Hebben we God nodig in 2025

Spreker

R. Lammers

Date
May 11, 2025
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Ja, is dat eigenlijk wel zo? Wat bedoel je, Ronald? Nou, hebben we hem eigenlijk wel nodig. We hebben toch alles wat we nodig hebben.

We leven in een van de gelukkigste landen ter wereld. Iets gestegen weer het afgelopen jaar. Ik snap het niet met deze regering, maar goed, dat zal best. We zijn gelukkiger dan ooit.

We hebben alles wat we nodig hebben, denken we. Ja, kijk, er zijn een aantal dingen die we misschien niet meer nodig hebben. We hebben God eigenlijk nog wel nodig in onze voedselvoorziening.

We bidden, geef ons heden ons dagelijks brood. In de tussentijd gaan we gewoon naar de bakker, hoor. En halen we daar ons sneekje wit of bruin of volkoren.

Want dat is trouwens meer nodig, hoor, volkoren. Maar ja, dat doen we dan, hè. Want ja, bidden om brood. Thuis regent het geen mannen, hoor, als je bidt.

We hebben gewoon een bakker nodig. Dus ja, God nodig in de voedselvoorziening hier in Nederland. Nee, hoor, we rennen het best wel aardig met datgene wat er allemaal beschikbaar is. De supermarkten liggen nog gewoon vol.

Hebben we God nodig in onze oude dagsvoorziening? Wie van jullie heeft een oude weertje? Dat zijn er toch al wat, hoor. Ja, dat krijg je wel, hè.

Het duurt voor mij nog een jaar of zes, zeven. En dan kom ik ook in die leeftijd. Ja, en dan heb je gewoon een beetje geld. Ja, veel is het ook niet, hè. Je moet wel een pensioenetje erbij hebben. Tenminste, anders zouden wij het niet redden straks.

Moeten we verhuizen? Moeten we ergens anders gaan wonen? Maar weet je, we hebben het wel. Hebben we God nodig in onze oude dagsvoorziening? Nou, misschien helemaal niet.

We kunnen prima onze oude dag voortzetten als we gezond mogen blijven, natuurlijk, hè. U hoort wel een licht cynische toon erin, hè. Hoop ik tenminste wel. Want dan ga je denken, ja, wat zegt die Ronas vanmorgen toch allemaal?

Oh, dat we God niet meer zo nodig hebben? Nou, misschien hebben we God nog wel nodig in onze gezondheid. We bidden de zolten voor de zieken. Maar in de tussentijd gaan we wel naar de dokter, hè.

We gaan wel naar het ziekenhuis. We gaan wel naar de artsen. En we gebruiken ook medicijn. En laten we even wel wezen, ik roep het op om het niet te doen. We hebben het echt wel nodig om dat zo gewoon te doen.

Maar ja, zijn we dan werkelijk afhankelijk van God? Hebben God nog nodig in onze gezondheid, in onze ziekten? We rennen het best.

Zonder. Toch? En hebben we nodig, God, in onze relaties? Ja, misschien wel. Maar wie bidden er nog daadwerkelijk om Gods zegen dagelijks in je relatie?

Want gaat het niet zo goed meer, dan hebben we tegenwoordig allerhande therapieën. Waar we dan naartoe kunnen gaan om het weer allemaal bij te kunnen stellen als het niet meer zo goed gaat. En let wel, Jetty en ik hebben jarenlang gewerkt voor ruimte voor je relatie.

We hebben gezien hoe nodig dat is om goede gesprekken te hebben met mensen die hun huwelijk vastlopen. We hebben God daarbij echt nodig. Zomaar een paar vragen.

En die vragen komen uit een boek wat ik jaren geleden gelezen heb. Dat had als titel Godsverduistering. Waar is God nog? En het boek opende met deze vraag.

En toen was ik wel bijzonder geïnteresseerd wat de schrijver daarna nog zou gaan vertellen. Wat hebben wij nodig? Nou, die vraag werd ook wel gesteld.

Maar u hoort hem niet. Maar ja, u hoort hem wel. Aan Treintje Oosterhuis. Kent u Treintje Oosterhuis? Dat is een zangeres in Nederland. En zij is onder andere bekend van een liedje wat ik heel erg mooi vind.

Ken je mij? Gaat over Psalm 139 door haar vader. Huub Oosterhuis geschreven. En dat is een soort vrije vertaling van Psalm 139. Ja, dan ben ik wel geïnteresseerd of Treintje Oosterhuis, terwijl ze dat zingt, ook denkt aan God.

Nou, die vraag werd een keer gesteld aan haar. Niks aan de hand toch?

Ja. Zie je dat element er ook nog in? Of zeg je het gaat echt over mijn vader, die mij beter kent dan ik zelf misschien wel? Nou, als ik Ken je mij zing, nu voel ik een diepere laag, jaren later.

Maar ik zing dat liedje al vijftien jaar. Toen ik het net begon te zingen, was mijn eerste associatie heel primair. Ik voelde me eigenlijk een meisje van vijf op schoot bij mijn vader, die zo'n soort wiegeliedje kent.

Dat ik gewoon bij mijn vader op schoot zit. En het is prima dat ik ben wie ik ben en ik mag er zijn. Dus het geeft, ja, ik voel me echt veilig. Ik voel me bij mijn beide ouders heel veilig.

En ik mocht er ook altijd zijn zoals ik was. Maar je aanwezig bent niet altijd. Nee. Zeker als je volwassen wordt op een gegeven moment, ze zeiden dat ook nog mogelijk, en dan zijn ze er niet meer. Maar nu interpreteer ik het liedje dieper, hè.

Nu is er veel meer bijgekomen dan alleen dat meisje van mijn vader op schoot. Nu ben ik een vrouw met drie, vier kinderen eigenlijk. In het gescheiden, wat heftig is.

En ook daarin wil je in je onvolmaaktheden er mogelijk zijn zoals je bent. En daar heb je ook op, dat is ik ben niet bij nodig. Ik niet. Ik heb wel mijn ouders erbij nodig gehad. En ik heb muziek.

Nee, daar ben ik erbij ook. Goed. Dus je hebt daar God niet bij nodig, zegt hij. Nee. Heel duidelijk. Helder antwoord. Maar wel ouders en wel muziek.

Dus je kunt ook goede gevoelens krijgen. Een gevoelens van geluk, veiligheid. Als je het geluk hebt dat je bent opgevoed met liefdevolle ouders die om je geven.

Die er voor jou zijn en die jou een gelukkige opvoeding geven. En je kunt ook je heel goed voelen als je muziek kunt maken of allerlei andere dingen kan doen die jou betekenis geven voor het leven.

Maar heb je God dan nog wel echt nodig? Treintje zegt, nee. Niet echt. Maar wij? Nu, ik heb een aantal bijbelgedeeltes opgezocht waarin het woord nodig naar voren komt.

En daarin ontdekken wij dat de Bijbel ons aanspoort om God nodig te hebben. Ook in een aantal hele belangrijke wezenlijke zaken die wij eigenlijk elke dag wel nodig hebben.

En met dat nodig hebben we worden daardoor ook verwezen op de Heer Jezus Christus die wij nodig hebben. U mag terug aan het eind van de dienst hoe vaak ik het woord nodig heb gezegd. Maar u zult het onthouden.

Een bekend gedeelte uit Lucas hoofdstuk 10 vers 38 tot 42. Daar staat, en dat is een bekend gedeelte, wordt vaak voorgelezen op vrouwenconferenties op de een of andere manier.

Of gebruikt bij vrouwenstudies. Maar ik wil even een disclaimer erbij zeggen. Het gaat hier over Maria en Marta. Maar ik maak er ook even Maarten en Martin van.

Want anders denken de broeders nu van, nou het is voor vrouwen dit gedeelte, het is helder. Dan hoef ik niet te luisteren. Ik zou toch luisteren als een Maarten of een Maria. Of een Martijn of een Martijn.

Of Martijn, maakt niet uit. Allemaal ernst. Mannen. Goed. Het gebeurde toen zij onderweg waren dat hij in een dorp kwam. En een vrouw van wie de naam Marta was ontving hem in haar huis.

En zij had een zuster die Maria heette. Die ook aan zijn voeten van Jezus zat en naar zijn woord luisterde. We hebben het net al een beetje over gehad in de zangdienst.

Maar Marta was druk bezig met bedienen. Dat zij erbij was komen, staan zij zij heren. Trek het u zich niet aan dat mijn zuster mij alleen laat bedienen.

Je hoort het hoe ze het zegt. Zeg toch tegen haar dat ze me helpt. Jezus antwoordde en zei tegen haar, Marta, Marta. U bent bezorgd.

En maakt u druk over veel dingen. Slechts één ding is nodig. Maria heeft het goede deel uitgekozen die niet van haar zal worden afgenomen.

Ik heb dit gedeelte gebruikt toen ik mocht voorgaan bij het 25-jarige huwelijk van mijn ouders. En toen wilde ik wat over moeder zeggen, toen heb ik dit voorgelezen.

Maar mijn moeder was zo iemand die graag allerlei dingen deed. En vooral heel druk was om het allemaal goed te redden thuis. Ook voor de kinderen. Toen zei ik, mam.

Mocht ik best even zeggen vanaf die plek. In hoeverre heb je werkelijk het goede deel uitgekozen. Nou, ze keken een beetje van. Wat zeg jij mijn zoon?

We hebben het er later nog wel even over gehad hoor. Maar. Ik zal niet zeggen hoe mijn vader keek toen. Maar slechts één ding is nodig. Echt nodig.

Het goede deel was uitgekozen door Maria. En dat was zitten aan de voeten van de Heer Jezus. In stilte zijn woorden tot je laten komen. En in je hart laten komen.

En erover nadenken. En erover mediteren. In die zin van de woorden eigen maken die tot je komen vanuit het woord. Dat hebben wij zo nodig.

Want wij missen soms de stilte. Ik ben een heel druk mens. Voor mezelf. In mijn hoofd. Mijn hoofd staat nooit stil. Kost me ook wel eens wat nachtrust en dergelijke.

Omdat ik echt moet leren in de stilte te komen in de ontmoeting met de Heer Jezus. Om het goede deel te kiezen. Dagelijks is dat er iets waar ik aan moet denken.

Niet als een soort strijd of als een wet. Maar als een bewustwording. Heb ik steeds het goede deel voor oog. De Heer Jezus en zijn woord. Want dat is nodig.

Maria had het goede deel uitgekozen dat niet van haar zal worden afgenomen. Ik wil niet zeggen dat Martha daarmee totaal verkeerd bezig was hoor. Maar het gaat soms om prioriteiten.

Datgene wat het allerbelangrijkste is. Heb je daarvoor gekozen. Dat is nodig. Omdat we de Heer Jezus nodig hebben. Volgende tekstgedeelte.

Dat zijn twee teksten uit Hebreeën 7 vers 25 en 26. En ik pak alleen deze twee teksten. Maar het is helemaal niet verkeerd om vanmiddag even het hele gedeelte te lezen.

Maar daar staat geschreven. Daarom kan hij ook volkomen behouden of zalig maken. Wie door hem. En dat is de Heer Jezus Christus. Wie door hem tot God gaan.

Want dat is de weg hè. De enige weg tot God is via de Heer Jezus Christus. Door hem. Jullie zeiden het ook al. De weg, de waarheid en het leven. En waarom kunnen we alleen door hem tot God gaan.

Omdat hij altijd leeft. Om wat te doen. Om voor hen te pleiten. Want zo'n hoge priester. Hadden wij ook nodig.

En die hoge priester moest anders zijn dan alle andere priesters. Die het volk Israël ooit had gehad. Deze hoge priester moest zijn. Heilig. Onschuldig. Onbesmet.

Afgescheiden van de zonda's. En boven de hemelen. Verheven. De tekst is genomen uit de Hebraïebrief. En daar wordt gesproken over twee wegen. De oude weg.

En de nieuwe weg. Oud verbond. Nieuw verbond. Maar ik noem het even twee wegen. De ene weg liep dood. En dat was ook de bedoeling dat het dood zou lopen. Omdat het moest uitkomen.

Bij de tweede. De nieuwe weg. De Heer Jezus Christus. De weg van de wet. Moest geëindigd worden. Om uit te komen bij de weg van genade. En dit vers spreekt van genade.

Dit vers spreekt van een hoge priester. Een bemiddelaar tussen God en mensen. De Heer Jezus Christus zelf. Die leeft om voor ons te bidden en te pleiten.

Want weet je. In ons leven met God. Worsten wij soms. Vaak. Of misschien wel. Te vaak. Met schuld en schuldgevoelens.

Ik ken dat. Ik leg de lat soms hoog neer. En als de lat hoog ligt. Kun je er heel gauw over struikelen. Dat merk ik bij mezelf. Ik merk dus dat ik die hoge priester nodig heb.

Die voor mij bidt en pleit. Die zegt. Jouw zonden zijn je vergeven. Voor heden. Verleden. Maar ook toekomst. Want toen Jezus stierf aan het kruis.

En daar de woorden uitsprak. Vader vergeef het hen. Want zij weten niet wat ze doen. Lagen al onze zonden. Nog voor hem. En toen bad hij dat al.

En zou God de Vader dat niet verhoren. Maar ik moet er wel op pleiten. Om die ervaring van vergeving. Mijn leven ook daadwerkelijk eigen te kunnen maken. En te leven als vrije mens.

En ik mag het ook uitspreken als het even niet gaat. Als ik struikel. We hebben de hoge priester nodig. Ook als je misschien denkt.

Ik ben nooit goed genoeg. Ik ben een pleaser. Please graag mens. Maar soms kun je dat te veel doen. Waardoor je jezelf een beetje kwijtraakt.

En dat heb ik meerdere keren in mijn leven ontdekt. Dat ik te veel aangepast heb aan de ander. Waardoor je niet meer bent wie je mag zijn. Zoals God je gemaakt heeft.

Ook daarin heb ik de hoge priester nodig. Hij bidt en pleit voor mij. Hij staat steeds voor mij klaar. En zegt vader. De vergeving die ik gevraagd heb aan het kruis.

Geldt nog steeds. Toch? En dan zegt de vader. Ja. Zo stel ik me dat gesprek dan even voor. En daar mag je dan op. Pleiten. Zo'n pleitgrond hebben wij.

De oude weg liep dood. Maar de nieuwe weg is een weg van leven. En daarom hebben wij Jezus Christus nodig. De hoge priester. De laatste vers.

Dat is nog niet de preek afgelopen. Maar het laatste vers wat ik even wil bespreken. Is Hebreeë 10 vers 36. En daar staat. U hebt volharding nodig.

Derde ding wat we nodig hebben. Opdat u na het verbrengen van de wil van God. De vervulling van de beloftes zult verkrijgen. En dit vers zou je wettisch kunnen lezen.

Van je moet altijd de wil van God doen. Dan bouw je trouwens ook op de rots. Dat kan je heel wettisch lezen. Elke dag maar stilstaan. Doe ik het wel goed genoeg voor God. Vervul ik wel de wil van God.

Maar hij is het zegt Paulus. Die zowel het willen. Als de uitwerking van dat willen. In ons leven uitwerkt. Zegt altijd maar wat God inwerkt.

Kan hij uitwerken. En hij werkt genade in. Om genade uit te werken. Dat is zo heerlijk om dat te beseffen. En als we dan inderdaad die wil van God kunnen uitvoeren.

Zullen we ook alle beloftes met betrekking tot onze toekomst. In vervulling zien gaan. Maar soms heb je dan. Niet soms. Altijd heb je daarin volharding nodig.

Maar ook dat geeft God. Om vol te kunnen houden. Dan geeft hij ons zichzelf zijn geest. Om de weg te gaan. Die we mogen gaan. Heerlijk is dat.

Drie dingen dus. Samengevat. Hebben wij God nodig. Om te leren vertrouwen. Op zijn woord. Is dat zo vertrouwbaar? Ja hoor.

Ik lees het vanaf mijn vijftien. En ik ben nu eenen zestig. Ik ben nog niet tegengekomen dat het woord niet te vertrouwen is. Zou je eerlijk zeggen. Dat doe ik dus al. Voor jaar. Zes en veertig jaar.

Lees ik de Bijbel. Hoe vaak heb je hem al gelezen meneer? Vragen ze in mijn klas. Nou. Geheel denk ik. Toch wel drie of vier keer. Meneer. Het is wel een heel dik boek hoor. Ja.

Vertel mij niet. Anders. Ik ken dat wel. Dat boek. Maar het is wel mooi om te lezen. Waar moet je dan beginnen? Ik zeg bij het begin. Dat alles door God gemaakt is.

Nou. Dat is al lastig natuurlijk. Voor hen. Om te beginnen. Maar dan bij de heer Jezus zeg ik. Daarna. Kijk wie de heer Jezus is. Van de week kwam er weer een meisje naar me toe. Die al eerder naar me toe gekomen was.

Zeg ze. Ik wil toch eens met u praten. En mag ik dat met u doen als vertrouwersoon? Ik zeg. Ja hoor. Zeg. Waarover wil je praten? Nou. Ik wil vragen of u het boek openbaring aan mij uit wil leggen.

Ja. Ik heb het net gelezen. Zeg ze. En ik ben eigenlijk een beetje bang. Voor de toekomst. En of ik dan wel daarbij mag horen. Zij heeft zich met Pasen laten dopen.

Ik zeg. Weet je wat jij mag doen? Als je nu naar huis gaat. Ik zeg. Dan hebben we bijna geen gesprek noemd. Maar ik kom gewoon een keer al heen. Ik denk niet dat ik jou in één gesprek heb. Hoe ik openbaring kan uitleggen. Maar ik wil wel de kern van jouw vraag beantwoorden.

En dat is. Is genade genoeg? Lees Evese 2 vers 1 tot 8. Door genade ben je behouden. Niet uit jezelf. Niet uit wat je goed of fout doet.

Lees het. Evese 6. Ja. Evese. Van Paulus? Ja. Heb je een Bijbel? Ja. Die had ze wel. Zou ze thuis gaan doen. Weet je. Volharding nodig is soms even een aansporing krijgen van iemand die een stukje verder is in het geloof dan jij.

En dan gewoon even horen. Ga door op jouw weg. Je bent een goede weg begonnen. Blijf erop wandelen. En God helpt je daarbij. En God helpt je daarbij. We hebben volharding nodig om de wil van God te doen.

We hebben het woord van God nodig om de wil van God te doen. Want daardoor leren we ook te vertrouwen op de genade van God. Die hoge priester. Die voor ons bemiddelt. Die pleit voor ons.

Leren vertrouwen op het woord van God. Op Gods genade. En dat je de weg met God kan gaan. Nou ik heb daar een gedicht bij gemaakt.

Dat ik graag even voor wil lezen voor. Dat ik naar de vraag ga. Maar oké. Als we God dus nodig hebben. Op deze drie terreinen van ons leven. En dat wijst allemaal op de Heer Jezus Christus.

Hoe leert Hij ons dat dan? Dat we hem nodig hebben. Want dit is eerst iets wat je met je verstand kan beamen. En misschien ook met je hart kan zeggen. Oké. Ik geloof dat wel.

Dat is waar. Dat heb ik ook al vaker gehoord. Eenvoudig spreken. Ronald. Maar hoe leren we dat nou? Nou eerst even samenvatten. Wat we net hebben gedaan. En dat wil ik ook een stukje doen.

Met dit gedicht. Dat heet. Je hebt mij nodig. Om nog eens te onderstrepen. Hoe belangrijk dat is. Je hebt mij nodig.

Misschien is het de rijkdom. Die je een ogenblik vervulling schenkt. Misschien is het de aandacht. Dat er altijd iemand aan je denkt. Misschien is het de schoonheid.

Die je tijdelijk vervulling geeft. Misschien is het de medaille. Die jou doet voelen dat je leeft. Maar wat het hier en nu.

Jou ook kan geven. Je hebt mij nodig. In je leven. Misschien zijn het je woorden. Die je graag voor een ander schrijft. Misschien zijn het je mooie akkoorden.

Die maken dat je blijft. Misschien een goede preek. Of inspiratie sessies voor de ander. Misschien een formule. Waar je voor altijd ten goede verandert. Maar wat het hier en nu.

Je ook kan geven. Je hebt mij nodig. In je leven. Wie verstaat. De vele leegtes. In je vermoeide hart. Wie helpt jou richting te geven.

Als de wereld je verwart. Wie bevrijdt je van schuld. Door wat je gedaan hebt. In je nood. Wie geeft je hoop. Dat mijn liefde sterker is. In dit bestaan.

En na de dood. Misschien dat je om al deze dingen. Niks kan geven. En toch. Heb je mij nodig. In je leven. Vraag.

En ik zal me door jou. Laten vinden. Ontdek. Dat je altijd geliefd wordt. Mijn beminde. Maar ja.

Hoe leer je dat? Hoe leer je nu. God nodig te hebben. Wat laat hij in ons leven toe. Om die schuld. In te gaan. Waarbij je je diploma.

Eigenlijk al van tevoren hebt gekregen. Dat is het mooiste. In de school van God. Ontvang je diploma. En daarna mag je gaan leren. Dat heb ik altijd een heerlijk gegeven. Heb ik ook wel eens tegen mijn leerlingen gezegd. En die zeiden.

Dat lijkt ons ook wel wat. Nu ze in hun examentijd zitten. Maar goed. Hoe leer je dat? Nou. Daar heb ik een mooi gedeelte voor gevonden. En dat komt uit nummerie hoofdstuk 9.

Moeten we eens even opzoeken. Nummerie hoofdstuk 9. En dan mag u gaan turven. Niet naar het woord nodig. Maar naar het volgende woord. Braken. De Israëlieten op.

Eigenlijk dat zinnetje. Hoe vaak wordt dat in dat gedeelte gezegd? Nummerie 9. Vanaf vers 15. Staat er niet helemaal zo op. Dus lees het vooral mee vanuit uw Bijbel.

Maar ik heb wel even een paar dingen benadrukt. Hier op de sheet. En nu zult ik meteen zien. waarom ik die achtergrond gekozen heb. Hier staat. Op de dag dat de tabernakel werd opgebouwd.

Bedekte de wolk de tabernakel. De tent van de getuigenis. En s'avonds was hij op de tabernakel. Als een verschijning van vuur. Tot de volgende morgen.

Zo was het voortdurend. De wolk bedekte hem. En s'nachts was hij als een verschijning van vuur. Maar als de wolk opgeheven werd van boven de tent.

Braken de Israëlieten daarna op. En op de plaats waar de wolk bleef rusten. Daar sloegen de Israëlieten hun kamp op. Op het bevel van de heren braken de Israëlieten op.

En op het bevel van de heren sloegen zij hun kamp op. Alle dagen waarop de wolk op de tabernakel bleef rusten. Bleven zij in hun kamp. Als de wolk vele dagen boven de tabernakel bleef staan.

Namen de Israëlieten de voorschriften van de heren in acht. En braken zij niet op. Als het gebeurde dat de wolk maar weinig dagen op de tabernakel was.

Bleven zij op het bevel van de heren in hun kamp. En op het bevel van de heren braken zij op. En als het gebeurde dat de wolk er vanaf de avond tot de volgende morgen was.

Wanneer de wolk smorgens opgeheven werd dan braken zij op. Overdag of s'nachts. Als de wolk opgeheven werd braken zij op. Of als de wolk twee dagen of een maand of vele dagen lang op de tabernakel bleef rusten.

Bleven de Israëlieten in hun kamp en braken zij niet op. Maar als zij opgeheven werd braken zij op. Op het bevel van de heren sloegen zij hun kamp op. En op het bevel van de heren braken zij op.

Zij namen de voorschriften van de heren in acht. Op het bevel van de heren door de dienst van Mozes. Ik had enig gevoel bij dit lezen. Ik dacht bij mezelf.

He he. Nou weten we het wel. Ik bedoel. Als je alleen die laatste twee. Of het laatste vers zou hebben. Op het bevel van de heren sloegen zij hun kamp op. En op het bevel van de heren braken zij op.

Was het voldoende geweest. Toch? Ze hadden een vuurkolom gekregen van God. Ze hadden een wolkkolom gekregen van God. Als tekenen van de zichtbare leiding van God in hun bestaan.

Door de woestijn heen. Op weg naar het beloofde land. God zou hen leiden. Door middel van wolk en vuurkolom. En op het moment dat deze bewogen.

Moesten zij hun spullen weer bij elkaar pakken. De hele boel ging weer in de kisten. En dergelijke. En dan moesten zij weer gaan wandelen. Jokken door de woestijn. En soms moesten ze één dag ergens zijn.

En soms twee dagen. En soms een maand. En soms drie maanden. Maar er stond nooit van tevoren vermeld. Als de wolk ging stilstaan. Nou.

Ik zal jullie vertellen. De komende 48 uur moeten jullie hier zijn. Nee. Nee. Stond er niet bij. Dus zij wisten helemaal niet wanneer ze weer moesten optrekken. En wanneer ze moesten blijven.

Ja. Dat wisten ze wel. Als alles stil stond. Moesten ze blijven. En als het bewoogd. Moesten ze optrekken. Maar wanneer. En na hoeveel tijd. Geen staat op te maken. En dat vind ik een heel integrerend gegeven.

Want wat leren we hier eigenlijk van. Ik bedoel. Het is een beetje veel tekst. Om dit allemaal duidelijk te maken. Het had in één vers zichtbaar kunnen worden. Maar.

Weet je. Een aantal dingen mag je hier gewoon uit opmaken. Als wij door de heilige geest geleid worden. Want allen die een kind van God zijn. Worden geleid door de heilige geest. Zegt Paulus in Romeinen 8.

Dan weet je niet wat het leven je precies zal brengen. Je staat voor onverwachte dingen. Soms heb je in je leven een moment dat je denkt.

Nou mag het even wel wat rustiger. Het is me een beetje veel wat mij nu allemaal overkomt. Het is een beetje. Alsof ik nauwelijks tijd heb. Om een beetje bij te komen van de moeite.

Die ik nu ondervind. Maar je moet door. En door. Zeggen we tegenwoordig. En soms denk je. Hé ik ben helemaal uitgerust.

Nu ben ik zoveel energie. Nou wil ik wel wat doen voor de heren. En dan mag je nog langer rusten. Je hebt geen idee. Wat de heer precies in je leven wil uitwerken.

Dat hij iets wil uitwerken. Dat weten we. Hij wil zijn wil in je leven uitwerken. Maar hoe hij dat precies doet. En wanneer hij dat precies doet. Dat weten we niet altijd.

Ik ben altijd jaloers op zendelingen. Die precies weten. Wat de heer van hen vraagt. Maar als ik ze nader leer kennen. Blijkt dat zij ook wel regelmatig wat vragen hebben. Ik kijk maar even links.

Want wat mag je eigenlijk uit dit gedeelte opmaken. En daarom is het zo ontzettend belangrijk gedeelte voor een kind van God. Om het zo even naar onze tijd te verplaatsen. Want wij hebben geen vuur en wolkenlon meer.

Dat hebben we niet. We hebben wel de heilige geest in ons leven om ons te leiden. Nou, drie dingen. Het leven met God is vooral niet maakbaar.

Wij kunnen ons leven niet inrichten. Ja, natuurlijk voor een deel wel. Je hebt inkomen. Je hebt een huis. Je betaalt huur of je hypotheek. En die dingen kunnen wij misschien nog wel regelen.

Maar maakbaar maken. Dat we het helemaal naar onze hand kunnen zetten. We denken het wel. En die illusie hebben wij soms ook wel. En misschien ook wel dat gevoel erbij.

Maar wat zegt Jacobus? Het volbehoud van Jacobus. We gaan er aan. Laten we morgen naar de stad gaan. En dat en dat doen. En zaken doen. En winst halen. Maar in één dag kan alles afgelopen zijn.

Ik denk aan mijn collega. Degene die ik als vertrouwenspersoon ben opgevolgd. Op de school waar ik werk. Die met pensioen ging. En binnen een maand hoorde hij dat zijn vrouw ziek was.

En zijn volwassen dochter van 35. En binnen een half jaar waren ze allebei overleden. Hij dacht van zijn pensioen te kunnen genieten. Hij had mij verteld wat hij allemaal ging doen.

Als hij eenmaal niet meer op school hoefde te zijn. Hij had grootste plannen. Binnen een half jaar was zijn leven kapot. Toen ik hem een enige tijd later een keertje op school zag.

Zag ik een magere man. Die leed. Van het verdriet wat hem was overkomen. En toen zei hij. Hoe ga jij nou door? Toen zegt hij. Nou weet je.

Ik ben gymleraar geweest. Ik sport ontzettend veel. Ik zeg. En waarom dan? Ik zeg. Want je mag ook wel wat rustiger aan doen toch? Dan zegt hij. Als ik sport dan vergeet ik gewoon de pijn. Hij had wel een manier gevonden.

Maar ik zag dat het niet zo goed met hem ging. Weet je. Die dingen gebeuren. Deze dingen kunnen ook gelovigen overkomen. Het leven is niet maakbaar.

Daardoor leren we vertrouwen. Juist omdat we het niet naar onze hand kunnen zetten. Zegt God. Dat is mijn manier. Om je te helpen. Te blijven vertrouwen.

Dat ik een goede God ben. En dat ik mijn leven in jouw leven uitwerk. Want dat heb ik beloofd. En dat ga ik ook doen. Maar je kunt het niet uittekenen. Je kunt het niet opschrijven.

Laat mij het dan ook inderdaad maar doen. Het leven met God is namelijk onvoorspelbaar. Maar God is wel goed. Afgelopen week was ik bezig met het woordje halleluja.

Ik denk dat ik daar een keer een jongere preek over ga houden. En toen kwam ik een tekst tegen. Waarin de enige keer in de psalm staat waarom we halleluja moeten zingen. Of moeten zeggen.

Want het staat halleluja. Want de Heer is goed. Bij de overige keren staat het allemaal in kader van lofprijzing en dergelijke. Maar hier wordt een reden gegeven. Eén keer. Halleluja.

Want de Heer is goed. Loof de Heer. Want Hij is goed. Maar kun je hem ook loven als het leven tegen zit. Als het tegenspoed op je weg komt. Dat je het allemaal niet begrijpt wat er in je leven gebeurt.

Ook trouwens als het wel goed gaat. Want we hebben ook volharding nodig als het goed gaat hoor. Want dan vergeten we hem wel eens. God is onvoorspelbaar. Maar Hij is wel goed.

En de derde is. God leert ons dus door alles heen. Hem nodig te hebben. Dat zegt dit gedeelte. Soms moet je een tijdje rusten. En wil je door.

En soms wil je door. En moet je rusten. Geen staat op te maken. Maar Hij leidt je leven wel. Dat is denk ik de les. Die we kunnen leren uit nummerie hoofdstuk 9.

Ja. Er zijn zoveel zaken die in ons leven kunnen gebeuren. Maar we kunnen God niet claimen voor een aangenaam leven. Er zijn geloofse richtingen die zeggen.

Als je God volgt. Dan word je gezegend. Met welvaart. Dat is nou echt een dwaalleer. Dat leert de Bijbel nergens. Word je wel gezegend?

Ja. Maar die zegelingen liggen op een heel ander niveau. Hemelse zegeningen. Verborgen zegeningen. Die jou helpt om je leven met God te kunnen vasthouden. In het besef dat je vastgehouden wordt.

Laat af en weet dat ik God ben. Laat los. Weet dat ik God ben. Dat staat achter nummerie 9. En dat moesten de Israëlieten leren. Maar. De laatste vraag.

Dat is niet een maar. Maar ook gewoon een laatste vraag waar ik mee af wil sluiten. Heeft God ons nodig? U mag dat eerst even beantwoorden. Ik zou waarschijnlijk zeggen. In mijn klas doe ik dan van je linkerhand.

Dan bevestig je het. En je rechterhand omhoog. Betekent dat je het ontkent. Of dat het niet waar is. Dan heb ik een stelling zo op het bord staan. En dan willen ze de handen niet altijd omhoog steken.

Ik zeg. Nou er gaat iets van je cijfer als je je hand niet omhoog stekt. En al raar hoor. Dus. Maar. Wat zou het zijn? Heeft God ons nodig? Ik ga niet vragen of u een hand wil opgeteken hoor. Mag het even voor uzelf bedenken.

Misschien zegt u. Tuurlijk. Waarom zouden wij er anders zijn? Heeft God ons toch nodig? En misschien denk je. Ja maar God is God. Die redt het zelf wel. Ik pak een bijbelgedeelte erbij uit handelingen.

Waar het volgende staat. In handelingen hoofdstuk 17 vers 25 tot 27. Daar staat de God die de wereld gemaakt heeft.

En alles wat daarin is. Deze. Die een Heer van de hemel en van de aarde is. Woont niet in tempels die met handen gemaakt zijn.

Hij wordt ook door mensenhanden niet gediend. Weet wel. Alsof hij iets nodig heeft. Waarom niet? Omdat hij zelf aan allen het leven.

De adem en alle dingen geeft. En hij maakt uit één bloed heel het menselijk geslacht. Dat is adem. Daaruit is het hele menselijk geslacht voortgekomen.

Om op heel de aardbodem te wonen. En hij heeft de hun tevoren toegemeten tijden bepaald. En de grenzen van hun woongebied. En wat is dus de reden dat God dit allemaal gedaan heeft.

Om zijn plan als het ware uit te werken. Heel duidelijk. Heel duidelijk. Op dat zij. Maar ook wij. De heren zouden zoeken. Of zij en wij.

Hem misschien al tastend zouden mogen vinden. Hoewel hij niet ver is van ieder van ons. Ik zat hier nog een klein beetje over na te denken. Onderweg hier naartoe. Toen dacht ik. Als nou elke windstroom.

Dat was zomaar even een losse gedachte hoor. Het is geen theologisch dogma wat ik nu ga vertellen. Maar gewoon een gedachte. Als nu elke windstroom of de ervaring van het voelen van de wind. Nou is een bewijs is.

Dat de Gods heilige geest over de hele wereld aan het werk is. Waar het maar waard. Want dat was bij de aanvang van de schepping. Was dat de energie die er was.

Gods geest zweeft boven de wateren. Het is maar een losse gedachte hoor. Maar dat betekent dat God dus aan alles en iedereen adem geeft. Dat hij de bron is van elk bestaan.

Dan hoef je jouw eigen bestaan niet allemaal te begrijpen. Vaak begrijpen we de dingen niet. Maar hij is wel degene die aan alles en iedereen het leven gegeven heeft.

En nog geeft. En ook de plek. En de tijden. Wat een heerlijk besef dat God uiteindelijk het laatste woord heeft. Omdat hij ook het eerste woord had. En het laatste woord van God is zijn liefde.

Want zijn liefde overwint alles. En hij is niet ver van ons hoor. Dus blijf hem in alle dingen zoeken. Vraag hem. En hij laat zich zien.

Je krijgt geen antwoord op alle vragen in je leven. Maar je krijgt hem. En dat zou voldoende moeten zijn. En dat zingt ook de groep Sela.

En dat wil ik dan als een soort luisterlied gebruiken. Aan het eind van deze verkondiging. Waarin de woorden staan. Wat ik zo nodig heb.

Boven alle dingen. Wat echt belangrijk is. Is in u te vinden. Laten we even luisteren. Wat ik zo nodig heb.

Boven alle dingen. U mag ook meezingen hoor. Uw lang mijn kist is bij U te vinden, in alles wat ik stok, was ik steeds op zoek naar U.

Wie kent mijn hart als U, de tranen die ik huilde, in Uw aanwezigheid, mag U altijd stuilen, U loopt mijn lichterbij.

In Uw armen ben ik thuis. Lieve een dag bij U, in dit huis van treden, dan duizend dagen leven, zonder Uw lichten, Jezus.

Ik geef alles aan U. Heel mijn hart en mijn ziel zijn voor U alleen.

Als het niet meer gaat, als ik geen rust kan vinden, dan ben ik niet alleen.

Ik zal blijven zingen, dat ik bij U mag zijn, heel mijn leven dicht bij U. Lieve een dag bij U, in dit huis van veeën, dan duizend dagen leven, zonder Uw lichten, Jezus.

Ik geef alles aan U. Ik geef alles aan U. Ik geef alles aan U. Lieve een dag bij U.

Lieve een dag bij U. Wat ik zo nodig heb, over alle dingen, wat echt belangrijk is, is mij lief te vinden, in alles wat ik zocht, was ik steeds op zoek naar U.

Lieve een dag bij U. Lieve een dag bij U. Lieve een dag bij U. Lieve een dag bij U. En dit was dan ook ons gebed met elkaar. Wat ik zo nodig heb, boven alle dingen.

Wat echt belangrijk is, is ze in U te vinden.