Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen. Wat fijn om zo samen te zingen en deze zondag bij elkaar te zijn.! Ik vind het ook heel fijn om weer bij jullie te zijn.
! Het is even geleden. Ik heb een keer af moeten zeggen omdat er iets tussen kwam. Maar mooi om hier weer te mogen zijn. Ik wil met jullie een gedeelte gaan lezen uit Exodus hoofdstuk 12.
We gaan vanmorgen nadenken over het Pesachfeest. Exodus hoofdstuk 12. En we lezen ook nog een paar versen uit 1 Korinther 5.
Wij vieren aanstaande vrijdag, Goede Vrijdag. Maar het Pesachfeest, zoals dat voor de Joden telt, is afgelopen vrijdag begonnen. Vandaag is de grote dag van Pesach.
En het is denk ik goed om daar vandaag eens over na te denken. Het gaat dan om Jezus die onze bevrijder is. Het land dat ons bevrijdt uit slavernij.
Ook een hele mooie voorbereiding voor ons in deze laatste Leidensweek. Eerst Exodus 12 vanaf vers 1. En daarna gaan we naar 1 Korinther 5.
We beginnen bij vers 1. De Heer zei tegen Mozes en tegen Aaron in het land Egypte. Deze maand zal voor u het begin van de maanden zijn.
Hij zal voor u de eerste zijn van de maanden van het jaar. Spreek tot heel de gemeenschap van Israël. Op de tiende dag van deze maand moet ieder voor zich een lam per familie nemen.
Een lam per gezin. Maar als het gezin te klein is voor een lam. Dan moet hij samen met de buurman die het dichtst bij zijn gezin woont een nemen. Naar het aantal personen. U moet bij het lam rekening houden met wat ieder eten kan.
U moet een lam zonder enige brek hebben. Een mannetje van een jaar oud. U moet het van de schapen of van de geiten nemen. U moet het in bewaring houden tot de veertiende dag van deze maand.
En heel de verzamelde gemeenschap van Israël zal het slachten tegen het vallen van de avond. En ze zullen van het bloed nemen en het aan de beide deurposten strijken.
En aan de bovendorpel, aan de huizen waarin zij het zullen eten. En ze moeten het vlees dezelfde nacht nog eten. En op vuur gebraden met ongezuurde broden en met bittere kruiden moeten ze het eten.
U mag daarvan niets rauw eten en zeker niet in water gekoopt. Maar alleen op vuur gebraden met zijn kop, met zijn poten en zijn ingewanden. U mag daarvan ook niets overlaten tot de morgen.
Wat er de volgende morgen van over is, moet u met vuur verbranden. En zo moet u het eten. Uw middel om God, uw schoenen aan uw voeten en uw staf in uw hand.
U moet het met haast eten. Het is het paasga voor de heren. Want ik zal in deze nacht door het land Egypte trekken en alle eerstgeborenen in het land Egypte treffen.
Van de mensen tot het vee. En ik zal aan al de goden van de Egyptenaren strafgerichten voltrekken. Ik, de heren. En het bloed zal u tot een teken zijn aan de huizen waarin u verblijft.
Als ik het bloed zie, zal ik u voorbij gaan. Dat is een sleutelwoord. Pesach of paasga betekent voorbijgang. In het Engels to pass over.
Ik zal u voorbij gaan en er zal geen plaag onder u zijn die verderf teweeg brengt. Als ik het land Egypte zal treffen. Deze dag moet voor u een gedenkdag worden.
U moet hem vieren als een feest voor de heren. U moet hem vieren als een eeuwige verordening. Al uw generaties door. Wij lezen verder in vers 21.
Toen riep Mozes al de oudsten van Israël bijeen en zei tegen hen. Kies uit en neem voor uzelf klein vee voor uw gezinnen en slacht het paaslam.
Neem dan een bosje his op. Doop het in het bloed dat in een schaal is. En strijk van het bloed dat in de schaal is op de bovendorpel en op de beide deurposten. Maar wat u betreft, niemand mag de deur van zijn huis uitgaan tot de volgende morgen.
Want de Heer zal het land doortrekken om Egypte te treffen. Maar als hij het bloed zal zien op de bovendorpel en op de beide deurposten, dan zal de Heer de deur voorbij gaan.
En de verderver niet toestaan om uw huizen binnen te komen. Om u te treffen. Houd dit als een verordening voor u en uw kinderen tot in eeuwigheid.
En dan vers 46 nog. In één huis moet het gegeten worden. U mag van het vlees niets uit het huis naar buiten brengen.
En u mag er geen been van breken. En dan naar 1 Korinther hoofdstuk 5. Vers 6 tot 8.
1 Korinther 5. Vers 6 tot en met 8. Uw roem is niet goed.
Weet u niet dat een klein beetje zuurdeeg het hele deeg doorzuurt? Verwijder dan het oude zuurdeeg, opdat u een nieuw deeg zult zijn.
U bent immers ongezuurd. Want ook ons paaslam is voor ons geslacht. Christus, de gezalfde, de Messias.
Vers 8. Laten wij dus feest vieren. Niet met oud zuurdeeg. Ook niet met zuurdeeg van slechtheid en boosaardigheid.
Maar met ongezuurde broden van oprechtheid en waarheid. Laten we samen nog bidden. Heren, God van Israël.
Vader van onze Heer Jezus. We willen vanmorgen bij u komen. En voordat wij nadenken over het land dat geslacht is. En het feest van bevrijding, herdenken en vieren.
Ook vanmorgen en in de komende week. Willen we bidden dat u ons door uw heilige geest een heilige concentratie geeft op de Heer Jezus. Dat we niet zomaar een preek beluisteren.
Of een paar versen lezen. Maar dat we samen echt op zoek gaan naar het land. En zien wat hij voor ons gedaan heeft. Zodat we met aanbidding.
Met hulde. Met toewijding. Met gehoorzaamheid. Kunnen leven in vrijheid. Verlost uit slavernij.
In Jezus naam. Amen. Waarom vanmorgen over het Pesachfeest. Het Pascha.
Het woord Pascha is het Aramees. Het Hebreeuwse woord is het woord Pescha. Pesach. Nou allereerst. Ik zei het net al. Omdat we leven in de lijdenstijd. En ook nu.
Op dit moment. In de joods religieuze kalender. Het Pesachfeest. Plaatsvindt. Eén van de grote voorjaarsfeesten. Die de Bijbel beschrijft. Exodus 12 is onderdeel van het woord van God.
Door God geïnspireerd. En door Paulus. In het Nieuwe Testament. Bijvoorbeeld in 1 Corinthe 5. Maar natuurlijk ook door de Heer Jezus zelf in de evangelie. Vaak aangehaald. Het is een schaduwfeest.
Dat in de Heer Jezus. En met name in zijn lijden en sterven. Op een indrukwekkende manier. Hopelijk gaan we dat vanmorgen ook zien. Tot vervulling komt.
Misschien goed voordat wij vanmorgen in het Pesachfeest duiken. Mijn hoofdpunt van de preek is dat ik jullie wil aantonen. Dat het Pesachfeest. Zoals dat hier beschreven staat. In Exodus 12.
En je vindt het ook in Leviticus 23. Wat meer sunier. En dat geldt ook voor Deuteronomium 16. Je kunt er vandaar nog eens nalezen. Dat dat eigenlijk het lam als centrale onderdeel heeft.
En dat we daarin. Kenmerken. Aanwijzingen. Schaduwen. Voorzeggingen vinden van het lam. De Heer Jezus Christus. Dat is eigenlijk wat ik vooral wil doen.
Maar voordat we dat doen. Misschien goed om eventjes de context te begrijpen. We hebben uit Exodus 12 gelezen. Daar wordt het eerste van de zeven feesten beschreven.
De eerste is het Pesachfeest. Dat vond plaats op de veertiende van de maand Nisan. De voorbereidingen begonnen op de tiende. Dat gaan we zo horen. Maar de veertiende was het echte Pesachfeest.
En een dag later. De vijftiende. Vierde men. En viert men het feest van de ongezuurde broden. Om even later weer het feest van de eerstelingen te vieren.
Die drie feesten samen zijn drie voorjaarsfeesten. Die ook wel vaak bij elkaar genomen worden in één feest. Het Pesachfeest. Je kunt die drie ook niet scheiden.
Al kun je ze wel onderscheiden. Pesach. Ongezuurde broden. En het feest van de eerstelingen. Wat wij dan wel het opstandingsfeest noemen.
Dat zijn drie voorjaarsfeesten. En daar kun je nog een vierde voorjaarsfeest aan toevoegen. Dat is het Pinksterfeest. Shevuot ook wel genoemd. Wat plaatsvond toen de Heilige Geest werd uitgestort.
En al die eeuwen door door Israël tot op de dag van vandaag gevierd is. Vier voorjaarsfeesten. En drie najaarsfeesten. Die verderop in het jaar plaatsvonden. Waarvan de meest bekende het Loofhuttefeest is.
Sukkot. Als je kijkt naar de vervulling van die feesten. Zou je kunnen zeggen. Die voorjaarsfeesten. Zijn grotendeels in de eerste komst van de Messias. De Heer Jezus vervuld. En de najaarsfeesten.
Degene die nog uitstaan. Daarvan zou je kunnen zeggen. Die hangen vooral samen met de tweede komst van de Heer Jezus. Zijn wederkomst. Nou wij zijn hier vandaag dus bij dat eerste van die zeven feesten.
En wat is de context nu precies? Nou we kennen het verhaal van de aardsvaders. We weten dat Jozef in Egypte is gekomen. Hij is daarheen gekidnapt.
Op een vreselijke manier door zijn broers. Maar Jozef zelf had het eind van zijn leven al door. Dit is niet allereerst door mijn broers gebeurd. Maar dit is gebeurd onder de toelatende hand van God.
Daar zit een plan achter. Aan het einde van zijn leven. Het is een prachtig moment geweest. Nodigde hij zijn vader Jacob uit. Om samen met zijn broers naar Egypte te komen. Ze krijgen daar een plaats toegewezen.
In de provincie Goossen. Een prachtige Egyptische provincie. Jacob sterft. En uiteindelijk sterft ook Jozef. En dan komen we in het boek Exodus.
Exodus hoofdstuk 1. Waar staat dat er een nieuwe faro op stond. Die Jozef niet had gekend. En dan beginnen de problemen. De joden.
De nazaten van Jacob. Worden onderdrukt. En het duurt niet lang. Of ze worden behandeld als slaven. En moeten stenen bakken in Egypte.
Exodus hoofdstuk 2. Zegt op een indrukwekkende manier. Als je snel kan bladeren. Kan je met me meelezen. Dat de Egyptenaren beginnen te kreunen. Ze lijden onder de onderdrukking van de slavernij.
En Exodus 2 vers 23 zegt. Hun hulpgeroep vanwege de slavenarbeid steeg omhoog tot God. En dan zegt vers 24 van hoofdstuk 2.
Toen hoorde God hun gekerm. En God dacht aan zijn verbond met Abraham, met Isaac en met Jacob. En God zag naar de Israëlieten om.
Vers 30, 25. En hij ontfermde zich over hen. Prachtig hè? God hoorde hun hulpgeroep. Dat stijgt op in de oren van God.
En hij denkt aan zijn verbond. En hij gaat zich over Israël. Over het toekomstige Israël zou je kunnen zeggen. Ontfermen. En hoe gaat God zich dan ontfermen?
Hoe komt de ontferming van God tot dit slavenvolk? Slavenvolk. Dat is een goede vraag. Nou in Exodus 3 wordt Mozes geroepen. En hij spurt het nog wel tegen. Maar uiteindelijk gaat hij onderweg.
Aaron aan zijn zijde. En hoofdstuk 4 bewegen ze zich richting Egypte. En in hoofdstuk 5 en 6 van het boek Exodus. Zie je dat Aaron en Mozes voor de faro verschijnen.
Met de opdracht. Laat mijn volk trekken. Laat mijn volk los. Bevrijd deze slaven. Maar dat is faro niet van plan.
En dan volgen in Exodus 7 tot en met 11 die bekende plagen. Plagen van de heren om faro tot het punt te brengen om het volk Israël vrij te laten.
Maar hij is hardnekkig. Hij verhart zijn hart. Totdat dan die tiende plaag, Exodus hoofdstuk 11, wordt aangekondigd. Dat alle eerstelingen, alle eerstgeborenen van de mensen tot het vee zullen worden gedood.
Egypte is de plaats waar de slavernij plaatsvond. En waar God zijn volk op een indrukwekkende wijze gaat bevrijden. Dat is de context.
Slavernij. Onvrijheid zou je kunnen zeggen. En hoe gaan ze bevrijd worden? Dat is door het bloed van het lam. Dat is als het ware de bevrijdingssleutel.
Nou, wij kijken vanmorgen naar een aantal aspecten van het lam. En dat verbinden we met de Heer Jezus Christus. En als je meeschrijft, ik zie sommigen meeschrijven, dan kun je vanmorgen verschillende parallellen tussen het offerlam, het Pesachlam en de Heer Jezus ontdekken.
En ik hoop echt dat je in je geest meegaat om te zien hoe wonderbaarlijk de Bijbel is. En hoe wonderbaarlijk de schaduwbeelden zijn. Hoe heerlijk die zijn vervuld in de Heer Jezus.
En hoe dat ook voor ons geldt, als je de Heer Jezus kent, dat je bevrijd bent door het lam. Als eerste zou ik met jullie willen kijken naar hoe het lam werd geselecteerd.
Want wat gebeurt er? God zegt tegen Mozes, Exodus 12 vers 1, dit moeten jullie doen. En lieve mensen, let op vanmorgen.
Misschien denk je, oh, dat is een bekend verhaal. Dat is een kinderbijbelverhaal. Maar let op, er zitten diepe lijnen in. Kinderen kunnen het begrijpen. Maar volwassenen, zelfs gereipte christenen, kunnen hele nieuwe dingen leren.
Voor mij was het weer prachtig, met hulp van boeken en studiemateriaal, om hier weer eens in te luiken. Dat wat ik vanmorgen zeg, heb ik ook niet allemaal zelf bekokstoofd. Ik heb ook veel van anderen mogen leren.
Zo gaat het ook in ons geestelijk leven vaak. Wat gebeurt hier? God zegt tegen Mozes, in Egypte. Dat is heel indrukwekkend. En misschien zegt dat je nu nog niet zoveel, maar aan het eind van de preek wel.
De eerste keer dat de Joden een Pesachfeest vieren, is in Egypte. Dat is nog voor de bevrijding. Voordat ze daadwerkelijk worden uitgeleid, gaan ze daar al een feest vieren.
De eerste is een unieke viering van het Pesachfeest. Alle andere keren zijn gevierd buiten Egypte. Zijn gevierd na de bevrijding. Waren allemaal herinneringen aan de bevrijding.
Hier is het een feest voor de bevrijding. De heren zeiden tegen Mozes en tegen Aaron, in het land Egypte. Als je de gewoonte hebt om in je Bijbel een streep te zetten, moet je dat eens doen.
In het land Egypte. De eerste keer voor de daadwerkelijke bevrijding. En hij zegt, deze maand, dat is de maand Nissan, zal voor u het begin van de maanden zijn.
Hij zal voor u de eerste zijn van de maanden van het jaar. En dan komt er een hele bijzondere opdracht. Op de tiende dag van deze maand moet ieder voor zich een lam per familie nemen.
Een lam per gezin. Wat moeten ze daarmee doen? Ik heb het net voorgelezen. Ze moeten op de tiende van de maand een lammetje kiezen. Dus wat deden ze daar? Er was hier nog geen actieve priesterdienst.
Er was nog geen tabernakel. Er werden niet plenair centraal offers gebracht. Dat gebeurde nog hier gewoon aan huis. En wat moesten ze doen? Op de tiende van de maand, die was hier aangebroken.
Stuurde Mozes de vaders naar huis. En hij zegt, jullie moeten uit jullie kudde rondom jullie tenten een lammetje nemen. Van de geiten of van de schapen.
En het moet een lammetje zijn zonder gebrek. Een volwassen lam. En dat moeten jullie in jullie huizen, in jullie tenten nemen. Dus één lammetje werd geselecteerd.
Alle anderen bleven buiten. Maar één mannelijk lam werd meegenomen naar binnen. Tien dagen. Tot de veertiende van de maand. En dan begon het feest. Je kunt raden wat er gebeurde.
In die vier dagen was dat lammetje gewoon onderdeel van het inventaris. Dat raakte de kinderen aan gehecht. Ze speelden daarmee. Het was binnen.
De tiende van de maand. Dat apart zetten van zo'n lam, of dat selecteren van het lam, wordt ook wel in de Joodse traditie het heiligen van het lam genoemd.
Heilig is apart. Hier het apart zetten van het lam. Een gaaf, mannelijk dier voor God afgezonderd. Dat gebeurde toen in Egypte. En nu maken we even een hele grote stap.
En dat ga ik telkens doen in al mijn parallellen. We zijn hier bij de eerste parallel. De selectie van het lam. Dat gebeurde ook duizenden jaren later. In het...
We weten dat niet helemaal zeker. Maar ik ga dat vanmorgen toch maar even zo zeggen. In het 33ste levensjaar van de Heer Jezus. Ook toen kozen de Joden in de traditie, volgens de opdracht van God, op de tiende van de maand Nisan een lam.
En zetten dat apart. Weet je wat zo bijzonder is? En ik maak nu even een stap naar de Heer Jezus. Het is zo bijzonder om te lezen in de evangelie.
Dat Jezus kort voor het Pesach in Bethanië was. Bij Marta en Maria en Lazarus.
En dat daar Maria zijn voeten zalfde met die zalf en dat met haar haren afdroogde. Die discipelen begrepen dat niet en begonnen te mopperen over de geldverkwisting.
Want toen heeft Jezus iets gezegd. Weet je wat Jezus toen zei? Hij zei, laat haar met rust, want zij heeft dit bewaard met het oog op de dag van mijn begrafenis.
Alsof Jezus herkende dat deze zalfing een aanwijzing was voor het lam. Om hem apart te zetten, om hem in te wijden voor de dood die hij zou gaan sterven.
En de begrafenis die daarop zou volgen. Alsof Maria in de geest, of ze het door had of niet, hem zalfde en daarmee zei, Deze man, dit lam zal binnenkort sterven en begraven worden.
Apart gezet, bewaard voor de dag van de begrafenis. Het lam geselecteerd. Ik ga naar het tweede parallel.
Niet alleen de Joodse families kozen een lam. Maar uit de Joodse literatuur en uit de Joodse traditie kom je ook te weten dat toen Israël eenmaal de tempeldienst had ingesteld, dat ook de hoge priester een lam koos.
Dus het gebeurde niet alleen per gezin. Pesach is een gezinsfeest. En als je gezin te klein was, moest je het samen met de buren doen. Pesach is prachtig. Wij zijn het in onze traditie een beetje kwijtgeraakt. Maar Pesach is een gezinsfeest waarbij de vaders hun kinderen verhalen vertelden over de verlossing uit Egypte.
Dat is een moment van onderwijs. Een moment van herinnering. Maar ook de hoge priester koos een lam. En dat werd wel genoemd in de traditie een lam voor de natie. En dan op de tiende van de maand volgde er altijd een optocht.
Het lam was gekozen. De hoge priester had het lam voor de natie gekozen. En dan begeleide hij dit lam van de natie naar het altaar in de tempel.
En dan zongen de joden het halel. Bijvoorbeeld op Psalm 118. Hosanna. Gezegend is hij die komt in de naam van de heren. In het jaar van Jezus kruising ging, waren er twee optochten.
Eén optocht met het letterlijke, het dierlijke lam voor de natie richting het altaar. En ook een andere intocht.
Jezus komt namelijk vanuit Bethanië naar Jeruzalem. En wordt daar vrolijk in een vrolijke processie de stad inbegeleid als koning.
Hij was in werkelijkheid het lam voor de natie. Je zou kunnen zeggen, hier zie je een overeenkomst bij de intocht van het lam.
Op diezelfde dag, het is heel indrukwekkend geweest. Op diezelfde dag, laten we het noemen in het 33ste levensjaar van Jezus, ging de hoge priester met zo'n dierlijk lammetje, het lam voor de natie, richting het tempelplein.
En op diezelfde dag, zeer waarschijnlijk, de tiende van de Nissan, op Palmpasen, bewoog Jezus naar de poort van Jeruzalem.
En reed hij binnen, gezegend is hij, die komt in de naam van de Heren. Als koning gewild. En Jezus wist, binnen enkele dagen zal ik als lam sterven.
De intocht van het lam. Een derde overeenkomst is de manier waarop het lam werd geïnspecteerd. Want wat zo opvallend was, is dat dat Joodse gezin een lammetje vier dagen in huis had.
Probeer me te volgen. En wat gebeurde er tijdens die vier dagen? Nou, ik zei net al, het gezin werd aan dat lammetje vertrouwd. Maar wat er vooral gebeurde, is dat het lam werd geïnspecteerd.
Het lam moest worden gekeurd. Namelijk, of het offerwaardig was. Of het peesachwaardig was. Want, had de schrift gezegd, het moet een lam zonder enig gebrek zijn.
In die vier dagen werd het beoordeeld. Is het het offerwaardig? Exodus 12 vers 5 zegt, een lam zonder enig gebrek. Een mannetje, dat betekende een volwassen mannetje van één jaar oud.
Dat lam van de natie werd gedurende de vier dagen vastgebonden op het tempelplein. En elke dag werd hij geïnspecteerd. Dat hoorde bij de voorbereiding op het slachten van het lam.
Zo deden ze dat in de gezinnen. En zo deden ze dat met het lam van de natie. Ik maak de parallel naar de Heer Jezus. Ik vind het zo bijzonder om te lezen.
Dat in de vier dagen na de intocht van de Heer Jezus. En na zijn gevangeneming. Waar we in Johannes 18 net over lazen. Aan het begin van de dienst. Jezus vier dagen lang ondervraagd is.
Door de fariseeën. En de sadduzeeën. Om hem in zijn woorden te vangen. En later ook door Annas, Kajafas, Herodes en Pilatus.
Zelfs de misdadigers op het kruis bevroegen de Heer Jezus. En wat Annas en Kajafas en Pilatus en Herodes nooit hebben beoogd.
Is dit. Zij moesten vaststellen. Wij vinden geen schuld in deze mens. Annas en Kajafas hebben natuurlijk met valse getuigen wel zogenaamd schuld in Jezus gevonden.
Maar we kennen die situatie van Pilatus. Dat hij zegt. Ja sorry. Als ik heel eerlijk ben. Ik vind in hem geen schuld. En zelfs die misdadigers op het kruis hebben gezegd.
Hij heeft niets gedaan. Des doods schuldig. Wij hebben gezondigd. Maar hij niet. Wat in deze vier dagen gebeurde. Voordat Jezus stierf. Is dat tenminste vier keer.
Is gezegd. Hij heeft niets gedaan. Wat hem des doods waardig maakt. Hij is onschuldig. Onschuldig. En nu. Naar de beeldspraak. Van het Pesachfeest. Daarmee is het lam gekeurd.
Het lam is vlekkeloos. Het lam is onbesmet. Het lam is gaaf. Het is waardig voor het offer. Dat is toch indrukwekkend. Ik vind geen schuld.
In deze mens profetisch. Het lam is gereed. Gereed. Voor het offer. Door meerderen. Vastgesteld.
Zoals het lammetje. Altijd moest worden geïnspecteerd. Of het gereed was. Voor het offer. Dat is de derde overeenkomst. De inspectie van het lam.
Ga naar een vierde. En wij naderen steeds meer. Richting de kruising van de Heer Jezus. Het lam werd altijd vastgebonden. Het is het binden van het lam.
Als het lam officieel was goedgekeurd. Als het offerdier gaaf was. Werd het op de veertiende dag. Van de maand Nisan. De eigenlijke Pesachviering.
Tussen acht en negen uur morgens. Aan het altaar vastgebonden. Dat was een vaststaand ritueel. Dat noemden ze in de Joodse traditie.
Het binden van het lam. Werd er dan zijn horens. Werd er dan een touw gedaan. En er werd aan het offer. Of aan een punt van het altaar vastgemaakt. Omdat het straks moest worden geslacht.
Weet je wat in Psalm 118 staat? Het halel. Wat de Joden zongen. Bij het Pesachfeest. Nog altijd zingen trouwens. Bij het Pesachfeest. Psalm 118 vers 27 staat.
Bind het feestoffer vast met touwen. Weet je wel eens gelezen? Mensen die misschien met de psalmen zijn opgegroeid. Die kennen daar misschien al een berijmde versie van.
Bind het offer dier dan met touwen. Tot aan de hoornen van het altaar. Zingt de berijmde versie. Ik weet niet of je wat met de psalmen hebt. Maar dan kom je zulke versen dan wel tegen. Eerlijk is eerlijk.
Het is haast onvoorstelbaar. Ik vind dit echt indrukwekkend. Het is haast onvoorstelbaar. Dit gebeurde eeuwenlang.
Eeuwenlang werd het dier vastgebonden. Maar in dat bewuste jaar. Ga je weer mee naar 33 na Christus. In dat bewuste jaar. Haast op hetzelfde moment. In de ochtend.
Tussen 8 en 9. Werd de Heer Jezus. Vastgebonden. Aan een kruisbalk. Nadat hij door Pilatus. Op een laffe wijze.
Was overgeleverd. Wat bijzonder. Stel dat je nu met een drone boven Jeruzalem had kunnen vliegen. Beetje gekke gedachte dit hoor. In dat jaar. Dan had je op het tempelplein gezien.
Dat dat dier daar werd vastgebonden. Zoals altijd met Pesach. Maar als je iets verder had gekeken. En je was met je drone verder gevlogen. Had je daar het lam van God.
Vastgebonden zien worden aan het kruis. Haast een exacte vervulling. Qua tijd. Qua locatie. En qua offerritueel. Daar staat het lammetje.
Gereed voor het Pesachoffer. Daar gaat het Pesachlam. Jezus richting de offerplaats. Het binden van het lam. We komen bij de vijfde parallel.
Dat is het slachten van het lam. Dat was namelijk de volgende stap. Alle Pesachlammeren in de gezinnen moesten worden geslacht. In Egypte gebeurde dat echt letterlijk in het gezin.
Er was geen tempelplein. Er waren geen priesters die dat konden doen. Geen levieten die daarbij konden helpen. Later in Jeruzalem gebeurde het natuurlijk rondom het tempelplein. En op het tempelplein. Er waren allerlei kanalen voor gegraven.
Waar ook het bloed kon wegvloeien. Maar toen in Egypte gebeurde dat daar in het gezin. De kinderen keken toe. En de Bijbel zegt heel treffend. Exodus 12 vers 6. Dat dat gebeurde tegen het vallen van de avond.
Dat is als het schemerig wordt. In het Midden-Oosten is dat rond een uur of vijf. Vier, vijf. Soms al eerder. Je kan ook vertalen tussen twee avonden. Op dat tijdstip klonk dan de bazijn.
En begonnen de levietenkoren te zingen. Dat hoorden bij het Pesachritueel. Bij de Pesachlitugie. En ze zongen uit het Hallel. Bijvoorbeeld Psalm 116.
Banden van de dood hadden mij omvangen. Angsten van het graf hadden mij getroffen. Ik ondervond benauwdheid en verdriet.
En toen praktisch heel Israël. In dat bewuste jaar. Ben je er nog bij? Dat moment meemaken.
Terwijl de levieten zongen. En hun ogen gericht hielden op dat dierlijke lam. Op het tempelplein. Keek nauwelijks iemand. Naar het lam.
Dat enkele honderd meters verder. Voor zijn volk. Voor de wereld. Het leven gaf. Juist rond dat tijdstip. Dat het lammetje door de priesters werd geslacht.
Stierf Jezus. De vervloekte dood. Aan het hout. Hij maakte. De schaduw. Tot een werkelijkheid.
Zie. Het lam van God. Hoe kon dit zo samenvallen? Er is maar één antwoord. God. Vervult. Zijn schaduwen.
God. Is degene. Die de kalender bepaalt. Die de horloge van de wereld bepaalt. Hier zie je de soevereiniteit van God. Die alles regisseert.
Jezus werd niet gedood. Jezus gaf zijn leven. Johannes zegt voortdurend. Lees maar Johannes 18 en 19. Opdat de schrift vervuld zou worden.
Jezus werd geslacht. Terwijl het Pesachlam werd geslacht. Dat is de vijfde overeenkomst. Ik ga naar een zesde. We kijken naar het bloed van het lam.
Want er werd wat met het bloed gedaan. Het ging in het Pesachlam niet alleen om het vlees van het lam. Het ging ook en vooral in Egypte met name om het bloed van het lam.
We weten. Het bloed moest op de deurposten worden gestreken. En daar kon de verderfengel voorbij gaan. En waar het bloed was. Ik las dat net met nadruk vooruit Exodus 12. Als ik het bloed zie dan zal ik jullie voorbij passen.
I will pass over you. Ik zal voorbij jullie gaan. Dat is het feest. De kern van Pesach. Als ik het bloed zie zal ik jullie voorbij gaan. Nou hier. Terwijl Jezus kostbaar bloed uit zijn lichaam stroomde.
Daar op het kruis. Stroomde er in Jeruzalem op het tempelplein nog veel meer bloed. Dierenbloed. Want er is een schatting gemaakt. Gemiddeld werden er zo'n 200.000 lammeren geslacht op datzelfde moment.
Dat bracht natuurlijk een gigantische stroom aan bloed voor. En slechts een klein deel werd gebruikt om dat te sprenkel op het altaar. En in Egypte natuurlijk met dat bosje Hisop op de deurpost.
Maar dat was maar eenmalig. De rest van het bloed stroomde over die kanalen van het tempelplein. Vermengd met water om het een beetje goed te laten vloeien. Dat beschrijft Flavius Josephus, de geschiedschrijver van de Joodse geschiedenis.
Hij zegt dat stroomde dan gemengd met water via de kanalen van het tempelplein bergafwaarts naar de Kidronvallei. Anders bleef het natuurlijk een bloedig gebeuren op dat plein. Even later.
Zou er. Uit de zijde. Van het lam van God. Water. En bloed vloeien.
Dat symbool stond voor de verlossing van de zonde. Exodus 12 zegt het bloed zal u tot een teken zijn.
Wat een bevrijding. De Joden zagen daar liters dierenbloed. Maar God zag het bloed van zijn zoon.
En verloste elk die in hem geloofde of zou gaan geloven. Dat is het symbool van het bloed. Maar er is ook een symbool van water. Uit Jezus zeide.
Water op het tempelplein. Dat is het symbool voor de reiniging. De daadwerkelijke schoonwassing. In Johannes 5 vers 6 kun je erop nalezen.
Dat het water. De geest wordt ook wel vergeleken met water. Ons iets zegt over de reiniging. En Johannes 5 vers 6 zegt.
Ik lees hem aan jullie voor. Ik kan hem noteren als je wil. Hij is het die kwam door water en bloed. Jezus de Christus. Niet door het water alleen. Maar door het water en het bloed.
Weet je. Het bloed spreekt van vergeving. Het water spreekt van reiniging. Heiliging. Je bent schoongewassen. Apart. Helemaal gaaf.
Waar het bloed vergeeft. Gaat het water eroverheen. En wordt je gereinigd. En gerechtvaardigd. Dat is het zesde overeenkomst. Het bloed van het lam.
De zevende is een bekende. Dat zijn de benen of de botten van het lam. Heel expliciet werd in Exodus 12 gezegd. Vers 46b. U mag van het Pesachlammetje geen been breken.
En dat was natuurlijk best een exercitie. Hoe slacht je een dier zonder zo'n... Het was een dier van een jaar. Hoe slacht je die zonder een been te breken? Maar dat was de expliciete opdracht.
Jullie moeten het dier slachten. En er geen been van breken. Wij weten omdat Johannes ons dit expliciet aanreikt in het Johannes Evangelie. Dat er geen been van Jezus gebroken is.
Maar hoe kon Jezus daarvoor zorgen? Hij was al gestorven. De kans was ontzettend groot dat zijn benen gebroken zouden worden. Zeker als je in oogenschouw neemt dat de Romeinen gewend waren dat te doen.
Want de kruising kon heel lang duren. Kon tergend lang duren. En als het te lang duurde, dan kwam er een soldaat. En die stak een van de benen door. Waardoor de kruiseling zich niet meer kon afzetten op de verticale balk.
Want dat is eigenlijk het verneinigen van het kruisingproces. Je longen zaten in het gedrang zou je kunnen zeggen. Dus je zou stikken. Omdat je de hele tijd zo hing. Maar dan kon je met je voeten, die vastgepint waren, jezelf omhoog duwen.
Waardoor je weer even goed adem kon halen. En dan bleef je in leven. En daarom zat je in een soort duivels medisch dilemma als kruiseling. En wat ze dan soms deden is dat ze de benen braken. Waardoor de kruiseling zich niet meer kon afzetten.
En hij meer ging hangen. En de verstikkingsdood snel zou komen. Dat zou heel waarschijnlijk ook met Jezus zijn gebeurd. Het is met twee anderen die met Jezus gekruisigd zijn. In ieder geval wel gebeurd. De soldaten hebben hun benen gebroken.
Vind je die taal niet opvallend? Hun benen gebroken. Exodus 12. Geen been mag gebroken worden. Maar van Jezus waren ze verbaasd dat hij al gestorven was. Waardoor er geen been gebroken zou moeten worden.
Die soldaten hadden natuurlijk helemaal niks met die profetieën. Denk je dat die hun best deden om die profetie in vervulling te laten gaan? Denk je dat die hun Torah hebben gelezen van oh wacht eventjes. Exodus 12. Natuurlijk niet.
Daar zat iemand die aan de touwtjes trok. Er was iemand die geschiedenis schreef. Dat was de hemelse vader. Die soeverein met het lam van God zijn weg ging. En ervoor zorgde dat Jezus al gestorven was.
De Bijbel zegt eigenlijk Jezus is niet gestorven. Dat is hij natuurlijk wel. Hij heeft zijn leven afgelegd. Jezus heeft gezegd in Johannes 10. Niemand neemt het leven van mij.
Ik geef mijn leven. Ik leg mijn leven af. Daarom zijn die soldaten verbaasd. Hoe kan die man op dood zijn? Nou hierom. Hij gaf de geest.
Staat er in het evangelie. Als je deze week het Leiders evangelie leest. Mooi dat een van de kinderen hier net ook over voorlas. Prachtig. Dan moet hij die detailsje opvallen.
Die mogen ons opvallen. Geen been gebroken. Met andere woorden. Deze man is ondubbelzinnig. Een verwijzing. Naar het Pesachlam.
Waar we al jaren over nadenken. En het feest al jaren vieren. Dat is de zevende overeenkomst. Ik ga nog een hele bijzondere noemen. Dat is de achtste.
Voor degenen die goed kunnen tellen. Dat is de kleding van het lam. Jezus. De zoon van God. Droeg een bijzonder kleed.
Een bijzondere jas. Geweven. Uit één stof. En die soldaten. Die. Waarschijnlijk gewoon hun militaire kleding droegen. Die hadden wel enig oog voor waarde.
Want als ze Jezus zijn jas uitdoen. En hem zijn spotkleed aantrekken. Hebben ze toch door. Oh wacht. Deze man draagt wel een bijzondere jas. Iets van waarde. En daarom terwijl die jas daar ligt.
Bij het kruis. Besluiten ze om over die jas. Te dobbelen. Van wie krijgt hem. Ze werpen er een lot over. Voorzegt Psalm 22.
Ze werpen een lot. Om mijn gewaad. Als je meeschrijft. Psalm 22 vers 19. Maar er zit nog een betekenis achter. Vond ik. En een prachtig boek hierover.
Waarom werd Jezus kleed niet gescheurd? Dat was niet alleen omdat die soldaten hem wilden verdobbelen. En dit kan iedereen begrijpen. Ze hebben dus eigenlijk gezegd. We scheuren er geen lap van.
Zoals je soms met een oud kledingstuk kan doen. Dan kan je gebruiken om schoon te maken. Dan kan je je auto mee poetsen. Ze hebben gezegd. Dat gaan we met deze jas niet doen. Die is te kostbaar. Die moeten we heel laten. En daarom verdobbelden ze hem. Maar er was nog een reden waarom dat niet gebeurde.
Weet je wat er kort daarvoor was gebeurd? De hoge priester. De aardse hoge priester. Had zijn jas wel gescheurd. Dat heeft hij gedaan.
Op Jezus bekentenis. Toen hij zei. Ik ben het. Toen was de hoge priester in alle staten. Hij had uit de mond van die vervloekte rabbi. Gehoord.
Dat hij meende de Messias te zijn. En toen stond de hoge priester op. Je zou bijna aan zo'n detail voorbij gaan. Maar wij vanmorgen niet. We wegen het voor Gods aangezicht. Toen heeft de hoge priester zijn jas uitgedaan.
Dit kostbare hoge priesterlijke kleed. En hij heeft het gescheurd. Helemaal vol van ontzetting en verbijstering. Eindelijk hebben we een bewijs om hem te kunnen kruisigen.
Maar het was voor de hoge priester. streng verboden om zijn unieke kleed te scheuren. Leviticus 10 vers 6 zegt dat hij dan geen hoge priester meer zou zijn.
Hij was daarmee hoge priester af. Dat heeft niemand zich gerealiseerd toen hij dat deed. Omdat het wel een joods gebruik was. Om als je ontzet was over iets. Om je jas of je kleed te scheuren.
Dat zie je vaker in de Bijbel. Nou de hoge priester deed dat ook. En waarschijnlijk was de menigte zo veel ontzetting. Dat ze dat wel konden begrijpen dat Kajafas dat deed. Maar weet je de Torah zegt Leviticus 10 vers 6. Dat als een hoge priester dat zou doen.
Dat hij daarmee hoge priester af zou zijn. Indrukwekkend. Leviticus 10 vers 6. Jullie mogen je hoofdhaar niet los laten hangen.
En je kleding niet scheuren opdat jullie niet sterven. En geen grote toren over jullie zou komen. Het heeft ermee te maken. Dat is toegepast ook op de hoge priester.
Daarmee kon hij niet hoge priester blijven. Waarom niet? Nou hier zie je een prachtige vervulling. Er is een nieuwe hoge priester. Naar de ordening van Melchizedek.
Die het offer niet met een lammetje bracht. Maar met zijn eigen lichaam. Zie het lam van God. Onze hemelse hoge priester.
De aardse hoge priester wordt als het ware door God afgeserveerd. Met alle respect. Omdat er een hemelse hoge priester is. Die zelf in eigen persoon het offer bracht.
Als ik dit overdenk. Dan zeg ik Heere God. Wat is uw wijsheid groot. Uit deze schaduwen weet ik het zeker. U Heere Jezus bent het. U hebt het offer gebracht.
U bent niet alleen het lam. Maar u bent ook de nieuwe hoge priester. Die nu gezeten is aan de rechterhand. Voor God. Dat is de achtste overeenkomst.
Ik noem er nog twee. En die zijn prachtig ook toepasbaar voor ons. De negende is vrijheid door het lam. Wij kijken terug.
Op dat moment dat Jezus daar. In dat bewuste jaar. Met zijn lijden. En met zijn sterven. Al die details van het Pesachfeest. En niet alleen de details.
Ook de kern der zaak. Vervuld heeft. De joden. Bij dat eerste feest. Brachten in Egypte het bloed aan. Op de deurposten. Het oordeel.
Oordeel. Ging voorbij. Het oordeel rustte op het lammetje. Daarom werd hij geslacht. Daarom werd zijn bloed opgevangen. Daarom werd dat bloed op de deurposten gedaan.
Daarmee werd gezegd. De straf is op hem. Het lam moet sterven. En dan is de oudste zoon. Vrij. Nieuw testamentisch. Vanuit het evangelie. Jezus is gestorven.
En als het bloed. Op de deurposten van ons hart gestreken is. Simpeler gezegd. Als wij geloven in de Heer Jezus. En in de kracht van zijn bloed. In de vergevende en de verlossende kracht van zijn bloed.
Dan is er voor ieder die gelooft. Vrijheid door het land. Je bent des doods schuldig. Niet letterlijk misschien. Dat er een verderfengel langs je voordeur loopt.
Maar geestelijk gezien. En dat zal uiteindelijk ook een eeuwige dood worden. Als je je niet bekeert. Als je niet tot de Heer Jezus komt. Zul je uiteindelijk onder het oordeel van God vallen. Dan zal de verderfengel jou de tweede dood doen sterven.
Maar. Als je schuilt achter het bloed van het lam. Dan ben je niet alleen vergeven. Maar word je ook verlost. Uit de slavernij.
Van de zonder. Het bloed bracht vrijheid. Jezus heeft ons gered van het oordeel. En ons in vrijheid geplaatst.
Geplaatst. Paulus zegt. Met die indrukwekkende woorden. Ik vind het altijd heel mooi hoe hij dat beschrijft. In Colossense 1. Vers 12 en 13. Dat is eigenlijk een nieuw testamentische toepassing van het Pesachfeest.
Hij heeft ons getrokken. Uit de macht van de duisternis. Dat is het. De macht van de faro. Die een beeld van Satan is. En overgezet in het koninkrijk van de zoon van zijn liefde.
In hem. In het offerlam. Hebben wij de verlossing. Door zijn bloed. Namelijk de vergeving. Van de zonde. Colossense 1.
Vers 13 en 14. En hier wil ik eventjes een persoonlijke vraag aan je stellen. Het is. Het zou in de kerk bijna cliché kunnen worden.
Maar het is alles behalve cliché. Heb jij. Geschuild achter het bloed van het lam. Ben je geestelijk gezien.
Gekropen. Achter het geslachte lam. Dat zijn leven. Want in het bloed is het leven. Zijn leven voor jou. Gegeven is.
Gegeven heeft. Er is een prachtig verhaal uit de Joodse traditie. Wat zo mooi is. Dat vaders aan hun kinderen vertelden. Vaders die de eeuwen doorheen de Pesach feest met hun gezinnen vierden.
Die vertelden dan vaak dit verhaal. En dan gingen ze in gedachten terug naar het land Goossen. En dan zeiden de vaders tegen de kinderen. Weet je. Toen op dat moment. Toen het zo zwaar was voor het volk.
En Israël zuchtte. En we leden onder de slavernij van Egypte. Toen heeft God gezegd. Jullie moeten een lammetje slachten. Want er komt een verderf in. Want die gaat alle oudste zonen en oudste dieren doden.
Maar als je achter het bloed bent ben je veilig. En dan zeiden die vaders. Jongens en meiden. Luister. Er waren twee Joodse huizen in het land Goossen. Huisje één en huisje twee.
En op beide deurposten van huisje één en huisje twee zat het bloed. En in beide huizen woonde een gezin met een oudste zoon. En de vader had overdag het lam geslacht.
En toen het donker werd was het bloed op de deurposten te vinden. En hij had zijn oudste zoon meegenomen. Zowel vader van het ene huisje als van het tweede huisje. En hij had zijn zoon meegenomen. En hij had gezegd.
Kijk. Dit is wat Yahweh gezegd heeft. Als ik het bloed zie zal ik voorbij gaan. Zie je hier met het bosje Hesop. Heeft papa hier op de deurposten het bloed gestreken.
Zie je dat? En Yahweh heeft gezegd. Als ik het bloed zie dan zal ik voorbij gaan. Goed. Dan kunnen we nu gaan slapen. Vrede zal ik gaan liggen. En weldra slapen.
Want u alleen heer. Psalm 4. Uwt mij veilig wonen. En in dat eerste huisje ging de oudste zoon heerlijk slapen. In vertrouwen op zijn God. Ik lag en sliep gerust.
Van zeer en trouw bewust. Maar in het tweede huisje. Was de oudste zoon onrustig. Hij had het bloed gezien. Hij had het geslachtenlammetje gezien.
Dat prachtige dier. Waar ze vier dagen mee hadden gespeeld. Het was gestorven. Hij had er misschien wel om gehuild. Maar papa had het opgevangen. En inderdaad gestreken op de posten van het Egyptische huisje.
Waar ze woonden. Nog maar kort. Maar hij ging liggen in zijn bed. En hij bleef maar woelen. En woelen. Hij bleef maar draaien. En hij kwam eruit. Kinderen.
Ouders met jonge kinderen. Weet dat soms. Dat kinderen er s'nachts uit kunnen lopen. En dat ze voortdurend naast je bed kunnen staan. Om allerlei vragen te stellen. Nou. Ik weet er wat van. Maar hier kwam die jongen telkens uit bed.
En zegt. Pap. Weet u het zeker? Weet u het zeker? Zou die echt niet naar binnen komen? Want dan ben ik de sigaar. En vader zei.
Ja. Wij heeft gezegd. Als ik het bloed zie. Het bloed is een teken. Dat is het enige teken. Dan ben je veilig. Nou. Als ik nu een vraag aan jullie zou stellen. Dat stelde dan die Joodse vader aan zijn kinderen.
Vind ik zo mooi. Zijn we wel eens een beetje kwijt denk ik. Die orale tradities van verhalen vertellen. En mensen de grote daden van God vertellen. Op Psalm 78. Goed. Dat is een ander punt. Die vader vroeg dan aan zijn kinderen.
Zegt. Welke van deze jongetjes was veilig? Van huisje 1 en huisje 2. En dan zeiden de kinderen. Allebei. Allebei waren ze veilig. Want op allebei de huizen zat het bloed.
En dan vroeg de vader. Welke wist zich veilig? Ja. Dat was alleen die eerste. En welke had de vreugde. Dat het lammetje was gestorven.
In plaats van hem. En dat was alleen die eerste. En ik denk soms lieve mensen. Dat dat voor ons ook geldt. Is dat we op zondag beleiden.
Heer uw bloed dat reinigt mij. We zingen die liederen. Maar dat de echte zekerheid en de veiligheid. Dat we verlost zijn. En dat we nu kinderen van God zijn.
En dat niets ons meer kan scheiden van de liefde van Christus. Omdat je zo met eigen ogen hebt gezien. Dat het lammetje in plaats van jou geslacht is. En dat God rechtvaardig is. Dat als hij de zonde aan Christus heeft gestraft.
Hij dat nooit meer aan jou zal doen. Zodat je in de zekerheid staat. Ik ben gerechtvaardigd. God heeft me niet alleen vergeven. Ik ben verlost. Ik ben een kind van God.
Ik ben niet meer in de slavernij. Maar ik ben bevrijd uit het geestelijke Egypte. En ik ben onderweg naar het hemelse Kanaan. Die zekerheid daarvan. En die vreugde daarvan.
Dat is Pesach. Dat is Pesach. We zijn uitgeleid door het bloed van het land. We weten dat we bevrijd zijn. Onze duisternis was groot. We waren slaven. En we hadden moeten sterven.
Maar nu. We zijn uitgeleid. We vieren feest. Dat zegt Paulus in 1 Korinther 5. Tegen de Nieuw Testamentse gemeente. Laten we dus feest vieren. Laten we feest vieren.
Zegt hij. Want ook ons paaslam is voor ons geslacht. En lieve mensen. Laten we dat gewoon deze week vieren. Enerzijds die bittere kruiden. Bij de sedermaal tijd. Prachtig om te vieren.
Mooi om met je gezin te doen. Zaten er op die schaal altijd bittere kruiden. Bittere kruiden. En dan lieten ze hun kinderen proeven. En dan zeiden ze. Oeh bitter. Prachtig om met je kinderen te doen.
Geef ze een beetje van die bittere kruiden. Gewoon op hun tong. Dan zeg je. Kijk. Dat was nou. De bitterheid van de zonde. De bitterheid van de slavernij. En dan had je peterselie.
En dat doopte je dan in heel zout water. En dan liet je je kind op zo'n blokje peterselie. Of zo'n takje peterselie zuigen. Oeh zout. Dat doet ons denken aan de tranen die we huilden in Egypte.
Toen we nog slaven waren. En dan lag daar op die zederschaal. En dan ligt daar op die zederschaal nog altijd. Ligt daar zo'n lamsboutje. Zeg maar weet je.
Waarom kunnen wij het vlees eten? Waarom kunnen we nu zo meteen dit lamsboutje eten? Ja, omdat het lammetje is geslacht. Daarom zijn wij vrij.
En daarom vieren we feest. En dan pak je zo'n zoet smeersel. Ook onderdeel van de zedermaaltijd. En dan geef je ze dat op hun tong. Van die zoete, zoete gelij of wat het ook is.
Zeg maar, dat is de vreugde. Dat is de vreugde. We zijn vrij. We zijn uitgeleid door het bloed van het lam. Moet je vieren in je gezin. Dan moet je niet zeggen, ja, de Joodsfeest.
Kom op. Daar kun je allemaal over praten. Maar dit zijn symbolen die ons helpen om de verlossing te begrijpen. Dat is prachtig. Vrijheid door het lam.
En dan de laatste. Ik zeg daar nog één minuut wat over. Weet je wat zo mooi is? Het is zo indrukwekkend. God zegt tegen Mozes, en deze maand Nisan.
Dat wordt vanaf nu het begin van de maanden. We gaan de kalender rommel gooien, zegt God. De maand Nisan wordt eerste maand. En Pesach wordt het eerste feest.
Weet je waarom? Het begint met de bevrijding. Het begint met de bevrijding. Door Pesach is er een nieuw begin. En dit is wat 2 Korinther 5 vers 17 zegt.
Als iemand in Christus is. Hij is een nieuwe schepping. Er is in je leven een nieuwe kalender gestart. Halleluja. Het oude is voorbij. Gooi die oude kalender maar in de open haard.
Er is iets nieuws gekomen. We zijn nieuw geworden. Dat is een geweldige waarheid toch? We zijn nieuw geboren. We zijn... We horen bij de eersteling. En daarom leven we met ongezuurde broden.
En vieren we het feest van de eerstelingen. Om als bevrijde mensen te leven. Kortom. Ook nu. Nieuw Testamentisch. Als je je bevrijd weet door het bloed van het lam.
Dat heb ik je toch wel gevraagd vanmorgen. Expliciet en impliciet. Dan zou je moeten zeggen. Daar is het echte leven begonnen. Toen is de klok opnieuw gaan draaien. Nu is de nieuwe kalender van het nieuwe leven begonnen.
Het oude is voorbij. Het nieuwe is gekomen. Er zit nog één iemand met een vraag. En die zegt. Aan het begin had je het over dat het de eerste keer gevierd werd in Egypte.
En alle andere keren na Egypte. Waarom is dat zo bijzonder dan? Weet je wat ik zo bijzonder vind? Weet je wanneer Jezus het avondmaal heeft ingesteld?
In de nacht. Voordat het lijden plaatsvond. In de nacht. Voordat hij daar aan het kruis. Gebonden. Geslacht zou worden.
Doorstoken zou worden. Toen stelde hij het feestmaal van het avondmaal al in. En zei hij. We gaan het voor de eerste keer hier in die bovenzaal vieren. We staan er nog voor. De uittocht moet nog plaatsvinden.
En daarna zegt hij alle keren die nog volgen. Doe dit. Tot mijn gedachten is. Ik heb bijna zin om het avondmaal te vieren. Jij niet? Het Pesachlam. Onze.
Heer Jezus. Christus. Amen. Amen. Dank u wel.