdt. Als jij nog twijfelt of het wel voor jou is. Als jij nog afvraagt of God wel voor jou is.
Omdat je denkt dat het afhangt van je eigen gedrag. Of dat het afhangt van je eigen goedheid. Of je eigen rechtvaardigheid. Of je eigen heiligheid. Of je eigen zonderloosheid. En dat je denkt als ik maar zonderloos zou zijn.
Dan zou de vader wel van mij houden. Dan zit je ernaast. Zo werkt het niet. De liefde van de vader is onlogisch. En we mogen dat evangelie vanmorgen luid en duidelijk horen.
En dat hebben we ook nodig. Het evangelie. Het goede nieuws van God. De schepper van hemel en aarde. Degene die ook u en mij. Jou en mij. In de baarmoeder.
Heeft geformeerd. Die aan het prilste begin van ons leven heeft gestaan. Die vanaf het allereerste moment dat wij tot leven zijn gekomen. Heel intiem en persoonlijk bij onze levens betrokken is.
En die ons elke dag en elk moment van ons leven heeft gezien. En in alle omstandigheden erbij was. En ons nooit uit het oog is verloren. Deze God die verklaart vanmorgen door zijn woord aan ons.
Ik heb je lief. Ondanks je falen. Ondanks je gebreken. Ondanks je gebrek aan heiligheid. En hij is de vader die ons omhelst.
In zijn zoon Jezus Christus. Hij kuste hem. Ik vind het een mooi beeld. Ik vind het een mooi beeld. Eigenlijk zou je kunnen zeggen. De Bijbel spreekt over dat op allerlei momenten in de Bijbels geschiedenis.
En sindsdien gebeurt dat nog steeds. Dat de hemel de aarde kust. Ik vind het zo mooi. Toen God zich aan Abraham openbaarde. Tegen Abraham zei Abraham. Ga naar het land dat ik je wijzen zal.
En ik zal je zegenen. En je zult tot een zege zijn. En in jou zullen alle volkeren van de aarde gezegend worden. Toen kuste de hemel de aarde. En als je verder de hele Bijbels geschiedenis leest.
Op het moment dat de heerlijkheid van de heren de tabernakel vervulde. En later de tempel vervulde. Toen kuste de hemel de aarde. En toen Jezus Christus kwam.
Twee duizend jaar geleden. Toen de maagd Maria zwanger werd. En zei dat kind heeft gebaard. En hij is geboren in deze wereld.
En dan zingen we met kerst. Jezus Gods heerlijkheid verschijnt. We zingen vaak ook dat prachtige lied. Ik was van de week nog ergens. En dan zongen we met elkaar. Vul dit huis met uw glorie. Ja dat is het evangelie.
Vul dit huis met uw glorie. En wat gebeurde er tweeduizend jaar geleden. Het huis van de schepping werd vervuld met glorie. Toen Jezus de Zoon van God kwam tabernakelen onder ons.
We hebben zijn heerlijkheid gezien. De heerlijkheid van de enige geboren Zoon van God. Vol van genade en waarheid. De hemel kuste de aarde tweeduizend jaar geleden.
En met pinksteren toen de Heilige Geest werd uitgestort. Over die drieduizend mensen. En sindsdien gebeurt dat. Nog steeds overal. Ter wereld. Dat mensen tot Jezus komen. En dat mensen Christus aanroepen.
En mensen terugkeren naar de Vader. Zoals deze verloren Zoon. En dan word je vervuld met de Heilige Geest. Op het moment dat wij ons keren tot God. En de naam van Jezus aanroepen. En zeggen Heer Jezus.
Wilt u mij genadigd zijn? Wilt u mij vergeven? Ik dank u dat u mijn redder bent. En je komt tot bekering. En je komt tot geloof. Wat gebeurt er dan? Dan kust de hemel de aarde. In jouw leven hier en nu.
En dat maakt alles anders. En dan ervaar je heel persoonlijk. Ervaar je dan de omhelzing van de Vader. En als hij komt.
Want heerlijkheid is verschenen. En heerlijkheid verschijnt elke keer weer. Waar Jezus wordt gepredikt. En waar mensen de liefde van God de Vader leren kennen door het evangelie van Jezus.
Weet je maar. Maar straks zal er meer dan ooit. Heerlijkheid worden geopenbaard in deze wereld. Het goede nieuws heeft alles te maken met de boodschap van de wederkomst van Jezus.
Het goede nieuws is dat hij weer gaat komen. En dat zijn voeten zullen staan op de olijfberg. Dat hij zal komen in Jeruzalem. En dat Jeruzalem echt de stad van de vrede zal worden. Jezaja 62 zegt dat Jeruzalem zal worden een lof op aarde.
En dat de gerechtigheid van Jeruzalem zal worden als een lichtstraal. Als licht in de wereld. En het heil van Jeruzalem zal worden als een brandende fakkel in deze duistere wereld.
Er zal licht gaan schijnen in deze wereld als nooit tevoren. We zien uit naar de wederkomst van Jezus. En dan zal de hemel de aarde kussen als nooit tevoren. En dat is deze gelijkenis.
De vader omhelste hem. En hij kuste hem. Prijs God. Zo is onze God. Hij doet ons niet naar onze zonden.
En hij vergeldt ons niet naar onze ongerechtigheden. Nou, ik wil eigenlijk deze centrale gedachte van terugkeer naar God.
En de onlogische liefde van de vader. En dat de vader dan omhelst en kust. Dat wil ik eigenlijk op drie manieren wat toepassen. Eigenlijk, ik wil het toepassen op ten eerste ons land en ons werelddeel.
Laten we daar eens over nadenken. Gisteravond was het Eurovisie Zongfestival. Ik heb het niet gezien. Ik heb alleen het optreden van Israël gezien. Dat was aardig in het begin. We hebben een paar liedjes gezien. Maar daarna wilden we niet verder kijken.
Maar ik was wel even benieuwd wat er zou gebeuren als Israël zou optreden. Waren het ook twee Nederlanders? Bleek vanmorgen. Dan schaam je je voor je land. Twee Nederlanders die geprobeerd hebben het podium op te stormen gisteravond.
Toen deze overlevende van 7 oktober 2023. Een jonge dame. Die nog weinig had opgetreden in het openbaar. Die erbij was toen er 200, wat is het?
340 jongeren zijn doodgeschoten op dat Nova Festival. Ze heeft zichzelf bedolven onder lijken. Waardoor ze het heeft overleefd. En dat meisje stond gisteravond op het podium van het Zongfestival.
En toen waren er twee Nederlanders die haar daarvan af wilden rukken. En wilden protesteren tegen haar optreden. Dat is de idioterie van vandaag de dag. Maar waarom noem ik dit?
Omdat het is trouwens tweede geworden. Bijna eerste. Maar in ieder geval. Weet u. Ook vorig jaar heb ik iets van dat Zongfestival gezien. En dan denk ik.
Daar zie je de cultuur waar Europa in terecht is gekomen. Ik heb het volgens mij wel eens eerder genoemd. Ook vanaf deze plek. Maar de vulgariteit. De immoraliteit die er van afspat.
De nadruk op onszelf. Wie wij zijn. De naaktheid die tentoongesteld wordt. Het vieren van de immoraliteit.
En ga zo maar door. Zelfs het occultisme. Vorig jaar was er een lied wat tentoongesteld werd in het Zongfestival. Een lied van Ierland. Dat was pure aanbidding van Satan.
Dat is waar wij als Europa. Ik heb het even over Europa in het geheel. Het deel van de wereld. Wat eeuwen en eeuwen lang het meest christelijke deel van de wereld is geweest.
Want toen Paulus dat visioen had van de Macedonische man. Kom over en help ons. Toen ging hij over naar Europa. En met Paulus is het evangelie al in Europa terechtgekomen.
En daarna werd ons deel van de wereld het meest christelijke deel van de wereld. Maar vanaf de Tweede Wereldoorlog. Vanaf de holocaust. Die heeft plaatsgevonden. Ook in ons christelijke deel van de wereld.
Is Nederland en Europa zijn geestelijk en moreel geworden als de verloren zoon. Weggegaan. Naar een ander land.
Weg van de vader. Het idee. Zonder God. Zullen we beter af zijn. Maar we zijn in grote grote armoede terechtgekomen.
Wat Europa en Nederland nodig hebben. Is terugkeer naar de vader. Dat is het enige wat ons kan redden. De westerse cultuur. Is op dit moment een stervende cultuur.
We maken onszelf belachelijk in de rest van de wereld. Ik reis best wel veel. Ik kom inderdaad in het verre oosten. Ik kom in Zuidoost-Azië. Ik kom in het Midden-Oosten. Ik was in Afrika. Ik ben vorige keer in Afrika geweest.
En in al die delen waar ik dan ben. Merk ik dat Europa steeds meer gezien wordt. Als een deel van de wereld. Waar belachelijk wordt gedacht over allerlei dingen. Waar het denken over moraliteit.
En over gender. En over seksualiteit. Zo idioot is doorgeslagen. Dat er op ons neergekeken wordt. Dat andere delen van de wereld zoiets hebben. Die westerse cultuur.
Die willen we absoluut niet. Dat moeten we ver buiten de deur houden. Wij als Nederland. Wij zijn als land. Zijn wij. Misschien wel meer dan enig ander land.
Geboren uit de reformatie. Hoe zijn wij een land geworden. In de 16e eeuw. Toen wij ons hebben afgescheiden. Van het katholieke Spanje.
We zijn een reformatorisch. We zijn een gereformeerd. Een kalvinistisch land geworden. En het motto van de reformatie is terug naar de Bijbel. We hebben prachtige wortels.
Terug naar de Bijbel. Laten wij een volk zijn dat naar God luistert. Laten wij een volk zijn dat God wil aanbidden. Bovendien werden we kort daarna een toevlugsoord voor Joden.
Dat zijn de wortels van ons land. Maar driekwart van de Joden is in de 20e eeuw afgevoerd uit ons land en vermoord. En nooit meer teruggekomen. En sindsdien is van dat christelijke Nederland maar heel weinig over.
Ik zie een verband tussen die twee dingen overigens. Maar we zijn als land geworden als de verloren zoon. En we leiden steeds meer gebrek en armoede. Terwijl de vader nog steeds een vader is.
Die omhelst. En die lief heeft. Hij is niet veranderd. Want hij verandert nooit. Hij is nog steeds die genadige God. Het probleem ligt niet bij hem.
Het probleem ligt bij ons. En als er één ding is wat er nodig is. Is het terugkeer naar God. En ik ben zo blij. Ik hoorde het deze morgen in deze dienst ook. Van Jeroen. Die de mededelingen deed.
Dat er zoveel jongeren tot geloof komen. Ik heb het op veel plekken gezegd de laatste tijd. Maar ik ben nog nooit zo optimistisch geweest over de toekomst van geloof. En het bezig zijn met de Bijbel als in deze tijd.
Sinds ongeveer driekwart jaar geloof ik echt dat er wat gebeurt. Waarom? Omdat Europa en Nederland secularisatie moe worden. Secularisatie moe. Iedereen is in verwarring.
Iedereen zegt je moet het zelf maar uitkiezen. Jij bent God en meester over je eigen leven. Je moet doen wat jij wil. En daardoor raakt iedereen in onzekerheid. En ontstaat er gewoon heel veel angst ook.
Ik denk dat heel veel jongeren ook moeite hebben met angst. Heel veel jongeren hebben ook angststoornissen. Heel veel jongeren hebben burn-out. Heel veel jongeren lopen vast. Waarom? Ja, omdat er nu al decennia lang tegen onze jongeren wordt gezegd.
Jij moet het allemaal zelf weten. En jij moet het allemaal zelf bepalen. Ja, dat wordt ontzettend bedreigend is dat ook. Maar dat redden we ook niet.
We kunnen het niet alleen. Maar we zien nu dat vanwege die secularisatie moeheid, omdat steeds meer mensen beseffen we zijn geworden als de verloren zoon die niet eens zijn buik kan vullen met de schillen die de varkens te eten krijgen.
Vanuit die nood. Ik denk dat steeds meer de wal het schip aan het keren is in onze tijd. De ellende wordt zo groot. De psychische en de geestelijke nood worden zo groot. De morele onduidelijkheid.
Het feit dat we geen moreel kompas meer hebben. Weet je, dat wordt zo duidelijk dat de wal het schip aan het keren is. En gelukkig zijn er steeds meer, met name jongeren in deze tijd, die zich openstellen voor God en voor het evangelie.
En ontdekken dat de vader een vader is die omarmt. Die omhelst. En dat er geen betere plek is dan dicht bij je vader, bij je schepper en bij je heer en verlosser.
Nou, als tweede zou ik willen noemen ook de kerk. Misschien in het verlengde van wat ik heb gezegd. Het gaat mis. En met de kerk bedoel ik niet een bepaald kerkgenootschap. Begrijp me goed.
Ik ben altijd in Engels opgeleid. Soms nemen mensen mij kwalijk dat ik over de kerk spreek. Maar ik heb altijd in het Engels gestudeerd. En in het Engels heb je eigenlijk geen verschil tussen kerk en gemeente.
Het enige wat we hebben is church in het Engels. Dus de church is gewoon de gemeente. En is dus de ecclesia van het Nieuwe Testament. Dus met kerk bedoel ik gewoon de christenheid.
Het christendom. Maar soms wordt zelfs de kerk of kerkelijke gemeenten of bepaalde segmenten van het christendom worden als de verloren zoon.
En soms denk ik ook wel eens dat de vrijzinnigheid die we zien in de samenleving. Ik heb dat wel eens meerdere mensen horen zeggen.
Mensen die gewoon filosofisch, theologisch nadenken over wat gebeurt er nou eigenlijk in deze wereld. Maar we zien eigenlijk dat ook in Europa. Dat in de negentiende eeuw al theologen vrijzinnige werden.
Dat theologen met name in Duitsland met de hogere schriftkritiek. Dat de theologen begonnen te zeggen. Ja die bijbel is natuurlijk niet historisch betrouwbaar. Dat zijn verhalen. Dat zijn gewoon verhaaltjes die verteld worden.
Dat is niet echt geschiedenis. En dat is niet echt gezaghebbend. En dan zie je dat de kerk begint af te dwalen. En in de kerk wordt er water bij de wijn gedaan.
En in de kerk wordt het allemaal gerelateerd en vaag gemaakt. En daarna begint dat in de samenleving te gebeuren. Ik ben bang dat de vreselijke toestand waar we als Europa en Nederland in terecht zijn gekomen.
Dat dat ook voor een groot deel te wijd is. Aan het feit dat veel segmenten van de kerk, van het christendom afvallig zijn geworden. Er is zoveel moderniteit, zoveel liberaliteit gekomen in het christendom.
En ook vandaag de dag zijn er heel veel kerken die eigenlijk meegaan met de cultuur. En die niet de normen en de waarden van de Bijbel hoog houden. En die ook daardoor gewoon meer op de wereld lijken dan een profetische boodschap vervullen.
Laten wij als kerk terugkeren tot de God. Laten wij als christenen terugkeren naar de Vader waar we zijn afgedwaald. Laten we beseffen dat we niet onze eigen wil moeten doen.
En deze verloren zoon dacht, ik ga mijn eigen wil doen. Deze verloren zoon dacht, ik ga het op mijn manier doen. Hij werd eigenwijs. Hij werd opstandig naar zijn vader toe. Hij ging zelf bepalen wat hij zou vinden en denken en doen.
En laten we als kerk niet zo'n houding aannemen. Maar laten wij als gemeente, als christenen, laten wij met hart en ziel terugkeren naar de Vader.
Ik ben blij dat ik vanmorgen spreek in een gemeente waarvan ik weet dat jullie dat willen. En dit zijn de gemeenten die blijven bestaan in Nederland. De gemeenten die meegaan met de wereld zijn er na één generatie niet meer.
Er zitten nu alleen nog maar grijze hoofden. En over tien jaar, twintig jaar zijn ze weg. En daarom worden er allemaal kerkgebouwen afgebroken. Degene die meegaat met de wereld is het begin van het einde.
Maar de christenen en de gemeenten die zeggen, vader, spreek, want uw dienstknecht luistert. Wij willen terugkeren naar u.
Wij hebben niet de wijsheid in pacht, maar u bent de bron van alle wijsheid. Spreek tot ons, Heer. We willen ontzag hebben voor uw woord en we willen ontzag hebben voor u. Dat is terugkeren naar de Vader.
Dan zullen we ook als gemeente de omhelzing van de Vader ervaren. En dan zullen we keer op keer ervaren als we samenkomen. Dat de hemel de aarde kust in onze samenkomsten. En dat Gods geest werkt.
Er is een overblijfsel in Nederland. Oh. De microfoon schiet los. Weet je, er is gelukkig een overblijfsel.
En er zijn nog steeds veel mensen in ons land die wel verlangen naar de Vader. Die verlangen naar God. En die niet zeggen, wij weten hoe we het moeten doen en wij zullen het op onze eigen manier doen.
En dat is, net als in Israël, was er altijd een overblijfsel. En dat overblijfsel was de hoop voor de toekomst. En daardoor is al God altijd verder gegaan met Israël. En zo zal het ook zijn met de christenheid in Nederland.
Er is een overblijfsel. En daarmee zal God grote en bijzondere dingen doen. En als laatste wil ik het toepassen op ons eigen persoonlijke leven. Weet je, soms, ik denk dat de gelijkenis van de verloren zoon niet alleen gaat over zondaars van buiten die voor het eerst tot bekering moeten komen.
Het gaat immers over een zoon van een vader. Hij was al een zoon van de vader en toch dwaalde hij af. En zo kan het zijn dat wij als christenen, als mensen die de Heer al langer kennen, dat we toch op een gegeven moment moeten constateren, ja, ik ben toch van het huis van de vader afgedwaald.
Mijn hart is toch koud geworden naar God toe. Misschien ben je in een bepaald activisme terechtgekomen wat niet goed is.
Misschien ben je veel te druk geworden. Misschien heb je je leven veel te veel laten vullen door de media of sociale media. Dat je eigenlijk, wat heel lang geleden is, dat je echt even persoonlijk tijd met God hebt genomen.
Kijk, we zijn hier vanmorgen bij elkaar om persoonlijk tijd met hem te hebben. En dat doen we ook met elkaar. Daarom is het ook heel goed om in de samenkomst te zijn. Dat we met elkaar vanmorgen ook zeggen, vader, wij keren terug naar u.
Maar het is ook goed om dat zelf te doen. Weet je, mijn derde zoon, die is een paar jaar lang is hij van de Heer afgedwaald geweest. En hij wilde niet meer mee naar de kerk.
En hij is eigenlijk ook toen best wel in een crisis terechtgekomen. En toen gebeurden er dingen. En toen begon God echt tot hem te spreken.
En begon hij de stem van de Heer weer te verstaan. En keer op keer gebeurde er weer iets waardoor hij merkte dat God hem riep. En toen uiteindelijk was er een groep jongeren in ons huis. Een groep van twintig jongeren.
En een van de dames uit dat gezelschap die sprak met onze zoon. En die zei hem bepaalde dingen. Die hij echt moest weten van God. En dat kwam enorm bij hem binnen.
En toen is hij naar zijn kamer gegaan. En dan heeft hij geknield bij zijn bed. Dan heeft hij zijn hart voor God uitgestort. En is hij echt teruggekeerd naar de Heer. En dat is nu al jaren geleden.
In september gaat hij trouwen. En ze hebben op hun trouwkaart gezet. Wij hebben lief omdat hij ons eerst heeft lief gehad. En ze willen echt de Heer dienen.
En hij dient de Heer. Maar weet je zo'n moment. Dat je terugkeert naar de Vader. En dat moet je soms als christen ook doen. Misschien ben je in bepaalde zonde gevallen. Misschien dat je het niet zo nauw meer neemt met bepaalde zonden.
Met dingen waarvan je weet dat ze niet goed voor je zijn. Dingen die je van God vandaan houden. En dan ga je gebrek leiden. Dan ga je geestelijk gebrek leiden.
En dat overkomt ons allemaal wel. Maar laten wij vanmorgen gewoon terugkeren naar de Vader. Laten wij vanmorgen beseffen dat er geen betere plek is dan bij hem.
Want hij is een vader die omhelst. Hij is een vader die ons kust. Die ons niet doet naar onze zonden. En die ons lief heeft.
Met een oceaan van liefde. Met een oneindige liefde. Eigenlijk dit verhaal is ook echt mijn bekering geweest. Ik was een tiener van veertien jaar oud.
Weet je. Onderschat niet wat er kan gebeuren in de levens van jonge tieners. Ik was veertien jaar oud. En ook ik ervoer toen in de tijd daaraan voorafgaand ervoer ik dat God mij riep.
Ik ging dingen opvangen. Ik ging dingen ervaren. Ik werd aangesproken. Dingen drongen tot mijn hart door. En er gebeurden dingen waarvan ik dacht dit is niet normaal.
Dit is niet alleen van mensen. Maar hij is het die zich aan mij bekend maakt. En die mij roept. En toen is er voor mij ook een moment geweest dat ik ben gecapituleerd.
Dat ik echt gewoon. Net als deze verloren zoon. Dat ik heb gezegd ik zal opstaan. En naar mijn vader gaan. Ik heb een stap gezet. Ik weet niet precies hoe ik dat kan beschrijven. Maar er ligt ook iets bij ons.
Weet je wel. Er ligt ook iets bij ons. En ik was veertien jaar oud. Dat ik ook in een moment van gebed. Dat ik me uitsprak naar God toe. En dat ik tot in het diepst van mijn wezen.
Tot in het diepst van mijn hart. Ook toen die omhelzing van de vader heb ervaren. En dat raakte mijn hart ongelooflijk diep. En sindsdien is mijn leven nooit meer hetzelfde geweest.
En die omhelzing van de vader. Die ervaar je elke keer weer. En dan besef je. Neem de wereld. Geef mij Jezus. Ik wil alles loslaten vader.
Ik wil niet meer leven voor mezelf. Ik wil niet meer eigenwijs zijn. Ik wil niet meer heren en meester van mijn eigen leven zijn. Ik wil niet meer doorgaan met zondigen. Ik wil niet meer van twee walletjes eten.
Want vader. U bent goed. Er is niemand zo goed als u. Er is niemand zo liefdevol als u. En. En dan. Begint het feest.
Laten we vrolijk zijn. En feest vieren. Want mijn zoon. Was verloren. Maar hij is gevonden. Hij was dood. Maar hij is levend geworden. God de Vader maakt ons levend in zijn zoon Jezus Christus.
In wie hij ons zijn liefde verklaart. Hij verklaart ons vanmorgen zijn liefde in zijn zoon Jezus Christus. Die onlogisch is. Die niet normaal is.
Maar daar mogen wij van genieten. En dat is de betekenis van ons leven. Dat is de betekenis van ons leven. Wij leven voor hem. En niet voor onszelf. En dan.
Is er blijdschap in je leven. Die blijdschap is niet afhankelijk van de omstandigheden. Is niet afhankelijk van je carrière. Is niet afhankelijk van je gezondheid. Is niet afhankelijk van je geld. Is niet afhankelijk van je bekendheid.
En je populariteit. Maar die blijdschap. Is alleen maar afhankelijk. Van de omhelzing. Van de vader. En daarom zullen wij. Net als de verloren zoon. Terugkeren naar de vader.
Want dat is de plek. Waar we moeten zijn. Halleluja. Amen.